xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /> 

Zijn ‘autodafe’ is evenwel niet volledig geweest want ook zijn essay over Elias heeft hij teruggenomen en ook zijn vele dagboeken heeft hij gespaard en nochtans was het met deze dat hij had moeten beginnen.

Maar welke weemoed in dit ene gedicht dat hij had overgehouden: ‘Te weten en niet te weten, te houden en niet te houden, haar niet te bereiken mond waar elke stond zijn aanvang vond’.

Dan herinnerde hij zich. Het was de namiddag, na de bank, dat hij T.S. Eliot ontdekte in een Engelse boekenwinkel van de hoofdstad. Hij stond bij het rek ‘Poetry’ en had een dun boekje genomen en zijn ogen lazen de eerste zin ervan, toen ze naast hem stond, en ze heel even maar zijn hand raakte. Hij kende haar. Hij zag haar regelmatig en ze groette hem telkens met een zachte, belovende glimlach. Hij herinnerde zich niet meer of hij toen een afspraak had gemaakt met haar, maar ze stond waar hij stond en Eliot was tussen hen. Intuïtief wisten ze wat volgen zou, alhoewel het ook een onmogelijke liefde was, maar de eerste stap was gezet en de andere zouden onvermijdelijk volgen.

Eliot, denkt hij, hoe diep heb jij en heeft zij me toen niet geraakt. Het ‘nu’ van dat ene ogenblik dat zich verplaatst in de tijd naar het ‘nu’ van deze avond, onuitwisbaar. Alsof hij haar nog altijd bezitten kan, alsof er nimmer een afscheid is geweest, geen weggaan van elkaar, zij verdwijnend tussen de mensen in de drukke straat en hij, verdwaasd en verloren achter gebleven.