Ergens ver weg, in een hypocriet land, plachten, althans tot voor kort, de mensen hun rolluiken en overgordijnen na valavond open te laten. Zij die zich niet aan die ongeschreven wet hielden, werden er gewis van verdacht iets te verbergen te hebben. Uit angst om niet oké te worden bevonden, woonden de Hollanders om zeggens op straat.

De tijden zijn veranderd, zeg je? Inderdaad, de oude plagen zitten enigszins anders verpakt. Maar de angst om niet oké bevonden te worden, neemt heden dramatische vormen aan. BV’s doen het ons voor op de buis: aan jan en alleman bazuinen zij uit wie ze zijn, waar ze wonen, hoe ze leven en met wie, wat ze denken en eten, hoeveel uren zij wel slapen. Je kan het zo gek niet bedenken of ze schotelen het je voor. En de kijkers volgen: in de waan ‘open’ te zijn, kruiden zij de dis met een aan hun idolen gelijkaardige, totaal complexloze ‘biecht’.

Maar schijn bedriegt. Is het je al opgevallen dat loketbedienden in banken en kantoren, telefonisten en andere vertegenwoordigers van de macht, je tutoyeren dat het een lieve lust is? Het strenge naambordje van weleer, waarop te lezen stond: “Dr. J.F.C.M. Van Togenbirger-de-Waelekens”, is nu vervangen door een met bloemen versierd kaartje, waarop prompt te lezen staat: “Jaap”. Maar de aap komt uit de mouw op het ogenblik dat men probeert om de echte naam van de betrokkene te achterhalen: eensklaps is men niet meer welkom. Want wat stelt u zich wel voor, mevrouw, mijnheer! U beeldt zich toch niet in dat u het recht heeft om mijn naam te kennen? Hoe onnoemelijk belachelijk maakt u zich!

Hetzelfde geldt voor die bonte ‘biechtpartijen’: gordijnen van leugens en verkapte beledigingen, excuses, alibi’s en intriges - dat is alles wat de praatbarakken ons ophangen. Eén keer heb ik hen beluisterd, vijf minuten lang. Als ze ooit nog wat kwijt willen aan mijn adres, dan dienen zij aangetekend te schrijven, en er op te letten dat alle regels van het protocol in acht genomen worden.

Kennelijk kent niemand nog De la Fontaine, en zijn “De vos en de raaf”. En aan welke haard vindt men nog de spreuk te lezen dat zwijgen goud is? Of dat niet wat de mond ingaat, doch wat eruit komt, de mens bevuilt? Fontaine’s fabel is te simpel voor deze tijd, die volumineuze postmodernistische uiteenzettingen verkiest, over het wapen van de biecht inzake de werking van de macht… doch die helaas niet meer leest.

En zo vervoegt de massa der volkomen teugellozen de blinkende tafels waaraan niet gegeten wordt doch gespuwd, in overvloed. Deze kermis duurt totdat alle zielen zijn uitgebraakt en alleen nog lege hulzen resten. Met niets meer zeggende ogen staren ze elkaar alleen nog aan. Warempel binnenstebuiten gekeerd.

Werklozen moeten een dag per week gratis werken, zegt Daems: alleen zo kan de werkloosheidskas voldoende gespijsd blijven.

Ongelooflijk toch, nietwaar? Reken eens mee:

Als een half miljoen werklozen één dag per week gaat werken, dan is dit het equivalent van tenminste honderdduizend full-time jobs. Overheidsjobs, weliswaar, maar niettemin jobs.

Dat betekent: honderduizend vacatures minder, of dus honderdduizend werklozen meer.

Die honderdduizend werklozen die erbij komen, moeten dan ook één dag per week werken, is het niet? Jawel, want anders krijgen zij geen uitkering; de werkloosheidskas moet immers gespijsd worden! Maar dat betekent wéér zoveel werklozen erbij! En wéér zoveel vacatures minder.

Elk kind kan zien: als dit doorgaat, dan leeft binnen de kortste keren iederéén van een uitkering, in ruil voor gratis werk.

Vroeger heette dat communisme, vandaag heet het liberalisme; dankzij Daems!