Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 30-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zalig-doen - 4e zondag A 2011 - Gie

    Damiaanzondag - Vierde zondag door het jaar A 2011 - Zaterdag 29 en zondag 30 januari 2011. 

    Eerste lezing: Sefanja 2, 3; 3, 12-13 - 'Gij, ootmoedigen, zoekt de Heer'
    EvangelieMattheus 5, 1-12a - 'Zalig de armen van geest'

    Kent u dit liedje nog: 
       “Ene God alleen, ene Zaligmaker en anders geen. 
        Zeven sacramenten zonder complimenten. 
        Acht zaligheden, voor ons hier beneden”. 
    Enzovoort. 
    Zowat een Bijbel in zakformaat. Lekker om samen zingen en er tegelijkertijd iets van op te steken. 
    Toen was communicatie nog simpel. Toen was geluk heel gewoon. 

    Maar laten wij even stilstaan bij dat ene zinnetje: “Acht zaligheden, voor ons hier beneden”. 
    Het verwijst rechtstreeks naar de zaligsprekingen uit het evangelie van vandaag. 
    “Voor ons hier beneden”, zongen we. Niet “mijlen ver van hier”, niet “later in de hemel”, maar “Voor ons hier beneden”. 
    Waar gaat het om? 
    Is dat voor ons ook duidelijk? 

    Wij noemen ze “zaligsprekingen”, omwille van de beginwoorden van iedere zin: 
    “Zalig de …”, ook al staat er in de nieuwste Bijbelvertalingen meestal “Gelukkig die …”. 
    Jezus noemt mensen met bepaalde eigenschappen “gelukkig”. Te beginnen met: “Zalig de armen van geest, want aan hen behoort het Rijk der hemelen”. 

    In eerste instantie denken WIJ dan aan de simpelen van geest, de verstandelijk gehandicapten. 
    Maar misschien wordt het duidelijker als we vertalen: “Gelukkig wie nederig van hart zijn”. Gelukkig als we beseffen dat mensen beperkt zijn … pas dan kunnen wij een stap nemen in de richting van een “Rijk der hemelen”.
    “Zalig de treurenden, want zij zullen getroost worden”. 
    “Gelukkig wie verdriet hebben …”, ook dat gaat er bij ons moeilijk in. Tenzij we zouden lezen: “Gelukkig wie nog verdriet KUNNEN hebben”. Gelukkig als je nog niet verhard bent, als je nog kwetsbaar bent, als je nog niet gewend bent aan ellende. 
    “Zalig de zachtmoedigen, want zij zullen het land bezitten”, wordt onbegrijpelijk als we het verstaan als: de wereld is voor de “watjes”. 
    Maar misschien begrijpen we het wel, als we het omgekeerd lezen: de wereld is niet mensen die alleen maar op macht uit zijn. Zij gaan dikwijls ten onder aan hun eigen ambities. 

    “Zalig die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid …” en “Zalig die vervolgd worden om de gerechtigheid …”. 
    Daar kunnen wij nog inkomen. Vooral als wij weten dat rechtspraak niet altijd even eerlijk verloopt. Ook vandaag niet, ook bij ons niet altijd. Wie vooroordeeld wordt, is al half veroordeeld.
    Dan volgen twee zaligsprekingen waar “hart” in zit: “Zalig de barmhartigen …” en “Zalig de zuiveren van hart …”. 
    Gelukkig diegenen die hun hart nog kunnen openstellen voor een ander en die dat doen op een open, eerlijke manier. Zonder bijbedoelingen, zonder dubbele bodems of verborgen agenda’s. 
    “Zalig die vrede brengen, want zij zullen kinderen van God genoemd worden”. Dit is een uitdagende voorstelling. Gelukkig wie actief meewerkt aan vrede, wie niet stil in een hoekje blijft zitten opdat het vrede blijft of totdat het vrede wordt. 
    Vrede is een werkwoord. 

    “Zalig zijt gij, wanneer men u beschimpt, vervolgt en lasterlijk van allerlei kwaad beticht om Mijnentwil”. Anders gezegd: gelukkig wie wil vechten tegen mistoestanden. Die niet terugkrabbelen als het te warm wordt, als er klappen vallen. 
    Zij zijn op de juiste weg. 

    Ik had mijn homilie eigenlijk willen beginnen met de vaststelling dat het al een aantal keren mijn beurt om te preken was, als een speciale omhaling was. 
    Hetzij voor Welzijnszorg, hetzij voor Broederlijk Delen. De mensen die daaraan vandaag ook gedacht hebben, wil ik niet teleurstellen. Het is vandaag Damiaanzondag en dus omhaling voor de Damiaanactie. 

    Het is eigenlijk vreemd dat Pater Damiaan, een missionaris, de “grootste Belg”, geworden is. Missionaris worden was, zeker in zijn tijd, zowat hetzelfde als uit de wereld verdwijnen. Zeker met een bestemming als Molokai, een plaats waarvan niemand ooit terugkeerde.  
    Wat heeft onze “grootste Belg” eigenlijk met al het voorgaande te maken? 
    Ik ga even terug naar dat zinnetje: “Acht zaligheden, voor ons hier beneden”. 
    Ik vermoed niet dat Pater Damiaan dit ooit gezongen heeft. Zo oud zal het liedje wel niet zijn. 

    Maar Damiaan heeft wel begrepen dat het over “voor ons hier beneden” ging. 
    Niet over “ver van mijn bed” of “mijlen ver van hier”, niet over “later in de hemel”, maar over “ons hier beneden”. 
    Hij is met zijn twee voeten, maar vooral met zijn hart en met zijn twee gezonde handen, in het project van Jezus’ zaligsprekingen gestapt. 
    Damiaan deed niet aan zaligsprekingen, al heeft hij ze vast wel aan zijn melaatsen voorgelezen. Maar hij heeft ze in de eerste plaats voorgedaan!

    Hij heeft van die, voor ons wat vreemd klinkende, boodschap van Jezus in spreekwoorden, een levenstaak in werkwoorden gemaakt. 
    Vandaag, werelddag voor de melaatsen, vraagt Damiaanactie onze aandacht. In het spoor van pater Damiaan, de heilige Damiaan, slagen zij erin om jaarlijks bijna 350.000 mensen te genezen van lepra en tbc. werkt deze organisatie aan de bestrijding van lepra en tbc in de wereld. 
    Dat lijkt misschien met meer succes dan pater Damiaan zelf, die er niet de middelen of de mogelijkheden toe had. 

    Damiaanactie maakt wél goed gebruik van alle mogelijke communicatiekanalen: affiches, websites, webmail, twitter, facebook.
    Maar ook de kanalen van de eigen achterban: Kerk en Leven, het parochieblad, en ook mij, met deze homilie. 
    Damiaanactie kan niet werken zonder onze steun. 
    Leg uw bijdrage, hoe klein ook, in een mandje, steek ze in een omslag, schrijf een bedrag over of schenk uw gift online. Zelfs een eenmalige storting vanaf 40 euro op het nummer van Damiaanactie, kan voldoende zijn om een leven te redden.
    Amen. 
    Inspiratie gevonden in: Kerk en Leven nr. 1, 5 januari 2011, Commentaar bij de zondagsevangelies, “De sleutels van het geluk”, Kris Depoortere, 

    30-01-2011 om 09:02 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    25-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een beetje hemel op aarde - 3e zondag A 2011 - Hilda

    Derde zondag door het jaar A2011 - Zaterdag 22 en zondag 23 januari 2011

    Eerste lezingJesaja 8, 23b - 9,3 - 'Het volk dat wandelt in de duisternis, ziet een helder licht'
    Evangelie: Matteüs 4, 12-23 - 'Vervulling van de profetie van Jesaja'

    Lieve mensen,

    Een collega op ‘t werk is maandag bevallen van haar eerste kindje! 
    Natuurlijk kregen we in de loop van de week een mooie aankondiging van een flinke zoon! 
    We gingen samen, nà onze werkdag, op bezoek en we konden amper binnen! Heel veel mensen hadden dezelfde bedenking en hadden de kamer al goed gevuld! Wat een netwerk van familie, vrienden en kennissen passeerden daar de revue! 
    Het was mooi om horen en mooi om zien…

    Met heel veel verdriet hebben we verleden zaterdag de kleine Dario begraven…
    Met een bijzonder mooie aankondiging werden we uitgenodigd om samen met het zusje, de ouders, de grootouders en de overgrootouders, afscheid te nemen… De kerk zat stamp vol! 
    Hoewel we nooit kunnen inschatten hoe dat voelt, wanneer we het zelf niet moeten meemaken, waren we met vele jonge en oude mensen, toch steun en troost voor de diepbedroefde families. Wat een netwerk van familie, vrienden en kennissen passeerden ook daar bij de laatste groet aan de kleine Dario…

    We horen zopas in het evangelie hoe Simon en Andreas, Jacobus en Zebedeüs, op het strand bezig zijn met hun vissersnetten te herstellen!
    Een werk dat zeker zo belangrijk is als het vissen zelf.
    Want vissersnetten, halen vis op om in tonnen op te slagen en te verkopen. Het is het inkomen voor gezin en familie…

    Maar als Jezus over “het vissen van mensen” spreekt, bedoelt Hij dan niet, ‘hoe wij mensen kunnen opvissen’ wanneer zij in de storm van hun leven dreigen te verdrinken, wanneer zij van hout geen pijlen meer zien te maken?… 
    Ja, ik denk dat Jezus dan bedoelt dat, ook wij, best heel goed zorg dragen voor onze netten, dat we ze op tijd nakijken en herstellen, om op de juiste momenten, echt iets te kunnen betekenen… 

    We leven allemaal midden in verschillende groepen van mensen en dat begint met ons gezin. Dat gaat verder in ons werk, in ons vrijwilligers werk, soms tot over de grenzen heen, te veel om op te noemen… Allemaal groepen van mensen waarmee we dagelijks of wekelijks te maken hebben. Allemaal mensen die we niet stom voorbijlopen, en veel meer nog, als er met die mensen iets gebeurd zijn we meestal één en al “medeleven” in goede en kwade dagen…

    En dan vraagt Jezus wanneer Hij voorbijkomt nog meer: “wil je Mij volgen?” Hij vraagt niet: “wil je diegene volgen die over Mij vertellen?” 
    Jezus beseft maar al te goed dat Hij zijn werk niet alleen aankan! Hij heeft veel mensen nodig om Zijn boodschap de wereld in te krijgen. Daarom begint Hij bij de stoere vissers. 
    Niet bij de Farizeeën en schriftgeleerden die orde op zaken brengen en wetten voorleggen, wel bij de mannen die weet hebben van storm op zee, van wat storm in het leven van mensen kan aanrichten… 

    En die mannen geraken geboeid door Jezus, Hij heeft inpakt op hen, Hij raakt hen in ’t putteke van hun ziel… en ze blijven aan zijn lippen hangen. Dat aan zijn lippen blijven hangen brengt consequenties met zich mee. Jezus vraagt hen dat ze proberen te doen zoals Hij het hun  voordoet.
    Zorg dragen voor de mensen, tijd voor hen maken, naar hun verhaal luisteren, vragen “wat kan ik voor je doen?”. En zeker nooit aan mensen doen wat je niet wil dat aan jezelf gedaan wordt… 
    Dat we mensen nooit beschamen, dat we ze beschermen waar nodig, dat we ze bewonderen, optillen en waarderen …

    Weinigen beseffen dat daar de kerk begonnen is, daar waar Jezus voor ’t eerst op stap was. 
    Hij koos ervoor eerst naar de mensen aan het meer van Galilea te gaan. Galilea, een randstad waar weinig geloof leefde maar waar Jezus zich des te meer openbaarde door rust te brengen in het hart van verontruste mensen, daar waar Jezus zich richtte tot wie door de Farizeeën en schriftgeleerden ‘vreemden’ genoemd werden… Die mensen lieten zich raken door Jezus en leerde van Hem echt om te zien naar elkaar…vooral in de kwade dagen… 

    Zo zou het pasgeboren zoontje van m’n collega, moeten kunnen gedragen worden door alle mensen die een kaartje kregen…
    De ouders, de grootouders en overgrootouders van de kleine Dario zouden moeten kunnen gedragen worden door alle mensen die naar de afscheidsviering geweest zijn…
    In die momenten worden we des te dieper geraakt door de schoonheid en de hardheid van het leven. 
    In die momenten worden we des te dieper  geappelleerd door Jezus die ons de weg en de waarheid toonde ten leve! 
    In die momenten worden we de kerk die Jezus droomde, een beetje hemel op aarde… Jezus die ons elke week samenbrengt, die ons elke week raakt en appelleert met Zijn levensverhaal. 

    25-01-2011 om 18:06 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    16-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zie het Lam Gods - Tweede zondag A 2011 - Fred

    Tweede zondag door het jaar A 2011 - Zaterdag 15 en zondag 16 januari 2011

    Eerste lezingJesaja 49, 3.5-6 - Ik maak u tot licht voor de heidenen 
    EvangelieJohannes 1, 29-34 - Lam Gods dat de zonde wegneemt

    Stel dat we in een quiz zouden vragen: wat weet u over het Lam Gods. 
    We zoeken vier trefwoorden. Allicht komt onmiddellijk: een schilderij van Jan en Hubert Van Eyck. Een altaarstuk eigenlijk, een polyptiek. Het bevindt zich in de Sint-Baafskathedraal in Gent. En het paneel van de rechtvaardige rechters is nog altijd niet teruggevonden. 
    Maar dan zijn er nog twee trefwoorden te kort. Waarschijnlijk vindt iemand wel dat het de vertaling is van Agnus Dei, een gebed dat in de mis voorkomt en dat inspiratie bood aan Mozart, Fauré en vele andere componisten. 
    Maar dan is er nog één trefwoord niet gevonden.

    Zou er iemand zeggen: één van de benamingen die in de Bijbel voor Jezus Christus worden gebruikt? 
    Inderdaad, als Johannes de Doper Jezus naar zich toe ziet komen, is dat de eerste benaming die hij Hem geeft: "Zie het Lam Gods" en hij voegt eraan toe "dat de zonden van de wereld wegneemt".

    In het joodse geloof en de joodse traditie is het lam een eeuwenoud en heel belangrijk symbool. 
    Het lam verbeeldt dan de zwakheid, de machteloosheid, het lijden. Het lam staat zo in contrast met de wolf, symbool van wreedheid en kracht, van machtsmisbruik. Het lam wordt door de wolf gedood en verslonden. Het lam staat voor het lijden in dit leven.

    En Jezus is dan het Lam Gods, dat het lijden uit de wereld wegneemt. 
    Maar misschien is dat wegnemen iets te gemakkelijk voor ons. In het latijn staat er een vorm van het werkwoord tollere. En dat betekent eigenlijk in de eerste plaats: dragen. En daarvan afgeleid ook verdragen en vér dragen, wegdragen en uiteindelijk wegnemen.

    "Lam Gods, die het lijden van de mensen draagt". En wat is het lijden van de mensen? 
    Het zijn oorlogen en natuurrampen. Lijden dat mensen elkaar aandoen en lijden dat mensen overkomt. Het gaat bijvoorbeeld over slachtoffers van seksueel misbruik, waar dan ook. 
    Het gaat over een onschuldig kind van amper zeven jaar dat na een lange strijd tegen een vreselijke ziekte, uiteindelijk toch sterft. En een hele familie, een hele gemeenschap verweesd, niet-begrijpend en machteloos achterlaat. 

    Jezus, het Lam Gods, neemt dat lijden niet weg. 
    Dat zou in dit geval echt niet mogelijk zijn. Hij geeft er ook geen zin of betekenis aan, want die is er niet. Maar met Johannes willen wij geloven dat Hij het wel mee draagt, dat Hij mee lijdt, dat Hij de mensen die getroffen worden door leed dat eigenlijk niet te dragen is, toch nabij blijft.
    Maar het gaat niet alleen om lijden dat de mens overkomt, hoe diep dat lijden ook kan snijden. 
    Johannes zegt: "Zie het Lam Gods, dat de zonde van de wereld wegneemt". En zonde is kwaad, is lijden dat mensen elkaar aandoen. Dat leed wil Jezus op zich nemen en wegnemen, daarvan wil Hij de mensen verlossen.

    De dag van vandaag hebben wij het misschien moeilijk om het begrip zonde te begrijpen en te definiëren. 
    In "Kerk en Leven" vond ik een mooie en nauwkeurige omschrijving: zonde is andere mensen bewust en vrijwillig doen wenen. Zoveel geweld – fysiek of verbaal – gebruiken dat mensen gaan schreien. 
    Mensen vernederen tot tranen toe. Mensen doen huilen van machteloosheid. De Bijbel heeft het over geldwolven en machtswolven, wolven die lammeren roven. Wolven maken anderen tot machteloze lammeren. Zonde betekent: wolf zijn, andere mensen tot weerloze wenende lammeren maken.

    Die zonde wil Jezus dragen en wegnemen, daarvan wil Hij de mensen verlossen. Al te gemakkelijk zeggen wij dat Hij dat deed door zijn kruisdood, door als een willoos en machteloos lam zich te offeren voor ons allemaal. Maar Hij deed het evenzeer door zijn leven, door zijn voorbeeld. Hij heeft ons geleerd en getoond, Hij heeft ons voorgedaan hoe wij de zonde uit ons leven kunnen wegnemen.
    Dat doen we door geweld nu eens niet met geweld te beantwoorden. 
    Door af te stappen van het oude principe: oog om oog, tand om tand. Door zich weerloos als een lam op te stellen. Door de machtswellust en de wreedaardigheid van de wolf te beantwoorden met liefde. Dat doen we ook door – samen met het Lam Gods – het lijden van medemensen mee te dragen. Mede-lijden is misschien het meest wezenlijke kenmerk van het Lam Gods.

    Maar op het einde van het evangelie van vandaag geeft Johannes Jezus nog een andere naam. 
    Hij noemt Hem de Zoon van God. Nog zo een benaming waarmee we het moeilijk kunnen hebben. En toch is het ook zeer herkenbaar. We zeggen toch geregeld als we het over iemand hebben: "Je ziet toch dat het zijn zoon is. Je ziet het niet alleen aan de fysieke gelijkenis, de manier van praten en bewegen, je merkt het ook aan zijn karakter".

    Vaak herkennen we in de zoon ook de vader. 
    Jezus zegt het trouwens herhaaldelijk: "Wie Mij kent en eert, kent en eert ook de Vader." 
    Als Jezus dus het lijden van ons, mensen, mee wil dragen, zal ook zijn en onze Vader dat doen. In Jezus wordt God de Vader vermenselijkt. Hij staat aan de kant van mensen, ook als zij door onnoemelijk leed worden getroffen. Hij staat aan de kant van de lammeren en niet aan die van de wolven. 
    Dat is uiteindelijk ons geloof. 
    En onze hoop. 
    Wij zijn en blijven machteloze lammetjes, maar wel vol geloof en hoop.

    16-01-2011 om 09:43 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    09-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gewoon verder doen - Doopsel van Christus A 2010 - Annemie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Doopsel van de Heer A 2011 - Zaterdag 8 en zondag 9 januari 2011

    Eerste lezing: Jesaja 42, 1-4.6-7 - 'Dit is mijn dienaar'
    Evangelie: Mattheus 3, 13-17 - 'Jezus' doop in de Jordaan'

    We mochten vorig jaar reeds tijdens de nieuwjaarsreceptie in het St Anneke Centrum genieten van het jaaroverzicht dat Mine Arts, trouwe parochiaan uit Burcht, tevens lector in de Lucaskerk, voor ons hield.  
    Ook dit jaar heeft zij een gans jaar bijgehouden al wat in onze parochie en specifiek in en rond onze kerken gebeurde.   Tot haar en onze spijt kon zij dit niet zelf brengen wegens een heupoperatie.
    Langs deze weg wensen wij haar het allerbeste en een vlug herstel.

    In naam van Herman, onze pastoor, die enkele weekjes met vakantie is, en in naam van Mine wil ik u allen haar ‘jaaroverzicht’ brengen.   In tegenstelling tot vele andere jaaroverzichten die in de media komen, ligt de klemtoon op de positieve dingen, op ‘goed nieuws’ en niet op het negatieve.

    Laten we samen even terugblikken in 2010!

    “Na een schitterende nieuwjaarsreceptie startten we met nieuwe moed en optimisme een nieuw werkjaar in onze parochie, daar waar lang geleden een huis voor God gebouwd werd en waar mensen samen komen.  Wekelijks worden we er aangesproken door een nieuw thema, onderwerp of project.  We vangen aan met Drie Koningen, vuur en licht, we willen de ster volgen van de koningen.  Het is makkelijker gezegd dan gedaan maar het is een uitdaging die het proberen waard is.  

    De vastentijd geeft ons tot Pasen tijd tot reflectie.  Dit jaar heeft Broederlijk Delen een prachtig thema gekozen: “het herstel van relaties”.  Deze tijd zet ons aan tot inkeer en ommekeer.  Tot een levensstijl die de aarde en de armen respecteert.   
    Elk jaar wordt ook een land in de kijker gesteld.  Deze keer Bolivia, en vooral de Aymara-indianen.  Met als slagzin “nomineer Samuel voor de Nobelprijs voor duurzame ontwikkeling”.  
    Deze 40-dagentijd is woestijntijd bij uitstek om “onze” keuzes en levensstijl in vraag te stellen.  Elke zondag van de vasten zingen we samen uit volle borst het campagnelied om samen te bouwen, vandaag nog, aan een goed leven.  
    Het gaat om delen en te weerstaan aan de verleiding alles voor onszelf te houden.  Langs de grote verhalen uit de heilsgeschiedenis over 6 zondagen weten we ons gesterkt om uit onszelf te breken, om de harmonie in ons leven te herstellen, om een open en brede kijk op de wereld te krijgen, zodat we nieuwe kansen, uitdagingen, erkennen.

    Op Palmzondag horen er groene takken bij, die mensen opwekken tot vrede en verzoening wereldwijd, als aanloop naar de vieringen van de goede week.
    Witte donderdag, de handwassing, het laatste avondmaal, het delen van het brood, ja “conpartir”
    Op Goede Vrijdag herdenken we steeds weer het sterven van Jezus aan het kruis omdat we geloven dat geweld en machtsmisbruik niet het laatste woord hebben, maar wel Gods woord van liefde.      
    We bidden om trouw en om zorg voor de anderen, dat we niemand laten vallen die alleen in de wereld staat.

    In de stilte van de avond verlaten we elkaar om op paaszaterdag  opnieuw samen te komen om met vreugde Jezus’opstanding te vieren.  
    Het wordt een bijzonder mooie dienst. Omkaderd door een sterk symbolisch kunstwerk van de Duitse artieste Angela Glajcar, zingen we liederen van diepe verbondenheid.  
    We beleven een dubbel doopsel van Vincent en Clement.  We zijn ontroerd.  
    Pastoor, solisten en koor weten ons te vervoeren naar hogere sferen.  Het zijn heerlijke belevenissen, intens, deugddoend, moedgevend en versterkend.  Juichend keren we huiswaarts.  
    Het licht in ons hart, licht dat we willen doorgeven.

    We blijven nog een poos in de paasstemming welke echter verstoord werd  door minder prettig nieuws.  
    Het rommelt in de Belgische kerken.  
    We zijn allen erg aangeslagen maar de crisis houdt voor elk van ons een appél in om opnieuw God te zoeken.  Het schip nu verlaten is geen oplossing.  
    We zeggen ja aan de wereld en zijn bereid om als kerk in de wereld van vandaag aanwezig te blijven.

    De meimaand laat ons Maria bezingen.  
    Met Onze-Heer-Hemelvaart reiken de hemel en de aarde elkaar de hand.  De hemel op aarde brengen, mensen naar mensen, licht zijn, ja laaiende vlam.  We kijken nu uit naar de beloofde geest.  
    We genieten ondertussen van een enig orgelconcert gebracht door Nicolas De Troyer, dit als bekroning van de tentoonstelling van Angela Glajcar, Ad it temporis.  
    Geweldig mooi.  

    Als dan hoogfeest van Pinksteren.  De heer ademt ons open en ontsteekt in ons allen het vuur van de liefde.  
    Mei is ook de maand van de E. Communie en het H. Vormsel.   Het vuur en het enthousiasme straalt ook bij onze kinderen.     
    We sluiten een kerkelijke periode af en gaan zachtjes naar de vakantie toe.

    Terwijl een nieuwe tentoonstelling van Veerle Rooms ons tijdens de zomerweekends uitnodigt.

    Vakantietijd, tijd om ons vrij te maken van wat ons te veel bindt aan onszelf, aan materiële dingen, om te genieten van de natuur en van elkaar.
    We doen het wat eenvoudiger in de eucharistievieringen, de preekploeg neemt verlof.
    Nu luisteren we naar wat ik noem: “onze vakantiesoaps”.  
    Ditmaal vrouwen in de bijbel, vrouwen van alle slag; vaak gaat het over onvruchtbare vrouwen.  Maar opvallend hoe die  vrouwen een ommekeer brachten in de geschiedenis van Israël.

    15 augustus, een echte hoogdag.  Viering in open lucht.  
    De moeders worden in de bloempjes gezet.

    Vanaf september krijgen we weerom onze gewone vieringen, met nu en dan een dienst van het woord voorgegaan door een gebedsleider.  We volgen de thema’s van het jaar en starten het nieuwe werkjaar met als slagzin: “de mensen nabij zijn”.  
    In die zin beleven we ook de nationale ziekenzondag, met speciale homilie, zieken nabij zijn, omarmen, hun tranen verstaan.

    We gaan de herfst in up to het grote feest van Allerheiligen en Allerzielen.  
    Twee feesten die bij elkaar horen.  
    Op Allerheiligen vieren we de bezegeling der vriendschap, de verzilvering van wat goede mensen voor elkaar gedaan hebben, de bevestiging in God van de trouwe liefde die mensen bindt.   
    Met Allerzielen gaat al onze aandacht naar hen die niet meer zijn maar bij ons toch steeds aanwezig blijven, onlosmakelijk verbonden.  

    Andermaal mogen we in onze grote kerk proeven van een nieuwe tentoonstelling, met aangepaste muziek en dictie over de grote oorlog.  Ja, Anna3  leeft.  Kerk koestert kunst, kunst koestert kerk.

    En zo stappen we naar het feest van Christus Koning, om dan te belanden bij de adventsperiode.  
    4 mooie zondagen naar Kerst toe.  Telkens ontsteken we een nieuwe kaars aan de grote adventskrans.  We zijn allen vol verwachting en waakzaam.  Vuur van God geef ons licht.

    Op zaterdag 18 december mogen we nogmaals genieten van een uitzonderlijke avond als aanloop naar 25 december.  We zingen allen samen, in samenwerking met Music for Live, voor een goed doel.  
    Red de weeskinderen van gestorven aids - ouders in Afrika.  Prachtige kerstliederen, ook het mannenkwartet Les Voix Perdues is present.  Enig mooi.  Geen mensen op het podium… het koor zit ditmaal in de kerk!  
    Voor herhaling vatbaar.

    En dan het hoogfeest van  Kerstmis.  
    We komen te samen, alles prachtig opgesmukt voor deze bijzondere diensten.  Gods licht komt naar ons toe.  Heden, deze nacht straalt de hemel en is er vreugde op aarde.  
    Het koor zingt uit volle borst en wij allen participeren.  We wensen elkaar een zalig kerstfeest en keren gelukkig huiswaarts in de witte nacht.  Zo is de kerkelijke cyclus rond.

    We mogen fier zijn, ja trots, op wat gepresteerd werd het afgelopen jaar in onze parochiegemeenschap.  Zulks is slechts mogelijk door innige samenwerking.  
    Kerk zijn wij !!

    Daarom wil ik in naam van alle parochianen, diegenen danken die elk volgens zijn of haar talent en vermogen hebben bijgedragen om dit waar te maken.

    Even tussenin: graag wil het parochieteam zich hier aansluiten bij de woorden van Mine: dank aan al diegenen die zich ingezet hebben in het leven van onze parochie, voor verenigingen, catechese, feesten enz…. al diegenen die hier nog niet vernoemd werden…. 1000 x dank!
    Als we terugblikken naar het voorbije jaar, dan zagen we allemaal alledaagse dingen.  We hebben elkaar ontmoet, lief en leed gedeeld, we hebben elkaar geraakt en zijn er rijker door geworden.  

    Vandaag heeft 2010 definitief plaats gemaakt voor 2011.  
    Een nieuw jaar vol onbekende uitdagingen en verrassingen allerhande, hopelijk vooral positieve.  Elke dag is een uitnodiging, een kans om gelukkig te zijn.  Er gebeuren nog elke dag wonderen, de wereld verandert aldoor van kleur, en een glimlach kan een onweer doen overdrijven.  
    Na elke nacht komt er weer een nieuwe dag en de tijd valt nooit stil.  Laten we dus alert blijven en niet versagen, gewoon verder doen is onze slogan!
    Ik wil jullie allen het beste toewensen voor 2011.  
    Een goede gezondheid, wederzijds vertrouwen, veel levenszin om er een schitterend jaar van de maken.

    En mag ik eindigen met een gebedje dat ik ooit ergens las:
    Heer, maak mij tot een instrument van uw vrede.
    Waar haat is, dat ik liefde breng.
    Waar schuld is, vergeving.
    Waar verdeeldheid is, eenheid.
    Waar misvatting was, waarheid.
    Waar twijfel is, geloof.
    Waar wanhoop is, hoop.
    Waar duisternis is, uw licht.   
    Waar verdriet is, vreugde.   
    Amen.    
    Mine.

    09-01-2011 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    02-01-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waar de sterre bleef stille staan - Openbaring van de Heer A 2011 - Marc
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Openbaring van de Heer A 2011 - Zaterdag 1 en zondag 2 januari 2011

    Eerste lezing: Jesaja 60, 1-6 - 'Jeruzalem, de zon gaat over u op'
    Evangelie: Mattheus 2, 1-12 - 'Wij komen uit het Oosten'

    Ze wisten van toeten, daar in Jeruzalem. 
    Komen daar mensen uit het Oosten en die stellen een paar lastige vragen. Heel Jeruzalem, de koning voorop, ongerust. Nochtans hadden ze het kunnen weten. Het antwoord stond in hun heilige boeken. 
    Maar blijkbaar was men daar toen niet zo mee bezig. Waar ze wel mee bezig waren, dat vertelt Mattheus niet. 
    Het is wel duidelijk waarom hij die mensen uit het Oosten “wijzen” noemt. Die weten waar het op aan komt, en zij hadden oog voor het licht dat in de nacht was opgegaan. Het is ook geen toeval dat hij die mensen uit een ander land laat komen. 

    Van in het begin van zijn evangelie wil Mattheus, die voor zover we iets over hem weten, zelf een gelovige Jood was, duidelijk maken, dat het niet voldoende is om Jood, een lichamelijke afstammeling van Abraham te zijn. 
    De échte erfgenamen van Abraham zijn de mensen die open staan Gods aanwezigheid in deze wereld. Die zien het licht in de duisternis. En Jood of heiden zijn, vreemdeling of autochtoon, daar komt het helemaal niet op aan.

    Daarom ook dat in het verhaal van Mattheus die ster boven Jeruzalem verdwijnt. Jeruzalem is de plek van het ongeloof. Als de wijzen hun gelovige tocht verder zetten, is ook de ster weer daar. 
    Een toehoorder in de Oudheid zag er misschien nog meer in: de ster was toen ook een symbool van macht, koningen en heersers geloofden dat zij onder een goede ster geboren waren. 
    Deze ster staat boven een kindje, en wie met de juiste ogen kijkt, herkent in dat kind de herder en leidsman over wie Jesaja het in de eerste lezing heeft. Niet iedereen ziet dit: dit geheim wordt geopenbaard aan eenvoudigen en wijzen – en dat is misschien hetzelfde... 

    De zondag van vandaag heeft de naam “Openbaring des Heren”. 
    In onze westerse kerk passeert die zondag een beetje kwansuis, een evangelie zoals er veel zijn, denken we misschien. Maar in de oosterse kerk is dit feest zo mogelijk belangrijker dan Kerstmis: zij vieren het “openbaar” worden van de werkelijke betekenis van Jezus. Het is tenslotte niet voldoende dat Jezus geboren wordt, en onder ons leeft, hij moet ook herkend en erkend worden. 

    In ons “volksgeloof” zoals men dat noemt, is dit verhaal over de herkenning van Jezus wel een belangrijke rol is blijven spelen. 
    Ja, ik heb het over de drie koningen. En niet alleen kinderen, maar ook grote mensen, verkleden zich deze dagen en gaan op pad. Ik weet het wel, ze zingen om snoep te krijgen, of centjes, of een borrel. 
    Maar achter die eeuwenoude traditie zit meer dan “folklore”. Daar zit het geloof in, dat wat in het evangelie verteld wordt, in ons heel gewone leven van elke dag gebeurt. Het verhaal over de openbaring van de Jezus werkt in twee richtingen. 

    Jezus wordt geopenbaard aan wie in hem wil geloven. 
    Zo wordt ook geopenbaard wie elke mens in het diepste van zichzelf is. Door God zijn wij geroepen om koningen te zijn. Door God worden we opgeroepen om eerbied te hebben voor elkaar. De schijn kan helemaal anders zijn: een kind van arme ouders, in armoede verwekt en geboren: de zoon van God? 
    Laat me niet lachen, zei Herodes. Een gewone mens, met gebreken, met fouten, die mens naast ons, in huis, of op de hoek van de straat, iemand om te eerbiedigen en te huldigden? Dat is teveel gevraagd, zegt het gezond verstand.

    Ik denk soms dat het evangelie niet af was, toen de laatste evangelist zijn ganzenveer neerlegde. Onder andere Felix Timmermans schreef het verder, in “En waar de sterre bleef stille staan”. 
    Pitje Vogel, Suskewiet en Schrobberbeeck zijn personages uit het evangelie. Die clochards en zatlappen, zij vinden het kindeke Jezus. 
    Die mannen met hun snotneuzen openbaren zich als de échte drie koningen, als de wijzen van hart. En zoals de wijzen Jezus herkennen, zo herkent het kindje ook wie die zwervers zijn. 
    Voor hen is hij gekomen, zij zijn hem evenveel waard als al diegenen die in mooie paleizen wonen.
    Er loopt op dit ogenblik een film over dat toneelstuk van Timmermans. En de acteurs zijn allemaal gehandicapten. 
    De regisseur kon geen betere keuze doen. 

    Als wij echt willen geloven, dan proberen wij ook naar elkaar, naar ieder van ons, ook naar de minsten en de “waardelozen” te zien met de blik van Jezus. Die blik openbaart ons de koninklijke waardigheid die de Vader ieder mens gegeven heeft. 

    Kunnen wij dan bij het begin  van het nieuwe jaar een beter voornemen maken dan dat wij voor ieder mens op onze weg willen zijn als de wijzen uit het Oosten: dat wij hem hulde brengen, en onze schatten voor haar of hem te voorschijn halen. 
    Want op het einde van ditzelfde Matteusevangelie zal staan: wat je voor de minste van de mijnen doet, heb je voor mij gedaan.

    Gelukkig Nieuwjaar!

    02-01-2011 om 21:02 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!