Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 29-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Diep in ons hart - 6e Paaszondag A 2011 - Hilda

    Zesde Paaszondag A 2011 - Zaterdag 28 en zondag 29 mei 2011

    Eerste lezingHandelingen 8, 5-8, 14-17 - 'De apostelen legden hun de handen op en ze ontvingen de H. Geest'
    Evangelie: Johannes 14, 15-21 - 'Ik zal de Vader vragen en Hij zal u een andere Helper geven'

    Lieve mensen,
    Gisteren hebben we een niet te noemen goede, diep-christelijke vader begraven van bijna negentig jaar! Een patiënt van Hof ter Schelde
    En deze diepgelovige goede vader vroeg in de laatste dagen van zijn leven aan zijn zes kinderen die afwisselend bij hem waakten: “Wilt ge blijven samenkomen? Wilt ge blijven zorgen voor elkaar en elkander blijven liefhebben zoals we het altijd samen gedaan hebben?”

    Om kippenvel van te krijgen wanneer je dat mag horen…
    Als ik zo’n schone momenten mag meemaken denk ik wel eens: “Zo menselijk mag Jezus worden in diepgelovige mensen, zo goddelijk kunnen diepgelovige mensen zijn.”

    En met het evangelie vandaag staan we midden dezelfde afscheidswoorden van Jezus in de laatste dagen voor Zijn dood. 
    Jezus Zijn diep menselijke gevoelens legt Hij in Zijn vraag om Hem nooit te vergeten. Jezus die Zijn levenswerk samenvat in die ene vraag om Zijn geboden te onderhouden. 
    “Mijn geboden”! Het heeft een beetje een negatieve klank gekregen tot we het een positieve wending kunnen geven wanneer we daarin horen hoe Jezus ons, Zijn levensvisie, aangeboden en voorgeleefd heeft. 
    Als we in zijn aanbod voelen hoe bezorgd en bekommerd Hij is om ons en om ons geluk.
    Als we in Zijn aanbod voelen en horen dat Hij weet hoe ongelukkig we mekaar kunnen maken en Hij dat ten allen tijden wil voorkomen.

    Jezus weet hoe moeilijk het voor ons is om zijn boodschap te blijven doorgeven…
    Jezus weet maar al te goed hoeveel meningsverschillen er leven. hoeveel godsdiensten verkondigen dat de hunne de juiste is… Hij was trouwens zelf in een Joodse wieg geboren…

    En de joodse rechtspraak kende iets wat wij niet kennen.
    Als het vonnis geveld was, kon het gebeuren dat iemand met gezag, stilzwijgend naast de beschuldigde kwam staan.
    Dit stilzwijgend getuigenis was een aanklacht aan de rechters.
    De man die dit deed, noemde men ‘de helper’, ‘de verdediger’, “de Parakleet”.

    En als we doorheen het leven van Jezus lopen, zien wij hoe Hij tijdens zijn leven, de Helper, de Verdediger, de Parakleet was vb. in het verhaal van de overspelige vrouw, van de verloren zoon, of van Zacheus…

    En vandaag horen wij hoe Jezus ook een Helper, een Verdediger, een Parakleet voor zijn leerlingen en voor ons wil blijven omdat Hij maar al te goed weet, dat ook zij en wij beschuldigd zullen worden en veroordeeld.

    Vandaag horen wij in zijn afscheidsrede ook, hoe Hij zijn Vader, onze God, wil voorstellen aan Zijn leerlingen en aan ons. 
    Jezus wil echt dat zij en wij Hem leren kennen, en dat zij en wij ook aan heel de wereld zouden verder vertellen wie zijn Vader wel is en wat Hij, in ieders leven, wil en kan betekenen.…. 

    In zijn afscheidsrede wil Jezus zijn geboorteverhaal afmaken… 
    Hij wil ons doen inzien hoe Zijn Vader, hoe onze God, Zich in Jezus openbaart als een God die in de mens woont, die in de mens leeft zoals Hij in Jezus met Jezus en doorheen Jezus leefde, Zijn leven lang! 
    Een God Die diep in de mens als de goddelijke Kracht leeft en waakt. 
    Een God Die diep in de mens de Stem is van zijn geweten. 
    Een God Die diep in ons de Helper, de Verdediger, de Parakleet wil zijn.

    Maar wat een consequenties brengt dit laatste niet met zich mee….
    Als hij onze Helper, onze Verdediger, onze Parakleet wil zijn, vraagt dat dan niet van ons dat wij Hem blijven herkennen en erkennen in ons leven?
    Dat wij ons doen en laten blijven toetsten, blijven nachecken aan Jezus’ voorbeeld?
    Het zal niet moeilijk zijn wanneer we met vrienden samenzijn, of bij de geboorte van een kindje, of bij het communiefeest dat we nu vieren. 

    Het wordt pas moeilijk wanneer een vreemde aan mijn deur staat, of iemand die ik niet sympathiek vind. Zie ik dan de Helper, de Verdediger naast die vreemde staan; naast die, die ik niet sympathiek vind?
    Het is soms moeilijk te verzoenen wanneer ik met iemand woorden heb. De beledigde uithangen is veel gemakkelijker. Zie ik dan de Helper, de Verdediger naast die ander staan?
    Het is soms moeilijk om bij meningsverschillen echt te luisteren en eerlijk  te antwoorden, om mekaar nadien beter te verstaan. Zie ik dan de Helper, de Verdediger naast mijn tegenspeler staan?
    Het is soms storend dat maandelijks iets gevraagd wordt voor “door de mazen van het net”. Zie ik de Helper, de Verdediger naast het karretje staan?

    Is het niet die Helper, die Verdediger, die doorheen de geschiedenis de naam H. Geest gekregen heeft?
    “Wilt ge alles wat Ik doorheen Mijn leven heb aangeboden, nú ook onderhouden en doorgeven?”
    Met die vraag is Jezus weggegaan en wou Hij ons niet verweesd achterlaten! 

    Ja lieve mensen klinkt dit alles wat moeilijk, en het is helemaal niet te vatten in enkele woorden of voorbeelden. 
    Toch mogen we geloven dat Zijn levensvisie, Zijn Geest, over Linker Oever waait,
     in de zorg om onze kinderen, 
     in de zorg om onze buren,
     in de zorg om de vreemden die hier komen wonen,
     in de zorg om de zieken die we bezoeken…

    We mogen geloven dat Zijn levensvisie, Zijn Geest over de wereld waait, we zien en voelen het in elk kaarsje dat ontstoken wordt zowel hier vooraan als achteraan. 
    Het kaarsje thuis op de kast bij een foto of bij een beeld. 
    Het kaarsje langs de weg in elk kapelleke of op de plaats van een autoaccident..

    Ja de beloofde Helper, is altijd van dienst en begeestert ons overal als wij Hem herkennen naast het gelaat van de ander…

    Moge al die kaarsjes Hem brandend houden diep in ons hart!

    29-05-2011 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    23-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een enorme taak - 5e Paaszondag A 2011 - Jan

    Vijfde Paaszondag A 2011 - Zaterdag 21 en zondag 22 mei 2011

    Eerste lezing: Handelingen 6, 1-7 - 'Zij kozen zeven mannen vervuld van de heilige Geest'
    Evangelie: Johannes 14, 1-12 - 'Ik ben de weg, de waarheid en het leven'

    Om eerlijk te zijn moet ik bekennen dat de inhoud van de eerste lezing enorm interessant is.  Het is zelfs een aangename en goed verstaanbare tekst.  We hebben ooit andere teksten te verwerken gekregen…

    Van bij het begin zag de jonge christelijke Kerk drie fundamentele taken: 
    - de Gods Woord verkondigen, 
    - biddend en vierend samenkomen en 
    - dienstwerk verrichten voor mensen in nood. 
    Aanvankelijk namen de apostelen alle drie die taken op zich. Maar in de eerste lezing horen we dat dit niet langer mogelijk is. Er ontstaan spanningen tussen joodse en niet-joodse christenen, de Hellinisten, (komen uit Griekenland) o.a. over de ondersteuning van de weduwen. Die spanningen moeten opgelost worden.   
    Wat ook de reden was, dit speelt nu niet zo’n grote rol, maar er waren spanningen.

    De twaalf zeggen heel beslist dat ze de verkondiging van Gods Woord niet willen verwaarlozen ten voordele van het dienstbetoon, maar tegelijk mag dat dienstbetoon niet achtergesteld worden. Daarom stellen ze voor dat de gemeenschap zeven mannen uit haar midden zou kiezen die voor het dienstbetoon zouden instaan. Zijzelf zouden zich op de verkondiging blijven concentreren.

    Mocht dit verhaal zich nu afspelen dan zou Herman, onze pastoor zich met het PT bezig houden met de verkondiging en zeven mensen zouden verkozen worden voor het dienstbetoon.
    We komen hier seffens op terug.  Want die 7 zijn er duidelijk meer dan 77.

    De manier waarop de apostelen te werk gaan, is eigenlijk fantastisch.  Ze doen een voorstel en de gemeenschap mag zelf kiezen. Dus geen beslissing van bovenuit, maar democratie van hoog tot laag. 
    Verder wordt ook duidelijk dat dienstwerk niet minderwaardig is ten opzichte van verkondiging, want de apostelen leggen, na een gebed, de zeven in een zegenend gebaar de handen op.  Verkondigen, vieren en dienstbetoon: de eerste christenen zagen het als één geheel.

    Verkondigen, vieren en dienstbetoon zijn vandaag nog altijd de kerntaken van de Kerk. 
    Maar anders dan bij de eerste christenen is er geen democratie meer. Een kleine bovenlaag van mannelijke geestelijken heeft door de eeuwen heen de macht naar zich toegetrokken, en wil verkondigen en vieren voor zichzelf voorbehouden. Volgens hen mogen leken bijvoorbeeld niet preken, en zeker niet voorgaan in de eredienst. 

    Lieve mensen, die zeven over wie het vandaag in de eerste lezing gaat, zijn de voorlopers van de miljoenen vrijwilligers die de Kerk in beweging houden. Van kosters over bloemschiksters, zangers en kerkpoetsers, parochieraden en parochieteams, kerkfabrieken en parochiale werkers, ziekenzorgers en cathechisten, mensen die koken, mensen die tappen, die bouwen en onderhouden, mensen die begaan zijn met liefdadigheid, met welzijnszorg en broederlijk delen, mensen die altijd klaar staan voor de jeugd, voor de  ouderen in de parochie.  
    Mensen die anderen steunen in hun rouwperiode.  Miljoenen vrijwilligers aan wie ik vandaag hulde zou willen brengen, want net zo goed als de geestelijkheid houden zij het schip van de Kerk op koers. 
    Zonder hen zou het zonder meer zinken. 

    Vandaag zegt Hij in het evangelie: ‘In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen.’ Misschien zouden we ons allen die woorden wat beter in ons hoofd en in ons hart moeten prenten. Dan zouden er meteen veel minder spanningen zijn binnen onze Kerk en zou wederzijds respect de boventoon voeren.
    En toch moeten we ook luisteren naar de redenen waarom zo velen, jong en oud, zich van het geloof afkeren.  Niet alleen van het geloof en het kerkbezoek maar straks ook van het dienstbetoon.

    Er is natuurlijk de teleurstelling over een Kerk die de taal van deze tijd niet spreekt, over priesters die liefde preken en tegelijk dingen doen waar de kranten vol van staan, over kerkmensen die uitgeblust zijn, over kerkgangers waar niet de minste werfkracht van uitgaat...
    Ja en dit gaat misschien wel over ons.  
    We tellen elke maand de afvalligen maar doen we er iets aan?  
    Spreken we hen terug aan, zien ze aan ons dat we voort gaan, ondanks alles…
    Zien ze onze geloofwaardigheid?  
    Zien ze dat wij mensen aan God concrete handen en voeten en een gezicht geven?  Wij geven God gestalte !  Voelen ze ons uitnodigend gebaar?  

    Als ik de krant lees en ik kom aan de bladzijde met de overlijdensberichten dan tel ik steeds hoeveel overledenen in een kerk begraven worden. Soms is dit 9 op 9.  (zal misschien ook wel afhangen welke krant men leest) maar de verhouding is groot.   Dienstbetoon betekent dan ook, zet uw kerk open voor elk moment.  Hoeveel % van de eerste of plechtige communicanten zien we nog terug?
    Hoeveel jonge gezinnen tellen we nog onder de kerkgangers.
    Er is stof genoeg om er dringend iets aan te doen.  Maar wat we ook uitvinden, we MOETEN ons uitnodigend opstellen.  Een enorme taak, een prioriteit voor die 7 of voor die geloofsverkondigers?  
    Ik denk voor allemaal.  Voor het PT maar ook voor u en voor mij.

    Daarom is het ook niet zo slecht dat we onze kerk open stellen.  Of het nu voor een tentoonstelling is of voor een concert of voor een fietskerk…als het maar uitnodigend is.

    Vrienden, we mogen niet van God weglopen, ook al begrijpen we Hem lang niet altijd. We mogen niet weglopen van mensen, ook al stellen ze ons Godsgeloof op de proef. God laat zich aan mensen zien, via mensen - zegt Jezus. Er is geen andere weg om God op het spoor te komen   
    Als jullie mij hebben leren kennen, zul je ook mijn Vader leren kennen.

    Zaten de leerlingen van destijds niet in hetzelfde schuitje?  
    Moesten zij zich niet opsplitsen om het werk te delen? En voor wie deden ze het?   En dan zegt iemand onder hen‘Wie mij gezien heeft, heeft de Vader gezien’, En een paar dagen later liep diezelfde man onder zijn kruis.   En dit om te tonen dat hij het als mens niet meer kon dragen.   Ooit noemde hij zichzelf dan ook nog  'de weg, de waarheid en het leven' . 

    Laten we hieruit maar moed putten, hij heeft meer afgezien dan wij ons kunnen inbeelden.  God was een mens maar een mens was God. 
    En toch zijn de apostelen, zijn vrienden, op Judas na misschien, met vallen en opstaan die weg ten leven blijven gaan.   Door dik en dun, met vallen en opstaan… 
    We weten ook hoe het uiteindelijk afloopt met hen.  We weten ook waaraan zij begonnen zijn.
    Vrienden, laten we daaruit maar meer inspiratie en moed halen om  overtuigd verder te doen en anderen aan te sporen mee Zijn weg te volgen.

    Naar ideeën van Romain Debbaut

    23-05-2011 om 18:10 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (3)


    15-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Herder - 4e Paaszondag A 2011 - Gie

    Vierde Paaszondag A 2011 - Zaterdag 14 en zondag 15 mei 2011

    Eerste lezingHandelingen 2, 14a.36-41 - 'God maakt Jezus tot Heer'
    Evangelie: Johannes 10, 1-10 - 'Ik ben de deur van de schapen'

    Ik ben geen goede herder. 
    Als ik zo eens rondkijk, dan kan ik misschien 4-5, hooguit 10 van jullie met naam noemen, al herken ik wel heel wat meer gezichten. Al zal het bij Petrus met zijn 3000 nieuwe dopelingen wel geen haar beter geweest zijn. 
    Drieduizend! Ik vraag mij af wie er die dag de koppen mocht tellen. De apostelen of de joodse autoriteiten? En zou het dan zijn als bij de broodvermenigvuldiging: vrouwen en kinderen niet meegerekend?
    Maar we dwalen af. 

    Laten wij het gewoon bij héél véél houden. 
    De boodschap van Petrus is overduidelijk: God heeft Jezus naar de mensen gezonden en de ontaarde mensen hebben die Messias vermoord. Als reactie daarop lieten vele mensen zich dopen. 
    Vandaag klinkt de variante: een aantal ontaarde mensen heeft de boodschap van Jezus besmeurd en verkracht. Als reactie daarop laten een vrij groot aantal mensen zich “ontdopen”. 

    Is dit gewoon een andere tijd of schort er iets anders? 
    Zijn wij als kerkganger of als voorganger misschien te weinig gespiegeld aan Jezus voorbeeld? 
    Voorbeeld zijn, wil aan mensen de boodschap geven: zo wil ik ook zijn! Zoals een ouder voor zijn kinderen. Zoals een leerkracht of een jeugdleider voor zijn leerlingen of zijn speelvogels. 
    Voorbeeld zijn heeft, veel meer dan met het overbrengen van rituelen of handelingen, te maken met charisma, met manier van zijn. Ook met kansen geven en met leiden en loslaten. 

    Jezus heeft zichzelf in het evangelie van vandaag twee taken gegeven: enerzijds herder zijn, anderzijds deur zijn. 
    Als wij zijn voorbeeld willen navolgen, wat zijn dan onze taken? 
    Al laten wij het “herder zijn” eventueel over aan wie zich geroepen voelt om leider, voorganger of “zorger” te zijn. Dan nog is het zéker onze taak om “deur” te zijn, om lage drempel te zijn. 
    Om uit te komen voor wie wij (willen) zijn. Zonder daarom op de barricaden te gaan staan. Als wij “deur” zijn, kunnen in ons/ door ons mensen in alle vrijheid naar binnen of naar buiten gaan, zich geborgen voelen om dat te doen zonder vrees of dreiging. 

    Al bij al gaat het in dit evangelie opnieuw om een “gelijkenis”, een parabel, een eigentijds voorbeeld. Het hoeft dus niet persé over schapen te gaan, die voor ons per definitie te mak en te volgzaam zijn. 
    Misschien ganzen. Dieren die redelijk agressief kunnen zijn en al eeuwenlang als waakhond worden gehouden. Dieren ook die zich (spreekwoordelijk) niet zo maar iets laten wijsmaken. Al bestaan er natuurlijk ook domme gansjes. 
    Vorig jaar zag ik in de Efteling een ganzenparade: een groepje van een tiental ganzen die, onder begeleiding van een éénmansfanfare, vol gesnater en in ganzenpas achter elkaar marcheerden. Met een muzikant als “herder” van de band. 
    Een nieuwe roeping?

    Misschien hebben ook wij wel onvermoede capaciteiten of vaardigheden om “herder” te zijn. 
    Hoe dikwijls gebeurt het niet dat mensen, naast hun gewone job voor de boterhammen, blijkbaar over een bijzonder talent beschikken voor iets totaal anders. Bijvoorbeeld een wiskundeleraar die zijn eigen huis staat te metselen. Dan wordt al gauw gezegd: hij heeft zijn roeping gemist! 
    Maar is dat wel zo? Is het niet eerder zo dat je ergens inrolt en er dan maar het best van maakt. 

    Ook Jezus zelf was misschien voorbestemd om, van huis uit, net als Jozef een timmerman te worden. Later bleek zijn roeping op een ander vlak te liggen, als rabbi en leraar, maar vooral als bezieler. 
    Een taak waarin Hij met ongekende overgave zijn allebeste krachten gegeven heeft.
    Albert Schweitzer was een wereldberoemd organist en een bekend predikant. Maar pas later zou hij midden in Afrika een ziekenhuis bouwen. Hij had niet zijn roeping gemist, maar ze pas later echt gevonden. In dat ziekenhuis kon hij zichzelf helemaal geven aan het genezen van zieken. 
    Daar had hij uiteindelijk zijn hart aan verloren. 

    De stap van de ene “job” naar de andere “roeping” is blijkbaar nooit zo groot, dat je de sprong niet zou wagen. Zoals ook voor Petrus en de andere apostelen de stap niet te groot was om van “visser” naar “herder” te springen. 
    Hadden zij hun roeping gemist? Integendeel, zij hadden geen andere keuze. En met Jezus als voorbeeld hebben zij die sprong met dezelfde begeestering en gedrevenheid gemaakt. 
    Net als de apostelen, met Petrus op kop, kunnen wij aan de “roeping” van Jezus Christus een voorbeeld nemen. Ons enthousiasme, onze inzet als christen, kan voldoende zijn het tij te doen keren, om de boodschap van Jezus, die door ontaarde mensen besmeurd en verkracht werd, opnieuw als een hoopvolle boodschap te laten klinken. 

    Maar dat lukt niet, als ons voorbeeld, onze inzet, te weinig om het lijf heeft. Want dan heeft het ook te weinig “body” om vorm en vlees te geven aan het lichaam van Christus. 
    Dat lukt alleen als wij, als mede-kerkganger, in ons dagelijkse leven ook een spiegel willen zijn van Jezus voorbeeld en een mede-klinker van zijn boodschap.
    Amen. 

    Inspiratie deels gevonden in een preek van de Lidwinaparochie voor roepingenzondag 2005 

    15-05-2011 om 08:50 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    08-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een tochtgenoot die kan overtuigen - 3e Paaszondag A 2011 - Ria

    Derde paaszondag A 2011 - Zaterdag 7 en zondag 8 mei 2011

    Eerste lezingHandelingen 2, 14.22-33 - 'De strikken van de dood zijn ontbonden'
    EvangelieLucas 24, 13-35 - 'Hij werd herkend door hen aan het breken van het brood'

    Het verhaal van de Emmaüsgangers, ons allemaal welbekend, is een reisverhaal. Niet omdat die twee leerlingen op stap zijn, maar ook en vooral omdat ze een reis in geloof maken! 
    Natuurlijk zijn ze ontgoocheld en verdrietig: alles waar ze de voorbije tijd in geloofd en geleefd hebben, is hun zo gruwelijk ontnomen. Er blijft hen dan ook niets anders over om terug te keren naar hun oude leven en misschien, waarschijnlijk zelfs, de spot en de hoon van hun vroegere milieu te doorstaan.

    Maar dan worden hun de ogen geopend, zij beleven dan hun geloofsgeboorte. 
    De man die hen vergezelt, doet hen begrijpen wat Jezus zelf hen vroeger gezegd had. Dat is het moment, samen met het breken van het brood, waarop ze terug keren en nu hun boodschap aan de anderen brengen.

    Dit is een keerpunt in het leven van twee ontgoochelde mensen. Dat is een situatie die ook wij kunnen begrijpen. 
    Hoe dikwijls is het niet dat een derde, door zijn visie op de dingen die ons bezwaren en verdrieten, ons inzicht geeft en ook de moed om verder te gaan. 
    Mensen kunnen onnoembaar veel voor elkaar betekenen als ze, vooral in moeilijke uren, elkaar bemoedigen, elkaar nabij blijven en op zoek gaan naar nieuwe horizonten. 
    Dan zijn zij een teken van hoop als ze het brood van goedheid met elkaar delen. (V.Deschacht)

    Het kan een rijke ervaring zijn dat een derde de tijd neemt en geduldig met je gaat zoeken naar de antwoorden op de vragen die je kwellen. Een gesprek kan diepte krijgen doordat een derde andere ervaringen inbrengt. 
    Zo krijgen we het gevoel dat ons verhaal niet gek of uitzonderlijk is. Het kan ons opluchten en troosten.

    De twee waarover we het vandaag hebben, Kleopas en zijn gezel, waren meer dan getroost want “hun hart brandde in hun borst”. Zij zoeken hun vrienden op en vertellen vol vreugde wat hen overkomen is en hoe ze de Heer herkend hadden bij het breken van het brood!

    Kunnen we het verhaal van de weg naar Emmaüs toepassen op onze kerk vandaag? Zijn de veel ontgoochelde mensen die vandaag de kerk de rug toedraaien, als Kleopas en zijn vriend? 
    Is het teleurstelling, is het onverschilligheid? Zijn we kerkmoe geworden omdat we te weinig herkennen van ons oude vertrouwde geloof, of is het omdat er te weinig vernieuwingen zijn?

    Ook wij zijn op weg, op reis door ons korte leven. Een reis die niet gespeend blijft van zorgen, twijfel en teleurstelling. Laten we hopen op een “derde“ die ons helpt om klaarheid te brengen en ons terug kan brengen met een hart dat “brand” van vreugde om de terug gevonden waarden en woorden van God, die Jezus ons heeft willen bijbrengen.

    Laat ons hopen op een tochtgenoot die kan overtuigen dat met groot geduld alles weer goed komt. Die enthousiasme kan geven om het nogmaals te wagen, en dat wie moedeloos na zoveel tegenslagen de strijd niet zou staken. (V.Deschacht)

    Inspiratie gezocht en gevonden bij:B.J.De CLercq o.p. en V.Deschacht

    08-05-2011 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    01-05-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een gelovig houvast - 2e Paaszondag A 2011 - Marc

    Tweede Paaszondag A 2011 - Zaterdag 30 april en zondag 1 mei 2011  

    Eerste lezing: Handelingen 2, 42 - 47 - 'Zij waren eensgezind en ijverig in het breken van het brood'
    Evangelie: Johannes 20, 19 - 31 - 'Acht dagen later kwam Jezus'

    We hebben verhalen gehoord over vroeger, over wat er gebeurd zou zijn in de week van de verrijzenis van Jezus. Het waren geluksvogels, die eerste leerlingen, die Jezus in levende lijve hadden kunnen zien en zelfs betasten. 
    Toch denk ik dat we niet jaloers moeten zijn. Meer nog, het evangelie gaat volgens mij niet zozeer over hen, toen, lang geleden, maar over ons, nu, die Jezus niet zien... en toch geloven. 
    Wat staat er? 

    “De eerste dag van de week”... dat is vandaag. De leerlingen zijn bij elkaar.... dat gaat over ons. De deur is wel niet op slot, maar we zonderen ons toch wel af van de wereld, zeker nu, een wereld waar onze Kerk en over diepe overtuiging onder vuur ligt. 
    En dan, zegt Johannes, staat de Heer plots “in ons midden”. 
    Is het dat niet waarvoor wij naar hier komen? Is het dat niet wat wij proberen te geloven? Dat in het breken van het brood Jezus onder ons is, de verrezene? 

    In het tweede deel van het verhaal zijn we een week verder. Het is weer zondag. En daarna komt de volgende zondag, de volgende... zolang er leerlingen samen komen om rond Hem hun geloof te vieren, tot en met vandaag. 
    Johannes wil de leerlingen voor wie hij schreef tientallen jaren na het aards leven van Jezus, duidelijk maken wat er gebeurt als zij samen komen. Dan verschijnt de Heer in ons midden, en Hij zegt ons nu: “vrede!”. Niet bang zijn dus van de boze wereld buiten, niet treuren omdat Jezus dood is en begraven. En Hij spreekt niet alleen tot ons. Hij geeft ons ook nieuw leven: Hij blaast ons zijn levensadem in, zoals God bij de schepping het leven in de mens blies: “Hij blies hem de levensadem in de neus: zo werd de mens een levend wezen.” 

    In de kracht van dat nieuwe leven, als wij daarin kunnen geloven zonder te zien, worden wij gezonden, om dat leven door te geven aan al wie ervoor wil open staan. Wij worden verlossers, Hij zal in ons aanwezig zijn en in ons weldoende rondgaan, want wij zijn bezield door zijn Geest.
    Wij krijgen hier dus een Paasverhaal en een Pinksterverhaal, twee voor de prijs van een. De Heer leeft midden ons, en Hij zendt ons, vandaag. 
    Die zending die we krijgen, is ook een verantwoordelijkheid. In de tekst klinkt het “Als jullie iemand zijn zonden vergeven, dan zijn ze ook vergeven; als jullie ze niet vergeven, blijven ze behouden” . Dat zijn woorden om over na te denken. 
    Ik wil u eerlijk zeggen, dat ik er zelf niet uit ben wat ze betekenen. Hoe moet ik omgaan met het kwaad dat mensen elkaar aandoen? Zal onze en Gods barmhartigheid ergens ophouden, of is er voor alles, ook voor het ergste, vergeving mogelijk? Toch durf ik geloven dat er voor ieder mens die tot berouw komt, vergiffenis mogelijk is, ook waar deze wereld niet meer kan vergeven. 

    Maar deze woorden betekenen ook dat het onze zending is het kwade in deze wereld te bestrijden. En in dit weekend staat er iets in de actualiteit, dat hier goed bij aansluit. Het is op 1 mei  niet alleen feestdag van de socialisten, het is ook “erfgoeddag”. 
    Het thema klinkt tegenstrijdig: “armoe troef”.  
    We kunnen op verschillende plaatsen zien wat armoede vroeger betekende, en hoe men ermee omging. Maar hoe kan men “armoe” nu een “goed” noemen? De titel wil ons ook wel wakker schudden, denk ik. 
    Want armoede is geen goed, armoede is een zonde!  

    Ook als Kerk hebben wij steken laten vallen in de strijd tegen deze zonde: daarom dat Onze-Lieve-Heer nog altijd met de socialisten is, en het op 1 mei altijd goed weer is. En als we nu, in deze viering, weer uitgezonden worden om Zijn werk verder te zenden, kan die erfgoedzondag een gelegenheid zijn om na te denken over onze verantwoordelijkheid, persoonlijk en als gemeenschap, tegenover de armoede onder ons. 
    De eerste lezing herinnert ons daaraan. In de ideale voorstelling van de Kerk, die Lucas daar schildert, is geen plaats voor armoede, want zij hadden alles gemeenschappelijk. Dat klinkt ook al socialistisch... 

    Dit is een ideaal. 
    Als we ons vandaag open stellen voor ons geloof, zal de Geest ons wel ingeven hoe we kleine stappen kunnen zetten naar dat ideaal. Zo zullen we vreugde en vrede brengen onder mensen, de vreugde die opleeft als de Heer midden tussen zijn leerlingen aanwezig is.  

    01-05-2011 om 18:20 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!