Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 24-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Vertrouwen in God - Geboorte van de H. Johannes De Doper B 2018 - Hilda

    Geboorte van de H. Johannes De Doper B 2018 - Zondag 24 juni 2018

    Eerste lezing: Jesaja 49, 1-6 'Ik stel u aan tot licht van de volken'
    Evangelie: Lucas 1, 57-66.80 - 'Johannes zal hij heten'

    Vandaag vertelt het evangelie ons de geboorte van Johannes De Doper.

    Zacharias, de al oude vader van Johannes de Doper was letterlijk stom van verbazing wanneer een engel hem in een droom aankondigde dat hij nog vader zou worden en hij zijn zoon “Johannes” zou noemen!

    Bij de geboorte was de vreugde en het geloof van Zacharias zo groot dat de stomheid van zijn verbazing verdween en hij gewoon terug kon praten.
    Hij hield zich ook aan de opdracht van de engel en noemde zijn zoon Johannes! 

    Wat Johannes betekent weten de meeste van ons niet, maar wist men toen wel;
    Johannes betekent: de Heer is genadig, de Heer is barmhartig. 
    Met die betekenis is het precies de naam die bij dit kind past. 

    Wanneer de mensen rond Zacharias horen hoe hij terug gaat praten komen ze pas echt onder de indruk: ze weten opeens geen raad meer met wat hier gebeurd is. 
    Ze gaan erover nadenken en zichzelf vragen stellen.

    Dat is en blijft ook voor ons een zinnige bezigheid: 
    niet te snel oordelen of conclusies trekken,
    maar stil durven staan, 
    de tijd nemen voor wat we meemaken, 
    voor wat ons overkomen is. 
    Het is dé weg naar wijsheid en vertrouwen.

    Vertrouwen in God, die in ons leeft en ons draagt, onze stem van ons geweten is, en zo altijd heel dicht bij ons is.

    Zo komt het dat die jongen (uit het 1ste verhaal) die op zoek was naar God, God ook was tegenkomen in de glimlach van een lieve oude vrouw, een vrouw die op haar beurt God ontmoette in een kleine jongen die haar deed glimlachen.

    God, in al wie met ons hier samen het leven deelt en viert, 
    God in ieder van ons te vinden, ook altijd opnieuw tegen te komen
    als we er even kunnen bij stilstaan.

    Vormelingen, weet je nog, je kruisje? 
    Om er even bij stil te staan wanneer je moet kiezen tussen goed en kwaad. Even luisteren naar de stem van je geweten. 
    Niet te snel oordelen of conclusies trekken.
    Kiezen naar het voorbeeld van Jezus. Niet gemakkelijk! Wel het beste!

    En waar is God te vinden?
    In het verhaal van de kleine jongen die God wou ontmoeten, en Hem ontmoette in de glimlach van de oude vrouw en de oude vrouw die zo verbaasd was dat God nog zo jong is! Ze ging er helemaal van glimlachen…

    Bronnen: R Debbaut 

    24-06-2018 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    17-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gedragen kerk - 11e zondag door het jaar B 2018 - Gie

    Elfde zondag door het jaar B 2018 - Zondag 17 juni 2018

    Eerste lezing: Ezechiël 17, 22-24 'Ik laat een sappige boom verdorren en breng een dorre boom tot bloei'
    Evangelie: Marcus 4, 26-34 - 'Het kleine mosterdzaadje wordt een struik waarin de vogels nestelen.'

    Vorige week zei ik nog dat, oneerbiedig gezegd, onze kerk een paar maanden lang in een “voddenkerk” zou veranderen. 
    Vandaag leg ik uit waarom. 

    Ga even met mij mee naar voorhistorische tijden. 
    Uit bijbelverhalen kennen we de kracht van water uit de rots slaan en van waterputten. Vandaag horen we uit de bijbel over kleine takjes die prachtige ceders worden en over kleine zaden die, als ze gezaaid worden, groeien tot een struik met grote takken, waarin de vogels in zijn schaduw kunnen nestelen. 

    Ook mensen vonden rust bij een koele bron of een schaduwplekje onder een grote boom. Door de jaren heen groeide op die manier de kracht van bronnen en van bomen en maakte van die plekken echte heiligdommen. 
    Water en koelte waren de eerste geneesmiddelen. Dus als mensen een zieke hadden of iemand met koorts, dan droegen ze met hem naar een koele bron of naar een schaduwplekje onder een grote boom. 

    Als de zieke niet zelf tot bij de bron of de boom kon geraken, dat moest men er maar met (een stukje van) de zieke naartoe gaan. 
    Zo groeide het wijdverbreid gebruik om de koorts af te binden, door een strook stof van een kledingstuk dat het lichaam van de zieke had aangeraakt, bij de bron aan een boom vast te binden. 

    Toen de eerste missionarissen in de vroege middeleeuwen in onze streken toekwamen, probeerden zij die heidense bronnen en bomen te kerstenen door er een christelijk tintje aan te geven. Bij de bronnen werd er een kruis geplant; aan de bomen werd er een kapelletje opgehangen. 

    Maar het bloed kruipt waar het niet kan gaan. De aspirines en dafalgans waren nog lang niet uitgevonden. Dus bleven de mensen bij hun oude gewoonten. 
    Om de koorts te bedaren, ging men naar een kapelletje, meestal een van Maria, soms ook een van Sint-Anna. Men ging er bidden, kaarsen branden en offers brengen om genezing. In de volksmond noemde men dit: “gaan dienen”. Vooral wanneer iemand heel erg ziek was of op sterven lag, kwamen familieleden en buren in groep naar deze plaats om de ziekte te doen keren zodat de bedreigde verlost werd. 
    Op de geheiligde plaats werd wel een gebed gepreveld, maar er werd ook een voorwerp van hun zieke of een kledingstuk dat de zieke had aangeraakt, vastgebonden aan het tralievenster van de kapel of aan een nabij staande boom. Naar aloud gebruik wilde men zo de ziekte overdragen op Onze-Lieve-Vrouw. 

    Onze voorouders wisten niet dat basis van de medicatie tegen koorts zo dichtbij huis te vinden was: in de bladeren en de schors van wilgen. 
    De Assyriërs hadden al eeuwen vóór Christus ontdekt dat wilgenbladeren hielpen tegen pijnlijke gewrichten. En de oude Egyptenaren maakten een brouwsel van wilgenbladeren tegen pijn en ontstekingen. Ook Hippocrates, de 'vader' van de westerse geneeskunde, propageerde het gebruik van wilgenbastextract. Hoewel het bijzonder bitter smaakt en slecht op de maag ligt, was het wel een goede koortsremmer. 
    Toch heeft het nog tot 1900 geduurd voor de aspirine op de markt kwam. 
    Dus bleven onze voorouders, bij gebrek aan medicatie, bij hun aloude gewoonte: kledingstukken en voorwerpen van hun zieke geliefden ophangen aan de tralies van de kapeldeur of aan de bomen rond de kapel.

    Hoe meer de kerk de heidense gewoonten bestreed, hoe meer de oude traditie bleef. Verboden zaken, gaan altijd een ondergronds leven leiden. 
    Het bijgeloof floreerde vooral bij kwalen waarbij de dokter niet meteen raad wist. 
    Het ritueel was daarbij belangrijk. Alles gebeurde in het geheim. Dus het best 's nachts of in de vroege ochtend, nuchter en zonder spreken. Soms werd er wel een bezweringsformule uitgesproken. Een familielid of een gebuur van de zieke knoopte een stuk stof van de zieke aan de boom of aan de tralies van de kapel. Na het afbinden moest men zo snel mogelijk naar huis lopen, want hoe sneller men liep, hoe vlugger de koorts zou dalen. Omkijken mocht niet, want dat verbrak de werking. En wee degene die een lapje van de boom trok: de koorts zou hem terstond op het lijf vallen. 

    Het lijkt ver van ons bed: zo niks zeggen, stiekem een doekje achterlaten… En toch kennen we allemaal nog het kinderliedje “zakdoek leggen, niemand zeggen …” Ligt de zakdoek achter jouw rug? Maak dan snel dat je wegkomt en probeer de zakdoeklegger te tikken, anders moet je zelf de zakdoek gaan leggen. 

    Er zijn in onze omgeving niet zo veel "heilige" bomen of koortskapelletjes meer over. In Stambruges (Henegouwen) is er een Mariakapel met een boom ernaast vol kledingstukken. Ook in Overasselt (Nederland) staat nog een "lapjesboom”. Aan de takken van die eik hangen lapjes textiel, bedoeld om koorts af te binden. 
    En in Hasselt, Limburg, is er een kleine kapel, bekend als het “voddenkapelleke”, Men wil er nog regelmatig koorts en tandpijn afbinden door er luiers, hemdjes, rokjes, mutsjes, soms ook fopspenen en kinderkleertjes aan het rooster van de kapeldeur vast te binden, en zo de kinderkoorts over te dragen aan Maria. 

    Er waren nog andere manieren om de kerkelijke taboes te verschalken. Bijvoorbeeld het naaien van vlaggetjes in recyclagestof, om er daarna bomen of kapelletjes mee te versieren. De oorsprong van dit gebruik ligt in dezelfde lijn. En niemand had in ’t oog dat ook dáár stiekem lapjes of lintjes werden opgehangen.

    Niet iedereen had trouwens dezelfde reden om een lintje op te hangen. Naar verluidt bonden ook jonge meisjes hun haarlinten, strikjes of hun kousenband aan de kapeldeur in de stille hoop om vóór de volgende bedevaart hun uitverkorene te hebben gevonden. 
    Persoonlijke kledingstukken geven een gevoel van "gedragen zijn" en ook een gevoel van "gedragen worden", zelfs als de drager niet in de buurt is. 

    De Finse kunstenares Kaarina Kaikkonen, die vanaf nu onze kerk heeft ‘ingepakt’ met gedragen kledingstukken, maakt overal ter wereld grootschalige architecturale vormen of installaties, zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant van gebouwen. Zij gebruikt daarvoor oude kledingstukken die zij ter plaatse inzamelt. Hoewel het gebruikte materiaal heel gewoon is, dragen alle kledingstukken toch persoonlijke herinneringen aan de eigenaar. 
    Zeer vaak zal Kaarina trouwens ook kledij gebruiken van haar eigen ouders, zoals jasjes van haar overleden vader of schoenen van haar moeder.
    Vorige week had ik een kort gesprekje met haar. Zij vertelde mij dat haar gevoel voor gebruikte kledingstukken begon, kort na de dood van haar vroeg overleden vader. Haar contact met de kleding van haar vader, het aanraken, dragen van zijn kledij, gaf haar een gevoel van nabijheid, van "gedragen worden", zelfs als de drager er niet (meer) is. 
    Een aantal jaren geleden, toen mijn schoonvader pas overleden was, had ik een gelijkaardige ervaring met mijn schoonmoeder. Zij vermaakte toen een aantal van zijn kostuums, om die zelf te gaan dragen. Mogelijk speelde ook bij haar dat gevoel van nabij-houden.

    Zowel uit het verhaal van die jonge meisjes met hun haarlint als uit het verhaal van Kaarina en haar contact met de kleding van haar ouders of het verwante verhaal van mijn schoonmoeder, blijkt een gevoel van "gedragen zijn" en ook een gevoel van "gedragen worden", zelfs als de drager er niet (meer) is.
    En zo zitten wij hier in een ruimte vol gedragen kleding. Ook van jullie hangt er mogelijk een hemd of een bloesje aan het plafond. Zoals al die kledingstukken letterlijk verbonden zijn met elkaar, zo zijn ook wij, nog méér, verbonden met elkaar. Amen. 

    17-06-2018 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    10-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gek zijn is gezond - 10e zondag door het jaar B 2018 - Fred

    Tiende zondag door het jaar B 2018 - Zondag 10 juni 2018

    Eerste lezing: Tweede brief aan de Korintiërs 4, 13 – 5, 1 'De onzichtbare dingen duren eeuwig'
    Evangelie: Marcus 3, 20-35 - 'Ziehier mijn moeders en mijn broeders'

    Het is wel een rare titel voor een viering: gek zijn is gezond. 
    Het liedje van Stef Bos is wel redelijk bekend, maar het doet ons niet onmiddellijk denken aan een of ander fragment uit de bijbel. Er zijn trouwens nog uitdrukkingen over gek zijn of gek doen in onze taal. “Veel te goed is half gek” is er nog zo eentje.

    En eigenlijk wordt Jezus in het evangelie van vandaag min of meer voor gek verklaard. En nog wel door twee groepen personen. Door de schriftgeleerden, bij hen is het eigenlijk een theologische kwestie. En ook door zijn familieleden. Zij hebben meer een psychologische bekommernis.
    De schriftgeleerden beweren zelfs dat Hij bezeten is door de duivel, door een boze geest. Dat is een zeer zware beschuldiging, waar Hij zich tegen verdedigt met een tweetal korte parabeltjes. De familieleden zijn om andere redenen bekommerd. Zij vragen zich af waar Hij eigenlijk mee bezig is en of Hij niet te ver gaat met zijn onderricht en met zijn verhalen. En zij komen Hem eigenlijk tot de orde roepen en indien mogelijk zelfs terughalen.

    Voor heel wat mensen is het waarschijnlijk herkenbaar. Hoeveel ouders hebben al niet wakker gelegen omdat zoon of dochter zo lang wegbleven, zonder iets te laten weten? En zij stellen zich ook vragen. Zijn ze eigenlijk nog wel bij hun volle verstand? Waarom zoveel tijd besteden aan de scouts of de Pleplo? Waarom weeral gaan trainen voor die wedstrijd? Waarom moet hij altijd op de bres springen, waarom moet zij altijd als laatste blijven? Kunnen die anderen ook eens niet de handen uit de mouwen steken?

    Het is ook niet alleen bij jongeren het geval. Ook wij stellen ons wel eens vragen over waar we mee bezig zijn, of waar onze partners of huisgenoten mee bezig zijn. Op school of in de vereniging gaat hij schilderen of knutselen en thuis blijft het werk maar liggen. Tijdens onze vakantie gaat zij mee op kamp om te koken en mij stuurt ze naar de frituur. Veel te goed is half gek, denken we dan.

    Maar als de familie Jezus komt halen om Hem tot betere gedachten te brengen, is zijn vraag: wie is mijn familie? Het lijkt een beetje op de voorbeelden die ik daarnet gaf. Daar kennen we ook situaties waarbij men zegt: jamaar, die van de Pleplo of de scouts, dat zijn broers of zussen voor mij. En die mensen van de club of de vereniging, daar heb ik meer affiniteit of een grotere band mee dan met heel wat nonkels en tantes. Jezus geeft een gelijkaardig antwoord. Mijn moeder en mijn broers zijn degenen die de wil van God volbrengen. Het zijn mijn vrienden, mijn volgelingen.  

    Er is nog een ander spreekwoord dat we kennen uit de volksmond en misschien van toepassing is op dit evangelie. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Het is verleidelijk om dat als reactie te hebben in de situaties die ik daarnet heb aangehaald. Want soms doen mensen een beetje té gek, tonen ze iets té veel inzet en dreigen ze zichzelf voorbij te lopen. Dan moeten ze weer tot de realiteit gebracht worden.

    Maar als je te vlug zegt: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg, dreigt er een ander gevaar. Dan beland je als gelovige misschien te gemakkelijk in het gezapige midden: niet te veel moeite doen, niet te vlug uit de band springen. Dan wordt je geloof en je beleving al snel kleurloos en lauw, zonder veel smaak. Dan ben niet in de ban van een boze geest, integendeel, dan ontbreekt het je helemaal aan geest, aan bezieling, aan geestdrift.

    Echte christenen doen niet gewoon, zij zijn allemaal een beetje gek. In hun tijd en in hun omgeving werden ze nooit als gewoon, maar altijd als raar, als buitengewoon beschouwd. Denk maar aan Franciscus van Assisi bijvoorbeeld, of aan moeder Theresa en Oscar Romero en pater Damiaan. Zij waren absoluut geen gewone mensen. 
    Gewoon doen is: alleen aan jezelf denken en vooral houden wat je hebt. Gek zijn is: weinig of niet aan jezelf denken, je uitsloven voor anderen, dromen werkelijkheid doen worden, je inzetten voor vrede en gerechtigheid. 

    En we moeten niet naar grote namen zoeken, want we kennen ze allemaal, die weinig opvallende, maar zo onmisbare ‘goeie gekken’. Mensen die al jaren zorgen voor een zwaar zieke partner, een demente moeder of vader, een gehandicapte buurman. Mensen die al hun vrije tijd geven aan de sportclub of jeugdbeweging, zonder daar iets voor terug te vragen. Mensen die dag na dag, door weer en wind geld inzamelen voor het goede doel. Mensen die altijd op post zijn om het simpele, onopvallende, maar toch zo noodzakelijke werk te blijven doen.

    Gelukkig zijn er ook in onze omgeving, in onze parochie nog veel van die ‘goeie gekken’. Het zijn zij die, op tal van plaatsen de boel draaiende houden. Mensen die hun uren niet tellen en nog veel  minder in rekening brengen. Mensen die naar buiten uit nochtans heel gewoon doen. Maar stilletjes tevreden denken: eigenlijk is gek zijn toch gezond …

    10-06-2018 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    04-06-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Haydn en het sacrament - Sacramentsdag B 2018 - Marc

    Sacramentsdag B 2018 - Zondag 3 juni 2018

    Eerste lezing: Exodus 24, 3-8 - 'De sluiting van het verbond'
    Evangelie: Marcus 14, 12-16.22-26 - 'Het Paasmaal'

    Ik weet wel dat deze concertmis wat langer gaat duren, en ik vind dat helemaal niet erg. Want ik hou van Haydn, de componist van deze mis. Ik ben een beetje romantisch aangelegd: als zijn muziek hoor, is hij ook aanwezig. Ik kan over hem lezen, ik kan zijn partituren bestuderen, maar als die klanken tot leven komen, is het alsof de afstand van tweehonderd jaar wegvalt. 
    We horen wat hij gehoord heeft, we voelen de emoties die hij gevoeld heeft als hij het uitvoerde. Ook zijn tijd en de onze vloeien in elkaar. De mis heet In tempore belli. Toen hij ze schreef begon de oorlog tussen Oostenrijk en Napoleon. Straks, in het Agnus Dei, horen we de trommels van het Franse leger, maar we horen ook hoe het woord pacem, vrede, smekend klinkt en uiteindelijk het sterkst is. Zijn muziek wordt muziek van onze tijd: ook wij bidden nog steeds om vrede.

    Nu wordt deze muziek vandaag niet voor mijn plezier uitgevoerd, maar omdat het een feestdag is: het feest van het Heilig Sacrament. Het feest doet ons beseffen dat wat we bij elke eucharistieviering doen, meer is dan een verhaal horen over vroeger, en dat het delen van het brood meer is dan een gewoonte die er nu eenmaal bij hoort. Veel sterker nog dan wat ik beleef als ik Haydn hoor, beleven wij dat Jezus nu, hier, erbij is, het brood neemt en breekt, en ons in dit brood zijn leven geeft, opdat wij het ook aan anderen zouden doorgeven. 

    Het mysterie van ons geloof, zo noemen we dat. Met woorden is dat niet uit te drukken, ik denk dat alle dogma’s en theologie te kort schieten. De tekens van brood en wijn spreken voor zichzelf. En belangrijker dan alle theorieën is het feit dat het brood ons aangereikt wordt door Herman. Als de priester het brood breekt, schuiven dit uur en die paasviering toen in elkaar.  

    En waarom geloof ik dat? Omdat er een levende lijn loopt tussen die eerste leerlingen en de mensen die door de bisschop de handen zijn opgelegd. Er zijn goede redenen om aan te nemen dat doorheen tweeduizend jaar, vanaf die leerlingen die uit de handen van Jezus het brood ontvangen hebben, er altijd opnieuw mensen zijn geweest die hun opvolgers en medewerkers de handen hebben opgelegd, de handen waarmee ze het brood van Jezus breken. Er loopt een lijn van tastbaar, fysiek contact vanuit die bovenzaal naar onze kerk hier, en als Herman het brood breekt en deelt, is dat gebaar een schakel in een eeuwenoud snoer van onze verbondenheid met Jezus. 

    Zoals het op een of andere manier die goeie oude Haydn is, dit met ons bidt: ‘Geef ons vrede’, zo en nog veel echter zegt Jezus vandaag tot ons: ‘Neem, dit is mijn Lichaam.’

    04-06-2018 om 18:23 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (1)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!