Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 28-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wij zijn goud waard - 13e zondag door het jaar B 2015 - Fred

    Dertiende zondag door het jaar B 2015 - Zaterdag 27 en zondag 28 juni 2015
    Terugkeerviering / Vakantieviering

    Eerste lezing: Handelingen 3, 1-10 - 'Zilver of goud heb ik niet'
    EvangelieJohannes 21, 15-19 - 'Hoed mijn schapen'

    Wij discussiëren vaak en graag over politiek. En iedereen heeft wel zijn eigen mening. En het gaat meestal over geld. Hoe moet het verdeeld worden? Hoe krijgen we rechtvaardige belastingen? Moeten we aan bepaalde groepen mensen sommige diensten gratis aanbieden? Nee, zeggen sommigen, want gratis betekent dat andere mensen het moeten betalen. Alles moet betaald worden, alles heeft zijn prijs. 
    Gratis bestaat niet. Niets is gratis.

    Toch wel. De zon is gratis en de regen ook. De sneeuw in de winter is gratis. De natuur is gratis, de bloemen en de vogels uit het evangelie. Eigenlijk zijn het vooral de belangrijke, de meest essentiële dingen in het leven die gratis zijn. In de eerste lezing vandaag werd dan wel geld uitgegeven aan lekker eten en cadeaus, maar het samenzijn met de hele familie was gratis. En dat was voor die bompa en voor iedereen het belangrijkste.

    Wat wensen wij elkaar met Nieuwjaar? Dat je de lotto mag winnen? Word schandalig rijk? 
    Neen, wij wensen elkaar een goede gezondheid, want dat is toch het allerbelangrijkste, zeggen we erbij. En wie die goede gezondheid heeft, krijgt ze gratis. Wat wensen wij elkaar bij het begin van de vakantie, als we op reis gaan? Veel mooi weer. 
    Gratis …

    Trouwens, heel veel mensen werken gratis. Ze zetten zich in zonder zich te laten betalen, zomaar, voor niets. Vrijwilligers noemen we ze, en het zijn er veel meer dan we denken. In deze tijd van het jaar zijn er op vele plaatsen barbecues en bijna overal staan vrijwilligers vlees te bakken en groenten te snijden. 
    Gratis.

    Waarvoor zetten zoveel mensen, jongeren en ouderen zich uren en uren in bij een jeugdbeweging, een sportclub, of een andere vereniging? Omdat ze er zoveel geld bij verdienen? Nee, ze doen het gratis.
    Ook onze kerk, onze parochie wordt gedragen door honderden vrijwilligers. Ook hier: veel meer dan we denken. Of is er iemand die denkt dat de mensen die onze eerste communicanten en vormelingen hebben begeleid en voorbereid daarvoor een vergoeding hebben gekregen?

    En probeer eens op te tellen hoeveel vrijwilligers actief zijn in de diverse verenigingen en werkgroepen in onze parochie. Neem alleen maar de mensen die actief zijn bij een viering als deze. 
    Er zijn er een paar die die mis maken, teksten zoeken of schrijven. Iemand tikt het misblaadje in, iemand anders kopieert het. De kerk wordt geopend, alles wordt klaar gezet, iemand zorgt voor muziek, er is een organist, een lector en een predikant. Er zijn bloemschikkers en de kerkfabriek zorgt ervoor dat er van alles voldoende voorraad is.

    En er zijn allicht nog een paar anonieme werkers en die hebben één ding gemeen: ze doen het allemaal gratis. Er is er eigenlijk maar één die betaald wordt, omdat dat wettelijk zo geregeld is. En dan mogen ze nog heel blij zijn dat hij zijn overuren niet rekent en zijn representatiekosten niet binnenbrengt.

    Laten wij in deze vakantie vooral genieten van alles wat we gratis krijgen. 
    Want we hebben er soms te weinig oog voor. En we vinden zo vaak dat iets alleen maar de moeite waard is, als het veel kost.
    Onze eerste communicanten en vormelingen staan dit weekend centraal. Ook die kinderen hebben wij gratis gekregen. Bij het opgroeien steken we er wel wat geld in, maar hun komst was gratis. En we zouden ze toch absoluut niet kunnen missen, voor geen goud. Want, we moeten er wel eens op sakkeren, we liggen er soms van wakker, maar ze zijn toch goud waard …  

    28-06-2015 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    21-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Schoolreizen naar eiland Lampedusa - 12e zondag door het jaar B 2015 - Jan VN

    Twaalfde zondag door het jaar B 2015 - Zaterdag 20 en zondag 21 juni 2015

    Eerste lezing: Job 381, 1,8-11 - 'De Heer spreekt in storm en wind'
    EvangelieMarcus 4, 35-41 - 'Zelfs wind en water gehoorzamen Hem'

    Een kleine boot, stuurloos in de nacht, zwalpend op de woeste golven in een zware storm… 
    Er zitten mensen in dat bootje – ze willen naar de overkant; ze zijn begonnen aan een groot avontuur vol risico’s – ze doen dat niet voor hun plezier, maar omdat ze geen andere uitweg en geen betere toekomst zagen. Ze weten wat ze op de ene oever van hun thuisland achter gelaten hebben, en ook weten ze waarom ze op de vlucht zijn gegaan. Alles is beter dan dat leven dat geen leven is… 
    Er is hen trouwens in hun thuisland van alles wijs gemaakt en ingefluisterd - en dus geloven ze heilig dat het op de andere oever, daar ergens aan de overkant, vèèl, vèèl beter moet zijn… Wacht maar tot straks, als ze daar door die welstellende en ongetwijfeld zeer gastvrije mensen aan de overkant ontvangen zullen worden…

    Vrienden, kunnen we dit sfeerbeeld van de bootvluchtelingen koppelen aan het evangelieverhaal van vandaag?

    Veel moeite moeten we niet doen om ons dat beeld voor ogen te halen: we zien het maar al te vaak op het scherm in onze huiskamer. Mensen van overal: radeloos, opgejaagd, opééngepakt in zo’n aftandse visserssloep – hopend op léven, op toekomst. 
    En dan die stille schreeuw in hun blik: ‘Raakt het u niet, dat wij vergaan?’ 
    Schandelijk schouwspel, een aanklacht op de menselijkheid.

    Het evangelie van vandaag begint met ‘…tegen het vallen van de avond…’
    Dat wil natuurlijk zeggen dat straks onvermijdelijk de nacht komt, de storm en het ontij, de angst, de paniek en de verlatenheid (alleen: de mensen in de boot beseffen dat nog niet). 

    De storm is in de Schrift een beeld voor bedreigde vrijheid, de bodem die onder je bestaan weggeslagen wordt. De nacht is beeld voor onzekerheid en uitzichtloosheid. Je weet misschien een beetje waar je aan begonnen bent, maar je weet in de verste verte niet hoe het ooit eindigt, en wanneer. Je weet wat het jou en jouw familie letterlijk heeft gekost – maar wat het jou mentaal, fysisch en psychisch nòg zal kosten: daar heb je geen flauw vermoeden van…    
                              
    En wanneer dan inderdaad de storm opsteekt, lijkt het zo gedroomde veilig thuiskomen aan de overkant ineens heel ver weg en onbereikbaar.
    De tijd dringt, de nood stijgt, de boot is overvol en dobbert doelloos rond. 

    De vraag die het evangelie van vandaag ons stelt is allereerst deze: hoe kijken wij naar deze mensen in nood? Staan wij als buitenstaanders, als ‘beste stuurlui aan de wal’ onverschillig of cynisch toe te kijken, een beetje meewarig glimlachend om zoveel ijdele hoop en zoveel aandoenlijk vast vertrouwen in onze westerse gastvrijheid? 

    Panikeren we “omdat ze maar blijven komen?” Of zien we en respecteren we het moedige gevecht van deze mensen om in de storm en de nacht te overleven? En willen we hoe dan ook de wacht bij hen houden, waken over hun menswaardigheid en over hun toekomst?
    ‘Raakt het u niet dat wij vergaan..?’ (Marcus 4,38)

    Hopeloos schreeuwt iemand over de storm heen. Hopeloos steekt men de handen in de lucht, in de hoop dat iemand zal helpen.
    Maar…

    Dit is allang geen nieuws meer: we wennen er aan dat dagelijks honderden vluchtelingen die in gammele bootjes Europa trachten te bereiken, verdrinken in de Middellandse Zee. We voelen ons machteloos. We vinden dat de mensensmokkelaars hard moeten aangepakt worden, dan zullen er geen drenkelingen meer zijn en is ons geweten gesust. 
    We kijken de andere kant op.

    Laat me toe in dit verband enkele min of meer recente krantenkoppen te citeren:
    • Amnesty International: "De wereldwijde vluchtelingencrisis is een samenzwering van nalatigheid" (DeMorgen.be - 15-06-15) 
    • "Grootste crisis sinds WO II en de wereld hult zich in stilte"  (DeMorgen.be - 16-06-15)
    • 'De kern van ons cynisme: dagelijks aanspoelende lijken maken ons geen flikker uit' (Prof. Dr. Ignaas Devisch, Filosoof, Universiteit Gent/Arteveldehogeschool – Opinie in Knack.be – 30-05-15)
    • Vluchtelingen zijn mensen. Beseffen we dat nog wel? (DeMorgen.be - 21-05-15) 
    • En reeds bijna twee jaar geleden – bij het bezoek dat Paus Franciscus bracht aan het eiland Lampedusa: Paus haalt uit naar ‘globalisering van de onver-schilligheid’(Kerknet – 08-07-13)
    De drenkelingen op zee, in de storm en in de nacht, vragen ons onophoudelijk met hun bange ogen en hun vertwijfelde blik: “Meester, raakt het u niet dat wij vergaan?” ‘

    ‘Ondertussen lag Jezus op de achterplecht op een kussen rustig te slapen…’ (Marcus 4, 38)

    Zo’n onschuldig tussenzinnetje uit dit evangelieverhaal kan ons verbazen, ja het kan ons zelfs mateloos ergeren en de neiging geven om kwaad en gefrustreerd het evangelieboek dicht te slaan en voorgoed te besluiten: “Boeken toe!” En meteen “Geloof toe!” Want wat heeft het allemaal voor zin? Wat helpt zo’n evangelieverhaal ons en de wereld vooruit? En wat voor “goed nieuws” zouden wij “in Godsnaam” (!) aan al die hulpeloze drenkelingen kunnen melden vanuit zo’n wonderverhaal? Dus Jezus slààpt, te midden de dreigingen van dood en geweld? Hij lijkt dan tóch afwezig, niet begaan met het lot van zijn mensen? 

    Ja we weten wel: het is natuurlijk niet omdat Hij er ís, en omdat wij in hem geloven en onszelf christenen noemen, dat de stormen uitblijven en er geen boten vol drenkelingen op zee meer zouden vergaan…                                                                                                 Sommigen denken soms in een kindelijk-naïef geloof toch nog al te spontaan en makkelijk dat God ons wel zal behoeden voor tegenslagen; dat “Jezus vroeg of laat toch “redt” - en als die tegenslagen dan tòch komen geven we Hem vlug de schuld: “Waarom laat Gij dit gebeuren?” 

    Maar letten we nu goed op wat er gebeurt in het verhaal. 
    De bange leerlingen maken Jezus wakker, en schreeuwen het uit: ‘Meester, raakt het u niet dat wij vergaan?’ Ze spreken hun angst uit – of beter: ze versterken als met een grote “profetische megafoon” de stem van al diegenen die reddeloos verloren lijken in die zwalpende boot - en ze appeleren Hem op zijn mededogen, zijn solidariteit: ‘Gij die Uw mensen nooit in de steek laat, zie hen nu toch, zij dreigen de overkant niet eens te bereiken:’… 
    Ze zeggen dus niet ‘Gij houdt van hen allemaal en zult het dus wel oplossen voor hen.’. Nee, ze bidden en ze smeken, en ze treffen de Man van Nazareth daarbij diep in zijn hart: ‘Gij houdt toch van Uw mensen?’ En ‘Uw Naam is toch: Ik-zal-er-zijn..?’ 

    De grote Augustinus heeft ooit gezegd – en dat lijkt mij zeer essentieel om dit wonderverhaal uit het evangelie van Marcus niet mis te verstaan - : ‘Als wij het gevoel hebben dat God, dat Jezus slaapt in onze wereld en in onze tijd, dan is het zaak om Hem wakker te maken in óns. Het is aan ons, Zijn leerlingen, om de reddende, opstandige Jezus in ons eigen hart en geweten wakker te maken en wakker te houden. Als Hij al lijkt te slapen, dan is het omdat Hij in óns lijkt te slapen. 

    Zoveel moet duidelijk zijn om alle vrome en vrijblijvende misverstanden te voorkomen: het is dus aan óns om Hem en Zijn evangelie wakker te maken en wakker te houden, zichtbaar en tastbaar te maken temidden van nacht en ontij, temidden alle doodsangst van deze wereld.’

    Als we enkel maar dat onthouden van dit evangelie, die dringende oproep naar ons allen toe én die belofte voor al wie ten dode opgeschreven lijkt, dan zal het ons helpen om door de zwaarste stormen heen, in verbondenheid met hen die eindeloos ronddolen’ en dreigen te verdrinken in de onmenselijke hardvochtigheid en kortzichtigheid van het Westen - toch te blijven hopen en de donkerste nachten door te komen. 

    Een Duitse “profetische theologe” Dorothee Sölle vertelde een aantal jaren geleden dat het in Duitsland een soort ‘mode’ is geworden om met kinderen op schoolreis te gaan naar één van de concentratiekampen uit de tweede wereldoorlog. En dan vragen de kinderen op het einde haast altijd aan de gids: ‘Meneer, is dat écht gebeurd?’ ‘Ja, kinderen, dat is écht gebeurd!’ ‘En wisten de mensen in Duitsland daar dan niets van?’ ‘Toch wel, kinderen, zij wisten daar iets van...’ En dan de kinderen weer: ‘En waarom hebben zij daar dan niets aan gedaan..?’ 

    En ik stel me voor dat het binnen een paar jaar “mode” zal worden om schoolreizen te organiseren naar het eiland Lampedusa, en naar een aantal andere idyllische plaatsen aan de kusten van Griekenland en Italië, waar indertijd al die bootvluchtelingen zijn aangespoeld… En dan zullen de kinderen vragen aan de gids die hen rondleidt: ‘Is dat écht gebeurd, mijnheer, mevrouw..?’ En wisten de mensen uit het Noorden van Europa daar dan niets van?” “Toch wel kinderen, zij wisten daar iets van” En dan zullen de kinderen die gids met grote ogen aankijken en verbaasd vragen: “En waarom hebben zij daar dan niets aan gedaan?”

    Helemaal naar een tekst van Geert Dedecker tgv Vluchtelingen dag en kerkasiel. Magdalenakerk Brugge 20/6/2015

    21-06-2015 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    14-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat een rijkdom! - 11e zondag door het jaar B 2015 - Hilda

    Elfde zondag door het jaar B 2015 - Zaterdag 13 en zondag 14 juni 2015

    Eerste lezing: Tweede brief aan de Korintiërs 5, 6-10 - 'Onze eerzucht is de Heer te behagen'
    EvangelieMarcus 4, 26-34 - 'Het Rijk is als een mosterdzaadje'

    Lieve mensen,

    Wie naar 1000 zonnen kijkt na het journaal van 19 uur, wordt deze zomer geconfronteerd met de grote rage: ‘1m2 moestuinen’!!!
    Moestuingoeroe Wim Lybaert bewijst Vlaanderen dat je met één vierkante meter genoeg hebt om een geweldige maaltijd op tafel te toveren. Zijn missie is dan ook: van elke Vlaming een 'vierkante eter' maken.
    Elke week gaat Wim langs bij een Bekende-Vlaming om er een vierkantemetertuin aan te leggen en tips te geven. Voor de zekerheid plant hij thuis identiek dezelfde bak. Later gaat hij opnieuw op bezoek bij de BV, om hun oogst te vergelijken en er een lekkere maaltijd mee te bereiden.
    Bekende vierkante mee-eters zijn onder andere Eva Daeleman, Marleen Merckx, Bart De Pauw, Maggie De Block, Willy Naessens, Rani De Coninck, Freddy De Kerpel, Evy Gruyaert en Lieven Scheire
    Wim moedigt iedereen aan om thuis zelf mee te doen en dat te laten weten via #devierkanteeter. 
    De beste oogsters van hun eigen vierkantemetertuin worden op het einde van de zomer bij Wim thuis uitgenodigd op een moestuinfeest.

    Kunnen we de parabels van vandaag nog meer ‘levensecht’ voorstellen dan met deze rage? 

    Wat een rijkdom!

    Al die Bekende Vlamingen krijgen hulp van die Wim, vooral via een stel tips die in de  opdrachten liggen. 
    Wim geeft eerst de basiselementen mee om goed te starten.
    Hij  geeft hen zoveel mogelijk  van zijn kennis mee. Hij zegt hen alles over zijn ervaringen en hoe hij daardoor met het moestuinen vertrouwd geraakt is…. Dan kunnen zij met de kleinste zaadjes aan de slag… 
    Als ervaringsdeskundige, geeft hij hen de beste tips mee.

    En Wim gelooft erin dat zijn Bv’s met veel goesting en aandacht voor hun moestuin, een goed resultaat zullen neerzetten. 
    Wim is een heel goeie begeleider, hij dringt niemand iets op, maar doet iedereen telkens opnieuw voor hoe hij te werk gaat… en zij, zij hebben alle vrijheid, om al dan niet vanuit de kleinste zaadjes,  een ‘vierkante eter’ te worden deze zomer, of niet… 

    Die Wim, heeft die niet heel veel van Jezus in zich?... 
    Jezus deed het toch ook op die manier? 

    Zelf denk ik ook aan al deze mensen die zich geëngageerd hebben voor die 1m2.
    Het zijn allemaal druk bezette mensen. Een vol agenda met verschillende taken en opdrachten op één dag, meestal zeven dagen in de week… Velen van hen kennen geen rustdag. 
    Velen van hen hebben in hun dagtaken voortdurend een ‘druk op hun schouders’ dat het moet ‘vooruitgaan’. Wat ze doen moet resultaat geven, meetbaar zijn, of ze zijn niet goed bezig….

    *Ik ben echt benieuwd hoe ze naar hun moestuin gaan kijken!
    Moet het vooruitgaan? Willen ze snel resultaat? Hebben ze tijd van wachten? Willen ze echt wat kruiden en groenten tonen aan Wim en aan Vlaanderen? Willen ze echt iets op hun bord over enkele weken?

    *Wat me vooral bezighoudt is;
     “Wat zal die moestuin met deze mensen doen? 
    Gaan ze proeven van ‘het mysterievolle kiemen en groeien’ terwijl ze slapen?
    Hoe nieuwsgierig verwachten ze mooie courgetten, bosjes peterselie, paprika, radijsjes, wat tomaten en sla, …? 
    Gaan ze ‘vertrouwvol’ kunnen wachten? 
    Gaan ze het nodige ‘geduld’ kunnen opbrengen? 
    Met hoeveel respect en waardering zullen ze nadien aan tafel gaan?
    Hun moestuin zal niet groeien met mediatechnieken, hij is niet opdringerig en voert geen reclame. 

    Hoe vlug zullen ze ondervinden dat het met hun 1m2  moestuin, niet anders is dan met de vele taken die ze te vervullen hebben in hun drukke agenda!  

    Wat een rijkdom!!!

    In het  werken met hun medemensen, hun collega’s zal het niet anders zijn. Het zal ook beginnen als een klein onooglijk zaadje. 
    Of het zal ontkiemen hangt af of het hart van de collega’s  er voor openstaat, of het hart een vruchtbare voedingsbodem is. 
    Heel klein en bescheiden vanuit het hart en de goedwil van de collega’s zal het groeien. 
    Ook in deze tijd, voor mensen die leven in een megacultuur waarin alles zo groot en zo opvallend mogelijk moet zijn. 

    Het werken met hun medemensen, hun collega’s, het vraagt enorm geduld en vertrouwen, respect en waardering, om regelmatig te mogen genieten van ‘kleine groeimomenten’… Om regelmatig te mogen genieten van kleine goede resultaten…

    En met ons is het ook niet anders, vermoed ik! 

    Wat een rijkdom!

    Zo groeit het rijk van God en niet anders. Heel klein en bescheiden vanuit  ons hart en onze goedwil. Ook in deze tijd, voor ons, wij die leven in een megacultuur waarin alles zo groot en zo opvallend mogelijk moet zijn. 

    Het woord van God blijft dat kleine zaadje. God, Hij moet wel heel groot zijn dat Hij alle zogezegde grootheid van de wereld kan missen. 
    Wat een rijkdom!

    Bronnen: TV één en Manu Verhulst

    14-06-2015 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    07-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Blijf dit doen - Sacramentsdag B 2015 - Fred

    Sacrementsdag B 2015 - Zaterdag 6 en zondag 7 juni 2015

    Eerste lezing: Exodus 24, 3-8 - 'Exodus 24 3-8'
    EvangelieMarcus 14, 12-16.22-26 - 'Voorbereiding van het paasmaal'

    Ik heb de voorbije maand veel tijd gehad om te lezen. En ik heb me onder andere gewaagd aan een heel dikke turf: de memoires van één van de bekendste Vlaamse politici van de laatste decennia. Naast vele andere interessante dingen viel mij op hoeveel politieke besprekingen en overeenkomsten plaats hadden aan tafel. Een tafel waar gegeten werd.

    Soms kwam er een groepje bijeen aan de ontbijttafel, vaak bij iemand thuis. Een ander gezelschap werd uitgenodigd voor de lunch. En de dag nadien kwamen ze samen voor een diner. Dat heeft niet alleen te maken met de Bourgondische levensstijl van de betrokkenen. Maar ook hiermee: samen aan tafel gaan, samen eten schept nu eenmaal een band. Samen eten schept vertrouwen, en maakt soms moeilijke onderwerpen wat gemakkelijker om te bespreken.
    Het is bij ons niet anders. Als we thuis bezoek krijgen, bieden we de gasten altijd iets te drinken aan. Maar we vragen niet aan iedereen of ze ook blijven eten. Daarvoor is al een nauwere band nodig, een zekere mate aan vertrouwen. 
    Samen aan tafel gaan is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Een nieuwe relatie wordt wel eens bezegeld met een etentje, thuis, in de familie of elders. 

    Na een lange en intense samenwerking sluit men af door samen aan tafel te gaan. We hebben heel goed samengewerkt, we hebben wat bereikt, we zijn er content van, nu gaan we samen toch eens eten.  Heel wat verenigingen sluiten hun werkjaar af met een kaas en wijnavond, een barbecue of iets originelers.

    Ook mensen die met elkaar zaken doen regelen die wel eens bij een etentje. Soms in een prestigieus restaurant. En dan nemen ze bijvoorbeeld een Bloody Mary als aperitief en nadien een carpaccio voor het voorgerecht. Als soep kiezen ze voor een Agnes Sorel en de hoofdschotel wordt een tournedos Rossini. Afsluiten doen ze met een Pêche Melba.
    Ik ga al mijn quizvragen niet verklappen, maar er zijn heel wat gerechten genoemd naar bekende personen. En ook hier: dat geldt ook voor gewone mensen zoals U en ik. In vele families wordt na jaren nog verwezen naar een soep of een ander gerecht dat legendarisch werd omdat moeder of grootmoeder dat zo goed kon maken. Of een tante, of zelfs een nonkel, waarom niet? 

    Bij bepaalde feesten of andere gelegenheden komt het nog meer naar boven. Als we met allemaal samen waren, dan maakte de Bomma altijd lekker stoofvlees of balletjes in tomatensaus. En weet je nog, met Nieuwjaar: die heerlijke kippensoep van tante Julienne? En nonkel Fons aan zijn barbecue, hij genoot er zelf nog het meest van …

    Waarom vertel ik dat nu allemaal als we vandaag Sacramentsdag vieren? Wel, lang geleden is het ook begonnen met mensen die samen aan tafel gingen. Mensen die elkaar heel goed kenden, die jaren samen waren opgetrokken. Samen eten was voor hen heel gewoon, heel vertrouwd. En het was op een traditioneel feest voor hen, ze hadden iets te vieren.

    En toch was het geen maaltijd als alle andere. Want voor één van hen had die avond een heel bijzondere betekenis en geleidelijk aan voor de anderen ook. Voor één van hen was het letterlijk het laatste avondmaal. En omdat hij die groep mensen had geleid en begeesterd, wilde hij dat zij ook dat laatste avondmaal nooit zouden vergeten. En hij wou die bijzondere betekenis aan hen duidelijk maken.
    En hij gaf ook een naam aan wat op tafel kwam. Hij noemde het brood en de wijn naar zichzelf. Hij zorgde ervoor dat ze in dat brood en die wijn hemzelf zouden herkennen. Hij zou straks zijn leven offeren voor hen, voor ons, voor iedereen en brood en wijn zouden daarvan het teken zijn en blijven. Dat teken blijft vandaag, meer dan tweeduizend jaar later, nog altijd overeind, voor miljoenen mensen, overal ter wereld.

    Vorige zondag konden we op televisie kijken naar de film “Tot altijd”. Ook daar was een heel ontroerende scène met een laatste avondmaal. Mario Verstraeten nam afscheid van zijn familie en meest intieme vrienden. En ook daar was het gezelschap er zich heel goed van bewust dat het hun laatste maaltijd samen was. Vandaar tijdens de afscheidsspeech die betekenisvolle woorden: tot altijd …
    Nu zou ik eigenlijk nog moeten aantonen of verduidelijken dat dat brood en die wijn werkelijk en letterlijk het lichaam en het bloed van Christus zijn. Dat er in elke viering een wonder mee gebeurt. Dat dat brood meer is dan gewoon maar brood en die wijn meer dan gewoon maar wijn. In spirituele zin, in de betekenis die we aan die symbolen geven, is dat ongetwijfeld zo. 

    Maar gebeurt er tijdens de consecratie ook effectief een mirakel? 
    We hebben altijd geleerd dat het om een mysterie gaat. En een mysterie kunnen we met ons verstand niet uitleggen. Neem en eet, dit is mijn lichaam, zegt de priester. En neem en drink, dit is mijn bloed.
    Dat kunnen wij maar heel moeilijk begrijpen of uitleggen. Misschien zit voor ons de belangrijkste boodschap in het zinnetje dat daarna komt. Blijf dit doen, om mij nooit te vergeten …   

    07-06-2015 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (1)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!