Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 23-02-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maar Ik zeg u - 7e zondag door het jaar A 2020 - Hilda

    Zevende zondag door het jaar A 2020 - Zondag 23 februari 2020

    Eerste lezing: Leviticus 19, 1-2.17-18 'Bemin uw naaste als uzelf'
    Evangelie: Matteüs 5, 38-48 - 'Bemint uw vijanden'

    Dappere, lieve mensen,
    wat een evangelie!
    Wat een woorden uit Jezus’ mond!
    Wat een opdracht voor zijn leerlingen en voor ons!
    ‘Als iemand jou een klap op je rechterwang geeft, houd hem dan ook de andere voor.

    Deze woorden uit de Bergrede van Jezus zeggen hoe geniaal en radicaal 
    Jezus wel is!
    We stellen ons Jezus, heel spontaan, veel te romantisch voor.
    Jezus is geen romanticus!
    Jezus is radicaal en daarin ook zo geniaal!

    Radicaal! Een woord dat ons afschrikt en volgens ons misschien niet past bij de bijbel, of in onze kerk…
    En toch…
    Radicaal is afgeleid van het latijn ‘radix’, wat ‘wortel’ betekent! Grondig, diepgaand, ingrijpend….
    Gaat er dan al een lichtje branden? 

    Jezus, naar beeld en gelijkenis van God in de wereld gekomen! Hoe anders dan geworteld in die Godsliefde zou Hij in de wereld staan? Zou Hij zijn taak als mens tussen de mensen, vervullen? 
    Mooie woorden! Maar hoever staan die van ons bed?… en toch

    Wie keek er naar de serie Flying to the Ends of the Earth ?
    Arthur Williams, een rolstoelgebruiker, reist heel avontuurlijk naar de meest afgelegen plekken! 
    Zijn reizen is veel meer dan landingsavontuur! 
    Hij zoekt contact met mens en natuur.
    Enkele weken geleden landde hij in centraal Afrika! 
    In een afgelegen dorp, nog wonend in hutten, bezocht William enkele gezinnen.
    Een man vertelde daar hoe hij in Jezus gelooft.

    Vóór de komst van de missionarissen, leefden we hier werkelijk onder het motto ‘oog om oog, tand om tand’. Zei hij. Wanneer we in de verte rook zagen opstijgen, vonden we dat vijanden onze benaderden. Ze gingen jagen in de buurt en zochten voedsel, waardoor wij ons berooid voelden. Dan volgden altijd zware vechtpartijen om ze te verjagen. 
    Door de missionarissen hebben we Jezus leren kennen. En Jezus leerde ons hoe ook die mensen recht hebben op eten en drinken, hoe zij niet onze vijanden zijn, maar mensen van vlees en bloed zoals wij. Sindsdien gaan we die mensen tegemoet, en vragen om bij ons te komen wonen om het allemaal samen wat beter te hebben…
    Ja sinds we Jezus hebben leren kennen is het hier veel beter geworden…. Vertelde die man.

    “maar Ik zeg u…’
    Hoe is dat voor ons?
    Wij die ons zoveel aantrekken. Het lot van onze familie en vrienden, het lot van onze goede buren, het lot van de vele slachtoffers van geweld, hier en veraf…

    Hebben we niet allemaal minstens één iemand in onze omgeving waarvan we liever de hielen zien dan de tenen?
    Gaan we niet allemaal al eens een straatje om, om iemand niet te moeten ontmoeten en spreken?
    Verstoppen we ons soms niet tussen de rayons van de supermarkt om iemand te mijden?
    Ik denk het wel! Ik denk dat we dat nu en dan al eens doen en ja zelfs wel eens moeten doen.
    Is daar iets mis mee?
    Neen, daar is niks mis mee…

    Maar durven we dan ook even kijken waarom we dat doen?
    Is die persoon die we mijden moeilijk, of heeft die het moeilijk?
    Hebben wij het op dat moment moeilijk, of zijn wij moeilijk?
    Hoe zou Jezus zo’n moment aanpakken?
    Wat bedoelt Jezus in deze situatie met ‘maar Ik zeg u..’?
    Natuurlijk lopen we zo niet in de supermarkt te denken… maar toch… ik zeg u…

    Hoe kijken we naar die vele gezichten van vreemde origine die we vandaag in onze straten en supermarkten tegenkomen?
    Hoe gaan we om met collega’s die we niet zo sympathiek vinden?
    Jezus zou ons zeggen: ‘maar Ik zeg u…’

    Liefde is er niet altijd zo vanzelf en onvoorwaardelijk als tussen twee geliefden …!
    “Liefde is een werkwoord!”
    Soms heel moeilijk te verwezenlijken in onze nu zo diverse maatschappij.

    Als we liefhebben wie ons liefhebben, welk loon verdienen we dan? 
    Doen de tollenaars dat ook niet?

    Jezus, geniaal en radicaal met zijn: “maar Ik zeg u…”

    Bronnen: Peter Schmidt, Dominicanen

    23-02-2020 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    16-02-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Leven in de goede richting - 6e zondag door het jaar A 2020 - Fred

    Zesde zondag door het jaar A 2020 - Zondag 16 februari 2020

    Eerste lezing: Wijsheid van Jezus Sirach 15, 15-20 'Groot is de wijsheid van de Heer'
    Evangelie: Matteüs 5, 17-37 - 'Uw ja moet ja zijn, uw neen, neen'

    Eind vorige maand was het 75 jaar geleden dat er een einde kwam aan de afschuwelijke terreur in het concentratiekamp van Auschwitz-Birkenau. Meer dan één miljoen vrouwen, mannen en kinderen lieten daar op een gruwelijke manier het leven. Meer dan 90% van hen waren joden. 
    De herdenking van deze feiten kwam uitgebreid in het nieuws.

    Wij hebben immers veel aan het jodendom te danken. Christenen hebben joodse wortels. Jezus was een jood, geboren in een joodse familie en erin opgevoed. Zoals elke joodse jongen werd hij besneden, hij mocht als twaalfjarige plechtig de Thora voorlezen. Zijn vrienden en zijn eerste medewerkers waren joden.

    En net als alle joden was hij opgegroeid met een fundamentele eerbied voor de wet en de profeten. En die wetten zijn niet te onderschatten. De joodse wet telt zowat 248 geboden en 365 verboden. De farizeeën en schriftgeleerden indertijd bleven maar zweren bij de letterlijke toepassing van al die voorschriften. Ook nu nog beheersen die wetten soms een groot deel van de gebruiken en geplogenheden in joodse families. 
    Hoever dat kan gaan kunnen we lezen in boeken zoals het bekende “Mazzel tov” van Margot Vanderstraeten.

    En wij denken soms dat Jezus een totaal ander soort wetten heeft opgesteld dan de joodse. Maar niets is minder waar. Het evangelie vandaag begon met de woorden: “Denk niet dat ik gekomen ben om de wet en de profeten op te heffen. Ik ben niet gekomen om ze op te heffen, maar om ze te vervullen.” Jezus wil de wet niet afschaffen, wel integendeel. Ook in de eerste lezing doet die andere Jezus, Jezus Sirach in al zijn wijsheid een oproep om toch maar zeker de geboden te onderhouden.
    “Geen enkele wet ga Ik afschaffen” zegt Jezus. 
    Maar Hij kant zich wel tegen het blind toepassen van de letterlijke of uiterlijke wet, zonder oog te hebben voor de zin of de geest ervan. En die geest gaat vaak veel verder dan het louter formeel gehoorzamen aan iets wat moet, of iets niet doen omdat het nu eenmaal verboden is. Dan wordt het meer dan een toepassen van de wet, dan wordt het een soort levenshouding.

    Ik kom nog even terug op de bevrijding van het concentratiekamp van Auschwitz. Er zal wel niemand zijn die de gruwel van de tweede wereldoorlog, die uiteindelijk leidde tot de moord op zes miljoen joden, zal goedpraten of verdedigen. Iedereen is vervuld van afschuw en zal die slachtpartij ten allen prijze en streng veroordelen.   
    Maar wie terugkijkt in de geschiedenis van die tijd, ontdekt dat de haat tegen joden en mensen van een ander ras of een andere godsdienst geen monopolie was van de nazi’s. 
    Er was 75 jaar geleden ook veel vreemdelingenhaat onder de zogenaamd gewone mensen. Ook al waren zij niet rechtstreeks of zelfs zijdelings betrokken bij de gruwel in een concentratiekamp.

    Eén van de fundamentele joodse wetten, die wij ook onderschrijven, luidt: gij zult niet doden. Natuurlijk niet. Doden mag niet en slaan of verwonden ook niet. Zelfs grove beledigingen of agressieve taal keuren wij af. Maar toen er een paar weken geleden een paar bootvluchtelingen in moeilijkheden kwamen voor de kust van De Panne, werd er zwaar gereageerd op twitter en sociale media, met soms ronduit haatdragende berichten.

    En mag dat niet? We mogen toch voor onze mening uitkomen. We hebben die mensen toch niet aangeraakt of hun bootje omver geduwd. Wie zo redeneert doet een beetje als de farizeeërs. Ik heb toch geen wet overtreden, ik heb toch niets verkeerds gedaan. 

    In onze tijd gaan we soms nog verder: als we wel iets verkeerd hebben gedaan en niemand heeft het gezien, is het al lang goed. Zoals die chauffeur die werd tegengehouden door een agent omdat hij door het rode licht was gereden. “Heb je niet gezien dat het licht rood was?” vroeg de agent. “Dat het licht rood was had ik gezien”, zei de man, “maar ik had jou niet zien staan”.

    We zijn vaak te rap content omdat we niets verkeerds hebben gedaan, omdat we geen wet hebben overtreden, of niet betrapt werden. Maar dan gedragen we ons weer zoals de farizeeën. Er zijn bijvoorbeeld verpleegkundigen die precies doen wat hen is opgedragen. Ze zijn altijd op tijd, ze maken geen fouten, ze doen niets verkeerd. Maar pas als ze iets méér doen, en met hun hart erbij, winnen ze de waardering en de appreciatie van hun patiënten.

    Dat geldt niet alleen voor verplegers, maar ook voor dokters en voor leerkrachten en voor vrijwilligers in verenigingen en jeugdbewegingen en voor zoveel anderen. Het geldt voor ontelbaar veel moeders en vaders en familieleden en vrienden. Het is door wat men buiten of boven de wet doet dat men als mens waarde krijgt. 
    Deze viering is ook een gedachtenisviering. 
    Voor mensen die wij niet kunnen vergeten en die we vandaag ook liefdevol herdenken. Wij denken aan hen niet als aan iemand die de wet heeft toegepast en die niets verkeerds heeft gedaan. Maar wel aan iemand die veel en veel meer voor ons heeft gedaan dan wat wettelijk moest. 
    En daardoor ons leven heeft vorm gegeven. 
    En niet vergeten mag worden …

    16-02-2020 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    09-02-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.We zijn zout en licht - 5e zondag door het jaar A 2020 - Jan

    Vijfde zondag door het jaar A 2020 - Zondag 9 februari 2020

    Eerste lezing: Jesaja 58, 7-10 'Dan straalt uw licht in de duisternis'
    Evangelie: Matteüs 5, 13-16 - 'Gij zijt het licht der wereld

    ‘Gij zijt het zout van de aarde. Gij zijt het licht van de wereld.’
    Goede vrienden, het niet niets wat Jezus tegen zijn leerlingen zegt.
    Laten we toch maar aannemen, wat hij tegen zijn leerlingen gezegd heeft, zegt hij eigenlijk ook tegen ons. 

    “Gij zijt het zou der aarde”
    Het zout was toen en is ook nu het middel bij uitstek om smaak te geven aan voedsel.  Vroeger was zout ook het enige middel om vlees lange tijd veilig te bewaren. Zout was dus enorm belangrijk, zelfs zo belangrijk dat er in de loop der eeuwen soms kleine oorlogen gevoerd zijn om te beschikken over het monopolie van zoutproductie en zouthandel.  Het woord “salaris” komt van sel -salaris…  Ooit kregen de Romeinen een staafje zout als loon.  

    De waarde van zout is in de loop der tijden wel wat slapper geworden.  Er zijn vandaag immers heel veel smaakmiddelen, en zowat alle voedsel dat je wil bewaren kan diepgevroren worden. Zout heeft dus niet meer de uitzonderlijk belangrijke voedings- en bewaarwaarde die het had ten tijde van Jezus en in de eeuwen daarna. 
    Maar het heeft wel een andere waarde bijgekregen: wanneer het vriest, wordt zout gebruikt als dooimiddel. Het maakt trappen, voetpaden, wegen en het verkeer veiliger.  Weet je nog: 2 jaar geleden werd er niet gestrooid, de mist vroor aan op een zondagochtend.  Verschillenden onder jullie zijn toen goed gevallen.  Een aantal voelen nog de pijn.

    Hetzelfde geldt voor licht. Zo goed als onbestaand ten tijde van Jezus, is licht in de nacht vandaag zo vanzelfsprekend dat we er niet eens meer bij stilstaan. Maar als het om een of andere reden uitvalt, zijn we bijna in paniek, want zichtbaarheid en de veiligheid zijn verdwenen. Het is op zulke momenten dat we de diepere betekenis van Jezus’ woorden beter kunnen aanvoelen.

    Zout dat smaak en voedselbewaring geeft, licht dat zichtbaarheid en veiligheid geeft: zo moesten zijn apostelen zijn, zo zouden ook wij moeten zijn…. Ook wij moeten dus het zout van de aarde en het licht van de wereld zijn. Het is dus goed dat we weten wat dat inhoudt.

    Geven wij inderdaad smaak aan ons eigen leven en dat van onze medemensen? De smaak van vriendschap en liefde in tijden van nood. De smaak van respect, van begrip, van niet oordelen en veroordelen, van aanvaarden dat mensen anders kunnen zijn dan wij: anders van taal, van godsdienst, van kleur, van aard en aanleg. 
    De smaak van hulpvaardigheid voor armen, zieken, ouden, eenzamen, daklozen, bedelaars, vluchtelingen. De smaak van aandacht voor onze medemensen in een samenleving die elke dag sterker polariseert door groeiende ongelijkheid, tegenstellingen en spanningen.

    Blikken we eens terug op de spanningen van de voorbije weken.   Een euthanasie proces dat de hele land bezig houdt.  Dat het land zelfs verdeelt. Zowel de politiek, als de overheid als justitie, als de pers, ja zelfs de kerk wordt er bij gesleurd.  Ik durf zeggen dat de belangen van de persoon waarover het ging helemaal niet meer belangrijk waren.  De partijen er rond hebben gestreden en mekaar uitgekafferd dat het niet mooi meer was.

    Kijken we naar de politieke situatie in ons land.  We geraken er niet uit omdat de partijen niet bereid zijn om compromissen te maken, om een hand uit te steken naar mekaar. De schuldenberg stijgt.   In  Engeland en in Amerika gaat het niet beter. In de politiek mag gewoon leugens vertellen om bestwil.
    En in deze wereld moeten wij dan het zout der aarde zijn of het licht van de wereld?

    Het is allemaal snel gezegd natuurlijk.  
    We moeten de vrede bewaren, nederig zijn, zachtmoedig, een luisterend oor, een schouderklopje…dat zijn de dingen die wij en onze omgeving nodig hebben  Dat zijn de dingen die we zelf in de hand hebben.  Ze zijn als zout onmisbaar.  Veranderen we er de wereld mee?  
    Balange nie…  Maar het is de eerste stap.  We mogen niet zeggen, we kunnen er toch niets aan doen…we moeten zeggen: “laten we hier, in onze omgeving, in onze parochie, in ons gezin die stap toch maar zetten.  Als nu iedereen zo zou denken, zou er dan een verschil kunnen gemaakt worden?

    Als wij dat “licht” voor de medemens zouden zijn?  Dan speelt ons aantal, of met hoeveel we zijn, toch geen rol?   Ik weet dat er meer mensen in deze kerk komen voor concerten en tentoonstellingen dan voor de mis,  ik weet dat in het SAC, hiernaast meer volk komt dan in de kerk. 
     Maar het licht, die uitstraling  moet toch van hier vertrekken.   Licht van hoop, van inzet in die wereld tegen onverschilligheid en egoïsme, tegen geweld en terrorisme.    Zo maar, met wie we zijn, licht uitstralen.  Zo dat de mensen zeggen “kijk hoe die mekaar liefhebben !”
    De leerling vroeg aan zijn meester: „Wat is het verschil tussen kennis en verlichting?“ De meester gaf als antwoord: „Als je kennis hebt, gebruik je en zaklamp om de weg te vinden. Als je verlicht bent, wordt je die lamp“ (Anthony De Mello).

    In de eerste lezing is Jesaja heel duidelijk: Hij laat de Heer zelf het duidelijk maken wat “het zout van de aarde” inhoudt.  “Deel uw brood met de hongerige, neem de dakloze zwervers op in uw huis, kleed de naakten die gij ziet en keer u niet af van uw medemens.”  
    Hij zegt het, alsof hij reclame maakt voor welzijnszorg.
    Ik heb hem niet horen zeggen: “Smijt uw president buiten omdat hij handelt in eigenbelang, omdat hij liegt” Ik heb hem niet horen zeggen veroordeel het slachtoffer, of de familie, of de dokters of de advocaten of de kerk….”  Ik heb hem niet horen zeggen: “klungel maar door, en laat een land gerust een jaar zonder leiding….”

    De boodschap van vandaag is: “Als we hier in zijn naam samen komen, dan hebben we respect voor mekaar en voor elke medemens.  En dat willen we uitstralen door goed te doen, door te luisteren, door dat schouderklopje, door elk gebaar van liefde te laten zien en te laten voelen.
    Dan zijn we zout en licht, en dan begint er iets te veranderen.   
    Blijf daar maar in geloven.

    09-02-2020 om 17:11 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!