Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 26-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vakantieviering - 12e zondag B 2012 - Jan

    Vakantieviering - Zaterdag 23 en zondag 24 juni 2012  

    Eerste lezingHandelingen 13, 22-26 - Johannes preekt een doopsel
    EvangelieLucas 1, 57-66.80 - Johannes zal hij heten

    De regering zegt dat de Belgen langer zouden moeten werken, tenminste tot hun zestig jaar en meer.  
    Als we willen dat onze levensstandaard blijft stijgen, dat onze productie en onze uitvoer elk jaar verhoogt, dan zullen we inderdaad onze arbeidsinspanningen moeten opdrijven.  
    Als je kijkt met een rekenmachientje in de hand, zal dat wel waar zijn.   

    De regering redeneert zoals Martha in het evangelie. Zij vindt ook dat haar zus moet presteren, dat zij haar tijd zit te verknoeien met te luisteren naar die vreemde rabbi. Maar Jezus geeft haar geen gelijk. Het is een keuze, zegt Hij, maar Maria heeft de beste keuze gemaakt. 
    Vandaag aan het begin van de vakantie staan wij ook voor deze keuze.  
    Blijven we presteren met onze agenda of ons rekenmachientje in de hand, of gaan we doen wat ons hart zegt, gaan we de signalen van ons lichaam volgen, en er tussenuit knijpen, de blok er op, de spanning er af….

    Vakantie is zo een tijd dat je keuzes moet maken.  Maar je moet vooreerst kiezen voor vakantie !  En daarna zul nog dikwijls moeten kiezen….
    Toen ik mijn auto weer aan het inpakken was om op vakantie te vertrekken, vroeg ik mezelf voor de zoveelste keer af  “moet dit allemaal weeral mee?”  Wat kunnen we eigenlijk allemaal missen?  Met wat kunnen we overleven?. 
    Het paste allemaal maar weer net of weer net niet in de auto. Hoeveel zou je thuis kunnen laten?  Maak maar weeral die keuze….
    En – absurd idee natuurlijk – wat zou je uitkiezen als je maar één ding zou mogen meenemen? Vast een voorwerp dat heel belangrijk is voor ons.
    Voor ieder van ons zal dat een ander voorwerp zijn, ieder doet een andere keuze:  een boek, een thermos, een tennisraket, een landkaart, een plooizetel, een schaakbord, een gezelschapsspel….Ik vertrek nooit zonder mijn mondmuziekske….

    Vakantietijd is, of we nu weggaan of niet, toch meestal wel de tijd waarin we eens met andere ogen om ons heen kijken. De veelkleurige schoonheid van de schepping dringt, juist als we op vakantie zijn, vaak pas goed tot ons door. 
    Ook als we ons dagelijks werk dan eindelijk achter ons laten, is het goed om eens aan het strand te liggen of om in de bergen rond te lopen of cultuur zoeken in een toffe stad, of gewoon in een bos een eekhoorn te zien wegrennen.  We krijgen de kans om de wonderen van de natuur op te zoeken.

    Laatst zag ik nog een kuiken uit een ei kruipen.  Nog nooit in mijn leven gezien maar zo wonderlijk.  Wist je dat je het kuiken al kunt horen piepen voordat het ei opengebroken is?  Als je van dit alles kunt genieten, dan kun je echt tot rust komen.
    En zo dient  ónze vakantie te zijn. 
    Een soort pompstation. Maar niet om benzine te tanken. Maar wel nieuwe kracht en nieuwe moed. En ook energie om er weer tegen aan te kunnen. En wáár je dan bent, dat doet er eigenlijk niet toe. Want overal is die "benzine", die brandstof om vérder te kunnen, overal is die te krijgen. Ja, letterlijk: te krijgen. Helemaal voor niks. 

    Ik ga nu speciaal voor de vormelingen, hier aanwezig nog eens iets vertellen, iets dat echt gebeurd is.  Mensen zoeken doelen in de vakantie, elk op zijn eigen manier.  Velen willen te voet of met de fiets een geweldig grote tocht maken.  Dat is momenteel erg in trek.  

    Zo gaan er elk jaar 300.000 mensen te voet of met de fiets naar Compostela, ergens in Spanje.  De pelgrims die dit doen zoeken cultuur, vriendschap, avontuur maar ook innerlijk naar iets dat hen sterker maakt.  
    Voor velen, iets dat hen dichter bij God brengt.  
    Bijna iedere pelgrim neemt een steen mee.  Deze steen staat symbool voor de dingen die jou leven of dat van anderen bezwaren, symbool voor dingen die je wil achterlaten…die je aan God wil doorgeven of  die je wil neerleggen ergens onderweg.   

    Deze plaats noemt in het Spaans: “Cruz de Ferro”  Kruis van ijzer.  Het staat boven op een enorme berg van stenen die er al honderden jaren neergelegd werden.  Ik ken een man die een steen meenam waarop alle vormelingen van de parochie een kruis op gezet hadden.   
    Hij zei:  “Ik zal je zorgen meedragen op mijn tocht”.  “Gaan al die kruisen niet te zwaar worden”? vroeg iemand van ’t zangkoor. “Nee, zei hij, want als ik jullie kruis draag dan hoop ik dat jullie een beetje Simon van Cyrene zult zijn en mij steunen wanneer ik het moeilijk heb, en samen geraken wij er zeker”. 

    Zo heeft elke pelgrim in zijn rugzak, niet alleen kleren en proviand maar evenzeer neemt hij de pijn en vreugdeverhalen, wensen en dromen, mee.  En het schone van dit alles is dat op de Camino (zo heet die tocht) mensen van alles ontdekken. 
    Tochtgenoten worden lotgenoten en lotgenoten worden bondgenoten.  Maar het neerleggen van die steen is voor ieder anders.  Sommigen bidden, sommigen wenen, sommigen zingen…maar iedereen is bewogen.  Iedereen gelooft dat het kan, dat je daar iets kunt achterlaten en dat je klaar bent om opnieuw te beginnen.  

    Zo hebben wij een vriendin en die haar man was gestorven.  Hij werd gecremeerd en achteraf kreeg ze de platina plaatjes en boutjes die ooit in zijn knie gemonteerd waren.  Die branden natuurlijk niet op.  Ze had deze dingen bijgehouden, als een relekwie.  
    Toen ze hoorde dat wij de camino gingen doen met de fiets was haar man al 6 maanden gestorven.  Ze deed de plaatjes en de boutjes in een speciaal doosje, gaf dit aan ons, en vroeg ons om dit mee te nemen in plaats van een steen.  
    Ze zei, als jullie dit op de berg onder het kruis leggen, dan zal ik moed vinden om verder alleen door het leven te gaan.  Dan zal ik kracht hebben om terug vrolijk te zijn en te doen wat van mij verlangd wordt.
    Daarom is deze camino, deze trip eerder een  “actieve trip” vooral naar de binnenkant van je leven.   

    Vakantie is een zegen, vooral als je ervan profiteert om een aantal dingen weer op punt te stellen, d.w.z. om je leven weer vanuit een andere hoek te bekijken.   De hoek van waaruit je het leven ziet, kleurt het hele leven.  
     
    Laten we, met een zekere Bijbelse vrijheid, ons daarbij inspireren op  het evangelie en het thema van vandaag.       
    Tijd maken om over ons eigen levensverhaal even na te denken, tijd maken om op verhaal te komen. 
    Tijd maken om mekaar te bezoeken, om gastvrij te zijn voor uw gasten.                                                      
    Tijd maken om eens een kerk binnen te stappen en te genieten van de stilte, van de donkerte, of van het licht van de glasramen.  (daar gaan we het de volgende weken nog over hebben)  
    Tijd maken om andere culturen, andere mensen, andere gewoontes te leren waarderen en te bewonderen.  
    Tijd maken om ook de thuismatch goed te spelen.  

    Velen spelen steeds beter op verplaatsing.  Daar kunnen we genieten, daar zijn we gezellig, daar brengen we sfeer.  Maar tijdens de thuismatch, het gewoon thuis zijn, kunnen we niet opbrengen wat we op vakantie wel kunnen.  De vakantie is de periode waar je tijd en aandacht hebt voor de thuismatchen, die minstens even goed en liefst beter moeten zijn dan die op verplaatsing.       

    Als iedereen uit deze homilie maar zou onthouden dat je thuis even lief, voorkomend, gedienstig, verstandig, geduldig, mild en begrijpend moet zijn als buitenshuis, dan zouden we mooie dagen beleven.  
    Maak uw keuze maar….Wij wensen u een deugddoende vakantie toe.
    Naar een idee van  Gab. Buyse

    26-06-2012 om 19:19 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    17-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alles begint klein - 11e zondag B 2012 - Fred

    Elfde zondag door het jaar B 2012 - Zaterdag 16 en zondag 17 juni 2012

    Eerste lezingEzechiël 17, 22-24
    EvangelieMarcus 4, 26-34

    Wat hebben Leonardo da Vinci, Johan Sebastian Bach, William Shakespeare, Albert Einstein, Christoffel Columbus en Pater Damiaan met elkaar gemeen? Alvast één ding: ze zijn allemaal begonnen als een piepklein, onooglijk zaadje. 
    En ook negen maanden later, bij hun geboorte, was aan de baby helemaal niet te merken dat die later zou uitgroeien tot iemand met een heel bijzondere plaats in de geschiedenis van de mensheid. 

    Natuurlijk werden ze als kind gevoed en verzorgd. Natuurlijk werden ze opgevoed, gevormd en merkelijk beïnvloed door hun omgeving. Maar ook dan: wie kon voorspellen dat ze later tot de heiligen of de genieën gingen gerekend worden? Ze zijn langzaam gaan groeien, zoals een mosterdzaadje. 
    Maar ze zijn blijven groeien en groeien, tot ze groter werden dan de meeste anderen.

    Wat Jezus zegt over het mosterdzaadje is een gelijkenis. 
    Want het is moeilijk over het rijk Gods te spreken in concrete bewoordingen die voor iedereen duidelijk zijn. Aan een gelijkenis kan je zelf een bepaalde betekenis koppelen. Dat is de kracht en tegelijk ook de kwetsbaarheid ervan.

    Want in het evangelie kwam er eerst een andere gelijkenis. Over het zaad dat uit zichzelf groeit, ook terwijl de boer slaapt. 
    Als je zaad in de grond hebt gestopt, moet je het laten groeien. Het heeft geen zin elke dag aan de grond te gaan vragen of het zaad al is gekiemd. Als je een boom hebt geplant, moet je de natuur haar werk laten doen. De boer hoeft eigenlijk maar twee dingen te doen: zaaien en oogsten. 
    En alles wat daartussen gebeurt, doet de aarde uit eigen kracht. De boer slaapt en staat op, en onderwijl kiemt het zaad en schiet het op, maar hij weet niet hoe.

    Zo is het niet alleen met het zaad dat kiemt op een akker. Ook van een mens kan je niet meteen alles verwachten. Ook de mens mag groeien, zoals de vruchten op aarde. Ook de mens heeft zijn leertijd en groeitijd. Mens worden gaat ook langzaam. Het is iets waarvan ouders, leerkrachten en opvoeders zich voortdurend moeten bewust zijn.

    Betekent dit dat je de groei van kinderen zomaar zijn gang moet laten gaan en niet moet sturen of begeleiden? 
    Natuurlijk niet! 
    Want ook Hitler en Stalin, Kadhafi, Marc Dutroux en Anders Breivik zijn begonnen als een klein, onooglijk zaadje. En zij zijn uitgegroeid tot zowat het omgekeerde van de voorbeelden die ik in het begin gaf. 
    Heeft men hen op een verkeerde manier begeleid bij het groeien en groot worden? Het antwoord op die vraag laten we best over aan gespecialiseerde geleerden.

    Maar terug naar de gelijkenis over de boer die slaapt terwijl het zaad kiemt. Het leert ons vooral dat we niet te ongeduldig moeten zijn. Natuurlijk proberen we onze kinderen en leerlingen op te voeden, goede raad en wijze levenslessen mee te geven. Maar als we daarin overdrijven, te ongeduldig of te krampachtig te werk gaan, kan het helemaal fout lopen.
    En diegenen onder ons die al wat meer jaren ervaring hebben, weten het allemaal. Vaak hebben we de indruk dat alle raadgevingen, lessen en goedbedoelde richtlijnen de mist ingaan. 
    Kinderen begrijpen ons niet, negeren wat we zeggen en doen net het tegenovergestelde. Maar wat zien we, jaren later: ze hebben het blijkbaar toch begrepen. Want plots gaan ze onze raad van toen wel opvolgen, gaan ze onze gedragsregels toch maar overnemen.

    Een volwassen man of vrouw komt een leerkracht van jaren geleden tegen en zegt: "Eén les heb ik van u altijd onthouden en proberen toe te passen". En als hij dan zegt waarover het gaat, denkt die verbaasde leerkracht: dat die les is begrepen of overgekomen, daar heb ik vroeger bij die leerling toch absoluut niets van gemerkt, wel integendeel. 
    Mensen die catechese geven aan communicanten zijn later soms ook verwonderd wanneer ze de kinderen van toen, die intussen groot zijn geworden, terugzien. En dat ze dan horen dat er toch nog heel wat is blijven hangen van wat zij indertijd hebben verteld, voorgedaan en voorgeleefd.

    Betekent dit dan dat wij vroeger dan toch overschot van gelijk hadden? En dat wij het toen al beter wisten? 
    Nee, het betekent vooral dat wij niet te ongeduldig moeten zijn, dat wij vertrouwen moeten hebben in het zaad dat groeit, dat wij die groei niet moeten proberen te verhaasten of te forceren. Geduld en vertrouwen zijn bij de opvoeding even belangrijk als strengheid en discipline.

    Misschien hebben we dat geduld ook nodig in onze kerk van vandaag. En drukken we dat liefst niet te veel uit in getallen en percentages. 
    Zo van: wat zeggen de laatste tellingen? Met hoeveel zijn we nog? Laten we maar blijven zaadjes planten in onze kinderen, onze eerste communicanten en vormelingen. En erop vertrouwen dat die zaadjes vroeg of laat wel gaan kiemen. Misschien anders dan we hadden verwacht, maar toch …

    Het is niet anders dan in de natuur. Als je een boom hebt geplant, moet je daar niet gaan naast staan om hem te dwingen sneller te groeien. De boer mag rustig slapen, maar hij moet wel op tijd wakker worden om te oogsten. 
    En als de natuur zijn werk heeft gedaan, ziet de boom of zien de vruchten er misschien anders uit dan de boer had verwacht. Ook dan moet er geoogst worden. 
    Je moet niet alleen zaaien en wachten, maar ook openstaan voor het nieuwe. Het rijk Gods is immers ook voortdurend in evolutie, voortdurend aan het groeien …

    17-06-2012 om 08:53 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    03-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Door elkaar geraakt - Heilige Drie-eenheid B 2012 - Gie

    Heilige Drie-eenheid B 2012 - Zaterdag 2 en zondag 3 juni 2012 

    Eerste lezing: Romeinen 8, 14-17
    Evangelie: Mattheus 28, 16-20 

    De elf leerlingen trekken naar Galilea en gaan boven op een berg staan, die Jezus hen heeft aangewezen. 
    Ik weet niet om welke berg het gaat. Dat heb ik nergens in het evangelie gevonden. Het doet er waarschijnlijk ook weinig toe. Het voornaamste is dat zij een overzicht krijgen, dat zij kunnen terugblikken op wat geweest is. 

    Als wij zo terugblikken op een voorbij gegaan kerkelijk jaar, dan heb ik meestal niet de indruk dat wij nu op een berg staan. Integendeel! 
    Met Kerstmis een bomvolle kerk, met Pasen al een heel pak minder volk, en met Pinksteren alleen de mensen die toevallig niet op weekeind zijn. 
    Dan moet je de vraag stellen “is het dàt nu?”, “is that all there is?” Je zou van minder moe of ontmoedigd geraken. 
    Waar zijn we mee bezig, tweeduizend jaar later? Wat doen wij met Jezus’ erfenis? 
    Past de puzzel in elkaar of valt hij juist uit elkaar? 

    Die puzzel van Jezus’ erfenis is behoorlijk ingewikkeld. Hoe begin je daar eigenlijk aan? Er is geen tekening bijgevoegd en de omschrijving is nogal vaag. De puzzel lijkt nogal abstract. 

    Stel je een aantal ervaren puzzelaars voor, die er toch mee aan de slag gaan. Op basis van de uiteenlopende kleuren en vormen gaan zij er in eerste instantie van uit, dat er verschillende puzzels door elkaar geraakt zijn. 
    Als ze na een tijdje ieder een stukje tekening bij elkaar krijgen en de grote stapel puzzelstukken in het midden van de tafel een beetje begint te slinken, krijgen ze ieder een idee waarmee ze bezig zijn. 
    Eén puzzelaar weet duidelijk dat zijn puzzel ‘spiritueel’ is. 
    Een andere vindt er tal van vertrouwde, huiselijke, traditionele elementen in, die hij ouderlijk of ‘vaderlijk’ zou willen noemen. 
    Een derde vindt er dan weer veelal jeugdige elementen in die hij, vergeleken bij het ‘vaderlijke’ van zijn collega, eerder “de zoon” zou willen noemen. 
    Maar er zijn nog meer puzzelaars… 

    Naar gelang het aantal overgebleven stukken slinkt, merken zij dat ze niet aan drie of meer verschillende puzzels werken, maar dat alle onderdelen samen één geheel maken. 
    De beelden lopen door elkaar, vullen mekaar aan en vormen één geheel. 
    Naar gelang de invalshoek, zou je kunnen zeggen: dit is de Zoon, of neen dit is de Vader. 
    Héél even maar, zoals de lichtinval op de veren van een eenvoudige duif, kan de kleur overwegend grijs zijn, maar soms stralend blauw of glanzend rood oplichten. 

    Je voelt mij al aankomen. Wij vieren vandaag het feest van de Heilige Drie-eenheid, de Heilige Drievuldigheid, en daar wil ik per se iets over vertellen. Terwijl wij hier moedeloos bij een berg zitten, die eigenlijk een puinhoop is van brokstukken. 

    Mijn puzzelverhaal gelijkt een beetje op het bijbelverhaal over de “toren van Babel”, maar dan wel omgekeerd. De bijbelse bouwers geraakten van verwarring uit elkaar. Bij het maken van de puzzel vinden mensen juist elkaar en groeien stilaan naar elkaar toe. Tot zij, door elkaar geráákt worden en de weg naar God vinden.

    Al is het maar een puinhoop, een berg van brokstukken, toch kunnen wij, net als de leerlingen van Jezus, op die berg gaan staan. Want ook voor ons is het belangrijk dat wij opnieuw een overzicht krijgen, dat wij van op afstand kunnen kijken op wat er is of zou moeten zijn. 
    Dan pas kunnen wij gaan puzzelen aan wat ons van de Zoon, de Vader en de Geest overgebleven is.
    Die grote puzzel waarvan wij zelf de onderdelen, de puzzelstukken zijn. 

    Wat moet je doen om te vechten tegen de negatieve invloed van mensen die, door hun manier van leven, er voor anderen een puinhoop van gemaakt hebben? Wat moet je doen om op te boksen ‘tegen een stroom’ van mensen die de kerk verlaten, die zich laten ont-dopen? 
    Misschien  moet je wel zelf ‘in de stroom’ gaan staan. 
    Door positief in het nieuws te komen met een fietskerk, een ecokerk, een open kerk. Door zelf een steentje bij te dragen aan een viering, een tentoonstelling, een concert en door er ook aan de wereld over te vertellen. Op een warme kerk mag je gerust fier zijn. Een kerk waar mensen samen aan werken, waar iets te be-leven is, dat is ook een stuk van je leven! 

    "Eén voor allen, allen voor één!", dat zou het motto van de goddelijke Drie-eenheid kunnen zijn. Maar het is de leuze van de drie musketiers. En van die drie musketiers is bekend dat ze meestal met zijn vieren waren. 
    In de mate waarin mensen door elkaar geráákt zijn, hebben zij iets enigs, iets goddelijks in zich. Zijn wij misschien, op die manier, zelf ook een deel van die goddelijke puzzel? 

    03-06-2012 om 11:22 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!