Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 24-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een veilig nest - Vakantieviering C 2007 - Fred

    Vakantieviering C 2007 – 23 en 24 juni 2007

    (Evangelie - Lucas 9, 51-58)

     

    Volgens sommige taalkundigen is het oudste zinnetje dat men in het Nederlands heeft teruggevonden geschreven rond 1100. Het is vermoedelijk een regel uit een liedje en het werd geschreven door iemand die zijn pen, zijn ganzeveer wilde proberen. Het zinnetje luidt: "Hebban olla vogula nestas bigunnan hinase hic anda thu". In huidig Nederlands is dat ongeveer dit: zijn alle vogels aan de bouw van hun nestje begonnen, behalve ik en jij.

    Als mensen hun leven met elkaar willen delen, gaan zij ook een eigen nestje bouwen en inrichten. Ze willen een plek waar ze thuis kunnen zijn en altijd thuis kunnen komen. Het gaat dan niet in de eerste plaats om luxe of comfort. Ze zijn vooral op zoek naar nestwarmte, naar geborgenheid.

    Julien Van Remoortere schreef ooit een trilogie over zijn jeugd in het Waasland. Als titel voor die drie boeken koos hij: "Een veilig stinkend nest". Het was er dan misschien armoedig, het was niet altijd even netjes, het kon er zelfs echt stinken, maar het was er veilig. Dat is wat met een nest wordt bedoeld.

    Studenten die op kot gaan maken hetzelfde mee. Het eerste wat ze doen is die kamer een beetje inrichten naar hun eigen smaak. Ze brengen er wat meubelen en voorwerpen in aan, waardoor ze zich thuisvoelen. En misschien vinden de moeders het dan wel niet stinkend, maar toch iets te rommelig. Maar de jongeren voelen er zich thuis, het is hun veilig nest.

    Als kinderen gaan trouwen of gaan samenwonen, zeggen we dat ze het nest verlaten. Er zijn tegenwoordig nogal wat koppels die pas later aan trouwen denken. En wat zien we? Zelfs als ze al jaren samenwonen, kan het gebeuren dat ze de nacht vóór hun huwelijk nog eens thuis gaan slapen. Symbolisch drukken ze daarmee uit dat ze de definitieve stap zetten uit het ouderlijke nest.

    De ouders kunnen dan last krijgen van het zogenaamde lege nest-syndroom. Maar ik kan uit ondervinding zeggen dat kleinkinderen daar een uitstekende en zalige remedie tegen zijn.

    Niet toevallig dus hebben wij een nest gekozen als symbool voor deze vakantie. Straks gaan velen van ons misschien andere oorden opzoeken. En wat is het eerste dat we gaan doen in ons vakantieverblijf? Juist, een paar meubelen verplaatsen, een paar foto's aanbrengen. Misschien ook het bed en de zetel eens uitproberen. In ieder geval, we zorgen ervoor dat we er ons zo vlug mogelijk thuis voelen, we maken er een beetje ons eigen nest van.

    In het evangelie van vandaag was Jezus met zijn leerlingen ook op reis. Zijn reisdoel was Jeruzalem, ook al wist Hij dat Hij in die stad zijn leven ging riskeren. En dan komen zijn leerlingen in een Samaritaans dorp en daar wil men Hem niet ontvangen. Dat is een grove inbreuk op de gastvrijheid, een heilige deugd in die tijd. Toch wil Jezus het dorp niet straffen.

     

    En dan zegt één van de leerlingen: "Ik wil U volgen, waar U ook naartoe gaat."  Het antwoord van Jezus is merkwaardig: "De vossen hebben een hol, en de vogels van de hemel een nest, maar de Mensenzoon kan nergens het hoofd neerleggen".

    Het zou kunnen betekenen dat Jezus en zijn volgelingen niet welkom zijn in deze wereld. Dat ze nergens thuishoren. Dat ze geen eigen nest hebben. In Jeruzalem staat men Hem naar het leven en in dat Samaritaans dorp wil men Hem niet ontvangen. Wie Jezus volgt is gedoemd een thuisloze te zijn.

    Maar we kunnen het ook wat positiever begrijpen. Jezus en zijn volgelingen zijn overal thuis. Ze hoeven zich geen eigen nest te bouwen. Hun nest is de hele wereld. Waar we ook terechtkomen de komende weken, tekenen van Jezus kunnen we overal vinden en ontmoeten.

    Het doet mij denken aan een oud Joods verhaal. Een leermeester krijgt bezoek van één van zijn leerlingen. Die zet een zak met geldstukken tussen zichzelf en de leermeester en zegt: "Rabbi, dit is heel mijn vermogen. Het is allemaal voor u, als u mij antwoord kunt geven op deze vraag: Noem mij één plaats op deze wereld waar ik God kan vinden".

    De rabbi dacht lang na en ging naar binnen. Na een tijdje kwam hij terug. Hij zette twee zakken met geldstukken tussen zichzelf en de leerling en zei: "Dit is heel mijn vermogen. Het mijne en het jouwe. Het is allemaal voor jou, als je mij antwoord kan geven op deze vraag: Noem mij één plaats op deze wereld waar ik God niet kan vinden".

    In de maanden juli en augustus brengen wij in de eerste lezing van alle vieringen het verhaal van Tobit. Dat is een boek uit het Oude Testament. Eigenlijk is het ook een reisverhaal, een verhaal over mensen die uit hun nest worden verdreven en op zoek gaan naar een nieuw leven, een nieuw onderkomen, een nieuw nest. Een verhaal met heel wat herkenbare thema's. We gaan het vertellen in negen afleveringen.

    En nu wensen wij iedereen deugddoende vakantiedagen toe. Voor hen die – al dan niet gedwongen – thuisblijven dat ze deugd kunnen beleven aan elkaar en kunnen genieten van kleine dingen. Dat ze hoop en troost vinden in moeilijke dagen. Voor hen die weggaan, dat ze oog hebben voor de gastvrijheid die hen wordt aangeboden. Dat ze tot rust komen en energie opdoen. En dat ze veilig mogen terugkeren naar het vertrouwde nest.

    24-06-2007 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    17-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uw geloof heeft u gered - 11de zondag C 2007 - Marc

    Elfde zondag C 2007 - 16 en 17 juni 2007 
    (Eerste lezing - Galaten 2, 16, 19-21)
    (Evangelie - Lucas 7, 36-50) 


    Soms zit er een klein Farizeeërke in ieder van ons... en dat is niet negatief bedoeld. Ik heb eens opgezocht op Internet wat ik over “Farizeeërs” kon vinden. Ik vond onder andere “Ze geloofden dat een vroom leven en een strikte navolging van de Wet, de mens dichter bij God zou brengen. De Farizeeërs zagen het als hun taak de gewone mensen te bereiken en om hun kennis aan hen over te dragen. De Farizeeërs waren bij uitstek een groep die zich identificeerde met het "gewone volk", en “Hun leer was consequent, hun opvattingen voor die tijd progressief en zeker niet conservatief.” Er waren Farizeeërs die het goed met Jezus konden vinden, Nicodemus bijvoorbeeld, en Paulus zelf was een Farizeeër, en hij stak dat niet onder stoelen of banken.

    Farizeeërs waren mensen die het goed probeerden te doen, en die er alles op zetten om trouw de wetten en de voorschriften van hun geloof te volgen. Daar was niets verkeerd aan. En mogen wij, die hier ’s zondags nog naar de mis gaan, niet zeggen dat we proberen ons best te doen, en volgens ons geloof te leven? Ik denk het wel. En het is te hopen dat we dat volhouden.

    Maar er zijn valkuilen op de weg van de Farizeeërs, op de weg van mensen die het goed willen doen. De eerste kuil is, dat we beginnen te geloven dat we het dan ook goed doen, en zelf-genoegzaam worden. Tenslotte, als wij het goed doen, hebben wij zelf daar toch voor gezorgd, nietwaar? Wij zijn “de goei”. En de tweede valkuil ligt daar vlak naast: als we onszelf zo goed vinden, vinden we ons gemakkelijk beter. Want zien we rondom ons geen mensen die er niet zo goed in lukken de regels te volgen...?

    In de eerste lezing, die lastige lezing, heeft Paulus het daarover. De wet van Mozes en die regels waar de Farizeeërs zich aan vastklampten, elke wet, die het alleen over regels, geboden, verboden heeft, kan ons niet redden. Want dat alleen is niet genoeg. Dan trappen we met open ogen in de valkuilen. Jezus volgen, Christus laten leven in mij, zoals hij zegt, dat is de weg die we moeten gaan.

    Het evangelie van vandaag kan ons die weg tonen.

    Het gaat over een zondares. Zij heeft er zwaar naast gezeten, Jezus weet dat ook, Hij weet dat haar heel veel vergeven moet worden. En Hij vergeeft haar: omdat Hij meer ziet in haar dan die zonde. Hij ziet dat ze tot veel liefde in staat is, en Hij ziet dat ze gelooft dat ook zij nog vergeving kan vinden. Zij gelooft in Hem, en in haar eigen wil om te veranderen. Een nieuwe kans geeft Hij haar: want Hij ziet meer in haar. Meer dan Simon ziet: die zag alleen een zondares, iemand die het minder goed deed dan hij. Hij ziet niet tot wat ze wel in staat is. Simon is blind, door zijn zelfgenoegzaamheid, zoals hij ook blind is voor wie Jezus eigenlijk is: hij ziet niet dat Hij wel de profeet is die de weg wijst.

    Zo gaat het verhaal ook over Simon, over een man die denkt dat hij goed bezig is, en denkt dat hij kan oordelen over een ander. Zo ziet hij niet dat hij aan zichzelf niet genoeg heeft, maar dat ook hij fouten maakt en vergeving nodig heeft. De korte parabel van Jezus gaat over twee schuldenaars: tenslotte is ook die andere, met zijn kleinere schuld, niet in staat om zijn schuld te betalen. Ook hij heeft zwakheden, en heeft kwijtschelding nodig. Maar hij ziet dat niet in, en blijft zitten met zijn schuld. Die vrouw wist wél goed dat ze aan zichzelf niet genoeg had, dat ze zelf in de fout was gegaan. Zij stond open voor vergiffenis, zij vertrouwde zich toe aan Jezus. Zij is in staat tot liefde: is zo’n vertrouwen niet een teken van heel grote liefde?

    Elke tekst in het evangelie is ook tot mij gericht. In mij zit soms iets van die zondares. Dan hoor ik vandaag dat ik niet mag wanhopen, maar dat ik altijd nieuwe kansen krijg, als ik blijf geloven in de vergeving, en als ik oprecht wil opnieuw beginnen. “Ga, in vrede” zegt Hij dan. En in mij zit ook dat klein Farizeeërke, dat zijn best wil doen, maar dat soms denkt dat het toch wat beter is dan “die andere”. Dan zie ik niet hoe de andere echt is, en geef ik aan de andere niet de kansen die hij of zij nodig heeft. En dan zie ik niet wie Jezus is, en wat Hij ook voor mij kan betekenen.

    Ja, we zijn niet perfect. We moeten dat goed weten, want anders worden we hovaardig. Maar tegen ieder van ons zegt Hij: “ga in vrede”. Hij blijft in ons geloven.

    17-06-2007 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    10-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maaltijd vieren - Sacramentsdag C 2007 - Jan

    Sacramentsdag C 2007 - 9 en 10 juni

    (Eerste lezing - Korintiërs 11, 23-26)
    (Evangelie - Lucas 9, 11b-17)


    Maaltijd vieren was erg belangrijk voor Jezus, want maaltijd stond in zijn ogen symbool voor gemeenschap maar ook als symbool voor delen.

    Met sacramentsdag herdenken we de instelling van de eucharistie.

    Dit gebaar, het zegenen en het breken en het delen van het brood is eigenlijk de fundatie van onze Christelijk samenzijn, de basis van ons wekelijks samenkomen..

     

    U weet dat in Vlaanderen eten en drinken vrij hoog op populariteitspol staat.

    Er kan geen kermis of geen verjaardag of geen communiefeest of familiefeest voorbijgaan zonder eens goed gegeten en gedronken te hebben.  Als we maar kunnen feesten, dan vinden we het goed.

    Maar feesten is toch ook samenzijn, en spreken over gemeenschappelijke interesses en spreken over straffe of waardevolle momenten en ook spreken over diegenen die er niet meer bij zijn en spreken met mekaar om dingen terug goed te maken, om te verzoenen wat scheef gelopen is.

     

    De eucharistie is niet anders.  Als we maar samenzijn.  Wij kleden ons ’s zondags anders dan in de week, we delen mekaars interesse, we luisteren naar teksten en herdenken of gedenken die er niet meer bij zijn.

    We vragen vergeving aan mekaar en aan God.

    We eten zijn brood, symbool van geestelijk voedsel en de drinken de wijn als symbool van zijn lijden en sterven voor ons.

     

    Dus, we mogen stellen dat Jezus er goed bij was toen hij deze gebruiken leerde aan zijn vrienden.

     

    In het begin van het evangelie van vandaag lezen we: “toen de dag ten einde begon te lopen….”

    Het wordt avond, en dat heeft altijd iets bedreigends over zich, zeker in de woestijn.   Daar zijn geen zekerheden,  daar weet men niet op voorhand wat de nacht brengt.

    Geen wonder dat de leerlingen bezorgd waren en zeiden: “stuur de mensen weg”

    Maar dat is nu het laatste wat Jezus zou doen.  Hij heeft toch altijd gezegd: “kom allen tot mij, allen die onder zorgen gebukt gaan”

     

    Maar Heer,….we hebben niet meer dan 5 broden en 2 vissen…en dat voor 5000 man.

    5 broden: symbolisch zoals de 5 boeken van Mozes

    2 vissen: symbolisch zoals de 2 tafels van de wet.

    Lucas verwijst met de 5 en 2 naar geestelijk voedsel.

     

    De 5000 man staat hier voor: héél veel volk.  Voor wereldwijd.  Het geestelijk voedsel is dus voor iedereen die er honger naar heeft.

     

    Jezus dankt…breekt…en deelt.  Dit zijn 3 ontzettend belangrijke gebaren.

    3 handelingen die belangrijk zijn in ons leven, in ons gezin, in alles waar we mee bezig zijn…

    Danken, breken en delen.

    Ook 3 basishandelingen in onze hedendaagse eucharistieviering. Eucharistie heeft slechts betekenis als wij het brood willen breken en delen, als wij er zijn voor anderen,  als we aandacht hebben voor de noodlijdenden

     

    En we weten allemaal, er zijn veel mensen die zeggen: “je moet niet naar de mis gaan om een goed christen te zijn”.   Maar ze missen wel deze 3 handelingen…

     

    Wie niet meer dankt is ondankbaar en verliest contact of vrienden, verliest zijn of haar uitstraling naar de medemens.  We moeten meer dankbaar zijn, ook voor dit geestelijk voedsel dat we zo nodig hebben.

    Danken is zo fundamenteel, het is mekaar erkennen, mekaar in de ogen durven zien en uitstralen dat we er zijn om voor mekaar goed te doen.

     

    Breken: je kan niet delen vooraleer je iets gebroken hebt.  Je moet van 1 stuk meerdere stukken maken om deze te kunnen weggeven.  Met het breken van het brood bedoelen we ook: we hebben iets over voor mekaar.  Wat ik te veel heb zal ik graag delen en wat jij nodig hebt zal ik u geven.  Als we eens met mekaar zouden kunnen omgaan….ik zou wel weten wie dan de verkiezingen zeker NIET zal winnen.

     

    Delen: om te delen moet je met meerdere zijn.  Zelfs voor 5000 man kan men voldoende voedsel vinden, zelfs in de woestijn, zelfs bij valavond….

    En weet je: er bleven nog 12 manden met brokken over.  Ze zullen dus niet gestorven zijn van honger, maar ook niet van angst of van eenzaamheid.

    Hun honger naar geestelijk voedsel zal wel gestild zijn.  Er was overvloed, Jezus geeft zijn voedsel in overvloed.

    Een feest is maar goed als er echt veel overschiet.  Wie van ons kent dat probleem niet?

     

    Jezus is ons nabij als een bron van kracht, als een bron van leven, en wel van “leven in overvloed”  12 manden schoten er over , 12 manden voor “in de mazen van het net”

    Vrienden, als conclusie zouden we kunnen zeggen, hoe groot de honger ook is, of hoe groot de massa, er is altijd genoeg als je maar wil delen.

    Danken, breken, delen.

    Als wij dan eten van dit brood, en drinken uit deze beker, verkondigen wij zijn dood, totdat hij wederkomt.

     

    Jan Van Noten

    10-06-2007 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    02-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.3 namen, 3 beelden, 3 manieren - Heilige Drie-eenheid jaar C 2007 - Gie

    Zondag Heilige Drie-eenheid jaar C 2007 – 2 en 3 juni 2007

    (Eerste lezing - Spreuken 8, 22-31)

    (Evangelie - Johannes 16, 12-15)

     

    Lieveke, zoeteke, schatje, knuffeltje, hartendiefje, honingpotje, schatteboutje, suikerfeetje, mandarijntje, appelflapje, aardbeitje.

    Ik weet niet hoe jij je lief noemt, maar het blijkt dat meer dan de helft van onze koosnaampjes gaan over lief, schattig en vooral zoet. Maar bovenop al die zoete namen blijft de eigen voornaam de meest geliefde en meest gebruikte troetelnaam.

     

    In de love-song uit de beroemde musical West Side Story noemt Tony zijn geliefde bij haar naam: ‘Maria’. Hij herkauwt als het ware haar naam: het mooiste geluid dat hij ooit heeft gehoord, die mooiste klank in één enkel woord: Maria.

    Hij kent pas het meisje Maria. En plots zal die naam voor hem nooit meer hetzelfde zijn, Maria.

    Hij heeft haar gekust en plotseling kreeg heel die naam een wonderlijke klank voor hem. Maria! Zeg het luid en het is muziek. Prevel het zacht en het wordt bijna een gebed. Maria, hij blijft het herhalen. Maria! Het mooiste geluid ooit gehoord: Maria!

     

    “Liefde gaf u duizend namen”, zo schreef August Cuppens het voor Lodewijk de Vocht. En nog altijd komt men, als men gaat langs Vlaamse wegen, Maria overal tegen als "Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen".

    Ondanks dit mooie lied en de vele kleine en grote kapelletjes “langs Vlaamse wegen, oude hoeve, huis of tronk”, hebben we niet zo vlug “duizend namen, groot en edel, schoon en zoet” ter beschikking.

    In de litanie van de heilige Maagd, spreken wij haar onder meer aan als: Heilige Maria, Moeder Gods, Maagd der maagden, Moeder van de Kerk en van goede raad, Spiegel van gerechtigheid, Zetel van wijsheid, Oorzaak van onze blijdschap, Geestelijke roos, Toevlucht der zondaars, Troosteres der bedrukten, Hulp der christenen, Koningin der engelen, Koningin van alle heiligen, Koningin ten hemel opgenomen, Koningin van de rozenkrans, Koningin van de vrede, Geef ons de vrede

     

    Ik weet niet hoeveel namen er in die litanie worden genoemd. Maar als we er haar beeld in de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Gaverland, de grot van Oostakker, de basiliek van Scherpenheuvel en al die andere bedevaartsplaatsen van Lourdes tot Czestochowa en van Beauraing tot Fatima bijtellen, moeten we dicht bij de duizend namen komen.

     

    Ook de Hindoes kennen een lied met duizend namen. In “de duizend namen van Vishnoe”, worden evenveel namen gegeven aan de allerhoogste Heer van de wereld, de Aldoordringende Werkelijkheid, die geen begin en geen einde heeft.

    Die ene God van het heelal, heeft voor hen zoveel facetten of aangezichten, dat oneindig veel namen nodig zijn om hem te omschrijven.

    Zoals je het woord appel niet kunt uitspreken, zonder dat je het beeld van een appel oproept. Zo zijn de naam en de genoemde één. Zo kun je de namen van God niet uitspreken zonder zijn aanwezigheid gaandeweg werkelijk te maken. Hij komt thuis in zichzelf.

    Om de almacht van Vishnoe in beeld te brengen, wordt hij meestal voorgesteld met zeer vele armen.

    Om die grootsheid te omschrijven is er de hymne van “de duizend namen van Vishnoe”.

     

    De Islam kent de 99 Schone Namen van Allah. 84 van die godsnamen komen voor in de Koran. Allah wordt genoemd als de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle. Hij is de Bron van Vrede, de Schepper, de Levengevende, de Eerste en de Laatste. Hij is de Bron van Alle Goedheid, de Eeuwige en de Geduldige.

    Omdat iedere afbeelding tekort doet aan zijn almacht, mogen van Allah, net als van Jahweh, nooit voorstellingen worden gemaakt.

     

    Wij vieren deze zondag het feest van de Heilige Drie-eenheid, en het lijkt alsof wij het moeten stellen met “slechts” drie namen voor God: Vader, Zoon en Geest.

     

    Niets is minder waar. Zo simplistisch is het eigenlijk niet. Ook de bijbel geeft vele namen voor God.

    In het oude Testament vooral namen die Sterke of Machtige betekenen, gecombineerd met een omschrijving of een eigenschap: de God van het Begin, de God der Goden, de Trouwe God, de God van de Waarheid, de God van Oneindigheid, de God van Hemel en Aarde.

    Daar bovenop komen nog de 7000 plaatsen waar God in het Oude Testament als HEER wordt aangeduid. Een “vertaling” voor de naam door God aan Mozes onthulde bij de brandende braamstruik. "Ik ben die er is/ Ik ben die er zal zijn”.

     

    De naam van Jezus komt uiteraard alleen voor in het Nieuwe Testament. Daarbij nog bijna honderd andere namen om hem te omschrijven. Er zijn bijbelse namen die op Hem worden toegepast: de Mensenzoon, de Christus, de Messias, het Begin en het Einde, het Lam Gods, de Koning van de Joden, het Paaslam, de Levende, de Zoon van de Allerhoogste, de Goede Herder, de Koning der Koningen. En er zijn liturgische namen en titels voor Jezus: de Alfa en de Omega, de Leeuw van Juda, de Zoon van David, de Man van Smarten, de Wijnstok, de Deur van de Schaapskooi, de Vredevorst, de Heer der Heren.

     

    Bij de Heilige Drievuldigheid, die Heilige Drie-eenheid tussen Vader, Zoon en Geest, gaat het niet zo zeer om die drie namen. Het gaat ook niet alleen om het beeld dat er achter schuilt.

    Ook wij mogen God niet vastleggen in een beeld, want dan doen we geen recht aan het unieke van onze God. Er is niet één beeld dat alles kan zeggen.

     

    Het beeld van een oude man met lange baard wil een God tonen die wijs is, die ook ouder is dan wij zelf zijn. Zo zijn er ook nog veel andere beelden. In de liturgie gebruiken we bewust veel verschillende namen voor God door elkaar. We noemen Hem: Vader, en Moeder tegelijk, herder, stem die ons roept, vriendelijk licht, hand die mij geleidt, vriend, eeuwige liefde, almachtige, rots van vertrouwen, enzovoort.

    Niet alle beelden zijn even belangrijk of begrijpelijk. Het is dan ook niet altijd even duidelijk hoe je God kunt aanspreken.

    Er is echter één naam die er uit springt omdat Jezus, Gods eigen Zoon, ons die geleerd heeft. Jezus spreekt zijn Vader aan met Abba, wat eigenlijk papa betekent. Het is een heel persoonlijke, vertrouwelijke aanspreking. Toch mogen ook wij God zo aanspreken!

     

    Eerder dan om namen of om beelden, gaat het bij de Heilige Drie-eenheid om Drie manieren om lief te hebben!

    Misschien kan ik dat nog het best uitleggen met de legende van de drie monniken, een mooi verhaal uit de oosterse kerk:

    Drie eenvoudige monniken trokken naar een onbewoond eiland om er een klooster te stichten. Maar omdat ze niet konden lezen of schrijven, kenden ze zelfs de meest bekende gebeden niet. Toen de bisschop dat hoorde, maakte die zich zorgen over hun geestelijk leven. Hij ging hen met een boot opzoeken.

    Hij besteedde een hele dag en veel geduld om hen te helpen het 'Onze Vader’ van buiten te leren. Met een goed gevoel vaarde hij 's avonds terug.

    Tot zijn grote verbazing zag hij plots, vanuit zijn bootje, drie gestalten die zomaar over het water kwamen aanwandelen.

    Toen ze dichterbij kwamen zag hij dat het de drie monniken waren.

    Ze klommen aan boord en vroegen: "Hoe was het ook alweer, dat Onze Vader?" Toen riep de bisschop uit: "Maar in godsnaam, wat bidden jullie dan?"

    "Heel gewoon", zeiden de monniken. We zeggen: "God, U bent met zijn drieën, wij zijn ook met ons drieën, Heer ontferm U over ons."

    Dat antwoord ontroerde de bisschop zozeer dat hij zei: "Ja, dan bidden jullie dat maar. Want in dat korte gebed staat alles waarvoor we horen te bidden".

     

    Onze God is geen eenzaat. Geen God alleen, die opgesloten in zichzelf leeft. Gods wezen is liefde, verbondenheid, relatie, uitwisseling. En zoals bij God liefde wordt uitgewisseld en in hartelijke eenheid wordt beleefd, zo moeten wij het ook nastreven.

    Die drie monniken hadden overgroot van gelijk met hun gebed. Ze vroegen om deel te mogen hebben aan het leven van God. Om opgenomen te mogen worden in die eenheid van Vader, Zoon en Geest.

     

    Misschien kan het beeld van vader, moeder en kind ons helpen? Ook dat is een drie-eenheid. Liefde tussen man en vrouw die vruchtbaar wordt in hun kind. Ouderliefde en wederliefde van het kind voor de ouders. Uitwisseling van onderlinge liefde die wederzijds gemeenschap maakt. Drie en toch één. Eenheid in verscheidenheid.

    De intieme God-Vader. De Geest die ons bezielt. De Geest die ons alles ontvouwt over de Zoon. Die Gods droom, zoals Jezus die weerspiegelde, aan ons openbaart.

     

    Net als voor de drie monniken, kan ook ons gebed zeer eenvoudig zijn. Als wij een kruisteken maken en daarbij bewust hoofd, hart en schouders aanraken, kunnen wij als gelovigen ons geheel omgeven voelen door de drie-ene God.

    We kunnen beseffen dat ons leven niet is overgeleverd aan toeval of willekeur. Dat wij (God-zij-dank) leven in de ruimte van God, ons genadig gegeven door die drie-ene God van liefde. Amen

    Gie Stappaerts

    2 juni 2007

    02-06-2007 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!