Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 22-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geroepen worden - 3e zondag B 2012 - Ria

    Derde zondag door het jaar B 2012 - Zaterdag 21 en zondag 22 januari 2012

    Eerste lezingJona 3, 1-5.10 - De boeteprediking van Jona
    EvangelieMarcus 1, 14-20 - Ik maak u tot vissers van mensen

    Zoals vorige zondagen, horen we vandaag weer verhalen die om “geroepen worden” handelen.
    Een eerste verhaal, een nouvelle bijna, gaat over de eigenzinnige profeet Jona. Tot tweemaal toe heeft God hem moeten aanzetten, dwingen bijna, om in actie te komen en zijn opdracht te vervullen. 
    Het eerste deel, dat we nu niet gehoord hebben, maar dat iedereen wel kent nl. de vlucht met een schip en in de storm overboord gezet worden en in de buik van een grote vis belanden, dat fantasierijke verhaal, dat is ons vertrouwd, temeer omdat het ook meermaals op schilderijen werd uitgebeeld. 

    Toch wil ik er even bij stilstaan: de verteller geeft met dit bizarre verhaal wel goed aan dat aan de roep van God niet te weerstaan is. Immers, na deze verschrikkingen te hebben doorstaan, is Jona gelouterd, hij komt tot inkeer en zal bij de tweede oproep van God wel gehoorzamen en naar Nineve trekken. Daar zal hij, naar de gewoonte van de profeten uit het Oude testament, zeer dreigende taal spreken.
    En zie, zijn woorden treffen doel, want terstond zullen de inwoners van die zondige stad boete doen en zich bekeren tot God. Tot grote verbazing van Jona zal de stad niet verwoest worden en dan erkent en roept  hij het uit: Ja God, ik weet nu Gij zijt een barmhartige God.!

    Hoe anders gaat het roepen bij Jezus bij zijn werk? Hier wordt met aandrang gevraagd te volgen. Wanneer Jezus Simon en Andreas aanspreekt heeft Hij niet veel woorden nodig. Terstond laten zij hun netten achter en gaan met Hem mee. Hetzelfde scenario bij Jacobus en Johannes. 
    Hier maakt de evangelist een onderscheid: Simon en Andreas laten hun netten achter, Jacobus en Johannes laten hun vader achter! 
    Wil Marcus hiermee bedoelen dat wie Jezus volgt zijn hele leven moet omgooien, eerst je broodwinning en daarna je familie?

    Met deze verhaalstructuur wil Marcus ons duidelijk maken hoe de ontmoeting met Jezus het leven van een mens radicaal kan veranderen. Jezus volgen betekent je leven in de waagschaal leggen. 
    Niet uit eigenbelang maar om vissers van mensen te worden. Het is  met die kracht die uitgaat van een oprecht beleefd christelijk geloof dat we mensen uit vereenzaming en verlorenheid kunnen halen. Dat we een helpende hand kunnen bieden aan mensen die in de miserie zitten.

    Als we terugkeren naar het verhaal van Jona, dan vinden we nog een aspect van de bekering nl. het berouw. Natuurlijk moet Jona nogal wat toestanden doorstaan alvorens hij tot het besef komt dat hij aan de stem van God niet kan ontsnappen. Hieruit kunnen we verstaan dat eerst het verleden moet afgesloten worden eer men een nieuw begin kan maken. 
    In het verhaal over de stad Nineve duurt de periode van boete veertig dagen, een typische termijn in de bijbel om aan te geven dat een bekering een periode van inkeer nodig heeft. Denk maar aan de veertig dagen die Jezus in de woestijn doorbracht. Ook hier ging het om een zeer intense beleving en een radicale ommezwaai in Zijn leven. 
    Ook voor Hem was het niet eenvoudig aan de stem van God te gehoorzamen, denken we maar aan de beproevingen van de duivel! De dynamiek van afwisselend angst en vertrouwen waar Jezus ook mee te maken had, is een realistische weergave van het bekeringsproces.

    Onze samenleving lijkt steeds meer van God los te raken en Zijn stem lijkt te worden verbannen tot buiten ons hoorbereik! Ook nu hebben we nog profeten nodig die de stem van God voor ons vertolken. 
    Er is nog altijd nood aan inspirerende mensen die een modelfunctie kunnen vervullen op gebied van echte menslievendheid en echte naastenliefde. Het zal de enige manier zijn om te komen tot een “hemel op aarde” of het zo begeerde “Gods Rijk”

    Natuurlijk heb ik nog een gebed (E.Roosen) lichtjes aangepast
    Als ik in mijn hart kijk, God, merk ik  dat ik meer tijd nodig heb om op die roepstem van Jezus in te gaan en op Jou te vertrouwen.
    Laat mij daarom af en toe een plaats opzoeken, waar ik die stem van Jezus beter kan horen, en waar ik de kracht vind om in Jouw naam zorg te dragen voor mijn medemensen. 
    Amen

    22-01-2012 om 09:09 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    15-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Roepen en geroepen worden - 2e zondag B 2012 - Fred

    Tweede zondag door het jaar B 2012 - Zaterdag 14 en zondag 15 januari 2012

    Eerste lezing: 1 Sam 3, 3b-10.19 - 'Spreek, Heer, uw dienaar luistert'
    Evangelie: Johannes 1, 35-42 - 'De eerste leerlingen bij Jezus'

    We hebben zonet geluisterd naar twee roepingverhalen. 
    Nu behoort het woord roeping niet echt meer tot onze dagelijkse woordenschat. Het klinkt een beetje vreemd, verouderd ook en we geven er vaak een verkeerde invulling aan. Niet alleen zijn we geneigd het begrip roepen letterlijk te nemen, in het verleden werd er ook wel eens een beetje magische invulling aan de term gegeven. 

    Wat hebben we bijvoorbeeld gedacht bij de eerste lezing? 
    Samuël wordt op een nacht driemaal door God geroepen. Hij begrijpt het niet en gaat telkens opnieuw slapen. Hij denkt zelfs dat de roep van Eli, zijn meester, komt. Het is Eli die hem zegt dat het eigenlijk God is die hem roept. En dan pas zegt Samuël: "Spreek, Heer, uw dienaar luistert".
    Het klinkt misschien was toverachtig en niet meer van deze tijd. Maar zo vreemd is het eigenlijk niet. 
    We hebben het allemaal al vaak genoeg meegemaakt dat iemand ons probeert te roepen. We komen volk tekort in onze vereniging, geen zin om mee te doen? We moeten een nieuwe vakbondsafgevaardigde kiezen, ben jij geen kandidaat? 
    Ons oudercomité heeft een nieuwe voorzitter nodig en wij dachten … Er is nog volk tekort in de catechese voor dopelingen, eerste communicanten en vormelingen. We zoeken nog heel wat helpers voor de parochiefeesten. 
    Heb je er al eens aan gedacht of je niet in aanmerking komt om zieken te bezoeken? Om mensen te steunen bij het verwerken van een zwaar verlies? Of wil je het PT komen versterken?
    Enzovoort, enzovoort. 

    Als we een dergelijke vraag krijgen, gaan we op zijn minst even nadenken. Kan ik die verantwoordelijkheid wel aan? Ben ik wel een geschikte kandidaat? Heb ik de juiste talenten of vaardigheden? En misschien vooral: wil ik daar wel tijd voor vrijmaken? Maar dan komen er andere mensen die dezelfde vraag stellen. Die ons proberen te overtuigen. 
    Net als Samuël hebben wij andere mensen nodig om ons helder te doen zien. En om ons misschien over de streep te trekken. 

    In het evangelie is het ook iemand anders die de leerlingen hun roeping doet inzien. Johannes de Doper zoekt niet naar medewerkers voor zichzelf, hij wijst Jezus aan als degene die zij moeten volgen. Hij gebruikt daarvoor een term die voor de Joden heel duidelijk was, maar voor ons intussen veel minder. "Daar is het Lam van God" zegt hij.

    Het lam van God: we gebruiken de aanspreking in elke viering, we hebben het al zo vaak gezegd dat de betekenis verloren dreigt te gaan. Voor de Joden lag dat anders. Bij hen komen er twee beelden uit de schriften naar voor: het paaslam aan de ene kant en aan de andere kant het lam dat met Goede Vrijdag naar de slachtbank wordt geleid. In dat ene beeld van het Lam Gods komen vele betekenissen samen: uittocht, redding, verzoening, lasten dragen, schulden dragen, voorspraak zijn.

    En de leerlingen gaan naar Jezus toe, maar ze vragen wel eerst wat meer uitleg. 
    Dat zouden wij ook doen, geconfronteerd met één van de vragen die ik daarnet als voorbeeld gaf. Voor ik dat engagement misschien aanga, wil ik wel weten wat het inhoudt. Waar gaat het allemaal over, wat brengt het met zich mee, welke voorwaarden en gevolgen zijn eraan verbonden?
    De leerlingen vragen Jezus: "Waar houdt Gij verblijf?" Dat is een heel andere vraag dan: "Waar woont Gij?" 
    De leerlingen zijn niet op zoek naar een adres, naar een huis of een straat. Hun vraag is: "Waar verblijft Gij?" Dat wil zeggen: waar ben je mee bezig, hoe verloopt een dag bij jou, waarmee is je leven gevuld, wat voor iemand word ik als ik meedoe?

    Als ouders ongerust hebben zitten wachten op een ouder wordende puber die te laat thuiskomt, vragen ze nadien ook: waar ben je geweest? Ook zij vragen niet naar een adres, maar ze bedoelen: in wat voor een gelegenheid ben je geweest, met wie en wat hebben jullie daar gedaan?
    Zo ook die leerlingen. En Jezus zegt hen: "Ga mee om het te zien". Zoals in de voorbeeldjes van daarstraks. 
    Kom maar eens kijken, probeer eens mee te doen en dan kan je oordelen of het iets voor jou is. En in het evangelie is het resultaat duidelijk: waar Jezus verblijft, willen de leerlingen ook blijven. Blijven betekent hier verbonden blijven en ook: zich thuisvoelen. Waar we ons thuis voelen, daar willen we blijven.
    En dan is er nog Andreas die er zijn broer gaat bijhalen. Geroepen worden is niet wereldvreemd, integendeel. Belangrijk is immers ook dat je in staat bent Jezus te vinden in je eigen omgeving. En dan kan je ook andere mensen roepen. Te beginnen bij je eigen familie en vrienden. Dat is wat Andreas doet.

    En als Jezus dan Simon verwelkomt geeft Hij hem meteen een andere naam. Wie Jezus ontdekt wordt blijkbaar een ander mens. Vorige week hoorden we hoe de wijzen uit het oosten het kind bezochten. En dan langs een andere weg naar huis terugkeerden. Ook hun leven was veranderd en overhoop gegooid. Zij volgden een andere weg. 
    Simon kreeg een andere naam.
    Maar nog eens: zo vreemd en zo magisch is het allemaal niet. Eli doet Samuël zijn roeping begrijpen. Johannes stuurt zijn leerlingen naar Jezus. En Andreas vindt het allemaal de moeite waard om zijn broer erbij te halen. 
    Het is van alle tijden. 
    Roepen en geroepen worden. 
    Dat is wat mensen doen met elkaar.

    15-01-2012 om 13:17 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    08-01-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.En toen zagen ze de ster - Openbaring van de Heer B 2012 - Jan
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Openbaring van de Heer B 2012 - Zaterdag 7 en zondag 8 januari 2012

    Eerste lezingJesaja 60, 1-6 - 'Jeruzalem, de zon gaat over u op'
    Evangelie: Mattheus 2, 1-12 - 'Wij komen uit het Oosten'

    Een nieuw jaar, dus naar goede gewoonte wensen we elkaar gelukkig Nieuwjaar, en we voegen er steevast aan toe: ‘En een goede gezondheid.’ 
    Vroeger wensten we elkaar een ‘Zalig en gelukkig Nieuwjaar’, en misschien was dat net iets straffer dan wat we nu wensen, want ‘zalig’ is toch net dat ietsje meer dan ‘gelukkig’. 

    Maar wat we ook wensen, het blijft een wens, waarvan we hopen dat hij werkelijkheid wordt. 
    We hopen dus dat iemand gelukkig en gezond zal zijn en vrede zal kennen, maar we weten tegelijk dat op 1 januari alles niet ineens verandert. 
    We mogen dan al een nieuwe kalender en een nieuwe agenda hebben, ons leven van gisteren gaat vandaag gewoon door. 
    Wat ons het voorbije jaar vreugde bracht, bestaat vandaag nog altijd, en de pijn die er gisteren was, verdwijnt niet ineens omdat er nu 1 januari op onze scheurkalender staat. 
    Toch is het goed om mekaar het allerbeste te wensen, laat ons eerlijk zijn, we gunnen het mekaar gewoon.
    Een zalig Nieuwjaar dus.

    Al een hele tijd waren ze onderweg, de Wijzen uit het oosten, en toen ze in Marseille aan land gingen, ruilden ze hun kamelen in tegen enkele tweedehands motoren. 
    Zo tuften ze verder, richting Vlaanderen, want hun ster wees naar het noorden. 
    Toen ze in Brugge aankwamen, vroegen ze waar ze de pasgeboren koning van de joden konden vinden, maar de mensen keken hen aan met een bedenkelijke blik, of ze tikten met hun wijsvinger tegen hun voorhoofd en gingen hoofdschuddend verder. 
    Uiteindelijk stuurde een oude pastoor hen naar de bisschop. Als die het niet wist, wist niemand het. 

    Maar in het bisschoppelijk paleis hadden ze echt geen tijd voor spelletjes, want ze waren nog volop bezig om puin te ruimen. 
    Dus stuurden ze hen naar Gent. Maar ook daar vingen de Wijzen bot, want daar hadden ze hun handen vol met het reorganiseren van de dekenaten en de parochies. 
    Vandaar ging het naar Antwerpen, maar aan het bisschoppelijk paleis ging alle aandacht dan weer naar het ‘Jubileum van 50 jaar bisdom Antwerpen’.  En dit moet toch een uitstraling geven in de monumentale kerken ! 

    ‘Probeer het eens op de Linkeroever zie toen iemand op het bisdom.  Die zijn daar niet slecht bezig, en daar is altijd vanalles te doen.  En er is nog veel plaats voor vreemdelingen.
    En ja, het viel hun op dat de ster precies boven de Linkeroever stond en niet boven de stad.  
    “Hoe geraken we daar?” vroegen ze.  
    Wij hebben 5 tunnels, dus je kunt kiezen.  “Is dat niet wat veel, 5 tunnels?”   
    Neen, eigenlijk is dat nog te weinig, maar dat is een ander verhaal.

    Toen ze op Linkeroever aankwamen verschoten ze van het uitzicht – hoogbouw, brede lanen, veel groen, een ook gezellige straten met eengezinswoningen.  Dit lijkt hun wel een goede plaats om hun koning te vinden.
    Ze trokken eerst naar de pastorij.  Den Herman was natuurlijk niet thuis maar het secretariaat was open.  Maar druk dat het daar was, wat die mensen allemaal niet doen voor de parochie, onvoorstelbaar…
    Maar van een pasgeboren koning hadden ze niet gehoord, ook niet in hun fichen, niets van te vinden.

    “Probeer eens in het SAC  “ zeiden ze daar.  Die organiseren wel meer feesten, misschien kunnen die jullie wel helpen.
    De koningen naar het SAC.  De beheerraad zat juist te vergaderen en te plannen.  Die hadden het druk zeg, wat die allemaal op hun vork nemen, hoe houden die dat vol?
    “Wij zijn op zoek naar een koning”
    Ja wij hebben koninck was het antwoord, een bolleke of een prinske, je mag kiezen.  Maar dat was hun vraag niet.  Dan trokken ze maar een deur verder, naar Kind & Preventie.  Daar zouden ze toch met een pasgeboren koning terecht moeten kunnen?  
    Ze hadden echt hoop.  

    Een pak dames als vrijwilliger zijn druk bezig met kindjes wegen en inschrijven.  Het is er een drukte van jewelste.  Tientallen moeder komen af en aan met hun kindjes in alle kleuren,  maar geen pasgeboren koning.
    Probeer eens bij Anna³?  Die zitten soms wel in hemelse sferen?  
    Neen, daar hadden ze ook niets gehoord van een koning.  Maar als ze hem vonden mochten ze wel terugkomen want dat zou interessant zijn om er een tentoonstelling over te organiseren… 
    Informeer eens bij de kerkfabriek?  Dat is wat officiëler.

    De koningen vonden dat er dikwijls dezelfde mensen in die verschillende raden zaten.  Maar de mensen van de kerkfabriek hadden het zo druk, de kerk loopt onder water, volgende week is er een benefitconcert, de weekkapel wordt geschilderd….neen, wij hebben geen tijd om mee te zoeken naar een pasgeboren koning.  
    Ga eens tot bij de Pleplo.  Daar vangen ze ook alle kinderen op die graag komen spelen.  Maar de Pleploleiding telden de leden en er was geen koning bij of iemand die koning noemde.

    Misschien aan de andere kant in het Cultureel Centrum?  Ook daar zat een beheerraad die het zeer druk heeft.  “Wat doen jullie hier?” vroegen de koningen.  Wij houden dit centrum open, wij zetten dit open voor verenigingen, voor feesten maar ook voor de overburen van Katrinahof.  En zelfs de moslims komen gebruik maken van onze accommodatie.  
    Maar een pasgeboren koning, neen daar hadden ze niet van gehoord.

    Waarom eens niet de KAV en KWB en de OKRA proberen?
    Die van de KWB bijvoorbeeld die maken zelfs een eigen kerststal.  En het zijn allemaal sterk geëngageerde mensen.  Ze organiseren kookavonden, en bierproefavonden en fietstochen en wijkmeestersvergaderingen, en OKRA doet alles voor de gepensionneerden, en KAV, dat is niet op te noemen wat die allemaal organiseren,…
    Het viel de koningen op dat de leden van die organisaties soms dezelfde waren, maar het aanbod was groot en interessant.  
    “Zijn dat allemaal parochiale verenigingen?”  
    Ja eigenlijk wel, al zie je ze niet elke zondag in de kerk.  Ze gebruiken de accommodatie van de parochie.    En allemaal samen vormen ze het ACW.  En die doen 1 keer per jaar wel een mis met Rerum Novarum.  
    Dus de lading is gedekt.  

    Maar van een koning hadden ze ook niets gehoord.
    Probeer eens bij de Scouts, of bij de Klokskesvrienden, of bij Ziekenzorg, of bij de werkgroep rouwen, of bij het PT, of bij parochiale werken, of bij de kaartclub of de GAM of de wereldwinkel of de preekploeg of de cathechese.
    God de doopcathechese, dat we daar niet aan gedacht hebben.  
    Die moeten het toch weten.  Maar noch de doopcathechese, de vormselcathechese of de eerste communie voorbereiding wisten iets van een Koninklijke geboorte.
    En daar stonden ze dan, de Wijzen, met hun blijkbaar niet te vinden koning.

    Beste vrienden, ik weet het, dit is een lichtelijk absurd verhaal, maar eigenlijk is het niets anders dan de hedendaagse vertaling van het aloude verhaal uit het evangelie.  Dat was ook Marcus zijn bedoeling toen hij dit schreef 60-70 jaar na de geboorte.  
    Ons verhaal is meer dan 2000 jaar later.
    Er wordt hier wel geen koning gevonden maar het viel hen wel op hoeveel hier nog gebeurt.  Hoeveel mensen hier nog werken aan die betere wereld aan dat stukske hemel op aarde.  
    Die koning, dat pasgeboren kind is hier wel welkom.  Het is alsof het hier altijd al geleefd heeft.
    Zie hoe ze mekaar liefhebben, dit is een plaats waar dit kind mag geboren worden.  We zullen mekaar en dat kind wel opvangen.

    (alle lichten gaan uit behalve het licht boven de ster)

    En toen zagen ze de ster.
    Een ster die flikkert en hen iets wou zeggen.  Een ster die hen wekenlang de weg getoond heeft.
    Er is altijd een ster die wat meer schittert aan het uitspansel.
    En onder die ster kwamen ze tot een wijs besluit.  Hier is dit kind welkom, hier wordt nog iets gedaan voor de wereld, voor de gemeenschap, voor de parochie.
    Deze ster mag nooit uitgaan.
    En dan zien we echt dat kind in de kribbe, dan zien we daardoor mekaars zorgen, of delen we mekaars vreugde.  
    Ik hoop echt dat je vandaag de 3 koningen nog te zien krijgt.  
    Ik ben eens benieuwd of je dan geen toontje lager zult zingen en dit kind wil verwelkomen.

    (alle lichten gaan terug aan)

    Naar een idee van Romain Debbaut

    08-01-2012 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!