Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 18-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Openbreken - 5e zondag veertigdagentijd B 2018 - Marc

    Vijfde zondag in de veertigdagentijd B 2018 - Zondag 18 maart 2018

    Eerste lezing: Jeremia 31, 31-34 'Ik zal een nieuw verbond sluiten'
    Evangelie: Johannes 12, 20-33 - 'Als de graankorrel in de aarde sterft'

    Eventjes ga ik vitten. Over de vertaling van het evangelie van daarnet. Daar staat dat Jezus zegt: "Nu is mijn ziel ontroerd." Ik denk dat dit veel te zwak uitgedrukt is. Het klopt niet met wat er een beetje verder staat: "Vader, red mij..." Misschien zou er beter staan: "Ik ben heel bang", of: "ik voel me reddeloos verloren." 
    We zitten hier in het evangelie van Johannes op een heel dramatisch moment. 
    Het is ook geen toeval dat het vandaag gelezen wordt: we zijn nog 12 dagen voor Goede Vrijdag. De evangelist laat Jezus zeggen wat alle leerlingen ook weten: dat de massa die hem zo heeft toegejuicht, klaar staat om hem aan het kruis te slaan, dat een vriend hem zal verraden, dat hij weerloos overgeleverd zal worden aan foltering, en dat hij zal eindigen alsof zijn leven geen zin heeft gehad. Jezus is bang.

    De tekst van daarnet was niet gemakkelijk. Maar dat zinnetje over de graankorrel zullen we wel herkend hebben, en de meesten onder ons kunnen er zich iets bij voorstellen. Heel het evangelie trouwens herhaalt die boodschap: dat we niet bang moeten zijn om ons leven te geven, dat we maar leven kunnen krijgen als we het delen, dat 'Jezus volgen' betekent: offers brengen, voor het welzijn van andere mensen. 
    En hier, in de schaduw van de Calvarieberg, horen we Jezus zeggen: waar ik ben, daar zal ook mijn dienaar zijn. Het is mogelijk dat ook wij een kruis op onze schouders krijgen dat niet te dragen is. Het kan zijn dat we ons reddeloos verloren voelen, dat 'leven' voor ons elke zin verliest. Elk menselijk leven is kwetsbaar, niet alleen dat van 'gelovigen'. Ieder mens kan meegesleurd worden in een lijden dat hem dreigt reddeloos te vernietigen. 

    Nu wil het evangelie niet aan doemdenken doen. Gelukkig, voor de meeste mensen, gelovigen en anderen, brengt het leven zinvolle, blije, vredige dagen, waar we dankbaar voor kunnen zijn. Maar is het evangelie realistisch. In de tekst van daarnet is sprake van "de vorst van deze wereld". Denk niet te snel aan Beëlzebub. Wie – of wat – heeft in déze wereld het laatste woord? 
    Alle leven is eindig. Willen of niet, het leven moeten we ooit afgeven. Onze dierbaren moeten we afgeven. En ook deze wereld zal ooit verdwijnen. In deze wereld heeft de dood het laatste woord. 

    Maar het evangelie is geschreven en verkondigd door mensen voor wie de horizon verder reikt dan deze wereld. Wat er voorbij die horizon ligt, is niet onder woorden te brengen: ergens anders in het evangelie staat dat het rijk van Jezus niet van deze wereld is. En in dat rijk heeft de dood niet het laatste woord.

    Het geloof dat we een veilige toekomst hebben, dat wij niet reddeloos verloren zullen gaan, hoe vreselijk de storm ook is die ons leven schijnt te vernietigen, heeft Jezus de moed gegeven om toch zijn kruis op te nemen. Dat geloof heeft hij uitgezaaid bij zijn leerlingen, dat geloof heeft die zwakke kleine mensen overweldigd na die vreselijke Goede Vrijdag. Dat geloof zit vooral vanbinnen. Het is bij vele mensen als een hardnekkig, taai plantje dat bij de beginnende lente, weer de kop opsteekt: de vorst mag nog zo streng zijn, het tere leven breekt opnieuw de bevroren aarde open, onweerstaanbaar. 
    Het geloof dat ons ondanks alles moed geeft, en ons helpt om terug op te staan. In deze kerk belijden we dat geloof stamelend: God laat ons niet vallen. Het is een geloof in de onverwoestbare goedheid van het leven, dat we met velen delen. 

    18-03-2018 om 12:43 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    11-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uit onverwachte hoek - 4e zondag veertigdagentijd B 2018 - Gie

    Vierde zondag in de veertigdagentijd B 2018 - Zondag 11 maart 2018

    Eerste lezing: 2 Kronieken 36, 14-16.19-23 'Ballingschap en bevrijding'
    Evangelie: Johannes 3, 14-21 - 'De Mensenzoon, omhoog geheven'

    We horen vandaag tweemaal een verhaal over een gebeurtenis van zeer lang geleden. Zij zijn afkomstig uit een onverwachte hoek en hebben, achteraf bekeken, een vreemde bijklank. Toch hadden zij een invloed of weerslag op een situatie van lang daarna. 

    De eerste lezing gaat over een gebeurtenis van ongeveer vijfhonderd jaar geleden. We horen hoe het joodse volk zich had misdragen, en dat daardoor de tempel in Jeruzalem werd verwoest en het volk in ballingschap naar Babylonië werd weggevoerd, en hoe, ongeveer 60 jaar later, Kores of Cyrus, de nieuwe koning van Syrië, een maatregel uitvaardigt waardoor het Joodse volk kan terugkeren naar Jeruzalem. 
    Het vreemde eraan is dat die koning van Syrië, de joden misschien liever kwijt dan rijk was. 

    In het evangelie van Johannes horen we hoe Jezus een diepzinnig gesprek voert met Nicodemus, een farizeeër. In dat gesprek verwijst Jezus naar een gebeurtenis van nog langer geleden, ca. 1000 jaar, tijdens de lange tocht van het Joodse volk door de woestijn. Toen de mensen gebeten werd door giftige slangen, droeg Mozes hen op om op te kijken naar het beeld van een omhoog gestoken koperen slang. Ieder die door een slang gebeten was en zijn ogen op de bronzen slag richtte, bleef in leven. 
    Het vreemde eraan is dat die koperen slang, enkele eeuwen later, aanbeden en bewierookt werd. Het volk had er een afgod van gemaakt. 

    Er is een parallel tussen: 
    het verhaal van het volk dat zich misdragen had en dan in ballingschap werd weggevoerd, maar daarna, dankzij de invloed van de Heer, naar huis terug kon keren; 
    en het oude verhaal over Mozes met zijn volk in de woestijn dat ongeduldig en misnoegd was en daarom door God gekweld werd door giftige slangen; maar daarna, opnieuw dankzij de tussenkomst van de Heer, gered werd door op te kijken naar de opgeheven bronzen slang. 

    De methode van Mozes doet trouwens een beetje denken aan de werkwijze van Paracelsus of aan de homeopathie: “wat de mens ziek maakt, geneest ook de mens” of “het gelijkende wordt door het gelijkende bestreden”. 

    Als farizeeër en bijbelkenner, kende Nicodemus het verhaal van Mozes en de koperen slang. Hij erkende daarin de tussenkomst van God. 
    In hun diepzinnig gesprek over het geloof, vergelijkt Jezus het opheffen van de bronzen slang in de woestijn met de Mensenzoon, die ook “hoog moet verheven worden, opdat ieder die in Hem gelooft, eeuwig leven heeft”. 
    Het is wel merkwaardig dat Jezus zichzelf wil vergelijken met een slang, waar toch nog altijd een bedenkelijke reputatie aan kleeft. 

    Of moeten we ook hier denken aan: “wat de mens ziek maakt, geneest ook de mens” of “wat de mens doodt, geeft de mens ook leven”? 
    Dan is er wél een duidelijke parallel tussen de kruisdood van Jezus en het eeuwig leven voor ieder die in Hem gelooft. 

    God heeft toegelaten dat zijn volk in ballingschap werd weggevoerd, maar zorgde er ook voor dat het volk kon terugkeren. 
    God verhindert niet dat de Mensenzoon zal worden verheven (aan het kruis zal sterven), maar zorgt er ook voor dat zijn mensen opnieuw geboren worden, naar eeuwig leven. 
    Op die manier komt in beide verhalen de trouw van God aan bod en verwijzen ze ook naar een verbond, een verbinding met God. 

    Daarom staat er vooraan op het bord en bovenaan op jullie tekstblaadje het woord “Verbinden”. Daar gaat het om in (deze en iedere) vasten. Een kans om verbindingen te herstellen, met jezelf, met anderen, met de Andere. Om onze levensstijl te bevragen en nieuwe keuzes te maken. Om verbondenheid alle kansen te geven. Om te bouwen aan een warme samenleving waar plaats is voor iedereen. Ook voor het volk van Oeganda waarvoor Broederlijk Delen ijvert en er de boeren ondersteunt om gewassen te produceren op een duurzame manier, met technieken die goed zijn voor mens en milieu. 

    Een paar door-denkertjes om af te sluiten: 
    Als je van het geloof een trucje maakt, dan wordt het afgoderij, dan werkt het niet meer. 
    Als je van een (gewijde) palmtak een trucje maakt, dan wordt het bijgeloof en werkt het niet. 
    Als je achter het symbool van een paar gekruiste latten niet de Christus weet, dan is ook je geloof maar symbolisch. 
    Als je van je offer in de schaal of van je bijdrage aan broederlijk delen een afkoopsom maakt, dan wordt alleen je geweten gesust, maar werkt het niet. 

    Ook nu weer begint onze “dienst” pas, als de “viering” is afgelopen. Onze dienst en eerbied voor het altaar, moet blijken uit onze eerbied voor mensen. Op die manier brengen wij eer aan God. Op die manier dragen wij Hem naar buiten, die wij hier binnen gelovig aanwezig weten... 
    Waar mensen het brood en het leven van harte delen, daar ontstaat een gemeenschap van vlees en bloed, zoals Jezus zich die voorstelde: mensen met oog en hart voor elkaar, met voeten om naar elkaar op weg te gaan, en met handen om te delen. Amen.

    11-03-2018 om 09:01 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    04-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Evenwicht - 3e zondag veertigdagentijd B 2018 - Fred

    Derde zondag in de veertigdagentijd B 2018 - Zondag 4 maart 2018

    Eerste lezing: Exodus 20, 1-17 'De wet, door Mozes gegeven'
    Evangelie: Johannes 2, 13-25 - 'De tempel doen herrijzen in drie dagen'

    Wegwijzerviering | Viering waar families met kinderen centraal staan

    Ik vond in de vastenkalender van Broederlijk Delen dit jaar een tekstje en daarin staat wat het belangrijkste leesteken voor ons is. En dat is het vraagteken. Een levensgroot vraagteken. Want het is heel belangrijk dat wij onszelf regelmatig in vraag stellen. We moeten ons geregeld afvragen: waar ben ik mee bezig? 
    En ben ik wel goed bezig? 

    Anders gaan we teveel op automatische piloot leven, zoals dat heet. Dan doen we te vaak dingen omdat we dat zo gewoon zijn, omdat we het altijd zo deden, zonder erbij na te denken. En dan is ons leven niet meer in evenwicht, zoals de titel van deze viering luidt. Er moet evenwicht zijn tussen werk en ontspanning, tussen de school en de sportclub of de jeugdbeweging, tussen wat we zelf graag doen en wat anderen liever hebben, tussen plezier maken en ernstig zijn.  

    Daarom was Jezus ook zo kwaad in het evangelie. De mensen mochten ook wel  offers brengen in de tempel, maar zij waren daar toch vooral in de eerste plaats om te bidden. En als offers brengen en kopen en verhandelen de hoofdzaak wordt, klopt er iets niet meer met de tempel en de bedoeling ervan. Dan is er dus geen evenwicht meer.
    Wij hebben daarstraks ook veel vraagtekens gebruikt, toen een paar vormelingen ons hielpen om na te denken over waar we mee bezig zijn. En bij elke vraag is er een steentje gelegd op de weegschaal. En nu is het evenwicht daar verstoord, de balans helt over naar één kant. Dat gebeurt ook in ons leven, als we bij de vragen die gesteld worden, het verkeerde antwoord geven.

    Straks gaan wij proberen die balans weer in evenwicht te brengen. Bij de offerande gaan er een paar mensen rond met een mandje voor de omhaling. Maar er gaan ook een paar vormelingen mee met een zakje en daarin kan iedereen het steentje leggen dat we bij het binnenkomen hebben gekregen. Zo brengen wij de balans weer in evenwicht.
    Natuurlijk is dat maar symbolisch. Als we in ons leven wat meer evenwicht willen brengen, moeten we er zelf iets aan doen. Dan is het goed dat we de vragen uit het begin van deze viering weer eens overlopen. En eens  kijken hoe bij ons egoïsme teveel doorweegt. 
    Of hoe wij te gemakkelijk jaloers zijn, of willen baas spelen, of anderen veroordelen, enzovoort.

    Straks, na de communie, horen wij nog een verhaal om over na  te denken. Het gaat over twee broers en zij zitten ook met een vraagteken. Maar zij geven op die vraag net het tegenovergestelde antwoord van wat wij verwachten. En wat wij zelf misschien als antwoord zouden geven. Straks komt dat verhaal, om goed naar te luisteren en over na te denken …

    Broederliefde (naar Anthony de Mello)
    Twee broers woonden samen op een grote boerderij. Ze hadden allebei een deel van de boerderij voor zichzelf. De ene woonde aan de linkerkant, de andere aan de rechterkant. Aan hun boerderij was een groot stuk grond, vruchtbare grond, waar veel graan op groeide en kon geoogst worden. En elk jaar kende hun land een heel grote opbrengst.
    En als het graan geoogst was, werd het in grote zakken gedaan en heel eerlijk verdeeld over de twee broers. Ze hadden allebei een grote voorraadschuur en in elke schuur kwamen evenveel zakken graan terecht.
    Nu was de ene broer getrouwd met een lieve vrouw en ze hadden vier kinderen. De andere broer leefde helemaal alleen.
    En na de oogst, toen het graan naar de schuren was gebracht, lag die broer die alleen woonde wakker in zijn bed en hij dacht: “Eigenlijk is het niet eerlijk. Ik ben helemaal alleen en ik krijg evenveel graan als mijn broer met zijn vrouw en zijn vier kinderen. Hij heeft toch veel meer nodig dan ik.”
    En hij stond op, ging naar zijn voorraadschuur, nam een zware zak graan op zijn rug, droeg hem naar de schuur van zijn broer en legde hem daar neer.
    De andere broer lag ook wakker en dacht: “Eigenlijk is het niet eerlijk. Ik heb een lieve vrouw en vier kinderen. Als ik oud ben en niet meer kan werken, zullen zij voor mij zorgen. Mijn oude dag is verzekerd. Maar mijn broer is helemaal alleen, hij heeft niemand. Hij moet eigenlijk wat opzij leggen voor later, als hij oud wordt en niet meer voor zichzelf kan zorgen. Want hij zal daarvoor mensen moeten betalen.” 
    En ook hij stond op, ging naar zijn schuur, nam een zak graan op zijn  rug en droeg hem naar de schuur van zijn broer.
    Elke nacht dachten die twee broers hetzelfde, en elke nacht droegen ze een zak graan naar de schuur van de andere. En wat gebeuren moest, gebeurde: op een nacht kwamen ze elkaar tegen, allebei met een zak graan op hun rug. 
    Toen later het verhaal bekend werd, hebben de mensen van het dorp daar een tempel gebouwd, precies op de plaats waar de twee broers elkaar die nacht waren tegen gekomen …    

    04-03-2018 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!