Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 31-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Met mildheid en geduld - 31e zondag C 2010 - Ria

    Eénendertigste zondag door het jaar C 2010 - Zaterdag 30 en zondag 31 oktober 2010

    Eerste lezing
    : Wijsheid 11, 22  12, 2 - 'God let niet op onze zonden'
    Evangelie: Lucas 19, 1-10 -  'Gekomen om te zoeken wat verloren was'

    Lucas laat Jezus en Zijn gezellen hun reis richting Jeruzalem voortzetten.
    Vandaag zijn ze in de stad Jericho aangekomen en ook hier lopen de mensen uit om Jezus te zien. De aandacht wordt getrokken op één bepaalde persoon, nl. Zacheus.
    Over hem horen we weinig fraais: hij is een tollenaar, iemand die de belastingen int voor de bezetter, de Romeinen en dus een collaborateur. Wat erger is: hij heeft zich door oneerlijke praktijken en afpersing verrijkt. Verder wordt nadrukkelijk vermeld dat hij klein van gestalte is. Mensen kunnen dus letterlijk en figuurlijk op hem neerzien. Niet te verwonderen dat hij geen gunstige plaats tussen de menigte vindt om Jezus te zien.
    Hij kruipt dus in een boom. Wat niemand verwacht gebeurt: Jezus ziet hem!
    Hij spreekt hem zelfs aan met zijn naam! Grote ontsteltenis bij de omstanders. Een man verguist en gemeden door iedereen, wordt door Jezus herkend en mag Jezus zelfs ontvangen en aan zijn tafel! Begrijpelijk dat zo’n houding van Jezus door de mensen niet begrepen wordt.
    Maar dan gebeurt wat niemand voor mogelijk houdt: in plaats van op de aandacht van Jezus te pochen en zichzelf nog meer te verheffen verandert Zacheüs kompleet. Hij komt tot inkeer en zal zijn rijkdom verdelen en een goed mens worden.
    Tot zover het wondere verhaal van Zacheus.

    Of dit verhaal historisch klopt, of Zacheüs werkelijk bestaan heeft, het doet er eigenlijk weinig toe. Wat Lucas met dit gegeven wil doen, is ons een spiegel voorhouden.
    Wat zien wij wanneer we in die spiegel kijken? Zien we dan Zacheüs en voelen we ons dan ook door Jezus opgemerkt en aangesproken?
    Voelen we Zijn bezorgdheid over ons leven en krijgen we dan ook dit soort van kick om ons leven of ons gedrag te veranderen, ja soms helemaal om te gooien?
    De geschiedenis en het leven rondom ons bewijzen het dat het bij sommige mensen zo gebeurt. Dat ze soms van de ene op de andere dag met heel andere ogen in het leven staan en dat ze werkelijk zich ten volle inzetten voor dingen die hen daarvoor totaal niets zegden.

    Misschien zien we in die spiegel Jezus!
    Kunnen we dan, zoals Hij, verder zien dan het uiterlijk van die kleine mens, die een leven leidt waar we niet met akkoord gaan?
    Kunnen wij net als Hij zeggen: hij is ook een kind van Abraham, dus is ook hij mijn broeder. Het is de moeite om  hem beter te leren kennen. Misschien is de aandacht die ik hem geef net dàt wat hij nodig heeft om zich volwaardig te voelen en hem het gevoel te geven dat hij meetelt?

    Jammer genoeg letten ook wij wel eens teveel op andermans gebreken. En omwille van die vervelende kanten mijden wij sommigen, we trekken een muurtje tussen ons in.
    We zien hen niet staan, ze kunnen als Zacheüs de boom in! Maar als we, zoals Jezus ook de goede kanten van vervelende mensen zouden zien, zou dat veel klein gehouden mensen doen groeien en betere mensen doen worden.

    Als wij het verhaal van Zacheüs even terug bekijken dan valt het ons op dat Zacheüs er veel voor over heeft om Jezus te zien.
    Dat verlangen is niet alleen nieuwsgierigheid naar die Man waarover reeds zoveel gezegd werd. Het is een diep verlangen bij Zacheüs, de kleine man, om geraakt te worden door iets wat zoveel groter is en dat zijn leven zal veranderen.
    Aan Zacheüs is een onverdiende genade toegevallen en hij geeft het mateloos terug.
    Van een kleine, zondige mens die verloren was door zijn ambt en zijn rijkdom, door macht en bezit, door het hebben, is hij veranderd. Hij wordt zoon van Abraham genoemd, hij is iemand geworden, het is niet meer “hebben” maar “zijn” geworden in zijn verdere leven.

    Zacheüs is niet de enige die zich voor Jezus verstopt.
    Wij als gelovigen zijn soms dubbel in ons verlangen: we zouden wel willen dat Jezus ons ziet en roept, maar anderzijds schrikken we er voor terug. Want wat zal er gebeuren als Hij mij vindt? Hoe zal dan mijn leven, zoals ik het nu heb, er dan uitzien?

    Tegelijk leert Jezus ons ook dat wij niemand mogen beletten van Hem “te zien”.
    Wij mogen Jezus niet onbereikbaar maken voor mensen buiten onze kring. Ook zij kunnen zonen en dochters van Abraham zijn.
    Iedereen is immers geroepen,ook nu nog.

    “Ik ben, zegt Jezus”, gekomen om te zoeken en te redden wat verloren was!
    Heel wat verloren mensen zouden ermee gered zijn als wij zouden willen zoeken naar hun goede kant, als wij zoals Jezus hen zouden willen zien, en niet over hen maar met hen zouden praten.

    Nog een gebed van Erwin Roosen als afsluiter:

    Net zoals Zacheüs het aan Jezus vroeg,
    wil ik het ook aan U vragen, God,
    ziet U mij, ziet U mij graag?
    Toon mij dan Uw vriendschap, zodat  ik kan voelen
    dat U op een unieke manier van mij houdt
    en dat U wilt wonen in het diepste van mijn hart.
    Laat mij delen in Uw vreugde
    en geef mij de kracht om die vreugde door te geven
    ook aan anderen, door ook hen graag te zien.
    Amen

    Enkele bedenkingen in deze tekst werden genomen uit “Zondagse woorden “ van Cees Remmers.

    31-10-2010 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    24-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In de spiegel kijken - 30e zondag C 2010 - Marc
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dertigste zondag door het jaar C 2010 - Zaterdag 23 en zondag 24 oktober 2010

    Eerste lezing
    : Jezus Sirach 35, 15b-17.20-22a - 'De Heer beluistert het pleit der verdrukten'
    Evangelie: Lucas 18, 9-14 - 'De tollenaar ging gerechtvaardigd naar huis'

    Het gebeurt dat ik problemen heb met mijn radio.
    Vroeger, toen een radio nog vol lampen zat, gebeurde dat regelmatig: het luisteren werd gestoord door gepiep en geruis.
    En dat beterde er niet op toen die vrije radio's de ether begonnen te overspoelen. Af en toe drukt een zender  het station dat ik gekozen heb, opzij.
    Zit ik te luisteren naar een stukje Bach, en ineens kraakt er reclame voor de plaatselijke beenhouwer door, of iets dat muziek genoemd wordt maar eigenlijk een aanslag is op mijn trommelvliezen.

    Dat probleempje lijkt niets te maken te hebben met het evangelie vandaag.
    Er was nog geen radio in de tijd van Jezus, laat staan een vrije radio. Twee mensen gingen naar de tempel om te bidden. Maar wat is bidden eigenlijk?

    Ik denk dat niet alle godsdienstige mensen bidden.
    En niet al wie bidt is godsdienstig.
    Sperwers bijvoorbeeld, en uilen, die bidden ook. Men noemt dat “bidden”: stil in de lucht hangen, de vleugels maar lichtjes bewegen. Die vogels zijn dan een en al aandacht voor wat voor zo'n vogel belangrijk is: waar loopt daar een veldmuis, of een konijntje?

    Ik probeer te zoeken naar de betekenis van het woord “bidden”.
    Het is volgens mij: stil worden, het overbodige uitschakelen, en dan proberen oog te krijgen voor wat écht belangrijk is.
    Wat echt belangrijk is kunnen we maar zien, of beginnen te zien, als de mist van de alledaagse werkelijkheid wat optrekt, en als de jachtigheid waarin we soms ronddraven, kan stilvallen.
    Daarom denk ik ook dat er veel mensen bidden zonder dat ze dat zo noemen, ook mensen die zichzelf niet godsdienstig noemen. Die noemen dat dan “mediteren”, of “yoga”, of “onthaasten” of gewoon: efkes tot rust komen, 's avonds voor het slapen gaan, of in het bos tijdens de herfstvakantie...  

    Er gingen dus twee mensen naar de tempel om te bidden.
    En voor godsdienstige mensen betekent dat: stil worden, om open te staan voor God. Want dat is de naam die een godsdienstige mens geeft aan wat écht belangrijk is, aan het mysterie, dat heel ons leven draagt, in de goede en in de slechte dagen, en dat het goed met ons voorheeft.

    De eerste van die twee mensen leeft voorbeeldig.
    Hij leeft echt volgens de voorschriften van zijn godsdienst. Twee keer vasten, 10 % van je inkomen geven aan armen, dat is wel wat.
    Maar bidt hij? Hij praat vooral over zichzelf. Ikke, ikke, ikke.... ben een hele goeie... daar komt het op neer. Hij is vol van zichzelf.
    En dan is er geen plaats voor iets anders, dan staat hij niet open, dan luistert hij niet naar het mysterie in zijn leven.
    Hij is als die radio, die niet het juiste station kan ontvangen: wat belangrijk zou zijn voor die man, kan hij niet horen, want het wordt opzij gedrukt door alles wat hij van zichzelf zo goed vindt.

    De tollenaar is niet vol van zichzelf.
    Hij weet dat hij fouten maakt, dat hij geen reden heeft om op te scheppen. Nu kunnen we ons afvragen: allemaal gemakkelijk gezegd “ik ben een zondaar”.
    Is dat voldoende om  vergiffenis te krijgen?

    Maar uit de rest van het evangelie weten we dat Jezus altijd vergiffenis koppelt aan oprecht berouw, en de wil om het beter te doen. Dat zal dus ook hier het geval zijn.
    Waar het hier om gaan, is dat Jezus de aandacht wil trekken op de openheid van die man: hij is niet vol van zichzelf, hij is gericht op het belangrijkste in zijn leven: dat hij fouten heeft gemaakt, dat hij hulp nodig heeft, dat hij genade nodig heeft.
    En dat hij die genade kan krijgen.

    Wie zijn wij, in dit verhaal?
    Waarschijnlijk zijn wij een tolli-zeeër. Of een Fari-naar.

    Het verhaal houdt ons een spiegel voor, waarin we zien dat we twee gezichten hebben.
    Soms staan wij open, luisteren we naar het mysterie in het leven, zien we waar het op aan komt. Soms zijn we vol van onszelf, toeteren we “ikke, ikke, ikke”, en minachten anderen die zwak zijn en in de fout gaan.
    Maar dan zijn we als die stoorzenders in mijn radiootje. Want een radio ontvangt niet alleen, hij laat ook iets horen.

    Als diegenen onder ons die christen willen zijn, vol zijn van onszelf, kunnen wij diep in ons hart niet horen waar het op aan komt, kan God ons niet bereiken. En dan kunnen wij het evangelie niet uitstralen.
    Dan kunnen mensen rondom ons niets horen of zien van dat mysterie, dat ons leven draagt.
    Nochtans, de boodschap verspreiden, daartoe worden ook wij gezonden.

    Het is trouwens vandaag Missiezondag, om ons aan die zending te herinneren.
    Die zending veronderstelt niet dat wij op verhoogjes gaan staan, om vanalles over de mensen uit te roepen.
    De beste verkondiging, ook in onze tijd, is denk ik: dat de mensen rondom ons zien hoe we leven, hoe we proberen zoals Jezus al weldoende rond te gaan, om voor wie naast ons leeft een stukje hemel al op aarde te brengen.

    Dat lukt alleen maar, als we kunnen open staan, stil worden, luisteren, niet naar onszelf en onze pretentie, maar naar de mysterie dat het fundament is van het leven van ieder van ons.
    Wij geloven, dat dit mysterie een goede kracht is, zoals we zongen bij het begin van deze viering: de kracht die je doet leven, de kracht die je diep voelt.

    Die kunnen we alleen voelen, als er plaats voor is, als we niet vol zitten met onszelf.
    Die kracht kan alleen groeien in nederigheid.

    24-10-2010 om 20:24 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    17-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Over bidden en vertrouwen - 29e zondag C 2010 - Gie

    Negenëntwintigste zondag door het jaar C 2010 - Zaterdag 16 en zondag 17 oktober 2010

    Eerste lezing
    : Exodus 17, 8-13 - 'Mozes hield zijn armen omhoog geheven'
    Evangelie: Lucas 18, 1-8 - 'Zou God geen recht verschaffen aan zijn uitverkorenen?'

    Drie jaar geleden, op precies dezelfde zondag door het jaar, mocht ik ook de homilie doen.
    En dan lijkt het verleidelijk en eenvoudig om dezelfde tekst boven te halen en die opnieuw te brengen.
    Maar zo werkt dat niet.

    We zijn ondertussen drie jaar later en, ook al lijkt er op het eerste zicht weinig veranderd, de wereld is niet blijven stilstaan.
    Het kost ons vandaag veel meer moeite om de (oude) woorden van de bijbel goed te verstaan.
    Daarom gebruiken wij een nieuwe bijbelvertaling. Niet omdat de bijbel of de inhoud ervan veranderd is, maar omdat de toehoorders ervan veranderd zijn. Wij luisteren vandaag met andere oren.

    Een voorbeeld. Vroeger lazen wij na iedere genezing door Jezus: “ga, uw geloof heeft u gered”. Nu staat daar: “uw vertrouwen heeft u gered”.
    Dat betekent hetzelfde, maar we begrijpen het beter omdat er in onze taal ook begrippen opduiken als: wantrouwen, trouw en ontrouw.
    Ook voor zaken die wij niet meteen associëren met het geloof.

    Als wij op die manier de lezingen van vandaag beluisteren, dan begrijpen we dat het zakken van de armen van Mozes te maken heeft met een gebrek aan vertrouwen, en dat het ondersteunen van die armen te maken heeft met het herstellen en volhouden van dat vertrouwen.
    Een ander begrip dat wij automatisch associëren met het geloof, met dat vertrouwen dus, is bidden.
    Ook voor ‘bidden’ (met of zonder woorden) horen we in de lezingen andere begrippen die hetzelfde betekenen, zoals: herhaaldelijk smeken, tot hem roepen, aandringen, de armen omhoog houden.

    Door de gebeurtenissen en bekentenissen van de voorbije maanden, luisteren en kijken wij veel kritischer naar alles wat ons door de kerk wordt voorgeschoteld. Wij zijn een beetje zoals Thomas geworden: niet echt ongelovig, maar wel kritisch.
    We kijken de kat uit de boom. Zeker als er gezagsdragers of machthebbers - zoals rechters - ter sprake zijn.

    Hoe zouden wij reageren als de gelijkenis van vandaag, in plaats van over een onwillige rechter, zou gaan over een kerkelijke leider die niet recht in zijn schoenen staat?
    Of die niet doet wat normalerwijze van hem wordt verwacht?
    Ook zo’n soort parabels vertelde Jezus. Jezus durfde een kat een kat te noemen, zelfs als ze veilig in een boom zit. Zowel corrupte ambtenaren als geestelijken moeten het ontgelden. Onrechtvaardige rentmeesters, inhalige tollenaars en goddeloze rechters krijgen van Hem een veeg uit de pan. Zowel schijnheilige farizeeërs als onwaardige priesters worden kritisch bekeken.

    Denk maar aan het verhaal (Lucas 10, 30-37) van de reiziger die, op weg van Jeruzalem naar Jericho, overvallen werd door rovers. Er komt een priester voorbij en daarna een Leviet. Maar die doen allebei of ze niks merken en lopen in een boog rond het slachtoffer heen. Dan komt er een vreemdeling voorbij, een Samaritaan, zeg maar een allochtoon.
    En die zorgt wél voor de gewonde reiziger.

    Jezus durft een kat een kat te noemen. Geen wonder dat de Farizeeën en andere Schriftgeleerden onder zijn toehoorders zich aangesproken voelen. Geen wonder dat de hogepriesters hem liever kwijt dan rijk zijn.
    Natuurlijk gaat het bijbelverhaal in de eerste lezing over Amalek, die in de joodse wereld uitgroeide tot hét symbool van de vijand, die de zwakkeren in de rug aanvalt.
    Natuurlijk gaat het in de parabel om een rechter die geen ontzag heeft voor God of gebod en die zich in niets aan de mensen gelegen laat liggen.

    Toch draaien de lezingen van vandaag niet zozeer om die “slechterikken”, maar wel om hoe de gelovige ermee omgaat. Over bidden en vertrouwen dus.
    In de eerste lezing, het bijbelverhaal van Mozes en Amalek, is één ding duidelijk: hoe je ook smeekt en bidt en volhoudt, je kunt het niet zonder de anderen, je kunt het niet zonder vertrouwen.
    In de evangelielezing, de parabel van de weduwe en de rechter, blijkt ongeveer hetzelfde: hoe je ook smeekt en bidt, je kunt het niet, je houdt het niet vol, zonder vertrouwen.
    Het is dan ook terecht dat Jezus afsluit met de vraag: “zal de Mensenzoon bij zijn komst het geloof op aarde vinden?”

    Wij leven (helaas) niet in een vriendelijke wereld met alleen lieve mensen.
    Ook vandaag ligt er overal wel een Amalek op de loer om zwakke mensen in de rug aan te vallen.
    En alleen door de armen niet te laten zakken, de moed niet op te geven, vertrouwen te hebben, zeg maar te blijven geloven, kan daaraan worden weerstaan. En dat gaat eigenlijk alleen met de hulp van anderen.
    Er zijn ook vandaag nog verantwoordelijken die hun macht misbruiken, corrupte ambtenaren die verhinderen dat armen verkrijgen wat hen toekomt, die de kleine en machteloze mens misbruiken en kraken.
    En alleen door vol te houden, de moed niet op te geven, vertrouwen te hebben, zeg maar te blijven geloven, kan daaraan worden weerstaan.

    De vraag van Jezus geldt daarom ook als een oproep voor ons vandaag: “zal de Mensenzoon bij zijn komst het geloof op aarde vinden?”
    Lieve mensen, zegt Jezus, wat er ook misloopt door het toedoen van mensen, geef niet op, laat de armen niet zakken.
    Geef aandacht aan wie gekwetst en geslagen zijn.
    Hou je vertrouwen, blijf geloven en zoek daartoe steun aan elkaar.
    Amen.

    17-10-2010 om 10:42 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (1)


    15-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zorgzame buurt - 28e zondag C 2010 - Marina

    Nationale ziekendag 2010 - Zaterdag 9 en zondag 10 oktober 2010

    Eerste lezing
    : 2 Kon. 5, 14-17 - 'Keerde terug naar de man Gods'
    Evangelie: Lucas 17, 11-19 - 'Is niemand teruggekeerd dan enkel deze om aan God eer te brengen?'

    Beste vrienden,
    zoals elk jaar houden wij op de tweede zondag van oktober onze nationale ziekendag.
    Deze dag is niet alleen voor de zieken,maar we moeten het bezien als een uitbreekmoment om even stil te staan wat er rondom ons gebeurt.
    Chronisch ziek worden,vereenzamen het kan ons allemaal overkomen, een uitspraak die bij mij is blijven hangen is,spreek liever niet van gezonden en zieken, maar van de gekwetste en de kwetsbare mensen in de maatschappij of in de buurt.
    Mensen met een handicap of chronische aandoening verdienen even veel respect als anderen.
    Zij vertellen ons hoe broos het leven is en hoe dankbaar we moeten zijn als we gezond door het leven mogen gaan. Zorgen voor onze medemens is de basis van ons geloof en daar mogen we best voor uitkomen..

    Geloven is dus tijd maken voor een ander…
    tijd is kostbaar, en speelt een grote rol in ons leven. We hebben een overvolle agenda. We worden geleefd. Veel mensen draven maar door, zelfs als mensen op pensioen gaan, zeggen ze dat ze meer werk dan vroeger hebben.
    Gelukkig zijn er ook mensen die hun tijd anders invullen.
    Zij maken tijd ten voordele van hun medemens…familie ,vrienden en buren..
    Dit jaar zetten we het belang  van een zorgzame buurt in de kijker. We roepen mensen op om zich mee in te zetten voor een buurt waar men aandacht heeft voor langdurig zieken of mensen die zorg nodig hebben, zonder de vele mantelzorgers te vergeten,…
    Een vriendelijk woord,elkaar begroeten op straat,weten dat je bij elkaar terecht kan.

    Verwijzing naar het evangelie:
    De blinde bedelaar Bartimeus, zoon van…ja de mensen kennen hem wel...
    Hij staat daar luidkeels te roepen “zoon van David,Jezus,heb medelijden met mij” dat de mensen hem het zwijgen willen opleggen kan hem niets geven,hij heeft niets te verliezen.
    De diepe pijn van uitgestoten te zijn,het verdriet,de eenzaamheid hij roept om bescherming,maar niemand ziet hem,de mensen zijn blind voor hem.
    Wie niet omziet naar de blinde, de mens langs de kant van het leven, begrijpt niet waar het Jezus om te doen is .
    Je zou zelf kunnen zeggen dat de blinde de enige is die door heeft dat Jezus de redder van de mensen is.
    Kenmerkend voor het evangelie is dat zij het goed nieuws wil brengen, dwz dat zij het geluk van de mensen tot doel stelt. 

    Ben jij gelukkig?
    Wellicht voert die vraag je naar geliefde naasten,naar mensen die om je geven.
    Misschien komt er ook verdriet naar boven, omdat er iemand niet meer is of omdat je ontgoocheld bent.
    Ben je gelukkig?
    Is een belangrijke vraag ze confronteert ons met onszelf

    En zo zag ik de film van de buurt waar ik vroeger woonde
    Sint-Anneke één grote zandvlakte met in de verte de oude kerk, de statie, de blauwe blokken en dan onze buurt, allemaal nieuwe woningen met jonge gezinnen, zowat het begin van het nieuwe st.Anneke na de oorlog. 
    Je had er van alles de beenhouwer, kapper, schoenmaker, scholen, drukkerij, scholen….en wij een buurtwinkel.
    Kinderen speelde met elkaar, gingen samen naar school en keken samen naar tv.
    Je kwam de mensen dagelijks tegen op straat of als ze naar de winkel gingen of kwamen. Een hoop vertellingen over kleine en grote verdrietjes, of andere gebeurtenissen, wat telkens met zorg werd aanhoord.
    Waar mogelijk was hielp men elkaar, (telefoon,auto……..)
    Wij kenden hem, zij kenden ons.

    De huizen staan er nog, de winkels zijn weg, de straten zijn stil en de zandvlakten zijn volgebouwd.
    Soms zeggen we wel eens,was het maar terug zo.
    Maar we weten heel goed dat er vroeger heel wat zaken waren die we zeker niet terugwillen. De klok terugdraaien kan niet.

    Maar het zou wel fijn zijn als we onze contacten terug zouden oppikken.
    Mensen waren er voor elkaar, praatte met elkaar, vertelden wie zorgbehoevend was en vroegen of ze niets moesten doen of meebrengen. Ze droegen zorg voor elkaar.
    Het is een kleine moeite om van een gewone buurt een zorgzame buurt te maken.
    Een zorgzame buurt waar het gezellig wonen is en waar men contact heet met elkaar. Het is een buurt waar men aandacht heeft voor wie ziek of zorgbehoevend is of wie in stilte en met veel liefde voor zijn ouders,kind, mensen met een handicap zorgt.

    Het is een buurt waar buren, vrijwilligers, verenigingen en buurtdiensten er samen voor zorgen dat iedereen erbij hoort en kan deelnemen aan het sociale leven.
    Zo een buurt vormt een noodzakelijke buffer tegen uitsluiting en vereenzaming.

    Met de nationale ziekendag roepen we iedereen op om actief zijn steentje bij te dragen aan een zorgzame buurt.
    Ziekenzorg linkeroever

    15-10-2010 om 20:03 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    04-10-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Versterk ons vertrouwen - 27e zondag C 2010 - Jan

    Zevenentwintigste zondag door het jaar C 2010 - Zaterdag 2 en zondag 3 oktober 2010

    Eerste lezing
    Habakuk 1, 2-3; 2, 2-4 - 'De rechtvaardige leeft door zijn trouw'
    EvangelieLucas 17, 5-10 - 'Indien gij een geloof had...'

    Laat het ons maar eerlijk bekennen: meestal zijn we geen echte luistervinken wanneer de 1e lezing aan bod komt.
    Die is ook de ene week bevattelijker dan de andere, en de auteur is soms ook niet zo bekend, zoals vandaag bvb.: de profeet Habakuk. Velen zullen zeggen: “Nooit van gehoord. Waar hebben ze die uitgehaald?”
    En nochtans!

    Bij de aanvang van de eerste lezing is Habakuk aan het bidden en het is het gebed van iemand die dik in de miserie zit en het allemaal niet zo goed meer begrijpt.
    “Hoelang moet ik nog roepen Heer,  terwijl Gij maar niet luistert, hoelang moet ik de hemel nog geweld aandoen terwijl Gij maar geen uitkomst brengt?
    Waarom laat gij mij onrecht lijden en ziet U de ellende maar aan? Waarom moet ik leven te midden van geweld en onderdrukking, en waarom rijst er twist en moet men lijden onder tweedracht?”
    Een hele reeks ontgoochelde waaroms, zelfs vandaag nog herkenbaar, want vandaag is Habakuk heel goed te herkennen. 

    Want vandaag is hij een slachtoffer van de aanhoudende natuurrampen in Pakistan, die zich afvraagt waarom het Westen zo weinig helpt.  Hoelang moet ik nog roepen, Heer.
    Vandaag staat hij in de schoenen van de Palestijnen, die verbaasd en ontgoocheld kijken hoe  de Israëlies nieuwe nederzettingen bouwen op Palestijnse grond.
    Vandaag is hij het slachtoffer van kindermisbruik, in de Kerk en het wordt nog veel erger wanneer het toegedekt wordt en na 50 jaar eerst aan het licht komt. hij vraagt zichzelf af wanneer  zal recht geschieden?  Hoelang moet ik nog roepen, Heer, terwijl Gij maar niet luistert.
    Vandaag is hij de asielzoeker, voor wie geen plaats is in een opvangcentrum.
    Vandaag is hij de langdurig zieke, die denkt dat hij door God en mensen in de steek wordt gelaten.
    Vandaag is hij de moeder of vader wiens kind is omgekomen in een verkeersongeval.
    Vandaag is hij degene die zich inzet in de parochie maar genegeerd wordt en amper een greintje dank krijgt.

    Vandaag kan het je buurman, je buurvrouw zijn.
    Morgen kan het je partner, je ouder, je kind zijn, misschien ben jij morgen wel Habakuk.
    Maar de profeet Habakuk is ook iemand die luistert, iemand die oor heeft voor het woord van God.
    En God spreekt: “Schrijf het visioen op, zodat men het vlot kan lezen. En het visioen hunkert naar zijn vervulling en vertelt geen leugen. Al blijft het uit, geef het wachten niet op, want komen doet het beslist en het komt niet te laat.
    M.a.w. hopen is misschien al een stuk geloven.

    En het evangelie sluit wonderwel goed aan als 2e lezing. 
    De apostelen bidden: “Versterk ons vertrouwen, geef ons meer geloof”
    Dat is ook rapper gezegd dan gedaan.

    We leven in een tijd waarin onze kerken ’s zondags even leeg zijn als ze vroeger in de week waren, waarin God en geloof worden afgedaan als iets van vroeger, iets van toen we nog niet beter wisten …
    Heer, geef ons meer geloof.
    We leven in een tijd waarin ons geloof op de proef wordt gesteld, we ons misschien afvragen waar we mee bezig zijn en of het nog wel de moeite loont …
    Heer, geef ons meer geloof.
    We leven in een tijd dat we meer dan ooit beseffen dat de kerk “een kerk van mensen” is.
    Dat ze, én geleid wordt, én gemaakt wordt door mensen. 
    En als zowel een aantal van deze mensen, als de kerk als instituut, ernstige dingen ten laste gelegd worden, dan heeft ze het moeilijk om hierop eerlijk te reageren.

    De boodschap van Jezus verkondigen, én naar de normen van deze tijd, én naar de gelovigen van vandaag, blijft de voornaamste en tegelijk meest boeiende taak van de kerk.
    Toch voelen meer en meer mensen zich ongemakkelijk, beschaamd, bezorgd, ongerust.
    Heer geef ons meer geloof.

    Vrienden, geloven is een werkwoord, net als beminnen.
    Geloof is geen jas die je naar believen kunt aan- en uittrekken, nee, het  is iets wat je moet doen, elke dag opnieuw. Het is nooit af, en het vraagt inzet.
    Alle weken terug naar hier komen, bijvoorbeeld, en bidden, en gemeenschap vieren en er zijn voor God, voor elkaar en voor al onze medemensen.

    Doen, zegt Jezus.
    Niet blijven staan, maar u inzetten. 
    Niet wanhopen maar hopen en alles een kans geven.

    De waarde van het aandeel ‘Geloof’ is op de beurs dramatisch gezakt.
    Ik zou het bijna durven vergelijken met een beurscrash. Er gaat bijna geen dag meer voorbij zonder alweer een nieuw beschamend feit dat openbaar gemaakt wordt en het vertrouwen op de helling zet.
    En daar hebben velen onder ons beduidend moeite mee. Begrijpelijk.
    Het vertrouwen in de Kerk zit niet meer in de Bel-20.

    En toch zien we dit weekend weer straffe dingen…tekenen van hoop?
    Honderden vrijwilligers draaien hun nestel af op de St Annekesfeesten.  Is dit niet hoopgevend? 
    Geloven in mekaar en er samen iets aan doen. 
    Samen gemeenschap vormen, sterker maken, zodat anderen het niet kunnen afbreken.
    Je zou eigenlijk eens moeten binnenspringen. 

    En voor diegenen die niet tegenstaande twijfel toch blijven hopen en geloven, zegt Jezus: ‘Ga in vrede.’ Geloven brengt ook vrede mee. Vrede met onszelf, met onze medemensen, met God.
    En vrede, dat is zowat het hoogste goed dat we als mens kunnen nastreven. 
    Hopen op vrede.

    Heer, geef ons meer geloof en hoop en vrede.
    Amen.

    Naar ideeën van Ludwig Verhelst – Jan Lerouge – Romain Debbau

    04-10-2010 om 20:50 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!