Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier.
Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.
Wegwijzerviering - Viering waar in het bijzonder de eerste communicanten en vormelingen welkom zijn, maar ook families met kinderen en iedereen met een warm hart
Uit zonnebloempitjes komen zonnebloemen. En zonnebloemen zijn als kleine zonnetjes.
Ieder van jullie, vormelingen en communicantjes, kan zo’n zonnebloem worden. Een zonnebloem, die andere mensen blij maakt. En als jullie andere mensen blij maken, doen jullie wat Jezus verlangt van ieder van ons: dat wij mensen worden, die andere mensen blij maken. Dat hebben jullie het voorbije jaar geleerd in de voorbereiding op vormsel en eerste communie.
Maar om zonnebloem te worden, hebben die pitjes een en ander nodig. Gezonde lucht, fris water, en het warme licht van de grote zon. Als dat er niet is, komen er geen zonnebloemen, dan wordt de aarde dor en uitgedroogd, een woestijn waarin mensen ongelukkig worden.
En nu wil ik niet zozeer tot de kinderen hier spreken, maar tot de zogezegde grote mensen.
Wij, ouders, familie, buren, de mensen van deze parochie, wij zijn er mee verantwoordelijk voor dat uit deze veelbelovende meisjes en jongens volwassenen opgroeien, die in staat zijn om een zon te zijn voor anderen. Wij moeten ervoor zorgen dat die zonnebloemetjes in een goed klimaat opgroeien, een vriendelijk klimaat van goede zorgen en koesterende liefde.
Wat maken wij van de wereld, van het land, van de gemeenschap, van de buurt en de familie, waarin deze kleine pitjes geplant zijn? Ja, aan de grote wereldproblemen kunnen we niet zoveel doen, en helaas, de grote wereld geeft helemaal geen zonnig voorbeeld aan deze kinderen. Maar we moeten doen we we zelf kunnen. Laten we er samen voor zorgen dat de omgeving waarin die kinderen opgroeien, een warme, barmhartige, verdraagzaame voedingbodem is.
Misschien is de belangrijkste meststof om deze pitjes te laten ontkiemen het voorbeeld dat wij geven. Niet alleen de goede daden die wij doen, maar ook ons voorbeeld als mensen die altijd nieuwe kansen geven aan groot en klein, die kunnen vergeven tot zeven maal zeventig maal, zoals in het evangelie staat, die nederig en barmhartig zijn.
Als zij het voorbeeld van Jezus willen volgen, moeten zij aan ons kunnen zien hoe een leerling van Jezus probeert te leven.
Evangelie: Johannes 3, 16-18 - ' Zozeer heeft God de wereld liefgehad'
Wij vieren vandaag de feestdag van de Heilige Drie-Eenheid. Vele jaren geleden, toen ik mijn eerste communie deed, gebeurde dat (o wonderlijk toeval) in de kerk van de Heilige Drievuldigheid. Een aantal jaren geleden besloot de kerk om die benaming een beetje aan te passen: van Drievuldigheid naar Drie-Eenheid. In de titel van de viering vandaag hebben we dat her-taald in “Één maal drie is één”. Maar het blijft moeilijk om uit te leggen. Daardoor zit ik al de hele week, en eigenlijk al heel wat langer, te spelen met twee cijfers in mijn hoofd: een 3 en een 1.
Wat is het probleem?
Niet iedere zondag, maar toch vrij dikwijls, spreken we, behalve over Jezus en de Heilige Geest, ook over God de Vader ... maar ook over God als Moeder. Moeten we dan niet spreken over de heilige Vier-Eenheid?
Enkele weken geleden kwam in het nieuws dat in de kerk van Maastricht de botten teruggevonden waren van d'Artagnan, de vierde van de drie musketiers. Los van het prachtige verhaal dat Alexandre Dumas over hen schreef, zijn er wel een paar gelijkenissen met het goddelijke Trio.
Volgens het verhaal van Dumas waren Athos, Porthos en Aramis de drie musketiers die Frankrijk redden van kardinaal Richelieu die een staatsgreep wou plegen. Die musketiers, die blijkbaar alle drie neven waren van D’Artagnan, vormden een elite-legertje van de Franse koning, Lodewijk XIV, waarvan D’Artagnan dan de luitenant-kapitein was. Van die onafscheidelijke vrienden die altijd voor elkaar klaarstonden, onthouden we vooral hun strijdkreet: “één voor allen en allen voor één”. Ook de drie musketiers waren dus eigenlijk met z’n vieren. Dat loopt min of meer parallel met mijn suggestie voor een heilige Vier-Eenheid.
Vormt die 3 dan een probleem? En waar komt die eigenlijk vandaan?
De 3 werd afgesproken op de concilies in de 4de en 5de eeuw, die niet toevallig allemaal werden gehouden in het toenmalige Griekenland. De keuze voor 3 komt dus meer dan waarschijnlijk uit de Griekse voorkeur voor zogenaamde “heilige” getallen. Getallen waaraan bijzondere eigenschappen worden toegedicht, zonder dat daar noodzakelijk een wetenschappelijke of wiskundige basis voor is. We kennen nog altijd spreekwoorden als: “alle goede dingen bestaan in drie” en “driemaal is scheepsrecht”. Van Sint- Patrick wordt gezegd dat hij tijdens zijn preken het klavertje drie gebruikte om de Heilige Drie-eenheid (Vader, Zoon en Heilige Geest) uit te leggen.
Maar ook het getal 4 is een "heilig" getal, omdat het geassocieerd wordt met het aardse. Er zijn namelijk vier jaargetijden, vier windstreken, vier evangelisten, vier elementen, enzovoort. Het getal 4 staat trouwens ook wel symbool voor de maagd Maria. En in de theologie wordt het getal vier ook beschouwd als zijnde 3+1, het getal dat de eenheid van de drie-eenheid symboliseert. Bij het overwegend mannelijke in onze Drie-Eenheid hoort beslist ook een moederlijk aspect. Anders gezegd, bij iedere Drie-Eenheid hoort een stukje Moeder Gods.
Zo is de cirkel rond en komen we opnieuw uit bij de Drie-Eenheid die we vandaag vieren. Zoals Paulus het vandaag schrijft in zijn brief aan de christenen in Korinthe: “De genade van de Heer Jezus Christus, de liefde van God en de gemeenschap van de heilige Geest zij met u allen” of , zoals we het telkens opnieuw uitspreken bij elk kruisteken: “In de Vader+, de Zoon+ en de Geest+. Amen”.
Zo blijven wij, op Christus vraag, verbonden met de Vader, die ook Onze Vader is, en met de Geest die ons met Pinksteren werd toegezonden. Verbonden zijn is ook het sleutelwoord van de heilige Drie-eenheid. Zij zijn een sprekend beeld om te zeggen: kijk naar Ons, kijk naar onze verbondenheid, kijk naar de liefde tussen die drie Personen die samen één God zijn. Zoals de drie musketiers zich verbonden wisten door hun strijdkreet “één voor allen en allen voor één”, zo mogen ook wij ons laten be-Geest-eren door Christus, om samen God, de Vader, te zien. Amen.
“Blijven asemen” zeggen mensen vaak, “vooral blijven asemen”.
Ik heb het nog vaak gedaan, in de oude ritus van het kinderdoopsel.
Ademen over zo’n kindje. Gods Geest hunkerend schenken opdat dit wezentje leven zou mogen hebben, leven in overvloed.
Maar het is afgeschaft. Misschien was dat blazen niet hygiënisch zoals het zout op het tongetje ook niet hygiënisch was. En toch hield dan het huilen plots op en begonnen die baby’s heerlijk te smekkelen. Maar het is afgeschaft.
Er is in onze maatschappij een bezorgdheid die meer en meer, verdoken opduikt : kan er een toekomst weggelegd zijn voor een samenleving die zich loswringt uit de bodem waarin zij geworteld is en waarop het licht scheen dat haar de weg naar boven wees?
Kan een maatschappij zonder diepe spiritualiteit? Zonder een cultuur van ontmoeting, dialoog en een voorkeursoptie voor de kreet van de armen
en voor die kreet van de aarde?
Kan ooit het jarenlange drama van Oost Congo, van Soudan, van het eindeloze Joods-Palestijns conflict met zoveel dodelijke drama’s opgelost worden zonder een moedige geestkracht, voorbij het eigen gelijk, de eigen machtspositie?
Aan alles twijfelen maar ook in alles berusten.
Hebben we te kort aan adem? En heeft het zout zijn kracht verloren?
Soms spreekt men van globalisering van de onverschilligheid in onze tijd.
Niet meer in staat zijn om geraakt te worden door het anders zijn van de andere.
De diepere dynamiek verdwijnt.
Wat een uitdaging was het voor bange apostelen, opgesloten in eigen denkkaders, om deuren en ramen open te gooien.
De beeldspraak is veelzeggend: Er is sprake van een hevige wind die opsteekt en waar het hele huis vol van is. Alle rommel wordt door de wind weggevaagd.
Natuurlijk was er ook toen geen draagvlak maar ze wagen zich begeesterd tussen Meden en Parten, Elamieten en mensen uit het vijandige Mesopotamië. Ze gaan ontmoeting aan met Azië, Balkanlanden, Noord Afrika en het overheersende Rome. Meestal waren ze niet welkom, maar ze deden het.
Dat diepe appél doorbrak al het banale denken zoals Paus Leo XIV op onze dagen het manipulerend ageren van Trump terugfloot door rustige tegenspraak ook al wist hij dat de president de Amerikaanse katholieke kerk veel pijn zal doen.
Het tweede beeld naast die storm, die Roeach is even veelzeggend.
Er verschijnt hun iets dat op vuur gelijkt en zich in tongen verdeeld op ieder van hen neerzet. Het gaat om het vuur van het enthousiasme.
De leerlingen van Jezus werden dragers van een vurige bezieling en ontwikkelden een taal die de ‘andere’ verstaat. De taal van solidariteit en menselijke betrokkenheid: de vranke, vrije taal die Jezus bezielde en zo de bron werd van waarachtige humaniteit.
Pinksteren is openstaan voor een kracht die je, boven jezelf, uittilt.
Het heeft niets met leeftijd te maken.
Het is warm lopen voor iets wat hoop geeft en uitzicht biedt.
Het is geloven dat heel gewone mensen iets buitengewoons tot stand kunnen brengen als ze zich laten inspireren door woorden van liefde en kracht.
Kom Geest in de inzet van mensen voor mensen.
Gij die natrilt in de blijdschap als iemand een ander respecteert,
soms liefheeft ondanks het zo anders zijn.
Kom Geest in de dromen die jonge mensen koesteren,
Soms heb ik, zoals verschillende onder u, het voorrecht sterk betrokken te zijn bij een persoonlijke weg naar het levenseinde, het stervend heengaan.
Ik noem het een voorrecht hoe zwaar en aangrijpend het ook in jezelf kan woelen.
Alle franjes, alles wat omfloerst werd, het valt weg.
Keihard is die onomstotelijke waarheid.
Elke ontmoeting, elk gesprek brengt je dichter bij iemand:
hoe ontwikkelde hun liefde voor elkaar, hun kinderen, de mislukkingen, de angst, de hunker naar nabijheid en vertrouwen.
Soms fluisteren stervenden dat de laatste dagen de mooiste waren van hun leven omdat ze totaal gegrepen werden door de warmte die hen omringde.
Dan begrijp je beter dat laatste samenzijn van Jezus met zijn leerlingen.
Oog in oog met de dood, spreekt Hij het diepste uit van wat hem persoonlijk beroerde.
Wat Hij toen zei liet onuitwisbare sporen na,
omdat het hele leven dat eraan voorafging, er zo duidelijk in weerkaatst werd.
“Heb elkaar lief”
Zijn woorden en daden kwamen uit een diepe bron.
Nee, niet voor een wereld van de sterkste, de gelijkhebber, de geraffineerde verlokker, de bejubelde, hautaine mens bad Hij..
Zijn gebed, vlak voor zijn sterven, werd een fluisterend hunkeren naar diep respectvol samenleven voor elke mens:
"opdat zij één mogen zijn zoals Gij Vader in mij en ik in U....
Opdat zij één zijn zoals wij God één zijn, harmonisch versmolten:
ik in hen en Gij in mij.
God geef hen die heilige, die begeesterende Geest van uw liefde.
Jullie kennen ze wel:
de mensen met ontzettend veel moed,
die te midden van dementie elkaar niet loslaten,
die moedig wegen vinden voor hun gehandicapt kind
ook al vinden zij zo weinige maatschappelijke betrokkenheid.
Toch geven zij niet op, hoopvol, soms zelfs vreugdevol
en verzanden niet in klagen.
Je kent ze wel in je omgeving: mensen met een warme geest.
Misschien ben je zelf wel zo’n mens.
Je kent ze wel: de groepen van mensen die meeleven en begaan zijn met elkaar en met de samenleving, ,
die in de eerste plaats geduldig het goede zoeken in elke mens,
maar het goede ook uitspreken, danken en waarderen.
En Jezus bidt die laatste avond
Vader, mogen mijn volgelingen in dat vragende gelaat van die andere mens
een weerspiegeling van uw aangezicht ontdekken.
Ik bid voor hen dat ze doorheen de brokstukken van hun eigen leven
toch mogen ondervinden dat uw gelaat soms heel duidelijk verschijnt
op belangrijke momenten van hun leven.
En dat ze blijven kiezen voor het leven In mooie dagen
maar ook als het leven pijn doet.
Jouw warme blik, Vader, jouw nabijheid zoals Gij dat altijd hebt gezegd:
Ik zal er zijn, mensenkind, ik zal er zijn voor jou.
Een echtgenoot, wiens vrouw vertoeft in een palliatieve eenheid, belde mij vorige week op. Zijn vrouw verlangde naar een geloofsgesprek rond haar laatste dagen samen met haar man en met mij..
Gisteren waren we vierend verbonden samen met kinderen en schoonkinderen.
Grappige anekdoten werden bovengehaald maar ook biddend en heel voelbaar werden de handen opgelegd in een ritus van warme verbondenheid.
Met de heilige olie die onze bisschop op witte donderdag ingezegend had, heeft ieder die aanwezig was, mama zalvend aangeraakt met woorden van sterke betrokkenheid, bemoediging en vertrouwen.
Soms heb je symbolen nodig om voorbij alle sentimentaliteit de échte dingen van het leven een taal te geven. Die diepte werd iets sacraals, soms afgewisseld met viool en cellospel door de kinderen ingeoefend voor dit broze moment..
We baden om zachtheid voor de dagen die nog komen,
voor mensen die nabij blijven, voor licht dat niet dooft.
We voelden ons zo verbonden en dankbaar. Er kwam zoveel rust in mama, in elkeen..
Samen durven staan in een diepe waarheid en elkaar op die momenten niet loslaten. “Opdat allen een zijn in mij en ik in hen”.
Dan zitten we dicht bij de Geest van Pinksteren...
Het feest van de hemelvaart is ook het feest van Rerum Novarum.
Het feest van de Katholieke Actie. Actie, dat zijn de daden, de vruchten van het geloof in het evangelie. Die actie is ook politiek. Rerum Novarum ging over stakingsrecht, en vakbonden, en minimumlonen. En daaruit zijn christelijke sociale organisaties en partijen voortgekomen. Wie de actualiteit een beetje volgt, weet dat christelijke partijen en organisaties onder druk staan. Er zijn er die ze liever zien verdwijnen.
Moet ons geloof zich wel met politiek bezighouden? Ik denk dat het antwoord ‘ja’ is. De politiek gaar erover welke samenleving wij willen. Het antwoord op die vraag staat in de brief van Jakobus. Als wij ons geloof in daden omzetten, willen we werken aan een samenleving waar de arme niet veracht wordt. En opinies die zich baseren op het evangelie zijn even belangrijk als andere strekkingen.
We leven trouwens in een tijd waar dringend nood is aan die evangelische principes. Een christelijke politiek vecht voor mensenrechten, voor respect voor de zwakkeren, en ze klaagt in de lijn van de profeten de verdrukking van de armen aan.
Ze durft in deze wereld waar valse profeten het recht van de sterkste onbarmhartig verkondigen, opkomen voor vergiffenis, begrip, verzoening met de vijand, en vrijgevigheid in een samenleving die elk jaar meer rijkdom verwerft en minder solidair wordt. Veel of alles kan veranderen, bewegingen komen op en kalven af. Maar de nood aan mensen die ‘Gutmenschen’ durven zijn, en die een menswaardige samenleving willen opbouwen, blijft. En die Gutmenschen zijn niet alleen christenen: christenen moeten zich met alle mensen van goede wil organiseren en front vormen.
Velen onder ons hier hebben zich een heel leven in die organisaties en in de politiek ingezet. Is het dan nu geen tijd om de fakkel door te geven? Ja, de volgende generaties nemen die verantwoordelijkheid over.
Maar ieder van ons blijft een boom die goede of slechte vruchten kan voortbrengen. En die menswaardige samenleving kan maar een rijk bos worden, als er velen zijn die in hun eigen omgeving, in hun gezin, in hun wijk, hun naaste proberen te beminnen als zichzelf. Ieder van ons moet de daad bij het woord voegen, het woord van het evangelie dat Jezus bij zijn Hemelvaart aan ons heeft toevertrouwd.
In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen. Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt. De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag. Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek. In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.
