Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 27-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tot weerziens in Galilea - Heilige Drie-eenheid B 2018 - Hilda

    Heilige Drie-eenheid B 2018 - Zondag 27 mei 2018

    Eerste lezing: Deuteronomium 4, 32-34.39-40 - 'De Heer is God; er is geen ander'
    Evangelie: Mateüs 28, 16-20 - 'Zie, Ik ben met u, alle dagen'

    Lieve mensen,

    Het korte evangelie dat we zopas beluisterden, zijn de allerlaatste verzen van het Mattheüsevangelie en dragen als titel “zending van de apostelen”!
    Nogal duidelijk wanneer Jezus zegt: “Ga naar Galilea, gaat en maak alle volkeren tot mijn leerlingen…” 
    Wat een opdracht!

    En de zin die mij het meest getroffen heeft in dit laatste stukje van Mattheus is: “ziet, Ik ben met u, alle dagen tot aan de voleinding van de wereld”.
    Nooit alleen hoeven gaan! 
    Als dat geen geruststellende belofte is!

    En tientallen jaren later schrijft Paulus brieven aan de Korintiërs, aan de Filippenzen, aan de Romeinen. Steekt Paulus enthousiast de zee over naar Europa! 
    Enthousiast, weet je ’t nog? Betekent: “Van God vervuld!” Of “met hart en ziel”…

    Hij doet het met een even geruststellende boodschap, net zoals Jezus. 
    Zie zegt Paulus, de Geest die je ontvangen hebt is niet meer die van de slavenhandel, van het angst aanjagen, van gestraft worden… 

    Want… Leven in angst is in de spiegel kijken. Zie je jezelf graag zo, zoals je je ziet? Of leef je voortdurend met de vraag: ‘Wat zullen de anderen denken’?
    Ben ik goed genoeg? Doe ik ’t goed genoeg?
    Leven in angst is klein worden, is niet gaarne zien…

    Die Geest van angst aanjagen, is niet over ons gekomen zegt Paulus…
    De Geest die je ontvangen hebt, zegt hij, maakt je tot kinderen van God. 
    En meer nog; je mag Hem “Vader” noemen. 
    Neen, sterker nog, Jezus koos voor ‘Abba! Dat was de koosnaam voor vader die in het Aramees, alleen binnenhuis werd gebruikt, in familiekring.
    Wij zouden hier in onze kontrijen zeggen: Papa of Vake… Als je iemand zo mag en kan aanspreken, treedt je binnen in een relatie, dan kom je thuis, dan wordt het een ontmoeting, dan is er sprake van genegenheid, wederzijds.

    Als wij in het spoor van Jezus tot God meer dan ‘onze Vader’ durven zeggen en Hem durven aanspreken met  ‘lieve Papa’, of ‘Vake’, dan komen wij in diezelfde familierelatie. 
    Dan delen we aan diezelfde Geest, dan kunnen we niet anders dan zoals Jezus in het leven staan. Dan weten we ons ook verbonden, net als Jezus; nooit alleen op weg. Altijd wetend dat we ons tot onze Papa, ons Vake kunnen wenden…
    Dan worden we vredescheppers, dan worden we liefhebbers zoals we dat in ons gezin, in ons familie, in onze vriendenkring  kunnen.

    De stap durven zetten van  de ‘Vader’, naar Papa, naar Vake, is een stap naar zo veel meer persoonlijk contact, naar zo veel meer verbondenheid, naar steeds groeien in meer menslievendheid en menswording.

    Alles kan samengevat worden in dat ene gebaar dat we vandaag vieren: ‘In de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest.’    

    Om daar in te komen gaan we best van Jerusalem naar Galilea, heeft Jezus gezegd en zegt Hij ons ook vandaag in het stukje evangelie dat we daarjuist hoorden. 
    Van Jeruzalem naar Galilea gaan was niet bedoeld als uitstap. 
    Daar zit een hele symboliek achter. 
    Jerusalem is de tempel, de priesterkaste en de politieke macht. 
    Galilea is het land van de vissers en de gewone mensen die geraakt werden door Jezus’ boodschap, de boodschap van de acht zaligheden.

    Eigenlijk zegt Jezus tot ons allen: als je God echt wilt ontmoeten ga dan van Jerusalem naar Galilea: van de wet naar de geest, van de macht naar de dienstbaarheid. 

    “Tot weerziens, straks in Galilea!”

    Bronnen; Manu Verhulst, Fr. Mistiaens s.j.

    Stof tot nadenken:
     
    “Gaat en maak alle volkeren tot mijn leerlingen” (Mattheüs 28 vers 19), dit nu zeggen brengt me bij de precaire vragen die deze week de aandacht kregen rond zichtbare religieuze tekens, rond uitbreiden van godsdienstlessen in de scholen enz… de moeite voor een goed debat

    27-05-2018 om 12:18 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    12-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Je suis venu te dire que je m’en vais - 7e Paaszondag B 2018 - Gie

    Zevende paaszondag B 2018 - Zondag 13 mei 2018

    Eerste lezing: Handelingen 1, 15-17,20-26 - 'Iemand moet met ons getuige worden van zijn verrijzenis'
    Evangelie: Johannes 17, 11b-19 - 'Zij zijn niet van de wereld zoals Ik niet van de wereld ben'

    We zijn vandaag op die ene zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren. Die verwarrende situatie waarin de leerlingen beginnen te beseffen dat Jezus echt van hen vertrokken is en het moment dat de door Hem beloofde Helper, de Geest, hen begint te bezielen. 

    Eigenlijk hadden we moeten beginnen met het evangelie en pas daarna de eerste lezing. Want die eerste lezing van vandaag, gaat eigenlijk over nadien: over een jonge kerk die zich begint te organiseren. Er is iemand vertrokken, dus moet er iemand in de plaats komen ... 

    Het evangelie situeert zich lang vóór die verwarring. Johannes vertelt hoe Jezus bidt tijdens het Laatste Avondmaal. Een groot gebed waarvan we vandaag maar een stukje horen. 
    Jezus’ gebed klinkt een beetje als in het lied van Serge Gainsbourg of Jo Lemaire: “Je suis venu te dire que je m’en vais”. Ik ben gekomen om te zeggen dat ik weg ga … en je tranen kunnen daar niets aan veranderen... het is een en al tristesse, diepe droefheid.

    Als we beter luisteren, dan klinken de woorden van Jezus lang niet zo droevig als die van Serge. Integendeel! 
    Het is in die typische stijl van Johannes. Hij gebruikt eenvoudige woorden, hij herhaalt halve zinnen en hij weegt zijn woorden goed af, om de boodschap beter te laten doordringen. 
    Ik her-taal er enkele zinnen uit:

    Vader, ik heb mijn leerlingen beschermd, ik heb over hen gewaakt. En het is met niemand van hen slecht afgelopen, behalve dan met Judas. Maar dat het met hem slecht moest aflopen, stond al in de heilige boeken. Heilige Vader, bescherm nu ook mijn leerlingen in uw naam. Met de grote macht, die u ook aan mij gegeven hebt. Dan zullen zij samen één zijn, net zoals wij samen één zijn. 
    Het klinkt een beetje als het motto van de drie musketiers: “één voor allen en allen voor één”. En het heeft er ook wel iets van.

    Vader, ik kom naar u toe. Maar nu ik nog in de wereld ben, vraag ik uw steun voor mijn leerlingen. Want ik wil dat hun vreugde ‘ten volle’ is. Ik wil mijn vreugde aan hen doorgeven. 
    Dat is een vreugdevol geluid. Héél anders dan in het liedje van Serge Gainsbourg.

    Vader, ik heb uw woord meegedeeld, ik heb uw boodschap aan hen doorgegeven. Maar ze worden gehaat door de mensen van deze wereld, omdat ze niet bij deze wereld horen. Net zoals ik niet bij deze wereld hoor. Vader, ik vraag u niet om mijn leerlingen uit deze wereld weg te halen, maar om hen te beschermen tegen de macht van het kwaad. Mijn leerlingen horen niet bij deze wereld, net zoals ik niet bij deze wereld hoor. 
    Is dat zo? Voelen jullie het aan alsof wij hier als “wereldvreemden” bij elkaar zitten? In vrede en vreugde met elkaar verbonden zijn, is vandaag inderdaad niet de algemene regel van de wereld. Zo zijn wij als christen anders dan de wereld, en staan er toch midden erin.

    Want ik stuur jullie de wereld in, om uw boodschap bekend te maken, net zoals de Vader mij naar deze wereld gestuurd heeft. 
    In die lijn hebben wij vorige zondag de aanstaande vormelingen op tocht gestuurd, de wereld in. 

    Wijd mijn leerlingen toe aan de waarheid, het woord dat bij u vandaan komt. Zorg dat zij die waarheid leren kennen, zodat ze voorbereid zijn op hun taak. 
    Wat wij waarnemen is een waarheid. Maar het is niet dé waarheid, het is ónze waarheid. We zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zelf zijn. De betekenis die wij geven aan dat wat wij zien, zegt dus niet zozeer iets over wát wij waarnemen, maar in de eerste plaats iets over ons en hoe wij naar de wereld willen kijken. Pessimisten zien het halflege glas. Optimisten zien het halfvolle. Heer, leer ons kijken met de ogen van Jezus: met een oog en een hart voor mensen, met voeten om naar elkaar op weg te gaan, en met handen om te delen.  

    Waar mensen het brood en het leven van harte delen, daar ontstaat een gemeenschap van vlees en bloed, een wereld naar Gods woord en naar Jezus’ hart. 
    Amen. 

    12-05-2018 om 18:58 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    10-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kies voor broederlijkheid, gelijkheid en vrijheid - Rerum Novarum - Hemelvaart van de Heer - Marc

    Rerum Novarum B 2018 - Donderdag 10 mei 2018

    Evangelie: Lucas 10, 25-37 - 'Het voornaamste gebod'

    De Samaritaan heeft gezien, hij heeft geoordeeld dat moest helpen en hij heeft gehandeld. Doe dan voortaan net als hij, zegt Jezus. Hij zegt dat vandaag, op de dag van zijn hemelvaart. We moeten dus niet te lang dubben over de vraag: wat moeten we doen, nu Jezus efkes weg is. 
    Oordelen is altijd een keuze: ik ga dit doen, of ik ga dat doen. Heel het evangelie door maakt Jezus duidelijk, in welke richting die keuze moet gaan. Onze keuzes moeten gericht zijn op de liefde voor onze naaste. 
    De mens die naast mij staat. In mijn gezin, in mijn beroepsleven, in mijn buurt, ook de mens die naast mij staat in de lift, als iedereen slecht gezind is omdat men de deur maar blijft openhouden voor een of andere achterblijver. En ik moet die graag zien, zegt Jezus. 
    Zo graag als mezelf....

    Nu graag zien, dat kan van alles betekenen. 
    Ik denk niet dat Jezus eender welke liefde bedoelt. Dat leer ik uit het verhaal dat we gehoord hebben. Zijn liefde toont zich in zijn onvoorwaardelijke barmhartigheid. Die barmhartigheid van Jezus is niet van deze wereld. Ze stelt geen vragen over wie die mens is, van waar hij komt, hoeveel dat gaat kosten aan tijd en geld om hem te helpen. Zij is grenzeloos, en ze nutteloos, want ze bekommert zich hopeloze gevallen, ze is naïef, want ze vraagt zich niet af of daar geen profiteur ligt, ze berekent niet welk rendement ze uit haar investering kan halen.

    De lat ligt hoog. 
    We vragen in elke viering om ontferming, omdat we weten dat we, vergeleken met hem, te kort schieten. Maar het struikelend beleven van die veeleisende barmhartigheid is het belangrijkste wat het christendom te bieden heeft aan onze wereld. Het roeit tegen de stroom op van het eigenbelang, het winstbejag, de onbarmhartigheid die zo dikwijls overheersend zijn. 

    Die barmhartigheid is een ander woord voor de ‘broederlijkheid’, in de titel van deze Rerum-Novarumviering. En die broederlijke barmhartigheid doet iets, ze handelt. Ze wil deze wereld veranderen. 
    Christenen zijn geen dromers. En daarom doen zij ook aan politiek. Het heeft maar zin dat er christelijke bewegingen zijn, met vlaggen en programma’s, als ze onze samenleving en in de politiek die barmhartigheid als ideaal en doel willen vooropstellen. Vrijheid en gelijkheid, daar streven we naar, en het fundament van die idealen is de grenzeloze barmhartigheid.

    We moeten niet (meer) op een lijst staan om daaraan te werken: de naaste woont en staat naast ons. 
    Maar wij, de vele veteranen die hier in de kerk zitten, moeten niet denken dat we in de bredere samenleving geen rol meer zouden spelen. In de Romeinse legers stonden de veteranen in de derde linie, achter de jongere soldaten. En als het er echt op aan kwam, riep de generaal hen naar voor, en meestal waren zij het die de overwinning binnenhaalden. 
    De derde linie die wij zijn, kan meer invloed hebben dan we misschien zelf geloven. Wij kunnen mee de sfeer van onze familie bepalen, maar ook de mentaliteit van onze wijk, van onze parochie, van onze stad, van ons land. Wij beslissen of we kiezen voor barmhartigheid. Die keuze, die tegen de stroom oproeit, zal onze omgeving veranderen. 
    Wij kunnen vele naasten genezen.

    10-05-2018 om 17:26 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!