Sint-Anna-ten-Drieën
De preekploeg houdt van een reactie
E-mail ons!

Wil je ons iets zeggen dat niet op deze blog moet verschijnen? Mail ons hier. Mag iedereen het lezen, klik dan op op het gele 'Uw positieve/negatieve reactie hier' onderaan de tekst.

Zoeken in blog

  • Website parochie
  • Preekstoel
  • Portaal preken.be
  • ANNA3
  • Sint-Anneke Centrum
  • 29-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Om zuurstof te geven - 3e vastenzondag C 2016 - Hilda

    Derde zondag in de veertigdagentijd C 2016 - Zaterdag 27 en zondag 28 februari 2016

    Eerste lezing: Exodus 3, 1-8 13-15 - 'De roeping van Mozes'
    EvangelieLucas 13, 1-9 - 'Gelijkenis van een vijgenboom zonder vruchten'

    Dag mensen,
    Hoe gaat het met onze vastentijd? 
    We zijn al de 19e dag! Morgen de 20e dag, echt in de helft!
    Wat ons antwoord ook is, de bijbelverhalen die we zopas hoorden kunnen ons voldoende inspiratie en energie geven. 

    “Mozes werd als vondeling aan het hof van de Farao grootgebracht!
    Natuurlijk kwam hij te weten dat hij geen echte familie was en zelfs geen Egyptenaar! Hij voelde de onderdrukking van zijn volk dan ook zeer scherp aan.
    Als jongvolwassen kerel moest hij de woestijn invluchten nadat hij een dienaar van de Farao gedood had”!
    De leegte van de woestijn, 
    de eenzaamheid van een zwervende herder, 
    de oneindigheid van lucht en zand 
    hebben ook op Mozes een verschroeiende uitwerking. 
    Hij worstelt met zijn geschiedenis! Hij worstelt met zijn woedeuitbarsting van toen.

    En juist deze Mozes hoort een Stem die zegt dat ze ook de ellende van zijn volk gezien heeft! Een Stem die hem terug stuurt naar de Farao! Terug de hel in om zijn volk te bevrijden!
    Mozes vraagt naar de naam van Wie hem aanspreekt en Wie Hij of Zij is. 
    Die Stem antwoordt niet: ‘Ik je vader of stiefvader, ik ben de pastoor van deze woestijn, ik ben een goede vriend of je buurman.
    Die Stem zegt ook niet, Ik ben de almachtige, de rechtvaardige die tegelijk liefdevol is”. Neen!
    Die Stem zegt enkel: “Ik zal er zijn. Ik ben die zal zijn. 
    Ik zal zodanig aanwezig zijn dat jij kracht ontwikkelt en je opdracht als leider kunt opnemen. Ik zal er zijn voor mijn volk dat nu als slaven kruipt. 
    Ik zal er zijn opdat mijn volk, mijn mensen, in zichzelf zouden gaan geloven en durven optrekken naar bevrijding”. 

    Mozes, de man die vluchtte omwille van de moord die hij beging! Die Mozes ervaart de warmte van Iemand die hem kan begrijpen en vergeven, van Iemand die in hem een leider ziet en hem op pad stuurt! 
    Hij weet niet waar staan van barmhartigheid!
    Hij voelt zich bevrijdt en moedig en sterk en trekt vurig naar de Farao! Het verder verloop kennen we… (’n vluchtelingen verhaal)

    En wij maar pleiten voor goeie  en nog degelijkere straffen wanneer daders in ’t nieuw komen!...

    Dit “Ik zal er zijn” verandert de wereld en ons bestaan niet rechtstreeks. Toch zie ik hoe velen van ons uitgaan van die bijzondere geduldige bekommerde aandacht! 
    Hoe vele van ons hierdoor, oor en oog hebben, voor wie te lijden heeft!
    Hoe vele van ons de verantwoordelijkheid niet alleen afschuiven op de regeringsleiders. 
    Hoe vele van ons regelmatig worstelen met wat rondom ons gebeurt. 
    Hoe vele van ons wel eens bedenkingen hebben en toch hun handen uitsteken.
    Bedenkingen hebben moet! Zou ik durven zeggen! We moeten er geen doekjes ronddoen!  We kennen wel de complexiteit van bijvoorbeeld ’t vluchtelingenprobleem of van de problemen in Columbia.
    (Wanneer we vanmorgen de nieuwsberichten hoorden, of we durfden gisterenavond naar de beelden kijken, dan werden we die geraakt. Wanneer we het filmpje van Broederlijk Delen bekijken over Colombia, dan worden eveneens diep geraakt en voelen we ons soms zo machteloos.)

    Even stilstaan, nadenken, je informeren, en dan je geweten laten spreken om voor het goede te kiezen lijkt me beter dan blindelings met de kudde meelopen. 

    En nu sluipt het gevaar binnen dat we in de vastentijd kunnen leren  aandacht geven aan de wereldproblemen. Maar wat doen we met onze gewone dagelijkse sleur? 
    Wat doen we met een iemand die altijd in de belangstelling wilt staan?
    Wat doen we met iemand die altijd negatieve kritiek heeft?
    Wat doen we met een buurvrouw of man waarvan we weten dat zij of hij alcoholverslaafd is?
    Wat doen we wanneer mensen met getinte huid, gewoon aanbellen met een plastiek potje in de hand, bedelend om een cent?
    Wat doen we met de spelende, joelende kinderen die we op ons rustig terras horen?
    Wat doen we met de hangjongeren, hun lawaai en hun blikjes die rondslingeren?
    Hoe staan we aan de kassa? En oe tegenover een kassierster die een foutje tikt?
    Hoe zitten we in de files? En hoe kijken we naar de chauffeurs vóór ons?

    Deze vragen brengen me bij het verhaal van de vijgenboom.
    De vijgenboom die al drie jaar geen vruchten meer droeg!
    3 jaar is de tijd dat men de Thora of de bijbel kon kennen!
    Toch werd de eigenaar ongeduldig. En je geduld verliezen is ook je kracht verliezen!
    De zorgzame tuinier zegt: “Allé man, geeft die toch nog eens wat krediet!” 
    En de tuinman hakt niet, hakt niet om! Neen! “Hij zal er zijn”, om om te woelen, om zuurstof te geven, weer een heel jaar lang!

    Bronnen: Kerugma, J Bastiaens, L Vanmaercke

    29-02-2016 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    21-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waar zijn de sterren? - 2e vastenzondag C 2016 - Gie

    Tweede zondag in de veertigdagentijd C 2016 - Zaterdag 20 en zondag 21 februari 2016

    Eerste lezing: Genesis 15,5-12.17-18 - 'Gods verbond met Abraham'
    EvangelieLucas 9, 28b-36 - 'Jezus met Mozes en Elia'

    Jezus klimt met Petrus, Johannes en Jakobus op een berg op om te bidden. 
    Op een berg wil zeggen: dichter bij de sterren en tegelijk ook wat verder weg van het alledaagse. Kansen om te relativeren, om het allemaal wat meer van op afstand te bekijken. 
    Terwijl Jezus aan het bidden is, verandert Hij van uiterlijk en worden zijn kleren stralend wit. Ineens zijn Mozes en Elia daar met Hem in gesprek. Drie idolen, drie sterren bij elkaar. En ze spreken met elkaar over “heengaan” en over “voleinding van het leven” in Jeruzalem. 
    Is het vermoeiend om naar die drie grote sterren te kijken? Of is het juist dat wat Petrus en de anderen wakker schudt en de vraag oproept: “Laat ons hier drie tenten bouwen”? 

    Dan is er plots een wolk, die de droom van Petrus doet uiteen spatten … en hem tegelijkertijd opnieuw wakker maakt. Want uit de wolk klinkt een stem: “Dit is mijn uitverkoren Zoon; luister naar Hem”. 
    Daar is ze weer, die wolk, dat tekstballonnetje waarin God op een bijbelse manier opnieuw uitleg geeft. De eerste keren was dat bij de Israëlieten in de woestijn, later bij Mozes op de berg Sinaï, recent nog bij de doop van Jezus door Johannes en nu weer opnieuw. 
    Petrus en de anderen waren destijds zo verbaasd dat zij er in alle talen over zwegen en aan niemand vertelden wat ze hadden gezien.
    Ook wij zitten hier vandaag met zo’n dubbel gevoel. In de viering van 11 uur herdenken wij de overledenen van de voorbije maand en om 12 uur vieren wij de vrijwilligers van onze parochie. 

    Wij kijken vandaag naar de sterren aan onze hemel. Sommige sterren staan onbereikbaar ver, andere aanraakbaar nabij. En er zijn er kleine en grote. 
    Kleine sterren, van kindsterretjes, over sterretjes in de ogen tot … een sterretje in onze voorruit. Grote sterren, van filmsterren, popidolen en wereldsterren, tot onze heiligen. Allemaal mensen die ons aanspreken en inspireren, naar wie wij blijven opkijken, ook al zijn zij misschien gestorven. 
    Wij richten wij onze kijker dit weekeind op twee soorten sterren. 

    De eerste zijn de mensen die ons zijn voorgegaan. Die dierbare overledenen die voor ons voorbeeld-mens waren. Het denken aan hen vervult ons met dankbaarheid, ook al zijn zij niet meer bij ons. 
    De tweede “soort” sterren zijn onze vrijwilligers. Wat zij doen komt, niet in de kranten. Daarvoor is het te onopvallend en niet sensationeel genoeg. Zonder hun inzet is een parochiewerking onbetaalbaar. Zij doen zaken kosteloos maar niet waardeloos, gratis maar niet gratuit. Daarom zetten wij hen vandaag dankbaar in de bloemetjes.

    De grote sterren op de berg, waarover Lucas ons vandaag vertelt, horen eigenlijk tot beide “soorten”. Enerzijds zijn Mozes, Elia en Jezus al lang niet meer onder ons. Toch is de invloed van deze grote sterren op ons leven veel groter dan we durven vermoeden. Want anderzijds zijn er nog altijd wetten gebaseerd op de boeken van Mozes. Nog altijd worden wij geïnspireerd door mensen met een klare kijk. Profeten zoals Elia, die onze blik verruimen en, als vanop een berg, opnieuw vergezicht geven. En wij noemen onszelf christenen, naar Jezus Christus. 
    Wij leven nog altijd vanuit zijn inspiratie.

    Vanuit Jezus’ inspiratie zijn er wereldwijd miljoenen vrijwilligers, die met groot enthousiasme werken in duizenden verenigingen: 
    Jeugdleiders en -leidsters die elke week vergaderingen voorbereiden en kinderen al spelend begeleiden naar volwassenheid. 
    Mensen aanwezig in sportclubs, toneelverenigingen, zangkoren, socio-culturele verenigingen, die maar kunnen draaien dankzij hun onbetaalde steun en helpende handen. 
    Wereldwinkels, welzijnszorg, kom-op-tegen-kanker, solidariteitsverenigingen werken in derdewereldprojecten en bij kansarmen in eigen land, dankzij vrijwilligers. 

    Vrijwilligers bieden een belangrijke meerwaarde in rust- en ziekenhuizen. Zij verzorgen bloemen op de kamers, zijn mensen nabij met een luisterend oor of hulp bij de maaltijden. 
    Ook in onze parochie zijn overal vrijwilligers aanwezig. Als catechist in de doop-, communie- en vormselpastoraal, als zanger in het kerkkoor, als bloemschikker, lector, koster, predikant of voorganger in gebedsdiensten, in een liturgiegroepje, in het SAC, ter Schelde of het Klokske, in de parochieploeg en in de kerkfabriek of als een van de vele medewerkers bij de parochiefeesten. 
    Vrijwilligers, zij zijn de ruggengraat van onze maatschappij in het algemeen en van onze parochie in het bijzonder. Zij zijn onmisbaar. Zij geven zoveel … zomaar voor niets. 

    Die vele vrijwilligers zijn de sterren in onze ogen. 
    Dankzij hen kunnen we verder groeien naar Jezus’ droom: een wereld waar het voor iedereen goed is om te wonen. Ergens las ik het zo: “als elke vrijwilliger een ster kreeg, werd het nooit meer donker”!
    Laten wij daarom, anders dan Petrus destijds, er niet over zwijgen, maar er juist aan iedereen over vertellen en vooral … er dankbaar voor zijn. 
    Amen. 

    Inspiratie uit een “Ode aan de vrijwilliger”, gevonden op Seniorennet.

    21-02-2016 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    15-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kunnen we te vroeg oase zijn? - 1e vastenzondag C 2016 - Jan

    Eerste zondag in de veertigdagentijd C 2016 - Zaterdag 13 en zondag 14 februari 2016

    Eerste lezing: Deuteronomium 26, 4-10 - 'Het aanbieden van de eerstelingen'
    EvangelieLucas 4, 21-30; 4, 1-13 - 'Door de duivel op de proef gesteld'

    Ziezo we zijn eraan begonnen, de aftrap is gegeven, we zijn uit de startblokken….
    Allemaal om ons te overtuigen dat we een 40 dagen-strijd zijn aangegaan.
    Ieder op zijn tempo, ieder met zijn eigen voornemen.
    Neen, we gaan niet in de woestijn, we blijven op bekend terrein.  Er zijn geen tussenspurten, geen bonussen, geen premies te verdienen, zelfs geen bloemen aan de meet.
    De vasten is een wedstrijd, ja het is een wedstrijd tegen ons eigen zichzelf. 
    Jezus trok veertig dagen en nachten in de woestijn. Dat zouden wij niet overleven.
    Honger, dorst, schrik, heimwee en gemis van dagelijkse luxe, zouden wij niet overleven.
    We zijn verwend, verslaafd aan zoveel kleine dingen.  We zijn gewend aan het comfort.
    De mens is verslaafd aan drank, drugs, sigaretten.  Velen moeten elke dag sporten, tennissen, golven, fietsen op dure machines, shoppen, fitnessen, zich eindeloos opsmukken, gokken, zich kapot werken of hun dag is niets geweest.
    Zelfs de kinderen en jonge mensen zijn niet meer bezig met mekaar maar met hun games, hun iPad, hun tablet, hun smartphone.  We weten het allemaal en we zien het overal om ons heen: verslaving is een ziekte van deze tijd.
    In het evangelie van vandaag gaat Jezus niet alleen 40 dagen in de woestijn leven, hij wordt ook serieus uitgedaagd. “Beveel aan die steen dat hij in brood verandert” zegt de verleiding (hier in de persoon van de duivel). Met dat brood bedoelt men natuurlijk niet onze dagelijkse boterham.  Het gaat om alles wat we absoluut willen hebben en willen doen.
    De drank, dat fitnessen, dat gokken, die smartphone en ga maar door met opsommen, dat is het brood dat de duivel aan Jezus wil opdringen.
    Hij wil ook geen aanzien en geen macht.  Integendeel, hij wil alleen maar vrede voor de mensen.  Hij wil een voorbeeld zijn, hij wil sober leven, gewoon doen, en onder mensen zijn…
    40 dagen in de woestijn en dan zo’n aanval vanuit de achtergrond, van de onderwereld, van de verleiding.
    Wij leven in een andere woestijn.  In een woestijn waar mensen mekaar niet meer vertrouwen.  We leven in een uitgestrekte wildernis van leugens en verwrongen waarheden.
    Een woestijn waarin elke spontaniteit op voorhand moet verdorren., elke goedheid wordt verdacht gemaakt.
    Jezus zou het in onze woestijn ook geen 40 dagen volhouden.

    Beste vrienden, vandaag wordt ons ook een oase getoond.  Mocht elke Christen, ieder die hier zit met een dosis goede wil, nu eens op een andere manier willen leven, een ander voorbeeld geven zoiets als een plekje leven zijn in die dorre vlakte?
    Een open glimlach, een eerlijk woord, een schouderklop, een stuk geluk tussen al dat lijden.
    Als we nu eens 40 dagen die oase zouden zijn.  Ik ben er zeker van dat we dan van een geslaagde vasten kunnen spreken.
    Zo’n kleine oase waar iedereen terecht kan, ook de gekwetsten, de vluchtelingen, de boeren van Colombia, al wie ten einde raad is, al wie zoekt naar gerechtigheid, al wie ronddoolt op zoek naar een sprankeltje hoop….naar een teken van vriendschap.

    Veertig dagen oase zijn in een woestijn van mensen.
    Dit was de laatste zin van Manu Verhulst, dit komt uit een tekst die we op aswoensdag hebben voorgelezen.  Ik was er zo door gepakt dat ik dacht: dat is mijn preek, ik ga het niet verder zoeken.

    De schoonheid van de vasten schuilt niet in de zelfpijniging, maar in de verwachting.  Het zich opleggen: kijk dat eet ik niet, dat doe ik niet, dat drink in niet.  Dit kan men een zelfpijniging noemen. Maar uitkijken naar het moment dat heel uwen hof vol paaseieren ligt, dat eerste glas wijn na zo’n lange tijd, uitkijken naar de verrijzenis, dat is het verlangen.  Dat kleurt ons leven. 
    De schoonheid van de vasten schuilt niet in de zelfpijniging, maar in de verwachting

    Voor ons Christenen is de vasten bij uitstek een moment om te beseffen hoe bevoorrecht wij zijn, met alles wat we hebben en de overvloed aan kansen die we krijgen.  We kwamen naakt en weerloos op de wereld, dus alles wat we nu hebben, hebben we gekregen.
    Als wij in Colombia geboren waren, zouden wij dan hetzelfde gekregen hebben?  
    Hoe zouden wij ons voelen als er al 50 jaar een burgeroorlog gevoerd wordt, als je kind gewoon doodgeschoten wordt door soldaten zonder reden, als je dorp verdwijnt in een stuwmeer, zonder dat je verwittigd werd, laat staan compensaties zou trekken, als men dreigt de rivier te verleggen die je akker bevloeit, als multinationals je eigen kleinschalige mijn afnemen voor groot gewin.  Ik kan zo nog een tijdje doorgaan.

    Maar dringt het tot ons door.  Het is te ver af.  Dank u wel Broederlijk Delen dat je onze ogen opent.
    Op de Blancefloerlaan staan de paasbloemen al een paar weken open.  In onze tuin staan de krokussen te bloeien.  Te vroeg, dat weten we allemaal.
    Maar kunnen we te vroeg dat stukje oase zijn?  
    Te vroeg iets positief doen voor onze medemens?  
    We kunnen nooit te vroeg zijn om iets te doen voor die mensen in Colombia, we kunnen nooit te vroeg zijn om iets te delen, ook in deze vasten niet.

    Met ideeën van Romain Debbaut , Manu Verhulst, Luk Vanmarcke

    15-02-2016 om 00:00 geschreven door de preekploeg  

    Uw positieve/negatieve reactie of commentaar hier (0)


    De preekploeg van Sint-Anna-ten-Drieën, Antwerpen Linkeroever

    In een eucharistie-viering volgt na het evangelie meestal een preek of homilie. In onze parochie bestaat hiervoor (al jaren) een preekploeg. Ze bestaat uit een zestal mensen die, na onderlinge afspraak, geregeld een "preekbeurt" verzorgen.
    Momenteel zijn dat Ria, Hilda, Marc, Jan, Gie en Fred. Pastoor Herman maakt uiteraard ook deel uit van de preekploeg en komt zelf ook meermaals aan de beurt.
    De bedoeling van een homilie is niet een universele waarheid te verkondigen die iedereen verplicht moet geloven en zeker niet de mensen terecht te wijzen. In een homilie willen wij de lezingen uit de bijbel een beetje verduidelijken en trachten wij ze in verband te brengen met de actualiteit van vandaag.
    Dat is niet altijd even simpel en daarom proberen wij elkaar te helpen. Elke maand komen wij samen om de lezingen uit de bijbel te bespreken en elkaar te inspireren bij het opstellen van de preek.
    In deze blog publiceren wij niet alleen onze homilies, maar staan wij ook open voor uw reacties.

    Blog als favoriet !
    Archief per maand
  • 05-2022
  • 04-2022
  • 03-2022
  • 02-2022
  • 01-2022
  • 12-2021
  • 11-2021
  • 10-2021
  • 09-2021
  • 06-2021
  • 11-2020
  • 10-2020
  • 09-2020
  • 07-2020
  • 06-2020
  • 05-2020
  • 04-2020
  • 03-2020
  • 02-2020
  • 01-2020
  • 12-2019
  • 11-2019
  • 10-2019
  • 09-2019
  • 06-2019
  • 05-2019
  • 04-2019
  • 03-2019
  • 02-2019
  • 01-2019
  • 12-2018
  • 11-2018
  • 10-2018
  • 09-2018
  • 06-2018
  • 05-2018
  • 04-2018
  • 03-2018
  • 02-2018
  • 01-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 09-2017
  • 06-2017
  • 05-2017
  • 04-2017
  • 03-2017
  • 02-2017
  • 01-2017
  • 12-2016
  • 11-2016
  • 10-2016
  • 09-2016
  • 08-2016
  • 06-2016
  • 05-2016
  • 04-2016
  • 03-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 12-2015
  • 11-2015
  • 10-2015
  • 09-2015
  • 08-2015
  • 07-2015
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 12-2013
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!