Soms heb ik, zoals verschillende onder u, het voorrecht sterk betrokken te zijn bij een persoonlijke weg naar het levenseinde, het stervend heengaan.
Ik noem het een voorrecht hoe zwaar en aangrijpend het ook in jezelf kan woelen.
Alle franjes, alles wat omfloerst werd, het valt weg.
Keihard is die onomstotelijke waarheid.
Elke ontmoeting, elk gesprek brengt je dichter bij iemand:
hoe ontwikkelde hun liefde voor elkaar, hun kinderen, de mislukkingen, de angst, de hunker naar nabijheid en vertrouwen.
Soms fluisteren stervenden dat de laatste dagen de mooiste waren van hun leven omdat ze totaal gegrepen werden door de warmte die hen omringde.
Dan begrijp je beter dat laatste samenzijn van Jezus met zijn leerlingen.
Oog in oog met de dood, spreekt Hij het diepste uit van wat hem persoonlijk beroerde.
Wat Hij toen zei liet onuitwisbare sporen na,
omdat het hele leven dat eraan voorafging, er zo duidelijk in weerkaatst werd.
“Heb elkaar lief”
Zijn woorden en daden kwamen uit een diepe bron.
Nee, niet voor een wereld van de sterkste, de gelijkhebber, de geraffineerde verlokker, de bejubelde, hautaine mens bad Hij..
Zijn gebed, vlak voor zijn sterven, werd een fluisterend hunkeren naar diep respectvol samenleven voor elke mens:
"opdat zij één mogen zijn zoals Gij Vader in mij en ik in U....
Opdat zij één zijn zoals wij God één zijn, harmonisch versmolten:
ik in hen en Gij in mij.
God geef hen die heilige, die begeesterende Geest van uw liefde.
Jullie kennen ze wel:
de mensen met ontzettend veel moed,
die te midden van dementie elkaar niet loslaten,
die moedig wegen vinden voor hun gehandicapt kind
ook al vinden zij zo weinige maatschappelijke betrokkenheid.
Toch geven zij niet op, hoopvol, soms zelfs vreugdevol
en verzanden niet in klagen.
Je kent ze wel in je omgeving: mensen met een warme geest.
Misschien ben je zelf wel zo’n mens.
Je kent ze wel: de groepen van mensen die meeleven en begaan zijn met elkaar en met de samenleving, ,
die in de eerste plaats geduldig het goede zoeken in elke mens,
maar het goede ook uitspreken, danken en waarderen.
En Jezus bidt die laatste avond
Vader, mogen mijn volgelingen in dat vragende gelaat van die andere mens
een weerspiegeling van uw aangezicht ontdekken.
Ik bid voor hen dat ze doorheen de brokstukken van hun eigen leven
toch mogen ondervinden dat uw gelaat soms heel duidelijk verschijnt
op belangrijke momenten van hun leven.
En dat ze blijven kiezen voor het leven In mooie dagen
maar ook als het leven pijn doet.
Jouw warme blik, Vader, jouw nabijheid zoals Gij dat altijd hebt gezegd:
Ik zal er zijn, mensenkind, ik zal er zijn voor jou.
Een echtgenoot, wiens vrouw vertoeft in een palliatieve eenheid, belde mij vorige week op. Zijn vrouw verlangde naar een geloofsgesprek rond haar laatste dagen samen met haar man en met mij..
Gisteren waren we vierend verbonden samen met kinderen en schoonkinderen.
Grappige anekdoten werden bovengehaald maar ook biddend en heel voelbaar werden de handen opgelegd in een ritus van warme verbondenheid.
Met de heilige olie die onze bisschop op witte donderdag ingezegend had, heeft ieder die aanwezig was, mama zalvend aangeraakt met woorden van sterke betrokkenheid, bemoediging en vertrouwen.
Soms heb je symbolen nodig om voorbij alle sentimentaliteit de échte dingen van het leven een taal te geven. Die diepte werd iets sacraals, soms afgewisseld met viool en cellospel door de kinderen ingeoefend voor dit broze moment..
We baden om zachtheid voor de dagen die nog komen,
voor mensen die nabij blijven, voor licht dat niet dooft.
We voelden ons zo verbonden en dankbaar. Er kwam zoveel rust in mama, in elkeen..
Samen durven staan in een diepe waarheid en elkaar op die momenten niet loslaten. “Opdat allen een zijn in mij en ik in hen”.
Dan zitten we dicht bij de Geest van Pinksteren...
Paul Scheelen
