Verschillende thema’s vragen onze aandacht.
Het is vrijwilligersfeest.
Centraal in de viering staat Broederlijk Delen.

Die hebben alle twee te maken met inspanningen om van deze wereld een leefbare plek te maken. Maar er is ook de actualiteit die drukt ons met de neus op een harde werkelijkheid. Wat zijn mensen van goede wil waard, in een wereld waar elke dag meer bommen ontploffen, waar macht het haalt op recht? En bij het begin van de viering hebben we de namen van vier lieve overledenen herdacht.
Wat hebben we te vieren, als we telkens opnieuw gedoemd zijn om van geliefden afscheid te moeten nemen? 

Misschien helpt het evangelie ons om een antwoord te vinden. Maar dat lijkt niet evident. In het verhaal van daarnet volgen de misverstanden elkaar op. Niet alleen de Samaritaanse vrouw begrijpt Jezus niet. Ikzelf vraag me af of ik dit evangelie goed begrijp. 

Wat ik wel begrijp is, dat het ‘het zesde uur’ is. In Palestina de volle middag. De hitte, waarin de dorst ondraaglijk wordt. Zoals in onze wereld de temperatuur altijd maar hoger wordt, en vluchtende mensen in de schroeiende zon niet weten waar naartoe.
Geef mij te drinken, vraagt Jezus, aan de vijand. Samaritanen en Joden waren vijanden. Misschien is dat de kloof die de vrouw tegenhoudt. Als mensen in vijandschap leven, kunnen ze elkaars dorst niet lessen.

Wat Jezus dan zegt en doet, is voor tijdgenoten toen en nu onbegrijpelijk. Hij overbrugt de kloof. Hij maakt heel wat vijandschap kapot maakt. Voor hem is die vrouw geen vijand, maar een gelijke, een mens die dorst naar leven, een mens om lief te hebben. 

 Jezus kan de dorst naar leven lessen omdat hij leeft in Gods geest. Omdat hij de wil van zijn Vader doet, die ons allen bemint. Wie in die liefde leeft, wordt levend water, water dat leven geeft aan anderen. 

Die liefde is sterker dan de dood. Dat levend water geeft eeuwig leven, zegt de tekst. Ook dat lijkt onbegrijpelijk. Het vraagt een groot geloof. Maar wat ik wel begrijp is wat de Samaritanen zeggen: “Dit is werkelijk de redder van de wereld”. Zij begrepen dat de weg van Jezus onze verscheurde, oververhitte wereld kan helen.

Zij geloofden dat het dodelijk kwaad door vreedzame, belangloze, zelfvergeten liefde overwonnen kunnen worden. Zonder dat zij het misschien wisten, geloofden zij dat het na Goede Vrijdag Pasen zou worden.