Een tijdje terug heb ik naar Jani gaat op safari gekeken. Ik vind Jani nog wel grappig in zo man zo vrouw.
Nu heeft hij een reportage waarin hij mannendingen doet. Zoals meedoen met het leger, met Tom Boonen gaan fietsen en nu dus op safari. Enfin, vooraleer jullie denken dat ik een obsessie heb voor die man, er komt nog een punt aan dit verhaal.
Jani vind het een uitdading als cityboy, woonachtig in Antwerpen, om op safari te gaan en oog in oog met de natuur te staan.
Iemand die verknocht is aan het stadsleven en schrik heeft van wilde dieren gaat de natuur opzoeken.
In het begin had hij zeer veel angst als er nog maar een leeuw op vijf kilometer van hem stond. Maar aan het einde van de tocht was hij toch een beetje een andere man. Op een gegeven moment staat hij oog in oog met een wilde olifant. Ondanks zijn schrik ervaart hij een onbeschrijfelijk gevoel van verbinding, ontzag en echtheid.
Op de laatste avond zat hij met zijn gids aan een kampvuur dat uitkeek op wilde nijlpaarden. Straks ga ik weer naar de echte wereld, waarop de gids antwoordde: Dit is de echte wereld. Waar jij naar teruggaat, is een geconstrueerde, artificiële wereld. Het is een wereld naast de wereld van de natuur, die wij zelf hebben opgebouwd.
Nu vind ik het ook fantastisch om in een stad te wonen, maar het staat wel ver van de oerwereld, zeg maar, de wereld van de natuur.
Wist je dat wij gemiddeld drie à vier uur per dag naar televisie kijken. En we kijken dan eigenlijk naar iets dat niet echt is.
Hoe cool Simonneke uit thuis ook mag zijn, ze is een verzonnen figuur geconstrueerd door mensen die verhalen schrijven.
Toch hebben die verhalen een zekere impact op ons.
We zouden haast vergeten dat buiten die artificiële wereld nog een andere wereld zit. Een wereld die vraagt om verbinding vanuit hen en vanuit ons.
Een paar maanden terug was er een tentoonstelling in het SMAK (altijd een beetje reclame maken voor Gent, stad der steden), waarin kunstenaars werden uitgedaagd om na te denken over de verbinding met de wereld buiten ons.
Een specifiek kunstwerk dat mij heeft ontroerd was een boom, een treurwilg, waar aan de uiteinden van de takken potloden werden gehangen. Het punt van de potloden rustte op een wit onbeschreven blad. Door het bewegen van de takken en door de wind en zo maakte de boom aan de hand van potloden contact met onze wereld.
Een zeer mooie symboliek voor die andere wereld dan de onze, die ook bestaat en op zijn manier ook verbinding zoekt. Het is niet omdat we het op het eerste zicht niet zien of er geen aandacht voor hebben, dat het daarom ook niet bestaat.
Ik ben meer en meer overtuigd geraakt van de kracht van verbinding.
Zeker binnen een maatschappij waar mensen zo op zoek zijn naar iets anders dan het voorgeconsumeerde. Ik ben deze week weer voor drie dagen met een groep dak- en thuislozen met een verslaving op driedaagse geweest.
Ik blijf mij verbazen over de kracht van verbonden te zijn met elkaar, met de natuur en met het onuitspreekbare.
's Avonds tijdens het barmoment was er een onbeperkte mogelijkheid tot drinken van alcohol. Niet evident voor mensen met een drankverslaving, maar niemand was er dronken. Na twintig jaar heeft een gast een brief geschreven naar zijn familie om opnieuw contact met hen te zoeken.
Plots besefte hij wat hij in die twintig jaar gemist heeft.
Zoals de lezing van vandaag ook zegt: Vader ik wil dat, waar Ik ben, ook diegenen bij Mij zijn, die Gij Mij gegeven hebt.
Geniet van deze zondag, in verbinding met elkaar, doe iets leuks met dit mooie weer en geniet vooral van elkaar.
