een vervolg op Polsfotodagboek, klik op de foto voor een groter formaat. Helaas is het op het ogenblik nog steeds onmogelijk te reageren op deze blog. Ondanks diverse pogingen om dit probleem te melden bij de webmaster is er voorlopig nog geen antwoord of verbetering. Frustratie troef. Ik denk er aan een nieuw platform te zoeken om mijn dagelijkse ei kwijt te kunnen.
Een e-mail sturen kan gelukkig nog wel.
04-11-2019
04 november Tentoonstelling
Bij het begin van de week van de senioren was er een feestmiddag en de foto's die ik gemaakt had van de bewoners werden ten toon gesteld in de gangen van Hoevezavel. Bij het binnenkomen had ik samen met het vrouwke en Phaido alles al eens goed bekeken en ik was er best tevreden mee. Toen we in de zaal zaten te genieten van de aangeboden show en enkele versnaperingen kwam plots Ellygorett, een vriendin die we al lang niet meer gezien hadden, er bij zitten. Het vrouwke ging nog een rondje foto's kijken doen met haar en Phaido bleef bij mij liggen. Zo lang hij kon bleef hij het vrouwke evenwel in de gaten houden door het vensterglas. Ik had zoals altijd de camera binnen handbereik en ik kon enkele leuke beelden schieten. Deze opname, toen medevrijwilliger Marc en vriendin Phaido zagen liggen vond ik dubbel leuk.
Ook vandaag kies ik voor een foto die ik stiekem met die kleine RX100 kon maken.
Bea is een schatje. Ze was tot vandaag eigenlijk met vakantie in Spanje maar ze is bijna rechtstreeks van het vliegtuig naar het OC in Lichtaart gekomen om toch nog de laatste uren van ons fotosalon mee te pikken. Ik heb haar enkele keren van uit de heup in beeld genomen en de beelden vielen me niet tegen...
Morgen dag 1 na het salon... andere fotomogelijkheden mag ik hopen...
Allerheiligen viel dit jaar op een vrijdag en dat was bijzonder ongelukkig bij de organisatie van ons fotosalon. We hadden er dan maar voor gekozen te openen op vrijdag en zondag en de receptie te organiseren op zaterdagavond. Zaterdag middag was de zaal dus helemaal vrij en ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om een geocache-event te organiseren in de fotosalon-locatie. Ondanks het mindere weer werd het best een succes. Gelukkig had ik een aantal lieve dames bereid gevonden om het randgebeuren draaiend te houden. Van links naar rechts schoondochter Sofie, Annemarie, halve trouwboek van cachemaatje Jackie en last but not least mijn eigen schatje wilden na afloop graag even mee op de foto met ondergetekende.
De eerste dag van ons fotosalon zit er op en ik meen dat we het gerust een vet succes mogen noemen. Na afloop is het niet abnormaal dat er nog wat wordt nagepraat en nagenoten met een versnapering. dat die meestal in de buurt van een tapkraan wordt gevonden is ook vrij logisch. Enkele clubleden en de huisbewaarder van het OC houden een gezellig sluitingsritueel in ere.
Het fotosalon staat nu echt vlak voor de deur. Morgenvroeg om half elf verwachten we de eerste bezoekers. We zouden gisteravond al met de opbouw beginnen maar het liep even fout met de panelen waarop we onze foto's tentoonstellen. Pas deze morgen waren die beschikbaar en dus was het nog de ganse dag stressen. We hebben het gehaald, panelen, belichting, ophangen van de foto's, de zaalinrichting en -versiering, kortom het werd weer een prachtig stukje teamwork. Bijgaande foto is gemaakt rond het middaguur, toen de panelen net opgebouwd waren maar alles wat daarna moest gebeuren, en dat was het belangrijkste, nog als een dreigende deadline boven ons hoofd hing.
Het is herfst en dan maak je als fotograaf herfstfoto's. De kleuren worden steeds maar mooier en ik geef het toe, in Photoshop kun je ze nog net iets mooier maken. Deze dreef drong er redelijk overtuigend op aan om gefotografeerd te worden. Het bord "Privaat" rechts heeft bij mij eigenlijk meestal een omgekeerde werking, dan wil ik net mijn eigen tegendraadsheid volgen en enkele honderden meters toch die kant op wandelen. Ik had vandaag evenwel nog zoveel andere dingen te doen dat ik voor één keer maar eens gewoon de regels gevolgd en de foto hier gemaakt heb.
Zowel het vrouwke als ikzelf waren de ganse dag druk bezig. Na de ochtendwandeling had Phaido de hele dag ons gemeenschappelijk nestje voor zich alleen. Het vrouwke was naar Lommel en Peer om graven te fatsoeneren en te voorzien van chrysanten en bloemstukjes, dat hoort zo in deze tijden... en zelf was ik samen met mijn geocachemaatjes bezig met een proefloop en de laatste aanpassingen voor de reeks die ik aanstaande zaterdag zal presenteren tijdens het geocache-event. Voeg daarbij de voorbereiding van het fotosalon van onze club dan begrijp je dat het stressen is dezer dagen.
Vanavond zijn we samen dan maar een hapje gaan eten bij La Torre, een van onze favoriete restaurants. Na zulke drukke dag ook nog koken leek ons geen goed idee. Ik ga de geconsumeerde natjes en droogjes hier niet opsommen maar het was alleszins dik in orde. Tussendoor heb ik ook nog even een sfeerfoto gemaakt met mijn schatje op het voorplan.
Het staat de bezoeker van deze pagina vrij om te geloven of niet te geloven. Maar de foto bewijst dat het in de krant stond (of niet?) en dan zal het wel waar zijn zeker... Ik mag hopen dat met het formaat dat bloggen punt bee ee toelaat tenminste de titels nog leesbaar zijn. Ik heb dus een klein vrouwke gevangen met een Duvelglas... wel handig dat ik dat meestal wel binnen handbereik heb...
Alle gekheid op een stokje: bij deze heb ik weer stiekem een beetje reclame gemaakt voor het fotosalon van onze club volgend weekend.
De weermannen en -madammen hadden ons dan wel een natte en koude zondag voorspeld, maar al bij al viel het nogal mee in onze Kempen. Vooral na de middag werd het steeds maar beter en toen wij op de markt in Herentals geparkeerd waren en ik me omdraaide zag ik dit beeld. De lakenhal en de gebouwen rond de markt spiegelen in de blinkende overkapping van de bushalte. Dit kon ik niet laten liggen natuurlijk. Alweer een toevoeging aan mijn verzameling spiegelingen, al is dit wel een zeer a-typische.
Een lange rechte weg, geen verkeer zover je kijken kunt, ook niet achter me... Al redelijk mooie herfstkleuren die nog eens extra belicht worden door een vandaag nog ijverig schijnend zonnetje... Dan zet je de wagen toch even aan de kant en je gaat midden op de weg staan om een foto te maken...
Ik gooi het vandaag weer eens over een heel andere boeg. Of ik dit bij architectuurfotografie of minimale fotografie moet klasseren weet ik niet. Ik zag gewoon een interessant beeld toen we zaten te vergaderen in de stille ruimte van Hoevezavel met de vrijwilligers en de leden van het animatie-team. De lichtkoepel boven het gewelfde plafond leek me erg uitnodigend. Ik heb de camera genomen en gekadreerd zoals ik het voor ogen had. Uiteindelijk heb ik thuis de opname alleen nog een heel klein beetje moeten draaien om de lamp echt vertikaal te laten hangen. Dat vond ik nodig, minimaal één bepalende vertikale of horizontale lijn in dit soort composities om voor rust te zorgen. De gebogen lijnen worden gevormd door het gewelfde plafond, maar dat had de architectuurliefhebber al lang begrepen natuurlijk.
In de loop van de vooravond trok ik nog eens met Phaido de Smallebroeken in en toen we weer bijna terug in de bewoonde wereld waren, nabij het begin van de bebouwing in de Dressenstraat liepen we steeds dichter achter een stelletje met hond dat ook wandelplezier aan het plukken was. Phaido is meestal niet vooruit te branden op het einde van een wandeling, maar als er een hondje voor ons loopt hoef ik 'm niet te porren.
In het mooie avond-tegenlicht vond ik het beeld te uitdagend om niet te fotograferen, dat dit in zwart wit moest leek me evident.
Sta me toe voor één keer eens een uitzondering te maken op de mezelf opgelegde regel. Dit is geen foto of collage van vandaag, meer nog het is geen collage die ik zelf gemaakt heb of een foto die iemand anders met mijn toestel maakte. Ik wil namelijk ook op deze plaats even publiciteit maken voor het komende salon van onze fotoclub Visueel. Op Facebook heb ik dit ook al geplaatst maar misschien bereik ik langs deze weg wel personen die Facebook maar niks vinden... Iedereen is dus van harte welkom en het zal weer mooi zijn, neem het maar van mij aan. De datum en uren zijn duidelijk leesbaar.
... en om enigszins af te zwakken wat ik in het begin stelde, zoals er van alle leden van de club een foto in deze collage zit is er ook een van mij bij. Je mag raden welke...
In tegenstelling tot vorige jaren hebben we dit jaar thuis nauwelijks koolmezen gezien. Kwam het door de verdelgingsmiddelen tegen de buxusmot of rups of waren er andere oorzaken? Wie zal het zeggen... We hebben ze gemist alleszins.
Misschien ook waren ze gewoon verhuisd en als dat zo is weten wij sedert vandaag waar naar toe.
Nagenietend van een erg mooi geocacherondje in Corsendonk zaten wij op het terras van het Corsendonks Hof. De koolmezen vlogen ons langs alle kanten om de oren. Toen er eentje op zo'n 3 meter afstand op te top van een struik kwam zitten om te wachten of er misschien iets van de tafel viel zag ik mijn kans schoon om hem/haar van dichtbij in beeld te nemen.
Op deze plek heb ik al vaker koeien gefotografeerd en ik meen dat er ook al ooit beelden daarvan op deze pagina's zijn voorbij gekomen. Door de behoorlijk natte weersomstandigheden van de laatste tijd was de habitat waarin die dieren leven enigszins veranderd. De voederplek was nog altijd op dezelfde plaats maar het gras er rond was al langer zwarte aarde geworden. Die zwarte aarde was via modder naar modderige smurrie getrapt door de vele poten die onder de naar eten zoekende runderen zaten.
Enerzijds vond ik het in eerste instantie wel een grappig beeld - ik bedacht nog dat we hier te maken hadden met kortpootkoeien - maar langs de andere kant geloof ik dan toch ook wel dat een vetmestkoe ( dit zijn geen melkkoeien he, deze kudde wordt op gewicht gebracht voor het slachthuis ) toch ook recht heeft op een koe-waardig leven. Als ik zag hoe die dieren na de maaltijd zich weer door de smurrie moesten werken om op het groene gras te geraken kon ik alleen maar medelijden opbrengen.
De jaarlijkse pompoenmarkt in Kasterlee is een evenement dat je eigenlijk niet wil missen. Qua fotomogelijkheden vind ik de pompoenregatta volgende week nog interessanter maar vandaag wilden de neefjes van het vrouwke, Lander en Juul, graag die giga-dikke pompoenen uit Kasterlee wel eens zien. De kranten hadden er genoeg rond geschreven om ze nieuwsgierig te maken. Samen met schoonbroer en de rest van de familie bezochten we dus een kletsnatte, uitgeregende pompoenmarkt en het mag dan ook geen verwondering baren dat we al snel in een van de kroegen rond de markt belandden, in dit geval café De Valk. Met de kleine RX100 op de schoot probeerde ik enkele steelse foto's te maken van het jonge duo in het redelijk duistere café. Maar pas toen ik de flits er uit geflipt had kreeg ik de beste beelden op mijn kaartje. Getriggerd door de eerste flits ( om rode ogen te vermijden ) keek Lander even recht in de lens en ondanks het feit dat ik niet zo'n grote fan ben van flitsen vond ik dit wel een geslaagde opname.
Mijn dagelijks krantje, ik zou niet zonder kunnen. 's Morgens is het mijn eerste interesse, wakker worden met de sportpagina's en de sudoku's, het wereldnieuws doornemen in een nutshell en snel nog de overige head-lines lezen...
De krant, als ik er over denk zijn er nog menige andere interessante facetten die we kunnen aanhalen. Je kunt er vliegen mee doodmeppen, de open haard mee aan maken, exemplaren van bijzondere dagen bewaren, de vloer mee bedekken als je het plafond wil verven en ik kan er nog wel enkele bedenken... Maar deze functie van de krant was me nog nooit opgevallen. Je kunt er dus ook een zetel mee maken.
Mijn fotomaatje Alex zal zonder twijfel wel weten waar deze opname gemaakt is. De kasseien in beeld duiden er op dat het een spiegeling is en het feit dat ikzelf als fotograaf niet in beeld ben is een bewijs dat het spiegelend vlak, het glasraam dus, schuin in beeld was...
We waren vanmiddag even in Herentals om wat inkopen te doen. Toen we langs het busstation aan de Grote Markt wandelden kreeg ik deze scene in de gaten. Men heeft daar, in een poging om de duiven het neerstrijken te beletten, duizenden en duizenden trossen van metalen scherpe draden op de betonnen balken geplaatst en toch was er een eigenwijze duif die het er zich gemakkelijk had gemaakt. Ze keer zelfs spottend in de lens met een uitdrukking van " Wie doet mij wat... "
Met één en dezelfde foto kun je diverse dingen vertellen, het ligt er maar aan hoe je hem bekijkt...
Dat het me in deze foto te doen was om de schaduwen en de diagonaal mag wel duidelijk wezen denk ik. Er is niks mis met wat aandacht voor compositie op z'n tijd.
Dat je na een tijdje Phaido ook opmerkt helemaal bovenaan in beeld duidt er dan weer op dat die de weg in het bos evengoed kent als het baasje want hij loopt voorop. Als baasje weer eens aan het fotograferen gaat wacht ie een eindje verderop wel.
En dan had de foto ook nog "Herfst" kunnen heten natuurlijk, zoals zovele foto's die in deze tijd voorbij komen.
Ieder jaar heb ik de eer alle bewoners van de Lommelse rusthuizen te mogen fotograferen. Het is ondertussen alweer enkele weken geleden en ondertussen ben ik rustig aan bezig geweest met de selectie en de nabewerking van een massa beelden. Deze ochtend was ik er mee klaar en ik ben ook meteen naar Lommel gereden, dan kunnen ze zo snel mogelijk naar de drukker voor de tentoonstelling begin november.
Op een druilerige dag als deze, waar sowieso weinig fotoplezier te rapen viel, toon ik graag één van de meer dan 200 overgebleven prachtbeelden. Willekeurig koos ik voor deze schat, maar dat wil niet zeggen dat de andere minder mooi zijn...
