Voetbalclub Anderlecht zit in zak en as. Of liever: zát in zak en as. En de reden? Ze zijn pas als zesde geëindigd in de hoogste klasse van de nationale voetbalcompetitie. En omdat ze een betere uitslag verwacht hadden voor hun club zijn de supporters triestig, kwaad, woedend, in staat om ongelukken te doen. Kwaad op de spelers, op de trainer, op de voorzitter, op de eigenaars, op de sponsors. In hun plaats nochtans zou ik mij verheugen in die zesde plaats. Er zijn honderden voetbalploegen in het land en amper vijf hebben een beter resultaat geboekt! Hoe immers moeten de supporters van F.C. Klietbunte dan niet reageren op de uitslag van hun ploeg: alle wedstrijden verloren, laatste in het klassement en dat in vierde provinciale, zijnde de allerlaagste categorie. In ’t hele seizoen hebben de Klietbuntenaren amper vier doelpunten gemaakt, waarvan dan nog twee tegen hun eigen ploeg… En is er daar enige wrevel bij de supporters? Bijlange niet, nooit een zweem van ontevredenheid. En zo hoort het toch: sport hoort een bron van vreugde te zijn en nooit van ongenoegen.

Maar ik liet al verstaan dat het ongenoegen wat aan ’t milderen is. Dat heeft te maken met het feit dat Vincent Kompany, die in zijn prille jeugdjaren bij Anderlecht gespeeld heeft, maar later in Engeland is gaan voetballen, naar de heimat terugkeert. Heimwee! Vincent zou nochtans gemakkelijk aan de slag gekund hebben bij een ploeg in het Oostblok, of in China, of Afrika, of het Middenoosten. Ze zouden daar gemakkelijk honderd miljoen euro over hebben voor “de prins van het Belgisch voetbal”, en dat is een mooie som geld, ongeveer wat een gepensioneerd koppel ontvangt in vijfduizend jaar. Als men dan bedenkt dat het pensioen van dat koppel ruimschoots volstaat om van te leven – ik spreek als ervaringsdeskundige – dan kan men zich er een idee van vormen hoe goed onze voetbalprins zou kunnen leven in die “vreemde landen”. Maar hij kiest dus duidelijk niet voor het grote geld. Liever komt hij terug naar het mooie Brussels Hoofdstedelijk Gewest, waarvoor zijn hart klopt, naar Anderlecht. Voor een habbekrats. Tot groot genoegen van de supporters. Een flinke pleister op de wonde. De kranten staan er vol van: de terugkeer van de verloren prins is hét nieuws van het jaar en dan bedoel ik niet alleen het sportnieuws.

Iemand die dat alles met lede ogen en met zéér gemengde gevoelens bekijkt is koning Albert. Lap, denkt hij, we zijn wéér een prins rijker en ze zullen ongetwijfeld weer aan mijn DNA gaan peuteren… 

Ook de stad Oudenaarde heeft reden om zich te verheugen. Daar komt een nieuw standbeeld. Op de Scheldekop. Het is een kunstwerk van Kris Martin. Je moet al erg onbeslagen zijn op gebied van kunst, om niet bij een eerste oogopslag te zien dat het een zittende mens voorstelt die beschouwend kijkt. Mijn eerste reactie was in ieder geval: dit is een zittende mens, die beschouwend kijkt. En wat blijkt, na lezing van het artikel in de krant van heden? Het standbeeld draagt de naam “Day 9” en hoe zou de ondertitel luiden, denkt ge? Precies! “Een zittende mens die beschouwend kijkt”!

Kris Martin, naast zijn kunstwerk

En dan krijg ik in mijn mailbox nog een bericht te verwerken van mijn buurman Firmin, all-round mediawatcher. In het VTM-nieuws werd medegedeeld dat deze nacht de Brandenburger Tor in Berlijn verlicht werd door een blauwe maan. Aangezien men onder “blauwe maan” de tweede volle maan in eenzelfde kalendermaand verstaat en het nu pas de twintigste van de maand is, is zoiets toch onmogelijk, beweert Firmin terecht. Ik heb het probleem voorgelegd aan mijn wetenschappelijke staf en – wat ik al vermoedde –  hun unanieme verklaring luidt: die waarnemers in Berlijn moeten een kolossaal stuk in hun kraag gehad hebben toen ze dit bericht de wereld instuurden.