Iemand ergert zich – telefonisch –  aan een passage uit mijn verhaal van 12 oktober laatstleden. Dit is de passage:

…de fraude die er op ’t ogenblik aan de hand is in de voetbalwereld. En waarrond draait die fraude? Géld natuurlijk: witwassen van zwart geld en omkoperij, zegge wedstrijdvervalsing. Negen personen blijken aangehouden te zijn in deze zaak. Allen worden beschuldigd van witwassen. Ach, ’t is maar hoe men het bekijkt. “Witwassen” klinkt al niet erg crimineel en de zogenaamde criminelen zelf gebruiken een andere term: optimaliseren(!), hetgeen nóg positiever en alleszins véél wetenschappelijker klinkt dan witwassen...

De geërgerde – die ik voortaan “G” zal noemen – leidt uit deze passage af dat ik de term “optimaliseren” in de pen neem, zonder de betekenis ervan te kennen. De term en het eerbiedig gebruik ervan lijkt G – wiens beroep mij onbekend is – nogal nauw aan het hart te liggen, reden waarom ik denk dat hij iets uitoefent dat te maken heeft met financiën, economie, fiscaliteit – laten we dit voortaan “fef” noemen” –  of meer van dat fraais. Fiscaal adviseur? als ik een gokje mag wagen. Ik begin met G erop te wijzen dat ik in mijn verhaal niet beweerd heb te wéten wat “optimaliseren” betekent. En tóch weet ik het. Zie maar:

1° In ’t algemeen betekent het (en dat hoort eenieder met een beetje taalgevoel te weten): iets zo goed mogelijk, d.i. optimaal, maken;

2° In engere zin (in de fef-terminologie) luidt het: binnen alle mogelijke wettelijke grenzen zoveel mogelijk winst binnen te halen en daar zo weinig mogelijk belastingen op te betalen.

Optimalisatoren (vergeef mij dit neologisme) noemen zich financiële dienstverleners en ze horen zich, met hun technieken en constructies, te bewegen binnen de hogergenoemde wettelijke grenzen, maar die grenzen zijn flinterdun en o zo makkelijk overschrijdbaar. G zal ze wellicht nooit overschreden hebben, maar doen alsof hij niet zou weten dat optimalisatie en fraude (witwassen bijvoorbeeld) elkaar wel eens tegenkomen, lijkt mij een beetje schijnheilig. Ik neem het voorbeeld van de Optima-bank, een gewezen Gentse financiële dienstverlener (de naam spreekt voor zich: "Optima-lisatie"), die zijn boekje zwaar te buiten is gegaan, zegge de wettelijke grenzen heeft overschreden en… daardoor van de kaart is verdwenen. De media definieerden de bedrijvigheid van Optima als “optimalisatie van oplichterij onder de bescherming van politieke poenpakkers” en omdat die politieke poenpakkers blijkbaar in hoofdzaak behoorden tot de socialistische partij citeerden zij een uitspraak van de gewichtige en ondertussen ter ziele gegane gewezen bondskanselier Helmut Kohl: “Het is gemakkelijker een hond voorbij een hotdogkraam te loodsen, dan een socialist voorbij een berg geld”. Ik heb een zwaar vermoeden dat Kohl geen SPD-er was. Maar laten we wel wezen: zouden de blauwen, de groenen, de tsjeven, de blokkers… ongevoelig zijn voor een berg geld? Het zou daarenboven niet correct zijn om al die rode rakkers over éénzelfde kam te scheren. Is niet de enige politieker van wie wij met zekerheid weten dat hij lak heeft aan geld, een socialist? Frank Vandenbroucke! Ooit stak hij een berg (zwart?) geld in brand, wordt gezegd. Dát was pas optimalisatie.

Sta mij toe dat ik nóg een voorbeeld van optimalisatie aanhaal: de sportlui die zich laten domiciliëren in Monaco. Niet de eerste de beste sporters, maar de “grootverdieners”. Op die wijze ontsnappen zij aan de fiscus en dat brengt met zich mee dat de boel draaiende moet gehouden worden door de “kleinverdieners”. Aan deze optimalisatie, gepleegd door “de Monegasken” is niets illegaal, álles volgens de wet. Dura lex, sed lex. Ja zeker, hard is de wet. Maar soms niet hard genoeg…

Waartoe een kwade reactie van een lezer al niet leiden kan…