..welkom ! ..welkom ! ..welkom !

~ Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke Randdebiliteit ~

~ HÉT "progressief" Orgaan Der "Hangmatsocialisten" ~
Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke & Politieke Randdebiliteit

Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Arabische blogs deel I and our solidarity to Amira Al Tahawi
Beste lezertjes we zullen niet zoals de meeste Belgistaanse blogs uitweiden over het spijtige treinongeval in Buizingen. Wij gaan verder met onze steun aan de Egyptische blogster Amira Al Tahawi die door de vileine Ollanders werd gedumpt...

Amira Al Tahawi is niet zo maar een toevallige medewerkster van Radio Netherlands. Zij is één van de meest actieve blogsters in Egypte en is blijkbaar niet bang om aktie te voeren . Een eigenschap die onze Ollandse buren nochtans zouden moeten weten te appreciëren en die de clichés over de Arabische wereld wat dooreen schudden in de koppen van de meeste van onze lezertjes. Meestal worden vrouwen in die landen als een soort wandelende mummies beschouwd die amper een mening mogen hebben in deze pure machowereld. Klopt dus niet. Het klopt evenmin om organisaties als het moslimbroederschap af te schilderen als achterlijke baardapen die iedereen willen stenigen. Hieronder vinden jullie hierover meer uitleg...
Zoals jullie al of niet weten vonden nog niet zo heel lang geleden gevechten plaats tussen Islamisten en Koptische Christenen die het leven hebben gekost aan een aantal Kopten. Dit sectarische geweld werd door het Egyptische leger onderdrukt maar bloggers die ter plaatse gingen om verslag uit te brengen en om op te roepen tot kalmte werden door het Egyptische leger gevangen gezet. Onder deze bloggers Amira Al Tahawi en een aantal bloggers van het moslimbroederschap maar jullie kunnen het beter zelf lezen in onze speciale bijdrage aan de Arabische blogs die we gedurende een paar dagen zullen publiceren. Kwestie van jullie een andere kijk te geven op onze Arabische medebloggers.
Eerst laten we dit blog aan het woord en jullie zullen waarschijnlijk al grote ogen trekken over de inhoud. Het staat nogal haaks op het beeld dat onze eigen media meestal ophangen. De blogosfeer broeit en gist ginds wel heel wat meer dan hier bij ons. Als we de politieke blogs op erop na lezen krimpt ons hart en moeten we toegeven dat de Arabische blogwereld heel wat boeiender is dan de Vlaamse bijvoorbeeld...

Arabic Blogs


It never occurred to the Arab regimes , being as repressive as could be, that their ambitious plans to modernize the communications infrastructure to attract and increase investments in information technology and increase the number of internet users, will back fire. Those plans have resulted in a generation of bloggers and internet activists that bitterly criticize those regimes and stand against various violations and corruption and push forward for change.

Blogging started in 1999, it began to spread and have impact since spring 2003 with the American invasion of Iraq. Arabic blogs emerged in 2004. Starting in 2005, they were widely spread with the start of a political movement in the region and calls for change and reform, in which bloggers have played a prominent role and took part in advocating for change and raising political awareness, especially in Egypt, Tunisia and Syria.
Egyptian bloggers took the initiative, and were able to stretch the margin of freedom of expression in defiance to the Egyptian regime, by discussing political and social issues were considered previously as taboos. They managed to break the fear among a large segment of internet users, mostly young people and encourage them to positive political participation.

Blogging in the Arab world
The number of Arabic blogs, according to the report of the Information Decision Support Center of the Egyptian cabinet, is about 490,000 until mid-2008
Arabic blogs are hosted on different websites most important of which is, which is owned by Google. In addition, to websites like, the website, an Arabic website that hosted in mid-2009 more than 91,000 blog from all Arab countries . As well as, some other websites that provide blogging service, such as Elaph, Jeeran , Katib, the Arabic Network for Human Rights Information and the blogs of the famous couple, Manal and Alaa.
According to estimates of the Arabic Network for Human Rights Information, which specializes in freedom of expression in the media and the internet, there are about 600,000 Arabic blogs. However, the active blogs are actually no more than 25%.
Arabic blogs can be classified quantitatively and per country. Egypt has the largest number of blogs that make up one third of the Arabic blogs, followed by Saudi Arabia, Kuwait, and Morocco.
The blogging space is divided between the community of Egyptian secular bloggers and reformists and another that represents a gathering of writers supportive of the Muslim Brotherhood, which is defined as "illegal" and banned by the Egyptian regime. Yet, it can be found repeatedly on the internet through young bloggers who declare their membership of the group and express their ideas spread through blogs and launch campaigns to defend Muslim Brotherhood detainees. In addition to other blogs that belongs to the Brotherhood that varies between literary and social blogs.
The Egyptian bloggers aim to break the political constraints through their blogs, which are renowned for its bitter criticism of the government in spite of the government's repression on them. In Saudi Arabia, blogging is focusing on personal rather than political matters. In Kuwait, the majority of blogs are in English. The Syrian blogs are quite similar to Saudi Arabia when it comes to the topic. The Moroccan blogs use a mix of the Arabic and French language. However, some bloggers who discussed political issues and revealed corruption cases served prison terms in Syria, Tunisia and Saudi Arabia.
Arab bloggers use Web 2.0 and they link their blogs in various websites such as YouTube , Wikipedia and news websites such as and the BBC, followed by Al-Arabiya, and most recently the social networking website Facebook.
The age group that most widely uses blogs is between 25 -35 years amounting 45% of the Arab population. The Arab bloggers over 35 years are 9%, while females represent 34% of Arab bloggers.The highest ratio for female bloggers compared to male bloggers is in Egypt in the age group from 18 to 24 years, amounting 47% and the proportion of female bloggers in Saudi Arabia is 46% of Saudi bloggers . 83% of the Arab bloggers live in their homeland and often use aliases, especially among female bloggers.
In general, Arab bloggers write about local political issues and criticize the ruling regimes. They also discuss personal and religious issues which are among the main issues discussed and debated on Arab blogs. Human rights issues are also one of the most common issues discussed on blogs. An issue that all Arabic blogs and all Arab bloggers are all against is siege of Gaza, and the Israeli attack on Gaza, in December 2008 -January 2009.
Arabic Blogs: Voice Of The Voiceless

  • Blogging helped the various religious groups to emerge and represent their case to the Arab public opinion. For example, the Baha'is have used blogging to display their case and the defend their religious freedoms. The most famous Baha'i blog is An Egyptian Baha'i,, owned by an Egyptian young man in his thirties born in a Baha'i family. In his blog he discussed the problems facing him particularly obtaining official papers as well as lack of tolerance and resentment he feels when he declares that he is Baha'i.
    The blogger, Randa El Hoassani, her blog:, is an Egyptian Baha'i activist. She was born in Port Said in a Baha’i family of the fourth-generation. In 1972, She was imprisoned when she was 14 years, for a month, with other Baha'is for contempt of religions
    Blogging has also helped the emergence of a number of codes for homosexuals since 2006, which allowed gays to express themselves and their point of view and confirm their presence in the Arab and Muslim communities in a realistic way rather than the stereotypical image that novels and films have been feeding the public over the years, prior to internet.The most famous of such blogs are: : a Kuwaiti blog : a Saudi blog
    The blog Kareem Diary
    Diaries of a lesbian woman.
  • Cases disclosed by bloggers
    Arab bloggers managed to play a key role in the political field pressuring the authority to act on several issues, such as torture in Egypt which became an attitude during the reign of Hosni Mubarak. It is practiced by police officers against citizens as punishment or to extract confessions or just as a show of power.
    Bloggers revealed incidents of torture and posted videos that show police officers torturing people in police stations. The most famous scene is the torturing of Emad AlKabir, a driver, who was tortured and raped with a stick by the police officer, Islam Nabih. The scene was recorded with a cell phone to humiliate Emad between his friends and neighbors. The scene propagated till it was posted on several blogs at the end of 2006. Among those blogs was that of Wael Abbass, Satellite media and the printed press were forced to discuss this incident , which turned to a public opinion case. The case ended with an unprecedented verdict; the officer Islam Nabih and Reda Fathi, the secretary of police, were sentenced to 3 years in prison .
    Other issues that bloggers have recorded and also turned to cases of public opinion:
    The issue of sexual harassment in Egypt; the blogs of Wael Abbas and Malek Mustafa , posted videos of sexual harassment, that occurred in downtown Cairo during Al Fitr feast in 2006, displaying of groups of girls being harassed.
    The videos stirred a lot of debate on satellite channels and newspapers, and resulted in highlighting the failure of police in protecting victims of harassment despite their presence in large numbers downtown at the same time of the incident. The Egyptian Ministry of Interior tried to deny those incidents even existed but a number of eyewitnesses and bloggers brought undeniable evidence that made the ministry take preventive measures .
    In Morocco, the blogger, Targuist Sniper, managed to disclose corruption of Moroccan police and the Moroccan Royal Gendarmerie in 2007, where he recorded a number of bribes - receiving scenes and posted them on YouTube , after which they spread on blogs and were debated on international media. Unfortunately, this blogger was targeted by the police in Morocco.
    The success of the Algerian blogger, Rahalia whose job is sorting newspaper articles and delivering them to the Algerian Parliament Media Commission. As simple as it may seem, his job allowed him to access the archive of officials' announcements, decisions and related articles leading him to arrive at contradictions, manipulations and lies of official statements. He started writing articles on a limited scale on the internet uncovering those lies. Those articles, were all over the Algerian cyberspace and were successful to bring about change. Rahalia addressed the president himself, through his highly credible articles and documented writings, demanding him to freeze "the hydrocarbon law”, a project to privatize the state oil companies. The president announced before the cabinet that he was sure that this law was full of irregularities
    Other countries also witnessed a significant role for blogs in highlighting events and important political crises, such as Darfur crisis. The blog, Shabab Darfur, is one of the main sources that displayed the real situation in Darfur.
    Marahin blog ,, in Oman, and Mowaten Emarati ,, in the UAE, as well as the famous blog of Mahmoud Youssef in Bahrain (http:/ / /) as well as Moroccan blog; Ahjiouj.

Examples of violations against Arab bloggers
The Arab world is of the worst regions in the world in internet monitoring. Arab bloggers and activists are detained, prosecuted and even tortured. Arab countries are always on the list of internet enemies prepared by Reporters Without Borders. In its report of 2009, which included 12 countries in the world defined as “internet enemies”, 4 Arab countries were listed: Egypt, Saudi Arabia, Tunisia and Syria.
There are dozens if not hundreds of bloggers who have been arrested and detained under the emergency laws, and even abducted and tortured, including:

  • The Egyptian blogger Ahmed Mohsen, 26 years, owner of the blog: Fatth Eineik ,, who was arrested in May 2009 and charged with “abusing the democratic atmosphere to overthrow the government" . ANHRI described this charge as a black comedy.
  • The Moroccan blogger; Mohammed Al Raji, was convicted and sentenced to prison because of an article he wrote that criticized royal behavior which he considers encouraging people to be reliant and passive.
  • Karim Arabji, from Syria, he wrote an article criticizing the Syrian authorities. Consequently, on 13/9/2009, Karim was sentenced to three years in prison for "spreading false news that weakens the sentiment of the nation”.
  • The Saudi, Fouad AlFarhan, is one of the famous bloggers. His blog is entitled Dean of Saudi Bloggers. He is known for his elegant writings and serious advocacy for reform in his blog , His slogan is "in search for freedom, dignity, justice, equality, Shura , and all Islamic lost values for Raghad and Khattab". He was detained by Saudi authorities for five months without charges and was never put on trial. Afterwards, he was released without giving any reasons for his arrest or release.
  • Rafat AlGhanem, a Syrian blogger living in Saudi Arabia, was arrested in July 2009 by Saudi security, without justification, and is still detained.

And many more:

  • The Egyptian Mossad Abu Fajr, owner of the blog,, is one of the main callers to stop discrimination against the Egyptian Bedouins of Sinai. Several charges have been fabricated against him by security. After investigations, the general prosecutor released him. Yet, security services arrested him again under the emergency law and he is still detained till this date in spite of more than 15 release orders that have been issued
  • Abdel Moneim Mahmoud, a blogger and journalist, a member of the Muslim Brotherhood, was arrested, tortured several times and banned from travel. He was arrested allegedly for “disrupting public security”. The Arabic Network believes that the most important cause for detaining Moneim Mahmoud is to smear the good image of any member of Muslim Brotherhood group not what the government is claiming. In his blog, Moneim displays a different profile than the one provided by the government. He defends secularism and different ideologies, reveals torture crimes and participates in campaigns to support freedom of expression. Such an image is one which the Egyptian government is not willing to reveal .

Some Egyptian bloggers are still detained , the most famous case is the blogger Kareem Amer, who was arrested in November 2006 and sentenced in February 2007 for 4 years; 3 years for insulting the Islamic religion and 1 year for insulting the President. Kareem should be released in November 2010. He is serving his sentence at Borg Al Arab prison in Alexandria. Kareem Amer has been tortured in prison and is still subjected to harassment. He was deprived of visits several times in 2009.

In 2007, an Egyptian judge filed a case for blocking 51 blogs and websites on the internet, claiming they were terrorist websites and detrimental to the state, the police and the President. This law suit is an attempt to block all blogs and websites that revealed the judge’s theft of ANHRI report on the freedom to use Internet in the Arab world in 2006. The case has been refused in December 2007 .
In Tunisia, in August 2008, the Tunisian blogger; Zied El Heni, filed a lawsuit against the Tunisian Internet Agency for blocking Facebook until the website was unblocked on 2/9/2008.

Under the spotlight: Sami Ben Gharbia
Quiet a character, an intense blogger, and a strong defender of democracy. He managed to turn the internet into a tool to resist the autocratic regime in Tunisia. A lot of Arab bloggers followed him and non Arabs learned from him. He is inspiration to many since he is so creative in using the internet to expose oppression and corruption of the Tunisian dictatorship. His story started by escaping from Tunisia through Libya, Niger, Chad, Saudi Arabia, Syria and Iran in order to finally reach Netherlands, where he received political asylum .
This is Sami Ben Gharbia , the Tunisian blogger, creator of the map of Tunisian prisons , in which are used many Internet techniques in which he excels in order to show the cruel penal policy, which rendered Tunisia among the top states in the number of prisoners per population. The Tunisian government denied all punitive practices. However, the truth that Ghariba uncovered show that there are two version of Tunisia; the first Tunisia is the green one where tourists enjoys, provided that they shut up completely and have money, the other one is the a big prison for all opponents and human rights activist or even those concerned with the country. Second Tunisia raises some questions, where an answer will not be found, but rather silencing the mouth that uttered the question.
Sami Ben Gharbia uses the Internet creatively to expose corruption and the dark side of Tunisia. He introduced a film that traces the Tunisian presidential plane and its suspicious use in things not related to state affairs.

No wonder, Ben Gharbia has become a target for campaigns of slander and for fierce attack from the Tunisian government officials, agents, informants in overseas embassies.
By launching such campaigns they convey the message to their masters in Tunisia, they are doing their homework, no matter how these campaigns would lack sincerity or credibility. Some official told Gamal Eid, executive director of the Arabic Network for Human Rights, "Sami Ben Gharbia is a sincere young man who loves his country. He does not create or fabricate any of these scandals, he only reveals them" .
Ben Gharbia also revealed that, Ezz Al Din Hammadi, director of the tourist office at the Tunisian Embassy in Washington, reserved the domain name of presidential campaign of 2009 for the candidate Zein El Abidine Ben Ali since 2004, precisely 25 days only after the "victory" of Ben Ali in the presidential elections held on 24/102004.
As well as logging more than 80 domain names mostly all related to media, political and tourist structures in Tunisia! Ben Gharbia considered this the first semi-formal appeal to President Ben Ali to get nominate .

en specifiek in Egypte:


All This Hostility!

"Yes, we allow security agencies to tap the citizens’ personal calls, whether through mobile phones or landlines, this is case all over the world".
Tarek Kamel, Egyptian Minister of Communications, naturally .


For twenty eight years, Egypt has been ruled by Mubarak. Twenty years of an emergency state, torture and unfair trails. Democracy is declared by all the pro-government newspapers and only a small minority denies its existence. A minority that includes lawyers, judges, journalists, students, workers, farmers, doctors, university professors, engineers, clerks and Egypt’s poor. Apart from those, all other Egyptians are quite happy with such democracy and are truly thankful to God for it. Those happy Egyptians have nothing to do with Kefaya movement, the 6th of April strike, labor strikes, farmers’ uprisings or pensioners’ protests.

No one complains of poverty or hunger. This is evident in the overly populated prisons, which Egyptians go to it voluntarily, without being forced by the State Security Services. The State Security Services is loved by Egyptians. They feel its presence, whether they’re awake or sleeping.
The opening quotation of this report, by the Ministry of Communication, shows clearly that the Ministry of Communications’ role, like the Ministry of Interior, aims to serve the public.
The Ministry of Interior has been serving the people for many years by putting them in prisons to be takes care of and to vote for them in any elections. The Ministry of Communications taps their calls, to know their thoughts and dreams, and make them come true!

The Telecommunications Sector and the Internet
By the end of August 2009, the number of mobile phone users in Egypt reached 51.5 million users. These users are divided on three companies: Mobinil: 23.8 million users, Vodafone: 21.5 million users, and the most recent, Etisalat: 6.2 million users. By the end of 2009, the number is expected to exceed 55 million users.
The number of landlines is 9.6 million monopolized by the state-owned company, Telecom Egypt. Telecom Egypt owns the most important ISP, TE Data, which has more than half the ADSL market share. The number of internet users tripled from 5 million users, in 2006, to 15 million users in 2009 .
The increasing number of internet users and their skillful use of the internet, especially young bloggers, have contributed to the democracy struggle in Egypt. This development prompted the Egyptian government to take new measures to limit the number of internet users, while, increasing its profits. The Ministry of Communications proposed The Fair Download policy. The policy aimed to limit monthly downloads to 2 GB for the ADSL speed of 264 Kb under the pretext of fighting illegal connections . The Ministry retreated from this policy in summer 2007; however, it proposed the same policy again in 2009. Internet users fiercely campaigned against this new attempt. The media called it the “the internet users revolution”; many internet users called through forums and social networking websites called for boycotting the web on 10/8/2009 protested the free download policy proposed by the government and the ISPs.
The strong opposition led the Minister of Communications to admit that "illegal internet connections are not the problem, rather it is the increasing the internet usage” . This declaration prompted the Arabic Network for Human Rights Information, INHRI, to call on the ministry of communications to abandon the policy of greed when dealing with internet users .

Internet Cafés
In February 2009, the Central Agency for Public Mobilisation and Statistics in Egypt stated that the number of internet cafés reached 4597 cafés and the total number of clients per week for these cafés is 804,270 clients with an average of 175 clients per café per week. While, the number of IT clubs was around 1776 clubs offering internet service to about 190,016 users per week .
ANHRI states that these figures include only the cafés that are registered. The total number internet cafés exceeds these figures. A lot of internet café’ owners avoid registration to evade bureaucratic complications and police encroachments upon internet cafés owners, especially in heavily populated districts. In addition, the middle class cafés offers wireless network, Wi-Fi, but those were not included in the study either.
On 9/8/2008, ANHRI uncovered that these cafés owners cooperate with the Ministry of Interior in violating the privacy of their clients. In these cafés, customers have fill out a form with their names, e-mails and phone number in order to access the internet. This information is given to the Ministry of Information enabling it to control the personal data of internet users violating their privacy.
As a result of ANHRI’s statement, tensions started to appear between the Ministry of Interior and the owners of these cafés. The Ministry stated that the cafés offered this information voluntary! On the other hand, the owners of those cafés admitted that they could not disregard security instructions. Consequently, the Ministry decided to back down from this illegal procedure. However, there are still a number of abuses, especially in poor areas. The police fabricate charges to close down a café or to force its workers to become informants to the police.

Blocking and Control
Egypt abandoned the policy of blocking websites which practiced by most Arab countries. However, the Egyptian government oppresses and intimidates internet activist in every possible way. This includes wiretapping, abduction, detention and torture of these activists.

Wiretapping and Privacy Violation:
In Egypt, where the police control all bodies and agencies, the telecommunications and internet sector is not an exception. However, controlling these sectors requires the cooperation of companies and staff in this field!
Indeed, three main service providers in Egypt are known to be cooperating with security. They violate the privacy of users’ and the sanctity of correspondence and calls, particularly of Egyptian political activists and reformers.
The three companies are, the state-owned Telecom Egypt that monopolizes landline service and is a major shareholder in the prime internet service provider TE Data. The minister of communications declared his vision on monitoring and wiretapping saying "we allow tapping as is part of the state’s role ”. He added that "wiretapping is not a simple matter; it is governed by rules and special technological capabilities. Although, the Ministry allows for some security agencies to tap calls, the state does not have the capacity to tap the calls of 40 million mobile phone subscribers ".
Since, the state does not have the capacity to spy on millions of mobile phone users, the second company, Vodafone, regularly hands over the data of customers who organize demonstrations against the government, like the bread riots .
Furthermore, Mobinil and Link, both owned by the same person, cards that are purchased at touristic cafés in order to access the internet violates the privacy of the customers of these cafés. Clients have to fill in their names, phone numbers and e-mail addresses. The destination of this information is well known .

  • 1. Torture and Physical Assault
    Internet activists in Egypt are not excluded from the systematic and wide ranged torture of security services. Dozens of bloggers and activists of the 6th April movement had suffered torture and ill-treatment as a result of their intense work to expose corruption and repression. Examples of those tortures activists:
    Ahmed Maher, founder of the 6th April group on FaceBook.
    Diaa Gad owner of the blog Sout El Ghadeb;,
    Mohamed Adel , owner of the blog Meit;,
    Ahmed Duma , owner of the blog Shaeer Ikwan;
    Kareem Beheiri, owner of the blog Egyworkers;,
    The blogger, Kareem Amer, was tortured in prison , like many others who were tortured because of what they wrote on the internet.

2. Arresting Bloggers and Internet Activists
The Egyptian government tries to convince the West that the emergency law is used only against terrorists and drug dealers. However, this is far from the truth. Mossad Abu Fajr , Hani Nazeer, Diaa Gad, Abdul Aziz Hijazi, Shawky Ragab, Hani Abdul Rahman and Mohammed Refaat were arrested just for blogging and advocating for democracy.

3. Libel And Defamation
Many bloggers were charged of libel and defamation because of something they wrote on the internet. For example, the blogger Tamer Mabrouk, from Port Said city, owner of the blog Al Hakika El Masriya,, was accused of libel and defamation for writing about a chemical discharging chemicals in the lake of Manzala lake causing deadly pollution. The famous bloggers, Manal and Alaa, owners of the blog Manal and Alaa,, were also accused of libel and defamation. Furthermore, Journalist, Ahmed Seif El-Nasr of Fayoum window,, was accused of a fabricated insult and libel charge.
While, the number of fabricated libel cases against bloggers and internet activists is increasing, some of the bloggers are exposed to defamation and libel campaigns from some officials who just remain at large with no punishment. The blogger, Wael Abbas, has been subjected to an unfair smear campaign by a senior officer, General Ahmed Diaa Aldin, who instead of being punished for his unjust accusations against Abbas and for insulting and defaming him on TV programs, the Egyptian government rewarded him by appointing him governor of Minya .

4. Seizing Computers
Every police raid, whether legal or illegal (the latter is the most common), against internet activists, must result in seizing their computers that often disappear and never recovered. The Ministry of Interior does not try to find the place of those belongings which increases the corruption in the Ministry. Examples of bloggers whose computers have been seized are: Mohamed Adel, AbdAlAziz Mujahid, Wael Abbas, Mohammed Yakut, Reda AbdAlRahman, Khalifa Obaid and Mohammed Refaat. It is claimed that the Ministry of Interior started a secret investigation about the computers that were seized from the homes of those activists or in airports, like Wael Abbas, but, ANHRI cannot affirm such information yet.

Site blocking Lawsuits:

During the past three years, Egypt has witnessed two important cases which have had significant impact on the freedom of internet use in the country:

1. Judge Abdel Fattah Murad and the case of blocking 49 websites:
In December 2006, ANHRI issued its second report on the freedom of internet use in the Arab world under the title An Unyielding Opponent: The Internet and the Arab governments. The report was printed, distributed and posted on ANHRI’s website .
In February 2007, while searching the market for legal references that may help in Kareem Amer’s case, ANHRI’s lawyers purchased a book for the judge Murad entitled Scientific and Legal Principles of Blogs on the Internet. It was a surprise to find that dozens of pages were an exact replica of ANHRI’s report published in December 2006. The lawyers tried to persuade Judge Murad to apologize for such dishonest reproduction, an intellectual property crime, a charge so degrading for a judge and a PhD holder. However, The judge refused and began fabricating cases against ANHRI at first and then against several bloggers and human rights organizations who have expressed solidarity with ANHRI and supported its right to punish the judge for violating intellectual property. ,
The judge fabricated a new important case. He requested the blocking of 21 websites including e-papers, blogs, and local and international human rights organizations sites. Those websites published the intellectual property crime committed by Murad and a copy of ANHRI’s report. Murad claimed in his case against the Ministry of Communication that those websites should be blocked as they “support terrorism” and “smear the state’s reputation”
As a result, bloggers and activists launched a counter campaign uncovering Murad’s crime. So, he decided to increase the number of websites to be blocked to 49. However, the decision of the Administrative Court was a strong blow to the judge and to internet police that supported him. The case was rejected and the court upheld the freedom of expression in Egypt .
The Supreme Administrative Court is still reviewing the appeal submitted by Murad who tried to cover his intellectual property crime by another crime against freedom of expression on the Internet.

2. Blocking Adult Websites
On 12/5/2009, the Administrative Court issued a decision, in regards to a case filed by an Islamist attorney, demanding the Ministry of Communications to block adult websites on the internet in Egypt without defining adult websites or the body responsible for blocking these websites. Defining pornography will be left to clerks in the Ministry. This may lead to the blocking of historical, literary and artistic websites. A site may be blocked because of an image, a word or a verse from a poem.
Although, the minister of communications declared that blocking all these websites is difficult, conservatives, extremists and the enemies of the internet have started to put pressure on the Egyptian government to implementing the court’s decision even before the Supreme Administrative Court has reviewed the submitted appeal.

Morgen meer!

15-02-2010 om 23:13 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Amira Al Tahawi

Egypt: Blogger loses job for uncovering fake virginity story

Fri, 2010-02-12 12:36

While bleeding on the wedding night is still the proof of the bride's honor in Egypt and Middle Eastern countries, Radio Netherlands broadcast an Arabic translation of the Chinese advertisement of the Artificial Virginity Hymen kit. Youm7 newspaper announced that the product will be available on the Egyptian market for LE 83. And as if Egyptian women were all waiting for the miracle hymen to embark on pre-marital sex, conservative parliament members want the product banned and any importer exiled or beheaded. Egyptians began wondering if Egypt will start importing Chinese Hymens and Amira Al Tahawi, who used to work with Radio Netherlands at the time, got fired for blowing the whistle over the fabricated Chinese hymen story.

On her blog Amira Al Tahawi wrote:

نعم! ففي ٢٦ يناير ٢٠١٠ تلقيت رسالة بفصلي من عملي كمراسلة لاذاعة هولندا بالقاهرة بسبب مقال نشرته نهاية فاضحة وخلوها من أي أدلة علي رواج المنتج بالفعل في الاسواق الديسمبر الماضي حول مادة ملفقة نشرت بموقع الاذاعة في ٢٢ أغسطس ٢٠٠٩ عن “رواج غشاء البكارة الصيني” في العالم العربي، وأنه “مخترع ومصنوع خصيصا للمسلمات والعربيات” ، وكنت قد طلبت من الاذاعة تصحيح هذا الخطأ في رسالة - لازلت احتفظ بها - بتاريخ ١٤ سبتمبر ٢٠٠٩ وذلك بعد أن نشرت مواقع مصرية هذه الكذبة باعتبارها حقيقة - نقلا عن موقع سوري احال للاذاعة كمصدر - دون أن يكلفوا أنفسهم عناء قراءة المادة الأصلية وما بها من تجاهل لتاريخ المنتج الذي ظهر في اليابان منذ ١٩٩٣ ولم يخترع اويصنع تحديدا للمسلمات على يد الصين التي انتبهت لـ “شيزوفرانيا المسلمات والعرب والرغبة في اخفاء عدم عذرية النساء” كما جاء في المادة الركيكة التي نشرتها الاذاعة ودون حتى ان يقرأها أحد لتصحيح اخطائها. Yes! I was fired over a blog post I published last December! On 26 January, 2010, I received a termination letter putting an end to my job as a Cairo correspondent for Radio Netherlands. In my post I proved that that station published false unverified information on 22 August, 2009, regarding the penetration of the Chinese “Artificial Hymen” in the Arab world. The information broadcast on the Radio said that the fake hymen is manufactured specially for Arab and Muslim women ignoring the fact that the product has been available in Japan since 1993 and it was not specially produced by the Chinese who realized the schizophrenic condition of Arab women who need to fake their virginity. I asked the station to correct the factual errors with that piece of fabricated news in an email dated 14 September. My request fell on deaf ears and many Egyptian news portals further spread the lie without bothering to investigate the facts or the sources quoted.

Many bloggers found the decision to fire her ridiculous and unjustified; Nawara Negm wondered:

وهي لم تسئ للاذاعة الهولندية في حاجة، باي حق بيفصلوها من عملها؟ عموما هي رافعة قضية دلوقت
عايزين نصيح لها بقى يا شباب Why are they firing her? She did not write anything offensive about Radio Netherlands. Anyway, She is suing them … let's give her a hand guys!

Eman Hashim is lamenting the integrity of journalism; she wrote:

ان الصحافة فى مصر بقى فيها كتير قاعدين فى بيوتهم بيعملوا من مواضيع و جروبات الفيس بوك اخبار ابقى مش ببالغ. اميرة دلوقتى مرفودة من مكان عملها و مانعين عنها حقوقها المادية و الأدبية
و كل ده عشان قالت لأة
اميرة نفسها كتبت كل التفاصيل بالروابط و التفاصيل و التواريخ هنا. يا ريت نعلى صوتها و نوصل قصتها للكل. اذا كنا بنلوم اللى بيسكت على سكاته , يا ريت نساعد اللى بيتكلم.
انشروا المواضيع فى كل حتة. عرفوا الناس حقيقة اذاعة هولندا القسم العربى و رد فعلها تجاه نشر خبر كاذب عندها. فين الامانة الصحفية؟ فين احترام القراء؟ فين احترامهم لنفسهم كاعلاميين؟ كان ممكن يطلعوا منها ببساطة و دون احراج نفسهم و يقولوا الموقع ضرب و الخبر اتنشر غلط. كان ممكن يعملوا اى حاجة … اى حاجة. لكن انهم يرفضوا التوضيح و التكذيب و يتكبروا يعترفوا بالغلط و كمان يرفدوا اللى قالت لأ … يبقى تهريج رسمى Journalism in Egypt has been infested with many so called journalists who make news and create scoops out of Facebook groups. Amira got fired and is being denied her financial and moral rights because she said NO! Amira wrote the details on her blog so let's give her a louder voice and let everyone know the truth. We blame the silent for their silence but we owe those who have a voice a microphone. Is that how Radio Netherlands deal with false news? Where is their integrity? Where is their respect to their readers and listeners? They could have easily published a correction or anything … anything at all. The fact that they did not publish a clarification or a verification of any sort is sad but firing an honest journalist for exposing fallacies is a practical joke.

Dr. Mostafa El Nagaar wrote in Amira's defense saying:

اميرة الان تتألم مما حدث لها وهي تدفع الثمن نظرا لوقفتها الشجاعة وانحيازها الي المعايير المهنية الاعلامية ، أميرة تدفع الأن ثمن موقفها النبيل للدفاع عن سمعة المصريات الذين تورط بعض أدعياء الصحافة وروجوا أن المصريات ينتظرن غشاء البكارة الصناعي وان الصين صنعته خصيصا للسوق المصري ، أستحي من هذا الموضوع وأكتب فيه بضيق لسخافته ولكن أدعوا كل امرأة مصرية أن تدافع عن انسانة تدفع الثمن دفاعا عن سمعة بنات بلدها ، ادعوا منظمات حقوق المرأة ان تتضامن مع اميرة بشكل عملي وفوري حتي تنال حقوقها المادية والمعنوية التي تم اهدارها بسبب موقفها الشجاع ، لا يصح ان تجد أميرة نفسها وحدها في مشكلتها التي هي صفعة علي وجوهنا جميعا ونحن نطلب مجرد الاعتذار ممن اساءوا لنساء مصر، ادعوا كل الشرفاء أن يقفوا مع فتاة مصرية انحازت للقيم والمباديء والوطن فدفعت الثمن Amira is now suffering the dire consequences of her professionalism and nobility. She is paying the high price for ethical journalism. She needs someone to defend her the way she defended Egyptian girls when imposters claimed that they are waiting for the fake hymen to cover up for their immorality. I urge every Egyptian woman to return the favor and defend Amira who lost her job. I am asking all Women's Rights organizations to show their solidarity with Amira. We officially ask for a clear apology from those who tarnished our reputation and I am asking all those who speak in the name of honor to show their support.

Mostafa Fathi also posted a note on Facebook and Karim El Beheiry published a post on his blog in solidarity with Amira.

14-02-2010 om 22:36 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.OPROEP TOT ONZE OLLANDSE LEZERTJES! STEUN AMIRA AL TAHAWI TEGEN RADIO NETHERLANDS
Beste lezertjes, we worden gelukkig niet alleen gelezen in Belgistan maar dus ook elders in de wereld. Onze kleine bijdrage over een medeblogster uit het verre Egypte die door de vuige Ollanders als een stuk vuit uit Radio Netherlands werd gesmeten omdat ze een artikel over synthetische chinese maagdevliezen had durven publiceren trok de aandacht. De aandachtige buitenlandse lezeres Sami vraagt ons vriendelijk en beleefd te verwijzen naar volgende site. Iets dat we met veel genoegen zullen doen. We wensen ons natuurlijk ook aan te sluiten bij de verontwaardigden die heftig wensen te protesteren tegen dergelijke toch eerder onollandse praktijken. We roepen onze Ollandse lezertjes dan ook op om de juiste instanties te bestoken met woedende reacties en hen erop te wijzen dat hun land steeds bekend heeft gestaan voor tolerantie en openheid en dat een artikel over synthetische maagdenvliesjes niet meteen een gegronde aanleiding is voor het ontslaan van een degelijke journaliste zeker niet als jullie hierover weinig correcte informatie hebben gegeven en dat Mevrouw Tahawi enkel een rechtzetting vroeg!


The Arab Program For Human Rights Activists
Firing of Holland Radio Station Reporter
The Arab Program for Human Rights Activists received with deep concern the news of firing the Holland Radio Station Reporter in Cairo Mrs. Amira El Tahawi on the back ground of publishing an article in Egyptian newspaper. Mrs. Tahawi published on 22/08/2009 an article in NahdatMisr newspaper entitled" Alleged conflict based on fabricated news" through which she revealed the incorrect details of a news came in the Station under the title" Spread of Chinese virginity membrane in Arab World and fabricated specially for Arabs and Muslims" and involved offensive phrases to Muslims and Arabs. It worth to be noted that Mrs. Tahawihad asked the Station on 14/09/2009, through a letter, to correct the inaccurate information after been handed and published in many Egyptian web sites as a fact. On the other hand, the Station completely ignored her request and since that time, she faced a very aggressive treatment from the Station's management and firing at last.
The Arab Program For Human Rights Activists
Osama El Sadik St., behind El Serag Mall, 8th district, building
No. 10, 7th
floor, flat No 16
Nasr City, Cairo- Egypt
Tel : 0222753975 - 0222753985
Fax: 0222878773

en we vonden tussen de arabische reacties de bewuste brief die een eind maakte aan de samenwerking en wat nog veel leuker is de naam van de dader namelijk"deputy editor in chief" Ardi Bouwers

end of cooperation‏
From: Ardi Bouwers (
Sent: Tuesday, January 26, 2010 9:06:47 AM
To: '' (
Dear Amira,
Due to unfortunate publications on your part about Radio Netherlands Worldwide, we have no other choice but to stop our cooperation. After a column on the RNW website you did not agree with, you started a 'campaign' against RNW on Facebook and in Egyptian newspapers. In those publications we see a total lack of commitment to RNW on your part, and that has resulted in a lack of trust on our part.
In our telephone conversation last week, yousaid explicitlyyou felt no commitment to RNW, only to your readers in Egypt. Therefore we see no basis for cooperation any more, as I told you by telephone.
On our request, you already stopped writing articles (as was discussed with you by Mohammed Abdulrahman on December 27 by telephone) and on January 18 I asked you to stop translating immediately. We will not reduce your salary, but we will pay you the normal amount for the months of December and January.
We do ask you to return the RNW laptop and token.I will ask our IT department to contact you about this. Of course, RNW will pay the costs involved.
Wish you well for the future,
Kind regards,

Ardi Bouwers
Deputy editor-in-chief Radio Netherlands Worldwide

en hieronder de versie van Amira...

Holland : I was fired because of an essay !!

On 26th of January, I received an email that stated firing me as a correspondent of the Radio Netherlands Worldwide RNW in Cairo because of an essay that I published end of last December at an Egyptian Newspaper "NahdetMsr".
The essay was related to a fabricated story published at RNW website on 22nd of August 2009 regarding "promoting Chinese hymen" in the Arab world, saying this artificial hymen is" manufactured especially for Arab and Muslim women". In an e-mail dated on 14th of September 2009, which I still have on my computer, I asked RNW to correct such wrong information soon after I realized that there were many Egyptian /even arab/ websites republished such fake story. The Egyptian websites referred the information to a Syrian website that quoted the RNW as the Only source of the information.

This hymen, which apeaed around 1993 in Japan , was never invented for Muslim women by Chinese manufacturers who realized the "schizophrenia of Muslim and Arab women and their desire of hiding the fact that many women are not virgins" according to the material published by RNW. No one there at RNW made any efforts to correct the non-logical deductions and mistakes, or even filter that published story from the offensive language used against Arabs and Muslims. Such offensive fabricated story should never have been published by any website which is supposed to be aware of press laws and regulations let alone the ethics of journalism. The content of this published material did not include any indications on the availability of such artificial hymens in the Arab markets. My only concern was to defend professionalism and not to allow a website to offend a whole society by inventing and promoting a rumor.
Since I requested the correction of such fabricated story, I have been subject to an arbitrary treatment from the Director of the Arabic Department till he fired me. I demanded a detailed letter that states the reason for firing me.
In a letter from RNW they considered my essay (which I published on the Facebook) an offence that requires firing me from work!

So...... is such procedure referred to RNW desire to avoid any internal investigation inside the organization?. Such firing came after working for RNW since 2005 and I am an accredited correspondent for the radio since February 2009 with an official attestation letter submitted by RNW to the Egyptian Ministry of Mass Communication. I wonder why RNW insisted in fighting in defending a fake story against Arabs and Muslims?

However, the RNW refused to pay the salary of my last working month nor even paying an incentive after ending my work.

I am currently in the process of filing a law suit against RNW due to such arbitrary firing and the maltreatment I received before ending my employment with them for no reason but demanding correcting fabricated information in a place I worked for.
Please find below the link of my essay in which I did a content analysis of the fabrications published by RNW including other links that showed the actual date of artificial hymen. It also includes the opinion of some specialists regarding this professional scandal which was published on a Dutch website which is partially funded by the Dutch Ministries of Foreign Affairs and Culture. Once you check any search engine, you will see that such fabricated story became a topic to insult Egyptian women as it was perceived as an issue related to Egypt in particular because this cheap material was published as if it was a report from Cairo.!

Volgens onze bescheiden mening heeft de "deputy editor in chief" vooral het eerste deel van zijn ronkende titel gebruikt want iemand die een beetje"editor" is doet zoiets niet en zeker niet met zulk een arrogant briefje. Deze meneer Bouwers is dus geen Heer van stand, zullen we hier in Belgistan maar gniffelend zeggen! Dit is een echte Unoxmuts!
Wij roepen onze Ollandse lezertjes dus op zo massaal mogelijk dit nieuws via blogs en andere media te verspreiden en die deputy editor in chief eens een poepje te laten ruiken!

hup Holland!

En bezorg Amira Al Tahawi zo vlug mogelijk haar job terug!

14-02-2010 om 21:55 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoe zit het nu met de pangasius?
We weten allemaal dat er hier in Vlaanderen verschillende kwaliteitskranten zijn of tenminste kranten die zich zo noemen. Af en toe worden er wel eens wat journalisten gedumpt omdat je tenslotte toch een kwaliteitskrant kan maken met 5 journalisten en een paardekop als je maar de juiste gevoelige snaar raakt bij de lezertjes. het gaat er immers niet om goeie artikels en vooral gefundeerde artikels te schrijven. Het gaat erom de oplage te laten stijgen op gelijk welke manier. En wat doet in zo een geval een "progressieve" krant als De Morgen? Ze gaat natuurlijk de ecologische toer op en de dioxinecrisis indachtig weet de redactie dat de Belg gevoelig is op wat er in zijn bordje ligt.
Dus komt er een sensationeel artikel over de zogenaamde gifvis of de pangasius lees mee beste lezertjes want deze vis blijkt een gifstort op zijn eigen:

dmbedreigde dieren

Pangasius: de waarheid over de wondervis uit het vriesvak

Misschien hebt u hem al gezien en zelfs gekocht uit het vriesvak van uw supermarkt of vishandel: de exotische pangasius. Het lijkt op het eerste gezicht een goeie keuze. Want op grote schaal gekweekt in Azië, ergo een ethisch verantwoord alternatief voor het eten van gevangen, bedreigde soorten. Zo simpel is het echter niet.

Waterkwaliteit is niet echt een punt en je kan heel veel vissen in heel weinig water kweken. De norm is zowat 150 stuks in een drijvende kooi van een kubieke meter, en een stuk of tachtig per vierkante meter in een kunstmatige vijver.
De Mekong is één van de zwaarst vervuilde rivieren ter wereld. De hoeveelheid arseen in de stroom ligt tot acht keer hoger dan wat de Wereldgezonheidsorganisatie als veilig acht. In het grondwater is de concentratie zelfs twintig keer hoger dan veilig. Het gif komt onder meer van een quasi ongecontroleerd gebruik van pesticiden.
Vrouwelijke pangasius groeit opmerkelijk sneller en legt sneller en meer eieren wanneer ingespoten met een hormonenextract dat een Chinese firma produceert uit gedehydrateerde urine van zwangere vrouwen.
Er is ook een soort feodaal systeem ontstaan langs de oevers van de Mekong, waarbij een arme viskweker het vissenvoer "in bruikleen" geleverd wordt. De leverancier van het voer neemt na 180 dagen de vissen af tegen een vergoeding die per persoon neerkomt op ongeveer de armoedegrens.
Een keer verwerkt, krijgt de pangasiusfilet een injectie met een pentanatriumtrifosfaatoplossing. Die bedraagt tussen 10 en 20 procent van het gewicht van de filet. De filet wordt daardoor zwaarder (en brengt meer op) plus zorgt dat hij langer bewaard kan worden.
De kweek van pangasius heeft sterk bijgedragen tot het verdwijnen van de populatie van irrawaddydolfijnen (orcaella brevirostris) in de Mekong. Er zouden er nog hooguit een vijftigtal zijn.
Pangasius is een Vietnamees succesverhaal. 90 procent van alle pangasius wordt gekweekt in de Mekong-rivierdelta. Het gaat eigenlijk om twee soorten katvis: tra (pangasianodon hypophthalmus) en basa (pangasius bocourti). In 1995 bedroeg de 'oogst' 10.000 ton, in 2008 was het al meer dan 1,1 miljoen ton. Die groei is marktgedreven

Pangasius wordt nu uitgevoerd naar 130 landen, bijna allemaal in de vorm van witte filets. 80 procent van de export ging naar de VS, maar dat is de jongste jaren veranderd, en nu is Europa met 35 procent de grootste afnemer, en hangen de States aan het staartje met amper 4 procent.

Waterkwaliteit is niet zo'n punt

Het succes van pangasius heeft de vis onder meer te danken aan een fysiologisch kenmerk. Door z'n unieke zwemblaas kan de soort direct zuurstof halen uit de lucht. Dat betekent dat kwekers niet te veel moeten wakker liggen van het zuurstofgehalte van het water. Lees: waterkwaliteit is niet echt een punt en je kan heel veel vissen in heel weinig water kweken. De norm is zowat 150 stuks in een drijvende kooi van een kubieke meter, en een stuk of tachtig per vierkante meter in een kunstmatige vijver.

Poisson poison
De Mekong is één van de zwaarst vervuilde rivieren ter wereld. De hoeveelheid arseen in de stroom ligt tot acht keer hoger dan wat de Wereldgezonheidsorganisatie als veilig acht. In het grondwater is de concentratie zelfs twintig keer hoger dan veilig. Het gif komt onder meer van een quasi ongecontroleerd gebruik van pesticiden. De impact is nog niet duidelijk: de effecten van chronische arseenvergiftiging zijn vaak pas na tien jaar te zien. Daarnaast munt de Mekong uit door de prominente aanwezigheid van kankerverwekkende PCB's, DDT's, CHL's, HCH's en HCB's.

De vis-apotheker
Uw pangasiusfilet leeft niet alleen in dat water; het wordt ook gebruikt om hem in te vriezen. Dat is niet alles. De sjiekste zelfstandigen in de regio zijn de handelsreizigers die met een koffer vol geneesmiddelen tegen parasieten in de vis, pre- en antibiotica en nog van dat fraais aankloppen bij de viskweker.

In het assortiment ook steevast trifluralin, dat met recht en rede in Europa verboden is. Het pesticide excelleert in zowat alles wat u niet in de buurt van vis voor consumptie wil: persistent in de bodem en niet gemakkelijk biologisch afbreekbaar en een hoog potentieel voor bioaccumulatie, met name in waterorganismen. De viskwekers vinden het echter een doeltreffend middel tegen ongewilde plantengroei in hun vijvers.

Urine van zwangere vrouwen
Een ander middeltje dat gretig wordt afgenomen: vrouwelijke pangasius groeit opmerkelijk sneller en legt sneller en meer eieren wanneer ingespoten met een hormonenextract dat een Chinese firma produceert uit gedehydrateerde urine van zwangere vrouwen.

De kip en de vis
De pangasius krijgt korrel als eten. Daarin onder meer vismeel (dat komt uit Zuid-Amerika, waar 90 procent van de ansjovisvangst verwerkt wordt tot beestenvoeder, maar dat is een ander verhaal), eiwitten van plantaardige oorsprong zoals soya, maar ook eiwitten van dierlijke oorsprong en nogal wat pluimen van kippen en andere bijproducten van gevogelte. Dat laatste kan het risico met zich meebrengen dat het in die regio gangbare vogelgriepvirus ook in de vissector terecht komt.

Een keer verwerkt, krijgt de pangasiusfilet een injectie met een pentanatriumtrifosfaatoplossing. Die bedraagt tussen 10 en 20 procent van het gewicht van de filet. De filet wordt daardoor zwaarder (en brengt meer op) plus zorgt dat hij langer bewaard kan worden.

Feodaal systeem
Niet dat het de viskwekers echt rijk maakt allemaal. Een maximum maandinkomen van 50 Amerikaanse dollar is gewoon. Er is ook een soort feodaal systeem ontstaan langs de oevers van de Mekong, waarbij een arme viskweker het vissenvoer "in bruikleen" geleverd wordt. De leverancier van het voer neemt na 180 dagen de vissen af tegen een vergoeding die per persoon neerkomt op ongeveer de armoedegrens.

Katvis vermoordt dolfijn

De kweek van pangasius heeft sterk bijgedragen tot het verdwijnen van de populatie van irrawaddydolfijnen (orcaella brevirostris) in de Mekong. Er zouden er nog hooguit een vijftigtal zijn. De dolfijnen zijn bijna allemaal gestorven als gevolg van een bacteriële infectie, waarschijnlijk afkomstig door aanraking met kweekkooien. Die ziekte is op zich niet dodelijk, behalve wanneer het immuunstelsel van de dieren is aangetast. Bij de autopsie troffen onderzoekers toxische niveaus van pesticiden (vooral DDT) en PCB's aan.

Zwarte markt
Vorig jaar werd in de VS een lading pangasius onderschept van 4.545 ton. Op de verpakkingen stonden de namen van duurdere vissen zoals tongfilet, kabeljauw en zeebaars: alles behalve pangasius. Het kopstuk achter de zwendel werd gepakt en kreeg 63 maanden cel. Maar het zou naïef zijn om te denken dat deze vangst niet meer dan het topje van de ijsberg was.

En dan is er de strontmond
Tilapia is oorspronkelijk Afrikaans, maar nu wordt hij voornamelijk in Zuid-China, Indonesië en Bangladesh gekweekt. De export gaat grotendeels richting Amerika, maar ook in Europese supermarkten duikt de vis op. Het grootse probleem met tilapia zijn hormonen. Alleen de mannetjes van de soort zijn bruikbaar om verwerkt te worden. Dus worden van de vrouwtjes op jonge leeftijd mannetjes gemaakt. Dat kan door het toedienen van grote dosissen testosteron. Te veel testosteron kan onder meer leiden tot borstkanker.

Tilapia wordt ook wel "strontmond" genoemd door z'n kwekers. De vis is de kampioen in het eten van zijn eigen uitwerspelen; hij consumeert tot zes keer meer uitwerpselen dan dat hij er zelf produceert. (mvl)

Deze maand neemt Planet Watch u mee op een ontluisterende trip door de oceanen van de wereld. De reeks 'Naar het einde van de zee' gaat over de belabberde toestand van onze zeeën en het effect daarvan op ons en onze toekomst. De jongste vijftig jaar is 90 procent van wat door de mens als eetbaar visbestand wordt aangezien gewoonweg verdwenen. Als we doorgaan op het huidige elan met vissen en vervuilen, dan zijn binnen dertig jaar alle oceanen dood.

13/02/10 05u00

zoiets eet je toch niet, beste lezertjes? MAAR er is een MAAR want wat dit uiterst goed gedocumenteerde artikel vergeet te vermelden is dat dit verhaal niet echt nieuw is...en het blijft, net als de bekende stadslegendes, regelmatig terug op te duiken...

Want eigenaardig genoeg vinden we ongeveer net het zelfde verhaal terug in 2001 met enige lichte verschillen maar nu met een verdediging vanuit Vietnamese hoek:

Catfish campaign against Vietnamese fish


November 14, 2001 - VN/US relations

No sooner was the Bilateral Vietnam-US Trade Agreement (BTA) signed by US President George W Bush, the world witnessed opposing moves by a group of US business people in a campaign against the import of Vietnam's Tra and Basa catfish into this market. The campaign, which began late last year, occasionally eased for a few months before it culminated into a full-flown campaign. The campaign is so loud and harsh that some Americans term it the 'Catfish war' or 'A new war against Vietnam.'

What is catfish and who is the CFA?

'Catfish' is an English name for any of numerous teleost fishes having whisker-like barbels around the mouth including Mudfish, Hemibagrus, tre catfish, tra catfish and basa catfish, all belonging to the group of Siluriformes, including between 2,500 and 3,000 different species, living in fresh, salty and brackish water all over the world. These fish species are classified into different classes including the US Ictaluridae and Asian Pangasiida. The US catfish (Ictalurus punctatus) are exclusive to the US waters while the tra catfish (Pangasius hypophthalmus) and the basa catfish (Pangasius bocourti) are numerous in the Mekong river delta and belong to the Asian catfish.

The noisiest voice in the current catfish war is the Association of Catfish Farmers of America (CFA). The association represents affluent farmers in Mississippi State and some other southern states in the US. Raising catfish is an important cash earner in these states because catfish farmers make big profits from using the vast waste land areas to turn catfish from a popular dish for poor black people into a much sought after foodstuff in the US, ranking fifth among the most popular maritime products. That is why these farmers are embittered at the influx in the US market of similar, imported products, which are of higher quality, and at lower prices. And more than 20 years after their failure during the Vietnam war, they opt to launch a new war, as they declare, not to fight communism, but to combat Vietnamese tra and basa catfish.

Developments of the 'war' over catfish

During 1999 and 2000, the volume of Vietnamese tra and basa catfish imported to the US market increased considerably, which angered American catfish farmers. That why, right from the end of last year, they used the US media to provide misinformation to distort the image of Vietnamese tra and basa catfish. Despite their noisy reaction, Vietnamese catfish imports into the US continue to rise.

In order to gain an insight into the core of the matter, in November 2000, a delegation of nearly 20 members including professors from the Auburn University and American catfish raising and processing companies, headed by Mr Gvillo Curtis, president of the Catfish Association of Alabama State, made a fact-finding tour of Vietnam. They made thorough surveys of the actual conditions of feeding and processing tra and basa catfish in rafts and ponds, the catfish processing plants in An Giang and Can Tho. They praised the technology and equipment for feeding, processing and food safety and hygiene conditions. Following this fact-finding tour, the war over catfish seemed to ease a little.

But CFA did not promptly recognise what the American scientists saw with their own eyes. In February 2001, when catfish supply was scarce in the US and imports of Vietnamese catfish rose, the war picked up again. A nine-month promotion campaign was launched by TCI and funded with 5.2 million dollars by CFA to oppose the import of Vietnamese tra and basa catfish. Posters and placards printed in commercial magazines and food ads are filled with xenophobic titles against foreign catfish products. Domestically, they launched campaigns calling on American people to eat American catfish and coined the label 'Catfish raised in USA' in opposition to Vietnamese products.

The CFA President sent a letter to the US President George W Bush on June 28, 2001 to propose that the US administration negotiate a separate agreement on catfish with Vietnam. In the following months, the CFA hired law firm Nathan Associates to collect information and launch a publicity campaign to smear Vietnamese catfish, stressing that imports of Vietnamese catfish caused a 10% drop in prices of US catfish.

CFA plotted a campaign to lobby and pressure Congressmen of the states that raise catfish and drummed up support from legislature and law enforcement agencies to back up their retaliation against imports of Vietnamese catfish.

American Congressmen begin their involvement

Upon CFA pressure, many American Congressmen were forced to take part in the war. On February 9, 2001, all 12 Congressmen including eight from the senate and four from the House Representatives, from catfish raising States, signed a letter addressed to Mr Robert Zoellick, US trade representative to complain about the import of Vietnamese tra and basa catfish which caused losses to the US catfish production sector and requested the government take measures.

On July 11, Mississippi State Senators Ronnie Shows and Bennie Thompson, and Arkansas Senator Marion Barrym rallied forces and called on the Congress to adopt the H.R.2439 bill on labelling the origin of imported fish for retail, openly smearing Vietnamese products. However, this bill was not submitted for approval because the Senate had turned down a similar bill on agricultural products.

On August, 15, US Senator Mike Ross, one of the major sponsors for the H.R. 2439 bill sent a letter asking for information about Vietnam's measures to control the labelling of fish products imported into the US. On August 17, Deputy Minister of Fisheries Nguyen Thi Hong Minh sent a reply letter, making clear the measures being taken by Vietnam.

In late September 2001, some Senators representing US Southern States plotted to use catfish as a matter to prevent the US Congressional adoption of the BTA. But their scheme failed. On September 27, the US Food and Drugs Administration (FDA) sent a letter asking for samples of Vietnamese catfish being imported to the US market. Vietnam sent an immediate response. But the US continues to press on with the issue.

In a recent article run by the Washington Post, Senator Marion Barry even dared say that that the catfish being raised in the Mekong river might contain the residue from the Agent Orange which had been sprayed by the US during the war in Vietnam.

On October 5, 2001, the US House of Representatives suddenly adopted the H.R.2964 bill, which allowed the use of the name 'catfish' only for Ictaluridae species, which, in essence, aimed at the American catfish type Ictalurus punctatus. The fact that the US reserves itself the right to monopolise on a common name representing more than 2,500 different types of fish worldwide is an unprecedented, unacceptable move.

Furthermore, in the small hours of October 25, the Senate made a verbal vote to adopt 35 amended articles to the H.R.2330 bill on allocating agricultural budget for fiscal 2002 in which SA 2000 amendment article stipulated that FDA shall not be allowed to use budget allocation to clear procedures for licensing imports of a certain kind of fish called 'catfish' except those belonging to the Ictaluridae family. They used the trick of controlling the purse string of CFA to take an upperhanded attitute towards authoritative scientific bodies that have so far persisted in the stance that all types of fish belonging to the Siluriformes class be called 'catfish.'

What does the CFA criticise?

CFA focuses on three major arguments to oppose imports of Vietnamese tra and basa catfish into the US markets:

First, they describe the influx of Vietnamese catfish into the US as causing the fall in prices of American catfish.

Second, they say Vietnamese catfish is raised in polluted water conditions which cannot guarantee quality and food hygiene and safety for consumers.

And third, they request Vietnamese tra, basa and similar types not be called 'catfish' because this name has been marked by the credibility of US catfish which has cost the country several years and much money to build.

We should scrutinise such criticism from official US documents, according to the latest overview of the situation of aqua-culture, made public by the US Agricultural Department�s Economic Research Service on October 10, 2001, and the findings of a study on existing trends on the US catfish markets, publicised by the famous US law firm Consulting Trends International on October 26th 2001. What are the findings of these studies?

Does Vietnamese catfish reduce prices of American catfish?

Before 1997, catfish was imported into the US mainly from Brazil at a record volume of 8.2 million pounds (lb) in 1986, which was equal to the imported volume for 2000. Since 1997, Vietnamese catfish accounts for a major share of the US market with its major product of frozen fillet. In 2001, the US has imported an estimated volume of 14-16 million pounds. Despite its increased volume, Vietnamese catfish imports in 2001 are still much lower than the market share for import of catfish from Brazil in 1986 by 6.7%.

Since 1990, the price of raised catfish has dropped considerably, much earlier than the import of Vietnamese catfish began to rise in 2000 and 2001. In 1991, each pound costs an average 65 cents which was 13 cents lower than that in 1990. Meanwhile imports increased from four million pounds to 5.2 million pounds. In 2001, a pound cost 65 cents which was a drop of 10 cents from 2000. In the meantime, imports rose from 8.2 million lb to 16 million lb. The fluctuations on prices and volume of imported catfish in the 1991-2000 also followed the same pattern. Meanwhile, the average price in 2001 when imports increased accounted for only 5.2% of the market share, or 2 cents/lb lower than the average price in 1986 (67 cents/lb) while imported catfish accounted for 6.7%.

After analysing data collected from 1986, the reports of the US Administration and private research institutes concluded on the major causes of the drop in prices of catfish raised in the US.

First, feed accounts for the highest cost of raising catfish, but the prices of corn flour and soya powder as two major components for feed production, have dropped much in recent years, which also brought down the price of material.

Second, the supply of parent fish has increased due to the expansion of feeding grounds from 147,100 acres (1995) to 185,700 acres currently, which are located largely in the four southern states of Mississippi, Alabama, and Louisiana (accounting for 90% of the total volume of US catfish).

Third, the volume of unharvested commercial catfish in July 2001 was 370,000 or a 30% increase from the same period of 2000. The volume of fries and parent fish consist of about 2.6 billion, up by 1%.

Fourth, the prices for direct competitive products of catfish being chicken, have declined fast due to a drop in feed and increase in output. The average price in 2001 of this product is 33 cents/lb which is 6 cents/lb lower than the average prices for the 1993-1998 period and dropped by 1% from the average price in the first months of this year.

According to analysis of the Economic Research Service (ERS), the market share for imported catfish in 1986 was much higher than that of 2001, but the prices of raised catfish at that time was still higher than at present. The volume of imports began to drop as from June 2001 but in fact the prices of material and prices of finished products had begun to go down in August 2000 and the decline continued after June 2001. Besides, the volume of imports from 1997 to 2000 increased by 7.3 million lb, but the volume of sales of catfish in the reviewed period also rose by 35.4 million lb! The total imported volume in 2001 will increase by eight million lb from 2000 (double) but the sales of raised catfish only dropped 2.7 million lb.

Besides, it is necessary to take into account the situations of major world economies such as the US, Japan and EU which are experiencing a downturn, especially following the September 11 event that brought a sharp decline in both purchasing power and sales.

So it can be concluded that the import of Vietnamese catfish is not the cause of the drop in prices of sales of the US locally raised catfish. This decrease only reflects a normal economic phenomenon in its development cycle caused by the production and consumption in the US markets.

What is the truth about the quality and food safety and hygiene of Vietnamese tra and basa catfish?

Feeding environment: The water of the Mekong river cannot be as polluted as that of the Mississippi River in the USA. The water in the Mekong lower reaches has been strictly controlled by a national and international inspection network based on the commitment between the Mekong sub-regional countries and prestigious international organisations. Added to this, since 1999, the American Food and Drugs Administration (FDA) has been regularly sent findings of such inspection reports on the quality of the water in Vietnam�s aqua-culture areas and the findings on the control of toxic residue in basa and tra catfish raised in Vietnam provided by the Centre for Fish Quality control and Maritime hygiene (NAFIQACEN). These reports show that the indicators on residue of heavy metals and fertiliser collected from 30 stations in the Mekong lower reaches are much lower than the international permissible level. Understandably, this region is still under developed and harmful fertilisers have long been banned by Vietnam�s Ministry of Agriculture.

The argument that the Mekong river is heavy polluted and contains residue of the Agent Orange are products of their imagination because when they are pressed with questions from American journalists, they failed to provide any scientific proof to back up their assumptions. Vietnamese farmers still drink the water of the Mekong River. Dare Americans drink water from the Mississippi?

Something else should be pointed out that few American consumers know. The raising of catfish in the US is conducted in ponds which use underground waters. As a result, the bottom of such catfish raising ponds are left with a layer of mud as thick as 1.5 to two metres, which absorb the leftover of feed and fish waste during a cycle of eight years before the bottom is cleared up. As the pond water always stinks, American catfish farmers must use a chemical 'diuron,' which is listed as a prohibited substance of the US Environment Agency, to apply in their fish ponds. This measure is used to protect their catfish from certain organisms in unsiphoned water conditions and from the stinking mud. To make this practice legal, American catfish farmers every year negotiate with the Environment Agency to extend the right to use the 'diuron' chemical. But unlike American farmers, Vietnamese people never poison their aqua-culture areas and Vietnamese tra and basa catfish are not raised in stinking mud.

The process of catfish raising and their quality

In October 1998, a group of American fisheries officials of more than 20 members, headed by NMFS Director Rolland Schmitten and a delegation of maritime product business people led by Richard Gutting, now president of the NFI, toured the raft fish raising grounds in An Giang. They examined the situation of raising, processing and managing product quality and had fine impressions of catfish raising, acknowledging the strict control of water quality during feeding and quality during processing.

A group of representatives from enterprises engaged in raising and processing American catfish and scientists from Alabama State, who made an inspection tour of tra and basa catfish raising areas in November 2000, came to similar conclusions. Following their tour of several production and processing establishments of Vietnam, from choice of fries to feeding, making feed, processing and quality control following HACCP, GMP and SSOP models, the delegates commented that the Mekong river water is suitable for raising fish in rafts. They praised the modern raising and processing technology and equipment which might be better than those of some US processors.

An American agricultural embassy attache Henry Schmick said following his visit to An Giang that Vietnam�s export processing plants of maritime products all ensure food safety and hygiene, strictly abiding by HACCP standards.

HACCP and FDA inspectors on food safety and hygiene, headed by Mr Brett Koonse, director of the Maritime Office, inspected Vietnamese enterprises on several occasions and concluded that they meet all HACCP requirements on food hygiene and safety. In fact, under the HACCP management programme, samples of every consignment of Vietnamese catfish have been sent to FDA. Since its presence in the US market in 1995, none of Vietnamese tra and basa catfish consignments have been rejected for food safety and hygiene reasons. In fact, this product of Vietnam receives praise from American consumers for its taste and quality.

CFA once rented NMFS laboratories to inspect the quality of Vietnamese basa catfish for "human health and safety" but, understandably, they never produced any inspection findings.

The use of the name 'catfish' for Vietnamese fish

Vietnam�s use of the word 'catfish' plus an accompanying adjective to identify different types of catfish totally conforms to international commercial regulations and norms.

Vietnamese basa catfish farmers, processors and exporters never want to be dragged into a war, even in the market place. It is obvious that once aqua-culture develops on the global scale, it will affect the traditional markets, triggering conflict between farmers and fishermen, between farmers themselves, buyers and sellers, and between countries. These fluctuations will be common practices and will motivate economic development and benefit widespread consumers. However, unhealthy and unequal competition, that pays no heed to international regulations and conventions and their domestic consumers� interest is unacceptable. The US war over catfish makes people believe that American catfish farmers taking actions in such a war.

Vietnam does not want a catfish war which is being staged unilaterally by American catfish farmers and their supporters. This war is contradictory to the spirit of trade liberalisation and fair competition of the American business circles and will not benefit the warmongers. The American and global markets are large enough for all those who want to update technology and improve management to obtain low production cost and high competitive edge.

Richard Gutting, the incumbent President of NFI, which gathers American maritime producers and traders observes that catfish is being raised in many countries with available technologies and markets. Maybe, after spending heaps of dollars preventing imports of Vietnamese catfish, American catfish farmers will benefit nothing because it is likely that the whole world may embark on raising catfish.

Secretary General
Vietnam Association of Seafood
Exporters and Processors (VASEP)

Wij hadden nu toch graag een simpel kwaliteitsonderzoekje gehad van dit soort vis en als moest blijken dat er geen probleem is met de kwaliteit kan men misschien onmiddellijk een kwaliteitsonderzoek uitvoeren bij de progressieve gazet...

Trouwens ook in Nederland heeft dit ooit al wat deining veroorzaakt met een "undercoveroperatie" als hoogtepunt:

Undercover bij pangasiussector in Vietnam

Undercover bij pangasiussector in Vietnam

DOETINCHEM - Arseen en lood trof IJsbrand Velzeboer van Scienta Novaaan in water en grond bij kwekerijen van pangasius in Vietnam. Om monsters te kunnen verzamelen ging hij undercover.

Naast arseen en lood werd in een monster van visvoer een schimmelwerende cocktail gedetecteerd. 'Daarin herkende het lab dat de monsters onderzocht camouflagegedrag; die stoffen versterken elkaars fungicide werking, maar worden in een goedkoop lab niet gedetecteerd', aldus Velzeboer in Elsevier Voedingsmiddelen Industrie van 19 juni.

Sector ondersteunen
De voedingsmiddelentechnoloog overhandigt binnenkort een rapport met zijn bevindingen aan minister Verburg van LNV. Hij wil dat de Vietnamese aquacultuur ondersteuning krijgt om de economische imstandigheden en de voedselveiligheid, volgens hem met elkaar verweven, te verbeteren.

Bovendien moet de Nederlandse overheid haar verantwoordelijkheid nemen door ervoor te zorgen dat buitenlands geproduceerd voedsel net zo veilig is als wat in Nederland geproduceerd wordt, zo stelt hij.

en al wat genuanceerder....

Pangasius blijft in oranje
woensdag, 03 juni 2009

Pangasiuskweek in Vietnam. In 2007 werd er al meer dan één miljoen ton geproduceerd.UTRECHT – Stichting De Noordzee en het Wereldnatuurfonds hebben hun mening over de pangasiuskweek bijgesteld, maar directeur Martin Scholten van Wageningen IMARES is ronduit negatief. ,,We zijn minder kritisch over de pangasius´´, zegt Christien Absil, de bedenker van de VISwijzer.

Pangasius stond en staat in de VISwijzer in het oranje. Afgelopen voorjaar liet Christien Absil van Stichting De Noordzee in de voorbereiding van de herziene VISwijzer weten dat pangasius moeilijk in de oranje kolom te handhaven viel vanwege de enorme schaal waarop deze meervalachtige in Vietnam wordt gekweekt. Maar daar is Absil op teruggekomen.

Net als de Noordzeevis is ook de jongste beoordeling van de kweekvis voorgelegd aan deskundigen. Voor wat betreft pangasius aan de Visfederatie (Guus Pastoor) en belanghebbende Anova (Constant Mulder, tevens voorzitter van de Vereniging van Importeurs van Visproducten). Tevens heeft Stichting De Noordzee zelf in Vietnam onderzoek gedaan in de persoon van visteeltdeskundige Margreet van Vilsteren.

,,Van alle kanten is druk op ons uitgeoefend. Van aanvoerders om de pangasius in het rood te krijgen, en van importeurs om de pangasius in het groen te krijgen. Wij luisteren wel, maar laten ons oor niet hangen naar welke belangengroep dan ook. Net als bij de vissers constateren wij ook positieve ontwikkelingen in de aquacultuur. Verschillende importeurs zijn bezig met betere standaarden voor traceerbaarheid, kwaliteit, en arbeidsomstandigheden. En onlangs is op de ESE in Brussel de standaard voor pangasiuskweek van GlobalGAP gepresenteerd. Dat gaat de minimale norm worden voor de supermarkten in Nederland. Wat betreft duurzaamheid is dat echt een grote verbetering ten opzichte van de huidige praktijk. Maar dat wil niet zeggen dat het nu rampzalig is. Pangasius is gewoonweg makkelijk te kweken. En wat betreft de kwaliteit: juist omdat iedereen er zo bovenop zit, wordt geïmporteerde pangasius heel erg goed gecontroleerd. Er worden vrijwel nooit residuen van antibiotica of chemicaliën gevonden. Als gevolg van de explosieve productiestijging is de pangasius in ons kleurenspectrum overigens wel ietsje gezakt´´, zegt Absil. ,,Het is dus niet zo dat wij het allemaal prima vinden. Punt is gewoon: op dit moment kun je niet zeggen dat de kweek de omgeving verruineert. Het afvalwater gaat ongezuiverd naar de Mekong. Maar daar wordt ook het riool van miljoenen mensen op geloosd, dus of er nu extra veel mest bij komt...? En de omgeving is al totaal ‘verbouwd’, dus de aanleg van vijvers is geen gigantische aanslag op natuur of zo. Maar als de ontwikkeling zo doorgaat, dan krijg je inderdaad grote problemen in de toekomst. En daar wordt nu juist iets aan gedaan met de standaarden die worden opgesteld. NGO´s staan nog steeds kritisch ten opzichte van aquacultuur, maar proberen ook daar bij te dragen aan duurzame praktijken. Zo is het WWF International al een paar jaar bezig met de ‘Aquaculture Dialogues’ voor verschillende kweeksoorten, onder andere pangasius. Daar proberen ze met alle belanghebbenden om de tafel een goede standaard te ontwikkelen.´´

In de beoordeling op de website staat bij pangasius hypopthalmus: ,,Hoewel hij vaak als alternatief voor tong wordt aangeprezen, is pangasius geen zeevis. Het is een meervalsoort. Pangasius kan groeien op een vegetarisch dieet, maar krijgt steeds meer eiwitrijk voer zodat de vis sneller groeit.´´ Bij de beoordeling van het productiesysteem wordt opgemerkt dat pangasius voornamelijk in vijvers wordt gekweekt, maar ook in open kooien in rivieren.

Uit de samenvatting van het beoordelingsrapport:
- ,,Pangasius kan goed tegen een hoge bezettingsgraad. In principe heeft Pangasius niet erg veel vismeel en visolie in het voedsel nodig, maar het gehalte in het voer varieert per kwekerij. Over de herkomst van de bestanddelen in het voer is beperkte informatie. Er worden dikwijls additieven aan het voer toegevoegd die niet bevorderlijk zijn voor de voedselveiligheid van de vis.´´
- ,,Er is nog weinig onderzoek gedaan naar de effecten van de kwekerijen op het ecosysteem. Eutrofiëring is wellicht een probleem omdat het afvalwater nog niet op grote schaal wordt gezuiverd voordat het wordt geloosd. Pangasius komt van nature voor in de Mekong rivier. Geen enkele jonge pangasius komt uit het wild maar worden allemaal geteeld in broedhuizen. Overdracht van ziektes of parasieten vormt een bedreiging voor wilde vissen.´´
- ,,Er is nog weinig goede regelgeving voor de kwekerijen terwijl de export van pangasius flink toeneemt. Er is grote variatie in de aanpak van verschillende kwekerijen. Afnemers van de vis kunnen de bedrijven gaan vragen of ze hun bedrijfsvoering willen doen volgens keurmerken die wel de duurzaamheid van de teelt bevorderen.´´


Directeur Martin Scholten van het onderzoeksinstituut Wageningen IMARES ronduit negatief over pangasius. In een mooi en positief artikel onder de kop ´Vis van de zeeboerderij’ in NRC Handelsblad laat Scholten optekenen: ,,Eén ding weet hij zeker: de goedkope pangasius die nu de markt overspoelt, is niet duurzaam. Hier wordt in Vietnam massaal in geïnvesteerd, zegt hij op zijn kamer in Wageningen. Pangasius kweken is heel gemakkelijk: je damt een stukje rivier af, gooit wat voer en antibiotica in het water en de vis groeit wel. De investeringen zijn vooral nodig voor het opzetten van afzetkanalen. Maar over tien jaar hebben het overtollig voer en de mest daar de hele omgeving geruïneerd.´´ Het is welgemeend, want het bewuste artikel is ook overgenomen en gepubliceerd op de eigen website van Wageningen IMARES.

In een nadere uitleg zegt Scholten desgevraagd dat hij zich grote zorgen maakt over de zeer snelle ontwikkeling van pangasiuskweek in de Mekong-delta. Hij onderbouwt zijn kritiek puntsgewijs als volgt: ,,1: Een zo snelle ontwikkeling kan nooit zorgvuldig verlopen, daar lopen heel veel ´goudzoekers´ tussen die voor kort-door-de-bocht oplossingen gaan; 2: de enorme ecologische druk op een kwetsbaar gebied; 3: De Nederlandse handel met belangen in Vietnam heeft (nog) geen interesse in deze aspecten; 4: Voedsel over de wereld slepen is in mijn optiek niet duurzaam, ketenverkorting leidt tot ketenefficiency; 5: Hoe verder weg de productie van vis des te minder kritisch we zijn (‘not in my backyard’ effect van keurmerken als MSC en VISwijzer); 6: Onduurzame productie in een mondiale viswereld leidt tot lagere visprijzen, en daardoor tegendruk op verduurzaming van de Europese visproductie.´´

Vanuit Zweden (tussen de jaarvergadering van de EAFRO, de associatie van Europese visserijonderzoeksinstituten, waar Scholten president van is, met op de agenda de herziening van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid en de consequenties daarvan voor het onderzoek) wil Scholten wel zeggen dat pangasius vanwege zijn visvrije dieet, snelle groei en neutrale smaak een zeer kansrijke soort voor duurzame visproductie is. ,,Mits met zorg gekweekt. Dat zou ook in Europa kunnen. Vanuit de Wageningen Universiteit, waar ik sinds een half jaar ook leiding geef aan het departement dierwetenschappen, zijn we wel met een programma bezig om onze kennis ten aanzien van duurzame aquacultuur over te brengen naar Vietnam.´´

Op de paling na staat de kweekvis uit Nederlandse recirculatiesystemen (meerval/claresse, tilapia, tong, tarbot) in de groene kolom van de VISwijzer.

Dus graag de waarheid nu want sensatie hebben we reeds gehad...

14-02-2010 om 00:12 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The Clovers
Klik op de afbeelding om de link te volgen
The Clovers

12-02-2010 om 22:39 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Radio Netherlands gooit blogster op straat...wij protesteren!

Beste Ollandse buren en unoxmutsen,

Wij wensen officieel en toch heftig te protesteren tegen de intolerantie t.o.v. een medecollega-blogster die jullie doodleuk hebben gebroodroofd omwille van de publicatie van een artikel dat qua onderwerp iets minder trendy blijkt te zijn dan burka's, hoofddoekjes, islamitisch terrorisme en de rest van de gebruikelijke moderne plagen van Egypte...en we zitten dus meteen in het juiste land. Lees zelf en laat het schaamrood naar jullie bolle wangen stijgen van schaamte...
Doe er dan maar snel iets aan en leuter wat minder over Wilders en zijn is werk aan de winkel, geef Madam Amira haar job terug of we vallen meteen Zeeland binnen!

Egypt: Blogger loses job for uncovering fake virginity story

Friday, February 12th, 2010 @ 12:36 UTC

by Marwa Rakha


Egyptian blogger and journalist Amira Al Tahawi got fired for blowing the whistle over a fabricated story on the Chinese artificial hymen kit in a post she wrote on her blog, claim bloggers. Here are reactions from the Egyptian blogosphere on the incident.

copy this link

While bleeding on the wedding night is still the proof of the bride's honor in Egypt and Middle Eastern countries, Radio Netherlands broadcast an Arabic translation of the Chinese advertisement of the Artificial Virginity Hymen kit. Youm7 newspaper announced that the product will be available on the Egyptian market for LE 83. And as if Egyptian women were all waiting for the miracle hymen to embark on pre-marital sex, conservative parliament members want the product banned and any importer exiled or beheaded. Egyptians began wondering if Egypt will start importing Chinese Hymens and Amira Al Tahawi, who used to work with Radio Netherlands at the time, got fired for blowing the whistle over the fabricated Chinese hymen story.

On her blog Amira Al Tahawi wrote:

نعم! ففي ٢٦ يناير ٢٠١٠ تلقيت رسالة بفصلي من عملي كمراسلة لاذاعة هولندا بالقاهرة بسبب مقال نشرته نهاية فاضحة وخلوها من أي أدلة علي رواج المنتج بالفعل في الاسواق الديسمبر الماضي حول مادة ملفقة نشرت بموقع الاذاعة في ٢٢ أغسطس ٢٠٠٩ عن “رواج غشاء البكارة الصيني” في العالم العربي، وأنه “مخترع ومصنوع خصيصا للمسلمات والعربيات” ، وكنت قد طلبت من الاذاعة تصحيح هذا الخطأ في رسالة - لازلت احتفظ بها - بتاريخ ١٤ سبتمبر ٢٠٠٩ وذلك بعد أن نشرت مواقع مصرية هذه الكذبة باعتبارها حقيقة - نقلا عن موقع سوري احال للاذاعة كمصدر - دون أن يكلفوا أنفسهم عناء قراءة المادة الأصلية وما بها من تجاهل لتاريخ المنتج الذي ظهر في اليابان منذ ١٩٩٣ ولم يخترع اويصنع تحديدا للمسلمات على يد الصين التي انتبهت لـ “شيزوفرانيا المسلمات والعرب والرغبة في اخفاء عدم عذرية النساء” كما جاء في المادة الركيكة التي نشرتها الاذاعة ودون حتى ان يقرأها أحد لتصحيح اخطائها.
Yes! I was fired over a blog post I published last December! On 26 January, 2010, I received a termination letter putting an end to my job as a Cairo correspondent for Radio Netherlands. In my post I proved that that station published false unverified information on 22 August, 2009, regarding the penetration of the Chinese “Artificial Hymen” in the Arab world. The information broadcast on the Radio said that the fake hymen is manufactured specially for Arab and Muslim women ignoring the fact that the product has been available in Japan since 1993 and it was not specially produced by the Chinese who realized the schizophrenic condition of Arab women who need to fake their virginity. I asked the station to correct the factual errors with that piece of fabricated news in an email dated 14 September. My request fell on deaf ears and many Egyptian news portals further spread the lie without bothering to investigate the facts or the sources quoted.

Beste unoxmutsen, wij beschouwen jullie vanaf nu als barbaren tot die mevrouw terug haar job mag doen!

12-02-2010 om 22:19 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.solidariteit met medebloggers...

en meteen een oproep tot solidariteit met onze collega-bloggers die het heel wat lastiger hebben om hun meningen te verkondigen...

Iran: Twee bloggers in levensgevaar

2010-02-01 @ 17:17 EST · Oorspronkelijk geplaatst door Hamid Tehrani

Vertaald door Percy Balemans · Bekijk het oorspronkelijke artikel


Mehrdad Rahimi en Kouhyar Goudarzi (foto boven: links Goudarzi, rechts Rahimi), bloggers en leden van het “Comité voor de Rechten van de Mens (Chrr)” [fa], worden ervan beschuldigd dat ze “een oorlog tegen God willen voeren” en ze zijn aangeklaagd als “Moharebs” (vijanden van God). De aanklachten tegen hen zijn vergelijkbaar met de aanklachten tegen de twee mannen die deze week in Teheran zijn geëxecuteerd. Reporters without Borders schrijft [en] dat de afgelopen weken ook andere bloggers die lid zijn van het Comité zijn gearresteerd. Het gaat om Parisa Kakei, gearresteerd op 2 januari; Shiva Nazar Ahari, gearresteerd op 24 december; en Said Kanaki en Said Jalali, gearresteerd op 1 december. Ze worden allemaal nog steeds vastgehouden in Sectie 209 van de beruchte Evin-gevangenis in Teheran en ze staan onder aanzienlijke druk om de namen te noemen van andere leden van het Comité en om op te roepen tot ontbinding van het Comité.

Chrr schrijft [fa] dat Mehrdad Rahimi onder druk wordt gezet om een bekentenis af te leggen op de televisie.

De organisatie voegt hieraan toe [en]:

Koohyar Goodarzi, journalist en mensenrechtenactivist, zou naar verluidt zijn overgebracht van eenzame opsluiting naar een cel met drie gevangenen op Afdeling 209 van de Evin-gevangenis. Goodarzi zit vast sinds 20 december 2009.

Het is niet duidelijk in hoeverre hun blogactiviteiten hebben meegespeeld bij hun arrestatie, maar ze hielden allebei een blog bij over mensenrechtenkwesties.

Mehrdad Rahimi schreef in zijn blog over allerlei sociale, politieke en economische kwesties, zoals arbeidsrecht. Zo schreef [fa] hij ooit:

Veel mensen zitten maanden vast zonder enig recht op toegang tot een advocaat.

Koohyar Goodarzi vroeg [fa] in een lang artikel om de vrijlating van andere leden van het Comité voor de Rechten van de Mens.

De Iraanse autoriteiten hebben de afgelopen jaren verschillende bloggers gearresteerd [en], zoals Hossien Derakhshan [en]. Omid Reza Mir Sayafi, een 29-jarige Iraanse blogger en journalist, overleed op 18 maart 2009 in de Evin-gevangenis in Teheran.

Oorspronkelijk geplaatst door Hamid Tehrani

Two bloggers face possible death penalty

Published on 28 January 2010

Two netizens and human rights activists, Mehrdad Rahimi and Kouhyar Goudarzi, have been accused of wanting to wage “a war against God,” in a similar manner to the two men who were executed this morning in Tehran on charges of “Mohareb” (being enemies of God). Both contributors to an opposition website, Rahimi and Goudarzi are also facing a possible death penalty.

“The authorities have shown they will no longer content themselves with just arresting and convicting in order to put pressure on human rights activists and those who contest President Mahmoud Ahmadinejad’s reelection,” Reporters Without Borders said. “Today they have demonstrated that they intend to actually execute Mohareb. There is great danger that there will be more executions. How many deaths will be needed for the international community to intervene?”

Rahimi, who edits the Shahidayeshahr blog, and Goudarzi, who keeps his own blog (, are both members of the “Committee of Human Rights Reporters,” which was created by students and bloggers to relay information about the crackdown that followed the disputed 12 June presidential election.

Tehran state prosecutor Abass Jafari Dolatabadi declared on 22 January that this committee was an offshoot of the outlawed People’s Mujahedeen Organisation and that any collaboration with its website was therefore banned.

Other bloggers who are members of the committee have also been arrested in recent weeks: Parisa Kakei was arrested on 2 January; Shiva Nazar Ahari was arrested on 24 December; and Said Kanaki and Said Jalali were arrested on 1 December. They are all still being held in Section 209 of Tehran’s Evin prison and are being subjected to considerable pressure to name other members of the committee and to call for it to be disbanded.

Reporters Without Borders also warns Iranians about the “mirror-sites” being used by the authorities to trap Internet users. Imitating the websites of foreign political organisation and news media, they invite visitors to send emails and videos about demonstrations or to post comments, and are used by the authorities to gather evidence to support charges of spying for foreign organisations.

Reporters Without Borders has meanwhile learned that Mansoureh Shojaii, a contributor to women’s rights websites, and Mohammed Reza Zohdi, the former editor of the now-closed newspaper Arya, a member of the Committee for the Defence of Press Freedom and a contributor to several reformist newspapers, were both released from Section 209 of Evin prison on 23 December. Shojaii had been held for 22 days while Zohdi had been held for 19 days.

11-02-2010 om 22:59 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verjaardagen, altijd een feest!
We beginnen met nieuws uit Iran waar vandaag de verjaardag van de Iraanse revolutie werd gevierd. Blijkbaar verliep niet alles naar wens voor de regering....

Epic turnout as Iran marks anniversary of Islamic revolution

created 02/11/2010 - 13:53, updated 02/11/2010 - 16:17

The much awaited rallies marking the 31 anniversary of the Islamic revolution have begun, with the Green Movement showing a strong presence in today’s marches, despite eight months after the monumental fraud that saw Ahmadinejad “win” the 12 June presidential elections.
From the early hours of today, Sadeghiyeh square in west Tehran has been the scene of clashes between anti-riot police and green protesters. Security forces have used gunfire and tear gas to disperse the crowd. Eye witnesses seen Chinese anti-riot vehicles positioned on Jamejam Street waiting to be used against innocent civilians during today’s marches. According to our reports from the north-western city of Tabriz, the city’s Freedom Square has been mainly occupied Green Movement protestors.
From the moment the rallies had commenced, state TV has been careful not show any footages of gatherings anti-government protesters regardless of their size. Most the images coming from state television has focused on close-up images from Azadi Square and footages from Navab Square which saw strong pro-government presence there.
Sadeghiyeh Square has been a focal point of today’s demonstrations as it was where many had been eagerly awaiting the arrival of one of the leaders of the Green Movement Mahdi Karroubi. And he did indeed arrive as promised, but was quickly forced to leave the rally after pro-government forces smashed the windows of his vehicle, injured his head and tore his robe. His son Ali Karroubi has also been arrested.
Former President Mohammad Khatami was also present in today’s demonstration, but was soon forced to quit following pro-government attempts to turn the marches violent. His brother, former MP Mohammad Reza Khatami was also arrested by security forces along with his wife. According to the security forces the reason for their arrest had been “safety concerns.” They were released shortly after. Zahra Eshraghi is the granddaughter of the late Imam Khomeini.
Presidential candidate and a main leader in the Green Movement, Mir-Hossein Mousavi also joined the rallies and marched with fellow citizens.
Yesterday, the Iranian government shut down the gmail service of google in an attempt to disrupt communication prior to the 11 February demonstrations. However, pro-government websites Fars News Agency and IRNA were rendered useless by the Green Movements cyber experts.
The so-called Iranian Cyber Army which had promised to make opposition websites inaccessible for today have yet to deliver on their promises.
Video footages from today's demonstrations can be found on this link as they come in:

Telegraaf: ‘Schoten in centrum Teheran’

Door community (initieel Tzolkin), Op don 11 feb 2010 17:22, 82x bekeken,
De politie heeft donderdag in het centrum van de Iraanse hoofdstad Teheran op aanhangers van oppositieleider Mir Hossein Mousavi geschoten. Dat staat op een website van tegenstanders van de behoudende regering van president Mahmoud Ahmadinejad.

Er is ook traangas op betogers afgevuurd, aldus de website de Groene Stem. De oppositie heeft de kleur groen, tevens kleur van de islam, als symbool aangenomen. Donderdag wordt in heel Iran gevierd dat 11 februari 1979 het regime van sjah Mohammed Reza Pahlavi (1919-1980) ten val kwam en ayatollah Ruhollah Musavi Khomeini (1902-1989) de teugels overnam.

Ahmadinejad heeft op het grote Azadi-plein (Vrijheidsplein) een lange toespraak gehouden ter gelegenheid van deze nationale feestdag. Ahmadinejad beklemtoonde opnieuw dat Iran uranium steeds beter, vaker en hoger verrijkt. Iran is een nucleaire staat, aldus Ahmadinejad. Hij zei ook dat de Amerikaanse president Barack Obama „allemaal kansen laat lopen om de belangen van Israël te dienen”.

Het plein wordt gekenmerkt door de Azadi-toren. Die werd uit wit marmer begin jaren zeventig opgericht om de 2500e verjaardag van het rijk van de Perzen te markeren. Vele honderdduizenden mensen zijn op het plein en in de grote avenues van de 8,5 miljoen inwoners tellende hoofdstad bijeen om de nationale feestdag te vieren.

In het centrum van de stad meldden websites verscheidene incidenten rond betogers tegen de behoudende machthebbers, met name op het Sadeghieh-plein, ongeveer een kilometer van het Azadi-plein, het epicentrum van de officiële feestelijkheden. De politie trad er in burger op tegen demonstranten. Ex-presidentskandidaat Mehdi Karoubi en ex-president Mohammad Khatami werden donderdag in Teheran door militieleden belaagd. De belagers raakten daarbij ook slaags met aanhangers van de oppositie.

Ahmadinejads herverkiezing in juni is zeer omstreden. De oppositie zegt dat zij door fraude tot stand is gekomen. Mousavi werd bij de verkiezingen tweede. De autoriteiten hebben de media verboden over betogingen te berichten. Het is sinds de verkiezingen in juni herhaaldelijk tot massabetogingen tegen de regering gekomen.

11-02-2010 om 22:47 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Italië als bakermat van ???????
Klik op de afbeelding om de link te volgen en misschien moeten we in Vlaanderen en trouwens in gans Belgistan eens goed nadenken of we stilaan geen Italianen beginnen te worden en niet afglijden naar Italiaanse toestanden zoals we ze zo mooi beschreven zien bij Beppe Grillo :

10 February 2010

A country without gravity

Today the arrest of Balducci, President of the High Council of Public Works and the resignation of Bertolaso. Yesterday Ciancimino’s declarations about the creation of Forza Italia with Provenzano’s blessing. Nothing disturbs us. The country is in a state of “oneiric trance”. Italy is a country without gravity, that challenges the laws of physics. Light. Anything that happens has a relative importance or no importance. The Italian does not think, but functions. What is true today will be false tomorrow and vice versa. In an endless sequence. The Italian does not trust anyone and above all himself. When someone cheats, he is satisfied. He has the umpteenth confirmation of his intuitions. This goes for what relates to him as well. If he makes a mistake, he forgives himself straight away. The most varied of excuses, that he has used to absolve himself since birth, are never lacking, from (always useful) “lack of alternatives” to “everyone does it”.
The Italian lives in a place that he calls Italy, or if he is brave “fatherland”. In reality he doesn’t know the history or the geography. He knows what he has to know. The rest hamper him, ties him down, keeps him anchored to the ground. The mafia, the power of the clergy, the Freemasons led astray, are topics that give him urticaria. If millions of people vote for Berlusconi, there must be a reason. If he doesn’t know what it is, it doesn’t matter. As long as the others know. He’s an eternal small child that plays with big boys’ toys like a 4x4 or an escort when he can afford it, and if he can’t, then he is capable of threatening (only threatening) the revolution.
Anyone who knows his character can easily control him. He’s not as you would think, undisciplined and anarchical. Give him a jew's harp and you’ll make him happy. The word that he hates the most is “responsibility”, if someone relieves him of his responsibilities he could become “Duce”, the President of the Council, or mayor of Salerno. The one however, (the usual exception that proves the rule) who wants to accept his responsibilities is dangerous, and is judged to be a truly irresponsible person. The Italian is not antisocial, when faced with an example of environmental destruction or theft from the community he gets sufficiently indignant to shout out for the competent authorities to intervene. Anyway, if they do not intervene, why should he do so? If Parliament denies the arrest of Cosentino, there will be a reason. Demonstrating in the streets is sterile, why wave your arms around in the open air for our rights? It’s better to trust in a Party Secretary. An “anybody” with the guarantee that anyway nothing will change. Italy votes on its stomach, not with its head. If the stomach stays full, the vote was the right one. Don’t sing the National Anthem, but sing "Volare" by Domenico Modugno. "Poi d'improvviso venivo dal vento rapito, e incominciavo a volare nel cielo infinito..." { then I was suddenly swept up by the wind and started to fly in the infinite sky}. Posted by Beppe Grillo at 07:05 PM in

10-02-2010 om 22:58 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The Temptations
Klik op de afbeelding om de link te volgen
The Temptations

ZAAAAAAAAAAAAAAALIGE stemmen, clips, danspasjes en pakjes!

10-02-2010 om 22:39 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Ons riant wettelijk pensioen!
Klik op de afbeelding om de link te volgen
W e merken dat het grote pensioendebat is geopend. Eerst onze rooie kameraden die pleiten voor een verplichte tweede pensioenpijler die ze dan ook nog wel willen nationaliseren, nu de aankondiging dat we met z'n allen minstens tot 63 jaar zullen moeten werken, vervolgens het ABVV dat blijkbaar ook nog een plan uit de kast haalt om de eerste pijler te verhogen. ..
feit is en blijft dat we hier in Belgistan inmiddels de laagste wettelijke pensioenen en uitekeringen van gans Europa heeft en dit ondanks een bijna continue deelname van socialistische partijen in de federale regering sinds 1945. We mogen er fier op zijn....als we dan nog lezen dat het onderwijssysteem zowel in Vlaanderen als in Wallonië en Brussel op een enorme sociale segregatie waarbij kinderen uit "kansrijke" gezinnen worden samengezet in kansrijke elitescholen en de anderen in een een soort dumps met uitzicht op dop en miserie dan mogen we hierop onze rooie kameradebn hierop ook afrekenen. Het debat dat momenteel de gemoederen zo verhit, namelijk de criminaliteit in Brussel die volgens onze bescheiden mening toch wel iets te maken heeft met de enorme armoede in de beruchte probleemwijken diezich meestal in oude "rode" gemeenten situeren...ook een nalatenschapje van onze rooie kameraden of niet soms? Eigenaardig dat men in dat steriele zero-tolerance-debat nog niet het klassieke oude Brusselse wapen heeft bovengehaald namelijk de afbraak van deze buurten voor grote en vaak megalomane prestigeprojecten, we dachten aan de afbraak van de ooit nog veel beruchtere bas-fonds voor de Noord-Zuidverbinding, een deel van de Marollenwijk voor het justitiepaleis, de volkswijk van de Antwerpse steenweg voor het zogenaamde Manhattanproject....
Maar terug naar onze pensioenen:

Pensioen vaak maar 40 procent van eindsalaris

  • woensdag 10 februari 2010

  • Auteur: Nico Tanghe

BRUSSEL - Wie als werknemer een wettelijk pensioen krijgt, moet het volgens Assuralia vaak stellen met 40procent van zijn laatste jaarsalaris. En grootverdieners krijgen nog minder.

Van onze redacteur

Een dag nadat de SP.A met haar pensioenplan de vergrijzing opnieuw bovenaan de politieke agenda probeerde te plaatsen (DS 9februari), zwengelde Assuralia gisteren het pensioendebat verder aan.

De verzekeringsfederatie deed dat door het samenbrengen van een aantal onthutsende cijfers, die de enorme omvang van het pensioenprobleem pijnlijk blootleggen. Want hoewel de meesten onder ons wel weten dat de wettelijke pensioenen in België bij de laagste van Europa horen —met uitzondering van de ambtenarenpensioenen (zie hierboven)—– beseffen weinigen hoe nijpend het pensioenprobleem wel niet is.

Heb je als werknemer een ‘gemiddeld eindsalaris' van 35.000 euro op jaarbasis, dan hou je daar slechts 40procent van over, zo rekent Assuralia voor. En strijkt een werknemer in zijn laatste jaar 75.000 euro of zelfs 100.000 euro op, dan moet hij als gepensioneerde genoegen nemen met respectievelijk 26 en 20procent.

‘Als je vergelijkt met het gemiddelde loon van de totale loopbaan, krijg je andere cijfers en loopt dat op tot 60procent. Maar de meeste werknemers kennen hun gemiddelde loon niet eens. De vergelijking met hun laatste jaarloon is veelzeggender', zegt voorzitter Philippe Colle.

Om het nijpend pensioenprobleem op te vangen, pleit ook Assuralia voor het versterken van de zogenaamde tweede pijler, waarbij werknemers via hun bedrijf sparen voor een aanvullend pensioen. Want de overheid heeft onvoldoende middelen om het wettelijk pensioen zelf te verhogen.

Volgens cijfers van de studiecommissie voor vergrijzing loopt het financieringstekort voor gezondheid, ziekte en pensioenen tegen 2050 op tot 21,5 miljard euro. ‘Dat is evenveel als het huidige gat in de staatsfinanciën', zegt Colle.

Bedrijven moeten daarom aangemoedigd worden om een aanvullend pensioenplan op te starten. Twee op de drie bedrijven hebben dat al gedaan, zo wijst een enquête uit, en de helft van de resterende ondernemingen is van plan dat te doen. Om dat proces te versnellen, vraagt Assuralia een progressieve verhoging van de bijdragen voor aanvullend pensioen en meer flexibiliteit voor loontrekkers om zelf extra stortingen te doen.

en even een historisch overzichtje:

De aanvullende pensioenen na de wet-vandenbroucke

I. De aanvullende pensioenen : een sociale noodzaak

Afdeling 1 : Een terugblik

Na Wereldoorlog II heeft België een geheelomvattend sociaal zekerheidssysteem uitgebouwd, gedifferentieerd naargelang de aard van de beroepsactiviteit. Zo kent ons land verschillende regimes voor werknemers, voor zelfstandigen en voor ambtenaren.

De Besluitwet van 28 december 1944, die formeel een omvangrijk instrumentariu m v oor sociale zekerheid invoerde, verschafte aan de bevolking een wettelijk geregelde en gegarandeerde bescherming, financieel gevoed door de bijdragen van werknemers en werkgevers, van de zelfstandigen, en van de overheid. Een mijlpaal, die echter noch de start, noch het eindpunt uitmaakte van de omkadering van de sociale bescherming in ons land.

Reeds vóór de algemene invoering van de sociale zekerheid hadden vele werkgevers, afzonderlijk of gezamenlijk, voor hun personeel diverse vormen van sociale tegemoetkomingen georganiseerd. Zo bestonden vóór W.O. II voorzorgskassen die voornamelijk bescherming boden op twee domeinen: Ziekte- en invaliditeitsverzekering ziekte (tussenkomsten bij medische kosten) en Ziekte- en invaliditeitsverzekering ouderdom (pensioenvorming).

In 1944 werd een einde gemaakt aan het voluntaristisch aspect van deze regelingen: de aansluiting bij en het bijdragen tot de algemene sociale zekerheid werden verplicht gemaakt. Dankzij die instelling is de armoede bijna uitgeroeid en is een deel van de voortgebrachte rijkdommen via de verschillende takken ervan, waaronder de pensioenen, herverdeeld in het voordeel van de meest behoeftigen.

De financiering van het pensioenluik gebeurde in kapitalisatie, waarbij elke aangeslotene zijn persoonlijk pensioen opbouwde. Dit systeem, dat slechts twintig jaar eerder werd ingesteld, kon echter onmogelijk een aanvaardbare verhouding tussen het laatstverdiende loon en de pensioenuitkering garanderen: de loonevolutie en de inflatie werden onvoldoende opgevangen. De hierboven vermelde op ondernemingsvlak ingestelde voorzorgskassen bleven dus van belang voor het verstrekken van een inkomstengarantie na de pensioenleeftijd.

Dit bleef zo, ook nadat de overheid het kapitalisatiesystee m v erving door een veralgemeend repartitiesysteem. Dit systeem kon, doordat de universeel geïnde bijdragen de evolutie van de lonen volgden, gemakkelijker het behoud van koopkracht garanderen, maar evolueerde, vooral door het toepassen van een loongrens voor het berekenen van de pensioenrechten, de facto naar een noodzakelijk geacht minimaal pensioen.

De eertijds bestaande kapitalisatiestelsels voor arbeiders en voor bedienden werden uiteindelijk respectievelijk in 1954 en in 1967 stopgezet. De uitkering van de laatste pensioenen die in deze systemen gedeeltelijk zijn opgebouwd, zal uiteindelijk ingaan in 1999 (arbeiders) of in 2012 (bedienden); beide systemen doven dus stelselmatig uit. Alle werknemers dragen nu bij tot het veralgemeende repartitiesysteem.

Afdeling 2 : Repartitie of kapitalisatie ?

Vaak worden repartitie (ook omslag genoemd) en kapitalisatie als twee tegenstrijdige financieringstechnieken beschouwd, die ondanks hun verschillen elkaar toch aanvullen.

Het gaat er niet om repartitie en kapitalisatie via sowieso steriele twistgesprekken tegen elkaar uit te spelen, maar voor elke categorie van personen na te gaan welk van beide het meest geschikt is voor welk deel van de pensioenfinanciering.

Wijlen professor Jean-Jacques Gollier ging in zijn boek "L'Avenir des retraites" uitvoerig in op dat debat over repartitie en kapitalisatie en in plaats van die twee termen verkoos hij het begrip distributie (distribueren wat men ontvangt) en reservering (reserves aanleggen voor toekomstige verbintenissen).

In die optiek weerspiegelen de repartitiesystemen slechts een heel relatieve solidariteit. De ouderen krijgen immers onmiddellijk het grootste stuk van de taart toebedeeld, zonder zich over het lot van de volgende generaties te hoeven te bekommeren. Kapitalisatiesystemen waarborgen beter de renten van de toekomstige generaties.

De sociale verdiensten van beide systemen mogen dan ook niet te overhaast tegen elkaar afgewogen worden. J.-J. Gollier weerhield dan ook vier criteria om de doeltreffendheid van de pensioenstelsels te bepalen:

- sociale doeltreffendheid : men wenst de hoogste pensioenen zo snel mogelijk te betalen en er de koopkracht van te handhaven : we hebben te maken met een zuiver repartitiesysteem, er worden m.a.w. geen reserves gevormd;
- intergenerationele doeltreffendheid : elke generatie verkrijgt hetzelfde pensioenniveau, rekening houdende met de bijdragen die zij zelf heeft betaald : dat veronderstelt de vorming van stabilisatiereserves om de zware demografische klappen op te vangen, zoals een teveel aan rentetrekkenden of een tekort aan bijdragebetalers;
- macro-economische doeltreffendheid : men wenst de spaarquote en de consumptiequote in evenwicht te houden en tegelijkertijd over voldoende reserves te beschikken om beleggingen te waarborgen : dat is de collectieve kapitalisatie;
- financiële doeltreffendheid : de reserves moeten een concurrerende financiële interest opbrengen, die de inflatie kan tegengaan : dit is het terrein van de individuele kapitalisatie, die ieders verworvenheden consolideert zonder rekening te houden met de principes van het evenwicht tussen de generaties.

Al naar gelang van de omstandigheden zal men kiezen voor de financiering die de optimale kapitalisatiegraad biedt, aangezien elke constructie aan verschillende doeltreffendheidscriteria beantwoordt en dus eigen voor- en nadelen heeft. Dat leidt tot het bestaan van gemengde stelsels waarbij het pensioen niet op één manier wordt gevormd, maar uit verschillende bestanddelen bestaat op grond van de specifieke kenmerken en toekenningsvoorwaarden ervan.

De rol en de plaats van het pensioen via kapitalisatie (met name in de tweede pijler) is in die context dus heel duidelijk en de noodzaak ervan op macro-economisch vlak dient dan ook onderstreept te worden.

Afdeling 3 : Het wettelijk pensioen in België

De werknemers

Het rust- en overlevingspensioen is gefinancierd in repartitie. Het regime wordt gefinancierd via de inkomsten van het globaal beheer van de sociale zekerheid, welke essentieel voortkomen uit bijdragen aan de sociale zekerheid (65 % van de inkomsten) en van een Staatssubsidie.

De sociale zekerheidsbijdragen worden geheven op het volledige loon van de loontrekkenden. De uitkeringen daarentegen houden slechts rekening met een geplafonneerd loon. Op die manier wordt een substantiële solidariteit ingebouwd tussen de hoog- en de laagverdieners.

a) Rustpensioen

De normale pensioenleeftijd is 65 jaar voor de mannen en 63 jaar voor de vrouwen. De pensioenleeftijd voor de vrouwen wordt geleidelijk gelijkgeschakeld met die van de mannen en bedraagt ook 65 jaar vanaf 1 januari 2009.

Het pensioen kan vervroegd worden opgenomen vanaf 60, zowel voor de mannen als voor de vrouwen, op voorwaarde dat een minimale loopbaanduur kan worden aangetoond. Zo moet de loopbaan in 2004 minimaal 34 jaar bedragen. Deze loopbaanvoorwaarde wordt opgetrokken tot 35 jaar vanaf 1 januari 2005.

Het rustpensioen van de loontrekkenden wordt berekend aan de hand van de verdiende lonen tijdens de beroepsloopbaan en van de duur van de loopbaan. De duur van de loopbaan bevat de daadwerkelijk gepresteerde jaren, maar ook de gelijkgestelde inactiviteitsperiodes (o.a. periodes van werkloosheid en arbeidsongeschiktheid omwille van ziekte of invaliditeit).

Een volledige loopbaan bedraagt 45 jaar voor de mannen en 43 jaar voor de vrouwen. Ook deze loopbaanduur voor de vrouwen wordt geleidelijk gelijkgeschakeld met die van de mannen en zal 45 jaar bedragen in 2009.

Verder bedraagt de vervangingsratio voor een gezinspensioen 75 % en voor een alleenstaandenpensioen 60 %. Echtgenoten die beiden recht hebben op een pensioen, kunnen opteren voor 2 alleenstaandenpensioenen indien dit gunstiger uitvalt dan 1 gezinspensioen.

Voor elk jaar van de loopbaan wordt een gedeelte van het pensioen opgebouwd op basis van de reële, fictieve (voor de gelijkgestelde periodes) en forfaitaire lonen die overeenstemmen met dat jaar, volgens de volgende formule :

Het loon dat in rekening wordt gebracht voor de berekening van het pensioen is evenwel geplafonneerd. Het loonplafond wordt jaarlijks geïndexeerd en wordt tweejaarlijks geherwaardeerd in functie van de reële verhoging van de loonkosten. Voor 2002 bedraagt het loonplafond 39.367,70 euro.

b) Overlevingspensioen

Het overlevingspensioen bedraagt 80 % van het gezins-rustpensioen van de overledene. Wanneer de echtgenoot overlijdt vooraleer hij daadwerkelijk op pensioen is gegaan, wordt het overlevingspensioen berekend op basis van een theoretisch gezinspensioen.

De zelfstandigen

Het rust- en overlevingspensioen voor de zelfstandigen is gefinancierd in repartitie. De financiering vindt plaats via het globaal beheer van de sociale zekerheid voor de zelfstandigen. De bijdragen worden voornamelijk gedragen door de zelfstandigen zelf (65 % van de inkomsten) en via een staatssubsidie.

a) Rustpensioen

De bepalingen met betrekking tot de pensioenleeftijd zijn dezelfde als die voor de loontrekkenden. De normale pensioenleeftijd bedraagt in 2004 65 jaar voor de mannen en 63 jaar voor de vrouwen. Het pensioen kan worden opgenomen vanaf 60 jaar op voorwaarde dat de loopbaan minimaal 34 jaar bedraagt. Voor de zelfstandigen wordt, per jaar vervroeging, een reductie van 5 % toegepast op het rustpensioen.

Een volledige loopbaan bedraagt 45 jaar voor de mannen en 43 jaar voor de vrouwen. Verder bedraagt de vervangingsratio voor een gezinspensioen 75 % en voor een alleenstaandenpensioen 60 %.

Voor elk jaar van de loopbaan wordt een gedeelte van het pensioen opgebouwd op basis van de reële, fictieve (voor de gelijkgestelde periodes) en forfaitaire lonen die overeenstemmen met dat jaar, volgens de volgende formule :

Het loon dat in rekening wordt gebracht voor de berekening van het pensioen is evenwel geplafonneerd. Het loonplafond wordt jaarlijks geïndexeerd. Voor 2003 bedraagt het loonplafond 43.587,20 euro.

Opdat één euro betaald door de zelfstandige een gelijk pensioen zou opleveren als één euro betaald door en voor een loontrekkende, wordt het pensioen verkregen volgens de hierboven vermelde formule nog vermenigvuldigd met een coëfficiënt die per ministerieel besluit wordt vastgelegd. Op die manier wordt het feit gecompenseerd dat er voor de zelfstandigen geen werkgeversbijdragen worden betaald.

b) Overlevingspensioen

Het overlevingspensioen bedraagt 80 % van het gezins-rustpensioen van de overledene. Wanneer de echtgenoot overlijdt vooraleer hij daadwerkelijk op pensioen is gegaan, wordt het overlevingspensioen berekend op basis van een theoretisch gezinspensioen.

Het overheidspensioen

Het rustpensioen voor de ambtenaren wordt beschouwd als een uitgesteld loon. Dit pensioen wordt toegekend zonder dat een persoonlijke of patronale bijdrage voor de financiering ervan te voorzien. Het overlevingspensioen daarentegen wordt gefinancierd via een bijdrage van 7,5 % op het volledige brutoloon van de ambtenaar.

a) Rustpensioen

Degenen die minstens 5 jaar in overheidsdienst zijn, kunnen hun pensioen opnemen vanaf ten vroegste 60 jaar (behalve voor enkele specifieke categorieën) in het speciale regime van het overheidspensioen.

De ambtenaren die definitief arbeidsongeschikt zijn verklaard, hebben onmiddellijk recht op een rustpensioen (en dus niet op invaliditeitsvergoedingen) zonder leeftijdsvoorwaarde noch voorwaarden inzake de loopbaanduur.

In de meeste gevallen wordt het pensioen als volgt berekend :

Naast de daadwerkelijk gepresteerde dienstjaren, worden ook sommige periodes van afwezigheid in rekening gebracht voor de berekening van de loopbaanduur.

In tegenstelling tot het regime van de loontrekkenden en de zelfstandigen, wordt het referentieloon niet geplafonneerd. Het pensioen bekomen volgens de hierboven vermelde formule is evenwel naar boven toe begrensd. Dit maximumpensioen bedraagt 75 % van het referentieloon. Dit heeft tot gevolg dat een volledig overheidspensioen wordt bekomen na 45 jaar dienst (75 % van 60 = 45).

Bovenop dit relatieve maximumpensioen, bestaat er ook een absoluut maximum. Het maximale bedrag van een overheidspensioen is vastgesteld op 46.882,74 euro per jaar geïndexeerd volgens de spilindex. Op 1 januari 2004, bedroeg het maximale bruto-overheidspensioen 61.861,80 euro per jaar.

b) Overlevingspensioen

In tegenstelling tot de regimes van de loontrekkenden en zelfstandigen, hebben naast de echtgeno(o)t(e) ook de uit de echt gescheiden echtgeno(o)t(e) en de wezen recht op een overlevingspensioen.

Afdeling 4 : Nood aan bijkomende pensioenvoorzieningen

Niettegenstaande de pensioenproblematiek sterk gelijklopend is voor de zelfstandigen en de werknemers, valt de verdere analyse van de situatie van de zelfstandigen buiten het bestek van dit cahier. In hetgeen volgt wordt bijgevolg enkel het werknemerspensioen verder besproken.

De eerste pijler hervalt tot een basispensioen

Omwille van de toepassing van het loonplafond voor de berekening van het wettelijk pensioen en omwille van de onvolledige loopbanen (deeltijds werk, langere studieperiode, .) bedraagt het gemiddelde rustpensioen voor een alleenstaande ongehuwde man met een zuivere loopbaan als werknemer 839,40 euro per maand; voor een vrouw in gelijkaardige gezinstoestand en eveneens een zuivere loopbaan als werkneemster is dit 693,29 euro. De uitkeringen van de wettelijke pensioenstelsels maken het str ikt onontbeerlijke mogelijk, maar niet altijd het noodzakelijke en nog minder de extra's die het leven aangenamer maken. Een recent onderzoek in Vlaanderen liet trouwens uitschijnen dat de verwachtingen die de burger heeft inzake zijn toekomstig pensioen merkelijk hoger liggen.

Mannelijke alleenstaande werknemers met een volledige beroepscarrière en wier loon gedurende hun gehele loopbaan het berekeningsplafond1 voor het wettelijk pensioen overschreed, hebben hiermee een maandelijkse uitkering van 1.470,52 euro verworven, voor vrouwelijke alleenstaanden is maximaal 1.503,27 euro voorzien2. Het verschil tussen de theoretische maximale rustpensioenen en de reëel uitgekeerde rustpensioenen is groot! Een reden voor de werknemer om te voorzien in een bijkomend inkomen, dat het wettelijk pensioen aanvult.

Het is belangwekkend de evolutie te kennen van het aantal werknemers van wie het loon de berekeningsgrens bereikt of overschrijdt. Het Planbureau berekent3 dat in 1990 27,3 % van de mannelijke werknemers meer verdienen dan de loongrens. In 2030 zullen 63,5 % van de mannelijke werknemers de loongrens hebben overschreden en in 2050 verwacht het Planbureau dat meer dan 82 % onder hen een loon boven de berekeningsgrens zullen ontvangen. Voor de vrouwelijke werknemers, van wie er in 1990 nog geen 6 % een loon verkregen dat de loongrens overschreed, is de impact van de loongrens op de pensioenuitkeringen gemiddeld vrij beperkt. Het Planbureau verwacht dat vanaf 2030 de loongrens een exponentieel toenemende invloed heeft op het pensioen van de mannelijke werknemers.

Voor 2003 bedraagt dit plafond 40.898,30 euro.

Het verschil tussen het maximumrustpensioen voor een mannelijke en voor een vrouwelijke werknemer komt nog voort uit de verschillende maximumloopbaanduur die voor beide geslachten wordt gehanteerd (45 jaar/ 43 jaar). In 2009 moet dit structureel verschil zijn weggewerkt.

Planbureau, Planning paper nr. 82, De pensioenhervorming, november 1997.De geschetste evolutie doet bij steeds meer werknemers de vraag rijzen naar de legitimiteit van het repartitiestelsel, en zet de betere verdieners ertoe aan uitwijkmogelijkheden te zoeken buiten het socialezekerheidsstelsel voor de werknemers, door zich te vestigen als zelfstandige. Hierdoor kan het financieel evenwicht van het repartitiesysteem nog meer onder druk komen, zodat de overheid zich de vraag moet stellen of de tijd niet gekomen is om het verzekeringsprincipe (evenredigheid tussen bijdragen en uitkeringen) terug te versterken.

Als de wig tussen het wettelijk pensioen en het loon, dat tijdens de beroepsloopbaan is verdiend, groeit, wordt het des te meer maatschappelijk aanvaardbaar dat bedrijven voor hun werknemers aanvullende voorzieningen instellen, waarbij een bedrijfspensioen wordt opgebouwd dat overeenstemt met het loon en de duur van de arbeidsprestatie. Het is ook logisch eerst diegenen van wie het loon het referteloonplafond nu al doorbreekt daarbij te betrekken.

Bovendien noopt de stijgende concurrentie tussen de ondernemingen deze ertoe kwalitatief hoogstaand personeel aan te trekken. De aanvullende sociale voordelen worden door dezen vaak beschouwd als een competitief element binnen het remuneratiepakket.

Langzamerhand is het inzicht gegroeid dat een volwaardige sociale bescherming - zeker voor wat de pensioenen betreft - kan en moet gestoeld zijn op drie pijlers:

- de eerste pijler : wettelijk pensioen, dat het levensnoodzakelijke waarborgt, waarbinnen o.a. de aspecten solidariteit en inkomensherverdeling aan bod komen;
- de tweede pijler : aanvullend pensioen, georganiseerd binnen het kader van de beroepsactiviteit, waarbinnen individuele of collectieve kapitalisatie hun plaats vinden;
- de derde pijler : individuele langetermijn-spaarinspanningen4, naar keuze van elk individu.

De sociale zekerheid mag haar taak niet te buiten gaan, anders dreigt ze ineen te storten. Die taak bestaat erin voor een sociale basis te zorgen o.a. door het financieren van pensioenen die het noodzakelijke inkomen voor een fatsoenlijke oude dag waarborgen. De sociale zekerheid, die verder moet blijven voorzien in de vitale behoeften van wie "door ouderdom arbeidsongeschikt" is geworden (aldus de definitie van de Wet van 19 juni 1996 tot interpretatie van de Wet van 20 juli 1990 tot instelling van een flexibele pensioenleeftijd), kan worden aangevuld door particuliere aanvullende stelsels al naar gelang van de collectieve (binnen de tweede pijler) of particuliere (binnen de derde pijler) behoeften.

Het is precies de evenwichtige uitbouw van deze drie pijlers, waarbij diverse mechanismen (solidariteit of eigen verantwoordelijkheid), financieringstechnieken (omslagstelsel of kapitalisatie) en beleggingsinstrumenten (vastrentend of risicodragend) aan bod komen, die waarborgen kan bieden met betrekking tot het behoud van de koopkracht na het bereiken van de pensioenleeftijd.

De jaren waarin politieke stromingen een exclusieve keuze nodig achtten tussen het ene of het andere systeem behoren nu gelukkig tot het verleden.

Deze ondernemingsgewijze georganiseerde aanvullende pensioenstelsels vormen de tweede pijler van de pensioenopbouw. Zij werken met kapitalisatietechnieken, individuele of collectieve. Om diverse redenen vormt deze tweede pijler een noodzakelijke aanvulling op het wettelijk pensioen van de eerste pijler.

Tweede pijler : een noodzakelijke aanvulling op de eerste pijler

Zoals eerder aangestipt is er consensus gegroeid over de stelling dat het toekomstig globaal pensioeninkomen het best gewaarborgd wordt door het aanwenden van een mix van repartitie- en kapitalisatietechnieken. In België wordt het wettelijk pensioen in repartitie gefinancierd, terwijl het aanvullend pensioen berust op kapitalisatie.

In de tweede plaats laat, specifiek in België, de budgettaire situatie, gekoppeld aan de fiscale en parafiscale druk, weinig marge om - nu reeds - nog meer wissels op de toekomst te trekken en te hopen dat de verhoging van de uitgaven voor wettelijke pensioenen integraal door overheidsgeld betaald kan worden.

In de sociale zekerheid worden geen reserves opgebouwd. Bij gebrek aan gekapitaliseerde pensioenreserves zullen de pensioenuitgaven een steeds groter aandeel opeisen van het Bruto Binnenlands Product (B.B.P.), een indicator voor de welvaart van het land. De verhouding van de pensioenuitgaven ten opzichte van het B.B.P. beliep 10,6 % in 1996. Bij ongewijzigd beleid zou ze klimmen naar 11,7 % in 2020, tot 12,8 % in 2030.

Assuralia berekende in 1993, ter gelegenheid van de Ronde Tafel voor de Pensioenen van toenmalig minister F. Willockx, dat indien de overheid niet onmiddellijk en op structurele wijze zou ingrijpen in de regelingen van het wettelijk pensioen, de stijgende uitgaven tussen 1994 en 2038 een belangrijke stijging van de bijdragen op het brutoloon van de werknemers zouden voor gevolg hebben, tenzij andere financieringsmiddelen zouden worden aangewend.

Een actualisering van deze berekening in 1997 legt volgende tendens bloot: in 1997 eist de financiering van het wettelijk pensioen 19,84 % van het brutoloon van een privé-werknemer op; dit is de som van de werkgevers- en werknemersbijdragen, aangevuld met de overheidssubsidie. Zelfs na de matigende recente pensioenhervorming, ingevoerd door de Wet van 26 juli 1996 "tot modernisering van de sociale zekerheid en tot vrijwaring van de leefbaarheid van de wettelijke pensioenstelsels", zal de pensioenlast nog steeds nood hebben aan bijkomende financiering, zodat het geciteerde bijdragepercentage tegen het jaar 2027 zou evolueren naar 32,9 % van het brutoloon der werknemers, wat een stijging van de bijdragelast met bijna 66 % zou uitmaken.

Het Planbureau bevestigt deze trend, maar houdt het bij een meer optimistische schatting5: door de ratio te berekenen van de jaarlijkse pensioenbestedingen ten opzichte van de loonmassa, komt het Planbureau tot een maat voor het bijdragevolume dat elk jaar de pensioenbegroting in evenwicht moet houden. De genoemde ratio stijgt van 18 % in 1995 naar 23 % in 2050.

Wat ook het precieze cijfer weze, de nood aan bijkomende inkomsten voor het pensioenstelsel wordt duidelijk aangetoond. De stijging, in absolute cijfers, van het aantal 60-plussers en, in relatieve cijfers dan, van het aantal begunstigden in verhouding tot de bijdragenbetalers, zal leiden tot nog zwaardere inhoudingen op de lonen en zodoende tot een stijging van de arbeidskost. En de relatie tussen arbeidskost en werkloosheid is in de loop der voorbije jaren op afdoende wijze aangetoond.

Om deze trend te breken zijn twee soorten maatregelen volstrekt noodzakelijk. Zij vullen mekaar bovendien aan: het gaat om de structurele aanpassing van onze wettelijke pensioenstelsels, met daarbij inbegrepen de ambtenarenstelsels, en de verdere uitbouw van de tweede pijler voorzieningen.

De scherp aangevoelde pensioenproblematiek heeft recentelijk geleid tot twee structurele maatregelen.

Een structurele innovatie in de 1 e pijler betreft het Zilverfonds , een opbouw van een demografische reserve gelanceerd door de minister van begroting. Het is de bedoeling dat dit fonds geleidelijk reserves opbouwt om de betaalbaarheid van de wettelijke pensioenen veilig te stellen. Dit fonds wordt opgebouwd d.m.v. niet-fiscale inkomsten, bijvoorbeeld inkomsten uit de verkoop van de licenties voor de 3 e generatie mobiele telefonienetwerken, éénmalige ontvangsten zoals onder meer opbrengsten ten gevolge van niet-ingewisselde biljetten bij de overgang naar de euro, inkomsten uit privatiseringen en/of budgettaire surplussen. De aan het Zilverfonds geaffecteerde fondsen bedroegen begin 2004 9.443 miljoen euro .

Er is sprake van een reserve van 115 miljard euro tegen 2030 wanneer de pensioenproblematiek het meest nijpend zal zijn. Achter het zilverfonds schuilen ook begrotingsoverwegingen want het is de bedoeling dat het fonds belegt in overheidsobligaties, activa die volgens de Europese begrotingsnormen in mindering van de staatsschuld mogen gebracht worden.

Verder is het de bedoeling dat de 2de pijler gedemocratiseerd wordt door de wet betreffende de aanvullende pensioenen ( WAP ). Dankzij deze wet is de toegankelijkheid van de 2 de pijler verbeterd in het bijzonder voor de arbeiders en voor de KMO-sectoren. Deze wet wordt uitvoerig toegelicht in hoofdstukken IV, V en VI.

Planbureau, Planning paper nr. 83, Perspectives financières de la sécurité sociale à l'horizon 2050, november 1997, geciteerd door A. Dellis en P. Pestieau in Trends Review van 15 oktober 1998, "De echte crisis in de sociale zekerheid".

Voordelen van de 2de pijler ten opzichte van de 3de pijler

Verder heeft de 2de pijler een aantal onmiskenbare voordelen tegenover het individuele sparen van de 3de pijler.

Het bedingen van gunstigere tariefvoorwaarden dan die welke de verzekeraars aan individuele verzekerden kunnen aanbieden .

Het voordeel van het aantal geldt natuurlijk op het vlak van de kosten, maar ook op dat van de voorwaarden inzake acceptatie van het risico. Terwijl een verzekeraar voor het aangaan van een individuele levensverzekering soms een medisch onderzoek oplegt, garandeert het behoren tot een groep - op voorwaarde dat die homogeen is - een voldoende evenwicht tussen "goede" en "slechte" risico's. Daarenboven is het mogelijk het niveau van de verzekerde bedragen automatisch aan te passen aan de loonontwikkeling, wat niet het geval is in de individuele levensverzekering.

Toegang krijgen tot de financiële dimensie waarover de verzekeraars beschikken , maakt het mogelijk op de markten op te treden met een grotere kennis van zaken en met omvangrijkere middelen dan die welke voor de meeste particulieren of ondernemingen bereikbaar zijn.

Het tot stand brengen van een marktrelatie . Het bedrijf dat een groepsverzekering sluit, kan de concurrentie uitspelen en van de maatschappij hoge prestaties vragen. Wat het beheer van de activa van de groepsverzekering betreft, kan dat bedrijf zich, als klant, dus onafhankelijker en veeleisender opstellen dan wanneer het zelf betrokken zou zijn bij de verantwoordelijkheid voor het dagelijkse beheer van die activa. De activa van de groepsverzekering maken geen deel uit van het vermogen van de onderneming en zijn dus niet afhankelijk van de wisselvalligheden van haar economische activiteit. De activa van de groepsverzekering zijn overigens beschermd door het toezicht dat de CBFA uitoefent wat de kwaliteit en de diversificatie van de beleggingen betreft. Tegelijkertijd zijn ze opgenomen in een afzonderlijk beheer leven, dat losstaat van de andere verzekeringsbranches die de maatschappij beoefent, zowel als van haar eigen vermogen. Tegenover dat actief staat immers een passief voor het bedrag van de verbintenissen tegenover verzekerden en begunstigden, die als een schuld van de verzekeraar beschouwd worden.
1 Voor 2002 bedraagt dit plafond 39.367,70 euro.
2 Het verschil tussen het maximumrustpensioen voor een mannelijke en voor een vrouwelijke werknemer komt nog voort uit de verschillende maximumloopbaanduur die voor beide geslachten wordt gehanteerd (45 jaar/ 43 jaar). In 2009 moet dit structureel verschil zijn weggewerkt.
3 Planbureau, Planning paper nr. 82, De pensioenhervorming, november 1997.
4 In België worden deze individuele spaarinspanningen geconcretiseerd via enerzijds de instrumenten van het langetermijnsparen en anderzijds het "pensioensparen". De financiering van een eigen woning kan ook onmiskenbaar als een inkomensbeveiligend instrument bij ouderdom worden beschouwd, doordat ze een uitgavenbesparend effect heeft na pensionering, nl. het vermijden van het betalen van huurprijs.
5 Planbureau, Planning paper nr. 83, Perspectives financières de la sécurité sociale à l'horizon 2050, november 1997, geciteerd door A. Dellis en P. Pestieau in Trends Review van 15 oktober 1998, "De echte crisis in de sociale zekerheid".

Nu nog een bijdrage over dat fameuse wit konijn of het zogenaamde "zilverfonds"

Rode erfenis of lelijk eendje

  • woensdag 10 februari 2010

  • Auteur: Bart Brinckman

BRUSSEL - ANALYSE ZILVERFONDS LIJKT KLINISCH DOOD Voor socialisten blijft het Zilverfonds de mooiste erfenis van paars. Toch moet de huidige regering er niet van weten.

Van onze redacteur

De SP.A heeft enkele voorstellen om de pensioenuitdaging het hoofd te kunnen bieden (DS 9 februari). Tijdens de voorstelling ervan volgde geen enkele verwijzing naar het Zilverfonds. Vreemd, ooit roemde voorzitter Caroline Gennez het als een van de ‘mooiste realisaties' van de jongste tien jaar.

Kamerfractieleider Bruno Tobback, die de nota mee opstelde, legt uit. ‘Onze plannen behelzen de lange termijn. Het Zilverfonds mikt op de korte termijn. Het fonds is niet bedoeld om de pensioenen te betalen. Wel kan het als een soort van buffer dienen op het moment dat de babyboomers met pensioen gaan. Het is een soort glijmiddel om die pil te verzachten. Maar als die golf eenmaal is gepasseerd, heeft het fonds geen doel meer.'

Toenmalig vicepremier Johan Vande Lanotte richtte in 2001 het Zilverfonds op om vanaf 2010 de vergrijzingkosten op te vangen. Paars wilde er budgettaire overschotten en eenmalige opbrengsten (bijvoorbeeld uit de verkoop van licenties) in kwijt. Momenteel bevat het 17 miljard euro.

Het fonds mocht pas worden aangesproken wanneer de schuldgraad onder de 60 procent van het bruto binnenlands product zakt. Paars besliste ook dat de overheid vanaf 2008 0,3 procent van de begroting, de daarop volgende jaren telkens aangevuld met 0,2 procent, in het fonds moest storten.

Helaas, de regering-Leterme dacht daar anders over. Overschotten waren er niet meer, bijkomende stortingen vond het kabinet maar niets. Bovendien steeg de schuldgraad ondertussen naar 100 procent en mag het fonds wettelijk gezien niet worden aangesproken.

Het animo voor het Zilverfonds zakte onder nul. Critici spreken over een lege doos, een virtuele realiteit of zelfs hypocrisie. Minister van Begroting Guy Vanhengel (Open VLD) noemde het een ‘marketingstunt' van de socialisten.

Technisch gezien hebben de critici geen ongelijk. Het geld van het fonds werd belegd in zilverbonds, speciale schatkistcertificaten. Grosso modo heeft de regering met haar spaarpot schuldpapier van zichzelf gekocht waarbij het verkregen geld al meteen werd uitgegeven. Dat geeft het fonds iets virtueels, al liet Europa de boekhoudkundige truc meetellen als een vermindering van de schuld (met een daling van de rentelasten tot gevolg). De overheid betaalt dat geld met een interest terug. Die interest vormt de netto-opbrengst en bedraagt nu zo'n 4 miljard euro. De kritiek dat het om een lege doos gaat, lijkt daarom evenzeer overtrokken. Met 4 miljard kan je iets doen, al is het niet veel.

De critici werpen bovendien op dat de regering schulden moet maken op het moment dat ze het Zilverfonds echt aanspreekt om die vergrijzing op te vangen. Natuurlijk, het geld van het fonds is al uitgegeven. Socialisten weten dat en willen dat euvel oplossen door het fonds jaarlijks te voeden tot het ergste van de vergrijzing achter de rug is. Dan kan het gewoon worden opgedoekt. De SP.A hoopt bijvoorbeeld dat het door de overheid in de banken geïnvesteerde geld uiteindelijk naar het Zilverfonds vloeit. Meteen zou het verdubbelen in omvang.

Vlaams parlementslid John Crombez (SP.A) blijft het fonds verdedigen. ‘Eigenlijk was het een instrument voor budgettaire zelfdiscipline.' Maar hij ontkent niet dat de huidige regering het Zilverfonds negeert, ja zelfs uitholt. Zo deinsde de regering er eind vorig jaar niet voor terug om 800 miljoen die eigenlijk voor het Zilverfonds was bedoeld, in de begroting op te nemen. ‘Zodra we in de regering zitten, gaan we het fonds reanimeren.'

Ook Tobback blijft een pleitbezorger, al nuanceert hij. ‘Ik stoor me vooral aan politici die veel kritiek leveren op het fonds maar tegelijkertijd niet vertellen wat ze dan wel doen om de vergrijzing op te vangen. Als de regering met een pensioenplan afkomt waarbij ze meteen aangeeft hoe ze het wil financieren, is het voor mij ook goed als dat zonder het Zilverfonds is. Al zal het emotioneel best wat pijn doen. Schamper doen over het verleden zonder een echt alternatief, stoort me.'

Voilà, dat was de les voor vandaag en jullie zitten nu meer dan waarschijnlijk met een punthoofd. Het is in elk geval duidelijk dat onze kameraden op geen enkel moment een volgehouden inspanning hebben gedaan om ons pensioen en uitekeringsstelsel op peil te houden.
Er is ingezet op de tweede en derde pijler die echter geen van beide kan verplicht worden. Het catastrofale gevoldg zal zijn dat diegenen die in zwakke economische sectoren tewerkgesteld zijn geen tweede pijler hebben en natuurlijk ook weinig eigen individuele middelen hebben om een derde pijler uit te bouwen. Die derde pijler kan bijvoorbeeld ook bestaan uit de aankoop van een eigen woning. Maar sommigen zijn dus al gedoemd om nog grotere sukkelaars te worden als gepensioneerde als ze reeds waren als actieven. Iemand die moet rondkomen met een wettelijk pensioentje dat nooit werd gefinancierd door een loontje dat het pensioenplafond benaderde en dus ook geen tweede extra-pensiooen in zijn bedrijf heeft aangeboden gekregen en ook te weinig eigen middelen had om een woning te verwerven is en blijft een grote dikke sukkelaar...
Bovendien zien we toch in sterkere economische sectoren het stilaan afschaffen van het zogenaamde systeem van "te bereiken doel" (meestal rond de 75% van laatste loon) in de tweede pijler naar een zuiver kapitalisatiestelsel zonder veel garanties naar een percentage van het eindloon. Hiermee willlen "de patrons" zich natuurlijk indekken tegen onvoorziene schommelingen in hun beleggingen die het resultaat van de 75% in het gedrang zouden kunnen brengen want het verschil moet door hen worden bijgepast. Maar rooskleurig ziet het er voor de volgende generaties echt niet uit....

10-02-2010 om 22:26 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Shalali shalala Sieneke naar Oslo woehaaaaaaaaaaaaaa!
Klik op de afbeelding om de link te volgen
We geven niet graag negatieve commentaren maar deze keer maken onze bevriende unoxmutsjes het toch echt te bont! Ze denken dat het Eurovisiesongfestival identiek is aan het podium op het Scheveningse strand met de nieuwjaarsduik...Het is duidelijk dat ze onze eigen Belgische strategie hebben overgenomen om zeker nooit meer te willen winnen. Eén keer volstond voor ons Belgen met j'aime j'aime "le" vie en daarna stuurden we telkens, als we al mochten deelnemen, een draak van een nummer om zeker te zijn dat andere landen voor de organisatiekosten zouden opdraaien.
Beste unoxmutsen dit jaar zullen we hevige concurrentie ondervinden van jullie inzending om als laatste te eindigen. Waag het vooral niet om ons de gevreesde "ten points" te geven. Laten we hier onmiddellijk afspreken dat we beiden onze "ten points" aan Bosnië-Herzegovina of aan Turkije geven doet die landen daar echt plezier mee en ze denken dat ze daarmee wat sneller in de Europese Unie kunnen komen.
Wij vinden Sieneke, echt waar, een leuke meid. ,Ze heeft wat van jullie Beatrix in haar vlegeljaren ...maar dat nummer....tsjonge tsjonge stuur dan gewoon het lijk van Johnny Hoes op...en die drie meisjes van het koortje moeten jullie ook zeker meesturen naar Oslo. Die maken ginds wel snel furore in één of ander vikingkoor tijdens de volgende walpurgisnacht!
By the way, dat uitzinnige publiek tijdens de finale moet wel een heel deugdelijke onkostenvergoeding hebben ontvangen om zo uit de bol te gaan. Jullie ollanders een beetje kennende, vertonen jullie zulk spontaan enthousiasme enkel tijdens prinsjesdag of de grote wedstrijden van het oranjeteam of wanneer jullie in groep tegen onze Antwerpse kathedraal staan te zeiken...

Hier komt het beste lezertjes...lachen is echt niet toegelaten -WOEHAAA- Hup Sieneke hup!

en wees maar blij dat jullie onze eigenste Belgistaanse inzending nog niet hebben gehoord. Wij ook niet trouwens. Volgens onze inlichtingendienst sturen wij Borat op! Het wordt het leukste Eurovisiesongfestival sinds eeuwen als de Israeli's nu eens een travestiet uit Gaza sturen en de Roemenen één van hun catchy folkdeuntjes laten zingen door een kinderkoor uit één van hun befaamde weeshuizen....

Maar ondertussen hup Sieneke...hup, wij zijn ook verliefd op je mokka-ijs en willen met jou naar Parijs shalali shalala...

09-02-2010 om 23:17 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Belgica's tegen Flanders Queen Mussels deel II
Klik op de afbeelding om de link te volgen We vonden nog een zeer lezenswaardig stukje over onze "Flanders Queenies":

Verdwijnt straks ook Vlaamse mossel uit winkelrekken?
Twaalf jaar lang is erop gezwoegd, geëxperimenteerd. Nu ze er eindelijk is, wordt de Belgische
mossel in het vilbeluik massaal tot kattenvoer verwerkt, stelt Douglas De Coninck vast in De
Morgen. Gemanipuleerde staalnames, sabotageacties op zee en verwijten over fraude met
overheidsgeld: welkom in maritieme oorlogszone. Met links de Belgische mosselkwekers, en rechts
de Vlaamse.
"Schitterend, echt schitterend. Zo vlezig, wat zoutig, zo kruidig ook". Stefan Westerlinck van
restaurant De Mosselbeurs in Oostende wordt direct weer lyrisch bij de herinnering aan die paar
dagen dat hij de mosselen met het zwart-geel-rode Belgicalogo mocht serveren. "Je had mensen die
wilden vergelijken. De één nam Zeeuwse, de andere Belgische. En altijd won de Belgica de test.
Collega's, vishandelaren en leveranciers zeiden allemaal hetzelfde. Eindelijk was ze er: een mossel
met de smaak van de Franse en het formaat van de Zeeuwse. Van eigen kweek, dan nog. Te mooi om
waar te zijn, eigenlijk".
Toen op vrijdag 25 juli de bel rinkelde in de Oostendse vismijn, was dat een historisch moment.
Voor de allereerste keer werden hier echte Belgische mosselen geveild. "Ik heb toen een traantje
weggepinkt", zegt José Reynaert, de onbetwiste vader van de Belgische mossel. Reynaert kreeg zijn
ingeving in 1996. Als scheepshersteller viel het hem op hoe zich op sommige plekken in de
Noordzee mosselen vasthechtten op boeien. "Ze groeiden snel. Er moest, dacht ik, een manier
bestaan om ze te kweken in een hangcultuur, zoals in Frankrijk".
Twaalf jaar lang bleef Reynaert experimenteren. Eerst hing hij zijn mosselkooien 11 mijl buiten de
kust, dan weer dichter. Altijd liep er iets mis. Plezierbootjes reten zijn installaties aan flarden. Was
het dat niet, dan spoelde alles weg in een storm. "Ik weigerde mij neer te leggen bij een mislukking.
Ooit zou ik de juiste locatie vinden, het juiste materiaal. In 2006 hebben we de eerste drieduizend
kilo opgevist. Het was bewezen: het kon". Reynaert richtte met reder Willy Versluys een bvba op en
zette mosselzaad uit in de voor de scheepvaart gesloten zone D1, 8 kilometer voor de kust van
Nieuwpoort. En yes, het lukte. Ze oogstten niet de verhoopte 50, maar toch 6 ton. Tegen eind juli
waren er 2.500 potjes verkocht, de bvba kon de vraag amper volgen.
In de namiddag van 1 augustus kwam dan de fax van het Voedselagentschap: "Ingevolge het niet
conforme resultaat van DSP in het monster nummer 2159-08-0018 wordt onmiddellijk overgegaan
tot sluiting van het productiegebied. Vermits de monsterneming dateert van 22 juli dient u over te
gaan tot volgende maatregelen: terugroepen van alle producten verzameld vanaf 22 juli". "Alles naar
het vilbeluik", sakkert Reynaert, "2,5 ton in totaal, bijna de helft van de oogst. Financiële schade? In
die termen praat ik niet. Dit is mijn levenswerk, meneer".
DSP staat voor diarrhetic shellfish poisoning. Het is een bekende mosselziekte, die wordt
veroorzaakt door toxische algen. In dit geval was dat DSP-azaspiracide. EU-verordening 853/2004
legt voor azaspiracides een drempelwaarde op van 160 microgram per kilo mosselvlees. Daar zat de
Belgische mossel dus boven. Tenminste, dat is wat nieuwsflitsen ons deden geloven. De Morgen kon
de hand leggen op het analyseverslag R22/23-2008-01675 van het Voedselagentschap. Over het
positieve staal staat er dat DSP-azaspiracide "aanwezig" was in 100 gram. In wat voor concentratie?
Hoger of lager dan 160 microgram? Staat er niet bij. Het is zo te zien niet gemeten.
Alle in de dagen voor en na 22 juli genomen stalen wezen op een uitstekende kwaliteit van het
zeewater. Alle overige staalnames op de Belgicamossel, hiervoor en hierna, waren negatief. De in
het vilbeluik vernietigde mosselen waren op 30 en 31 juli uit de zee gehaald. Latere tests lieten zien
dat in deze mosselen nog geen halve microgram DSP-azaspiracide voorkwam. Ze waren kerngezond.

Te laat. De oogst was over. In het vilbeluik van Denderleeuw waren ze al verwerkt tot kattenvoer.
Komende dinsdag dient zich alweer een historisch moment aan. In de vismijn van Nieuwpoort zullen
voor de eerste keer in de geschiedenis Vlaamse mosselen worden geveild. De 'Flanders Queen
Mussel', zoals hij gaat heten, is de vrucht van een experiment van de Stichting voor Duurzame
Visserijontwikkeling (SDVO). Dat is een in 2004 gecreëerde overheidsinstelling die de visserij
nieuwe impulsen moet geven. Er werd een regeling uitgewerkt waarbij een deel van de door
Belgische reders betaalde bedrijfsvoorheffing bij de SDVO terechtkwam. SDVO mocht zo op vier
jaar 8,4 miljoen euro incasseren om nieuwe vismethoden te bedenken. Erg ver heeft SDVO niet
Reynaert kreeg vier jaar geleden het bezoek van Luc Mellaerts, de ex-topman van het failliete
Sobelair. Van luchtvaart naar vis: kleine stap. Mellaerts was bij SDVO binnengehaald als algemeen
directeur. "Die man, keurig in het pak, had interesse voor ons project", zegt José Reynaert. "Mooi,
dacht ik, de overheid heeft eindelijk de perspectieven van de Belgische mossel ontdekt. Het idee
was: samenwerking. Oké, Mellaerts vertrekt. Ik hoor niks meer en lees wat later in de krant dat
SDVO is gestart met een 'uniek project' om voor de kust van Nieuwpoort mosselen te kweken".
Dat mocht wat kosten. SDVO pompte een half miljoen euro in de aankoop van mosselkooien en
spendeert jaarlijks nog eens dat bedrag aan het huren van een eigen boot, de 'Musselboot I'. SDVO
bouwde ook al een eigen mosselverwerkingscentrum. "Het zijn gesubsidieerde bandieten", zegt
Reynaert. "Ze hebben mijn idee gepikt en er een Vlaams vlaggetje op gezet". Reynaert en Versluys
zijn knoeiers, luidt de droge repliek van Ivan Victor, voorzitter van SDVO. "Wat wij doen, is een
wetenschappelijk doordachte basis leggen voor de Vlaamse mosselteelt. Er is een potentieel voor
jaarlijks 10.000 ton. Dat zou een derde zijn van de binnenlandse consumptie. Maar dan moeten we
het wel professioneel aanpakken".
Maar er is toch al de Belgicamossel? Victor (misprijzend): "De enige verdienste van Reynaert is dat
hij op een dag mosselen zag groeien op een boei. Voor het overige kunnen we van hem vooral leren
hoe het niet moet. Ze zijn, zoals ze zelf zeggen, twaalf jaar bezig en oogsten zes ton. Zes. Waarom
zo weinig? Omdat de touwen naar hun kooien zijn afgeknapt. Voor elke mossel die zij plukten,
moest er een duiker het water in. Dat is niet wat ik een commercieel verantwoorde activiteit zou
noemen. Zij hebben ook te vroeg geoogst, omdat ze absoluut eerder op de markt wilden zijn dan wij.
Wat gebeurde, is precies wat onze experts hadden voorspeld. Halfweg juli waren er zware
schommelingen in de temperatuur van het zeewater. Het risico op algen was reëel". Wat maakt uw
mossel zo Vlaams? "Onze centen komen ten dele van de Vlaamse regering".
Om een beetje inzicht te krijgen in de verstandhouding tussen de kwekers van de Belgische en de
Vlaamse mossel heb je niet meer nodig dan één telefoon en twee nummers. Dat was kennelijk iets te
omslachtig voor het Voedselagentschap, schrijft Douglas De Coninck. In maart van dit jaar namen
Reynaert-Versluys contact op met het agentschap met de vraag hoe dat in zijn werk moet gaan,
gezondheidscontroles op mosselen. Op 14 maart 2008 antwoordde directeur-generaal Dircks: "De
vzw SDVO voorziet vanaf juli 2008 ook te oogsten in gebied D1. Aangezien SDVO al gestart is met
monsternemingen en analyses, is het niet nodig dat u deze op uw beurt uitvoert".
Het perfect voorspelbare gebeurt: binnen de kortste keren is er ruzie over hoe de administratieve
afhandeling van de labfacturen moet gebeuren. Op 19 juni 2008 - een maand voor de oogst - belegt
het Voedselagentschap een vergadering met alle partijen. Helaas: op de valreep laat Luc Mellaerts
weten dat hij verhinderd is. Er wordt een nieuwe datum geprikt, 30 juni: opnieuw geen Mellaerts te
bespeuren. Versluys stuurt een boze mail naar het agentschap: "Met alle respect, wij vrezen dat
SDVO er een spelletje van maakt".
Als de vergadering op 2 juli dan toch kan doorgaan, blijkt de aanwezigheid van Mellaerts nergens
voor nodig. De directeur laat zich vervangen door zijn boekhouder. Er is nu wel een afspraak over de
facturen, maar die verzandt binnen de kortste keren in een verzameling boze en/of onbeantwoorde

mails. "Door al dat getalm kwamen we in een situatie waarbij zij, en zij alleen, met hun Musselboot I
stalen konden nemen", zegt Versluys. "Wij hadden daar geen zicht op, we kregen geen inzage in de
resultaten. De wet verbiedt dat concurrenten elkaars producten controleren. Dat is alsof je Coca-Cola
het recht zou toekennen om te oordelen of Pepsi geschikt is voor consumptie. Door tijdsgebrek
konden we niet anders dan dit ondergaan".
Kijken we nog eens goed naar het analyseverslag dat aanleiding gaf tot de grote mosselgenocide. Het
document noemt als datum van ontvangst van de mosselen in het lab: 24/07/2008. De mosselen
hebben twee volle dagen gedaan over de reis van Nieuwpoort naar Brussel. Dat is wel erg lang voor
een product waarvan iedereen weet dat het bijna dagvers wordt geconsumeerd. Kijken we dan naar
de datum waarop de analyse is uitgevoerd: 31/07/2008. Dat is negen dagen nadat de mosselen uit zee
werden gehaald.
Versluys: "Dat moet u thuis eens proberen. Mosselen opeten die u negen dagen in de ijskast hebt
laten liggen. Als u dán geen diarree krijgt, weet ik het ook niet meer". Die mosselen waren aangetast
door een alg. Dat kan toch niet in de ijskast zijn gebeurd? "Waren dat wel onze mosselen?", reageert
Versluys. "Toevallig weet ik dat de Musselboot I op 22 juli is uitgevaren om een losgeslagen kooi
van SDVO uit zee op te vissen. Die kooi, vol bijna-oogstklare mosselen, hebben ze in Nieuwpoort in
een oud havendok neergezet. Weinig plekken zijn zo vervuild als dat dok. Als ik zie dat alle overige
staalnames een bijna perfecte waterkwaliteit laten zien, zie ik maar één mogelijkheid: dat staal kwam
uit dat dok".
"Het is de enige logische verklaring. SDVO heeft er maanden lang alles aan gedaan om te
voorkomen dat wij zelf vat konden krijgen op het verloop van de staalnames. Wij weten dus niet
waar die mosselen zijn geplukt, we weten niet hoe ze zijn vervoerd, we weten niet eens of het onze
mosselen zijn. Waar we wél zicht op hebben, is het aantal klachten over diarree en misselijkheid. Dat
zouden de onvermijdelijke symptomen moeten zijn als onze mosselen van 22 juli aangetast waren
door toxische algen. Want die zijn allemaal opgegeten. Aantal klachten? Nul".
Dinsdag begint dan het Vlaamse mosselseizoen. "Vijftig ton", voorspelt Ivan Victor, die de
beschuldigingen van de concurrent over gemanipuleerde staalnames rustig aanhoort, en zucht: "Die
mannen wentelen hun mislukking af op ons. Ze hebben te vroeg geoogst om te stunten. Punt uit". In
het dagelijkse leven is Victor voorzitter van de Belgische Transportarbeidersbond (BTB). De
nummer twee bij SDVO, secretaris Alex De Bock, is ook een vakbondsman, bij de liberale VSOA.
Het lag juridisch een beetje lastig om vanuit zo'n paritaire overheidsconstructie mosselen te gaan
Dus werd op 5 augustus 2008 - niks te vroeg - de cvba Schelpdier en Vis opgericht. Dat is het bedrijf
aan wie SDVO zijn mosselen gaat doorverkopen, en die ze dan te gelde maakt in de winkel. Maar
wie gaat schuil achter de cvba Schelpdier en Vis? De voorzitter is... Ivan Victor. De secretaris is...
Alex De Bock. Onder de oprichters vinden we nog een derde syndicalist terug, twee Vlaamse reders
en ene Laurus Padmos. Hij behoort tot een Zeeuwse scheepvaartfamilie die het de laatste jaren lastig
kreeg door de teloorgang van de Zeeuwse mossel. Daarvan worden er minder en minder geoogst
door een gebrek aan mosselzaad. Dit, terwijl SDVO aankondigde dat het mosselproject op termijn
zou worden overgedragen aan Vlaamse reders.
Reynaert-Versluys broeden nu op een juridische procedure om na de Belgische ook de Vlaamse
mossel zo snel als mogelijk uit de rekken te laten halen. "Ik denk niet dat er een uitvoerig betoog
nodig is om aan te tonen dat dit pure concurrentievervalsing is", zegt advocaat Jean Verdonck. "Mijn
cliënten hebben jaar na jaar hun investeringen uit eigen zak betaald. SDVO gooit er miljoenen euro's
belastinggeld tegenaan. De constructie genaamd Schelpdier en Vis is een grotesk manoeuvre dat
geen uitstaans heeft met 'hulp aan de visserij'. Het kan toch zo niet zijn dat de winst uit die mosselen
nu in de zakken van enkele vakbondsmannen verdwijnt?"
Moet straks ook de hele oogst van de eerste Vlaamse mosselen naar het vilbeluik? Afwachten. "Het

is natuurlijk niet goed dat onze zo prille mosselindustrie nu al gebukt gaat onder geruzie", oppert
Reynaert. "Maar wat moeten we doen? Dat onze oogst tegenviel, komt doordat SDVO zijn boeien te
dicht bij de onze legde, om ons te pesten. Zij verwijten ons dat we te snel oogstten. Dat zij niet
eerder oogstten, komt enkel doordat hun verwerkingscentrum midden juli nog niet klaar was. Zij
lachen met onze zes ton, ze vergeten dat ze zelf 650 ton beloofden en nu spreken van vijftig. Zij zijn
de prutsers, niet wij".
In De Mosselbeurs weet Stefan Westerlinck nog niet of hij volgende week de Flanders Queen
Mussel wel op zijn kaart wil: "Ook drie weken na de berichten over gif aarzelen mensen nog om
mosselen te bestellen. Of ze vragen: 'U weet toch zeker dat het geen Belgische zijn?' Ik vrees dat er
momenteel even geen markt voor is".(KS)
Bron: De Morgen

08-02-2010 om 22:30 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Belgica's verslaan de Flanders Queen Mussels deel I
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Gisteren naar het nieuwe Hollywoodfenomeen Avatar geweest. Flutverhaal in schitterende verpakking. Vermits het echter bakken dollars heeft opgebracht mogen we ons aan een stormvloed dergelijke zeververhalen verwachten ingekleed in technische hoogstandjes. Meer Hollywoodiaanse clichés zijn er moeilijk te bedenken tot de relletjes over het verhaal toe. Maar toegegeven, er zijn verbluffende beelden bij in 3D natuurlijk.
Andere rampscenario's: de Flanders Queen Mussel wordt uit het water gehaald...een totale flop. Komt er van als je de ollanders op hun eigen terrein tracht te beconcurreren. Vooral als er dan nog grote managers aan het roer staan die er toch maar steeds weer in slagen om de boel failliet te krijgen maar niet na eerst behoorlijke bedragen aan subsidies in het water gegooid te hebben. En zeg nu nog dat Vlaanderen niet bezig is met innovatie...."The Flanders Queen Mussel" is dat niet innovatief misschien? Toch iets anders dan "Prins en Dingemans" of "Zeelands Roem"!
En dan willen die mossels verdorie niet kweken....
Het ganse verhaal vinden jullie hieronder:

Toen het nog allemaal één en al hoerageroep was:

Verbluffend artikel als je het ons vraagt...

Vanochtend werd de eerste lading Vlaamse hangcultuurmosselen 'Flanders Queen Mussel', door de Musselboot I aangevoerd in de Nieuwpoortse haven, gratis uitgedeeld aan de eerste 3.000 mosselliefhebbers die zich aanmelden in de Nieuwpoortse visveiling.
De Vlaamse hangcultuurmosselen hebben dankzij hun uitmuntende kwaliteit onlangs het A-certificaat bekomen van het FAVV (Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen). De Flanders Queen Mussel komt rechtstreeks uit open zee in het bord van de consument terecht, waardoor de mosselen een zeer rijke en intense zilte smaak hebben. Het project mossel- en schelpdierenkweek kadert in een geleidelijke reconversie van de vissersvloot als gevolg van het verlies aan visgronden wegens de installatie van de farshore-windmolenparken (op o.a. de Thorntonbank).

Het voorbije jaar werden de kweektechnieken voor de Vlaamse mossel getest en geoptimaliseerd, met een aantal opmerkelijke resultaten. De hangcultuurmossel zet zichzelf vast op speciale mosseltouwen die rond spoelvormige constructies gewikkeld worden. In tegenstelling tot de 'gewone' mosselen, die meestal in het slib gedijen en bijgevolg meer zand en andere bodemstoffen opnemen, komt de hangcultuurmossel niet in aanraking met slib en neemt ze enkel zeewater in zich op.
Mosselen die volgens de hangcultuurmethode gekweekt worden moeten niet meer 'verwaterd' worden om zand en slib te verwijderen zoals bij de gewone mosselen wel het geval is. De Vlaamse mossel gaat rechtstreeks van de open zee naar de consument zonder te verwateren, met een rijkere en intensere "zeesmaak" tot gevolg. De hangcultuurmossel kan zich veel meer concentreren op het groeien i.p.v. op het filteren, en heeft bijgevolg tot 20 à 25 % meer vleesgehalte! Het resultaat was gewoonweg verbluffend, de eerste Vlaamse mosselen zijn bijzonder vlezig en kunnen de consument ongetwijfeld verwennen met hun intense smaak.
Een nieuw kwaliteitsproduct dat voor diverse creatieve impulsen zal zorgen, als voorgerechtje met een fruitige mousse, gefrituurd als amuse bouche en vanzelfsprekend de mossel-natuur met een uitje, een takje selder en zelfs een schijfje citroengras. De 100 supplementaire kooien die nu uitgezet worden in de 4 concessies zullen naar verwachting in 2008 ± 675 ton mosselen opleveren. De hangcultuurmossel is bovendien ook vroeger klaar voor de oogst: waar men nu moet wachten tot pakweg de tweede week van juli zal de Vlaamse mossel vanaf eind mei haar weg vinden naar de consument.
Dit betekent dat vanaf 2008, het mosselseizoen al begint met O.L.V. Hemelvaart of ten laatste met Pinksteren! Met een gunstige prijszetting, wordt de Vlaamse mossel een meer dan te duchten concurrent voor de Zeeuwse mosselen. RVH.

hier gaat het er al wat minder enthousiast aan toe en krijgen we zelfs de mening van de Oostendse brulmossel Dedecker als toetje er bovenop...

Nieuwpoort - De Vlaamse Schelpdier- en Viscoöperatie, die voor de kust van Nieuwpoort de Flanders Queen Mussel kweekt, neemt alle kooien uit het water. De coöperatieve nam vorig zomer de exploitatie van hangmosselen over van de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO). Nu blijkt dat de kweek niet rendabel is en dat betekent voorlopig het einde van de Flanders Queen Mussel.

De Flanders Queen Mussel wordt zo’n 10 km voor de kust van Nieuwpoort gekweekt. Nu liggen er voor rekening van de schelpdier- en viscoöperatieve een honderdtal mosselkooien verankerd. Er zijn geregeld problemen met de kooien en bovendien is zo’n uitbating in volle zee heel duur. De kooien worden nu uit zee gehaald. Volgens het Oostendse kamerlid Jean-Marie Dedecker gaat het om een dure mislukking.

Met Vlaamse steun startte SDVO de mosselkweek drie jaar geleden als een alternatief voor de noodlijdende visserijsector. Dat hangmosselen kweken in volle zee wel kan, bewijzen mosselkwekers Versluys en Reynaert die de Belgica’s op de markt brengen. Zij waren de eerste om te experimenteren met een ponton met mosselkooien.

Intussen wordt samen met de Vlaamse overheid gezocht naar een andere methode om de Flanders Queen Mussel te kweken.

Het is schrijnend te moeten vaststellen dat onze fiere Flanders Queen Mussel het onderspit moet delven tegen de Belgica's...maar geen nood wij willen samen met de Vlaamse overheid op zoek naar een andere methode om hangmossels te kweken. Een kleine suggestie kan er van onze kant zelfs af: hang wat netten in het Vlaamse parlement en je zal zien dat de hangmossels binnen de kortste tijd een florissante toekomst zullen kennen.

en deze keer moeten we toegeven dat onze Groenen een mooi dossiertje hadden opgemaakt over de mosselaffaire...lees en snuif de zilte geur op van Vlaams gefoefel en zakkenvullerij...en Ollandse vrienden, het is volstrekt verboden te lachen met de teloorgang van onze fiere Flanders Queen Mussel....

Dossier - Het Viskartel

Dat de Vlaamse visserijsector verzuipt, is een dramatisch cliché geworden. Naast (tot voor kort) hoge olieprijzen, zijn de overheid en het zogenaamde viskartel medeverantwoordelijk. Groen! politci Bart Staes en Vera Dua roepen de Vlaamse overheid op om dringend schoon schip te maken en nog te redden wat er te redden valt, door nu radicaal en concreet te kiezen voor duurzame visserij.


Al jaren weet iedereen dat er zowel vanuit sociaal-economisch als ecologisch oogpunt nood is aan een reconversie van de Vlaamse vloot. Maar het gebeurt amper tot niet. Hoe komt dat? Door gevestigde belangen, machtspolitiek, versnippering van beleid en politieke inertie. En, last but not least, al jaren wordt het Vlaams visserijbeleid gegijzeld door een kleine, arrogante kliek van machtige heren die we omschrijven als ‘het Viskartel’. Een groep die we de laatste jaren nooit konden betrappen op een duidelijke visie op de Vlaamse visserij, maar die integendeel alles doet wat mogelijk is om de noodzakelijke ecologische reconversie van de sector tegen te houden en de eigen belangen veilig te stellen.

Spil in deze is de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO), een hermetisch gesloten club die al vijf jaar vriendjespolitiek bedrijft met miljoenen euro uit de sector en van de overheid. Een club die lijkt te handelen uit eigenbelang en die zich steeds meer als een commerciële speler is gaan opstellen. De SDVO werkt totaal ondoorzichtig, publiceert geen jaarverslagen (hoewel wettelijk verplicht), en weigert verantwoording af te leggen aan welke politicus dan ook. Zelfs de voor Visserij verantwoordelijke ministers Leterme en recentelijk diens opvolger Kris Peeters verklaarden openlijk dat “ze niets te vertellen hebben bij SDVO”, terwijl ze er wel Vlaams overheidsgeld aan geven.

De SDVO heeft behoudens enkele symbolische projecten en brochures — steevast gemaakt door het wetenschappelijk Instituut ILVO — niets bijgedragen aan het structureel verduurzamen van de Vlaamse visserij. De Vlaamse en federale overheden staan erbij en kijken toe hoe de Vlaamse visserijsector intussen bijna verzopen is. De voorspelling van experts is dat zonder een radicale ingreep middels een reconversieplan uitgaande van een concrete visie/doelstelling, er in de Vlaamse visserijsector op korte termijn nog slechts enkele grote (Nederlandse) reders zullen overblijven.

Europarlementslid Bart Staes en Vlaams parlementslid Vera Dua (Groen!) roepen daarom op tot een grondige audit naar de financiële huishouding van de SDVO en een gedetailleerde verantwoording over wat er met de miljoenen-geldstroom is gebeurd. Deze stichting speelde in weerwil van de naam, een cruciale rol in wat er fout liep gedurende de laatste jaren. Staes en Dua vragen daarom specifiek enkele collega-politici hun verantwoordelijkheid op te nemen en na bijna 5 jaar SDVO een diepgaand onderzoek te ondersteunen:

- Kris Peeters, als Vlaams minister-president verantwoordelijk voor visserij.

- Joëlle Milquet, federaal Minister van Werk en Gelijke Kansen, bevoegd voor de Federale Overheidsdienst Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal Overleg.

- Ook Johan Vande Lanotte, als minister van de Noordzee destijds mede-initiatior van de SDVO, heeft als baas van het havenbedrijf van Oostende een speciale verantwoordelijkheid. Vande Lanotte is goed geplaatst om een bijdrage aan klaarheid te leveren, vermits hij de enige politicus is die rechtstreeks invloed heeft op SDVO: op zijn bemiddeling zit SP.A-politica Kathy Plasman in de raad van bestuur van SDVO.

In afwachting van de resultaten van een eventueel onderzoek, moet de SDVO in de koelcel en alle activiteiten worden overgenomen door de Vlaamse administratie, de dienst Zeevisserij en het ILVO. Tegelijk moet de Vlaamse overheid met deze diensten onverwijld een visie op de reconversie naar een duurzame visserijsector formuleren, met concrete doelstellingen, inclusief planning en financiering. Het begin oktober goedgekeurde Nationaal Operationeel Plan is volgens de EU bijna een jaar te laat en voldoet nog steeds niet om wat nog rest van de Vlaamse visserij een echt duurzame toekomst te bieden. Samen met Malta, Luxemburg en Slovenië deelt Belgie de eer dat er op de officiële website visserij van de Europese Commissie nog geen spoor van een operationeel plan te vinden is, dit terwijl het over het programma 2007-2013 gaat, zie

Het ILVO overhandigt as. vrijdag een rapport aan minister Peeters over een heel

gamma aan haalbare alternatieve visserijtechnieken. De minister moet op basis hiervan samen met de wetenschap en deskundige ambtenaren een plan uitdoktere., Dit is vervolgens van belang om goed te kunnen anticiperen op de Europese onderhandelingen en afspraken over quota.

Sinds enkele jaren gaan continu reders failliet; Hoge brandstofkosten, lage opbrengsten en kleinere visvangsten, de Vlaamse visserij zit al vele jaren in een negatieve, neerwaartse spiraal. Als de Vlaamse overheid nu geen actie onderneemt om de Vlaamse visserijsector in sneller tempo te verduurzamen, gaat die sector onherroepelijk naar de haaien.

De rol van SDVO bij dit alles is achter de schermen ronduit cynisch: verschillende betrouwbare bronnen melden dat bestuurders van SDVO verklaren dat zij “aan stervensbegeleiding van de sector doen”.

Een korte geschiedenis van het Viskartel

Begin deze eeuw ontstond in de groene beweging een plan voor het oprichten van een “Expertisecentrum voor Duurzame Visserij en Aquacultuur” (als uitbouw van het voormalige Vlaams Visserij Informatiecentrum). Dat idee werd daarna gerecupereerd door enkele vakbondsbestuurders actief binnen de zeevisserij, de Rederscentrale, met actieve steun van politici als Renaat Landuyt en Johan Vande Lanotte. Socialistisch vakbondsbestuurder Ivan Victor, tot op heden de ongenaakbare voorzitter van SDVO, trok de kar samen met ACV’er Claes en de top van de Rederscentrale. Er bestond grote vrees voor een te groene stempel op het visserijbeleid en het verlies aan hun ongecontroleerde macht. Maar er moest natuurlijk ook geld gevonden worden…En als perfect alibi daarvoor gebruikte het Viskartel…de economische problemen van de sector.

De problemen in de Vlaamse visserijsector waren begin van de eeuw nijpend en pijnlijk vergelijkbaar met nu: hoge brandstofkosten zetten de omzet van reders zwaar onder druk. Maar in plaats van op lange termijn te denken en over te schakelen naar een minder brandstofintensieve visserij, ging men naar extra geld vissen.

Dat werd al snel gevonden door de geldhaaien. Vanaf 1 januari 2000 was er een wettelijke vrijstelling mogelijk gemaakt van bedrijfsvoorheffing in sectoren als de baggersector, koopvaardij- en sleepvaartsector. Het was onder andere André Vanquathem, de in de visserijsector beruchte advocaat te Knokke-Heist en al jaren ook advocaat voor de SDVO, die zijn goede kennissen in de top van de visserij begin 2001 op het spoor zette van deze mogelijkheid om deze vrijstelling ook voor de visserijsector te verkrijgen. Samen met anderen ging hij vervolgens bij ministers als Jaak Gabriëls en Vande Lanotte lobbyen voor deze vrijstelling. Ook de directeur Luc Corbisier en voorzitter Bart Schiltz van de Rederscentrale deden vrolijk mee met de plannen en het lobbyen.

In juli 2002 keurde ‘een bijzondere raadgevende commissie zeevisserij’ — met daarin alleen Victor en Claes als ‘werkende leden’ - een voorstel goed voor ‘het besteden van de gedeeltelijke vrijstelling van de bedrijfsvoorheffing ten gunste van de zeevisserijsector’. De stichting schrijft oa. naar Vande Lanotte dat ‘het belastingoverschot dat vrijkomt en binnen de sector blijft op een duurzame en doorzichtige wijze moet worden beheerd. Deze eigen middelen van de sector worden aldus geconsolideerd voor het duurzame herstel van de sector.’

Het geld moest gaan naar de financiering van ‘sociale begeleidingsmaatregelen voor de zeevisser’ en voor ‘het spijzen van een op te richten Stichting voor Duurzame Visserij’’ (‘technische omschakeling van de vaartuigen, opleiding in nieuwe visserijtechnieken’, verbeteren van de arbeidsomstandigheden van de vissers enz).

Bij het vrijgekomen belastinggeld waarvan sprake, kan de totale som fors oplopen: Volgens een wetsvoorstel van april 2002, gaat het om bijna tien procent van ‘de werkgeversbijdragen van de brutolonen, zoals voorzien voor de berekening van de RSZ bijdragen’. Het was voor Victor en zijn goede vrienden van de Rederscentrale een koud kunstje om de zaak vervolgens te beklinken in de CAO voor de sector.

De jaarlijkse miljoenenstroom zou naar het Zeevissersfonds vloeien (ook al beheerd door dezelfde vakbondslui en de Rederscentrale) en ruim een derde zou jaarlijks naar de nieuw op te richten SDVO gaan. Volgens schattingen — vermeld in een brief van de Europese Commissie van eind 2003 - zou het gaan om twee miljoen euro per jaar.

Wie zaten er in het eerste bestuur van de SDVO? Enkele leden van het viskartel die alles en petit comité van te voren hadden bekokstoofd: Bart Schiltz, Luc Corbisier, Michel Claes en Ivan Victor (en Alex De Bock en Marina Nollet).

Uit vele gesprekken in de sector en de opstelling van het SDVO blijkt dat deze financiële constructie de ruggengraat van de macht van het viskartel is.

Eind oktober jl. antwoordde minister-president Kris Peeters op vragen van Dua over de oprichting van SDVO door zijn handen in onschuld te wassen: “Het ging toen om het federale niveau. Ik heb ook een brief bij me van Renaat Landuyt, toen hij nog minister-vicepresident van de Vlaamse Regering was. Het is een brief van 11 maart 2004, gericht tot de heer Ivan Victor. Dit viel dus onder het beleid van de vorige regering.” Maar Peeters benadrukt dus fijntjes de rol van de socialistische politici.

Over het al even gesloten karakter van het Zeevissersfonds, waarin ook de Rederscentrale en de vakbonden miljoenen van de sector beheren, zei Kris Peeters eind oktober: “U weet dat dit wordt beheerd door werkgevers en werknemers. Uit mijn vorig leven weet ik dat het voor werkgevers die er niet bij zijn, heel moeilijk is om erbij te geraken. Het is een vrij gesloten geheel. De werkgevers en werknemers stellen dat zij het fonds beheren, en zolang er geen elementen zijn waardoor ik kan of moet interveniëren, is het niet evident om binnen te geraken.”

Is dit de Cd&V invulling van openbaarheid van bestuur laat staan van goed bestuur?

Peeters wees er ook op dat de Europese Commissie destijds akkoord ging met deze vorm van staatssteun aan SDVO via het Zeevissersfonds. Op 5 november jl. antwoordde Europees Commissaris voor Visserij Joe Borg op een vraag van Bart Staes (bijlage II): “De Commissie is op de hoogte van de regeling waarbij een deel van de door reders betaalde belastingen wordt doorgestort aan de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO), waar het geachte Parlementslid naar verwijst. De Belgische autoriteiten hebben deze bepaalde regeling op 26 juni 2003 aan de Commissie gemeld. Na een grondige analyse van de gemelde steunregeling is de Commissie tot de conclusie gekomen dat deze regeling, die ten doel heeft bij te dragen aan de duurzame ontwikkeling van de visserij, in overeenstemming is met de EU-voorschriften betreffende staatssteun.”

Dat laatste valt nog te bezien, maar duidelijk is dat enkele in het Europese besluit genoemde voorwaarden niet werden nageleefd.

Want wie dat Europese goedkeuringsbesluit voor de steunmaatregel aan SDVO van 16 december 2003 — verstuurd door toenmalig Landbouwcommissaris Franz Fischler aan toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Louis Michel - goed leest, stelt heel interessante zaken vast. Voorwaarden die niet in overeenstemming zijn met de actuele werking van het SDVO.

Want wat gaat er met al dat geld gebeuren en wie kunnen er aanspraak op maken? Fischler schrijft (gebaseerd op informatie van Belgische autoriteiten): ‘Deze steunregeling zal de Belgische visserijondernemingen ten goede komen. Alle werkgevers en werknemers in de visserijsector kunnen lid worden van de stichting en de maatregelen in het kader van deze regeling zullen in het belang zijn van de gehele visserijsector. De werkende leden van de stichting zullen bestaan uit drie vertegenwoordigers van de werkgevers in de visserijsector en drie vertegenwoordigers van de vissers. Deelname en cofinanciering van maatregelen door leden van de visserijsector in overeenstemming met de Richtsnoeren voor het onderzoek van de steunmaatregelen van de staten in de visserij- en aquacultuur wordt door de stichting aangemoedigd.’

De realiteit is anders. We beschikken over getuigenissen van mensen uit de visserijsector die géén lid kunnen worden van SDVO. Onder de werkende leden van de stichting, het bestuur van SDVO, zien we géén vissers. De SDVO vaart volledig zijn eigen koers en weigert steunaanvragen van mensen uit de sector. Een voorbeeld: een bescheiden en eenmalige aanvraag door de Vlaamse Vissers Vereniging voor een project ter verwerking van Vlaamse garnalen werd op 11 juli door het bestuur van SDVO verworpen, schrijft algemeen bestuurder van SDVO Luc Mellaerts in een brief van eind juli. Dezelfde Mellaerts laat op kosten van het SDVO wel zijn schip verbouwen voor een door SDVO gedragen mosselproject. Bovendien verhuurde Mellaerts´echtgenote van de in Nieuwpoort gevestigde Rederij Northern Sky haar twee vaartuigen (Blue Cat en N34 L'Etaplois) voor het bemonsteren van het andere mosselproject van SDVO. En het schip L'Etaplois werd verbouwd om vanaf dit najaar mosselen te kweken met ‘long lines’. We zijn benieuwd om de documenten van de openbare aanbesteding te zien.

In een overzicht van de Belgische visserijsector van de OESO lezen we dat SDVO 'Privately provided services' levert en gedeeltelijk gefinancierd wordt als volgt: 'Paid by part of the taxes of the fisheries sector, to develop economical, ecological and social measures for the fisheries sector.'

Sinds de oprichting van die Stichting in 2004 is de sector sociaal-economisch stelselmatig achteruit geboerd en is er van een duurzame visserij hoegenaamd geen sprake. Ongeveer 95 % van de Vlaamse vloot, naar schatting een kleine honderd schepen is van het niet-duurzame boomkortype (waarmee over de bodem geschraapt wordt, een dure en niet duurzame vistechniek). Dit is al jaren bekend en er gebeurde amper iets.

Vlaanderen staat hierin niet alleen. Op 30 oktober publiceerde de Nederlandse Algemene Rekenkamer een vernietigend rapport over het gevoerde Nederlandse visserijbeleid, dat dan nog positief afsteekt vergeleken met het Vlaamse. De Rekenkamer stelt dat ´Het Nederlandse visserijbeleid vanuit ecologisch oogpunt niet streng genoeg is om de ambities voor bescherming van de visstand en biodiversiteit te kunnen waarmaken. Bij de keuzes in het beleid hebben economische belangen de overhand. Zowel de economische positie van vissers als de ecologische situatie van de Noordzee verslechteren daardoor.

De Algemene Rekenkamer stelt in het rapport Duurzame visserij dat ´´er wereldwijd bezorgdheid bestaat over de gevolgen van intensieve visserij op zee. Veel vissoorten worden overbevist. De EU voert sinds 1983 beleid om dit tegen te gaan. Nederland, één van de vijf grootste visserijlanden van de EU, is als lidstaat medeverantwoordelijk voor en gebonden aan het EU-beleid. Het doel ervan is te zorgen voor duurzame exploitatie van de levende aquatische hulpbronnen en van de aquacultuur in de Europese wateren. De Algemene Rekenkamer heeft onderzocht of Nederland erin slaagt het beleid gestalte te geven op vier onderdelen: instandhouding visbestanden (vangstquota), handhaving regelgeving, innovatie, en sanering van de vissersvloot. Het onderzoek is toegespitst op de visserij met boomkorkotters. De boomkor is een type sleepnet dat door de bodemberoering grote impact heeft op het leven in de zee. Dit type visserij is niet ecologisch duurzaam en het vertegenwoordigt een aanzienlijk economisch belang binnen de Nederlandse zee- en kustvisserij inclusief de visteelt (€ 256 miljoen aan opbrengst ten opzichte van € 486 miljoen totaal in 2006).

En voorts over de bekend klinkende politieke inertie: "De schadelijke effecten van de Noordzeevisserij zijn al lang bekend. Innovaties in visserijmethoden zouden die effecten kunnen verminderen, maar het heeft meer dan tien jaar geduurd voordat het Ministerie van LNV geld heeft vrijgemaakt voor het benodigde onderzoek. Tot 2007 vonden innovaties alleen op kleinschalige, experimentele en vrijblijvende basis plaats. Vanaf 2007 zijn er concrete doelen: 40% van de boomkorvissers moet in 2013 zijn overgestapt op andere vismethoden en de 'onbedoelde bijvangst' moet dan zijn gehalveerd".

Dezelfde conclusie trekken we nu ook over het Vlaamse beleid. Wat betreft de SDVO werden de sociale en duurzame beloften, ondanks het spijzen van de SDVO rekening met vele miljoenen belastinggeld, niet nageleefd. Terwijl de sector schreeuwt om steun, minister Peeters moet krabbelen om geld te vinden, bedraagt het eigen vermogen van SDVO 7,8 miljoen euro. Uit door ons bij het rechtspersonenregister in Oostende opgevraagde jaarrekeningen zien we in de jaarrekening van 2007 deze opmerkelijke post: geldbeleggingen voor een bedrag van ruim 3,7 miljoen euro. Laten we hopen dat de SDVO-bestuurders niet in Fortis belegden?

De getuigenissen in de sector over vriendjespolitiek en het doen van zaken in eigen belang door de keizerlijke SDVO-bestuurders zijn legio. Maar weinigen durven hardop kritiek te uiten, er heerst angst in de sector en zoals dat gaat in maffia-films, durft ook hier niemand uit de visserijsector de omerta echt te doorbreken. Dat gaat ver, maar het is wel gebaseerd op feiten. Toen bepaalde reders wegens economische problemen hun bijdrage aan het Zeevissersfonds niet konden betalen, voorzag SDVO hen van een lening. “Op dit soort manieren verzekerde de SDVO zich van een volgzame en kritiekloze sector,” zegt ons een goed geïnformeerde bron.

Hoe dan ook het beconcurreren van privé-initiatieven uit die sector lijkt niet meteen een logische uitvoering van de in de statuten geformuleerde mooie principes (maar gebeurt in de praktijk wel). Het mosselproject 'Flanders Queen Mussel' van SDVO is daar een sprekend voorbeeld van. In de brief van Fischler aan Louis Michel van eind 2003: ‘De steunregeling kan voor acties van collectief belang met een beperkte duur die verder gaan dan wat normaal tot het actiegebied van een particuliere onderneming behoort als verenigbaar met de gemeenschappelijk markt beschouwd mits…( …)’.

Het mosselproject van SDVO loopt intussen al enkele jaren, vergde een miljoeneninvestering en is niet van korte duur. Dat is wederom niet in overeenstemming met de voorwaarden zoals vermeld in de brief van Fischler.

De Mosseloorlog

Commissaris Borg antwoordde op de vraag van Bart Staes ook het volgende: ‘‘In verband met de vragen van het geachte Lid betreffende de uitoefening van commerciële activiteiten door de SDVO en of de SDVO de overheidsmiddelen al dan niet op wettige manier voor deze doeleinden gebruikt, onderzoekt de Commissie momenteel een klacht die zij onlangs ontving van een onderneming die actief is in de visserijsector.’’

Die klacht kwam er van de bvba Reynaert-Versluys, die na jaren van investeren deze zomer hun 'Belgica-mossel' op de markt brachten. Dit mosseldossier is een sprekend voorbeeld van hoe SDVO nieuwe duurzame initiatieven in de sector eerder dwarsboomt en beconcurreert dan ondersteunt.

Volgens Staes en Dua is duidelijk dat in het dossier van de Vlaamse mosseloorlog sprake is van concurrentievervalsing door de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO). Op 19 september schreef het DG Maritieme zaken en Visserij van de Europese Commissie in een brief alvast dat zij de zaak van concurrentievervalsing serieus zullen onderzoeken.

Uit de feiten blijkt dat dit mosselproject een andere reeds sinds 1997 lopend initiatief direct dwarsboomt. Het SDVO brengt sinds september de 'Flanders Queen Mussel' , gefinancierd met overheidsgeld op de markt, al worden partijen mosselen ook al sinds 2007 her en der gratis weggegeven.

Op 12 september werden in de vismijn van Nieuwpoort 1.600 kilogram Flanders Queen Mussel geveild. Het eerste lot van 12 kilogram bracht 1.680 euro op. Yvan Victor, voorzitter van SDVO, zei een tevreden man te zijn: "De eerste aanvoer is een feit. Hiermee hebben we bewezen dat we op drie jaar tijd de industriële kweek van Belgische mosselen kunnen realiseren. Vorig jaar haalden we 5 ton op, dit jaar voorzien we 50 ton mosselen en voor volgend jaar rekenen we op een oogst van 500 ton."

Uit een antwoord van minister-president Kris Peeters op vragen van Vera Dua blijkt dat de Vlaamse overheid dit project co-financierde voor 413.011 euro op basis van het FIOV-programma. (Financieel Instrument voor de Oriëntatie van de Visserij). In een ander overzicht van de Vlaamse administratie, is sprake van de financiering van een haalbaarheidsonderzoek voor de mosselkweek van 336.610 euro, gefinancierd via het FIOV. Uit het overzichtje van Peeters is dit het grootste bedrag dat de overheid in 2007 beschikbaar stelde voor projecten in de visserij-sector. Die studie zou uiteindelijk zijn gemaakt door het Antwerpse PRC. Volgens betrouwbare bronnen luidde een conclusie dat de door de SDVO beoogde mosselkweek economisch niet rendabel is. Toch zetten Mellaerts en Victor hardnekkig door.

Het systeem voor zeker honderd boeien voor mosselkweek werd gekocht bij het Nederlandse bedrijf WisseKramer en daarna verder geassembleerd in Oostende. De zwaar verbouwde Musselboot I (op kosten van SDVO) wordt gehuurd van een Nederlands bedrijf. Voorts is er aankoop van een verwerkingsinstallatie voor 800.000 euro die is geplaatst in de vismijn van Nieuwpoort en die gemeente stelde van 1 juli 2008 t/m 30 juni 2009 gratis ruimte ter beschikking voor SDVO, met als tegeneis dat SDVO zijn mosselen altijd in Nieuwpoort verkoopt. Dat gebeurt ook, jl. op 30 oktober werden er nog SDVO mosselen verkocht.zie bijlage IV.

Versluys spreekt van de jaarlijkse huur van een schip (de Musselboot I) voor een half miljoen euro, de aanschaf van mosselkooien voor een half miljoen, de ontwikkeling van een verwerkingsinstallatie in Nieuwpoort en ook nog eens van 80 boeien ter waarde van 20.000 euro per stuk, die zoals we konden vaststellen ongebruikt op het droge bij de vismijn in Oostende liggen. Een grove schatting is dat het mosselproject minstens 3 tot 4 miljoen euro heeft gekost.

De 'Flanders Queen Mussel' van de Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (SDVO) wordt gefinancierd met geld van de Vlaamse overheid, met Europese FIOV gelden en met de door de overheid overgehevelde bedrijfsvoorheffing. Wat was er logischer geweest — gezien de opdracht van SDVO — om een reeds lopend project voor de kweek van Vlaamse mosselen te ondersteunen. Uit correspondentie tussen de particuliere ondernemers en de SDVO, blijkt dat de laatste partij hen systematisch heeft geboycot (bijvoorbeeld in verband met kwaliteitsanalyses en staalnamen via het FAVV).

Op 11 december dient daarom voor de rechtbank van koophandel te Oostende een rechtszaak van Versluys en Reynaert tegen de SDVO beslecht te worden. De bvba Versluys-Reynaert klaagt dus (vermoedelijk terecht) aan dat zij indirect beconcurreerd wordt met Vlaams en federaal overheidsgeld. "Wij boksen tegen oneerlijke concurrentie op", zei Versluys. Een steekhoudend argument/vraag is het volgende: “Vermits het SDVO volledig op gemeenschapsgeld draait en zogezegd een testproject uitvoert in het belang van alle reders geïnteresseerd in de mosselkweek en de visserij in het bijzonder, waarom worden de resultaten van de wateranalyses in het productiegebied van deze zomer ons dan angstvallig onthouden?”

Als het mosselproject inderdaad de hele sector ten goede moet komen, zou je toch op zijn minst verwachten dat SDVO alle (wetenschappelijke) onderzoeksstudies en analyses openbaar zou maken, opdat elke potentiële ondernemer er zijn voordeel mee kan doen. Quod non. Enkele mails en telefoontjes naar SDVO vanuit het Europees Parlement met een verzoek om informatie, bleven onbeantwoord.

SDVO veegde bij monde van voorzitter Ivan Victor elke kritiek in De Morgen hooghartig van tafel. Maar het lijkt er intussen wél sterk op dat de bestuurders van SDVO zelf al juridische nattigheid voelden. Hoe valt anders te verklaren dat zij nog snel op 8 augustus jl. — dus vlak voor de aanvankelijk geplande eerste veiling - de coöperatieve vennootschap cv Schelpdier en Vis oprichtten? Al jaren is de SDVO bezig met het kweken van mosselen voor Nieuwpoort, met als doel die te commercialiseren. Ze verklaren dat ook zelf, zoals in een artikel dat op 1 oktober verscheen in het weekblad Knack. Projectleider Philippe Godfroid zei dat er “gezocht moet worden naar een juridische structuur om verder te gaan, met meer mensen en met het oog op commercialisering.”

Kris Peeters zei eind oktober: “Ik herhaal dat het om proefprojecten gaat en die worden met Europese middelen gefinancierd. Wij hebben aan cofinanciering gedaan.

Ik zal nog eens informeren, maar ik heb geen aanwijzingen dat met die middelen commerciële activiteiten gebeuren die binnen de stichting worden ontwikkeld. Het

gaat om proefprojecten op vaartuigen die niet voor commerciële doeleinden binnen de stichting worden gebruikt.”

Op 18 augustus, dus een week voor de eerste veiling gepland was, verscheen de oprichting van cv Schelpdier en Vis in het Belgisch Staatsblad.

Ook van de cv Schelpdier en Vis is Victor voorzitter. Vakbondsman Alex De Bock, ook bestuurder bij SDVO, is secretaris bij die cv. De link tussen de cv en SDVO is duidelijk. In De Morgen zegt Victor: 'Het geld van die vennootschap moet terugvloeien naar de reders, om op die manier meer werkgelegenheid te creëren. Vandaag werken al een tiental gewezen vissers in ons mosselproject. Als we aan 10.000 ton mosselen raken, kan dit een honderdtal jobs opleveren.'

Dit lijkt een zeer onwaarschijnlijke en onduidelijke constructie. In de statuten van cv Schelpdier en Vis staat dit nergens zo expliciet vermeld. Wel staat daar in dat het vast basiskapitaal 18.600 euro bedraagt; verdeeld over 186 aandelen van 100 euro. SDVO heeft slechts één aandeel in de cv, en Victor en De Bock persoonlijk elk 31 aandelen. Belangrijker is dat ook de Nederlander L.P. Padmos uit Bruinisse, van het gelijknamige bedrijf Padmos Bruinisse BV, een machinefabriek voor de scheepvaart met 80 man in dienst, zich inschrijft voor 31 aandelen. Met Padmos doet SDVO wel meer zaken, zoals verderop zal blijken. Citaat uit de statuten:

Moet de Vlaamse visserijsector er van uitgaan dat een Nederlands bedrijf de opbrengsten van mosselverkoop onbaatzuchtig gaat terugstorten ten gunste van Vlaamse vissers? Het zou nochtans wel moeten, want de dure ontwikkeling van de 'Flanders Queen Mussel' is grotendeels betaald door de visserijsector zelf.

Volgens de advocaat van Versluys-Reynaert is er zelfs sprake van “een onwettige constructie, die niet verenigbaar is met de eerlijke handelspraktijken” en die zijn cliënt schade berokkent. Het punt is dat volgens de statuten van Schelpdier en Vis de vennoten “rechtspersoon of fysieke persoon die uitbater is van minstens één vissersboot met een Belgische zeevisvergunning” moeten zijn. Geen van de huidige aandeelhouders beschikt over zo’n visvergunning. De SDVO zit in zijn maag met de rechtszaak en de klacht bij de Europese Commissie en verklaarde in oktober schriftelijk dat er geen mosselen meer werden verkocht. We hebben nochtans bewijzen dat er eind oktober nog SDVO-mosselen werden verhandeld in Nieuwpoort.

Gesloten oester?

Na vele gesprekken met mensen uit de sector, ontstaat van de SDVO het beeld van een gesloten oester, een vzw die ondanks de miljoenen overheidsgeld weinig transparant opereert, niet de wettelijk verplichte jaarverslagen publiceert en die zich niet openstelt naar actieve participatie van andere mensen uit de visserijsector. In de oprichtingsstatuten staat overigens in artikel 4 dat SDVO “clusteroverleg zal initiëren met respect voor communautaire bepalingen op het vlak van de concurrentie”. Het heeft er nogmaals alle schijn van dat SDVO geen clusteroverleg initieert en geen rekening houdt met concurrentie-bepalingen.

Het is bovendien onduidelijk wat de SDVO met al dat geld - ettelijke miljoenen per jaar, afkomstig van een noodlijdende sector - heeft gedaan om die sector duurzamer te maken. Dat verduurzamen wordt nochtans vermeld als doelstelling van SDVO in artikel 3 van de oprichtingsstatuten uit 2004. In een uitgebreid interview over de zware problemen voor de sector met SDVO-lid Bart Schiltz in 2005, komen woorden als duurzame visserij en alternatieve visserij technieken niet over zijn lippen.

Maar waar is de gedetailleerde verantwoording over de zogenaamde proefprojecten gefinancierd met overheidsgeld? Kris Peeters zei er eind oktober dit over: “Mijnheer de voorzitter, dames en heren, ik begrijp dat de stichting met heel wat wantrouwen wordt bekeken. Ik heb brochures van de stichting bij, het is misschien interessant dat u ze even doorneemt.”

Brochures, gemaakt door het ILVO, dat moet voor Peeters aan verantwoording volstaan!?

Als voorbeeld van wat SDVO dan wel doet roept het volgende project ook vragen op. De raadsman Vanquathem — tevens makelaar bij verkoop van schepen - van SDVO verkocht het schip de Zeebrugge48 (Wodan) aan de Oostendse vismijn en bemiddelde later bij het opkopen van datzelfde schip aan de in Heist gevestigde bvba Rederij Nele (in feite het Nederlandse bedrijf Padmos), vooral vanwege de daaraan verbonden licentie. Een ander (Frans) schip (Larche) werd gekocht, dat momenteel geheel wordt herbouwd door…Padmos, het bedrijf uit Bruinisse, en gekoppeld aan de licentie van de Z48 en de Z10. De bedoeling is om uiteindelijk te komen tot het allereerste duurzame flyshoot visserschip, van de Vlaamse vloot. ‘Belgian Lady’ zou het schip heten. De hele operatie zou rond de 5 miljoen euro kosten, waarvan de Nederlandse vismultinational Jaczon met hoofdkwartier in Scheveningen (onderdeel van de Cornelis Vrolijk Holding) zeker 1,8 miljoen euro voor zijn rekening neemt.

Jaczon heeft een enorme vloot die actief is over de hele wereld (onder andere vangst tonijn). Het bedrijf verpakt de vis diepgevroren op zee en heeft ook verwerkingsbedrijven. Jaczon zou de ‘Belgian Lady’ in Vlaamse wateren beheren en in ruil voor al dat moois zouden Vlaamse vissers dan stage mogen komen doen om de kunst van het flyshooten te leren van de Nederlanders.

De vraag is hier wederom: hoeveel overheidsgeld van SDVO zit er in dit project en wat is precies het voordeel voor de Vlaamse sector van een enorm Nederlands bedrijf dat hier met Vlaamse licentie komt vissen? Ter vergelijking: in Nederland zet het ministerie van Landbouw een overzicht van alle uitgekeerde visserijsubsidies en begunstigden gewoon op het internet.

Het feit dat SDVO een gesloten oester is, waar zelfs de overheid of parlement geen inzage in heeft, blijkt uit een wel zeer onverdachte bron. De vorige Vlaamse minister-president Yves Leterme, thans premier van dit land, destijds tevens bevoegd voor visserij, antwoordt op 7 maart 2006 op een vraag in de Commissie Landbouw en Visserij van het Vlaams parlement: “(…) De SDVO is een vzw die wel degelijk een rol te spelen heeft bij het vrijwaren van de toekomst van de zeevisserij. De SDVO verkrijgt zijn middelen via een beheersovereenkomst met het Zeevissersfonds. Het is een vzw en dus heb ik geen enkele bevoegdheid terzake. Uiteraard is het aan de SDVO zelf om via besluitvorming in de beheersorganen te beslissen of ze wil of kan co-financieren in een eventuele sloopactie.”

De vraag ging destijds over de zeevisserij die in crisis was, mede door hoge energiefacturen. Er was sprake van het slopen van schepen met een Europese slooppremie…Dat is twee jaar geleden en intussen is het er alleen maar erger op geworden.

Eind oktober herhaalde Kris Peeters dit standpunt nog eens: “De SDVO is een vzw die in 2004 opgericht werd en die paritair beheerd wordt door werkgevers en werknemers, en waar wij als Vlaamse overheid geen deel van uitmaken. De stichting werkt met middelen uit het Zeevissersfonds. De middelen komen via de bedrijfsvoorheffing op de lonen van de vissers. Het gaat om bedrijfsvoorheffing op een minimumloon, zodat een deel van de opbrengsten uit het Zeevissersfonds wordt doorgestort naar de SDVO. (…)Die stichting is een vzw en in de statuten is opgenomen wat haar opdrachten zijn. Ze krijgt daartoe middelen uit het Zeevissersfonds. Ik ga ervan uit dat, tenzij er bijkomende informatie zou zijn, ze de haar toegewezen opdrachten correct uitvoert en zal blijven uitvoeren.”

Correct? De vraag is: wat deed en doet de SDVO concreet om de sector te helpen? Behalve brandstofmeters plaatsen op boomkorschepen, experimenten met additieven in brandstof en kleine niet afdoende aanpassingen van die schepen, is dat volstrekt onduidelijk. Er zijn geen jaarverslagen terug te vinden en de spaarzame publicaties die het SDVO wel uitgeeft, over bijvoorbeeld meer energie-efficiëntie worden gemaakt door het Instituut voor Landbouw en Visserijonderzoek (ILVO).

En terwijl het duidelijk is dat er in de praktijk al jaren amper wat gebeurt, behalve het failliet gaan van Vlaamse reders, laat de politiek het nog altijd grotendeels aan de SDVO om de omslag naar meer duurzaamheid te maken. Leterme en diens opvolger Peeters handelen niet in het belang van vissers door de zaken zo lang te laten aanslepen en geen duidelijke keuzen te maken en geen helder beleid te maken.

Eind mei zei Europees Commissaris voor Visserij Joe Borg naar aanleiding van de felle protesten van Europese vissers dat om de huidige crisis te overleven, de Europese visserijsector geen brandstofsubsidies of hogere visquota moet krijgen, maar moet evolueren naar een kleinere, duurzamere en energiezuinige vloot. Borg: "Ik blijf ervan overtuigd dat er een toekomst is voor de Europese visserij, maar enkel indien de lidstaten, de sector en de Commissie samenwerken voor de creatie van een kleinere, energiezuinige vloot die beter strookt met de vismogelijkheden."

Minister Peeters trad in overleg met de vissers en deed wederom allerlei beloften, maar intussen blijven reders failliet gaan en nemen de Nederlandse kapers op de kust, zoals het grote bedrijf Jaczon en anderen, de Vlaamse vloot langzaam over.

Tijdens de recente Europese Ministerraad van visserijministers in juli werd besloten om 600 miljoen euro extra steun voor noodlijdende vissers uit te trekken in ruil voor een blijvende inkrimping van de vloot met 20 procent. De zou voor België neerkomen op ten hoogste 3,6 miljoen euro (waarvan ook Wallonië zijn deel opeist in verband met aquacultuur), hetgeen volstaat om welgeteld één of twee brandstof verslindende boomkorschepen om te bouwen tot het veel milieuvriendelijker en energiezuiniger schip. Peeters liet weten dat de SDVO heeft aangeboden om businessplannen op te laten maken; Dat is 'too little too late' en het getuigt van weinig besef van de urgentie. Het vreemde is dat de overheid de coördinatie hiervan goeddeels in handen legt van SDVO, een vzw waarvan de overheid zelf zegt dat ze er geen enkele zeggenschap over heeft.

Bovendien moet Peeters het lef hebben om te zeggen waar het op staat. Volgens Peeters liggen er momenteel 30 aanvragen voor reconversie van niet-duurzame schepen bij SDVO. Maar er zijn momenteel amper subsidies voorhanden.

De SDVO stuurt de aanvragen dan door naar het prestigieuze adviesbureau Policy Research Corporation (PRC) in Antwerpen, dat de businessplannen moet doorlichten op haalbaarheid. Het zou nuttig zijn te weten hoeveel SDVO daarvoor betaalt!

PRC deed eerder al onderzoek voor de Europese Commissie naar de ‘Economische impact van de Europese maritieme industrie (maritiem transport, scheepsbouw, offshore, binnenvaart, waterbouw, zeehavens, visserij, recreatievaart, maritieme dienstverlening en maritieme toeleveranciers)’ en is waarschijnlijk erg capabel. Maar het is wel opmerkelijk dat PRC steeds weer opduikt.

Zoals toen minister Landuyt destijds een Staten-generaal over visserij organiseerde, PRC de visietekst schreef.

En het is ook onduidelijk waarom de politiek de besluitvorming over de te varen koers, uit handen geeft aan een (duur) consultancybedrijf en een vzw waarover de Vlaamse minister-president ‘geen enkele bevoegdheid heeft’. Is de toekomst van de Vlaamse visserij dan zo onbelangrijk dat de politiek nu geen duidelijke, lange termijn koers kan uitzetten, en die visie stap voor stap met concrete acties kan uitvoeren?

Een andere visserij is mogelijk

Er zijn nochtans mogelijkheden. We verwijzen naar de wijze waarop het Nederlandse ministerie van Landbouw de zaken aanpakt. Begin juni maakte het ministerie bekend dat er een convenant was ondertekend tussen het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV), de kottersector, het Productschap Vis, het Wereld Natuur Fonds en Stichting De Noordzee. Doel: 'een duurzame en door de samenleving gewaardeerde Noordzeevisserij.

De ondertekenaars legden in dit convenant voor vijf belangrijke thema's gezamenlijke doelen vast en maakten daar concrete afspraken over. Die thema's zijn:

1. certificering van duurzame vis (MSC)

2. communicatie

3. onderwijs en scholing

4. beschermde gebieden in de Noordzee en

5. bestandsbeheer

Citaat: 'De bedoeling is dat de ondertekenaars ieder vanuit hun eigen verantwoordelijkheid samenwerken aan de overgang naar een duurzame en maatschappelijk gewaardeerde Noordzeevisserij. Het gaat om thema's waar de ondertekenaars duidelijk meerwaarde zien in samenwerking. Het convenant moet niet alleen bijdragen aan duurzame visserij, maar ook aan biodiverseit. Het maatschappelijk convenant vloeit voort uit het advies van de Task Force Duurzame Noordzeevisserij 'Vissen met tegenwind'. Voorbeelden van afspraken die de partijen hebben gemaakt zijn certificering van vis, informatie voor consumenten over 'Goede Vis', visserijonderwijs voor zowel aankomende als huidige vissers, en het brengen van visbestanden binnen veilige biologische grenzen.'

Een expert zei ons dat er voor de Vlaamse visserij nu drie scenario’s op tafel liggen:

1 - De boeken toe, alleen nog wat folklore

2 - De sector gaat over in buitenlandse handen

3 - De sector volgt het voorbeeld van Nederland, schakelt radicaal om en kan blijven bestaan

Wat wil Groen! ?

1 * Waar in Nederland de consumenten en organisaties actief betrokken worden bij het beleid en geïnformeerd worden is de visserijsector in Vlaanderen in handen van een klein clubje belanghebbenden die inspraak en transparantie schuwen. De Vlaamse overheid zou het Nederlandse voorbeeld moeten volgen en een open en brede dialoog aan gaan om vervolgens een plan op te stellen dat algemeen gedragen wordt. De tijd waarin de zaken in achterkamertjes wordt geregeld moet voorbij zijn. De situatie is daarvoor te ernstig.

2 * Ongeveer 95 % van de Vlaamse vloot, zowat honderd schepen is van het niet-duurzame boomkortype (waarmee over de bodem geschraapt wordt, een dure en niet duurzame vistechniek — zie appendix 1). Iedereen erkent dat de huidige boomkorvisserij op termijn grotendeels zal moeten verdwijnen.. Er zullen vele andere vismethoden moeten worden geïntroduceerd zoals twinriggen en flyshooten. Bestaande schepen kunnen worden omgebouwd tot andere visschepen, al kost dat vaak ettelijke miljoenen euro per schip. Volgens milieu-organisaties moet de subsidie van de overheid bij omschakeling van schepen naar duurzamere varianten— nu hooguit 40 % - dringend omhoog, wat door Europa onder bepaalde voorwaarden ook werd toegezegd. De overheid moet rechtszekerheid bieden aan de reders en duidelijk maken op hoeveel zij kunnen rekenen om hun schepen om te laten bouwen voor meer duurzame vistechnieken.

Dit betekent dat de middelen voor steun aan duurzame visserij op de Vlaamse begroting moet opgetrokken worden zodat alle dossiers ook kunnen behandeld en betaald worden.

3 * De verdeling van de visquota in Vlaanderen gebeurt op absurde basis, nl. op basis van de hoeveelheid PK die een schip heeft. Een totaal verkeerde verdeelsleutel die grootschaligheid stimuleert. Degene die het grootste schip met het meeste Pk’s heeft kreeg de meeste quota, hetgeen overbevissing stimuleert. De verdeling van quota moet herbekeken worden en gebaseerd worden op duurzaamheid.

4 * Om in aanmerking te komen voor subsidies uit het Europese Visserij Fonds (programma 2007-2013) moeten lidstaten een Nationaal Strategisch Plan (NSP) opstellen. Dat plan had er al eind 2007 moeten liggen, maar een definitief NSP is pas begin oktober goedgekeurd. Volgens milieuorganisaties bleek uit de eerste versies dat de ‘Vlaamse overheid de echte problemen onderschat, geen lange termijn visie heeft en niet pro-actief optreedt’. Bovendien werden deze organisaties - in tegenstelling tot in Nederland - lange tijd niet geconsulteerd en zelfs genegeerd, hetgeen volgens Europa niet kan bij het opstellen van dergelijke plannen.

5 * De Vlaamse overheid protesteerde tot nog niet lang geleden tegen het onderscheid ‘goede’ vis voor duurzame vis (niet met uitsterven bedreigd) en ‘foute vis’, zijnde niet duurzaam gevangen en met uitsterven bedreigde soorten. De overheid zou de Viswijzer moeten verspreiden, aan de hand waarvan de consument een bewuste keuze kan maken voor aankoop van bepaalde vis (zie of

6 * Intussen hanteert de grootdistributie in België (supermarkten en restaurant-ketens) achter de schermen al steeds meer een aankoopbeleid dat niet alleen oog heeft voor kwaliteit, maar ook voor duurzaamheid. In Nederland hebben de supermarkten beslist dat tegen 2011 alleen nog maar ‘goede vis’, dus duurzaam gevangen vis verkocht zal worden. In België is momenteel eenzelfde evolutie aan de gang. Ketens als Delhaize en Colruyt, Center Parks of Burger King kopen bijna uitsluitend nog duurzaam gevangen of gekweekte vis in, vaak geïmporteerd uit landen als IJsland. De overheid zou afspraken kunnen maken met de grootdistributie om afname van Belgische, duurzame vis te verzekeren als dat aanbod er eenmaal is.

7 * Toegegeven: al vele eeuwen waarschuwt men voor overbevissing. Al in 1883 waarschuwde een Britse Koninklijke commissie dat door het vissen met stoomschepen de Noordzee uitgeput was. Maar het is voor sommige gebieden en sommige vissoorten echt vijf voor twaalf. Uit onderzoek van de Europese Commissie in 2007 blijkt dat 80 procent van de Europese visbestanden zich in de gevarenzone bevindt. Daar valt iets aan te doen: volgens wetenschappelijk onderzoek zijn Marine Protected Areas of zeereservaten een zeer effectief middel om de vispopulatie weer op sterkte te laten komen na jarenlange overbevissing. MPA’s zijn afgebakende zones op zee waar vissen beschermd worden; De bescherming kan ruimtelijk zijn maar ook in tijd zijn, bijvoorbeeld als vis kuit schiet. Volgens milieuorganisaties Greenpeace en Natuurpunt blijkt het succes uit positieve resultaten van de verschillende reservaten die op enkele plaatsen zijn ingesteld, ‘ondermeer in Canada, Nieuw Zeeland en Sint Lucia. Komende week wordt in de Beringzee een beschermd gebied van 500.000 km2 ingesteld’, zo schrijft Greenpeace. De organisatie heeft in overleg met wetenschappers kaarten opgesteld van zeegebieden die beschermd zouden moeten worden. Landen rond de Noordzee zouden actief kunnen ijveren voor het instellen van MPA's.

8 * De Europese Commissie heeft in oktober 2005 een conceptwet voor de bescherming van het mariene milieu voorgesteld, de EU Kaderrichtlijn Mariene Strategie. Deze richtlijn moet de pijler vormen van de te ontwikkelen Europese maritieme regelgeving. Elk land moet volgens deze Europese regelgeving een strategie ontwikkelen over hoe het zijn stukje zee gaat beschermen. In december 2006 kwamen de EU-Milieuministers tot een eerste overeenstemming over de richtlijn. Volgens milieuorganisaties mist de richtlijn harde toezeggingen en deden de visserijministers vage toezeggingen om het zeemilieu te beschermen, maar mag het vooral niet te veel kosten. Het Europees Parlement stemde in november 2007 voor een veel krachtiger richtlijn. Die strijd is nog niet gestreden en minister Peeters zou ons daarbij moeten steunen in plaats van tegenwerken.

Bart Staes,

Europees Parlementslid Groen!

Vera Dua

Vlaams parlementslid Groen!

Appendix 1

* De boomkorvisserij in Vlaanderen zit op 80 % bijvangsten: op elke duizend kilo vis, wordt 800 kilo vis en zeedieren dood weer in zee gegooid (omdat ze te klein zijn of niet tot de soort behoort waarvoor de reder een quotum heeft). Dat cijfer moet volgens een besluit van de Europese Commissie omlaag naar 15 %. Met de voorstellen van de Vlaamse overheid zoals die er tot voor kort lagen, halen we hoogstens 50 % bijvangst. Boomkorschepen gebruiken 4 tot 5 liter brandstof per kilo gevangen vis. Met de hoge olieprijzen komen reders niet meer uit de kosten. Andere vismethoden verbruiken veel minder brandstof. Een flyshootschip bijvoorbeeld zit aan 1 liter brandstof per kilo gevangen vis en heeft bovendien heel weinig bijvangst.

Voor de lezertjes die nog wat "ongeletterd" zijn: kameraad Vande Lanotte is ook bestuurder van Electrawinds die een offshore windmolenpark uitbaat en dus aan de basis ligt van de "reconversie" van onze vissersvloot....of hoe je van verschillende walletjes kan eten...

08-02-2010 om 22:18 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Inez and Charlie foxx
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Inez and Charlie Foxx

08-02-2010 om 20:56 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt tolerance = zero oplossing
Klik op de afbeelding om de link te volgen Het wordt tijd dat we toch ook ons steentje bijdragen aan het grote debat over zogenaamde "steekvlampolitiek" na elk incident in en rond Brussel waarbij vuurwapens en jonge zogenaamde immigranten zijn betrokken wordt stilaan de enige reactie die we nog mogen horen van politici vanuit alle hoeken van het ideologisch universum. Er is nauwelijks nog verschil te merken tussen links en rechts. Iedereen is pro zero-tolerance! Toen de Bende van Nijvel een halve genocide uitvoerde bestond de term nog niet maar men vertelde toen in elk geval zulke dwaze praat niet.
We gaan dus te raden bij de specialisten ter zake namelijk het Amerikaanse FBI en we zetten een aantal dingen zelf in vetjes...

Edited by Alfred Blumstein and Joel Wallman
New York, NY: Cambridge University Press, 2000

Reviewed by Willard M. Oliver
Radford University
PO Box 6934
Radford, VA 24142
(540) 831-6161

Crime is down in America. Violent crime, including homicide and robbery, have all fallen dramatically throughout the 1990s. Property crime is down substantially, including the categories of motor vehicle theft and burglary. No matter which indicator one uses, whether the National Crime Survey or the Uniform Crime Reports, crime is down. Moreover, no matter how one analyzes the data, the one consistent factor that everyone has to agree upon is that crime, or at least crime rates, are down. For instance, the latest available data from the Federal Bureau of Investigation’s Uniform Crime Reports shows that all categories of crime have continued this downward trend (F.B.I. 2000). The rate of crime per 100,000 population from 1998 to 1999 dropped 7.6 percent. The rate of change from 1995 to 1996 was down 3.6 percent, to 1997 it was down 6.6 percent, to 1998 it was down 12.4 percent, and to 1999 it was down 19.1 percent (F.B.I. 2000). And in relation to overall crime trends, according to the F.B.I., the “crime index rate for 1999 is the lowest–4,267 per 100,000 of the Nation’s inhabitants–since 1973” (F.B.I. 2000, 6). Everyone has come to recognize and celebrate this downward trend. However, while analyzing this data, identifying the downward trend, and recognizing what is assuredly a remarkable and unprecedented phenomenon is important, the truly important question that one must ask is “why?”

This author has been asked on a number of occasions by family and friends what has caused the downward trend. Although not necessarily the most polite response, I usually answer their question with a question by asking them what they think has caused the downward trend. In general, the answers I receive include more police officers on the street, community policing (which I always enjoy hearing), building more prisons, and that we “won” the war on drugs. Eventually they return to their original question and I usually answer the key is demographics. For the most part they find it interesting, but have little desire to go beyond basic understandings of age, gender, and race. In regards to my criminal justice students I tend to expand upon what I mean by demographics, which has included the changing makeup of age, gender, and race, but also the changes in politics, economics, and the social environment. We explore the increase in political action regarding crime during the 1980s and 1990s (policies for more cops, more courts, more prisons), the economic boom of the 1990s (which has helped fund more cops, more courts, and more prisons), and the changing makeup of the drug culture, domestic violence, gun control, and a host of other social conditions that have come to bear on the changing “demographics” which have contributed to this downward trend. In sum, we analyze a very complex but interrelated web of events that have contributed to this intriguing phenomenon.

Although this type of answer, whether the simple approach (it’s demographics) or the more detailed approach (it’s a combination of factors), have seemed to be somewhat accurate in relation to the evidence available, much of it has been theoretical abstraction of existing data, until now. In the fall of 2000, Cambridge University Press published an edited collection of all-new research attempting to explain this phenomenon and it is appropriately titled, The Crime Drop in America. It is edited by two well respected individuals in the field, Alfred Blumstein (Director of the National Consortium on Violence Research) and Joel Wallman (Program Officer at the Harry Frank Guggenheim Foundation), and features articles written by such noted researchers as William Spelman, Richard Rosenfeld, John Eck, and James Alan Fox. This publication provides both realistic and rational explanations for the downward crime trend by relying on in-depth reviews of recent research that have analyzed crime data, combined with cutting-edge research of its own, to give what is clearly the most definitive explanation to the question “why?” Up-front, this book is designed to become the seminal work in understanding the “crime drop” and it lives up to its expectations.

If anyone is familiar with Alfred Blumstein’s writings or presentations, they will find familiar territory in the first two chapters. In Chapter one, co-authored with Joel Wallman, the authors provide a general overview of the crime drop, a review of the major sources of crime data, and they couch the crime-drop in terms of a four-decade change in the crime trends. They then explore the various roles that certain factors have played in the recent crime drop experiences during the 1990s, setting the stage for the chapters that follow. In the second chapter, Blumstein provides a disaggregated analysis of the violent crime trends in America by focusing primarily on both homicide and robbery. A number of the possible factors explaining both the rise in crime during the 1980s and the subsequent drop in the 1990s are explored and these include changing demographics and the role that handguns and drugs played during this time period. Blumstein concludes, in general, that the increase in the 1980s had to do with the escalating rates of homicide by and against black males and an increase in the use of handguns by this same group. Reductions in the prevalence of this phenomenon than, have contributed to the reduction in crime during the 1990s.

The Blumstein article provides an excellent lead-in to the next chapter (Chapter 3) which is authored by Garen Wintemute who presents a learned article consisting of a detailed analysis of recent research conducted on gun violence. It does this by disaggregating the various studies into categories that assesses the victims of gun violence, the perpetrators, the places they occur, the weapons used, and the access that people (mainly juveniles) have to guns. It then looks at guns as a consumer product by reviewing the available research conducted on the manufacturers, sellers, and consumers of guns to understand how guns have come to be utilized in crimes. The chapter then concludes with an assessment of what works, what doesn’t, and what looks promising, such as restrictions on gun sales, gun bans, and comprehensive intervention programs like those implemented in Boston, Massachusetts. One comes away from this chapter not so much with a definitive explanation of how much gun interventions have reduced crime in the 1990s, but rather with a fuller understanding of the various relationships between guns and crime and the multiple points of intervention that have been and can be taken.

Perhaps one of the most controversial chapters is the following chapter authored by William Spelman which attempts to understand the relationship of prison expansion with the crime drop (Chapter 4). This chapter is not necessarily controversial in and of itself, but it deals with an issue that has remained controversial since it was first proposed and that is the elasticity of incarceration, which Spelman defines as “the percentage change in the crime rate associated with a one-percent change in the prison population.” Spelman does an excellent job reviewing all of the key studies, both simulation and econometric studies, conducted over the past decade utilizing both national and state data. He then shows from these studies that the elasticity ratio for violent crime tends to range from -.10 to -.50 with a general assessment of -.30 being the most probable figure. This means for every one percent increase in prison population, crime rates would (or should) drop by thirty percentage points. Spelman then expands upon past research by taking into consideration various factors related to imprisonment over the past two decades as well as the changes in adult violent crime and concludes that the crime drop would have most likely occurred without the prison expansion of the 1980s and 1990s, but it would have been approximately 27 percent smaller than it has been. Spelman’s article is then the only article in the book to attempt to definitively state that approximately 25 percent of the crime drop can in fact be explained by the prison build-up.

Chapter five, authored by Richard Rosenfeld, returns to the issue of homicide, but focuses more exacting on adult homicide from 1980 to 1995. The article, in a way, becomes a reaffirmation that the demographic of age is largely responsible for the drop in the crime rate because of the aging baby boomers coupled with the desistance phenomenon. Rosenfeld also reviews other demographics and, like Blumstein, acknowledges the impact of black male victim-offender rates creating a rise in homicide during the 1980s, then a decline in the 1990s. Rosenfeld also reiterates the effect that incarceration had on the specific crime of homicide, echoing Spelman’s article with his analysis of homicide. However, Rosenfeld then proposes that some of the drop in crime was related to declining domesticity and intimate partner homicide. He argues that the decline in marriage during this time period reduced the level of intimate partner homicide, thus contributing to the reduction in homicides experienced in the 1990s. The theory, while plausible, falls short of proof for the very reason the author cites, “reliable trend data on the number of boyfriends and girlfriends in the population do not exist, and so it is difficult to determine whether the rate of nonmarital homicide is rising or falling” (p. 152). In other words, although marital rates of homicide may be falling, we do not know for a fact if nonmarital rates increased during this same time period. This seems to be too far an advancement for current research on domestic violence and homicide rates and perhaps a more simplistic theory (and one more likely to be supported by evidence) such as domestic violence awareness during the 1980s and 1990s has successfully helped to reduce the occurrence of intimate partner homicides, would have been more appropriate. This is, as far as the author can tell, the only aspect of the entire publication that postulates a theoretical explanation for the crime drop without good quality research to support its assertions. While the theory remains intriguing, it lacks the necessary evidence to be included as a key explanation to the crime drop.

The next chapter (Chapter 6) is co-authored by Bruce D. Johnson, Andrew Golub, and Eloise Dunlap and analyzes the relationship between drugs and inner-city violence in New York city. Although they use a case study example as the basis for their article, they continually tie the relationship of drugs and violence to what was occurring throughout the United States in the 1980s and 1990s. Their findings show a trend in the use of three specific drugs: heroin, cocaine, and marijuana. What the authors conclude is that the use of these three drugs has gone in cycles. They dub the 1960s as the “heroin injection era,” the 1980s as the “cocaine/crack era,” and the 1990s as the “marijuana/blunt era.” Since more violent crime has been associated with heroin and crack then with the use of marijuana they demonstrate that violent crime associated with heroin rose in the late 1960s and violent crime associated with cocaine, specifically crack, rose in the mid- to late 1980s. Enter the 1990s, the preferred drug by those born in the 1970s has been the use of blunts (marijuana rolled into cigar leaves), for which marijuana is not generally associated with violent crime. As a result, the authors argue that this fact, coupled with other social factors associated with drug use (e.g., domestic violence, guns, etc.) has contributed to the reduction of crime in the 1990s.

The next chapter (Chapter 7), co-authored by John E. Eck and Edward R. Maguire, looks at the claims that the police, through such programs as community policing, adding 100,000 cops, and zero-tolerance policing; are responsible for the reduction in crime. They acknowledge the long-held proposition that the police do not directly effect crime rates at the beginning of their article, but then argue that this proposition needs to be revisited. In doing so, they first analyzed key studies over the past thirty years regarding this relationship and were forced to conclude that there is no consistent body of evidence that explains the impact of the police. Second, they analyzed research conducted on many of the current innovations in policing to determine if there has been any consensus on their relationship with reducing crime and again the authors conclude there is no consistent evidence to be found. Finally, they re-analyze what impact police might have on crime and conclude that, if any, it is when they focus on a specific place or on a specific group of people. By and large, they conclude, police do not have an independent impact on crime (such as through community policing, etc.) but are most likely one variable among numerous social variables.

The next chapter (Chapter 8), authored by Jeff Groger, utilizes an econometric model to explain the recent downturn in violent crime rates. His analysis takes a look at well traveled territory, namely the relationship between the labor market and crime. Utilizing an age-wage profile, what he finds is that “when wages are low, crime is high, and when wages are high, crime is low” (2000, 272). Groger immediately acknowledges the deficiencies of such modeling, but argues for its use to allow the reader to begin thinking in terms of the labor market. He then explores the drug market and demographic variables associated with violent crime. At best, his findings are suggestive that the labor-market and drug-market assisted in the crime drop. In other words, with a better economy in the 1990s, more young people were able to share in the economic benefits, hence choices to enter the labor-market and not the drug-market were increased. Therefore, crime dropped because of the expanding economy.

The final chapter (Chapter 9), authored by James Alan Fox, looks at the relationship between demographics and U.S. homicide during the past thirty years. Analyzing the variables of gender, race and age, Fox concludes that demographics did it fact play a part in the crime drop of the 1990s, but not necessarily a large and significant one. Buried within this article is a very interesting analysis of the recent and controversial findings, still yet unpublished by Donohue and Levitt, that hypothesized the crime drop could be attributed with the legalization of abortion by the Supreme Court case Roe v. Wade. A number of factors, all related to the demographics utilized in Fox’s analysis, demonstrates that the findings, while interesting, are in need of far more research to make such sweeping claims. Fox then looks to the future using demographic forecasts and, attempting to be more realistic than most claims of a future crime wave, does argue that crime at some point in the near future, will most likely begin to take an upward trend. After all, nothing good can last forever and it is unrealistic to believe that the trend could continue to the point we would have no crime or even “negative” crime.

As stated, the book ends with the chapter by Fox on demographics and homicide and tends to leave one thinking about a whirlwind of explanations. The reader is left with the assessment that 25 percent of the drop was the result of the prison expansion movement and that the significant drops in crime during the 1990s was also a result of changing drug use, increased gun control/intervention efforts, changes in adult and juvenile homicide rates, changes in policing, the labor market, and basic demographics. In other words, the crime drop was caused by a host of key factors mostly resulting from changes in political, economic, and social conditions, thus creating an intricate web of causes affecting the crime rates since 1992. While this perception is most likely very accurate and there is some evidence now to support this assessment, thanks to the publication The Crime Drop, one is left wondering which was more important and which direction should we take to continue this trend or, at a minimum, hold the line at which we stand? The publication then, would have been better served had Blumstein and Wallman pulled the findings together or concluded with an overall assessment. Despite this one inadequacy, this book should find its way into the hands of anyone interested in understanding why crime has dramatically fallen over the past eight years. More importantly, however, this book should find its way into the hands of every criminal justice professor teaching and explaining to students the causes of this downward trend. This is currently, succinctly stated, an important book.


Federal Bureau of Investigation. (2000). Uniform Crime Reports - 1999. Available on line at

we vervolgen met een klein uitstapje naar Zuid-Amerika en het kan bizar klinken maar er zijn sprekende gelijkenissen lmet de Brusselse situatie...

Toward a dictatorship
over the poor?
Notes on the penalization of poverty in Brazil
University of California, Berkeley, USA
Centre de sociologie européenne du Collège de France
Like many countries of the Second World caught in the throes of post-Fordism before
they could reap the full benefits of Fordist-style development, Brazil is tempted to
import the US-style discourse and policy of ‘zero tolerance’ because, enshrouded in the
aura emanating from America as the world’s sole symbolic superpower and global Mecca
of crime control, they appear cutting edge, effective and efficient; and because they are
the indispensable order-maintenance counterpart to policies of economic deregulation
and fiscal austerity adopted by Latin American countries under the press of international
financial agencies. But in Brazil, as in neighboring nations, this borrowing promises to
produce a social catastrophe of historic proportions because the depth and scale of urban
poverty are much greater, violent crime is more prevalent and more entrenched in the
history and economy of the country, and because the Brazilian police is not a remedy
against violence but a major source of violence in its own right. Moreover, Brazil does
not possess a rationalized court system capable of ensuring minimal protection of
constitutional rights and its prisons are plagued by fantastic overcrowding, gross lack of
access to food, hygiene and health and inordinately high levels of brutality, akin to
concentration camps for the disruptive fractions of the (sub)proletariat. Under such
conditions, to respond to the disorders generated by the rise of absolute and relative
poverty associated with incorporation in the emergent neoliberal global order with the
penal apparatus is tantamount to instituting a chaotic dictatorship over the poor, and
therefore antithetical to the project of nation building on a pacified and democratic

Neoliberal penality is paradoxical in that it purports to deploy ‘more state’ in the realm
of police and prisons to remedy the generalized rise of objective and subjective insecurity
that is itself caused by ‘less state’ on the economic and social front in all the countries
of the First World as in those of the Second. It reaffirms the omnipotence of the
Leviathan in the restricted domain of public order maintenance, symbolized by the
running battle against street delinquency,1 just when the latter claims and proves to be
incapable of stemming the decomposition of wage labor and of bridling the hypermobility
of capital that are destabilizing the entire social edifice by clasping it in a brutal
pincer movement. And, as I showed elsewhere, this is not a mere coincidence: it is
precisely because state elites, having converted to the ideology of the all-mighty market
come from the USA, reduce or relinquish its prerogatives in social and economic matters
that they must everywhere enhance and reinforce its mission in matters of ‘security’, after
having abruptly reduced the latter to its sole criminal dimension (Wacquant,
1999/2002). But, above all, neoliberal penality is all the more seductive as well as all the
more nefarious when it is applied to countries traversed by deep inequalities of social
condition and life chances, shorn of democratic traditions and devoid of institutions
capable of cushioning the shock caused by the mutation of work and self on the threshold
of the new century.
This is to say that the alternative between the social treatment of poverty and its correlates,
anchored in a long-term vision guided by the values of justice and solidarity, and
its penal treatment, trained on the most restive fractions of the subproletariat and focused
on the short term of electoral cycles and moral panics orchestrated by a media machine
running out of control, before which Europe now finds itself in the wake of the United
States,2 poses itself in particularly dramatic terms in the newly industrialized countries
of South America, such as Brazil and its main neighbors, Argentina, Chile, Colombia,
Paraguay and Peru, which have been among the leading importers of US-style penal
discourse and policies around the world. From Brasília to Caracas to Buenos Aires,
public officials have raced to adopt measures patterned after those showcased by (or
glibly attributed to) Rudolph Giuliani in New York City; and politicians have run head
over heels to be photographed alongside the living incarnation of penal rigor, William
Bratton, latter-day prophet of the religion of ‘zero tolerance’ and globe-trotting ‘consultant
in urban policing’ since he was fired from his position as head of the New York City
Police Department in 1994. Not because these policies are particularly efficient – indeed,
we now know that they are remarkably inefficient, even in many ways counterproductive
(Eck and Maguire, 2000; Harcourt, 2001; Wacquant, 2002b) – but because they
are ideally suited to dramatizing publicly their new-found commitment to slay the
monster of urban crime and because they readily fit the negative stereotypes of the poor
who are everywhere portrayed as the main source of street deviance and violence.3 But,
aside from its symbolic profits, the deployment of made-in-the-USA penal rhetoric and
the implementation of the proactive policies of penalization of poverty that it commands
promise to have dramatic and far-reaching consequences on the social fabric as well as
on state-society relations. This is particularly true of Brazil, which has been among the
most enthusiastic champions of crime policies patterned after Giuliani’s New York and
which supplies in this regard a living laboratory for anticipating the disastrous impact
of ‘zero tolerance’ in Second-World countries.
First of all, for a number of reasons having to do with its history and its subordinate
position in the structure of international economic relations (a structure of domination
concealed by the falsely ecumenical category of ‘globalization’), and despite the collective
enrichment brought by the decades of industrialization, Brazilian society remains
characterized by vertiginous social disparities and mass poverty, which together feed the
inexorable growth of criminal violence that has become the main scourge of the big
cities. Thus, since 1989 violence has been the country’s leading cause of mortality; the
homicide rate for Rio de Janeiro, São Paulo and Recife has reached 40 per 100,000
people, while the national rate exceeds 20 per 100,000 (twice the US rate of the beginning
of the 1990s and 20 times the level of the societies of Western Europe). The
diffusion of firearms and the explosive development of an organized drug economy
linked to international trafficking, in which the criminal underworld and the police are
deeply intertwined, have resulted in the propagation of crime and the fear of crime everywhere
in public spaces.4 In the absence of any social safety net, it is certain that the youth
of the popular neighborhoods crushed by the weight of chronic unemployment and
underemployment will continue to look to the ‘booty capitalism’ of the streets (as Max
Weber would say) for the means to survive and to realize the values of the masculine
code of honor, if not to escape from the grind of day-to-day destitution. The spectacular
increase in police repression in recent years has been without effect, since repression
supplies no traction on the engines of this criminality, which aims, through predation,
to create an economy where the official economy does not or no longer exists.5
Next, criminal insecurity in Brazil is particular in that it is not attenuated but clearly
aggravated by the intervention of the law-enforcement forces. The routine use of lethal
violence by the military police and the habitual recourse of the civilian police to torture
by means of the pimentinha (electrical shocks) and the pau de arara (hanging cross) to
make suspects ‘confess’, summary executions and unexplained ‘disappearances’, all
maintain a climate of terror among the popular classes who are their prime target and
banalize brutality at the heart of the state. One statistic: in 1992 the São Paulo military
police shot dead 1470 civilians – as against 24 killed by the New York City police and
25 by that of Los Angeles – representing fully one-quarter of the victims of violent death
in the metropolis that year. This is by far the absolute record in the Americas (Chevigny,
1995: ch. 5; Cavallaro and Manuel, 1997). This police violence partakes of a centuriesold
national tradition of control of the dispossessed by force, issued from slavery and
agrarian conflicts, which was reinforced by two decades of military dictatorship during
which the fight against ‘internal subversion’ disguised itself as the repression of delinquency.
It is backed up by a hierarchical, paternalistic conception of citizenship based
on the cultural opposition between feras e doutores, the ‘savages’ and the ‘cultivated’,
which tends to assimilate marginais, workers and criminals, so that the enforcement of
the class order and the enforcement of public order are merged (Da Matta, 1978;
Pinheiro, 1983; Huggins, 1985).
A third factor seriously aggravates the issue: the close alignment between class hierarchy
and ethnoracial stratification and the color discrimination endemic to the Brazilian
police and judicial bureaucracies. It is known, for example, that in São Paulo as in
the other big cities, darker-skinned detainees ‘benefit’ from special vigilance on the part
of the police, that they have more difficulty getting access to legal aid and that heavier
sentences are imposed on them than on their white counterparts for the same crimes.6
And, once behind bars, they are subjected to the harshest conditions of detention and
suffer the most serious carceral violence. Penalizing poverty amounts here to ‘invisibilizing’
the color problem and bolsters racial domination by granting it the imprimatur of
the state (Bodé de Moraés and de Souza, 1999; da Silva, 2000).
Moreover, the blatant disinterest and patent incapacity of the courts to enforce the
law encourage all those who can to seek private solutions to the problem of public
insecurity – via fortification into ‘gated communities’, armed guards, the tolerated and
even encouraged vigilantism of the justiceiros and victims of crime (Caldeira, 1996/1997)
– with the principal effect of spreading and intensifying violence. For, despite its return
to constitutional democracy, Brazil has yet to construct a state of laws worthy of the
name. Two decades of military dictatorship continue to weigh heavily on the functioning
of public force, as well as on collective mentalities, with the result that a broad
spectrum of social classes tends to identify the defence of human rights with tolerance
of bandidagem. So that, besides deep-seated urban marginality, violence in Brazil finds
a second root in a political culture that remains profoundly marked by the scars of
authoritarianism (Péralva, 1992; Méndez et al., 1999).
Under such conditions, deploying the penal state to respond to disorders spawned by
the deregulation of the economy, the desocialization of wage labor and the relative and
absolute immiseration of large sections of the urban proletariat by enlarging the means,
scope and intensity of the intervention of the police and judicial apparatus amounts to
(re-)establishing a veritable dictatorship over the poor. Now, who can say, once the legitimacy
of this authoritarian management of the social order by the systematic use of force
at the bottom of the class structure has been affirmed, where the perimeter of its utilization
will stop? And how can one fail to see that, in the absence of the minimal juridical
guarantees, which only a rational bureaucracy (conforming to the Weberian schema)
charged with the administration of justice can provide, recourse to punitive law-andorder
techniques and policies made in the USA is fundamentally antithetical to the
establishment of a pacified and democratic society, whose basis must be the equality of
all before the law and its agencies of enforcement?7
A final consideration of simple common sense mitigates against an increased reliance
on the carceral system to curb the rise of poverty and associated urban disorders in Brazil:
the appalling state of the country’s prisons, which are more akin to concentration camps
for the dispossessed, or public enterprises for the industrial storage of social refuse, than
to judicial institutions serving any identifiable penological function – be it deterrence,
neutralization or rehabilitation. The Brazilian penitentiary system in effect sports the
defects of the worst gaols of the Third World but carried to a level worthy of the First
World owing to its size and to the studious indifference of politicians and the public8:
staggering overcrowding resulting in abominable living conditions and catastrophic
hygiene, characterized by lack of space, air, light and food (in police lockups, detainees,
who are more often than not innocent, are crammed in for months and even years on
end, in complete illegality, as many as eight to a cell designed for one, like at the Casa
da detenção in São Paulo, where they can be recognized by their sickly appearance and
jaundiced complexions, which has earned them the nickname ‘os amarelhos’, ‘the yellow
ones’); denial of access to legal assistance and basic health care, the result of which has
been the dramatic acceleration of the spread of tuberculosis and the HIV virus among
the popular classes; pandemic violence among the inmates, in the form of mistreatment,
extortion, beatings, rapes and murders, due to acute overpopulation, the lack of
segregation of diverse categories of convicts, enforced idleness (even though the law
stipulates that all prisoners must participate in education or job training programs) and
the failings of supervision (da Silva, 1997; Goifman, 1998, 2002).
But the worst of it, yet again, is the routine violence of the authorities, ranging from
everyday brutality to institutionalized torture and mass killings during the riots that periodically
erupt in reaction to inhuman conditions of detention (whose highpoint remains
the massacre at Carandiru prison in 1992, during which the military police killed 111
prisoners in an orgy of state savagery out of another era), which is deployed with practically
total impunity (Human Rights Watch, 1998; Leal, 1999). In its present state, the
Brazilian carceral apparatus only serves to aggravate the instability and poverty of the
families whose members it confines, and to feed criminality by its manifest contempt for
the law and the culture of mistrust of others and defiance of authority it fosters. Neither
the planned expansion of the system – in 1998 a program was hatched to double prison
capacity by building 52 new establishments, 21 in the state of São Paulo alone – nor its
indispensable modernization, through the improvement of the physical plant, training of
personnel and the introduction of computers, will be able to remedy the congenital inability
of imprisonment to exert any durable effect on crime. Even in the United States, where
the police, courts and prisons are endowed with colossal means out of all proportion with
their Brazilian counterparts, the criminal justice system treats only a tiny portion of the
most serious offenses, since barely 3 percent of violent crimes are eventually punished
with a term of confinement. Besides, international comparison shows that there exists
nowhere any correlation between the level of crime and the level of imprisonment (Mauer
and the Sentencing Project, 1999: 105; see also Christie, 2000; Stern, 1998).
In short, the adoption of US-style measures of street-sweeping and mass imprisonment
of the poor, the useless and those factious to the dictatorship of the deregulated
market is guaranteed to aggravate the evils from which Brazil already suffers in its difficult
journey toward the establishment of a democracy that is not only a façade, namely:
the delegitimation of many institutions of law and justice, the escalation of both violent criminality
and police abuse, the criminalization of the poor, a significant increase in support for
illegal measures of control, the pervasive obstruction of the principle of legality, and the unequal
and uneven distribution of citizen rights. (Caldeira and Holston, 1999: 692; see also Caldeira,
Whatever the claims of the zealots of the neoliberal New Eden, the priority, for Brazil
as for most countries on the planet, is to wage a broad battle, not against criminals, but
against poverty and inequality, which is to say against the social insecurity that everywhere
pushes people into crime and normalizes the informal economy of predation that
feeds violence.
By putting into theoretical light and international perspective the causes and mechanisms
of diffusion of neoliberal penality invented in the United States in order to entrench
the new regime of deregulated employment, I hope that this article will contribute to
amplifying the discursos sediciosos on crime, law and society in Brazil9 that endeavor, at
the margins of the frantic media exploitation and political fantasies of rigid law-andorder
enforcement now shared by the Right and the Left, to reconnect the crime
question and the social question, the physical insecurity of which street crime is the
vector and the social insecurity generated everywhere by the desocialization of wage
labor, the rentrenchment of social protection and the all-out ‘commodification’ of
human relations. For what is at stake in the choice between constructing, however slowly
and laboriously, a social state, and the escalation, without limits or brakes since it is
essentially self-sustaining, of the penal response is nothing other than the kind of society
Brazil hopes to build in the long run: an open and convivial community, animated
by a spirit of equality and concord, or an archipelago of islets of opulence and privilege
lost in the middle of a cold and furious ocean of poverty, fear and contempt for
This article draws on materials gathered for the preface to the Brazilian edition of Les
Prisons de la misère (Prisões da miséria, Rio de Janeiro, Zahar Editora, 2001) and
presented as a public lecture entitled ‘A burgesía brasileira deséja reestabelecer uma
ditadúra? Notas sobre crime, desigualdade e prisões em Brasil hoje’, Universidade
Candido Mendés and Instituto Carioca de Criminología, Rio de Janeiro, Brazil, 4 April
2001. I would like to thank Nilo Batista and Vera Malaguti for their generous and stimulating
hospitality as well as the Brazilian colleagues and students who kindly reacted to
a previous version of this text during a mini-course on ‘Neoliberalismo e penalidae’
taught in the Mestrado em Criminologia, Direito Penal e Processo Penal at Universidade
Candido Mendés in October 2001. I am also grateful to Maria Augusta Carneiro
Ribeiro for organizing an eye-opening visit of the Bangú jail complex.
1 Governments of the right have always made ‘law and order’ the plinth of their hierarchical
conception of society. What is new nowadays is that politicians of the left,
or pretending to be left, have elevated ‘security’ to the rank of a fundamental right
by feigning (like Tony Blair in England or Lionel Jospin in France) to ‘discover’ that
the poor are the first victims of street crime (which has always been the case, in all
times and in all countries) the better to justify its canonization as priority of public
action under the pretext of ‘social justice’.
2 For a thorough analysis of the advent of the penal state in the United States, in relation
to labor market deregulation and the concurrent shift from ‘welfare’ to ‘workfare’, see
Wacquant (2002a); see also the issue of Actes de la recherche en sciences sociales devoted
to the transition ‘From social state to penal state’ (n. 124, September 1998), and the
germane analyses of David Garland in The culture of control (2001).
3 Belli (2000); the case of Argentina is discussed in Wacquant (2000).
4 In Rio de Janeiro in 1992, three-quarters of male homicide victims were killed in
public places and two-thirds of victims were struck in connection with drug trafficking
(Soares et al., 1996: 241–2).
5 See Batista (1998); Gullo (1998); Zaluar and Ribeiro (1995); Zaluar (2001); da Silva
(1995); for a comparison with Europe and the United States, see Wacquant
6 See Adorno (1995); racial discrimination in the justice system has deep historical
roots, as Ribeiro (1995) shows in Cor e criminalidade. Estudo e análise da justiça no
Rio de Janeiro, 1900–1930.

en we zouden dus graag aan de linkerkant wat meer horen nadenken in plaats van meehuilen met de meute...

06-02-2010 om 22:50 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.nadenken over water
Klik op de afbeelding om de link te volgen Om jullie weekendje wat op te vrolijken vonden we dit ook nog...

The Drinking Water Profiteers

Bottled Water Syndrome


In mid-January, I received a mass email asking me to donate $10 for bottled water and other supplies for participants in an important immigrant rights march in Phoenix. Given the ever-repressive and cruel political climate in Arizona for immigrants (especially unauthorized ones), I was unequivocally in support of the mobilization. Nonetheless I was taken aback by a request to contribute even nominally to an effort to buy bottles of water for what turned out to be, according to some estimates, more than 20,000 people.

Certainly there are other ways—ecologically sustainable and less expensive ones—to provide water for such a multitude. How, why, and to what effects bottled water became the preferred way to do so for myriad people and places far beyond a single event in Phoenix is the focus of Elizabeth Royte’s powerful and compelling book, Bottlemania: Big Business, Local Springs and the Battle Over America's Drinking Water.

I’ve never been a fan of bottled water, considering it ecologically damaging—in the United States alone 30-40 million single-serve bottles per day end up as litter or in landfills—and economically foolhardy, another capitalistic trick to con us into purchasing something from profiteers that we don’t shouldn’t have to. But as Royte powerfully illustrates, the increasing commodification of drinking water is far more complex, and dangerous, than at least I appreciated.

Until recently, the sale of single-serve bottles of water was rare. While the United States had regional bottled water companies as early as the nineteenth century, such entities mainly supplied homes and offices with large containers of the life-sustaining liquid (for water coolers, for instance). This situation began to change in the 1980s with the entry of Perrier into the U.S. market and its successful television advertising which stressed that a little luxury—a bottle of the French water—was available to everyone.

Other companies, like Evian and Vittel, followed, employing the likes of Madonna and fashion models, to help equate bottled water with personal health, fitness, and glamour. That, combined with the invention of polyethylene terephthalate (PET) plastic—which made water easily portable—helped the U.S. bottled-water industry boom: between 1990 and 1997 its annual sales increased from $115 million to $4 billion. (By 2006, the figure was $10.8 billion; globally bottled water’s income was $60 billion.)

This dramatic increase is the outgrowth of “one of the greatest marketing coups of the twentieth and twenty-first centuries,” asserts Royte. What makes it all the more extraordinary is that in the vast majority of cases “tap water meets or exceeds federal health and safety standards, regularly wins in blind taste tests against name-brand waters, and costs 240 to 10,000 times less than bottled water.” Part of the reason it has succeeded, contends Royte, is “that bottled water plays into our ever-growing laziness and impatience.”

This corporate-driven success contributes to the demise of water as a public good. Take the increasingly rare public drinking fountain, for instance: Royte tells of visiting a Midwestern college where there is no drinking-water fountain in its gym.

Bottled water’s rise has changed behaviors even among those whom you might expect would have an alternative consciousness. While I was reading Royte’s book, I accompanied a group of students from my institution on a visit to a geography department at a university elsewhere in New York State, a department with a strong focus on issues of environmental sustainability. At the luncheon, the department offered bottled water as one of the beverage options.

The profound change in how so many of us consume water has consequences far beyond what we imbibe. Among other things, it increases our consumption of oil—and all its attendant detrimental impacts: Royte reports that it takes 17 million barrels of oil each year to make water bottles for the U.S. market alone—enough to fuel 1.3 million cars for a year. Meanwhile, according to one estimate, a quarter of a water bottle’s worth of oil is required to produce each bottle, transport and depose of it.

Royte focuses much of her energy on Poland Springs—the Nestlé-owned company that is the largest U.S. producer of bottled spring water—and the struggles and controversies surrounding its activities in and around Fryeburg, Maine, where it is based. However, her important and compelling book is much more than an examination of the bottled water industry. It is first and foremost about the health and viability of drinking water and thus human society as a whole. As Royte points out, “We can live without oil, but we can’t live without water.”

Already for all-too-many across the planet, access to safe drinking water is far from assured. As Royte informs the reader, “only 3 percent [of the earth’s water supply] is fresh, and of that fraction only a third is available for human use,” with the rest stored in glaciers and the like.

Not surprisingly that fraction is not equitably distributed based on needs. As such, more than a billion people do not have sufficient access to potable water. And according to U.N. projections, increased demand and water pollution, combined with climate-change-induced drought and reduced recharge of groundwater supplies will lead to two of every three of the planet’s denizens lacking sufficient access by 2025. “Those two out of three won’t just be thirsty;” writes Royte. “[A]lready some 5.1 million people a year die from waterborne diseases, many of which stem from lack of sanitation and its resulting water pollution. That number is going to spike.”

Among the major culprits of water pollution is industrial agriculture with its heavy reliance on synthetic fertilizers, herbicides, pesticides, and insecticides, the runoff from which ends up in the water supply. Atrazine, for example, an herbicide that has been shown to cause birth defects, reproductive disorders, and cancer in lab animals, has contaminated, according to Royte, drinking water sources “in nearly every major Midwestern city, and well water and groundwater in states where the compound isn’t even used.”

The pernicious irony of the degradation of the water commons is that it helps to undermine trust in public water supplies and facilitate their neglect, thus driving more people—especially the relatively wheel-heeled who can afford it—to embrace the bottled water option. In 2001, La’o Hamutuk, a non-governmental organization in East Timor, for example, calculated that the United Nations mission in charge of governing the territory was spending more than $10,000 per day (almost $4 million annually) on bottled water. (And this was the figure just for the international peacekeeping troops present in the country—to say nothing of the water purchased for the non-military U.N. personnel.) According to various estimates, it would have cost $2-10 million at the time to rehabilitate the entire water purification and delivery system of Dili, the now-independent country’s capital, and provide potable water to nearly all of the city’s more than 100,000 residents.

Royte would see such behavior as part of an “insidious trend,” one in which it has become “normal to pay high prices for things that used to cost little, or nothing”—or to go the route of the private rather than the public. But ultimately, preserving or improving public water supplies is the option we must collectively pursue as “too many people can afford to drink nothing but.” Otherwise, Royte warns, we run the risk of a world in which there is “a two-tiered system—bottled for the rich, bilge for the poor.”

Given the ubiquity of bottled water, it might seem like it doesn’t matter if the organizers of one mass demonstration, a single geography department, or a particular U.N. mission choose bottled water, rather than embracing public water options that were the unquestioned norm in the very recent past. But these individual decisions add up and, as such, have a profound impact on people’s livelihoods and the environment. Given the necessity of water for life, do we really have a choice as to what we should do?

Joseph Nevins teaches geography at Vassar College. His most recent book is Dying to Live: A Story of U.S. Immigration in an Age of Global Apartheid (City Lights Books, 2008). He can be reached at

05-02-2010 om 23:15 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gelukkig heeft de oude Marx dit niet meer moeten meemaken...
Klik op de afbeelding om de link te volgen Voor diegenen die de laatste film van Michael Moore nog niet hebben gezien en verkozen Avatar te bekijken hebben we hier één van de onderwerpen die worden behandeld. Misschien zet dit sommigen nog aan om toch naar Michael Moore's "Capitalism a love story" te gaan kijken...een aanrader!

bekijk dit eerst :


The Basics
Does your boss want you dead?

'Dead peasants' insurance pays your employer a secret, tax-free windfall when you die. Insurers have sold millions of policies to companies such as Dow Chemical.

By Liz Pulliam Weston

Right now, your company could have a life insurance policy on you that you know nothing about. When you die -- perhaps years after you leave your employer -- the tax-free proceeds from this policy wouldnt go to your family. The money would go to the company.

Whats more, the company might use this policy to pay for retirement benefits and other perks not for you or your fellow workers, but for your companys top executives.

Sound outrageous? Such corporate-owned life insurance is also big business:
  • Companies pay a whopping $8 billion in premiums each year for such coverage, according to the American Council of Life Insurers, a trade group.
  • The policies make up more than 20% of the all the life insurance sold each year.
  • Companies expect to reap more than $9 billion in tax breaks from these policies over the next five years. The policies are treated as whole life policies. So, companies can borrow against the policies (though the IRS won't let them write off the interest). And the death benefits are tax-free.
Hundreds of companies -- including Dow Chemical, Procter & Gamble, Wal-Mart, Walt Disney and Winn-Dixie -- have purchased this insurance on more than 6 million rank-and-file workers.

These policies, nicknamed dead janitors or dead peasants insurance, soared in popularity after many states cleared the way for them in the 1980s. Congress recently tried to crack down on the practice, to the howls of the insurance industry -- which earlier this year managed to derail reforms.

The policies have generated lawsuits by survivors who got little or nothing when insured workers died. A couple of examples:
    Jane St. John had two children and was pregnant with a third when her husband, a butcher at a Winn-Dixie store, was killed in an auto accident. When the Killeen, Texas, woman called the company to ask about insurance, she said she was told about a $17,500 policy to which she was entitled. St. John said Winn-Dixie told her nothing about the $102,000 the company collected from a corporate-owned policy on his life. She found out about it this summer, eight years after his death, from a lawyer who researched court records. The idea that the company would secretly insure lives, and then not share the benefits with the families, "is sick," she said. "That is creepy."

    Mike Rice was a 48-year-old assistant manager when he died of a massive heart attack at the Wal-Mart store in Tilton, N.H. His widow, Vicki, became the lead plaintiff in a class-action lawsuit against the company after she discovered Wal-Mart collected $300,000 from a life insurance policy it owned on him. Vicki Rice believes job-related stress contributed to the heart attack and says it is totally immoral for Wal-Mart to profit from his death.
In a lot of circumstances, the families dont get anything, said attorney Mike Myers of Houstons McClanahan & Clearman, which represents survivors suing companies over corporate-owned policies. The company tries its hardest to keep the policy a secret.

Labor leaders and some lawmakers have denounced the policies as unjust and repulsive. The companies say profits from the policies can help offset the increased cost of employee benefits and enhance the businesses bottom lines.

Corporate-owned life insurance actually comes in two flavors:
    Executive or key person policies that insure the lives of top executives. This coverage has been around for decades and has a clear business purpose, since losing the expertise, knowledge and contacts of top managers can be financially devastating for companies.

    Broad-based or janitors policies that insure rank-and-file workers. Here the purpose is basically profit. The life insurance proceeds are tax-free. The policies have an investment component that allows companies to earn tax-deferred returns while the employee is still alive. And, of course, companies can take out tax-free loans on the policies. All these gains and income are used to fund operations, pay for executive compensation or boost other benefits.
No one knows how many corporate-owned policies are issued on executives versus rank-and-file workers. Wal-Mart alone had taken out about 350,000 such policies between 1993 and 1996. Nestle USA had policies on 18,000 workers in 2002, The Wall Street Journal reported. Enron had $500 million in policies on workers.

Sales of the policies came to a virtual standstill in September 2003, according to the insurer trade group ACLI, when the Senate Finance Committee approved legislation that would have taxed payouts made to companies if the employee had left more than a year earlier. That indicates that most policies arent being sold to protect companies financially against the loss of key current employees.

Strong insurance industry protests led the powerful committee to reconsider its action. Further work on the issue has been postponed until 2004, and indications are that the senators are softening on the idea of greatly restricting the policies, said Jack Dolan, ACLI spokesman.

Companies insist that janitors policies have a legitimate business function, but the IRS has been cracking down, arguing that many of the arrangements are nothing more than tax shelters. The agency has been particularly harsh on once-popular leveraged policies, in which policy loans were used to pay premiums. In the mid-1990s, the tax agency began disallowing billions of dollars in interest payment deductions the companies had been taking on such loans. Companies efforts to defend their programs have been largely unsuccessful; a U.S. Tax Court judge called Winn-Dixies program a sham, saying it lacked economic substance and business purpose.

The controversy helped convince Walt Disney and Wal-Mart, among others, to drop the policies. Winn-Dixie battled the IRS in court, but the supermarket chain recently lost its final round when the Supreme Court refused to review a lower court decision that backed the IRS.

So far, one company has prevailed against the IRS -- Dow Chemical, which took out the policies on more than 21,000 workers. A U.S. District Court in the Eastern District of Michigan ordered the IRS to return $22.2 million plus interest to the company. The IRS has appealed the ruling.

Survivors lawsuits, meanwhile, typically focus on two issues:
  • Whether the companies had an insurable interest in their employees lives.
  • Whether the companies were required to get the employees permission for the policies.
Insurable interest is usually a big deal for insurers. They want to make sure whoever is buying life insurance doesnt have an incentive for bumping off the insured. Insurers usually require purchasers have a strong familial or emotional connection to the people being insured, or that they would suffer significant financial losses if the insured people died.

(Its that latter standard that was loosened in the 1980s, making it easier for companies to buy policies for all their employees, not just key executives.)

Most states also have advise and consent laws that technically require companies to get workers permission before buying life insurance on them. But attorney Myers said many businesses circumvent these laws by purchasing the insurance in one of the states that doesnt require notice or consent, including Delaware, Georgia, New Jersey, North Carolina, Pennsylvania and Vermont.

"Executives fly to Atlanta to meet with the insurance company and its brokers, sign some papers, get on their respective corporate jets and fly home, Myers said.

Other companies offered their workers small policies -- typically $5,000 to $10,000 -- as an incentive to allow larger corporate-owned policies to be issued on the workers lives. The small policies can later be canceled, even if the company keeps up the premiums on the other insurance.

Anger about these practices likely will keep the heat on Congress to make some reforms. Its possible that lawmakers will restrict severely companies ability to write the policies on rank-and-file workers. At the very least, companies probably will have to get workers consent before buying any new policies and clearly disclose that the coverage may extend past the time they leave the company, the ACLIs Dolan said.

But he rejected the idea that corporate-owned life insurance was immoral or a company bet against its workers.

Its an important business planning tool, Dolan said. Companies are using it for extremely valid reasons.

Liz Pulliam Weston's column appears every Monday and Thursday, exclusively on MSN Money. She also answers reader questions in the Your Money message board.

Ha, beste lezertjes jullie denken dat dit een marginaal verschijnsel is van een paar geflipte CEO's en weirde managers met grijpgrage vingertjes...

Which employers bought policies on the lives of employees?

Because a company’s purchase of insurance policies is not a public record, it is virtually impossible to know every company that invested in policies on employees’ lives. The following companies, however, are believed to have been named as the beneficiary of life insurance policies on employees:

  • ADAC Laboratories
  • Advanced Telecommunication Corp.
  • Aeroquip Vickers Inc.
  • Alabama Power Co.
  • Alfa Corp.
  • Allegheny Technologies Inc.
  • Allergan Inc.
  • Allfirst Financial Inc.
  • American Business Products, Inc.
  • American Electric Power
  • American Express Co.
  • American Greetings Corp.
  • American Management Systems Inc.
  • American Seafoods Group LLC
  • Ameritech Corp.
  • Amerus Group Co.
  • Anadarko Petroleum Corporation
  • Appalachian Power Co.
  • Arch Chemical
  • Aristech Chemical Corp.
  • AT&T Communications
  • Atlantic Richfield Co.
  • Avery Dennison Corp
  • Avon Products Inc.
  • B. F. Goodrich Company
  • Ball Corporation
  • Bank Boston
  • Bank Of America
  • Bank One Corp.
  • Barnett Banks Inc.
  • Bassett Furniture Industries Inc.
  • Be Aerospace Inc.
  • Bear Stearns Companies
  • Bellsouth Corporation
  • Boise Cascade Corp.
  • Boston Company
  • Boston Federal
  • Bristol-Myers Squibb Company
  • Camelot Music, Inc.
  • Carolina Power & Light Co.
  • Carpenter Technology Corp.
  • Catskill Financial Corp.
  • Central Power & Light Co.
  • Ch2m Hill Companies Ltd.
  • Charming Shoppes, Inc.
  • Checkfree Corp.
  • Chemical Banking Corporation
  • Citibank, N.A.
  • Citizens Bank
  • Clark Inc.
  • Clorox Company
  • CNF Inc.
  • Coca-Cola Company
  • Columbus Southern Power Co.
  • Commercial Intertech Corp.
  • Compass Bank (Florida & Alabama)
  • Computer Technology Associates Inc.
  • Consolidated Natural Gas Co.
  • Consolidated Rail Corporation
  • Cox Enterprises, Inc.
  • CTA Inc.
  • Cymer Inc.
  • Diamond Shamrock Inc.
  • Diebold Inc.
  • Dime Bancorp Inc.
  • Dow Chemical
  • Earle M. Jorgensen Co.
  • Eastman Kodak Company
  • Eaton Corp.
  • ECC Capital Corp.
  • Enserch Corp.
  • F&M Bancorp
  • FiberMark Inc.
  • Figgie International Inc.
  • Fina Oil & Chemical Company
  • First Bank System Inc.
  • First Commonwealth
  • First Midwest Bancorp Inc.
  • Fleet Bank
  • FleetBoston Financial Corp.
  • Flightsafety International Inc.
  • Frontier Bank
  • Fulton Financial Corp.
  • GATX Corporation
  • Georgia Power Co.
  • GNC Corp.
  • Great Plains Energy Inc.
  • GTE Corporation
  • Gulf Power Co.
  • HCR Manor Care Inc
  • Hechinger Company
  • Heritage Commerce Corp.
  • Herman Miller Inc.
  • Hershey Foods Corporation
  • Hillenbrand Industries, Inc.
  • Hosiery Corporation of America
  • Houghton Mifflin
  • Household Finance
  • Hovnanian Enterprises Inc.
  • Hughes Supply Inc
  • ICI Americas, Inc.
  • Idaho Power Company
  • IKON Office Solutions Inc.
  • Indiana Michigan Power Co.
  • Integra Bank Corp.
  • Intermark Inc.
  • Iowa First Bancshares Corp.
  • Iroquois Bancorp Inc.
  • J Jill Group Inc.
  • JP Morgan Chase & Co.
  • Kansas City Power & Light
  • Kansas Gas & Electric Co.
  • Keithley Instruments Inc.
  • Kentucky Power Co.
  • Keycorp Ohio
  • Kimberly Clark
  • Korn Ferry International
  • Laser Master Int’l. Inc.
  • Linens N Things Inc.
  • LKQ Corp.
  • Louisiana Pacific Corp.
  • Manor Care Inc.
  • Marriott International Inc.
  • McDonnell Douglas Corp.
  • Media General Inc.
  • Medicalcontrol Inc.
  • Menasha Corporation
  • MidAmerican Energy Co.
  • Miix Group Inc.
  • Mississippi Power Co.
  • MNC Financial Inc.
  • Mueller Industries Inc.
  • National City Corporation
  • NationsBank
  • Nestle Enterprises
  • Norfolk Southern Corp.
  • Norfolk Southern Railway Co.
  • Northern States Power Co.
  • Ohio Power Co.
  • Old National
  • Olin Corporation
  • Owens & Minor Inc.
  • PacifiCorp
  • Panera Bread Co.
  • Panhandle Eastern Pipe Line Company
  • Parker Hannifin Corp.
  • Penn Treaty American Corp.
  • Penns Woods Bancorp Inc.
  • Phibro Animal Health Corp.
  • Philipp Brothers Chemicals Inc.
  • Phoenix Companies Inc.
  • Pinnacle Financial Services Inc.
  • Portland General Electric
  • Potlatch Corporation
  • PPG Industries
  • Procter & Gamble Company
  • PSS World Medical Inc.
  • Public Service Co. of New Mexico
  • Public Service Co. of Oklahoma
  • Public Service Enterprise Group
  • Questech Inc.
  • R. R. Donnelley & Sons Company
  • Ruddick Corp.
  • Ryder System Inc.
  • Sallie Mae (Stud Ln Mktg Assoc.)
  • Savannah Electric & Power Co.
  • Sequa Corp.
  • Service Merchandise Co., Inc.
  • Shearson Mortgage
  • Sherwin-Williams
  • Sky Chefs
  • Smart & Final Inc.
  • Smith Barney
  • Sonoco Products Co.
  • Southwest Bank
  • Southwest Water Co.
  • Southwestern Bell Corp.
  • Southwestern Electric Power Co.
  • Southwestern Public Service Co.
  • Star Banc Corp.
  • Stauffer Management Company
  • Steelcase Inc.
  • Sturgis Bancorp Inc.
  • Summit Bank of N.J.
  • Swank, Inc.
  • Tellabs Inc.
  • Tenet Healthcare Corp.
  • Texas Eastern Transmission Corp.
  • Tompkins Trustco Inc.
  • TXU Corp.
  • TYCO International
  • UniFirst Corp.
  • Union Bank
  • United National Bancorp
  • Urocor Inc.
  • Vineyard National Bancorp
  • W. R. Grace & Company
  • Wachovia Corporation
  • Walgreen Company
  • Wal-Mart Stores
  • Walt Disney
  • Wang’s International, Inc.
  • Wells Fargo, N.A.
  • West Coast Bancorp
  • West Texas Utilities Co.
  • Westar Energy Inc.
  • Western Aire Chef Inc
  • Western Resources, Inc.
  • Westpoint Pepperell
  • Winn Dixie
  • Winnebago Industries Inc.
  • Woolworth Corporation
  • Xcel Energy Inc.
  • York Water Co.
  • Zale Corp.

05-02-2010 om 23:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aretha Franklin
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Aretha Franklin

05-02-2010 om 22:32 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.The Orlons
Klik op de afbeelding om de link te volgen tijd voor doo-wop met....

The Orlons

04-02-2010 om 23:13 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!

Inhoud blog
  • The brave new world is werkelijkheid...
  • ook interessant
  • Yaz...Yasmine...
  • en contraceptie in Belgistan...
  • Problemen in Frankrijk en USA met bepaalde contraceptiva...
  • ergerlijk 2013!
  • Femmes de Rue iedereen geeft commentaar, wij dus ook
  • De valsche Fransman nog maar eens verslagen...
  • Armoedebestrijding...Geen enkele minister heeft er naar gevraagd...
  • anderhalf miljard euro subsidies weggegooid in zonnepanelen...
  • Deltastichting niet blij....
  • Dag Allemaal vaandeldrager in de Vlaemsche ontvoogdingsstrijd!
  • Leve de tsjeven met hun kerncentrales en Bart Van Rompuy
  • Artistieke vrijheid in Vlaenderen en op de VRT!
  • EUREKA en DRIEWERF HOERA HIPHIP geen slimme meter in huis!
  • Hier zijn we weer !
  • >Dewinter getuigt over de zwanworstaanval op kinderen...
  • De voedselberg van Steven De Geynst
  • Luc Barbé...een heel kleine rehabilitatie...
  • een hoofddekselvergelijking
  • verlof voor de geërgerden
  • de duizendzevenentwintigste generatie Vlamingen kent grote leerachterstand
  • l'oiseau bleu
  • De blijde (weder)intrede van Maeterlinck in Gent en over perzikken met 2 k's
  • Belgie in het nieuws
  • Bernard de pilchard en het idyllisch kustlandschap
  • de levensverwachting van de Duitse armen biedt een oplossing voor de vergrijzing!
  • Hoera, de gestapo is Grimbergse kliklijn
  • leve de revolutie
  • ARCO, Tsjevenstreken in het kwadraat!
  • een visie op de Russische verkiezingen...
  • Wij hangen graag de propere uit...
  • Filip De Winter verhuist naar Namibië, hoera!
  • den ellentrik als grondstof
  • Black woman : Tu sens la fleur le matin et le poireau le soir. Non merci !
  • energie veroorzaakt vergeetachtigheid
  • bijna weer oorlog in Mesen...een belgenmop..
  • RIP SVETLANA ALILUYEVA...wie haar niet kent zoekt het maar eens op en leest haar boeken...
  • zonnepanelen zien klaar maar ook nazidassen op de VRT
  • Vlaanderen op zijn smalst en de lul van de dag
  • een monument
  • young media summit
  • met het schaamrood op de wangen
  • Spanje in actie tegen privatisering van het onderwijs
  • Er zijn dus toch nog verstandige mensen in SERV
  • occupy Wall Street
  • Alaa Abdel -Fattah
  • ARCO het einde...
  • Tolerante Vlamingen?
  • madam van de dag: Ann Branbergen
  • De Brusselse metroerger dan Afghanistan?
  • Naast Plopsaland bestond er ook Shitland
  • Indaver Beveren ligt in Afrika
  • sluikreclame voor La source des femmes en Jacques Bloch
  • Amerika het donkerste voorbeeld
  • extreem rechts weer springlevend!
  • Le Pen en Israel één front??????
  • een andere stem in het debat...
  • Charlie a beaucoup d'ami(e)s en een nieuwe blog !
  • Oakland general strike
  • La belle plume française concernat Charlie: Le Monde
  • solidariteit met Charlie Hebdo
  • op naar de barricades!
  • een grote madam in de rechtbank !
  • Met zijn allen naar een Europees referendum, wij zijn allemaal Grieken!
  • Freya we love you!
  • gooi onze kerncentrales maar dicht, we steken de kaarsen wel aan...
  • Dexia we zijn één en al oor!
  • Zullen de Fransen wel slagen waar de Belgistanen falen?
  • Colloceer Vermeiren!
  • energie eindelijk een debat?
  • We are all Americans!
  • occupy....Chicago is nog steeds Chicago van Al Capone al heet hij nu Emanuel Rahm
  • de dubbeldemocratie Belgistan en de groene stroomcertificaten, twee verhaaltjes
  • de casino van ARCO en de rest...
  • vroem vroem
  • sjot ze uit hun pluche zetels!
  • Indignados in Brussel een succes!
  • nog een beetje chili...
  • Camila Vallejo komt naar Brussel!
  • Arvelor Mitaal of een mooi voorbeeld van roofkapitalisme
  • Het zijn weer harde tijden...
  • Privépolitie ...hallucinant...hier kan zelfs Hasselt nog een punt aan zuigen!
  • CAMILA VALLEJO een rolmodelleke
  • de duisternis regeert over grote delen van de wereld...
  • Revoilà le LKP deze keer in Mayotte...
  • niet alleen Obama schrijft mooie toespraken in de USA...
  • Lap, het is prijs!
  • de uitspraak van de dag
  • de éénwording tussen Zuid en Noord-apenland komt nabij! En Dexia is er nog!
  • In Brussel draagt nu elk schoolkind een kuisheidsgordel!
  • Maikel Nabil
  • no comment
  • We love Freya!
  • Arm België ...
  • We are seeing change in our world, block by block – city by city.
  • Freya is de slimste!
  • Griekenland en de vrije pers een voorbode voor Europa
  • Tot Maandag
  • mensen komen tot inzicht maar véééééééééééél te laat De dure energie...en onze luciede politici
  • China komt in opstand...tegen de zonnepanelen...tja
  • We gaan naar Amerika...
  • slimme meters en de sprookjes van onze vriend Bart Martens
  • INFRAX en slimme meters een duidelijk standpunt hoera!
  • slimme meters en slimme netten deel 2
  • slimme meters en slimme netten deel 1
  • slimme netten weer zo een indianenverhaal...
  • slimme meters ondertekenaars...
  • de slimme meters...iedereen wordt stilaan slim...
  • Over de doden wel kwaaie woorden : einde van de zaak zuster Gabrielle?
  • koorknaap Javaux wordt schandknaap
  • Humberto Prato en De Wever, alles bij elkaar geklutst geeft een mooie omelet
  • De held wordt uitgewezen....petitie voor Ly Khaly
  • Maanpizza's?
  • voor vandaag volstaat één enkele zin...
  • Ere wie ere toekomt SVEN GATZ
  • Misschien willen de rijken wel ooit wat betalen maar intussen creperen de armen
  • de Duitse bron is gevonden...pure nazipraktijken dus vanwege de Ollandse bloggers en fora..
  • Hollandse nazitaal over Islamitische Duitse Turken en incest
  • Ce lion était beaucoup trop flamand ... Cela ne pouvait plus durer
  • een kleine nostalgische bevlieging over Franse lessen en 14-18
  • AI WEI WEI legt uit
  • IJzerbedevaart????? de wadde?????
  • ALI FARZAT: niet iedereen heeft blijkbaar de zelfde humor...
  • en hier zijn de invalide Walen met hun reactie...
  • N-VA is radio Mille Collines en een bende debielen...
  • Inge en de god van mededogen is Miss Universe
  • Dupont en Dupond in het Nieuwsblad
  • We kunnen hier niet tot 5 tellen...
  • neen tegen onverdraagzaamheid: oproep van de progressieve Islamieten
  • PUKKELPOP 2011
  • Daar is de orde weer...oneerlijke concurrentie in Marcinelle
  • Ollands partnership voor Stalinmuseum?
  • Jean Bricmont schrijft een artikel in Counterpunch
  • Nette mensen berokkenen even veel schade als britse plunderaars
  • meer belastingen graag en chique rellen in Lloret
  • verstandige taal...
  • over raddraaiers, imbecielen, stormrammen, linkse idioten en wijze zotten
  • Niemand heeft het monopolie van de waarheid maar praten helpt!
  • nog meer krapuul nu ook in Chili...
  • de verloren jeugd en andere bevlogen romantiek
  • Lessen uit het verleden? Vergeet het!
  • Plunderaars lusten geen boeken...
  • Daar komt Baudrillard : England's burning en B-H-V-jeugd brandt shoppingcentrum Anderlecht plat...
  • London's burning het lijkt stilaan wel op een kleine genocide...
  • London's burning maar er zijn zo wel een paar oorzaken...
  • London 's burning
  • Justice, not charity! en de ouwe Voltaire is weer springlevend!
  • Egypte en Israël zelfde strijd...
  • Kaka als onderpand
  • 8 augustus 1956 Tutti Cadaveri
  • toiletperen en zonnepanelen, de index zal weer stijgen....onze concurrentiepositie gaat er aan...
  • de slimme kleuter van de buren...
  • de Carapilsproleague steigert, u toch ook?
  • het tolerante olland lijkt wel een nazikamp...
  • Rothschild Boulevard ....
  • Israel en de indignados van Rothschild Boulevard
  • Betaalde sex om je studie te betalen...???
  • Terug naar Blankenberge...
  • Oproep aan Jean-Pierre, Siegfried en Benno
  • Frans Crols een groot-Russisch Vlaemsch-nationalist
  • Gevaarlijke onzin in Vlaanderen...
  • de geest van Jef Cognac is terug!
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 3
  • Veel schoon volk...
  • Tanguy Veys krijgt een mail
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 2
  • aaargh, this is really insane
  • in memoriam de socialistische jongeren van UTOYA
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 1
  • De deltastichting en de bolsjewieken....
  • Stiglitz over Euro en Europa
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 5
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 4
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 3
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 2
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 1
  • De grote denkers rond TEKOS Van Windekens en Luc Pauwels
  • Tanguy Veys de man die reageert!
  • Wat weten we over Nieuw rechts in Vlaanderen en Tekos? Deel 1
  • Nieuw Rechts Scriptie van Sofie Delporte deel 2
  • VSV wie zijn de leiders? Grinnik grinnik
  • TEKOS of het nieuwe conservatisme in Vlaanderen...een kleine inleiding
  • Tekos of de nieuwe conservatieven van de deltastichting of het vervolg op het Vlaams Syndikaat
  • Daar is de vlaamsche vakbond VSV een zusje van het VNS?
  • Kroll in Le Soir ter gelegenheid van 11 juli...schitterend
  • dens sos geklopt door Groen op links...
  • De rooie toekomst wenkt!
  • Bart non en het olijke duo
  • verboden te denken in Belgistan
  • Moderne slavernij in Flamanville eindelijk aangeklaagd door politici
  • Talibanfeministe Naomi Wolf over porno en mannen
  • Het diruponotaatje en wat commentaar bij artikel 60 en asiel
  • Daar zijn de eerste ronkende verklaringen op de diruponota
  • Natie en volk laat Gilbert de Tour winnen astamblief...
  • wat cijfertjes over jeugdwerkloosheid...
  • Jeugdwerkloosheid...we moeten er toch maar eens over praten
    Zoeken in blog

    Laatste commentaren
  • What is complicated? (Jill Hopkins)
        op Deltastichting niet blij....
  • Re: (Gigi)
        op soms zijn ook je medestanders een bende idioten
  • Re: (Riz)
        op de intellectuele superioriteit der franstaligen en een vakantietrip naar Sarkoland
  • Foto

    Le seul site qui n'a pas une culture très ancienne des vraies valeurs Flamandes
    Archief per week
  • 31/12-06/01 2013
  • 30/07-05/08 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 06/12-12/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 29/12-04/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008

    Andere URL'zz van ons...
  • Gastenboek
  • Beginselverklaring
  • Mission Statement
  • De Schijtoptant

  • Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek. Het is altijd leuk om eens iets van een ander te lezen.

    Blog als favoriet !

    onze ideologische onderbouw
  • WOII Fascisme
  • Spinoza door Etienne Vermeersch
  • Susse van den Ende
  • subversiviteit en situationisme
  • scepticisme en Jean Bricmont en Sokal
  • de grote roerganger en marxbrother 1

  • Buitenlandse voorbeelden om binnenlands na te volgen
  • ressacs Frankrijk
  • Amerika's beste gazet
  • een jonge vriend uit Latijns-Amerika met stamboom
  • bellaciao Frankrijk
  • Teacher dude Griekenland
  • LKP en UGTG Guadeloupe
  • The Huffington Post USA
  • Haaretz Israel
  • Human rights watch
  • IJsland in crisis

    Onze Esthetishe Bovenbouw
  • Bob De Groof
  • Baudouin Breïker
  • Le dernier cri Frankrijk
  • Art brut en aanverwanten
  • De mededeler en Quelle Horreur Olland
  • Schone Vlaemsche Poëzie
  • Muziek en kleinkunst comme on aime
  • @-C-ART-dzz-Offizz

  • Symphatieke blogs van over de taalgrens en Brussel en wijde omgeving
  • Richard III Duc de Gloucester
  • Brussel voor serieuse mensen
  • Taalhistorisch Brussel
  • afrikaanse madammen

  • LINK-swap

  • Een interessant adres?

    View blog top tags

    View blog authority

    Pagerankkeyword ranking search engine


    van PART I t.e.m XIII
    van PART I t.e.m XIII

  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op -, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!