kitokojungle

..welkom ! ..welkom ! ..welkom !

~ Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke Randdebiliteit ~

~ HÉT "progressief" Orgaan Der "Hangmatsocialisten" ~
Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke & Politieke Randdebiliteit

28-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.EEN AANRADER: Voortreffelijke Nederlandse studie over biobrandstoffen!
Klik op de afbeelding om de link te volgen
We gaan op bezoek bij de bovenburen. Recent mochten we immers vaststellen dat ze daar soms intelligente dingen zeggen. En op een dag als vandaag waarop de Vlaamse pers niks beters weet te melden als dat De Wever de populairste politicus is in Vlaanderen en zijn partij de NVA de tweede grootste partij zou zijn indien er nu verkiezingen plaatsvinden, zoeken we dus wat verpozing bij intelligente volkeren. Deze keer zijn dat onze leuke buren van de Verenigde Provinciën.
Wat vinden we daar? Wel een interessante studie van de organisatie Natuur en Milieu over biobrandstoffen: http://www.snm.nl/page.php?pageID=88&itemID=5772

De studie werd ondermeer uitgevoerd door de universiteit van Wageningen en de resultaten zijn vrij ontluisterend wat betreft de Europese politiek over biobrandstoffen

Wij kunnen onze lezertjes warm aanbevelen om de brochure van de studie te downloaden en eens aandachtig te lezen en liefst zo breed mogelijk te verspreiden want dit soort politiek heeft nog ergere gevolgen dan deze van de NVA. We moeten wel opletten dat we nu oog geen klacht van De Wever aan ons broek hebben. Lezen en downloaden, beste lezertjes of is het omgekeerd?!

Teelt van biobrandstoffen verergert klimaatverandering

PERSBERICHT

Automobilist betaalt voor slecht klimaatbeleid

27 maart 2010 - Het Nederlandse en Europese beleid voor biobrandstoffen werkt niet, omdat het de uitstoot van broeikasgassen niet vermindert, maar juist vergroot. Dit komt omdat biobrandstoffen naast de bekende effecten ook een ‘verborgen klimaateffect’ hebben, waarover nu steeds meer bekend wordt. Nederland moet in de komende maanden een standpunt innemen over dit verborgen klimaateffect, omdat de Europese Commissie daar dit jaar over beslist. Mirjam de Rijk, directeur van Stichting Natuur en Milieu: “Dit verborgen klimaateffect leidt bij vrijwel alle biobrandstoffen die geteeld worden tot meer uitstoot van broeikasgassen dan fossiele brandstoffen. Automobilisten dreigen meer te moeten betalen voor biobrandstof, terwijl het klimaatprobleem er alleen maar door verergert.”

In het rapport Het verborgen klimaateffect van biobrandstoffen beschrijft Natuur en Milieu de risico’s voor het klimaat van de huidige biobrandstoffen op basis van wetenschappelijke onderzoeken. Daaruit blijkt dat bijna alle biobrandstoffen die geteeld worden negatief zijn voor het klimaat, als je de effecten van vergroting van het wereldwijde landbouwoppervlak meerekent.

Het verborgen klimaateffect ontstaat door de enorme vraag naar extra landbouwgrond die het Europese biobrandstofbeleid genereert. Omdat wereldwijd alle beschikbare landbouwgrond nodig is voor de sterk stijgende voedselvraag, moeten hiervoor natuurgebieden gecultiveerd worden. De enorme hoeveelheden broeikasgassen die dan vrijkomen uit de bodem en oorspronkelijke begroeiing doen de positieve effecten van biobrandstoffen geheel teniet.

Als er bijvoorbeeld door de aanleg van een palmolieplantage elders tropisch veenbos gekapt wordt voor nieuwe landbouwgrond, duurt het vierhonderd jaar voordat die broeikasgassen weer uit de atmosfeer gehaald zijn met biobrandstofproductie. Pas daarna is sprake van klimaatwinst. Biobrandstoffen vragen om veel grond. Zo zijn er 260 voetbalvelden landbouwgrond nodig voor één retourvlucht Amsterdam – New York van een Boeing 747.

Natuur en Milieu vindt dat de overheid moet stoppen met het stimuleren van biobrandstoffen waarvoor landbouwgrond nodig is. Met reststromen uit industrie, landbouw en duurzaam bosbeheer kunnen wel duurzame biobrandstoffen gemaakt worden. Die reststromen en groen gas kunnen ongeveer voorzien in 5% bijmenging van biobrandstoffen. De belangrijkste klimaatwinst in het verkeer kan bereikt worden met veel zuinigere auto’s. De rest van de beoogde CO2-vermindering kan behaald worden met elektrisch rijden.



Download het rapport: Het verborgen klimaateffect van biobrandstoffen

28-03-2010 om 21:48 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
27-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Memphis Tennesee
Klik op de afbeelding om de link te volgen http://www.mcclatchydc.com/2010/03/26/91171/amid-recession-memphis-becomes.html

Amid recession, Memphis becomes America's hunger capital

A look at hunger in the U.S.
By Shashank Bengali | McClatchy Newspapers

MEMPHIS, Tenn. — It wasn't long ago that Rachel Cales volunteered at her church's food pantry, bagging canned goods and emergency provisions for families that had fallen on hard times.

Last May, however, Cales lost her job managing a yogurt shop. Her elder daughter was about to be married and her two teenage children were living at home and looking for work. Suddenly, she couldn't afford the groceries her family needed, and she had to turn to the pantry for help.

"I never thought we'd have to ask anyone for food," said Cales, who lives on a tree-lined street in eastern Memphis, in a two-story house with prim blue shutters.

She's far from alone. This Southern city, long famous for blues and barbecue, has earned a grim new distinction: the hunger capital of the United States.

As more and more Americans struggle to pay their bills, a recent survey co-sponsored by Gallup found that 26 percent of people in greater Memphis couldn't afford to buy the food their families needed at some point over the previous 12 months, the highest rate in the nation.

The nationwide recession has compounded the region's economic woes, which experts say stem from the steady decline of family farms, a shortage of skilled workers and few major employers. Slammed with job losses, many middle-class families such as the Caleses find themselves forced to choose whether to pay their house, car, utilities and medical bills — or buy groceries.

"We have seen need grow at certain times, but we have never seen a national economy like this," said Susan Sanford, who's headed the Mid-South Food Bank in Memphis for the past two decades. "And we have never seen so many middle-class people lose their jobs and have to depend on emergency food assistance."

Last year, some 186,500 people in 31 Arkansas, Mississippi and Tennessee counties that surround Memphis relied on agencies for their next meals, a 28 percent increase from four years ago, the food bank reported. Paradoxically, the region also suffers from high rates of obesity, which experts say is the result of families eating cheaper and less nutritious food.

"It's no surprise that this is a very poor area," Sanford said. "But I never would have expected to be No. 1 in food insecurity in the entire country."

'THERE WAS NO WARNING'

Cales never thought she'd be in her position, either. She and her husband, Donald, bought their home seven years ago and felt comfortable enough to spring for a few creature comforts: a big-screen TV, the premium cable package.

While her husband's job as a truck driver covered most of the family's bills, over three years Cales worked her way up to become the manager of a TCBY yogurt shop. Her $13.50 hourly wage gave the family a slight financial cushion, but last May the owner came in and told Cales that her position was being eliminated.

"There was no warning," Cales recalled. "She said I could be a regular employee at $7 an hour ... and I told her, no, I didn't want to do that. So she told me to get my stuff and leave."

Now the premium cable is gone. Cales and her husband shopped around and found a cheaper car insurance policy. Every Friday after he's paid, they huddle around a computer and pay their bills, hoping there's some cash left over.

"Groceries are always last on the list," Cales said. "We pay our house note, pay the bills, get all that stuff out of the way, and sometimes there's just not enough left."

There's always something in the cupboard at home — pasta, maybe, or some instant meals — but when there isn't money for fresh meat and produce, Cales visits the food pantry at her church, Raleigh Assembly of God.

Her husband was reluctant to ask for help at first. Even now, Cales won't take a full bag of free groceries, like the ones she used to pack as a volunteer. She takes just enough to get the family through until her husband's next payday.

With tired eyes, she looked across the living room at her 19-year-old daughter, Tiffany, who was preparing for her wedding by making bouquets of plastic flowers, a cost-saving measure.

"With my income, we were doing it," Cales said. "But without it. ... " Her voice trailed off.

A NATIONWIDE PROBLEM

At Memphis' food pantries — most of which are run by faith-based groups and staffed by volunteers — the demand has never been greater. Any day of the week, families troop in for sacks loaded with an assortment of food, most of it nonperishable: beef ravioli, ramen noodles, pinto beans, canned carrots, peanut butter, chili.

The scenes are playing out nationwide as food shortages become a growing national problem. Feeding America, the country's largest network of emergency food providers, reported that its pantries, soup kitchens and shelters served 37 million Americans last year, a 46 percent jump from 2005.

In a recent national survey, nearly half the group's clients said they had to choose between paying for food and paying their heating or electricity bills. More than one-third of the people it served were children.

The growing demand comes amid a fundamental change in the way that nonprofit food banks operate. For years, regional food banks, the primary suppliers to pantries and kitchens, filled their stockpiles primarily with surplus food donated by giant food manufacturers.

"When I arrived at this food bank 20 years ago, the food that we had to distribute, we just sat here and waited for it to come in," Sanford said. "And there was a lot of it."

As food manufacturers have become more efficient, however, those surpluses are disappearing. In recent years, food banks have had to buy food from brokers and retail stores.

Sanford said that more than 10 percent of the food that was distributed to Memphis pantries and soup kitchens last year was purchased, and that share figures to increase as the recession's impact lingers.

"What we know from studying earlier recessions is that unemployment is a lagging indicator ... and poverty lags unemployment by one or two years at a minimum," said Elaine Waxman, the director of social policy research for Feeding America. "We're not likely to get back to the poverty rates we saw pre-recession for at least the next 10 years."

THE NEW HUNGRY

The profile of hunger has changed dramatically, said Mike Brown, who runs the pantry at Mississippi Boulevard Christian Church in depressed central Memphis, on a street fringed with boarded-up shops.

"We see people come up (driving) nice cars; people dressed nice," Brown said. "They just don't have the money."

One of the city's "new hungry" is Debra Williams, 45, who was laid off from her job as a school janitor last May after eight years. She lives with her husband and two children in a single-story frame house with a patchy lawn and a rusting Mazda sedan parked in the driveway, its left taillight busted.

Her husband's steel factory job pays $400 per week — barely enough to cover their bills — and they don't qualify for government assistance, she said. Two years ago, the couple declared bankruptcy after running up about $25,000 in credit card debt. Her cell phone had just been cut off and she was debating whether to give up their land line.

She started visiting church food pantries on weeks that their money ran out. She and the children don't have health insurance and haven't seen a doctor in more than a year, so she's tried to ensure that the family eats healthfully: cooking at home almost every night, meat whenever possible and not skipping meals.

"There was a bigger choice" before she lost her job, she said. "Now you have to get what you can afford. You might not have steak; you might have to have chicken two days in a row."

As she searches the want ads fruitlessly, there's one bright spot: Her 16-year-old son, Jordan, just started a job as a cashier at a McDonald's, working after school and on weekends. Whatever he earns he'll keep for himself, Williams said; she'd rather he learn how to manage his own finances. The family will continue to scrape by with help from their church.

"We're living day by day," Williams said, wiping away a tear.


27-03-2010 om 23:33 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
26-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vertrouw geen pastoors!
Klik op de afbeelding om de link te volgen
De berichten over sexuele uitspattingen van priesters en geestelijken blijven maar duren . Uiteindelijk moeten we beginnen te geloven dat de meerderheid van dat soort zieltjeswinners doodgewoon een bende perverten zijn of waren. Maar nu komt ook opperjurk Benedictus in opspraak. Niet onmiddellijk als pervert maar als diegene die niet ingreep. Wat al even erg is in onze ogen. Het is ook niet onmiddellijk een rebelse bron die hierover schrijft! Lees het zelf maar zoals we gewoonlijk zeggen:


http://www.nola.com/politics/index.ssf/2010/03/wisconsin_priest_accused_of_mo.html


Wisconsin priest accused of molesting 200 deaf boys

By The Associated Press

March 25, 2010, 6:07PM
Wisconsin church abuse victims.jpgAP Photo/Jeffrey PhelpsArthur Budzinski, 61, center left wearing black black leather coat, a former student at St. John's School for the Deaf in St. Francis, and his daughter, Gigi Budzinski, center right, who is interpreting for him, speak to members of the media at a news conference outside the Catholic Archdiocesan headquarters in St. Francis, Wis. Budzinski is one of some 200 deaf boys Rev. Lawrence Murphy is accused of molesting at St. John's School for the Deaf in St. Francis.Arthur Budzinski says the first time the priest molested him, he was 12 years old, alone and away from home at a school for the deaf. He says he asked the Rev. Lawrence Murphy to hear his confession, and instead the priest took him into a closet under the stairs and sexually assaulted him.

Budzinski, now 61, was one of about 200 deaf boys at the St. John's School for the Deaf in St. Francis, Wis., just outside Milwaukee, who say they were molested by the priest decades ago in a case now creating a scandal for the Vatican and threatening to ensnare Pope Benedict XVI.

Some of the allegations became public years ago. But they got renewed attention this week after documents obtained by The New York Times showed that Murphy was spared a defrocking in the mid-1990s because he was protected by the Vatican office led by Cardinal Joseph Ratzinger, now the pope.

The Vatican on Thursday strongly defended its decision not to defrock Murphy and denounced what it called a campaign to smear the pope and his aides.

In recent weeks, Benedict has also come under fire over his handling of an abuse case against a priest in Germany three decades ago when he was a cardinal in charge of the Munich Archdiocese.

In the Milwaukee-area case, Murphy was accused of molesting boys in the confessional, in dormitories, in closets and during field trips while working at the school for the deaf from the 1950s through 1974. Murphy died in 1998 at age 72.

Budzinski, now a bicycle and furniture assembler at a department store, said Murphy preyed on him during the 1960s. The priest was fluent in sign language and often told the boys they were handsome, Budzinski said Thursday during an interview in which his daughter interpreted his sign language.

He said he avoided Murphy as much as he could afterward, but when he went to Murphy's office the following year to make another confession the priest led him to an adjoining room and sexually assaulted him again.

"It seemed like my father would be walking into a trap every time," said Budzinski's 26-year-old daughter, Gigi Budzinski.

He said Murphy assaulted him a third time the next year in Budzinski's bed in his dormitory room. Other boys were similarly assaulted, he said.

"They would sleep in a large open room in bunk beds," Budzinski's daughter said. "My father saw other boys being molested, too. They'd never talk about it."

Church and Vatican documents showed that in the mid-1990s, two Wisconsin bishops urged the Vatican office led by Ratzinger to let them hold a church trial against Murphy.

However, Ratzinger's deputy at the time decided the alleged molestation occurred too long ago and said Murphy -- then ailing and elderly -- should instead repent and be restricted from celebrating Mass outside of his diocese, according to the documents.

Murphy's alleged victims also included at least one teen in a juvenile detention center in the 1970s.

Donald Marshall, now 45, said Murphy visited him several times a week at the detention center where he was sent at age 13 for burglary. Murphy seemed nice when others were around, Marshall said. But Marshall said he was later isolated in a cell after a fight -- and the priest paid him a visit there.

"He was sitting on my bed, reading the Bible to me, and he put his hand on my knee," Marshall said. "He leaned over and started kissing me. That's when he tried to put his hand down my pants."

The Associated Press does not normally identify victims of sex crimes but Budzinski and Marshall allowed their names to be used.

One of the documents, written by the Rev. Thomas Brundage and dated October 1997, said some of Murphy's assaults began in the confessional, where he began by asking the boys about their being circumcised. Brundage said at least 100 boys were involved.

"Odds are that this situation may very well be the most horrendous, number-wise, and especially because these are physically challenged, vulnerable people," Brundage wrote.

Another deaf student, Steven Geier of Madison, said Murphy molested him four times in a St. John's closet in the mid-1960s starting when Geier was 14. During the first assault Murphy demanded Geier remove his pants, and when he refused Murphy pulled them off, Geier said through a sign language interpreter.

"Father Murphy put everything into the context of God. I felt like I was really brainwashed," Geier said. He spoke in harsh terms about the pope, calling him "stupid" for allowing the abuse of children even though he is supposed to be doing God's work.

The Archdiocese of Milwaukee entered mediation in 2004 with a number of people who claimed to have been victimized by priests. The archdiocese has paid compensation to Murphy's victims, but spokeswoman Julie Wolf would not say how much. Budzinski said he received $80,000.

Through mid-2009, the archdiocese said, it paid out $28 million to settle allegations of clergy sexual abuse.

"Murphy's actions were criminal and we sincerely apologize to those who have been harmed," the archdiocese said in a statement Thursday.

Budzinski said that when he was 26, he and two others victimized by Murphy went to police. He said the police investigated Murphy but didn't arrest him.

E. Michael McCann, then the Milwaukee County district attorney, said his office reviewed the case but couldn't file charges because the six-year statute of limitations had run out.

Budzinski said he suspected that Murphy targeted deaf boys whose parents weren't deaf. Back then, he said, those parents didn't know how to communicate with their deaf children, so those youngsters were less likely to expose Murphy's actions.

The Vatican issued a strong defense of its handling of the Murphy case. The Vatican newspaper L'Osservatore Romano said there was no cover-up and denounced what it said was a "clear and despicable intention" to strike at Benedict "at any cost."

The Vatican spokesman, the Rev. Federico Lombardi, issued a statement noting that the Murphy case did not reach the Vatican until 1996 -- some 20 years after Milwaukee church authorities first learned of the allegations. Lombardi said the absence of more recent allegations was a factor in the decision not to defrock Murphy.

On Thursday, a group of Americans who say they were sexually abused by clerics held a news conference outside St. Peter's Square in Rome to denounce Benedict's handling of the case.

Peter Isely, the Milwaukee-based director of SNAP, the Survivors Network of those Abused by Priests, called the Murphy case the most "incontrovertible case of pedophilia you could get."

"The goal of Cardinal Ratzinger, now Pope Benedict, was to keep this secret," he said.

___

Ehlke reported from Milwaukee. Associated Press writers Todd Richmond in Madison and Carrie Antlfinger in Milwaukee contributed to this report.




http://www.nytimes.com/2010/03/25/world/europe/25vatican.html



Vatican Declined to Defrock U.S. Priest Who Abused Boys

The Rev. Lawrence C. Murphy, with hands together, at St. John’s School for the Deaf in Wisconsin in 1960.

By LAURIE GOODSTEIN
Published: March 24, 2010

Top Vatican officials — including the future Pope Benedict XVI — did not defrock a priest who molested as many as 200 deaf boys, even though several American bishops repeatedly warned them that failure to act on the matter could embarrass the church, according to church files newly unearthed as part of a lawsuit.



Enlarge This Image
Jeffrey Phelps for The New York Times

Arthur Budzinski, at a cemetery behind St. John's School for the Deaf, says he was first molested in 1960 when he went to Father Murphy for confession.

The internal correspondence from bishops in Wisconsin directly to Cardinal Joseph Ratzinger, the future pope, shows that while church officials tussled over whether the priest should be dismissed, their highest priority was protecting the church from scandal.

The documents emerge as Pope Benedict is facing other accusations that he and direct subordinates often did not alert civilian authorities or discipline priests involved in sexual abuse when he served as an archbishop in Germany and as the Vatican’s chief doctrinal enforcer.

The Wisconsin case involved an American priest, the Rev. Lawrence C. Murphy, who worked at a renowned school for deaf children from 1950 to 1974. But it is only one of thousands of cases forwarded over decades by bishops to the Vatican office called the Congregation for the Doctrine of the Faith, led from 1981 to 2005 by Cardinal Ratzinger. It is still the office that decides whether accused priests should be given full canonical trials and defrocked.

In 1996, Cardinal Ratzinger failed to respond to two letters about the case from Rembert G. Weakland, Milwaukee’s archbishop at the time. After eight months, the second in command at the doctrinal office, Cardinal Tarcisio Bertone, now the Vatican’s secretary of state, instructed the Wisconsin bishops to begin a secret canonical trial that could lead to Father Murphy’s dismissal.

But Cardinal Bertone halted the process after Father Murphy personally wrote to Cardinal Ratzinger protesting that he should not be put on trial because he had already repented and was in poor health and that the case was beyond the church’s own statute of limitations.

“I simply want to live out the time that I have left in the dignity of my priesthood,” Father Murphy wrote near the end of his life to Cardinal Ratzinger. “I ask your kind assistance in this matter.” The files contain no response from Cardinal Ratzinger.

The New York Times obtained the documents, which the church fought to keep secret, from Jeff Anderson and Mike Finnegan, the lawyers for five men who have brought four lawsuits against the Archdiocese of Milwaukee. The documents include letters between bishops and the Vatican, victims’ affidavits, the handwritten notes of an expert on sexual disorders who interviewed Father Murphy and minutes of a final meeting on the case at the Vatican.

Father Murphy not only was never tried or disciplined by the church’s own justice system, but also got a pass from the police and prosecutors who ignored reports from his victims, according to the documents and interviews with victims. Three successive archbishops in Wisconsin were told that Father Murphy was sexually abusing children, the documents show, but never reported it to criminal or civil authorities.

Instead of being disciplined, Father Murphy was quietly moved by Archbishop William E. Cousins of Milwaukee to the Diocese of Superior in northern Wisconsin in 1974, where he spent his last 24 years working freely with children in parishes, schools and, as one lawsuit charges, a juvenile detention center. He died in 1998, still a priest.

Even as the pope himself in a recent letter to Irish Catholics has emphasized the need to cooperate with civil justice in abuse cases, the correspondence seems to indicate that the Vatican’s insistence on secrecy has often impeded such cooperation. At the same time, the officials’ reluctance to defrock a sex abuser shows that on a doctrinal level, the Vatican has tended to view the matter in terms of sin and repentance more than crime and punishment.

The Vatican spokesman, the Rev. Federico Lombardi, was shown the documents and was asked to respond to questions about the case. He provided a statement saying that Father Murphy had certainly violated “particularly vulnerable” children and the law, and that it was a “tragic case.” But he pointed out that the Vatican was not forwarded the case until 1996, years after civil authorities had investigated the case and dropped it.

Father Lombardi emphasized that neither the Code of Canon Law nor the Vatican norms issued in 1962, which instruct bishops to conduct canonical investigations and trials in secret, prohibited church officials from reporting child abuse to civil authorities. He did not address why that had never happened in this case.

As to why Father Murphy was never defrocked, he said that “the Code of Canon Law does not envision automatic penalties.” He said that Father Murphy’s poor health and the lack of more recent accusations against him were factors in the decision.

The Vatican’s inaction is not unusual. Only 20 percent of the 3,000 accused priests whose cases went to the church’s doctrinal office between 2001 and 2010 were given full church trials, and only some of those were defrocked, according to a recent interview in an Italian newspaper with Msgr. Charles J. Scicluna, the chief internal prosecutor at that office. An additional 10 percent were defrocked immediately. Ten percent left voluntarily. But a majority — 60 percent — faced other “administrative and disciplinary provisions,” Monsignor Scicluna said, like being prohibited from celebrating Mass.

To many, Father Murphy appeared to be a saint: a hearing man gifted at communicating in American Sign Language and an effective fund-raiser for deaf causes. A priest of the Milwaukee Archdiocese, he started as a teacher at St. John’s School for the Deaf, in St. Francis, in 1950. He was promoted to run the school in 1963 even though students had disclosed to church officials in the 1950s that he was a predator.

Multimedia

Victims give similar accounts of Father Murphy’s pulling down their pants and touching them in his office, his car, his mother’s country house, on class excursions and fund-raising trips and in their dormitory beds at night. Arthur Budzinski said he was first molested when he went to Father Murphy for confession when he was about 12, in 1960.

“If he was a real mean guy, I would have stayed away,” said Mr. Budzinski, now 61, who worked for years as a journeyman printer. “But he was so friendly, and so nice and understanding. I knew he was wrong, but I couldn’t really believe it.”

Mr. Budzinski and a group of other deaf former students spent more than 30 years trying to raise the alarm, including passing out leaflets outside the Milwaukee cathedral. Mr. Budzinski’s friend Gary Smith said in an interview that Father Murphy molested him 50 or 60 times, starting at age 12. By the time he graduated from high school at St. John’s, Mr. Smith said, “I was a very, very angry man.”

In 1993, with complaints about Father Murphy landing on his desk, Archbishop Weakland hired a social worker specializing in treating sexual offenders to evaluate him. After four days of interviews, the social worker said that Father Murphy had admitted his acts, had probably molested about 200 boys and felt no remorse.

However, it was not until 1996 that Archbishop Weakland tried to have Father Murphy defrocked. The reason, he wrote to Cardinal Ratzinger, was to defuse the anger among the deaf and restore their trust in the church. He wrote that since he had become aware that “solicitation in the confessional might be part of the situation,” the case belonged at the doctrinal office.

With no response from Cardinal Ratzinger, Archbishop Weakland wrote a different Vatican office in March 1997 saying the matter was urgent because a lawyer was preparing to sue, the case could become public and “true scandal in the future seems very possible.”

Recently some bishops have argued that the 1962 norms dictating secret disciplinary procedures have long fallen out of use. But it is clear from these documents that in 1997, they were still in force.

But the effort to dismiss Father Murphy came to a sudden halt after the priest appealed to Cardinal Ratzinger for leniency.

In an interview, Archbishop Weakland said that he recalled a final meeting at the Vatican in May 1998 in which he failed to persuade Cardinal Bertone and other doctrinal officials to grant a canonical trial to defrock Father Murphy. (In 2002, Archbishop Weakland resigned after it became public that he had an affair with a man and used church money to pay him a settlement.)

Archbishop Weakland said this week in an interview, “The evidence was so complete, and so extensive that I thought he should be reduced to the lay state, and also that that would bring a certain amount of peace in the deaf community.”

Father Murphy died four months later at age 72 and was buried in his priestly vestments. Archbishop Weakland wrote a last letter to Cardinal Bertone explaining his regret that Father Murphy’s family had disobeyed the archbishop’s instructions that the funeral be small and private, and the coffin kept closed.

“In spite of these difficulties,” Archbishop Weakland wrote, “we are still hoping we can avoid undue publicity that would be negative toward the church.”





26-03-2010 om 22:31 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
24-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Electro-magnetische velden. Zijn de Ollanders dan toch slimmer?
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Nu we weten dat Le Soir een slechte gazet is voor onze weldenkende democratische vlaams-nationalisten, plaatsen we ze op onze shortlist verplichte lectuur. Wat vonden we in deze haatgazet die nauwelijks onderdoet voor Radio Mille Collines? We een zeer degelijk artikel geschreven door de energiespecialist van franstalig Belgistan namelijk Joan Condijts. Deze brave mens maakt de zelfde analyse van de liberalisering van de energiemarkt dan wij. Met één verschil, hij schrijft veel beter...
http://www.lesoir.be/forum/editos/2010-03-20/le-watt-s-est-mal-libere-759800.shtml


Le watt s’est mal libéré

JOAN CONDIJTS

samedi 20 mars 2010, 09:16

La conclusion est éloquente : « Pour certains consommateurs, même en choisissant le fournisseur le plus intéressant, il n’est plus possible d’obtenir de meilleurs prix que ceux qui auraient été possibles dans l’ancien système régulé ».

Ces quelques lignes émanent d’une publication de la Commission de régulation de l’électricité et du gaz (Creg). Que signifient-elles ? La libéralisation du marché électrique est un échec. Pourquoi ? Comme le dit le gendarme du marché énergétique, un client wallon – mais les Bruxellois sont dans la même situation et les Flamands n’en sont guère éloignés – aurait bénéficié d’une facture plus légère si le marché ne s’était pas ouvert à la concurrence.

La cause ? Le système choisi. L’architecture même de cette libéralisation voulue par des idéologues de la Commission européenne que les gouvernements n’ont pas arrêtés dans leur course effrénée et aveugle. Le marché a raison, telle est leur devise. Le marché se plante ? Le marché s’autorégule, telle est leur défense.

Si la réponse apportée est « le marché », la question était « quelle est la solution pour obtenir le modèle de fourniture d’électricité le plus efficace ? » La Creg démontre aujourd’hui que cette réponse n’est pas la plus efficace. Et cette voix ne fait que rejoindre un concert qui s’enrichit semaines après semaines. Même le régulateur britannique, apôtre par excellence du libéralisme, a admis que le marché ouvert n’apportait pas les réponses aux défis énergétiques qui attendent le Royaume-Uni.

Les Etats-Unis qui ne sont pourtant pas les plus frileux en matière de concurrence, l’ont compris de longue date : la plupart des Etats américains ont abandonné le modèle libéralisé « à l’européenne » ou y ont renoncé, préférant souvent une concurrence en amont (limitée au niveau de la production). Le Brésil opère également de la sorte. Avec succès : les producteurs de courant se disputent une concession (la construction et l’exploitation d’une centrale) pour plusieurs dizaines d’années en tentant d’offrir le meilleur prix du courant. Le plus bas l’emporte.

L’Europe a préféré un modèle d’une complexité horrible. Et coûteuse. Changeons le modèle.



Hoor je het ook eens van iemand anders...

En we vertoeven nog even in het energielandschap waar recent onze minister-kneus Van Deurzen half Vlaanderen een hartinfarct bezorgde met zijn uitspraken over de invloed van de magnetische velden van hoogspanningslijnen op de gezondheid van onze kinderen. En dan krijg je dit als reacties:

eerst een hele mooie:


http://www.ademloos.be/nieuws/open-brief-aan-jo-vandeurzen-minister-van-welzijn-gezondheid-het-gezin


Posted di, 23/03/2010 - 07:40

zeer geachte heer minister, beste Jo,


Antwerpen was aangenaam verrast 19 maart via de media te vernemen dat u waarschuwt voor de gezondheidsrisico's van wonen onder hoogspanningslijnen, vooral voor kinderen. Wij citeren: "Wetenschappers houden rekening met de mogelijkheid van één tot twee kinderen met leukemie in een periode van twee jaar in Vlaanderen. U toont hiervoor uw bezorgdheid hoewel u opmerkt dat er geen bewezen oorzakelijk verband bestaat.

Wij zijn verheugd dat u als minister van o.m. volksgezondheid en gezin blijkt belang te hechten aan het voorzorgsprincipe. Wij durven op deze basis een beroep op u doen dat u ook in de beslissing rond de Antwerpse mobiliteit, waarin uw naam ten onrechte nooit genoemd wordt, de belangen van alle inwoners van deze stad zou willen vertegenwoordigen. Wat stellen we vast? De beslissing over het oosterweel tracé dateert van begin van deze eeuw.Toen waren er reeds langdurige studies bezig over de relatie tussen fijn stof, lawaai en vele vormen van ziekte en menselijk lijden en sterven. Maar deze werden pas gepubliceerd in bladen als "The Lancet" in juli 2007 (Glauderman et al) en in the journal of medecine, en vele anderen. Ook Europa deed grootschalig onderzoek, o.m. in de CAFE studie van 2004. Daarin staat dat er in Europa door verkeersgebonden fijn stof meer dan 300,000 "vroegdoden" per jaar te betreuren zijn, waarvan ca. 13,000 in België. Of, dat de gemiddelde Belg een klein jaar korter leeft als gevolg van verkeersgebonden luchtverontreiniging. Wat geluid betreft stelde Europa vast dat er ca. 250,000 hartinfarcten per jaar zijn als gevolg van verkeersgebonden lawaai. Waarvan 50,000 dodelijk. En de geluidskaarten van Antwerpen tonen aan dat 1 op 2 Antwerpenaren leeft en slaapt met overdreven verkeerslawaai.

Zeer geachte heer Minister, beste Jo, wat Antwerpen betreft hebben we het dus niet over rekening houden met één kind dat per jaar wellicht een levensbedreigende ziekte krijgt, maar over wetenschappelijke zekerheden. Het staat nl. wetenschappelijk vast dat bepaalde levensbedreigende ziektes op significante wijze veelvuldiger voorkomen naarmate meer mensen dichter bij intensief autoverkeer wonen. Prof. Tim Nawrot (UHasselt), Prof. Benoit Nemery (KULeuven), Prof. Dirk Avonts, UA en Ugent, Dr. Mark Goethals e.v.a. zullen dit gaarne bevestigen.

In Vlaanderen woont men bijna altijd te dicht bij verkeer. Maar nergens zoals in Antwerpen. Door een historisch falen takken er binnen Antwerpen maar liefst 6 drukke, overvolle autobanen aan op de stedelijke halve ringweg. Hierover rijden 150 tot 200,000 voertuigen per dag. 5 werkdagen per week. Nergens in Vlaanderen lopen overdrukke autobanen zo pal door de stad dan in Antwerpen. Dit laat zich bewijzen door volgende cijfers: van alle Vlamingen die dichter dan 1,500 meter bij een autobaan wonen woont ca. de helft in Antwerpen: ca. 250.000. (1 op 2 Antwerpenaren!). 89 % van alle Anwterpenaren slaapt bij 55 db en meer.

Beste Jo, erger nog: meer dan de helft van alle ziekenhuizen staan binnen de 500 meter van autobanen in Antwerpen. Hierin staan ca. 75 % van alle ziekenhuis bedden. Meer dan 55 scholen staan op minder dan 500 meter van drukke autobanen. Meer dan 50% van alle sociale en maatschappelijke instellingen en kinderdag- verblijven staan te dicht bij drukke autobanen. En daarbij komt dat de binnenstad een totaal gebrek heeft aan groen en parken. De Antwerpenaren lijden onder de slechtste lucht en het meeste lawaai.

Het onwaarschijnlijke doet zich voor, geachte Heer Minister, daar waar u terecht bezorgd bent over dat ene Vlaamse kind dat wellicht per jaar leukemie krijgt van te dicht bij hoogspanningskabels te wonen, dat uw collega's weigeren de gegevens omtrent de verkeersgebonden problematiek van Antwerpen ernstig te nemen. Geen enkel argument kan uw naaste collega's tot het inzicht brengen dat het beter is van mening te veranderen dan zich op te sluiten in het eigen ongelijk. "They walk and refuse to look back".

Wij verzoeken u dan ook namens deze bedreigde stad zitting te nemen in het comité van ministers dat deze noodlottige beslissing dreigt te nemen om Antwerpen een Lange Wapper light door de strot te duwen. Hoewel uw Minister President talloze malen gezegd heeft dit niet te zullen doen. U hebt in het verleden bewezen dat voor u een gegeven woord ernstig was, ja bijna heilig. Wij doen dan ook een dringend beroep op u, als stad in nood, "Gelieve onze stad te vertegenwoordigen in het comité van de Oosterweel, waak over onze gezondheid en maak een einde aan dit schuldig verzuim. Door dit te doen zult u bijdragen tot het broodnodige herstel van vertrouwen tussen politiek en publiek.

Namens het bestuur van Ademloos:

Dr. Guido verbeke, Secretaris,

Marcel Peeters,penningmeester,

Wim van Hees, voorzitter.



en dan een voorbeeld van de te verwachte emotionele debiliteiten:
http://www.klokzeel.typepad.com/


Ons leuke mieke woont onder hoogspanning

Jo Van Deurzen lanceert – wat terecht heet- een “een verontrustende boodschap” : leven onder hoogspanningskabels is levensgevaarlijk want bron van kinderleukemie…

Iemand van CD&V die EIN-DE-LIJK openlijk de link durft leggen tussen elektromagnetische velden en kanker, zij het dan dat hij zich al bij al nog voorzichtig uitdrukt en het in hoofdzaak heeft over de kleinsten onder ons.…

Uit Het Nieuwsblad:

“De cijfers zijn erg verontrustend: bij hoogspanningslijnen van 380.000 volt is de magnetische straling zelfs te hoog op 80 meter afstand van de kabels. Is het dan niet beter om mensen gewoon te verbieden om in de buurt van een hoogspanningslijn te gaan wonen? 'De internationale normen daarvoor liggen op 100 microtesla, hier spreken we van 0,4 microtesla',


'Als er een oorzakelijk verband is, zorgt dat in Vlaanderen voor één extra geval van kinderleukemie om de twee jaar. Het is te veel om te negeren, maar het heeft ook weinig zin om miljarden te investeren en die mensen allemaal te laten verhuizen of al die kabels onder de grond te stoppen. Een vrijblijvende waarschuwing als deze is dan beter.'

Hoogspanningsnetbeheerder Elia is zich bewust van de gevaren en werkt samen met een groep wetenschappers die de stralen onderzoeken en hun bevindingen aan Elia overmaken. De Vlaamse regering gaf strenge richtlijnen voor de plaatsing van nieuwe lijnen
”.

Ik vraag me af hoe beleidslui zich nu moeten voelen, en zeker die van de traditionele meerderheidspartijen. Zij die al generaties lang de waterdragers zijn van Elektrabel en andere industriële lobbies. Bekruipt hun hetzelfde gevoel als wanneer ze in groep aanschuiven bij de witte lijkkistjes van vermoorde en verdwenen meisjes: ontroering gedrenkt in plaatsvervangende schaamte voor de beleidsmatige flaters van zichzelf en van hun voorgangers? Is hier plaats voor een mea culpa?

Wanneer durft ACW-Jo het uit zijn getormenteerde Limburgse mond laten rollen dat leukemie als het ware ook "verzonden" kan worden vanuit de zendmasten van GSM-operatoren, vaak (met toelating van de kerkfabriek/gemeente) geïnstalleerd op kerktorens dichtbij de Don Bosco- en zeg maar Sinte Barbara- en andere scholen.

Sinte Barbara, patrones van de zoete dood…

Laat de mare van Jo Van Deurzen nu uitgesproken zijn net op de dag dat zijn CVP-collega Crevits laat publiceren dat er misschien een tweede Brusselse Ring komt, tussen Aalst en Mechelen… HANGT ER DAN NIET GENOEG FIJNSTOF IN DE LUCHT MISSCHIEN? DOORKRUIST MEN HIER NIET EEN VAN DE DRUKST BEVOLKTE GEBIEDEN VAN HET ZO GEPREZEN PLATTELANDSE VLAANDEREN???

Wéér een autoweg bij omwille van Flanders Logistics!!!

Londerzeel, pas op!! Het spook van de autoweg over Steenhuffel en Londerzeel duikt weer op !!!

De CVP kan straks uit Europese zak misschien nog wat extra subsidies halen, bestemd voor een aangepaste plattelandsontwikkeling: die ter bestrijding van de extra-longkankers en hartkwalen…

Politiek? Als (bepaalde) kwallen padden werden, zou ik ze ’s avonds bij de overtrek inderdaad platrijden !




Altijd raak wanneer je suggereert dat er een verband is tussen kanker en elektro-magnetische velden. Kijk beste lezertjes, we hebben het nu even niet over kleine kinderen omdat daar inderdaad statistisch materiaal bestaat uit langdurige studies dat er wel meer leukemie voorkomt bij kinderen die onder hoogspanningslijnen wonen. Van Deurzen liegt niet maar had wat meer duiding moeten geven.

Maar één ding is ook zeker een band tussen leukemie en elektro-magnetische velden bij volwassenen is er NIET. Waarom zijn wij daar zo zeker van? Wel doodeenvoudig omdat er intussen toch al meer dan honderd jaar mensen werken in en op hoogspanningsposten en -lijnen en daar NOOIT en ook NERGENS een beroepsziekte werd opgemerkt die Leukemie heet en evenmin wordt bij deze groep technici een verhoogd aantal kankerpatiënten vastgesteld. Het is dus geen Eternit-story van "zoete dood" in deze sector.

Nu betekent dit niet dat er geen maatregelen kunnen gevonden worden om de elektro-magnetische velden rond hoogspanningslijnen gevoelig te verminderen. We weerhouden al zeker en vast niet het ondergronds aanbrengen van deze lijnen wegens veel te duur (en dus door u en ik te betalen via mijn energiefactuur) en technisch onhaalbaar. Er bestaan echter nog andere oplossingen en we verwijzen hiervoor naar ons bevriend buurvolkje met hun leuke mutsjes. Meer bepaald naar Tennet of de Ollandse Elia. Daar hebben ze namelijk hoogspanningsmasten met gereduceerd magnetisch veld...


http://www.tennet.org/images/TT%20Wintrack_tcm41-15043.pdf


Zo komen we dus ook eens constructief uit de hoek al verwachten we niet meteen die masten in Belgistan te zien opduiken.Moeten jullie zelf maar uitzoeken wie in Belgistan de masten levert ...

24-03-2010 om 22:38 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
23-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Privacy ????
Klik op de afbeelding om de link te volgen wie had het ooit over privacy?


http://www.counterpunch.org/roberts03232010.html

Killing Sovereignty

How Washington Murdered Privacy at Home and Abroad

By PAUL CRAIG ROBERTS

In the Swiss newspaper Zeit-Fragen, Professor Dr. Eberhard Hamer from Germany asks, "How Sovereign is Europe?"

He examines the issue and concludes that Europe has little, if any, sovereignty.

Professor Hamer writes that the sovereign rights of Europeans as citizens of nation states were dissolved with the coming into force of the Lisbon Treaty on Dec. 1, 2009. The rights of the people have been conveyed to a political commissariat in Brussels. The French, Germans, Belgians, Spanish, British, Irish, Italians, Greeks, and so forth, now have "European citizenship whatever this may be."

The result of aggregating nations is to reduce the political participation of people. The authority of parliaments and local councils has been impaired. Power is now concentrated in new hierarchical structures within the European Union. European citizenship means indirect and weak participation by people. Self-rule has given way to authoritarian rule from top to bottom.

Professor Hamer then examines the EU commissariat and concludes that it, too, lacks sovereignty, having submitted to the will of the United States. The problem is not only that Europeans are waging an unconstitutional war ordered by the U.S. in a region of the world where Europe has no interests. Europe’s puppet state existence goes far beyond its mercenary service to the American Empire.

The EU has given in to Washington’s demand for "free access to the banking data of the central financial service provider, Swift, in Europe. All financial flows in Europe (and between Europe and the rest of the world) will now be monitored by the CIA and other American and Israeli intelligence services." The monitoring will include transfers within Germany, for example, and within individual cities. "The data, even data of completely innocent citizens, have to be stored for five years, of course, at the expense of the banks and their customers."

How sovereign is the EU when it it unable to protect the financial privacy of its citizens from foreign governments?

For some time Zeit-Fragen has been reporting Washington’s pressure on the Swiss government to violate Swiss statutory law in order to comply with American demands to monitor financial flows within Switzerland and between Switzerland the world. Writers show their astonishment at the total contempt Washington has for the sovereignty of other countries and the privacy rights of their citizens.

We Americans should not be surprised. Not withstanding statutory laws, our privacy rights are long gone. In the U.S. privacy has become a cruel and expensive joke. It means that parents cannot find out about the college grades of a son or daughter without the permission of the son or daughter. It means that credit card companies, banks and other financial institutions are required to waste money sending a steady stream of “privacy notices” to customers about the use of the customer’s information. It means an American cannot get information about his account with a credit card company, telephone, cable, and Internet provider, bank, utility company or make any alteration in his account without providing a stranger with his Social Security number or other private information over and beyond one’s name, address, and account number. This routine is a joke when the government has access to everything. It is part of our Orwellian world that privacy is protected by the requirement to give strangers private information over the telephone.

The American sheeple quietly accepted the complete destruction of their right to privacy. Encouraged by success in smiting the American people, Washington has now destroyed the privacy of Europeans.

Indeed, the "freedom and democracy" government spies on the entire world and sends drones into foreign countries to murder people disapproved by Washington.

Washington denounces other governments for human rights violations while itself violating human rights every day.

Washington puts foreign leaders on trial for war crimes, while committing war crimes every day.

What happens when the dollar goes and Washington no longer has the money to bribe compliance with its demands? When that day arrives, freedom will reemerge.

Paul Craig Roberts was an editor of the Wall Street Journal and an Assistant Secretary of the U.S. Treasury. His latest book, HOW THE ECONOMY WAS LOST, has just been published by CounterPunch/AK Press. He can be reached at: PaulCraigRoberts@yahoo.com



23-03-2010 om 22:36 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wij overwegen een klacht tegen De Wever...
Het is weer raak. De communautaire oorlog is weer eens losgebarsten. Ons aller NVA dient klacht in tegen Le Soir en dan nog wel bij het Centrum voor Gelijke kansen en Racisme. Het Vlaams belang zal vuur spuwen want daar ijveren ze al jaren om dat centrum af te schaffen. Hun grootste concurrent gebruikt het om hun gram te halen. Nationalisten hebben blijkbaar afwijkende meningen en strategieën. Maar waarover gaat het?

Eerst het gewraakte artikel en laat ons duidelijk zijn in ons woordgebruik: het is een column en een zeer goed geschreven en zelfs degelijk onderbouwde column. En we zeggen dat als Vlamingen en tegenstanders der Vlaamse wooncode

Dus Le Soir ...

Le Wooncode et la loi du talion

Jean-Paul Marthoz Journaliste et essayiste

mardi 16 mars 2010, 10:36

Le désir de vengeance est l’une des pulsions les plus ataviques de l’homme. Un prêté pour un rendu, tit for tat, leer om leer : les lexiques regorgent de mots qui expriment ce puissant désir de représailles.

Dans certains pays marqués par des traditions claniques, cette obsession du règlement de comptes débouche régulièrement sur des vendettas et des assassinats. Le crime d’honneur en est l’une des illustrations les plus veules.

Œil pour œil, dent pour dent : la loi du talion exerce également ses ravages entre les communautés ethniques ou religieuses. La semaine dernière, le massacre de centaines de chrétiens par des extrémistes musulmans au Nigeria a été justifié par ses auteurs comme un « juste retour des choses », comme une réponse à une tuerie dont les musulmans avaient été les victimes quelques mois plus tôt.

Dans les pays de droit, heureusement, la vengeance est domestiquée par de multiples règles qui interdisent de se faire justice soimême ou encore de répondre à la discrimination par l’injustice.

La tentation est grande, pourtant, d’utiliser les mêmes armes que l’adversaire, de répondre par des excès à ses abus, de lui rendre la monnaie de sa pièce.

Cette « réciprocité négative » menace à tout moment les relations entre des communautés. Le gouvernement marocain vient, par exemple, d’expulser des missionnaires étrangers en les accusant de prosélytisme. « Cette mesure s’inscrit dans le cadre de la lutte menée contre les tentatives de propagation du credo évangéliste, visant à ébranler la foi des musulmans », a déclaré le ministère marocain de l’Intérieur.

Pourquoi, ont protesté des évangéliques, les musulmans bénéficieraient-ils en Europe ou aux Etats-Unis de lois qui reconnaissent l’égalité des droits des croyants, alors que la plupart des Constitutions des pays de confession islamique officialisent la discrimination, voire la répression, à l’encontre des autres religions ?

Le même réflexe guette certains francophones qui s’offusquent avec raison de l’application par la Région flamande d’un code du logement crûment discriminatoire. Pourquoi, s’interrogent-ils, n’imposerions-nous pas les mêmes critères aux Flamands désireux d’acheter un chalet en Ardennes ?

Réciprocité, loi du talion ? C’est ici que les eaux se partagent, que la division s’opère entre l’archaïsme et la modernité. Le comportement des autorités marocaines, comme celui du gouvernement flamand, relève d’une conception pré-moderne et pré-démocratique de l’Etat et de la société. Il nous renvoie à la dhimmitude du vieil Empire ottoman, qui tolérait les minorités chrétiennes et juives sans leur accorder les mêmes droits qu’aux musulmans. Il semble ne pas avoir été touché par ce 18e siècle éclairé qui, avec les Révolutions américaine et française, marqua une rupture avec l’ordre ancien en décrétant les principes de liberté, d’égalité et de fraternité.

Plus de deux siècles plus tard et appliquées cette fois à l’ensemble des citoyens « quels que soient leur race, leur sexe ou leur religion », la Constitution américaine et la Déclaration des droits de l’homme et du citoyen continuent d’incarner les valeurs qui inspirent l’invention démocratique et qui démarquent celle-ci de ses adversaires : l’ultranationalisme, le cléricalisme et le communautarisme.

Ce modèle démocratique exige de traiter tous les membres d’une société selon les mêmes principes et les mêmes lois. Si discrimination il y a, elle ne peut être que « positive », c’est-à-dire être conçue de telle manière qu’elle permette effectivement aux citoyens de jouir des droits inscrits au fronton de la République.

En d’autres termes, et comme l’aurait dit Monsieur de La Palice, une vraie démocratie ne se comporte pas comme une non-démocratie. Elle ne confère pas à la majorité issue des urnes le droit de régner selon son bon plaisir. Elle lui interdit en particulier d’imposer des règles et des lois qui violent les autres fondements essentiels de l’Etat de droit : les garanties individuelles, l’égalité devant la loi et la protection des minorités.

C’est à l’aune de ces principes que doivent être jugés les pays qui se réclament de la démocratie et de la modernité, que ce soit la Flandre et son Wooncode, le Maroc et sa discrimination religieuse, l’Italie et ses rafles d’immigrés, l’Amérique de George Bush et sa justification de la torture.

Une vraie démocratie s’interdit par principe d’utiliser certaines méthodes et de recourir à certaines pratiques. Lorsque ses soldats tirent de manière indiscriminée au milieu de populations civiles, lorsque ses services de sécurité tabassent des prisonniers, lorsque ses gardes-côtes renvoient dans des pays autoritaires des candidats réfugiés sans respecter le droit de ces derniers à être entendus, ils commettent moralement un acte de haute trahison, car ils subvertissent l’ordre et les valeurs démocratiques qu’ils sont censés protéger.

La loi du talion constitua, aux époques barbares, une forme de progrès car elle instaura le principe de la proportionnalité dans la vengeance. Le vol d’une poule n’exigeait plus nécessairement le massacre de toute la tribu du brigand. Mais elle ne peut pas servir de code moral ni de cadre légal à une démocratie moderne.

Certes, celle-ci n’a pas de vocation suicidaire et personne ne lui demande de tendre l’autre joue à ses ennemis. Mais un Etat qui se dit démocratique soumet tout simplement sa riposte aux principes d’éthique et de droit qui lui donnent sa légitimité.

Cette règle s’applique aux lois de la guerre, mais aussi au savoir-vivre et au vivre ensemble. En d’autres termes, pour paraphraser Yvon Toussaint dans sa récente et flamboyante chronique « La Belgique a peur ? » (NDLR : Le Soir du vendredi 12 mars), une démocratie qui se respecte répond au Wooncode, aux fatwas et aux identités crispées, par de « grands courants d’air pour chasser les remugles ». Elle répond aux obsédés de la pureté du sang, de la sainteté du sol et de l’unicité de la foi par un attachement serein et résolu aux valeurs d’égalité, d’ouverture et de modernité.



Nu Bart en C° en het boze NVA:

http://www.n-va.be/programma/standpunten/Persberichten_detail.asp?ID=3593


N-VA dient opnieuw klacht in tegen Le Soir (23/03/10)

Vorige week dinsdag 16 maart heeft Le Soir het gepresteerd om een artikel te publiceren met als titel “Le Wooncode et la loi du talion”, met daarbij een grote foto van een massagraf in Nigeria vol slachtoffers van een etnische zuivering. Na rijp beraad en overleg met juridische experts, besliste de N-VA daarom om een klacht in te dienen bij het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding (CGKR) wegens het aanzetten tot haat en racisme.

De N-VA is het hartsgrondig beu dat de Vlamingen door Le Soir voortdurend vergeleken worden met massamoordenaars die zich schuldig maken aan etnische zuiveringen. Ditmaal gebeurde het weliswaar in een vrije tribune maar dan wel van Jean-Paul Marthoz, één van de vaste columnisten van Le Soir, die bovendien door de redactie van de krant opgesmukt werd met de aangehaalde foto.

Bart De Wever: “Wij pikken dat niet langer. De Vlamingen worden collectief omschreven als een volk dat “pre-moderne et pre-démocratique” is en worden in dezelfde zak gestoken als etnische zuiveraars. Welke Vlaamse krant zou zoiets over Walen publiceren? Om het met de woorden van Yves Leterme te zeggen, Le Soir wordt hoe langer hoe meer La Gazette des Mille Collines. Waarom Le Soir nog zo fanatiek vasthoudt aan België, terwijl men daar met zo’n afschuwelijke Vlaamse gemeenschap moet samenleven, is echt een raadsel.”

Het is de doodnormaalste zaak van de wereld dat de Vlaamse overheid aan mensen die een beroep doen op een sociale woning gesubsidieerd door de gemeenschap, vraagt om ten minste de inspanning te leveren om de taal van die gemeenschap aan te leren. Daar en alleen daarover gaat de Vlaamse wooncode, die bovendien met een enorm grote meerderheid in het Vlaams parlement is goedgekeurd.

Deze wooncode wordt in Le Soir nog maar eens verward met het “recht op wonen in eigen streek”, wat een onderdeel vormt van het grond- en pandendecreet. Daar is het enkel en alleen de bedoeling van de Vlaamse overheid om in 69 gemeenten met een hoge migratiedruk en daardoor exploderende woningprijzen een kleine sociale correctie door te voeren voor wat betreft de nieuw aan te snijden woonuitbreidingsgebieden. Dit heeft dus geen enkele repercussie op bestaande woonkavels. De vorige bevoegde ministers Keulen en Van Mechelen zijn echter slordig geweest in de formulering van dat decreet, waardoor de tekst kan gelezen worden als zijnde van toepassing op alle woonuitbreidingsgebieden en niet alleen op de nieuw aan te snijden woonuitbreidingsgebieden. Toen dit bekend werd, heeft het Vlaams parlement enkele weken geleden zelf onmiddellijk aan de huidige minister van Wonen gevraagd om dit recht te zetten.

Bart De Wever: “Wat nog opmerkelijker is: de Franstaligen hebben zelf een soortgelijk systeem in hun sociaal huurbesluit. Sociale huisvestingsmaatschappijen werken daar met een soort puntensysteem waarbij de band met de gemeente een zeer belangrijk criterium vormt, zelfs meer punten oplevert dan het hebben van een gehandicapt kind. Maar als de Vlamingen zo’n systeem invoeren, dan worden wij meteen met massamoordenaars vergeleken. Ik pik niet langer dat mijn gemeenschap en de 6 miljoen Vlamingen door Le Soir voortdurend beledigd worden. Na de vorige opstoot van haat tijdens de communautaire onderhandelingen van 2007-2008, toont Le Soir vandaag opnieuw zijn ware gelaat.”


Auteur:
Bart De Wever
Voorzitter N-VA



Zwaar conflict dus en gelukkig hebben we nog geen regionale legers want anders was een genocide waarschijnlijk niet ver meer af...en theoretisch heeft Bart en C° wel een punt maar praktisch stelt er zich stilaan een levengroot probleem en we vinden het zelf niet uit maar we lezen het in de krant die toch niet meteen als fransdol kan bestempeld worden: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=RI2NQHBR

In Vlaanderen let u beter op uw woorden

  • maandag 22 maart 2010

  • Auteur: MARC REYNEBEAU

  • Vlaams-nationalisten houden al eens acties, maar zelfs het decreet
    ‘wonen in eigen streek' zal de internationalisering van de Brusselse
    Rand niet kunnen stoppen. Mark Renders/belga

BRUSSEL - Nederlands spreken moet, maar het volstaat nog niet om in Vlaanderen te mogen wonen. Zes maanden geleden begon de Vlaamse regering het ‘wonen in eigen streek' te bevorderen. Dat leidde niet tot betaalbaar wonen, wel tot veel bureaucratie. En tot nu toe al tot elf weigeringen.
VAN ONZE REDACTEUR

Het deint uit als een olievlek, maar deze keer is het niet de verfransing zoals ze ooit vanuit Brussel begon. Het is de dam die Vlaamse overheden ertegen proberen op te werpen. Dat twee deelnemers aan het populaire VTM-programma Mijn restaurant zich verplicht zagen om de naam van hun eethuis in Halle te veranderen van Les Deux in Halletwee, is daarvan een anekdotische maar toch veelzeggende uitwas. Dat de Halse burgemeester stelt dat hij geen ‘druk' uitoefende op het duo, maar slechts heeft gewezen op zijn ‘bekommernis' over het Vlaamse karakter van de streek, is dat evenzeer. Het luistert nauw allemaal.

Iets minder anekdotisch was het geval van een Franstalige vrouw die in Sint-Genesius-Rode geen huis mocht kopen. Ze woont er al bijna twee jaar, volgt lessen Nederlands en haar kind gaat er naar de crèche, maar dat volstaat niet als ‘band' met de gemeente. Want het Vlaamse grond- en pandendecreet dat een half jaar geleden van kracht werd, legt strenge normen op voor wie van plan is in Vlaanderen te gaan wonen. Eerder al mocht een Brussels paar, dat al decennia een appartement heeft in Koksijde, daarom geen huis kopen in Oostduinkerke.

Onder Vlaams-nationalistische druk bevat het grond- en pandendecreet dat in september 2009 van kracht werd, immers een passage over ‘wonen in eigen streek'. Dat heeft niets met taal te maken. Het wil op het eerste gezicht voorkomen dat kapitaalkrachtigen van buiten de gemeente onroerend goed kopen, ten nadele van lokale bewoners, een sociale verdringing die wel vaker opduikt in aantrekkelijke, groene gemeenten. Het verklaarde de Brusselse olievlek van vroeger, toen rijke (en dus) Franstalige Brusselaars in de groene rand rond de hoofdstad kwamen wonen.

Volgens het decreet moet wie een woning wil kopen, bewijzen een gemeentelijk autochtoon te zijn: er zes jaar wonen, er minstens halftijds werken of er ‘een zwaarwichtige en duurzame maatschappelijke band' mee hebben. Dat zorgde vorig jaar voor veel ophef, maar toch waren die criteria toen niet zo nieuw. De Vlaamse regering legt letterlijk identieke voorwaarden op in haar besluit van 29 september 2006 aan wie een onroerend goed van een sociale huisvestingsmaatschappij wil kopen. Dat regeringsbesluit hoort bij de Vlaamse Wooncode, die voor veel politiek gekwebbel zorgde omdat ze al een restrictie inhield: ze verwacht van huurders van sociale woningen dat ze bereid zijn om Nederlands te leren.

Zo hangt de ‘olievlek' van maatregelen aan elkaar: een verplichting om Nederlands te leren voor sociale huurders in de Vlaamse Wooncode, een beperking om sociale woningen en kavels te kopen in de marge van die wooncode, die nu ook opduikt in het grond- en pandendecreet, wat parallel loopt met maatregelen van onder meer Vilvoorde, dat zijn woningen ook alleen onder taal- en woonvoorwaarden wil verkopen.

Rompslomp

Het onderdeel ‘wonen in eigen streek' van het grond- en pandendecreet gaat niet over sociale huisvesting, maar grijpt in de privémarkt in. En dat niet alleen in de Rand rond Brussel, maar in 69 Vlaamse gemeenten. Die lijst is louter kwantitatief berekend, volgens een formule die steunt op grondprijzen en migratiebewegingen. De Vlaamse regering ziet dus een verband tussen stijgende prijzen en hoge in- en uitwijking — of wil ze alleen in dat verband aanpakken. Zo kwamen gemeenten in de bekende gevoelige gebieden op de lijst, zoals de Rand rond Brussel, de Kust of de Noorderkempen, maar ook Leuven, Gent of Antwerpen of zelfs het vredige Lovendegem.

Die zijn daar niet allemaal even gelukkig mee, omdat de Vlaamse regering met het decreet beleidsopties oplegt die niet noodzakelijk met het lokale beleid overeenkomen. De betutteling dreigt Vlaanderen tot een ‘sovjetrepubliek' te maken, vindt Groen!-politicus Luckas Vander Taelen (DS 4 maart). En door de dorpsvlucht tegen te gaan, bevordert het decreet de klassieke Vlaamse honkvastheid. Net die kerktorenmentaliteit zien arbeidssociologen als een beletsel voor een meer flexibele arbeidsmarkt, omdat ze de arbeidsmobiliteit hindert.

Doordat de lijst alleen kwantitatief is samengesteld, komt er geen enkele Limburgse gemeente op voor, al bestaat in het noorden van de provincie nogal wat druk door inwijking van rijke Nederlanders. Wat niet wegneemt dat de provincie bepaald niet rouwig is dat ze, naar eigen zeggen, aan dat deel van het decreet ‘is ontsnapt'. Omdat ze liever haar eigen woonbeleid bepaalt, maar vooral omdat het een bureaucratische rompslomp veroorzaakt.

De kandidaat-koper moet zijn band met de gemeente bewijzen door vooraf een hele papierwinkel te bezorgen aan een speciaal daarvoor opgerichte provinciale beoordelingscommissie, die doorgaans maandelijks vergadert. Elke aankoop is dus voorwaardelijk. Oordelen over zes jaar wonen of ten minste halftijds werken in een gemeente is relatief simpel. Maar wat is een ‘zwaarwichtige en duurzame band'? Dat vraagt een inschatting waarvoor geen objectieve norm bestaat. Daarrond kan alleen een feitelijke jurisprudentie groeien. Maar hoe dat concreet moet, laat de Vlaamse regering koud. Tot nu toe liet ze na om uitvoeringsbesluiten te maken waarmee de commissies bij haar over hun werk kunnen rapporteren.

Maar daarmee houdt de onzekerheid niet op. Want met het grond- en pandendecreet is iets grondig mis. De tekst ervan is strijdig met de memorie van toelichting erbij. Het is, kortom, weer zo'n voorbeeld van slordige wetgeving. Het is van kracht in woonuitbreidingsgebieden, maar geldt dat enkel voor nog ‘aan te snijden' of ook voor bestaande dergelijke gebieden? Geldt het alleen voor gronden of ook voor de ‘constructies' (woningen) die erop staan?

Minister van Wonen Freya Van den Bossche (SP.A) stelt nu een reparatiedecreet in het vooruitzicht, al zal dat via een parlementair initiatief gebeuren, om de zaak te versnellen. Dat zal de toepassing van ‘wonen in eigen streek' beperken tot nieuwe (en dus nog onbebouwde) woonuitbreidingsgebieden, waardoor het toepassingsveld aanzienlijk beperkter wordt. ‘Maar', zegt een lid van een beoordelingscommissie, ‘voorlopig moeten wij het decreet toepassen zoals het nu voorligt.' Strenger dus.

Schadevergoedingen

Dat dit een wereld van verschil maakt, geldt alvast voor het geval in Sint-Genesius-Rode. ‘Dat ging over een verkaveling die al dertig jaar bestaat', zegt Anne Sobrie, de Vlaamse schepen van de gemeente. Bovendien spreken het Bijzonder Plan van Aanleg en het Gewestelijk Structuurplan elkaar tegen over het statuut van het gebied waar het huis in kwestie staat.

Zorgt de maatregel ook voor goedkoper wonen? ‘Nee,' zegt Sobrie, ‘of misschien op lange termijn. Maar het effect zal klein zijn omdat er niet veel woonuitbreidingsgebieden in Rode zijn.' Het concept ‘wonen in eigen streek' is inderdaad niet echt een sociale maatregel die zal leiden tot ‘betaalbaar' wonen, al werd het wel zo door de nationalistische initiatiefnemers aangeprezen.

Het is niet sociaal omdat de criteria ervoor louter geografisch zijn en niet afhangen van het inkomen. En het leidt niet tot ‘betaalbaar' wonen, omdat de impact ervan op de grondprijzen hooguit marginaal kan zijn. Het enige effect ervan is dat het ‘vreemdelingen' als kandidaat-kopers uitsluit. Wie zich tevoren al de huizen niet kon permitteren, al woont hij in de gemeente, zal dat nu ook niet kunnen.

Zelfs de efficiëntie van het decreet valt te betwisten, want net in de Vlaamse Rand verliest het oude Vlaamse argument van de Franstalige ‘verbrusseling' fel aan betekenis. De voorbije tien jaar is minder dan 10 procent van de nieuwkomers daar Belg; de rest bestaat voor driekwart uit EU-burgers, naast Marokkanen of Congolezen. Kamerlid Luc Van Biesen (Open VLD) berekende dat de Franstaligen in de faciliteitengemeenten over tien jaar hun meerderheid verliezen als gevolg van de instroom van ‘eurocraten' (DS 19 maart). Volgens Kind & Gezin is het aantal kinderen in de Vlaamse Rand dat het Frans als thuistaal heeft, nu al aan het dalen.

Ondertussen zijn de vier provinciale beoordelingscommissies aan de slag. Sinds de invoering van het grond- en pandendecreet ontvingen ze samen 169 dossiers. Van de 155 die al werden behandeld, stuitten er elf op een weigering, zeven in Vlaams-Brabant en vier in West-Vlaanderen. De vraag is nu of de geweigerden een schadevergoeding kunnen eisen als zou blijken dat het decreet door de aanpassing die minister Van den Bossche daarop zal doorvoeren, op hun dossier niet eens van toepassing was, zoals het geval is met de zaken in Sint-Genesius-Rode en Oostduinkerke.

Dat zou betekenen dat deze manke wetgeving Vlaanderen wel eens veel geld zou kunnen kosten. En dat voor een nationalistische fermheid die weinig meer dan symbolisch is — al is ze voor de elf gedupeerden erg concreet. Tenslotte is het toepassingsgebied van het omstreden decreet klein, zeker wanneer het is aangepast; een 16.000 hectare.

Als de Raad van State er uiteindelijk geen bezwaar tegen maakte, was dat ook omwille van die ‘kleinschaligheid'. Maar dat ‘wonen in eigen streek' zal vooral de internationalisering van het Brusselse randgebied of de rest van Vlaanderen niet kunnen beletten.



Ha, die Ollanders, daar staan jullie van te kijken nietwaar van zoveel spitstechnologie in onze Zuidelijke Provinciën. En kom niet af dat jullie nu plots "een
een zwaarwichtige en duurzame maatschappelijke band' met ons hebben. We hebben jullie oranje Willem d'r uit gekieperd en willen wel die leuke Argentijnse inruilen voor onze eigen toekomstige hark maar zo ver zijn we nog niet!
En beste Unoxmutsjes, als jullie bekomen zijn van de verbazing na het lezen van zo veel vrolijke dingen wees er van overtuigd dat er niks mis is met de kwaliteit van ons drinkwater en dat onze veestapel niet besmet is met hersendodende virussen. Zulke initiatieven en de gevolgen in vorm van columns en hierop volgende klachten maken gewoon deel uit van onze identiteit. Net zoals jullie daarboven mekaar de hersens inslaan na het zien van een praktiserende moslim naast een oliebollenkraam ergens in Den Haag en onder leiding van een kloon van Beethoven. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is nietwaar. Maar misschien moeten we toch eens raad vragen aan één of andere nog niet helemaal verknoeide Amazonestam om te weten hoe we best kunnen overleven in een gevaarlijke omgeving. Ondertussen overwegen wij een klacht tegen De Wever wegens het compleet ridiculiseren van HET VLAAMSE VOLK. Voilà

23-03-2010 om 21:55 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
22-03-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.en nog wat socialisme...
en nog van de zelfde zeer goeie website : http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/03/21/na-de-dag-van-het-socialisme-politiek-als-beweging


zondag 21 maart 2010

Na de Dag van het Socialisme: Politiek als beweging

We waren op zaterdag 20 maart met zo’n zevenhondervijftig in de Vooruit. Zevenhonderdvijftig mensen van alle generaties en alle mogelijke achtergonden, beginners, herbeginners of gevorderden in het socialisme, en allemaal enorm enthoesiast over het gebeuren. Het was een fantastische dag, zeker ook voor de Ronde Tafel van Socialisten, de initiatiefnemers. Maar het echte werk begint nu pas.
  • Dag van het Socialisme
    Jan Blommaert
  • Dag van het Socialisme

De Dag van het Socialisme is nu al een brokje geschiedenis: een moment van samenhorigheid, een dag waarop de oude linkse passie plots terugkeerde, de dag waarop links uit zijn lange winterslaap ontwaakte na twee decennia stilte. De Dag betekende, zeker voor de initiatiefnemers, een breuk met het verleden. Klein Links is dood, groot links is terug. Gedaan met de cultuur van kibbelen en vliegen afvangen, en resoluut het spoor op van de dialoog, van pluralisme, samenwerking en solidariteit, en terug naar de essentie. Wie naar de bekvechtende liberalen luistert merkt trouwens dat zij nu Klein Rechts geworden zijn; de kibbelcultuur laten we dus gaarne aan hen.

Het was een fantastisch moment. Maar één ding is duidelijk: het mag geen socialisme voor één dag blijven. Na deze hoogmis moet een volgehouden en doorgedreven werking in de breedte en de diepte ontwikkeld worden. Hiervoor kunnen we enkele grote lijnen schetsen en wat volgt is een voorzet in die richting. Ik zie ze zelf als de lessen die ik persoonlijk heb getrokken uit de Dag van het Socialisme.

1. We moeten werken aan een politieke beweging.
Die beweging moet en zal intens samenwerken met georganiseerde structuren zoals partijen en vakbonden. Haar werking mag er echter niet toe herleid worden. Politiek als beweging betekent immers lange termijn politiek, geen politiek die zich enkel richt op het onmiddellijke electorale resultaat, en evenmin een politiek die zich veel moet gelegen laten aan vragen zoals die naar opportuniteit (‘is dit wel het juiste moment?), aansluiting bij de dominante ideeën en structuren, de zoektocht naar macht en zo meer. Dat betekent eveneens dat dit soort politiek principieel is, en zich niet hoeft te laten leiden door pragmatische berekening.

We zijn de laatste decennia dit model van politiek als beweging kwijtgeraakt., want de professionele politiek heeft zichzelf geherorganiseerd als een permanente campagne-machine die bestendig verkiezingen voorbereidt en zich derhalve enkel door marktstudies en opiniepeilingen laat leiden. Men heeft in dezelfde beweging het middenveld opgegeven en aan de media overgeleverd. Die media eisen nu de rol op van het vroegere middenveld, bombarderen dat middenveld met infotainment en leggen daardoor de kern van het middenveld lam: de kracht en de wil om zichzelf te informeren en op basis van die informatie in actie te komen. Die kracht en die wil zijn historisch altijd de grote kwaliteiten van het middenveld geweest.

Het feit dat dit laatste nog kan, dat dit broodnodig is, en dat dit het verschil kan maken, werd aangetoond tijdens het Lange-Wapper Referendum van afgelopen jaar. Daar kwam een beweging in actie, gevoed door uitmuntende expertise en een goede verspreiding van informatie, en aangedreven niet door forse kapitaalsinjecties van het VBO, de havenbonzen en UNIZO (de vroegere werkgever van Kris Peeters, zoals we weten), maar aangedreven door gemotiveerde vrijwilligers. Als we socialisme terug op de kaart willen zetten, en als we socialisme terug als reële politieke macht willen herstellen, dan moeten we dit model volgen. We zullen het immers niet moeten hebben van UNIZO; we moeten het hebben van mensen die zich verenigen rond een aantal duidelijke idealen.

2. We moeten informeren en aan standpunten-ontwikkeling doen.
Twintig jaar stilte rond socialisme en zijn Marxistische instrumenten hebben ertoe geleid dat vele mensen gewoon niets afweten van dit ideeëngoed. Dat geldt voor een groot deel van de jeugd, maar ook voor heel veel leerkrachten en voor het overgrote deel van de journalisten die ik ken. We moeten mensen informeren over socialisme als idee en als brok geschiedenis, hen informeren over onze argumenten, en hen zo in staat stellen om rond de grote thema’s van deze tijd eigen en afwijkende standpunten op te bouwen – standpunten die een echt alternatief bieden voor de pensée unique die thans domineert en haar failliet voortdurend bewijst. Dat is een essentieel socialistisch beginsel: dat we mensen zelf in staat moeten stellen om hun eigen analyse van de realiteit te maken, daar hun eigen plek in te vinden en hun eigen belangen leren te zien. ‘Mannekens, ga eens terug Marx lezen’ is dus een uitspraak die we dikwijls (en zonder schaamte of schuchterheid) zullen herhalen.

In zo een project van informering en standpuntenbepaling moeten we niet rekenen op de grote media. Zij zijn niet ons doelpubliek, en wij zijn voor hen ook niet meteen hip en hot als socialistische beweging. Een initiatief zoals De wereld Morgen daarentegen is cruciaal in dit alles. Het is daar dat we terug anders kunnen informeren, een andere reeks argumenten kunnen laten horen en een ander doelpubiek kunnen aanspreken. Samenwerking met dit medium vind ik dan ook van kapitaal belag (forgive the pun) voor deze beweging.

Het is eveneens een essentieel socialistisch standpunt dat we net daardoor werken aan een betere, complete democratie. Een democratie kan enkel gebouwd worden op kritische, goed geïnformeerde en autonoom denkende burgers. Dus niet op doodgewerkte workoholics voor wie het leven bestaat uit steeds meer stresserend werk, onderbroken door lange uren televisiekijken en occasionele consumptie-explosies. Die ‘One-dimensional Man’, zoals Marcuse hem benoemde, is wat anderen als ideale democratische burger zien. Dat ligt voor de hand, want een dergelijke burger is eindeloos te manipuleren en uit te buiten. Wij willen werken aan een ander burgerschap, gebaseerd op mensen die zichzelf compleet kunnen ontplooien als mens, niet enkel als arbeidskracht. Het is die visie die onze kritiek op het huidige arbeidsklimaat aanjaagt, op de ‘actieve welvaartstaat’ waarin gepensioneerden eindeloos moeten bijklussen omdat de pensioenen ontoereikend zijn, en op het onderwijs dat steeds meer evolueert naar een productielijn voor grotendeels afgewerkte producten voor de arbeidsmarkt. We hebben echte mensen nodig, geen murw geslagen robotten.

3. We moeten mensen weer ideologisch helpen denken.
Dat wil zeggen: we moeten ze helpen denken in termen van een Groot Verhaal, niet van een veelheid aan kleine verhaaltjes. Die kleine verhaaltjes hebben de politiek vanaf de jaren 1990 volledig gedomineerd: alle partijen praten nu nog enkel over ‘concrete en haalbare oplossingen’ en ‘antwoorden’ op vragen die ze zelf hebben bedacht, en die in zoveel gevallen een zeer dubieuze realiteitswaarde hebben. Het is door die verschuiving dat we heel wat sociale kwesties – denk aan armoede, marginalisering en dakloosheid – nu onder ‘veiligheidsbeleid’ laten schuilgaan. De grote en diepe bewegingen, de systeem-eigenschappen, die aan dergelijke fenomenen ten grondslag liggen – die zien we niet meer. Het is de samenhang tussen duizend-en-één kleine feiten die we moeten benadrukken, het feit dat al die schijnbaar los staande gevallen samen horen in grotere patronen en bewegingen, en dat men dus een Groot Verhaal nodig heeft om hierin helder te zien. Socialisme is een Groot Verhaal, een fundamentele kritiek, niet van details (‘is Freija nu wéér zwanger’??) maar wel van een groot en allesomvattend systeem dat kapitalisme heet. Daarop moeten we onze pijlen richten.

4. Doorheen dit alles moeten we ons bewust zijn van de diepe invloed van het neoliberalisme.
Twintig jaar pensée unique heeft ervoor gezorgd dat mensen allerhande zaken zonder verdere bedenkingen aanvaarden. Ze nemen termen over zoals ‘de concurrentiekracht van onze bedrijven’, terwijl die bedrijven vanzelfsprekend niet van ons zijn – Opel, Carrefour en zoveel andere gevallen maken dat nu toch wel heel erg duidelijk. Wie dan zegt dat ‘wij onze banken hebben gered’ moet beseffen dat dit inderdaad ‘wij’ zijn – wij moeten de enorme factuur van die reddingsoperatie betalen. Maar het zijn alweer niet ‘onze’ banken: het zijn de banken van de grote aandeelhouders, ze zijn geen eigendom van de samenleving. Mensen spreken ook makkelijk van ‘bedrijfslasten’ terwijl het hier om solidariteitsbijdragen gaat, in een systeem dat er (althans oorspronkelijk) op gericht was allerhande catastrofale eigenschappen van het kapitalisme te verzachten – werkloosheid is daar het duidelijkste element in. Dat soort bijdragen zijn dan ook enkel lasten voor de privé ondernemer; voor de samenleving zijn ze (en vergeef me even deze niet helemaal gelukte woordspeling) lusten en geen lasten.

Die diepe invloed van het neoliberalisme zal ons parten blijven spelen in heel wat van de standpuntenbepaling die we moeten uitvoeren. In de media, bij de overheid, in het onderwijs en in de volksmond is het neoliberale jargon het standaardpatroon geworden. Iedereen vindt het de normaalste zaak van de wereld dat een journalist of een minister spreekt over ‘het redden van het bedrijf’ wanneer dat bedrijf honderden mensen afdankt, en weinigen stellen de vraag wie of wat er hier eigenlijk ‘gered’ wordt. Hier is flink wat werk aan de winkel, maar ook hier hebben wij (als enigen) een echt alternatief te bieden. Als we dit alternatief ingang kunnen doen vinden, dan zullen we echt aan de bevrijding van de mensen hebben gewerkt. En daar doen de nieuwe socialisten van de Dag van het Socialisme het voor.




22-03-2010 om 21:37 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Na de dag van het socialisme...
We waren er zelf niet bij maar we steunen dit initiatief natuurlijk voluit al geloven we niet zo heel erg meer in grote debatten. Maar het heeft inderdaad toch iets teweeg gebracht in de linkerhoek die in Vlaanderen al te lang verdeeld en vooral stil is gebleven tegen al dat nationalistische en neo-liberale geraaskal. Het wordt dus hoogste tijd om links een eigen smoel te geven en, om het op zijn Grieks te zeggen, de huidige aan de macht zijnde plutocratie weer schrik aan te jagen. Want de rijke elites hebben voldoende bewezen dat enkel het eigen gewin hun drijfveer is en daarom verklaren we hen de oorlog. Punt gedaan. Zij zorgen er voor dat duizenden, miljoenen in de miserie zitten, al is het ook een beetje onze eigen schuld want we kunnen met zijn allen met heel wat minder leven en anderen tenminste een leefbaar minimum garanderen. Hieronder een zeer interessant site met zeer interessante artikels en we geven jullie d'r een heel lang maar uiterst interessant gratis voor niks cadeau:
http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/03/21/waarom-onze-economie-de-knoei-zit-en-wat-eraan-te-doen

alleen vinden we het niet kunnen maar toch veelbetekenend voor de huidige media, dat bovenaan ongewilde reclame gemaakt wordt voor de liberale vakbond. Laat het ons hier nu eens erg duidelijk stellen tot spijt van wie het benijdt, een "liberale vakbond" is een zichzelf tegensprekende combinatie van twee woorden. Punt uit.




Waarom onze economie in de knoei zit, en wat eraan te doen

In Vooruit in Gent hebben zaterdag 750 mensen de Dag van het Socialisme bijgewoond, met voordrachten en discussie in acht werkgroepen. Deze voordracht 'Mondiale arbeids- en inkomensverdeling, ook in sociaalecologisch perspectief' is gehouden op uitnodiging van de werkgroep economie.
  • DeWereldMorgen.be -
  • DeWereldMorgen.be -

Mondiale arbeids- en inkomensverdeling, ook in sociaalecologisch perspectief'

Niemand kan uitleggen waarom vele hard werkende mensen amper een euro per dag verdienen terwijl mislukte bankiers tientallen miljoenen inpikken.

Zo mogelijk nog minder valt te verdedigen dat onze economie ooit maar goed zou kunnen werken en voor onze welvaart blijven zorgen als ze haar grootste kapitaal - de planeet aarde - opvreet, van klimaatverandering tot overbevissing en ongezien verlies van biodiversiteit.

En geen een die kan verklaren waarom we niets te vertellen zouden mogen hebben aan monopolistische of slecht geleide energieconcerns, banken, autoconstructeurs, telecombedrijven, farma- of zaadmultinationals terwijl we al vele jaren voor alle reuzenwinsten zorgen... of net moeten vermijden dat ze bankroet gaan.

Machtsverhoudingen nog altijd van tel

De aanpak van de financiële crisis vertelt dat machtsverhoudingen nog altijd van tel zijn, en zelfs doorslaggevend. Wat onze overheden echt hadden moeten doen, is de financiële sector streng reguleren en vooral de privé grootbanken inruilen voor overheidsbanken én ruimte creëren voor coöperatieve spaarbanken. Het is niet gebeurd, integendeel. De grootbankiers zijn bij machte om de staten naar hun pijpen te laten dansen en de financiële middelen die wij met z'n allen ophoesten bijna exclusief te laten inzetten voor hun redding.

Die macht valt nog meer op voor wie de tegenstelling opmerkt met de aanpak van al die andere crises. Anders dan bij falende banken - door hun eigen schuld, laten we dat vooral niet vergeten - weigeren onze overheden in te grijpen.
Neem de voedselcrisis. Voor het eerst in de menselijke geschiedenis zijn er nu meer dan 1 miljard hongerige mensen. En meer dan ooit zijn degenen die zorgen voor ons eten, bijna anderhalf miljard boeren en boerinnen, bedreigd in hun bestaan. Velen van hen lijden zelf honger. Deze landbouw- en voedselcrisis is overduidelijk het gevolg van overheden die zich verplicht zien wel bankiersbonussen te redden, maar niet bereid zijn de boeren en boerinnen te redden die ons eten voortbrengen. Ze weigeren de markt te helpen met het vastleggen van leefbare voedselprijzen voor de boeren. Evenmin creëren overheden een geldstroom, niet om weg te gooien in bodemloze bancaire putten, maar om te investeren in een productievere en duurzame landbouw, in echte welvaart dus.

Net zo leert de sociale crisis ons over heel manke economische en sociale machtsverhoudingen. Die ongelijkheid vertaalt zich in een onthutsende, een verbijsterende vaststelling: de helft van alle mensen die werken verdient minder dan anderhalve euro per dag... kent iemand een land waar daar menselijk van te leven valt? Dit moet beter. Waar blijven de staten om deze ongelijkheid aan te pakken, en hun middelen aan te wenden om aan inkomensoverdracht te doen naar wie daar echt recht op heeft. Oh ironie, die middelen vloeien vlotjes naar de bankiers... en de groeiende inkomensongelijkheid is net voor het grootste deel veroorzaakt door het financiële kapitalisme dat door hen is aangestuurd.
De ecologische crisis wijst evenzo op ongelijke machtsverhoudingen. Want in essentie draait die crisis om verhoudingen waarbij het dominante financiële en economische bestel erin slaagt te ontsnappen aan zijn plicht de grenzen van de aarde te respecteren... en op die manier in sneltreinvaart ons ecologische kapitaal, ons grootste kapitaal, om zeep helpt. Opnieuw, ook hier is een andere keuze mogelijk. Meer zelfs, die is levensnoodzakelijk.

De crisis van de democratie dan, en van de politiek in het algemeen, die bestaat er fundamenteel in dat zij weigert al deze crisissen als onomstotelijke vertrekbasis te nemen voor elk beleid, in de overtuiging dat hiermee geen stemmen of publieke steun te rapen zouden zijn. En dus analyseert de politiek onvolkomen of zelfs foutief wat ons overkomt, verzuimt zij de noodzakelijke antwoorden te formuleren en weigert zij de financiële en economische wereld dwingend te sturen in de richting van een sociaalecologische economie en van een meer democratische economie waarin werknemers, burgers en samenleving meer greep hebben op hun economische bestaan.

Juist ja, er is onmiskenbaar ook een crisis van de massamedia. Die hebben - zelfs al willen heel veel journalisten het anders - blijkbaar andere zaken aan het hoofd dan ons wegwijs te maken in al die crises én te zoeken naar de goede antwoorden. Zo verzaken ze aan hun plicht.

Waarover zou het publieke debat kunnen gaan? Misschien over welvaart, werk en hoe de crisis overstijgen

We beleven de grootste crisis in tachtig jaar en onze regeringen en overheden, in Vlaanderen, in België, in Europa én op het mondiale vlak, ze staan er vooral bij en kijken ernaar. Nog altijd gaat het publieke debat veel te weinig concreet én diepgaand over hoe we morgen welvarende samenlevingen kunnen bouwen. Trouwens, kan iemand uitleggen waarom de politieke wereld al die tijd heeft gewacht? Waarom ze niet al maanden, jaren en zelfs decennia geleden in gang is geschoten?

De geschiedenis waarschuwt nochtans hevig. De eerste globalisering van onze economie vanaf midden negentiende eeuw kreeg een zware schok met de Eerste Wereldoorlog begin vorige eeuw en ging ten onder in de financieel-economische crisis van de jaren dertig, gevolgd door het verdwijnen van bijna alle democratieën en het bloedbad van de Tweede Wereldoorlog.

Wie vandaag niet wil zien dat onze huishouding net als toen meer dan stevig uit de haak is en we in een diepe crisis van dat economische systeem zijn beland, negeert de feiten. Wereldwijd minstens vijftig miljoen werklozen erbij, op alle continenten een steeds kleiner deel van de welvaartstaart voor wie van zijn of haar werk moet leven, en de helft van alle werkende mensen die minder verdienen dan anderhalve euro per dag: dit is een gevaarlijke cocktail die samenlevingen en democratieën ernstig bedreigt en zelfs kan doen kapseizen. Politici die geen topprioriteit maken van een economie die welvaart creëert én verdeelt, zijn ziende blind en onverantwoordelijk.

Een slechte economische globalisering

Wat is er gebeurd? We hebben de markten mondiaal vrij gemaakt voor de financiers en voor de economie, eerst vooral voor de industrie. Dat is nog verdedigbaar op voorwaarde dat de werknemersrechten beschermd zijn zodat we een opgaande sociaaleconomische spiraal beleven. Vervolgens zijn we dat ook gaan doen voor diensten en landbouw, met veel minder succes.

Met de inschakeling in de wereldeconomie van China, India, de vroegere Sovjetunie en andere voormalige communistische landen is de hoeveelheid arbeid in de mondiale economie verdubbeld terwijl er veel minder kapitaal is bijgekomen. De verhouding is dus veranderd in het nadeel van de werkenden.

Intussen maakt de derde industriële revolutie economische globalisering makkelijker: niet alleen industriële, ook heel wat dienstenjobs kunnen gedelokaliseerd, onder andere via de virtuele globale fabriekshal die het internet is.

Zo komt het dat de economie in hoge mate vrij spel heeft gekregen om de wereld rond op jacht te gaan naar de goedkoopste arbeid: dat is ons mondiale uitzendkantoor.

We zijn beland in een omgekeerde wereld: normaal is het geldwezen (spaar- en kredietwezen) er voor de economie, en economie hebben we nodig om onze samenlevingen mogelijk te maken en goed te kunnen leven. Die logica is nu al zowat 30 jaar volledig omgedraaid

We geven wereldwijd afdwingbare rechten aan geld, aan goederen en aan diensten. Maar tot nu hebben we geen of veel te weinig afdwingbare rechten gegeven aan wie werkt – evenmin trouwens aan het milieu. Zelfs de fundamentele arbeidsrechten zijn niet gegarandeerd. Dit is de wereld op zijn kop, een wereld waarin je recht hebt om te speculeren op honger, waarin Argentijnse fabrieken dichtgaan om de munt te redden, waarin jobs worden weggesneden en dus inkomens afgepakt omdat het een hogere bonus oplevert…

Europa en de Wereldhandelsorganisatie organiseren de Europese en de globale markt waar het bedrijfsleven op zoek kan (en zelfs moet) naar de goedkoopste productiefactoren.

Maar waar blijven de sociale en ecologische regels? De verplichting van minimumlonen zodat werknemers fatsoenlijk kunnen leven van hun arbeid? van werk voor ieder die wil en kan werken? Het is jammer voor de Britten, maar het sociale Europa is niet mogelijk met hen, dus moeten we het (voorlopig) maken zonder hen. Als het zonder hen kan voor de euro, of voor Schengen, waarom dan niet voor het sociale Europa?

De basisnormen van de Internationale Arbeidsorganisatie, de verplichting om vakbondsvrijheid te respecteren, het mensenrecht op sociale zekerheid en een leefbaar inkomen (die staan in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens), wanneer gelden die overal? Kan de wereld aanvaarden dat werknemers elkaar beconcurreren met hun sociale zekerheid, met hun inkomen, zo noodzakelijk om te leven?

Wil dat alles nu zeggen dat grotere markten en globalisering noodzakelijk slecht moeten zijn? Neen, zeker niet. Het is een groot geluk b.v. dat de economieën van Europa zo verweven zijn geraakt als vandaag. Het heeft de oude nationalismen en oorlogen wellicht voorgoed ondenkbaar en onmogelijk gemaakt. Maar bijna al die Europese welvaartstaten huldigden wel een model van sterke sociale correcties, een stuk democratisering van de economie, het idee dat vakbonden best sterk zijn om voor het nodige evenwicht te zorgen en optreden van de overheid waar nodig. Dat zijn we aan het vergeten.

Terecht kan men er op wijzen dat de inpassing van Spanje, Portugal en Ierland, veel armere landen, in Europa geen problemen heeft veroorzaakt, dat zij en wij er eigenlijk beter van zijn geworden.

Het is héél juist dat Europa aan de opkomst van de nieuwe industrielanden in Azië en Oost-Europa voordeel heeft gedaan. Onze handelsbalansen met de meeste van die landen was positief. Als we er in slaagden om de gaten die hier vielen door delokalisatie op te vangen door sociale begeleiding, en vooral, door nieuwe werkgelegenheid met meer toegevoegde waarde, dan wonnen we allebei.

Maar er is geen enkele wet die garandeert dat we altijd zulke positieve economische en sociale spiraal beleven. Het kan ook omgekeerd. En dat is wat me momenteel riskeren en zelfs meemaken met de intrede van massaal veel weinig beschermde of zelfs onbeschermde arbeid op de wereldmarkten.

Onvervalste economische oorlogen op de wereldwijde markten

Zo komt het dat op onze planeet oorlogen woeden die onnoemelijk veel meer slachtoffers maken dan gewapende conflicten of terrorisme, en ons bestaan veel ernstiger bedreigen. Merkwaardig genoeg besteden we daar vrij weinig aandacht aan, en gaan we er zelfs veelal achteloos aan voorbij.

Op de wereldwijde markten woeden onvervalste economische oorlogen. De uitkomst van die botsingen van belangen tussen de economisch machtigen en de massa onmachtigen is dat de opbrengsten en de inkomsten steeds verder in de richting van de machtigen verschuiven. In de loopgraven van deze economische oorlogen komen elke dag tienduizenden mensen om en verliezen honderdduizenden anderen hun bestaan. Dit zijn uiterst smerige oorlogen, die net zoals landmijnen dikwijls geniepig hun slachtoffers maken.

De markten en de machtigen moeten geen verantwoording afleggen over de rijkdommen die overal door malafide bedrijven worden ingepikt voor te weinig geld, waardoor samenlevingen geen middelen overhouden voor inkomensherverdeling, goede gezondheidszorg en onderwijs; ze moeten zich niet verantwoorden voor de veel te karige beloning voor arbeid, waardoor zelfs werkende mensen niet fatsoenlijk kunnen leven van hun loon; ze verantwoorden zich niet voor de inkomensongelijkheid die ze veroorzaken, en niet voor de honger die ze creëren; ze doen dat evenmin voor de corruptie die ze installeren, voor hun belastingontduiking, voor hun vernietiging van milieugoederen, voor hun weigering betaalbare geneesmiddelen te verschaffen of voor hun ondermijning van de democratie…

De markten en machtigen voeren dag na dag hun grote oorlog tegen de mensenrechten, een oorlog die miljoenen mensen hun rechten op leven ontneemt, en ze lijken daarbij onschendbaar. Althans, zo laten wij ons wijsmaken, want ze kunnen enkel zo tekeergaan omdat we hen laten begaan. Niets verbiedt ons om de markten te verplichten de mensenrechten te respecteren.

Ons ruimteschip aarde staat in brand

Maar deze crisis is nog erger. Van klimaatverandering tot overbevissing doorboren we met onze huidige economie ditmaal ook de ecologische pijngrenzen van onze aarde. Ons ruimteschip aarde, ons huis, staat in brand. Of we het graag hebben of niet, het meest waarschijnlijke scenario voor onze wereld is dat van een sociaalecologische ineenstorting over minder dan vijftig jaar. Dan stuikt onze welvaartsproductie in elkaar en vallen onze samenlevingen uiteen. Voor al wie dit ongeloofwaardig of onmogelijk acht, alle verdwenen beschavingen dachten wellicht ook dat hun beschaving niet ten onder kon gaan, bijna tot vlak voor hun ondergang. Zo verging het de bewoners van Paaseiland, zo verging het ook de Maya beschaving. Let wel, een scenario, hoe waarschijnlijk ook, is geen voorspelling. Niemand verplicht ons die koers te blijven aanhouden. We zijn volledig vrij om het stuur te keren, weg van de sociaalecologische catastrofe.

De Derde Wereldoorlog

Jawel, intussen is ook een nieuwe wereldoorlog begonnen, ook al beseffen weinigen dit. Hij haalt natuurlijk niet het televisiejournaal of de voorpagina’s van de populaire kranten. Toch is hij zelfs al lang voorbij de fase van de drôle de guerre die sommigen menen te ontwaren. Het is de oorlog die we voeren tegen onze eigen planeet. We voeren een “biogenocide” tegen de biodiversiteit. Dat woord is geenszins overdreven want we laten planten en dieren verdwijnen aan een tempo dat naar schatting duizend keer hoger ligt dan de natuurlijke snelheid van uitsterven. Nochtans is de mens voor zijn overleving afhankelijk van die biodiversiteit.

En we warmen onze planeet op. De gevolgen van die mishandeling zijn deels onvoorspelbaar, maar ze zijn wel altijd pijnlijk want de leefbaarheid van ons “huis” zal achteruit gaan. Voor de achterhoede van klimaatsceptici: het is waar, natuurlijk is er leven na de opwarming. Het is niet omdat Amsterdam, Antwerpen, New York en Sjanghai − en nog veel meer steden, en vele van de vruchtbaarste landbouwgebieden op onze aarde – onder water verdwijnen dat de menselijke samenleving niet zou kunnen overleven. We kunnen er zelfs voor kiezen om onze grote kuststeden te verhuizen en een nieuw onderkomen te geven op hoger gelegen plaatsen. Maar dit is niet de makkelijkste weg. Het is rationeler om dat alles niet te ondergaan en voor een andere weg te kiezen. Diegenen die het minst of zelfs helemaal niet verantwoordelijk zijn voor de opwarming, krijgen trouwens de zwaarste klappen. Arme eilandstaten verdwijnen (deels) onder water, grote delen van Afrika worden droger, de landbouwopbrengsten zakken, tientallen miljoenen inwoners van het dicht bevolkte Bangladesh moeten verhuizen, en nog veel meer mensen in andere ondergelopen regio’s en steden overal ter wereld verliezen alles.

Alle landen die weigeren om het extra broeikaseffect dat de mens creëert af te remmen, verklaren de oorlog aan onze planeet en aan de huidige en vooral toekomstige slachtoffers van die opwarming. Zij zijn, met de voorlopig grootste supermacht jammer genoeg op kop, verantwoordelijk voor het ondergraven van onze economieën en de ongeziene welvaartsdaling die op ons afkomt. Die zal massaal veel mensen onnodig het leven kosten en nog veel meer mensenlevens ruïneren, zelfs in de VS, of zijn we de orkaan Katrina al vergeten? Het is trouwens een vooraanstaande Amerikaan en Nobelprijswinnaar die zijn eigen land een schurkenstaat noemt omdat “het bereid is het welzijn van de wereld in gevaar te brengen om zijn eigen kwistige levensstijl te behouden”.

En waarom woeden deze oorlogen? Omdat zowel in de marktenoorlogen als in de ecologische oorlogen kleine minderheden het winnen van het algemeen belang. Of juister nog: het zijn niet zijzelf, maar hun kortzichtige economische en financiële belangen die winnen.

Geen samenleving en geen politiek zonder economie,
geen economie zonder planeet

Wie zou ooit de keuze tussen brandstof voor onze voertuigen of eten voor de armsten, tussen opwarming van de aarde en CO2-rantsoeneringen, tussen meer Ferrari’s laten rijden of sociale passiefwoningen bouwen, saai durven noemen?

Wie ernstig met die vragen bezig wil zijn, moet langer en dieper stilstaan bij de economie in haar brede betekenis. Want economie betekent nog iets anders en vooral veel meer dan beurskoersen en kwartaalresultaten.
De economie is de draaischijf voor onze behoeften en ambities, zowel van de mens als van de samenleving. Het gaat erom de schaarse middelen zo goed mogelijk te gebruiken om aan de behoeften te voldoen. Economie is dus kiezen, kiezen welke behoeften vervuld worden en welke niet.

De economie leert ons wat we produceren, met andere woorden welke goederen en diensten we voortbrengen; ze leert ons hoe de productie daarvan gebeurt en voor wie we produceren.

De ”hoe-vraag” maakt ons wijzer over de manier waarop de productiefactoren − arbeid, grondstoffen, kapitaal en kennis − ingezet worden. Die vraag herbergt of verbergt dus ook het ecologische vraagstuk: hoe graag sommigen het ook willen ontkennen, de economie kan maar zo groot zijn als de aarde kan (ver)dragen.

De vraag “voor wie” herinnert ons aan het verdelingsvraagstuk. Al te makkelijk vergeten we dat economie zowel gaat over het creëren als over het verdelen van de welvaart, ze zijn allebei even belangrijk en ze horen onlosmakelijk met elkaar verbonden te zijn.

En telkens worden er keuzes gemaakt. Geloof vooral niet dat die opgelegd zijn door zogenaamde economische wetmatigheden; het keuzeproces verloopt allerminst “neutraal” of “waardevrij”. Hier zijn, laten we dat hier extra beklemtonen, de machtsverhoudingen van tel.

Als er al wetmatigheden gelden, zijn het die van de biofysica. Die vertelt ons wat de biofysische grenzen van onze planeet zijn die de economie noodgedwongen moet respecteren. De economie is nu eenmaal een onderdeel van het begrensde ecosysteem aarde. Wat nog altijd economische groei wordt genoemd, kan dus onmogelijk eindeloos doorgaan.

Onze vertrouwde wereld valt aan scherven,

en de nieuwe moeten we nu dringend maken

Voor wie het nog niet snapt, we beleven een unieke en ongelooflijk spannende periode waarin onze oude vertrouwde wereld aan scherven gaat. Daarover moet het debat gaan, en vooral over welke wegen we nu uit moeten om ook in 2050 goed te leven, in dit land, in Europa, in heel de wereld.

Het zal sommigen misschien verbazen, maar eigenlijk weten we in grote mate wat politici kunnen en moeten doen.

Allereerst, opnieuw greep krijgen op een losgeslagen geldwezen: geen vrijgeleide meer om met onze voeten te spelen en komaf maken met het taboe dat rust op overheidsbanken en coöperatieve banken. Alleen zo kan geld opnieuw een stevige hefboom zijn voor een bloeiende economie. En anders dan vandaag moet onze welvaartsmachine ecologisch duurzaam zijn. Kan dat wel, kunnen we én het milieu respecteren én welvaart scheppen voor iedereen, kunnen we m.a.w. tegelijk ecologisch en sociaal zijn? Laten we de noodzaak van een ecologisch duurzame economie koppelen aan de roep naar werk en inkomen. Dan mag de wereld wel ingewikkeld zijn, soms is de oplossing van een dilemma niet eens zo moeilijk. Want die ombouw van onze huidige economie naar ecologische duurzaamheid is één grote schreeuw om werk. Er zijn vele handen nodig om de hele wereld rond ons al vernietigde natuurlijke kapitaal te herstellen, evenzo voor een milieuvriendelijke voedseleconomie die alle mensen voldoende en gezond eten verschaft. Leefbare steden uitbouwen en renoveren, energiezuinige woningbouw, heel onze transporteconomie herdenken en hertimmeren, meer welvaart produceren met minder energie, de economie dematerialiseren, voor al die ambities moeten er dringend meer hersens en handen aan het werk.

En laten we werk opnieuw in eer herstellen, vooreerst dat wie werkt daarvan moet kunnen leven en dat werk geen koopwaar is. Laat het opnieuw en overal een vanzelfsprekendheid zijn dat werknemers zich verenigen om hun rechten af te dwingen en te verdedigen. Zorg dat er een mondialisering komt van het recht op sociale zekerheid. In plaats van de rugzak van sociale zekerheid van Europese werknemers lichter te willen maken, moet die rugzak eindelijk meer gevuld geraken voor alle werknemers. En we moeten het belang herontdekken van volledige werkgelegenheid – zinvol en voldoende betaald werk voor al wie wil werken – en van economische democratie die werknemers meer zeggingschap garandeert.

Als we daarenboven weten dat het best om leven is in samenlevingen die voldoende middelen samenleggen om te investeren in goede gezondheidszorg, betaalbaar onderwijs, sociale zekerheid, energievoorziening, economische ontwikkeling, ecologische duurzaamheid, verdedig dan met hand en tand het principe van progressieve belastingen – omdat de sterkste schouders inderdaad de zwaarste inspanningen horen te leveren, zoveel te meer omdat net zij doorgaans nog de meeste vruchten plukken van onze collectieve inspanningen voor onder andere onderwijs, cultuur en tal van infrastructuur.

Het is hoog tijd om de zogenaamde neoliberale consensus van de voorbije decennia in de lappenmand van de geschiedenis te gooien en te vervangen door een nieuwe sociaalecologische en democratische consensus. Die nieuwe kijk moet uitdrukkelijk erkennen dat welvaart moet worden voortgebracht binnen de grenzen van wat de planeet toestaat, dat een eerlijke verdeling van die welvaart absolute voorrang vereist, dat overheden het recht hebben om het geldwezen en de economie te sturen in dienst van mens en samenleving, en dat we heel hard moeten zoeken hoe de economische democratie - even belangrijk als de politieke democratie - te realiseren.

Dirk Barrez

Deze voordracht is vooral gebaseerd op het boek Van eiland tot wereld. Appèl voor een menselijke samenleving

Dirk Barrez is auteur van het boekVan eiland tot wereld. Appèl voor een menselijke samenleving - klik hier voor info en bestellen
en co-auteur van het boek Het mondiale uitzendkantoor. Waardig werk in tijden van globalisering en crisis - klik hier voor info en bestellen

Hieronder vindt u – uit het boek ‘Van eiland tot wereld’ - de elementen uit het programma voor een menselijke samenleving die meest betrekking hebben op zowel het creëren als het verdelen van welvaart. Ze zijn telkens de neerslag van een hoofdstuk uit het boek

geen samenleving en geen politiek zonder economie, geen economie zonder planeet
We moeten erkennen dat het ecosysteem aarde begrensd is en dat onze economie de biofysische grenzen van onze planeet moet respecteren.
Binnen die grenzen kunnen we goederen en diensten voortbrengen en kan die economie zich dus ontplooien tot de draaischijf voor onze menselijke behoeften en ambities.
De samenlevingen en hun democratische overheden hebben de verantwoordelijkheid om toe te zien op wat, hoe en voor wie die economie produceert.
Zij moeten onder andere beslissen in welke mate die economie wordt toevertrouwd aan het mechanisme van de vrije markt en aan de private sector. In elk geval leggen zij de economische spelregels vast.

we zijn in oorlog… maar anders dan we spontaan denken
Tot nu was er maar één uitzondering waarvoor de economie moet wijken en dienstig zijn, en dat is de oorlog in zijn klassieke betekenis. Voor die oorlogen, voor een misdaad tegen de menselijkheid, eisen we de economie op.
Vandaag zijn we in ‘oorlog’ tegen de dreigende klimaatverandering en andere ecologische catastrofes, tegen de moordende inkomensongelijkheid en tegen de voortdurende aanslagen op de democratie en de mensenrechten.
Daarom is het dat we vanaf vandaag alle mensen en middelen moeten mobiliseren om deze ‘oorlogen’ te winnen en een duurzame en menselijke wereld te maken.

kapitaal voor de mens, duurzaam beheerd
Economisch is het leidende principe niet langer dat het kapitaal arbeid tewerkstelt en de mens hoogstens wordt beschouwd als een productiefactor.
Om de economie terug in dienst van de mens te krijgen moet het – omgekeerde - principe ingang vinden dat de mens gebruik maakt van kapitaal en dus recht op kapitaal heeft.
Onverminderd het recht op werk, rechtvaardig loon, gunstige arbeidsvoorwaarden en alle andere rechten die daarmee samenhangen omvat het recht op kapitaal:
- zeggenschap over de aanwending van de natuurlijke rijkdommen of productiemiddelen zoals wateren, landbouwgronden, weilanden, bossen en bodemrijkdommen, een zeggenschap die bij voorrang toebehoort aan wie daarvan moet leven; deze natuurlijke rijkdommen zijn ofwel publieke goederen, drinkbaar water bijvoorbeeld, ofwel gemeenschapsbezit, ofwel privéeigendom onder strikte voorwaarden;
- de genetische rijkdom van planten, dieren en van het menselijke leven is gemeenschappelijk eigendom van de mensheid.
- een verzekerde toegang tot krediet dat mensen kunnen inzetten als productiemiddel, dit is het recht op financieel kapitaal;
- zeggenschap over de productiegoederen die de basis vormen van onze welvaartsmachine;
- verzekerde toegang tot kennis, dit is het recht om als mens alles te kunnen weten wat van belang is, in het bijzonder waar men welvaart mee kan scheppen.
Zo verwerft iedereen het recht om welvaart te creëren.
Het recht op kapitaal verplicht de mens op zijn beurt tot een duurzaam beheer van dat kapitaal.

de aarde en de natuur, ons grootste kapitaal
Het lot van de mens is in de voorzienbare tijd onverbrekelijk verbonden met het ecosysteem aarde. Dat is zijn ruimteschip.
Mens, samenleving en economie moeten respectvol en duurzaam omgaan met de aarde en al haar ecosystemen. Alle menselijke activiteiten moeten binnen de ecologische grenzen blijven en het natuurlijke kapitaal van de planeet onaangetast behouden voor de volgende generaties.

recht om welvaart te creëren
De herverdeling van het kapitaal of de productiemiddelen – zoals bepaald in het hoofdstuk ‘kapitaal voor de mens, duurzaam beheerd’ - is een bron van economisch dynamisme en van welvaartscreatie.
Want wanneer het kapitaal er is voor de mens, vloeit daar natuurlijk uit voort dat iedereen de kans en het recht heeft om welvaart te creëren. Dit is het recht op ondernemen, door goederen en diensten voort te brengen, voor zichzelf, de familie of de gemeenschap, of voor de markt.
Dit recht is niet absoluut. Het wordt beperkt door democratische, sociale en ecologische doelstellingen en regels, en in het algemeen doordat mens en samenleving voorrang kunnen verdienen op het meer beperkte economische belang.

een economie van de mens – economische democratie
Democratie krijgt pas echt betekenis wanneer het gelijkheidsbeginsel niet enkel politiek maar ook economisch krachtig doorbreekt en dus zowel de politieke democratie als haar economische tegenhangster sterk ontwikkeld en heel levenskrachtig zijn.
Het recht op kapitaal en het recht om welvaart te creëren – basisrechten voor alle mensen - vormen fundamenten van die economische democratie.
Wanneer de mens zijn of haar arbeid inbrengt in een breder productieproces komt het erop aan die essentiële doelstelling van het democratiseren van onze economie waar te maken. Ze krijgt uitwerking door medebeheer, zelfbeheer, coöperatieve samenwerking, gezamenlijke eigendom van productiemiddelen en andere democratische economische organisatievormen.
Samenlevingen hebben recht op hun deel van de winsten van economische productie-eenheden voor de publieke bijdrage die ze leveren aan de winsten. Bij grotere bedrijven of andere economische entiteiten staat tegenover die publieke inbreng de helft van de aandelen. Overheid en samenleving beheren de opbrengst van hun participatie of aandeel op het laagst mogelijke niveau. Zij komen niet tussen in het bedrijfsbeleid, tenzij in welomschreven uitzonderlijke omstandigheden.
Sociale bewegingen die succesrijk willen zijn en blijven in het forceren van maatschappelijke veranderingen moeten ook economisch actief zijn.

een economie voor de mens - wij moeten onze economie sturen
Zoals de mens de economische vrijheid heeft om welvaart te creëren, zo heeft de samenleving het recht en de plicht om op een democratische wijze de beschikbare middelen aan te wenden om haar maatschappelijke doeleinden best te realiseren.
Tot die middelen behoort ook de economie. Omdat de samenleving het algemene belang bewaakt moet zij de economie en de economisch bedrijvige mens de nodige regels opleggen.
Democratische overheden sturen onze economie in dienst van een duurzame, sociale en democratische wereld.
Overheden en samenlevingen moeten economisch initiatief ontplooien om hun doelstellingen te realiseren, zeker wanneer de vrije markt in gebreke blijft, en vanzelfsprekend ook in die domeinen waar de op financiële winst gerichte privésector geen toegang toe krijgt.

voorrang voor thuismarkten en regionale economieën
Lokale samenlevingen, staten en regio’s hebben het recht om hun lokale en regionale economieën af te schermen van de wereldmarkt.
Meer nog, met het oog op een zo democratisch mogelijke economie, tevens om de economie te sturen op een bestuursniveau zo dicht als mogelijk bij de mensen en om die economie de planeet zo min mogelijk te laten belasten, hebben samenlevingen, staten en regio’s tevens een plicht: ze doen er alles aan om hun welvaart, zoveel als mogelijk en zinvol is, te halen uit en te creëren met wat lokaal en regionaal mogelijk is.
Ze zijn zich daarbij bewust van de altijd loerende gevaren van belangenvermenging, bureaucratie en protectionisme. Ze waken er daarom voortdurend over om efficiëntie en rechtvaardigheid, om het economische en het sociale te verzoenen.

voedselsoevereiniteit en sociaal contract voor een duurzame landbouw
Zeker wanneer het gaat om het verzekeren van de voedselproductie en het recht op voedsel zijn regionale gemeenschappelijke landbouwmarkten te verkiezen boven de volledig open wereldmarkt. Indien nodig zal dit gepaard moeten gaan met ingrijpende landverdelingen en landbouwhervormingen.
Daarom hebben landen, samenlevingen of regio’s overal het recht om hun landbouw af te schermen van de wereldmarkt in de mate dat ze dat zelf willen. Tevens mogen ze hun landbouw organiseren naar eigen inzicht en volgens de eigen behoeften.
Voor alles wat landbouwers presteren en voortbrengen – genoeg eten voor iedereen, veilig en voedzaam voedsel, heel wat nuttige grondstoffen, alles ecologisch duurzaam voortgebracht, een bloeiende plattelandseconomie, rustgevende aangename landschappen, een rijke plattelandscultuur en bovenal vitale samenlevingen waar het goed is om leven – hebben zij recht op maatschappelijke erkenning en ondersteuning. Dat kan zich het best vertalen in een sociaal contract voor een duurzame landbouw:
in ruil voor een landbouw die het voedselvraagstuk oplost op een ecologisch en sociaal verantwoorde wijze, garandeert de samenleving de landbouwers een eerlijke prijs voor hun werk en een fatsoenlijk inkomen. Haar beleidsmakers nemen alle maatregelen die daarvoor nodig zijn, of het nu om aanbodbeheersing, marktafscherming, minimumprijzen, vergoedingen voor natuurbehoud of welke maatregel ook gaat.
Zo kan de landbouw en de hele voedseleconomie een pijler blijven onder de bestaande welvaartsstaten. Zo kan de landbouw vanaf morgen ook de pijler zijn onder nieuwe welvaartsstaten in Afrika, Latijns-Amerika en Azië.

thuismarkteconomie en uitbouw welvaartsmachine
Samenlevingen, landen en regio’s hebben het recht om voorrang te geven aan hun thuismarkteconomie en aan regionale economische gemeenschappen. Deze produceren in de eerste plaats voor de eigen behoeften, helpen tot volledige werkgelegenheid en inkomensspreiding te komen, kunnen veel betere ecologische prestaties leveren en dragen bij aan een gezond evenwicht tussen lokale, regionale en internationale economieën, op voorwaarde dat de economische kosten niet te hoog zijn en niet uitlopen op een protectionisme dat de welvaart vernietigt.

handel ja, uitbuiting neen
Handel kan tot wederzijdse verrijking leiden in zover het gaat om echte handel, dit is een vrije keuze om goederen of diensten te verhandelen waarbij alle betrokkenen daar reëel voordeel uit halen. Is dat niet het geval, hebben we te maken met uitbuiting en die wordt verboden.
Democratische internationale instellingen waken over de belangen van al wie handel drijft, introduceren mechanismen op de wereldmarkten die een betere spreiding van de opbrengsten uit de wereldhandel verzekeren en steunen de ontwikkeling van thuismarkteconomieën en van regionale economische gemeenschappen.
Een daartoe opgerichte internationale rechtbank kan elke vorm van oneerlijke concurrentie en van uitbuiting beoordelen en bestraffen.

grenzen aan economische machtsconcentratie en financiële speculatie
In overeenstemming ook met de reeds geuite ambitie van economische democratie, moeten de economische markten functioneren in het belang van alle mensen.
Daartoe worden alle nodige regels en maatregelen uitgevaardigd, van beperkingen op de concentratie en de privatisering van economische activiteiten over alle mogelijke tussenvormen van democratische economische organisatievormen tot zonodig het instellen van de gezamenlijke eigendom van sommige productiemiddelen.
De politieke overheden herstellen hun greep op het financieel kapitaal en de financiële markten, en nemen de permanente bedreiging weg die de wispelturige speculatie nu vormt voor de economieën overal ter wereld.
Dit gebeurt onder andere door de invoering van kapitaalcontroles en van belastingen op kapitaalverrichtingen, door de opheffing van de fiscale paradijzen en door het invoeren van één wereldmunt.
Het bank- en verzekeringswezen is voortaan het exclusieve terrein van publieke of coöperatieve banken en verzekeraars.
De kwijtschelding van de schuldenlast van landen moet hun hele bevolking ten goede komen.

mondiale sociale kaderwet
Nationale overheden integreren alle internationaal aanvaarde sociale regels en arbeidsnormen van vooral de Internationale Arbeidsorganisatie in hun wetgeving en maken ze ook afdwingbaar ten aanzien van ondernemingen en personen die economisch bedrijvig zijn in het buitenland zodat ze overal geldig worden.
Uiteindelijk moeten die sociale regels en normen het voorwerp uitmaken van een mondiale sociale kaderwet die overal en voor iedereen afdwingbaar is, onder andere ook bij een mondiale sociale rechtbank.

het milieu heeft zijn rechten
Nationale overheden integreren alle internationaal aanvaarde milieuregels, normen en verdragen in hun wetgeving en maken ze ook afdwingbaar ten aanzien van ondernemingen en personen die economisch bedrijvig zijn in het buitenland zodat ze overal geldig worden.
Uiteindelijk moeten die milieuregels en normen het voorwerp uitmaken van een mondiale ecologische kaderwet die overal afdwingbaar is, onder andere ook voor een internationale milieurechtbank. Die wet verplicht mens en economie ecologisch duurzaam te handelen en begeleidt ons ondermeer naar het tijdperk van de zonne-energie - en al haar afgeleide vormen van hernieuwbare energie -, van dematerialisering en van recyclering. Onze economie mag de draagkracht van de planeet en van haar talrijke ecosystemen niet langer overschrijden. Ze moet ruimte laten voor natuur en de biodiversiteit van planten en dieren niet ondermijnen.

een ecologische economie – een sociaalecologische economie
De mondiale samenleving zet, van dorp en stad tot wereld, alle beschikbare mensen en middelen, alle vernuft en alle kapitaal, in voor de onmiddellijke omschakeling naar werkelijk sociaalecologische economieën op lokaal, nationaal, regionaal en mondiaal vlak.
Die mogen in geen geval nog de draagkracht van de aarde en al haar ecosystemen overschrijden.
Tegelijkertijd moeten zij de nodige welvaart voortbrengen om aan de gerechtvaardigde behoeften te voldoen van alle wereldburgers.

een sociaalecologisch pact
De radicale omschakeling naar een ecologische economie die we nastreven is eigenlijk een revolutie die een lange, volgehouden inspanning vergt van de hele samenleving. Die inspanning vereist een duurzame politieke consensus over de politieke scheidslijnen heen die diverse regeerperiodes moet overbruggen.
Daarom is het dat de samenlevingen, van lokaal tot mondiaal, nood hebben aan een sociaalecologisch pact. Daarin kiezen de politieke verantwoordelijken in overleg met de georganiseerde samenleving en de economische wereld voluit voor de uitbouw van een sociaalecologische economie. Moeilijke - of als moeilijk ervaren - politieke beslissingen, zoals massaal investeren in een grootschalig sociaal woningbouwprogramma en in sociale economie, of het verhogen van de energieprijs, maken deel uit van zulk pact. Zo is er een stevig én democratisch fundament om, over alle regeringen of besturen heen, werk te maken van die sociale en ecologische economie.

dienstbare technologie – gebruik wetenschap en technologie voor wat ze waard zijn
Een duurzame economie moet de gerechtvaardigde materiële behoeften van alle wereldburgers kunnen invullen zonder het vermogen van de komende genera¬ties aan te tasten om aan hun behoeften te voldoen.
Om die goederen en diensten voort te brengen op een ecologisch, sociaal en economisch verantwoorde wijze maakt een duurzame economie volop gebruik van wat technologie en wetenschap te bieden hebben.
Daarom sturen de overheden waar nodig de technologische ontwikkelingen ten dienste van die duurzame economie en stemmen ze zo af op de behoeften van de samenleving.

menswaardig werk voor iedereen
Het is de plicht van onze politici en overheden om de rechten op een levensvatbaar inkomen, menswaardige werkomstandigheden en duurzaam werk van alle mensen te waarborgen.
Zeker wanneer de markt en de samenleving er niet in slagen voor voldoende nuttige en fatsoenlijk betaalde jobs te zorgen, dragen politici en overheden de verantwoordelijkheid om de nodige goede werkgelegenheid te creëren.
Dit kan zowel bij de overheid, in overheidsbedrijven, in de marktsector als in de sociale economie.

welvaartsverdeling en sociale economie
Een gedemocratiseerde en sociaalecologische economie die alle in dit ‘Programma voor een menselijke samenleving’ bepaalde spelregels moet eerbiedigen, zal al veel beter presteren op het vlak van zowel de productie als de verdeling van welvaart dan de huidige kapitalistische economie.
Toch is nog onvoldoende gegarandeerd dat zij ook de goederen en vooral diensten zal waarderen die buiten de zogenaamde reguliere economie worden voortgebracht, waar het winstprincipe niet vooropstaat. Daar is wel degelijk een grote maatschappelijke vraag naar maar dikwijls is er geen zogenaamd solvabele vraag voor. Overheden hebben er alle belang bij om deze sociale economie ademruimte te geven.

voor iedereen een mondiaal basisinkomen
Zelfs een sterk sociaal gecorrigeerde economie én een behoorlijk uitgebouwde economische democratie kunnen niet garanderen dat de welvaart zo goed verdeeld raakt dat iedereen voldoende inkomen verwerft om in de levensnoodzakelijke behoeften te voorzien.
Onverminderd hun andere rechten op werk, op maatschappelijke zekerheid, op kapitaal en op het creëren van welvaart, hebben alle wereldburgers – omdat ze bestaan en dus in alle omstandigheden recht hebben op een menswaardig bestaan - recht op een mondiaal basisinkomen, dat hoog genoeg is om in de basisbehoeften te voorzien.
Dit minimum van mondiale solidariteit is hun onvervreemdbaar aandeel in de aarde en hun waarborg dat ze hun essentiële mensenrechten kunnen uitoefenen. Tevens is het een stimulans van de sociale economie.
Het is een sleutelelement in de herverdeling van de mondiale welvaart die zelf ook weer bron van economisch dynamisme en van de creatie van welvaart is.
En het is ten volle de erkenning dat iedereen schepper is van menselijke en maatschappelijke rijkdom en daartoe het pure overleven moet kunnen overstijgen. Zo is het basisinkomen ook een investering in de samenleving.
Elke samenleving is vrij om haar basisinkomen hoger of zelfs veel hoger te maken.

herverdeling - voor iedereen een maximuminkomen
Sociale rechtvaardigheid, ecologische redenen en de belangen van toekomstige generaties rechtvaardigen de invoering van een maximuminkomen waarover elke wereldburger jaarlijks kan beschikken.
Dit maximuminkomen is gekoppeld aan het basisinkomen en kan dus maar stijgen indien ook het basisinkomen stijgt. In het begin is het maximuminkomen duizend maal hoger dan het mondiale basinkomen. Maar het maximuminkomen kan slechts aan een veel trager tempo toenemen dan het basisinkomen om de bestedingskloof tussen rijk en arm niet verder te laten groeien en om de al te grote inkomenskloof kleiner te maken.
Het maximuminkomen is samen met het basisinkomen een sleutelelement in de herverdeling van de mondiale welvaart die zelf ook weer bron van economisch dynamisme en van de creatie van welvaart is.
In elke samenleving zal de best betaalde of de rijkste uiteindelijk maximaal vijf maal meer besteedbaar inkomen hebben dan de minst betaalde of de armste.

welvaartsverdeling, ecologische economie en democratie:
aardegebruiksrecht als andere naam voor maximuminkomen

Voortaan zal iedereen van bij de geboorte zijn of haar ‘gebruiksrechten’ of ‘trekkingsrechten’ op de aarde krijgen, voor iedereen gelijke rechten. Daar zal men het mee moeten doen, elk jaar opnieuw, een leven lang.
Het milieugebruiksrecht van alle mensen samen mag de draagkracht van de aarde nooit overstijgen en moet voldoende ruimte laten voor de natuur en haar biodiversiteit.
Heel snel, van jongs af aan, zal zo geleerd worden dat iedereen mee verantwoordelijkheid draagt voor die aarde.
De armste mensen en de armste samenlevingen verwerven in een overgangsfase extra gebruiksrechten. Zo kunnen ze hun welvaartsproductie snel en op de meest duurzame wijze laten groeien om eindelijk aan de menselijke basisbehoeften te voldoen.’
Mensen en/of samenlevingen die hun gebruiksrechten niet volledig verbruiken, kunnen ze opsparen of verkopen. Wie meer wil gebruiken van de aarde dan waar men recht op heeft, kan dat enkel door extra gebruiksrechten aan te kopen.
Met de introductie van het aardegebruiksrecht krijgt de democratie pas haar volle betekenis omdat het gelijkheidsbeginsel niet enkel politiek en economisch maar voortaan ook ecologisch van kracht is.

maatschappelijke zekerheid
kinderen, andersvaliden, zieken, werklozen, ouderen

Het mondiale basisinkomen is voor alle mensen de eerste sokkel van de mondiale sociale zekerheid, gewaarborgd door de internationale samenleving wanneer en zolang afzonderlijke samenlevingen het niet kunnen betalen.
Naargelang hun mogelijkheden verhogen de samenlevingen dat basisinkomen zodat het uitgroeit tot een levensvatbaar minimuminkomen voor al hun inwoners.
Maar het menselijke leven is nooit zeker en dus niet vrij van risico’s. Of het vergt extra inspanningen.
Zo vormen gewilde kinderen de toekomst van de samenlevingen en mogen ze geen last zijn.
Wie ziek is, heeft recht op de best mogelijke verzorging en op een gewaarborgd inkomen voor zichzelf en voor wie afhankelijk is van dat inkomen om te kunnen leven.
Aan wie andersvalide is of ongewild werkloos garandeert de samenleving een gewaarborgd inkomen. Beter nog, de samenleving verzekert hen ook van nuttig en fatsoenlijk betaald werk, afgestemd op hun mogelijkheden.
Voor wie een heel leven heeft gewerkt, garandeert een welvaartsvast pensioen een bestaanszekere oude dag.
Een goed uitgebouwde sociale zekerheid – met een wettelijke basis en verplicht voor iedereen - waarborgt in alle samenlevingen alle mensen en alle gezinnen of andere samenlevingsvormen in alle omstandigheden hun bestaanszekerheid en hun integratie in de samenleving.
Bovenop het basisinkomen verschaft zij daarom voor kinderen - die de beste opvoeding en onderwijs verdienen -, voor wie getroffen is door ziekte, voor wie andersvalide is of werkloos en voor gepensioneerden de nodige extra middelen om die zekerheid te realiseren.
Alle samenlevingen verplichten zich ertoe om, uit de welvaart die ze creëren, in de mate van het mogelijke de inkomsten te halen om het basisinkomen voor iedereen en hun sociale zekerheidssysteem zelf te financieren.
Echter, net zoals de mondiale samenleving het basisinkomen garandeert voor alle mensen overal ter wereld, vervult zij ook hier haar herverdelende rol. Zeker in het begin staat zij er mee borg voor dat arme landen over de nodige middelen beschikken om hun burgers van een minimale sociale zekerheid te laten genieten. Deze is namelijk een noodzakelijke voorwaarde om welvarende samenlevingen te kunnen uitbouwen.
Van zodra hun welvaart stijgt, halen ook arme landen daaruit gaandeweg de nodige inkomsten om het basisinkomen voor iedereen en hun sociale zekerheidssysteem steeds meer zelf te financieren.

gezondheid, inkomen en verzekerde gezondheidszorg
Genoeg en gevarieerd kunnen eten is veruit meest belangrijk voor een goede gezondheid. Alle mensen moeten over voldoende inkomen beschikken zodat armoede niet langer ziek maakt. Ook daarom is inkomensherverdeling noodzakelijk.
Basisgezondheidszorg verdient voorrang op hospitaalgeneeskunde. Samenlevingen moeten waken over het goede evenwicht tussen beide.
Alle samenlevingen organiseren een voor iedereen verplichte ziekteverzekering. Die kan volledig publiek zijn. Of overheden garanderen en bewaken die verplichte ziekteverzekering in een niet-winstgevende en niet-commerciële sfeer.
In een goede gezondheidszorg vinden zowel overheden, gezondheidswerkers, maatschappelijke initiatieven zonder winstoogmerk en de privésector hun plaats. Ze is een samenspel van niet-winstgevend initiatief, van publieke sector, van markt en van regelgeving.
Maar nooit worden zieke kwetsbare mensen uitgeleverd aan het winststreven van privébedrijven.

wonen – van een dak boven het hoofd tot leefbare steden
Overheden zijn er verantwoordelijk voor dat iedereen onder dak geraakt van een betaalbare en ecologisch duurzame woning.
Meer nog, zij moeten ingrijpen opdat onze steden leefbaar zijn en ons alles bieden wat we mogen verwachten.
Nog meer, zij moeten exploreren wat het platteland en de kleinere steden te bieden hebben aan een moderne samenleving. Meer dan ooit kan het ook daar goed om werken, wonen en leven zijn. Een levenskrachtig platteland vult onze grote steden aan en ontlast hen.

Dirk Barrez

Deze voordracht is vooral gebaseerd op het boek Van eiland tot wereld. Appèl voor een menselijke samenleving


22-03-2010 om 21:17 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!



Inhoud blog
  • The brave new world is werkelijkheid...
  • ook interessant
  • Yaz...Yasmine...
  • en contraceptie in Belgistan...
  • Problemen in Frankrijk en USA met bepaalde contraceptiva...
  • ergerlijk 2013!
  • Femmes de Rue iedereen geeft commentaar, wij dus ook
  • De valsche Fransman nog maar eens verslagen...
  • Armoedebestrijding...Geen enkele minister heeft er naar gevraagd...
  • anderhalf miljard euro subsidies weggegooid in zonnepanelen...
  • Deltastichting niet blij....
  • Dag Allemaal vaandeldrager in de Vlaemsche ontvoogdingsstrijd!
  • Leve de tsjeven met hun kerncentrales en Bart Van Rompuy
  • Artistieke vrijheid in Vlaenderen en op de VRT!
  • EUREKA en DRIEWERF HOERA HIPHIP geen slimme meter in huis!
  • Hier zijn we weer !
  • >Dewinter getuigt over de zwanworstaanval op kinderen...
  • De voedselberg van Steven De Geynst
  • Luc Barbé...een heel kleine rehabilitatie...
  • een hoofddekselvergelijking
  • verlof voor de geërgerden
  • de duizendzevenentwintigste generatie Vlamingen kent grote leerachterstand
  • l'oiseau bleu
  • De blijde (weder)intrede van Maeterlinck in Gent en over perzikken met 2 k's
  • Belgie in het nieuws
  • Bernard de pilchard en het idyllisch kustlandschap
  • de levensverwachting van de Duitse armen biedt een oplossing voor de vergrijzing!
  • Hoera, de gestapo is terug...de Grimbergse kliklijn
  • leve de revolutie
  • ARCO, Tsjevenstreken in het kwadraat!
  • een visie op de Russische verkiezingen...
  • Wij hangen graag de propere uit...
  • Filip De Winter verhuist naar Namibië, hoera!
  • den ellentrik als grondstof
  • Black woman : Tu sens la fleur le matin et le poireau le soir. Non merci !
  • energie veroorzaakt vergeetachtigheid
  • bijna weer oorlog in Mesen...een belgenmop..
  • RIP SVETLANA ALILUYEVA...wie haar niet kent zoekt het maar eens op en leest haar boeken...
  • zonnepanelen zien klaar maar ook nazidassen op de VRT
  • Vlaanderen op zijn smalst en de lul van de dag
  • een monument
  • young media summit
  • met het schaamrood op de wangen
  • Spanje in actie tegen privatisering van het onderwijs
  • Er zijn dus toch nog verstandige mensen in Vlaanderen....de SERV
  • occupy Wall Street
  • Alaa Abdel -Fattah
  • ARCO het einde...
  • Tolerante Vlamingen?
  • madam van de dag: Ann Branbergen
  • De Brusselse metroerger dan Afghanistan?
  • Naast Plopsaland bestond er ook Shitland
  • Indaver Beveren ligt in Afrika
  • sluikreclame voor La source des femmes en Jacques Bloch
  • IN MEMORIAM
  • Amerika het donkerste voorbeeld
  • extreem rechts weer springlevend!
  • Le Pen en Israel één front??????
  • een andere stem in het debat...
  • Charlie a beaucoup d'ami(e)s en een nieuwe blog !
  • Oakland general strike
  • La belle plume française concernat Charlie: Le Monde
  • solidariteit met Charlie Hebdo
  • op naar de barricades!
  • een grote madam in de rechtbank !
  • Met zijn allen naar een Europees referendum, wij zijn allemaal Grieken!
  • Freya we love you!
  • gooi onze kerncentrales maar dicht, we steken de kaarsen wel aan...
  • Dexia we zijn één en al oor!
  • Zullen de Fransen wel slagen waar de Belgistanen falen?
  • Colloceer Vermeiren!
  • energie eindelijk een debat?
  • We are all Americans!
  • occupy....Chicago is nog steeds Chicago van Al Capone al heet hij nu Emanuel Rahm
  • de dubbeldemocratie Belgistan en de groene stroomcertificaten, twee verhaaltjes
  • de casino van ARCO en de rest...
  • vroem vroem
  • sjot ze uit hun pluche zetels!
  • Indignados in Brussel een succes!
  • nog een beetje chili...
  • Camila Vallejo komt naar Brussel!
  • Arvelor Mitaal of een mooi voorbeeld van roofkapitalisme
  • Het zijn weer harde tijden...
  • Privépolitie ...hallucinant...hier kan zelfs Hasselt nog een punt aan zuigen!
  • CAMILA VALLEJO een rolmodelleke
  • de duisternis regeert over grote delen van de wereld...
  • Revoilà le LKP deze keer in Mayotte...
  • niet alleen Obama schrijft mooie toespraken in de USA...
  • Lap, het is prijs!
  • de uitspraak van de dag
  • de éénwording tussen Zuid en Noord-apenland komt nabij! En Dexia is er nog!
  • In Brussel draagt nu elk schoolkind een kuisheidsgordel!
  • Maikel Nabil
  • no comment
  • We love Freya!
  • Arm België ...
  • We are seeing change in our world, block by block – city by city.
  • Freya is de slimste!
  • WE WON'T PAY
  • Griekenland en de vrije pers een voorbode voor Europa
  • Tot Maandag
  • mensen komen tot inzicht maar véééééééééééél te laat De dure energie...en onze luciede politici
  • China komt in opstand...tegen de zonnepanelen...tja
  • We gaan naar Amerika...
  • slimme meters en de sprookjes van onze vriend Bart Martens
  • INFRAX en slimme meters een duidelijk standpunt hoera!
  • slimme meters en slimme netten deel 2
  • slimme meters en slimme netten deel 1
  • slimme netten weer zo een indianenverhaal...
  • slimme meters ...de ondertekenaars...
  • de slimme meters...iedereen wordt stilaan slim...
  • Over de doden wel kwaaie woorden : einde van de zaak zuster Gabrielle?
  • koorknaap Javaux wordt schandknaap
  • Humberto Prato en De Wever, alles bij elkaar geklutst geeft een mooie omelet
  • De held wordt uitgewezen....petitie voor Ly Khaly
  • Maanpizza's?
  • voor vandaag volstaat één enkele zin...
  • Ere wie ere toekomt SVEN GATZ
  • Misschien willen de rijken wel ooit wat betalen maar intussen creperen de armen
  • de Duitse bron is gevonden...pure nazipraktijken dus vanwege de Ollandse bloggers en fora..
  • Hollandse nazitaal over Islamitische Duitse Turken en incest
  • Ce lion était beaucoup trop flamand ... Cela ne pouvait plus durer
  • een kleine nostalgische bevlieging over Franse lessen en 14-18
  • AI WEI WEI legt uit
  • IJzerbedevaart????? de wadde?????
  • ALI FARZAT: niet iedereen heeft blijkbaar de zelfde humor...
  • en hier zijn de invalide Walen met hun reactie...
  • N-VA is radio Mille Collines en een bende debielen...
  • Inge en de god van mededogen is Miss Universe
  • Dupont en Dupond in het Nieuwsblad
  • We kunnen hier niet tot 5 tellen...
  • neen tegen onverdraagzaamheid: oproep van de progressieve Islamieten
  • PUKKELPOP 2011
  • Daar is de orde weer...oneerlijke concurrentie in Marcinelle
  • Ollands partnership voor Stalinmuseum?
  • Jean Bricmont schrijft een artikel in Counterpunch
  • Nette mensen berokkenen even veel schade als britse plunderaars
  • meer belastingen graag en chique rellen in Lloret
  • verstandige taal...
  • over raddraaiers, imbecielen, stormrammen, linkse idioten en wijze zotten
  • Niemand heeft het monopolie van de waarheid maar praten helpt!
  • nog meer krapuul nu ook in Chili...
  • de verloren jeugd en andere bevlogen romantiek
  • Lessen uit het verleden? Vergeet het!
  • Plunderaars lusten geen boeken...
  • Daar komt Baudrillard : England's burning en B-H-V-jeugd brandt shoppingcentrum Anderlecht plat...
  • London's burning het lijkt stilaan wel op een kleine genocide...
  • London's burning maar er zijn zo wel een paar oorzaken...
  • London 's burning
  • Justice, not charity! en de ouwe Voltaire is weer springlevend!
  • Egypte en Israël zelfde strijd...
  • Kaka als onderpand
  • 8 augustus 1956 Tutti Cadaveri
  • toiletperen en zonnepanelen, de index zal weer stijgen....onze concurrentiepositie gaat er aan...
  • de slimme kleuter van de buren...
  • de Carapilsproleague steigert, u toch ook?
  • het tolerante olland lijkt wel een nazikamp...
  • Rothschild Boulevard ....
  • Israel en de indignados van Rothschild Boulevard
  • Betaalde sex om je studie te betalen...???
  • Terug naar Blankenberge...
  • Oproep aan Jean-Pierre, Siegfried en Benno
  • Frans Crols een groot-Russisch Vlaemsch-nationalist
  • Gevaarlijke onzin in Vlaanderen...
  • de geest van Jef Cognac is terug!
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 3
  • Veel schoon volk...
  • Tanguy Veys krijgt een mail
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 2
  • aaargh, this is really insane
  • in memoriam de socialistische jongeren van UTOYA
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 1
  • De deltastichting en de bolsjewieken....
  • Stiglitz over Euro en Europa
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 5
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 4
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 3
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 2
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 1
  • De grote denkers rond TEKOS Van Windekens en Luc Pauwels
  • Tanguy Veys de man die reageert!
  • Wat weten we over Nieuw rechts in Vlaanderen en Tekos? Deel 1
  • Nieuw Rechts Scriptie van Sofie Delporte deel 2
  • VSV wie zijn de leiders? Grinnik grinnik
  • TEKOS of het nieuwe conservatisme in Vlaanderen...een kleine inleiding
  • Tekos of de nieuwe conservatieven van de deltastichting of het vervolg op het Vlaams Syndikaat
  • Daar is de vlaamsche vakbond VSV een zusje van het VNS?
  • Kroll in Le Soir ter gelegenheid van 11 juli...schitterend
  • dens sos geklopt door Groen op links...
  • De rooie toekomst wenkt!
  • Bart non en het olijke duo
  • verboden te denken in Belgistan
  • Moderne slavernij in Flamanville eindelijk aangeklaagd door politici
  • Talibanfeministe Naomi Wolf over porno en mannen
  • Het diruponotaatje en wat commentaar bij artikel 60 en asiel
  • Daar zijn de eerste ronkende verklaringen op de diruponota
  • Natie en volk laat Gilbert de Tour winnen astamblief...
  • wat cijfertjes over jeugdwerkloosheid...
  • Jeugdwerkloosheid...we moeten er toch maar eens over praten
    Zoeken in blog

    Laatste commentaren
  • What is complicated? (Jill Hopkins)
        op Deltastichting niet blij....
  • Re: (Gigi)
        op soms zijn ook je medestanders een bende idioten
  • Re: (Riz)
        op de intellectuele superioriteit der franstaligen en een vakantietrip naar Sarkoland
  • Foto

    Le seul site qui n'a pas une culture très ancienne des vraies valeurs Flamandes
    Archief per week
  • 31/12-06/01 2013
  • 30/07-05/08 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 06/12-12/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 29/12-04/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008

    Andere URL'zz van ons...
  • Gastenboek
  • Beginselverklaring
  • Mission Statement
  • Onze AO-POSTERS
  • De Schijtoptant

  • Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek. Het is altijd leuk om eens iets van een ander te lezen.


    Blog als favoriet !

    onze ideologische onderbouw
  • WOII Fascisme
  • Spinoza door Etienne Vermeersch
  • Susse van den Ende
  • subversiviteit en situationisme
  • scepticisme en Jean Bricmont en Sokal
  • de grote roerganger en marxbrother 1

  • Buitenlandse voorbeelden om binnenlands na te volgen
  • ressacs Frankrijk
  • Amerika's beste gazet
  • een jonge vriend uit Latijns-Amerika met stamboom
  • bellaciao Frankrijk
  • Teacher dude Griekenland
  • LKP en UGTG Guadeloupe
  • The Huffington Post USA
  • Haaretz Israel
  • Human rights watch
  • IJsland in crisis

    Onze Esthetishe Bovenbouw
  • Bob De Groof
  • Baudouin Breïker
  • Le dernier cri Frankrijk
  • Art brut en aanverwanten
  • De mededeler en Quelle Horreur Olland
  • Schone Vlaemsche Poëzie
  • Muziek en kleinkunst comme on aime
  • @-C-ART-dzz-Offizz

  • Symphatieke blogs van over de taalgrens en Brussel en wijde omgeving
  • Richard III Duc de Gloucester
  • Brussel voor serieuse mensen
  • Taalhistorisch Brussel
  • afrikaanse madammen

  • LINK-swap
  • http://weblog.startpagina.be
  • http://weblog.startpagina.nl/
  • http://weblog.startkabel.nl/
  • http://weblogger.startbewijs.nl/
  • http://besteblogs.eigenstart.nl/

  • Een interessant adres?





    www.desesperado.be

    View blog top tags


    View blog authority




    Pagerankkeyword ranking search engine

    TECHNORATI
    PROFILE




    DOSSIER ENERGIE-DEBAT
  • BLOGBERICHT
    van PART I t.e.m XIII
  • PDF-DOCUMENT
    van PART I t.e.m XIII


  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!