..welkom ! ..welkom ! ..welkom !

~ Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke Randdebiliteit ~

~ HÉT "progressief" Orgaan Der "Hangmatsocialisten" ~
Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke & Politieke Randdebiliteit

Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Israel en de indignados van Rothschild Boulevard
Klik op de afbeelding om de link te volgen

There are three classes of citizens. The first are the rich, who are indolent and yet always crave more. The second are the poor, who have nothing, are full of envy, hate the rich, and are easily led by demagogues. Between the two extremes lie those who make the state secure and uphold the laws.

…And I did not even say it first. Euripides did over 2,400 years ago.

What say you?

Ook in Israël lijkt men het niet meer te pikken dat sommigen alles hebben en velen niets. Huishuren die niet meer te betalen zijn met de lage lonen die jongeren uitbetaald krijgen, de prijzen van de levensmiddelen die de pan uitswingen enz… de Israëlische versie van Tahrir, Syrië, Tunesië, de Spaanse indignados enz enz… want het gaat al lang niet meer over specifieke ondemocratische regimes die wankelen. Het lijkt wel dat de huidige elites zich wat te erg veriijkt hebben en dat de sociale verschillen overal te groot worden. Het klassieke voorbeeld van klassetegenstellingen…en de klassieke reactie op de protesten…allemaal communisten en anarchisten! En toch een symbolische plaats : Rothschild Boulevard

The middle-class anarchists of the tent city revolution

No one knows what to make of the tent protest - which is exactly where its strength lies; its power is in its oddly sharpened innocence, its excess of intuition and inspiration and its lack of polish.

By Bradley Burston Tags: Benjamin Netanyahu Israel housing protest Israel protest Israel strike

Just last week, when a tent city suddenly snowballed the length of Israel's most prestigious boulevard in protest of the lack of affordable housing, Likud lawmaker Ofir Akunis, a former spokesman and adviser for Benjamin Netanyahu, took to state radio to elucidate a government response.

"Part of the protest going on at the moment on Rothschild Boulevard is being driven by a gang of anarchists," the Likud member said, claiming the protesters came from "the adjacent Ahad Ha'am Street, where, as you know, the main branch of the Communist Party is located

It took tens of thousands of people filling Tel Aviv's streets Saturday night, people from all over Israel, from all walks of life, from across the political spectrum, for the government to see theiranarchists forwhat they really are -the middle class - and to realize just how revolutionary all of this is. It took all of them for the government to realize that they had a revolution where they least expected it, when and where they were least prepared for it, led by middle-class young adults that seemed the least likely to ever raise a cry.

You'd expect an Israeli government to know how to deal with a revolution. After all, the story of Israel is a clash of revolutionary movements, the sum total of which is the cabinet table. Every political party was once a revolutionary movement, from the Revisionists that gave birth to the Likud, to the Soviet Jewry movement which spawned Yisrael Beiteinu, to the Sephardi revolution called Shas.

But revolutions get old. Their fire goes out, and with it, their memory. This is what their leaders forget:

When a revolution is born, it is born messy. It erupts hoarse and rough-edged and faltering. Its hunger may not have direction. When a revolution begins to move under its own power, it doesn't play by the rules. It's one of the ways you can know that it's for real. And it's one of the reasons why this one may be so difficult to contain.

No one knows what to make of the tent protest - which is exactly where its strength lies. It does not fit into any Israeli pigeon hole. It leaves experts guessing. Its power is in its oddly sharpened innocence, its excess of intuition and inspiration and its lack of polish.

This revolution is ostensibly about affordable housing. However, it is about much, much more than that. It’s about whether people can actually live in a place like this.

These are people– not people as Jews or as Arabs, not people as fundamentalists or secular, gay or straight, right or left – just people. These are people who as individuals need to live somewhere, have a chance to work, have a chance to get to work, and send children to decent schools.

These are people like students and social workers and doctors who are being worked to death. These are people whom others may call children of privilege, but whose future is, in fact, dimming – turning them into the kind of people who make revolutions.

This revolution is not about the existential threat to Israelis posed by Iran or Hamas. It is about the existential threat to Israelis posed by Israel.

This revolution, not even two weeks old, has already made new rules. You know Israeli politics? You don't know this revolution. This is not mean. This is not pre-packaged and machined. This is, thus far, not a circling drain of bottomless rage, that is to say, it is not one tribe set against another.

This revolution has made even revolutionaries uneasy. It is, thus far, a revolution of humor and heart, of openness and – are you sitting down – respect for differing opinions.

In standard Israeli terms, the chants are far too general to be taken seriously ("The people demand social justice"). Some of the placards are too Yippie-like for dour radicals ("My message is too complex for this sign").

From an Israeli standpoint, the most radical act of this newborn revolution has already taken place. In a country where, whether on serious television roundtables or the Knesset floor, discourse is defined as everyone screaming simultaneously, the "Tent People" have adopted a system that sanctifies listening and respect.

When a speaker is addressing the group, crowd members respond not with interjection but with sign language – raised, fluttering hands signify agreement, crossed fists show disapproval, and a rolling of both hands means the speaker is going on and on without making a point.

Akunis' implication, that the protest was a transient provocation by marginal troublemakers, underscored the government's early dismissal of the protest as of no consequence.

The assumption, of course, had long been that if the protest is not about the Palestinian-Israeli conflict, no one will care. If it is about housing or health care, education, or transportation or food prices or employment – and especially, if it is about all of them - no blood will boil, no public outcry will be heard. The business of government, which is business as usual, will proceed.

But something in the tables has started to turn. Welfare and Social Services Minister Moshe Kahlon has indicated that the government plans to unveil a far-reaching new housing plan in a matter of days. Netanyahu on Sunday dressed down his cabinet for inaction on new ideas to solve the housing crunch. And the prime minister has come under pressure to replace Finance Minister Yuval Steinitz over the issue, possibly with Kahlon.

There is little question that the government hopes that the protest will soon wither. But there is no question that the government must now take it seriously.

For Netanyahu and the present coalition, the most dangerous part of this revolution is that its goal is not to topple the government, but to spur the government to do what it was put there to do – see to the most basic, most crucial needs of ordinary people.

02-08-2011 om 08:53 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Betaalde sex om je studie te betalen...???

Als we blijven afglijden naar Amerikaanse toestanden door het nieuw-rechts gelul te geloven dat belastingen moeten verminderen en de rijken minder moeten betalen omdat ze waarschijnlijk ergens op één of andere manier behoren tot een “uitverkoren” superelite waaraan niet mag geraakt worden dan kom je tot hallucinante situaties. We weten nu dat er ook bij ons zulke partijen bestaan die de ideeën van nieuw-rechts verkondigen. De recente crisis in de USA waar de zogenaamde Tea-party haar slag thuishaalde door geen belastingsverhoging toe te staan op de allerhoogste inkomens en draconische besparingen zal teweegbrengen bewijst nogmaals dat er grote groepen bestaan die absoluuut niet willen geloven in een “algemeen belang”. Enkel het individueel belang telt. Voor rijken en hun kinderen heeft dat natuurlijk weinig nefaste gevolgen maar minder begoeden betalen hiervoor de volle pond. Zeker de jongere generaties die niet beschikken over de peoen van mama en papa. Hieronder een mooi artikel over de gevolgen van deze idiote ideologie. Misschien moeten sommigen er eens goed over nadenken of dit het soort toekomst is dat ze willen voor hun kinderen en kleinkinderen die willen studeren en of ze terugwillen naar het zogenaamde “humanitair paternalisme van rijke vetzakskes”…Prettige lectuur…



NEW YORK -- On a Sunday morning in late May, Taylor left her Harlem apartment and boarded a train for Greenwich, Conn. She planned on spending the day with a man she had met online, but not in person.

Taylor, a 22-year-old student at Hunter College, had confided in her roommate about the trip and they agreed to swap text messages during the day to make sure she was safe.

Once in Greenwich, a man who appeared significantly older than his advertised age of 42 greeted Taylor at the train station and then drove her to the largest house she had ever seen. He changed into his swimming trunks, she put on a skimpy bathing suit, and then, by the side of his pool, she rubbed sunscreen into the folds of his sagging back -- bracing herself to endure an afternoon of sex with someone she suspected was actually about 30 years her senior.

Taylor doubted that her client could relate to someone who had grown up black and poor in the South Bronx. While he summered on Martha's Vineyard, she'd likely pass another July and August working retail in Times Square.

A love match it wasn't. But then again, this was no ordinary date.

A month prior, faced with about $15,000 in unpaid tuition and overdue bills, Taylor and her roommate typed "tuition," "debt," and "money for school" into Google. A website called popped up. Intrigued by the promise of what the site billed as a "college tuition sugar daddy," Taylor created a "sugar baby" profile and eventually connected with the man from Greenwich. ("Taylor" is the pseudonym she uses with men she meets online. Neither she nor any of the other women interviewed for this article permitted their real names be used.)

In her profile on the site, Taylor describes herself as "a full-time college student studying psychology and looking to meet someone to help pay the bills." Photos on the site show her in revealing outfits, a mane of caramel-colored hair framing her face. But unlike other dating sites, where a user might also list preferred hobbies or desired traits, Taylor instead indicates preferences for a "sugar daddy" and an "arrangement" in the range of $1,000 to $3,000 a month.

Story continues below

Saddled with piles of student debt and a job-scarce, lackluster economy, current college students and recent graduates are selling themselves to pursue a diploma or pay down their loans. An increasing number, according to the the owners of websites that broker such hook-ups, have taken to the web in search of online suitors or wealthy benefactors who, in exchange for sex, companionship, or both, might help with the bills.

The past few years have taken an especially brutal toll on the plans and expectations of 20-somethings. As unemployment rates tick steadily higher, starting salaries have plummeted. Meanwhile, according to Jeffrey Jensen Arnett, a professor of psychology at Clark University, about 85 percent of the class of 2011 will likely move back in with their parents during some period of their post-college years, compared with 40 percent a decade ago.

Besides moving back home, many 20-somethings are beginning their adult lives shouldering substantial amounts of student loan debt. According to Mark Kantrowitz, who publishes the financial aid websites and, while the average 2011 graduate finished school with about $27,200 in debt, many are straining to pay off significantly greater loans.

Enter the sugar daddy, sugar baby phenomenon. This particular dynamic preceded the economic meltdown, of course. Rich guys well past their prime have been plunking down money for thousands of years in search of a tryst or something more with women half their age -- and women, willingly or not, have made themselves available. With the whole process going digital, women passing through a system of higher education that fosters indebtedness are using the anonymity of the web to sell their wares and pay down their college loans.

"Over the past few years, the number of college students using our site has exploded," says Brandon Wade, the 41-year-old founder of Seeking Arrangement. Of the site's approximately 800,000 members, Wade estimates that 35 percent are students. "College students are one of the biggest segments of our sugar babies and the numbers are growing all the time."

Wade identifies clients who might be students on his site by a .edu email address, which the site verifies before it will allow a profile to become active. Currently, 82,510 profiles on the site contain one or more of the following keywords: school, college, university, money for school, student debt, college debt, tuition or college expenses. Wade says 110,126 women and 25,363 men list "student" as their occupation.

Wade rewards students who use a .edu email address to register on Seeking Arrangement by automatically upgrading their free, basic membership to a premium membership, allowing them to send unlimited free messages and granting them exclusive access to the site's cadre of VIP sugar daddies. The site also includes a complimentary stamp on sudent profiles, certifying them as a "college sugar baby."

Wade sees his company as providing a unique service, a chance for "men and women living through tough economic times to afford college." He bristles at the notion that he's merely running a thinly veiled, digital bordello, choosing instead to describe his site as one that facilitates "mutually beneficial relationships."

Taylor doesn't explicitly refer to what she was doing in Greenwich as prostitution, but she now allows that her primary motivation was, indeed, money. She and her host ended up in his bedroom, where he peeled off her bikini.

"I just wanted to get it over and done with as quickly as possible," recalls Taylor, forcing out a nervous smile. "I just wanted to get out of that situation as safely as possible, pay off my debt, and move on."

While she and her host hadn't agreed to a set amount of money, on the drive back to the train station in Greenwich he handed her $350 in cash. She pocketed the envelope, seeing it as decent money for half a day's work. But once on the train and no longer worried for her safety, she started to agonize over what she had just done.

"I never thought it would come to this. I got on the train and I felt dirty. I mean, I had just gotten money for having sex," says Taylor, who never heard from the guy in Greenwich again. "I guess I accomplished what I needed to do. I needed the money for school. I just did what needed to be done."

And she's still doing what needs to be done. With tuition due in September to pay for her last semester of college, Taylor's back on the hunt for other, more lucrative online hookups.


"It's a very expensive job," says Jack, a 70-year-old sugar daddy, who describes himself as a "humanitarian" interested in helping young women in financial need. Jack isn't the name that appears on his American Express black card, but an identity he uses when shopping online for companionship and sex.

Jack says he meets up twice a week with a young woman from Seeking Arrangement. He typically forks over about $500 a night -- and that's not including lavish dinners at Daniel or shopping excursions on Madison Avenue.

"Unlike a traditional escort service, I was surprised to find such an educated, smart population," says Jack, during cocktail hour recently at the Ritz-Carlton in Manhattan. He said he lives next door in a penthouse apartment overlooking Central Park South and pays $22,000 a month in rent.

In his profile on Seeking Arrangement, Jack describes himself as a 67-year-old with a bachelor's degree. Prior to retiring, the divorced Charleston, S.C., native says he founded four financial services companies. But after taking a big hit in the financial crisis and being forced to downsize, Jack says he had to part ways with his private jet due to what he describes as "reduced circumstances." On the site, he lists his annual income as $1 million and his net worth as something between $50 and $100 million.

While sugar babies can create profiles on Seeking Arrangement free of charge and a regular sugar daddy membership costs $50 each month, Jack pays $2,400 a year to belong to the Diamond Club. For a sugar daddy willing to pay up, the site says it verifies his identity, annual income, and net worth and then ensures his profile gets the most traction by continually allowing it to pop up in the top tier of search results.

Educated, debt-ridden 20-somethings happen to be an age demographic that intersects nicely with Jack's preferences. "I only go out with girls 25 and under," says Jack, whose thick head of white hair and bushy eyebrows form a halo around a red, flushed face. "But I can't walk into a bar and go up to a 25-year-old. They'd think I'm a pervert. So, this is how I go about meeting them."

As he continues, he repeatedly glances over his shoulder to make sure no one is listening.

"Most of these young women have debt from school," says Jack, who finds most young women also carry an average of $8,000 in credit-card debt. "I guess I like the college girls more because I think of their student debt as good debt. At least it seems like I'm helping them out, like I'm helping them to get a better life."

"By the way, how old are you?" he asks, inching closer.

"Older than 25," I respond.

Wade, who started Seeking Arrangement back in 2006, can easily identify with the Jacks of the world. He created the site for fellow high-net-worth individuals who "possess high standards but don't have a lot of time to date the traditional way."

Wade, whose legal name is Brandon Wey, says he changed his name to better appeal to his clientele. "They're more familiar with Hugh Hefner than with some Asian guy from Singapore," he explains. Wade got the idea for Seeking Arrangement more than 20 years ago, while in college at the Massachusetts Institute of Technology.

Watching from the sidelines as his beautiful dorm mates pursued significantly older, moneyed men, Wade fantasized about someday becoming one such man. After business school at MIT and stints at General Electric and Microsoft, Wade dabbled in various start-ups before finally creating his own.

Awkward and shy, he started Seeking Arrangement in part because of his own inability to attract younger women. "To get the attention of the girl I really wanted to meet, I was kind of at the mercy of the statistics of traditional dating sites. I'd write hundreds of emails and only get one or two replies," says Wade, who is now divorced. He says married men account for at least 40 percent of the site's sugar daddies. Sugar babies outnumber sugar daddies by a ratio of nearly 10 to 1. Wade declined to disclose how much money he makes from the site. With more than 115,000 sugar daddies averaging $50 a month in membership fees, and some paying more to belong to the exclusive Diamond Club, it's safe to assume Wade's investment has more than paid off -- and that's not even including advertising revenue.

Debt-strapped college graduates weren't included in his original business plan. But once the recession hit and more and more students were among the growing list of new site users, Wade began to target them. The company, which is headquartered in Las Vegas, now places strategic pop-up ads that appear whenever someone types "tuition help" or "financial aid" into a search engine. And over the past five years, Wade says he's seen a 350 percent increase in college sugar baby membership -- from 38,303 college sugar babies in 2007 to 179,906 college sugar babies by July of this year.

At The Huffington Post's request, Seeking Arrangement listed the top 20 universities attended by sugar babies on the site. They compiled the list according to the number of sugar babies who registered using their .edu email addresses or listed schools' names on their profiles. New York University tops the list with 498 sugar babies, while UCLA comes in at No. 8 with 253, and Harvard University ranks at No. 9 with 231. The University of California at Berkeley ranks at No. 13 with 193, the University of Southern California ranks at No. 15 with 183, and Tulane University ranks at No. 20 with 163 college sugar babies.

Seeking Arrangement is hardly the only website with a business model that revolves around the promotion of sugar daddy and sugar baby relationships. More than half a dozen websites advertise such services.

For instance, offers college students "who need that special education from wealthy benefactors. Find that special someone to help you with books, dorm, rent or tuition today!" Meanwhile, defines a sugar baby as an "attractive and young woman. Beautiful, intelligent, and classy college students, aspiring actresses or models."

While more conventional dating site claims 20 million members and claims 3.5 million members, "sugar websites" generally contend with more modest, though growing, user bases. According to online dating entrepreneur Noel Biderman, unlike conventional dating sites, "arrangement-seeking" websites are the only ones where women consistently outnumber men. Biderman says the lone exception to this rule is, where far fewer men ultimately complete its lengthy, required questionnaire.

Biderman, the 39-year-old founder and CEO of Avid Life Media, runs a number of arrangement-seeking sites. He's also the creator of, which is a website for married people looking to have affairs.

Currently, Avid Life Media operates two websites that promote what the company calls "mutually beneficial relationships." Over the past year in particular, Biderman says he's seen college-educated women signing up in droves.

On one such site,, Biderman estimates that 47 percent of its 1.3 million members are women currently enrolled in college. And on, he says 31 percent of its 387,000 members are female college students.

Much like Seeking Arrangement's Google ads, Biderman advertises his arrangement-seeking websites on MTV and VH1, since both television stations appeal to the demographic he covets.

After sampling the profiles of some of the women on his sites, Biderman concludes their debt, combined with a weak economy, has many clamoring for a sugar daddy to call their own. Their search makes sense to Biderman, who volunteers that, while now married, he would have made for an excellent sugar daddy in his younger days.

"Let's say you're a recent graduate, with $80,000 in debt and a job that pays $35,000 a year. It's tough to pay that amount of debt down, live in a decent city and still be able to socialize and do fun things. At some point, you'll have to start making major sacrifices," he says. "But what if all of a sudden, the only sacrifice is the age or success level of your boyfriend or some guy you occasionally hang out with? That becomes a real game-changer in how you get to live your life."

Biderman finds some women seek arrangements to help get them through a particularly difficult week or month, while others saddled with significantly more debt might search for a longer-term, more lucrative hookup. Either way, Biderman sees men wanting "young, vivacious arm candy while women want a guy who can take them out for a Michelin two-star dinner, take them on the trip of their dreams, or who knows, maybe they'll even find some guy to pay off their debt."


When Barb Brents, a professor of sociology at the University of Nevada, Las Vegas, conducts research in various legal brothels in the state, she finds women hailing from a variety of different backgrounds. "The women tend to be from working-class or middle-class backgrounds, but a good number are from upper-class families, too," she says. Brents often finds that women turn to sex work when, in their professional lives, they're unable to make ends meet.

Brents equated modern-day college students seeking online sugar daddies to a phenomenon among young, working women nearly a century ago. During the 1910s and 1920s, some young women who worked at minimum-wage jobs during the day would supplement their meager paychecks by meeting up with male suitors at night. They'd swap companionship and sex in exchange for either a clothing allowance or rent money. Such women, explains Brents, never referred to themselves as prostitutes.

"When people think about sex work, they think of a poor, drug-addicted woman living in the street with a pimp, down on their luck," says Brents, who co-authored "The State of Sex: Tourism, Sex and Sin in the New American Heartland." "In reality, the culture is exceedingly diverse and college students using these sites are but another example of this kind of diversity."

With the exception of women who consider sex work their profession, Brents finds that nearly all the women she encounters in her research describe it as a temporary, part-time, stopgap kind of measure.

"These college women didn't see themselves as sex workers, but women doing straight-up prostitution often don't see themselves that way either," says Brents. "Drawing that line and making that distinction may be necessary psychologically, but in material facts it's quite a blurry line

"I was thinking about going on Match but I needed help financially," says a 25-year-old student at a trade school in New York. When meeting men online, she sometimes goes by the name of Suzanne. "I guess what finally pushed me over the edge was that I needed help to pay off my loans from school."

Earlier this spring, after Suzanne got fired from her job as a waitress at a diner on the Upper East Side, a girlfriend suggested she create a profile on Seeking Arrangement. Suzanne had grown desperate after falling behind on rent. She also needed to come up with $3,000 for a trimester's worth of paralegal classes.

Suzanne already has an associate's degree in elementary education from a community college in New Jersey. Unable to find a job as a teacher's aide, she decided to enroll in paralegal classes at night. But after losing her job, the extra debt proved more than she could afford. She took out $10,000 in loans to pay for a year of school and promptly went on the hunt for a sugar daddy.

Over the past few months, Suzanne says she's gone on more than 40 dates with men from the site. She's not interested in getting wined and dined every single time. At a minimum, she hopes for at least a modicum of attraction. She's already turned down a man who weighed 400 pounds, as well as the advances of countless married men. Though desperate, Suzanne says a homewrecker she is not.

Following numerous emails and chats on the phone, Suzanne generally schedules a first meeting with a man in a public place -- a crowded restaurant, cafe or bar.

After nearly giving up on finding an arrangement, Suzanne recently met a 39-year-old college professor from Dover, N.J. So far, the two have gone on three dates. They typically meet at his house, where he usually cooks her dinner. Afterwards, they have sex.

"After all the assholes I've met, this guy's a real gentleman," says Suzanne, during a break before class. "At the end of the night, he usually gives me $400 or $500 bucks. It's not bad money for a night." While the men typically pay per meeting, Suzanne is hoping to set up an ongoing hookup. Mostly, she doesn't want the men thinking she's only seeing dollar signs, pegged to when her rent or tuition money is due.

Story continues below

While she does not label herself a prostitute, Suzanne's not one to mince words: "If this isn't what prostitution is called, I don't know what is."

"Under the banner of sugar daddy and sugar baby arrangements, a lot of prostitution may be going on," says Ronald Weitzer, a professor of sociology at George Washington University, where he studies the sex industry.

Weitzer says arrangement websites operate lawfully since simply advertising for a sugar daddy or sugar baby is within the realm of legality. "The only illegal aspect would be if the individual receives some kind of direct payment or material compensation for sex."

Allen Lichtenstein, a private attorney in Las Vegas who specializes in first amendment issues, affirms that in order for an exchange to be classified as prostitution there has to be a clear "meeting of the minds" that the arrangement is a quid pro quo, or exchange of sex for money. Absent an immediate sex-for-pay exchange, the legal waters grow far murkier.

"One could even consider certain marriages where there are unequal financial resources to not be overly dissimilar," says Lichtenstein. "But any relationship that is an ongoing one that's not purely about sex but may have a sexual aspect to it, you can't really classify as prostitution. It would simply cover too much ground."

But Weitzer views more extended, involved relationships -- say, a monthly stipend or dinner and occasionally having sex -- as ways for both "college girls and sex workers to camouflage what's very likely prostitution."

Weitzer sees college women as particularly susceptible to entering such an arrangement, especially during times of economic distress. "I could easily see people who have been in college at an elite university, who are paying a lot of money and racking up a ton of debt -- perhaps law school or medical students -- being more attracted to something like this, rather than someone who went to a state school or someone with little or no debt."

Weitzer also sees a potential danger for young women getting sucked into making large sums of money and later finding it difficult to abandon such a lifestyle. "The more you make, the harder it becomes to transition away from," says Weitzer, "just like high-end sex workers anywhere."


A year ago, Dayanara started dating an older, married executive while working as a summer intern at an investment bank in New York. The relationship quickly blossomed into a sugar daddy relationship, with him sending her a monthly allowance of $5,000 when she returned to Florida International University in the fall. The two would meet up once every few weeks, for a night out in Miami or a romantic weekend in the Caribbean.

Dayanara, now 23, would set some of the money aside for school and living expenses, often sending the remainder home to her parents in Puerto Rico. Eventually, the relationship soured. And after graduating in May with $30,000 in student loan debt and another $10,000 in credit card debt, she grew increasingly desperate.

In May, Dayanara moved back to New York. Rather than look for a job on Wall Street, she began an elaborate online hunt for other hookups. She says she's now engaged in three separate sugar daddy relationships, in addition to working part time as a topless masseuse on the Lower East Side. On her profile on Seeking Arrangement, she describes herself as a M.B.A. student from Bahrain.

An entertainment industry executive she met on the site regularly gives her $2,500 for a night of dinner and sex. Meanwhile, she's paying off her debt and saving for her dream graduate school: a Ph.D. in finance from the London School of Economics.

Her biggest fear is that one of these days she'll run into one of the bankers from her former life. "The decision was a hard one to make because if I do this and get found out, I will never have a career in this industry again," says Dayanara, whose dark eyes and tan skin allow her pretend whichever fantasy her client desires, be it a Spanish, Indian or Middle Eastern mistress.

Six of the eight women interviewed for this article mentioned the longer-term psychological toll of pretending to be someone else. Double lives and dual identities are common for both the women and men involved in sugar relationships. Lately, when Dayanara catches her reflection in a storefront window, she says she sometimes doesn't know which version of herself is staring back.

To play it safe, Dayanara and most of the women generally tell one friend where they're going. In the case of Suzanne, neither her father, who works as an emergency room physician, nor her mother, who works as a registered nurse, knows about her new job. Both Suzanne and Dayanara also have to keep their work hidden from most of their friends, fearing the stigma associated with revealing their secret.

"Some people can have difficulty integrating those two lives. You're involved in both a secret world and a public world," says Weitzer. "This type of concealment can create a lot of stress for people involved in these types of relationships. The question becomes how well you can manage this cognitive dissonance."

Besides the stress, Weitzer mentions other challenges for the college student hoping to leave sex work behind and eventually assume a nine-to-five gig. Gaps on resumes notwithstanding, the difference in pay can come as quite a shock. "For someone who's been doing it for a while, it can be difficult to stop doing it and suddenly transition into a normal job or date men without as many resources."

As two enterprising anthropology undergraduates at George Washington University, Elizabeth Nistico and Samuel Schall tackled the phenomenon of sugar daddy culture for a recent school project. Schall studied young, gay sugar babies, and Nistico explored the straight scene. Of their study's 100 participants, more than half said the money they received financed their education. On average, the relationships lasted between three and four months.

Nistico found that some of the sugar babies used the excuse of the economic downturn for behavior she thinks they would still have otherwise condoned. "We concluded that people who say they have a sugar daddy to pay off their loans are people who would already contemplate being in that relationship if the economy was doing just fine," says Nistico, whose subjects frequently mentioned the recession, a bad economy or debt as motivating factors in their decisions.

Outside the U.S., a handful of scholars in the United Kingdom recently examined shifting patterns of sexual behavior among college students tied to rising amounts of debt. Ronald Roberts and Teela Sanders, two social science professors in the U.K., contend that a combination of rising tuition, increased debt, a culture of mass consumption and low-wage work are luring students to the sex industry in greater and greater numbers. They fear that as college costs continue to rise, more students will pursue sex work.

Roberts asked 315 college students at a university in London about their participation in sex work. The findings were stark. Nearly 17 percent said they would be willing to participate in the sex trade in order to pay for their education, while 11 percent indicated a willingness to work directly as escorts. A decade ago, only 3 percent answered in the affirmative. Today's respondents are far more likely to have peers who are working in the industry.

This past spring, two researchers at Berlin's Humboldt University reported somewhat similar findings in other parts of Europe. In Berlin, a city where prostitution is legal, they found that one in three university students would consider sex work as a viable means of financing their studies. Nearly 30 percent of students in Paris similarly responded in the affirmative. Finally, of the 3,200 Berlin students sampled, 30 percent of students working in the sex industry reported being in some amount of education-related debt.

"I attribute it to the rising cost of college and ease of loans, especially in an economy where the buying and selling of emotions and companionship is increasingly easy to afford," says Sanders, who teaches at the University of Leeds.

Roberts fears arrangement-seeking websites are but another invitation for rich men to abuse young, vulnerable women. "It's really the perfect storm of debt and a down economy, not to mention a generation of middle-class women coming of age who were raised to believed that their sexuality isn't something to be afraid of," says Roberts, a professor at Kingston University.


"I'm honestly surprised there aren't more college students doing this," says Jennifer, not blinking. She's a 23-year-old recent graduate of Sarah Lawrence College.

Fed up with young, unemployed men her own age, Jennifer recently began trawling for a sugar daddy to pay down about $20,000 in student loan debt. She also wouldn't mind a clothing allowance or rent money for her studio apartment in New York's East Village.

A week ago, she boarded a plane to Florida to spend the weekend with a 30-something banker she met on He told her his house was undergoing a renovation and instead drove her to a nearby hotel, where they spent the night together.

"Yeah, sure, he could have been a psycho, a killer," says Jennifer over breakfast. At nine o'clock in the morning, she's in a full face of makeup. On her profile she describes herself as a yoga teacher and personal trainer. "Barring rape or death, what's the worst thing that could happen to me?"

At the end of the weekend, the man handed her 10 crisp $100 bills. They next plan to rendezvous in Orlando in August.

Jennifer doesn't label what she's doing as prostitution. "I'm not a whore. Whores are paid by the hour, can have a high volume of clients in a given day, and it's based on money, not on who the individual actually is. There's no feeling involved and the entire interaction revolves around a sexual act," says Jennifer, who wears a $300 strapless dress purchased with money from her most recent conquest. The rest of the money, she says, went towards paying down her student loans.

"My situation is different in a number of different ways. First of all, I don't engage with a high volume of people, instead choosing one or two men I actually like spending time with and have decided to develop a friendship with them. And while sex is involved, the focus is on providing friendship. It's not only about getting paid."

Jennifer and many of the other young women realize the clock is ticking -- and it’s not ticking in their favor. In these circles, youth and beauty reign supreme, with most men preferring the company of a sugar baby in their early-to-mid twenties.

"I realize I'm not going to have it forever," Jennifer says, brushing her blond, wavy hair off to one side. "While I've still got it, I'm going to milk it for all it's worth. I mean, maybe I'll get swept off my feet. Really, anything could happen."

Andrew Lenoir contributed reporting.

02-08-2011 om 08:25 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Terug naar Blankenberge...
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Het verblijf in Blankenberge hebben we overleefd en we zijn even terug in de werkelijkheid gestapt. Niet dat we erg enthousiast de realiteit terug omarmen. Intussen blijkt kindergekrijs in ons Vlaanderenland uitgeroepen tot milieuoverlast. Terwijl we dit schrijven raast hier een moto voorbij voortgestuwd door een aantal decibels waarmee hij in Francorchamps onmiddellijk wordt uitgesloten. We lazen evenneens de krachtdadige uitspraken van de enige kandidaat sossenvoorzitter Tobback II. Klinkt erg strijdvaardig maar we zien liever praktijkvoorbeelden. In Noorwegen gaat de sociaal-democratische partij er aardig op vooruit in de peilingen. Misschien moet Vlaams uiterst-debiel-rechts een aanslag overwegen op een kamp van animo. Nee, laat maar. In Syrië hebben ze een president die trouwens heel erg veel karaktertrekken gemeen lijkt te hebben met de Noorse flippo. Al diegenen die het niet eens zijn met zijn wereldbeeld worden afgeknald. Zou die vent ook even "krankzinnig" zijn dan die Noor?
Gelukkig zijn we toch maar mooi aan een wereldcrisis ontsnapt door het grote Amerikaanse compromis. Compromis? Hoe zo compromis? Dooeenvoudig bezuinigen op de sociale uitgaven en geen bal belastingen meer voor de rijken en de bedrijven....
Vandaag in de Morgen een uiterst lezenswaardige bijdrage:

Obama spreekt steeds vaker taal van Republikeinen

01/08/11, 07u06

Johan Depoortere stelt dat de schuldencrisis nu al een verliezer heeft: de Amerikanen die de magere steun van de overheid nodig hebben. Depoortere is gewezen VS-correspondent van de VRT.

  •  Als de rijkste gezinnen en bedrijven evenveel belastingen zouden betalen als ze in 1961 deden dan zou de schatkist jaarlijks 716 miljard dollar aan bijkomende inkomsten hebben. Vaarwel schuldencrisis!  
De schuldencrisis in de Verenigde Staten is geen natuurramp zoals de tornado's en de winterstormen die met de regelmaat van een klok Amerika teisteren. Het is ook geen nieuw fenomeen, maar het gevolg van een door mensenhanden gemaakte economische politiek, begonnen met Ronald Reagan, voortgezet door Bill Clinton en nu enthousiast overgenomen door de eerste zwarte president, Barack Obama.

Franklin Delano Roosevelt drukte tegen een vijandige oppositie en een deel van zijn eigen Democratische achterban de New-Dealwetgeving door die de Amerikaanse werkende mensen een zekere bescherming bood tegen werkloosheid, ziekte en ouderdom. Roosevelt deed dat niet uit liefde voor de arbeidersklasse maar omdat de machtsverhoudingen in het voordeel waren van radicale vakbonden. Hij begreep dat toegevingen nodig waren om de essentie van het systeem in stand te houden. Hetzelfde kan worden gezegd van Lyndon B. Johnson die met zijn 'Great Society' armoede en racisme in Amerika uit de wereld wou helpen.

De sociale programma's van Roosevelt en Johnson waren niet gratis: ze werden gefinancierd door belastingen op de grote inkomens. Maar de rijkste Amerikanen hebben zich nooit met die stand van zaken verzoend. Ze gingen in de tegenaanval tegen wat ze 'socialisme' noemden en vanaf de jaren '80 boekten ze daarbij het ene succes na het andere. Het belastingaandeel van de rijkste Amerikanen en hun grote bedrijven, de corporations, is gestaag afgenomen. De federale regering kreeg het steeds moeilijker om de budgettaire gaten te vullen. Ronald Reagan en zijn opvolgers gaven de schuld daarvan niet aan de rijken maar aan de modale Amerikaan en de armen. De voornaamste slachtoffers van de 'saneringen' waren de sociale programma's die het leven van de gewone Amerikanen draaglijk maken. Dat we vandaag van een schuldencrisis spreken is daarvan het rechtstreekse gevolg.

Het Institute for Policy Studies illustreert deze trend met hallucinante cijfers. Als de rijkste gezinnen en de bedrijven die meer dan 1 miljoen dollar per jaar vangen evenveel belastingen zouden betalen als ze in 1961 deden dan zou de schatkist jaarlijks 716 miljard dollar aan bijkomende inkomsten hebben. Vaarwel schuldencrisis! De econoom Peter Diamond en Emmanuel Saez, een onderzoeker aan de Universiteit van Californië, hebben berekend dat de hoogste inkomens (de top 1 procent) jaarlijks gemiddeld 22,4 procent afdragen aan de belastingen. Ook als dat percentage zou verdubbelen, dan nog zouden de 1 procent rijkste Amerikanen dubbel zoveel verdienen als hun soortgenoten in 1970. Diamond en Saez berekenden ook dat de 400 rijkste Amerikanen een gemiddeld inkomen van 270,5 miljoen dollar per jaar genieten. Dezelfde top 400 moest het in 1970 omgerekend in dollars van 2008 met 'slechts' 13,3 miljoen stellen. De top 400 heeft met andere woorden in veertig jaar tijd zijn inkomen met 20 vermenigvuldigd. Maar in 1955 betaalde diezelfde groep 51,2 procent belastingen, in 2008 nog slechts 18,1 procent. De miljardair Warren Buffett betaalt minder belastingen dan zijn secretaresse, zegt hij zelf.

Afhankelijk van rijken
Dat alles is geen geheim en de verklaring is niet ver te zoeken. Elke Amerikaanse president is voor zijn verkiezing afhankelijk van de bijdragen van diezelfde rijke Amerikanen en hun bedrijven. Een 'onzichtbare primary', die van het grote geld, schift het deelnemersveld lang voor de echte verkiezingsstrijd begint. Barack Obama is op die regel geen uitzondering. In zijn campagne heeft Obama met succes de mythe verspreid van de miljoenen kleine donoren. In werkelijkheid kwam het gros van zijn campagnegeld van Wall Street, mediabedrijven, universiteiten en advocatenbureaus.

De zogenaamde ruk naar rechts van de president is dan ook fantasie. President Obama is op geen enkel moment de strijd aangegaan met hen die gezworen hebben het nu al zwakke systeem van sociale zekerheid in de VS uit de wereld te helpen. Wat hadden we anders verwacht van een president die in een opiniestuk in de aartsconservatieve Wall Street Journal "het vrijemarktkapitalisme de grootste kracht voor welvaartverspreiding ter wereld" noemde? Alleen de retoriek is veranderd: Obama spreekt nu steeds openlijker de taal van de Republikeinen en de vijanden van elk overheidsingrijpen. Door nu te beweren dat "we moeten besparen om de economie gezond te maken" maakt hij zich de woordvoerder van de meest reactionaire Republikeinen, zegt zelfs een kritische aanhanger van de president als de econoom en Nobelprijswinnaar Paul Krugman.

Het zou de bittere ironie van de geschiedenis zijn als een Democraat, en bovendien de eerste zwarte president, de droom van reactionair Amerika waar zou maken: de totale afbraak van de sociale programma's als de pensioenwetgeving (Social Security) en openbare gezondheidszorg voor ouderen en armen (Medicare en Medicaid). Maar wat ook de uitslag zal zijn van het compromis over de schuldencrisis, nu al staat vast wie de verliezers zijn: de miljoenen Amerikanen die voor het naakte bestaan afhankelijk zijn van de toch al magere steun van de overheid.

en als kers op de taart is er natuurlijk Belgiës première van de Amerikaanse smurfenfilm. In vergelijking met de realiteit lijken de smurfen inderdaad de vesrtandigste aardbewoners te zijn. In elk geval trekken wij ons nog een tijdje terug in Blankenberge. Misschien vinden we daar wel soelaas in de  "revuetempel"  Het Witte Paard...

01-08-2011 om 08:52 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oproep aan Jean-Pierre, Siegfried en Benno
Zo beste lezertjes, deze formidabele doordachte toespraak van een groot Vlaemsch denker vat netjes samen hoe er dus gedacht et gepraat wordt in Vlaanderens rechtse intellectuele middens. Hoe positioneert men de hardwerkende en natuurlijk steeds perfecte Vlaming (tenzij hij links zou zijn) tegenover de "sandalendragende kutmarokkaantjes", welke stroming draagt in feite de verantwoordelijkheid voor het nationaal-socialisme in Duitsland, de sociaal-democratie natuurlijk, de beken Vlaamse intellectuele bekeerlingen zoals Rondas, Bracke en Bernhardt...
Nu we het daar toch over hebben over die stroom van bekeerlingen...we hadden toch eens graag wat commentaren gehoord van deze nieuwe zogenaamde bekeerlingen over hun nieuwe vrienden die hen zo graag koesteren omwille van hun deze keer wel correcte ideeën...Voor praatvarens als Rondas en Bracke moet dat toch niet meteen een probleem zijn om  zeer  klaar en duidelijk komen uit te leggen wat ze van zulke nette vrienden als deze Frans Crols denken? Of zien we het verkeerd als eminente leden van de linkse kerk?
Zeg ons wie je vrienden zijn en wij zeggen wie je bent. Ok een cliché en niet altijd waar maar dit is dan een gelegenheid om de "flou artistique" weg te nemen. Neen, we maken ons geen begoocheling over de impact van dit blogje. Ze kunnen het eens proberen rond het thema Islam en immigratie om hun persoonlijke stellingen zeer duidelijk uit te leggen op één of andere Vlaamse cultuurzender of liever nog vlak na de zoveelste heruitzending van een aflevering van De Kampioenen" als gans Vlaanderen kijkt en luistert....en zet de rest van het "Vlaemsche Ratpak" er ook maar bij. De Sanctorums, Stormes enz...we kijken er al naar uit op welke ideologische punten deze denkers verschillen van de Noorse flippo...en ze zullen wel afkomen met de theorie van vrijheid van meningsuiting maar uiteindelijk zullen ze weinig nuancering toevoegen aan de radicaliteit van de Noorse flippo of van één of andere extreme imam. Want extremisme valt in feite steeds terug op het scenario van een John Wayne-Western. Wij zijn de goeie helden met een witte hoed en de slechten dragen een zwarte hoed of hebben pluimen in hun haar
en de volgende dagen doen we het wat rustiger aan want we gaan ook op trainingskamp Blankenberge

28-07-2011 om 08:35 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Frans Crols een groot-Russisch Vlaemsch-nationalist

Lees en proef de hieronder opgenomen toespraak van Vlaams denker en eminent spreker Frans Crols, lid van alles en nog wat dat  idioot rechtse lulkoek verkoopt.


Eerst uitleggen wie  Frans Crols is. Want gelijk welke van Pieperzele kan dwaze klap verkopen en dat via Internet als een nieuwe ideologie verspreiden. Deze Frans is echter andere koek. Het gaat hier om een rasechte “Vlaemsche intellektuweel” een groot denker en daar blinkt Vlaanderen wel erg in uit vooral als het gaat over dit soort rechtse “sotternijen”. Begin al vast jullie Russisch te oefenen, beste lezertjes…


Frans Crols

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Frans Crols (Turnhout, 24 december 1942) is een Vlaams journalist.

Hij volgde een opleiding tot licentiaat handels- en consulaire wetenschappen en was achtereenvolgens onderwijzer, kaderlid in Congo, redacteur bij de Gazet van Antwerpen en redacteur, redactiechef, hoofdredacteur en directeur van het financieel-economische weekblad Trends.

Als columnist neemt Frans Crols Vlaamsgezinde standpunten in. Hij is tevens lid van de denkgroep In de Warande die in november 2005 het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen in Europa publiceerde.

Hij zorgde voor controverse toen hij als gastspreker op de IJzerwake in augustus 2009 stelde desnoods Brussel te laten vallen om Vlaamse onafhankelijkheid te bereiken.

Hij is kernlid van de Vlaams-republikeinse denkgroep Res Publica.



En dit moet wat geactualiseerd worden want onze Frans is inmiddels gepensioneerd directeur bij Trends maar blijft voorzitter van de adviesraad



Beminde gelovigen van de rechtse kerk

Dit is een gastartikel door Frans Crols, lid van de Academische Raad van LIBERA!. Plaatsing van een gastartikel op de Libera!-site betekent niet dat Libera! het op alle punten eens hoeft te zijn met de auteur(s).

Hieronder volgen stukken uit de toespraak van Frans Crols op het TeKoS-colloquium van 2 april jongstleden aan de Universiteit Antwerpen. De volledige tekst zal te lezen zijn in het nog te verschijnen extra nummer van TeKoS.

Beminde gelovigen van de rechtse kerk,

De trotskist en hoogleraar Jan Blommaert ontkent het licht van de zon in zijn essay “Links van de kerk” in Knack van 16 maart en op de webstek Een boek over zijn verzinsel is op komst bij uitgever EPO, het gauchistische uitgeefhuis. Wat is het verzinsel? Het essay “Links van de kerk” weerlegt dat er een linkse kerk is en ontkent dat de progressieven jarenlang het debat over de multiculturele samenleving hebben gedomineerd. Neen, beminde gelovigen, het is rechts dat het debat over de multiculturele samenleving naar zijn hand heeft gezet; wij, conservatieven, rechtsen hebben het hoogste gekraaid, en kregen de meeste steun, over standpunten als Vlaanderen voor de Vlamingen, selectieve inwijking, voorrang voor de Europese Leitkultur. Blommaerts polemiek is van een haast Goebelliaanse gotspe. Of er een linkse kerk, een verzameling van linkse kapelletjes of een linkse oecumene is, is een kwestie van woorden, van semantiek. Feit is en blijft dat tot voor een korte tijd de vooruitstrevenden, zoals het apostelen van Gramsci past, ALLE, ALLE sleutelposities innamen in de media en daardoor ALLE debatten naar hun hand konden zetten. Ik denk aan de recente en schitterende essaybundel “De Islam” van Wim Van Rooy en Sam Van Rooy waar ik op terugkom. De Van Rooys hebben daarover sinds november 2010 interviews weggeven in de Nederlandse kwaliteitskranten, waren te gast in De Balie in Amsterdam, kwamen er mee op de Nederlandse televisie. In Vlaanderen dat geen linkse kerk, geen linkse censuur heeft volgens Jan Blommaert, is “De Islam” tot vandaag doodgezwegen door De Standaard (buiten een akkefietje van Mia Doornaert in haar column), De Morgen, Knack, de VRT, VTM en noem maar op.

Intellectueel is een sappig en heerlijk woord. Een intellectueel maakt deel uit van een intellocratie en daarin is het goed toeven: gekeken wordt in de huiskring van de ïntellocraat naar Canvas, geluisterd wordt naar Klara, gelezen wordt in De Morgen of Humo, en ver is men van de hufters die zich verlustigen aan pulp als Goedele, Familie, Thuis en Big Brother. Onder intellectuelen was het, zeker in Vlaanderen, tot voor kort mega-tof.

Iedereen dacht Politiek Correct en wie niet PC was bestond niet, verdiende verdelging door de malcontent dood te zwijgen, publicatierecht te ontnemen, een uitgever af te pakken, een professoraat of een mediajob te weigeren.

De heren en dames intellectuelen ankeren sedert mei ’68 gemoedelijk en exclusief ter linkerzijde. Simpel. Een rechtse intellectueel is een contradictie, kan niet bestaan, heeft niks te vertellen. Johan Huizinga, Leo Strauss, C.S. Lewis, Ludwig Witgenstein,


Roger Scruton, Andreas Kinneging, Theodore Dalrymple, om slechts enkele behoudende, rechtse mensen op te sommen, missen geloofsbrieven in de ogen van de Politiek Correcten. Evenzeer als de mindere goden Pim Fortuyn, Martin Bosma, en recente bekeerlingen van links: Jean-Pierre Rondas, Wim van Rooy, Benno Barnard, Siegfried Bracke en we vergeten er. Het beekje van progressieve kameleons die rechts, centrum, conservatief vervellen wordt een riviertje.

Je moet van goeden huize zijn om de Deltastichting te kennen, Tekos te kennen, publieke intellectuelen te kennen als Luc Pauwels, Johan Sanctorum, Paul Belien, Koenraad Elst, de genoemde Van Rooy’s (mensen met een linkse en loge-achtergrond). Het cordon sanitaire heeft op een haar na zijn antidemocratische muren niet meer kunnen optrekken rond de zelfverklaarde conservatief Bart De Wever. Dat is Vlaanderen, en dat is het effect van de onbestaande linkse kerk.

Nooit zal ik vergeten wat de Nederlandse socioloog en historicus, J.A.A. van Doorn bewees in zijn schitterende “Duits socialisme, het falen van de sociaal-democratie en de triomf van het nationaal-socialisme” (2007): het verraad van het Duitse volk door de klerken van de sociaal-democratie opende de deuren voor een variant van het socialisme, het nationaal-socialisme. Geert Wilders en Filip De Winter zouden niet bestaan, zonder het nuffige discours van de heren en dames van stand van links.

WIE ZIJN WIJ? Wat is onze identiteit?

Ik kijk naar u en mij, naar ons in de spiegel van kutmarokkaantjes in Brussel, van allochtone jongeren die meewerken aan de zender Kif. Zij noemen zich les Borromites, zeven jongens en vier meisjes en stappen rond met micro’s en opnameapparatuur in het Brusselse Allochistan. De Vlaming is voor de jonge allochtoon in de eerste plaats “une victime”, een slachtoffer, de “seut”, de zwakkeling. Het is iemand die je voor je kar kunt spannen, bijvoorbeeld op school. Je kunt er geld van aftroggelen, hij is genereus en naïef. Een geïnterviewde zegt: “Een Vlaming? Dat is iemand die altijd het onderspit delft. “Quand ils passent dans Ie quartier, on les rackette”. We geven die af en toe meppen, “des tartes” in het Frans, om de oren... De jongeren hebben het niet over taal. Een Flamand kan in hun ogen net zo goed een Franstalige Brusselaar zijn. Als hij maar “studieux” is, ijverig op school. Vlaming-zijn wordt door allochtonen geassocieerd met sociale status. Met rijkdom. Een Vlaming is geslaagd in het leven. “C’est quelqu’un qui fait les choses bien”. Het levert de merkwaardige uitdrukking op “devenir un flamand”, wat zoveel wil zeggen als: opklimmen op de sociale ladder. De Vlaming is gedisciplineerd, is op school met alles in orde, heeft altijd zijn vieruurtje bij, betaalt zijn busabonnement, eet met zijn familie op vaste uren. Enzovoort.

DAT ZIJN WIJ, en geef toe die kutmarokkanen zijn volleerde en slimme sandalendragende sociologen.

IK HEB HET ondanks de intelligente waarnemingen van de Brusselse allochtoontjes gehad met het multiculturele verhaal.

IK HEB HET gehad met het eensluidende ophemelen van alles wat de Verlichting ooit zou gebracht hebben, er zijn elementen in de anti-Verlichting, de anti-Lumières die een debat waard zijn.


IK HEB HET gehad met dat grote, bureaucratische, onwerkbare, leuterende Europa. Mijn hart en geest gaan naar de Nederlanden en een Rijnbond.

IK HEB HET gehad met de verwerping van de geopolitiek en nieuwere begrippen als geo-economie om mensen en klemtonen van honderd jaar geleden. Want geo-economie is voor Vlaanderen en Nederland een geopolitiek bindmiddel.

Een nieuwe Rijnbond. In snel tempo wordt duidelijk dat de Europese Unie splitst. Duitsland domineert het noorden, Frankrijk loopt hijgend het zuiden achterna. Vlaanderen moet uit economisch belang aansluiten bij de Rijnlanden.

Zelfs Paul Magnette (PS), la voix de son maître di Rupo, weet het. Hij ziet een verwantschap tussen België en Duitsland en sprak over toenadering. Die stelling gaat nog meer op voor Vlaanderen. Of er een grote of een kleine breuk komt door confederalisme of independentisme maakt voor dit thema niet uit: Vlaanderen dient kleur te bekennen en zich te openlijker dan ooit te wenden naar Duitsland. Dat is de economische en politieke motor van de Europese Unie, of wat er van zal overblijven als de zuidelijke leden verder kwakkelen. De berichten blijven eensluidend: Duitsland doet het prima. Frankrijk dat economisch tien jaar verloor, kijkt naar de oosterbuur. In 2000 bedroeg de Franse uitvoer 55% van de Duitse, vandaag 40%. Eurocommissaris voor Economie, Olli Rehn, bevestigde op 1 maart dat de noordelijke landen met een sterke exportsector, het nummer 1 is Duitsland, in 2011 sneller groeien dan de zuidelijke lidstaten. En dat is geen toeval, maar een constante door de Duitse noestheid en nuchterheid.

Dr. Dirk Rochtus, expert Duitsland, docent Diplomatieke Geschiedenis van de Lessius Hogeschool (Antwerpen), ex-beleidsmedewerker van Vlaams minister Geert Bourgeois (toen bevoegd voor het buitenlandbeleid, nu is Kris Peeters chef buitenland in zijn Vlaamse regering): “Jarenlang heb ik in Antwerpen het Centrum voor Duitslandkunde van de Lessius Hogeschool mee geleid. Dat is economisch en politiek belangrijk voor de haven en voor Vlaanderen. De economische temperatuur van Duitsland bepaalt voor een groot deel de economische temperatuur van Vlaanderen. Dan heb ik het nog niet over de specifieke verbindingen tussen de chemienijverheid van Vlaanderen en haar, dikwijls, Duitse moederbedrijven, en de auto-industrie. Duitsland zal in de toekomst belangrijker worden voor ons.”

Rochtus pleit voor een meer open en gedurfde band tussen Vlaanderen en Duitsland. Vlaanderen is een goed partnerland met Nederland en Duitsland langs de delta van Schelde, Maas en Rijn en mits wij meer eigen beleid kunnen voeren hebben wij veel affiniteit met een gezonde euro, of neuro _ een noordelijke euro of DM-euro.

In de hoofden van de Europese leiders, en dat zijn niet de premiers van de kleine landen, wel van hun confraters van de grote landen, zit een onzichtbare grens. Die loopt langs de noordgrens van België en scheidt Nederland, Duitsland en de noordelijke EU van het zuiden. Dat houdt in, dat er een stille eensgezindheid is bij de hoogste Europese beslissers om Vlaanderen te blijven toewijzen aan Frankrijk. Parijs speelt enthousiast mee. België en Vlaanderen zijn Franse economische koloniën, ook in 2011. De Paribas BNP Fortis-affaire is de laatste bevestiging van deze trend.


Wie twijfelt moet enkel uit zijn boekenrek, of uit de bibliotheek, twee reeksen essays, samengebracht door Hans Brockmans, halen en doorbladeren: “Vlaanderen, Een Franse kolonie” (Davidsfonds, 1993) en “200 jaar filiaal, De Franse greep op de Vlaamse economie” (Davidsfonds, 1995). De eerste reactie van de Franstalige media en elite op die boeken was: “Dit is verwerpelijke ethno-economie”. De sfeer draaide toen hun eigen Brusselse of Waalse voormannen door de Franse bazen bij het huisvuil werden gezet: burggraaf Davignon verpieterde tot een lakei van Parijs om zijn hachje te redden, Philippe Bodson verloor het gevecht om Tractebel uit de greep van Suez te houden. De situatie is er, zie onder meer het bancaire plaatje, niet op verbeterd.

Vlaanderen heeft talent om op het economische vlak de band aan te snoeren met Duitsland. Thomas Leysen (50), zoon van André Leysen, in de herfst voorzitter van KBC, en redder, met Karel Vinck, van Union Minière, kort nadien herdoopt tot Umicore, is een symbool van de relaties tussen Vlaanderen en Duitsland. Hij is onder meer Duitstalig van huis uit, beweegt bekwaam en met gezag in hoge Belgische en internationale zakelijke kringen, woont in Antwerpen, leidt het VBO tot april 2011, is bestuurder bij de Duitse bank Metzier en voorzitter van Corelio (De Standaard, Het Nieuwsblad, enz.). KBC heeft jarenlang KBC’tjes gemaakt of opgekocht in Midden-Europa. De blik naar het oosten zit ingesleten in de bankstrategie.

IK HEB HET gehad met de onwaarheden in Europa over de niet-westerse inwijking en de werkelijkheid van de islam.

IK HEB HET gehad met de onkunde, het onbegrip over het conservatisme in Vlaanderen.

Ik pleit voor politieke stappen: Fase 1 is Vlaamse onafhankelijkheid, Fase II is een Confederatie van de Lage Landen, Fase III is een Rijnbond van Duitsland, Nederland en Vlaanderen, en Fase IV is een archipel van substructuren à la een Rijnbond binnen een Europese Gemeenschap van de Atlantische Oceaan tot de Oeral.

Ik pleit om die fases intellectueel te ondersteunen door: klassieker middelbaar en hoger onderwijs, afremming en omkering van de niet-westerse immigratie en het herstel van een door christelijke en conservatieve idealen doordesemde Europese Leitkultur.

lezing aan het colloquium van de Deltastichting

Frans Crols


28-07-2011 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gevaarlijke onzin in Vlaanderen...
en we nodigen iedereen uit om eens wat commentaren te lezen in grote Vlaamse kranten om duidelijk te maken wat we bedoelen met "de geest van Jef Cognac". Als je na de gebeurtenissen in Noorwegen nog zulke dingen schrijft dan zou de advocaat van de Noorse flippo eveneens krankzinnigheid pleiten. Als je je menselijk gedrag moet enten op het gedrag van je Duitse herdershond als ideologische basis voor je paranoia, dan hoor je eigenlijk thuis in een instelling...
We stellen jullie ook voor aan collega-blogger en idioot eerste klas : je moet daar maar even gaan surfen en bedenken dat dit blog nr 1 staat op de lijst van de politieke blogs in Vlaanderen...
Waar blijven ze toch zulke onzin halen? Waar halen ze hen vandaan dat de dader ooit lid is geweest van de Noorse arbeiderspartij?

En altijd maar dat woordje ‘duiden’ : elke gebeurtenis moet ‘geduid’ worden, ttz. voorzien van de ideologische kleur van de brenger vaN het nieuwsfeit. Ha Ja! Want de mensen zijn te stom om te zien en te begrijpen. Zelfs mijn Duitse Herders moeten niet ‘geduid’ worden als iemand aanbelt en binnenkomt op hun terrein : in en wildvreemde herkennen ze automatisch de vriend of de te wantrouwen bezoeker…

‘Duiden’ in mijn ogen is trachten te beïnvloeden. Als ik zeg ‘Pak ze’, dan is dat duiden. Ook als ik zeg ‘Af’ is dat duiden, want instinctmatig heeft het beest veel vroeger dan wijzelf de toestand doorzien. En…het zijn maar beestjes…..

In het geval ‘Noorwegen’ is de oorspronkelijke agressieve duiding tegen hun kop aan het slaan….Als we nog een paar maanden verder zullen zijn, zal wel blijken waarom juist de dader, die uit de ‘Arbeiderspartij’ komt, juist deze Partij en vooral haar toekomst wilde treffen…Hij is trouwens daarin voor zover gelukt, waant het zal nooit meer zijn zoals voorheen….

1 reactie uit Het Nieuwsblad (gedeeltelijk)

27-07-2011 om 08:42 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt geest van Jef Cognac is terug!
Klik op de afbeelding om de link te volgen Voilà, zo hebben onze nieuwsgierige lezertjes kunnen kennismaken met de waanideeên van nieuwe Raspoetins die in sommige Vlaemsch-nationale en vooral erg belegen kringen als grote denkers worden binnengehaald. Misschien zullen de meesten onder onze lezertjes, behalve de Tanguykes dan, wel de bedenking koesteren dat niemand zulke idioten gelooft. Ha neen? Wel morgen leveren we jullie een mooi bewijs van het tegendeel en dan nog wel uit zeer onverdachte Vlaemsch-nationalistische hoek. Je weet wel uit de hoek waar men beweert het testament van onze "IJzerjongens" uit 1914-1918 in ere te houden en opkomt voor een Vlaemsche staat. We hebben zelf verschillende "IJzerjongens", Fronters en zelfs collaborateurs uit 40-45 "voor de goeie zaak" in onze kennissen- familiekring gehad. Mensen vol idealen, mensen die geloofden in rechten voor Vlamingen, mensen die in de bond voor vlaamse ambtenaren hebben moeten vechten tegen de franstalige vooroordelen over de Vlaamse collaboratie. Mensen die dus ook op bepaalde momenten verkeerde keuzes hebben gemaakt en die zich nadien heel pijnlijk bewust zijn geweest van die verkeerde keuzes. Maar nooit zou iemand van deze mensen de dwaze praat die nu door bepaalde Vlaemsch-nationalisten wordt verteld serieus hebben genomen. Morgen publiceren we zo een volledig idiote toespraak van enen niet volledig onbekende Frans Crols die beweert een intellectueel te zijn en hiervoor ook doorgaat. Want je ziet die man allerlei in allerlei kringen en verenigingen speeches komen geven. Als je vandaag in de kranten moet lezen dat de advokaat van de Noorse flippo nu reeds zonder medisch onderzoek beweert dat zijn cliënt krankzinnig en dus ontoerekeningsvatbaar is omdat - en we citeren -"hij denkt dat hij de enige is die begrijpt wat de waarheid is" en "mijn cliënt denkt dat hij een oorlog voert" dan vrezen we dat we meer dan de helft van de nieuw-rechtse Vlaemsch-nationalisten en neo-verdinaso's moeten interneren op basis van deze kenmerken. Als je merkt dat het "boer gansendoncksyndroom" dat niet meer is dan de alombekende parvenu-mentaliteit een bepaald soort "intellectuelen" doet bijeenklitten in kringen waar uiteindelijk nog slechts dwaas gewauwel wordt verteld dat echter gevaarlijke gevolgen kan hebben op jonge mensen die liever daden zien dan steriele debatten met cognac- en cointreauwalmen dan wordt je toch even stil. De oudsten onder ons zullen begrijpen wat het betekent wanneer we zeggen dat de geest van "Jef Cognac" weer uit de fles is. Jef Cognac, alias Jef Vandewiele had ook zijn gelijke niet in gewauwel en heeft veel jonge mensen zo zot gekregen dat ze hun leven hebben gegeven voor zinloze en valse idealen. Hij was niet alleen natuurlijk en hij was niet de laatste. Zijn erfgenamen zijn weer druk bezig...
en voor de jonkies onder onze lezertjes geven we graag wat duiding over "Jef Cognac" die ook "hogere studies" had gedaan wat hen nooit heeft belet om dwaasheden te verkondigen en wat zeker geen alibi mag zijn om alles klakkeloos te geloven wat zulke "orakels" zeggen.

in Wiki:

Jef van de Wiele

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Fredegardus Jacobus Josephus (Jef) van de Wiele (Deurne, 20 juli 1903 - Brugge, 4 september 1979) was een Vlaams nationaalsocialistisch activist. Tijdens de jaren 30 en 40 was hij hoofdredacteur van DeVlag en hij collaborareerde tijdens de Tweede Wereldoorlog met de nazi's.

Jef van de Wiele was de zoon van August van de Wiele, de burgemeester van Deurne (provincie Antwerpen). Hij promoveerde in 1936 in de Wijsbegeerte en Letteren. In datzelfde jaar werd hij hoofdredacteur van het tijdschrift DeVlag, onderdeel van de Deutsch-Vlämische Arbeitsgemeinschaft, kortweg DeVlag genoemd. Naast het hoofdredacteurschap trad Van de Wiele ook op als organisator van de Vlaams-Duitse Cultuurdagen waar Duitse en Vlaamse DeVlag-leden 'culturele informatie' uitwisselden.

Na de Duitse inval in Polen werden de activiteiten van DeVlag door de Belgische regering opgeschort. Toen België echter bezet werd door de Duitsers kon DeVlag weer van start. Omdat de meeste Vlaamse en Waalse fascisten door de Belgische regering naar Frankrijk waren gedeporteerd, maar dat met Van de Wiele niet het geval was, meldde Van de Wiele zich direct na de Belgische capitulatie bij de Duitsers en bood zijn diensten als collaborateur aan. Zeker het eerste jaar van de bezetting was DeVlag de belangrijkste collaborerende organisatie in Vlaanderen, omdat het VNV (Vlaamsch-Nationaal Verbond), nog enigszins twijfelde over collaboratie.

Omdat DeVlag geen politieke partij was, maar een culturele organisatie konden er ook VNV'ers tot DeVlag toetreden, hetgeen aanvankelijk maar mondjesmaat gebeurde.

Na de Duitse inval in de Sovjet-Unie in 1941 stond Van de Wiele vooraan om de Duitsers te helpen. Samen met ander DeVlag-aanhangers propageerde hij Vlaamse deelname in de Waffen-SS om aan het oostfront te strijden.

Jef van de Wiele van net als andere DeVlag-aanhangers voorstander van Vlaamse opname in het Derde Rijk.

Als hoofdredacteur van het tijdschrift DeVlag maakte hij zich schuldig aan antisemitisme. Hij citeerde vaak letterlijk de Duitse antisemieten Julius Streicher en Joseph Goebbels.

Op 30 augustus in 1944, toen de geallieerden de Belgische grens bereikten, riep Van de Wiele de leden van DeVlag op om naar Duitsland te vluchten. Samen met andere collaborateurs werd Van de Wiele lid van de Landsleiding een soort nationaalsocialistische Vlaamse regering in ballingschap.

Na de Duitse capitulatie (mei 1945) liet men Van de Wiele aanvankelijk ongemoeid. Van de Wiele werd privé-leraar voor de kinderen van een Duitse baron. In december 1945 veroordeelde een Belgische rechtbank Van de Wiele ter dood. In mei 1946 werd hij door de geallieerden van Duitsland naar België overgebracht. In november 1946 werd het vonnis omgezet in levenslange gevangenisstraf. In 1963 werd hij vrijgelaten en ging werken voor de vertaaldienst van een Duitse fabriek. Later leefde hij in Nederland, waar hij de aandacht trok door zijn contacten met de weduwe Rost van Tonningen. Op hoge leeftijd keerde hij naar België terug.

Jef van de Wiele overleed op 76-jarige leeftijd.

27-07-2011 om 08:23 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 3
Klik op de afbeelding om de link te volgen

The Moscow-Tokyo Axis

The cornerstone of Dugin’s approach to the Far East lies in the creation of a “Moscow-

Tokyo Axis.” In relation to Japan, he emphasizes, “the principle of a common enemy [that is,

the United States]” will prove decisive (p. 234). As in the case of Germany, Japan is to be

offered an imperial Grand Bargain. Dugin recommends that the Kuriles be restored to Japan as

Kaliningrad is to be restored to Germany (p. 238). For future expansion purposes, Japan is to be

encouraged to impose “its own ‘new order,’ which it planned to carry out in the 1930’s, in the

Pacific Ocean” (p. 277).

Another important ally of Eurasia-Russia, Dugin notes, will be India, which, like Japan,

will be invited to join Russia in efforts to contain and perhaps dismember China. The two

Koreas and Vietnam will also be invited to participate in this effort (p. 360). Mongolia is seen as

constituting “a strategic ally of Russia” and is to be directly absorbed into Eurasia-Russia. (p.


Like the United States, the People’s Republic of China is seen as constituting an

enormous danger for Eurasia-Russia. Once it rejected Mao’s healthy path of “peasant

socialism,” China set about instituting economic reforms which have been achieved “at the price

of a deep compromise with the West” (pp. 232-233). China, in Dugin’s perverse view, verges

upon being an Atlanticist factotum.

At several points in his book, Dugin gives vent to a fear that China might at some time in

the future “undertake a desperate thrust to the North – into Kazakhstan and Eastern Siberia” (p.

172). In a section entitled (in English) “The Fall of China,” Dugin directly warns: “China is the

most dangerous geopolitical neighbor of Russia to the South” (p. 359). China, he maintains, is a

danger to Russia both “as a geopolitical base for Atlanticism and by itself, as a country with

heightened demographic compactness in quest of ‘no man’s land’” (p. 360).

Because of the threat to Russia’s vital geopolitical interests represented by China, Dugin

holds that the PRC must be dismantled. He underlines: “Tibet-Sinkiang-Mongolia-Manchuria

taken together comprise a security belt of Russia” (p. 363). Eurasia-Russia must seek at all costs

to promote “the territorial disintegration, splintering and the political and administrative partition

of the [Chinese] state” (p. 360). “Without Sinkiang and Tibet,” he concludes, “the potential

geopolitical breakthrough of China into Kazakhstan and Siberia becomes impossible” (p. 362).

As “geopolitical compensation” for the loss of its northern regions, China, Dugin

recommends, should be offered development “in a southern direction – Indochina (except

Vietnam), the Philippines, Indonesia, Australia” (p. 363). These areas constitute China’s

appropriate sphere of dominance.

It should be noted that in the lengthy postscript section appended to the 1999 version of

Foundations of Geopolitics, Dugin reaffirmed his belief in the need for Eurasia-Russia to effect a

dismembering of China (p. 781). In an interview given by Dugin in late July 2001, however, he

backed off slightly from this position – presumably in deference to Putin’s stated position on


China – but only to a degree. He continued to insist that Russia’s relations with Japan, Iran, and

India were more vital and significant than those with China.50

The Moscow-Teheran Axis

The most ambitious and complex part of Dugin’s program concerns the South, where the

focal point is a Moscow-Teheran axis. “The idea of a continental Russian-Islamic alliance,” he

writes, “lies at the foundation of anti-Atlanticist strategy… [T]his alliance is based on the

traditional character of Russian and Islamic civilization…” (p. 158). “On the whole,” he

continues, “the entire Islamic zone represents a naturally friendly geopolitical reality in relation

to the Eurasian Empire, since the Islamic tradition … fully understands the spiritual

incompatibility of America and religion. The Atlanticists themselves see the Islamic world, on

the whole, as their potential opponent” (p. 239).

As the result of an especially broad Grand Alliance to be concluded with Iran, Eurasia-

Russia, Dugin maintains, will enjoy the prospect of realizing a centuries-old Russian dream and

finally reaching the “warm seas” of the Indian Ocean. “In relation to the South,” he writes, “the

‘geopolitical axis of history’ [Russia] has only one imperative – geopolitical expansion to the

shores of the Indian Ocean” (p. 341). “Having received geopolitical access – in the first place,

naval bases – on the Iranian shores,” he writes, “Eurasia will enjoy full security from the strategy

of the ‘Anaconda ring’…” (p. 241). Eurasia-Russia and the Empire of Iran, he emphasizes, will

have “one and the same geopolitical tendency…” (p. 242).

As a consequence of this Grand Alliance, Eurasia-Russia, Dugin asserts, should be

prepared to divide up the imperial spoils with “the Islamic Empire in the South” (p. 239). After

asking the question “What is the Russian South?” Dugin answers that it includes “the Caucasus

[all of it]”; “the eastern and northern shores of the Caspian (the territories of Kazakhstan and

Turkmeniya)”; “Central Asia, including Kazakhstan, Uzbekistan, Kirgiziya and Tajikistan”;

plus “Mongolia” (already discussed). Even these regions, he notes, should be seen “as zones of

further geopolitical expansion to the south and not as ‘eternal borders of Russia’” (p. 343).

“Control over the Caucasus,” Dugin notes at one point in the book, “opens … an exit to the

‘warm seas’…” (p. 349).

The extensive stretch of territory lying to the south of the Russian Federation is, thus, to

be divvied up with a future Iranian Empire and, it emerges, with Armenia as well. “A special

geopolitical role,” Dugin writes, “is played by Armenia, which is a traditional and reliable ally of

Russia in the Caucasus. Armenia will serve as a most important strategic base in the thwarting

of Turkish aggression to the north and to the east…” It is necessary, therefore, he maintains, to

create “the [subsidiary] axis Moscow-Erevan-Teheran” (p. 352). “The Armenians,” Dugin

underlines with approval, “are an Aryan people … [like] the Iranians and the Kurds” (p. 243).

Azerbaijan represents one example of how the trio Eurasia-Russia, Iran, and Armenia

might choose to divide up the spoils. “If Azerbaijan,” Dugin warns, “maintains its [present] pro-

Turkish orientation, then that ‘country’ will be split up among Iran, Russia and Armenia. Almost

the same holds true with regard to other regions of the Caucasus – Chechnya, Abkhaziya,

Dagestan, etc.” (p. 243). “It makes sense,” Dugin writes elsewhere, “to bind Azerbaijan to Iran”

(p. 352).

Dugin underlines that Kazakhstan will be integrated “into a common continental bloc

with Russia” (p. 354). Abkhaziya, too, will be tied “directly to Russia” (p. 351). A “united

Osetiya” might also, he speculates, be incorporated into Eurasia-Russia (p. 351). And as for the

remaining parts of Georgia? Dugin implies that what remains of this Orthodox Christian country

after Russia absorbs Abkhaziya and South Osetiya might be turned over to Iran as booty,

appropriate punishment, presumably, for its prickly independent course toward Russia in the

post-communist period.

A key reason for concluding a Grand Alliance with Iran, Dugin explains, is Russia’s need

for a Muslim ally in its struggle against secular Turkey and “Islamic Saudi Arabia” with its

dangerous Wahhabism. Turkey, it emerges, is to be treated as harshly as the United States and

China. “It is important,” Dugin writes, “to take into consideration the necessity of affixing to

Turkey the role of ‘scapegoat’ in this [Eurasian] project” (p. 244). Kurds, Armenians, and other

Turkish minorities are to be provoked into rebellion. There is a need, Dugin stresses, to create

“geopolitical shocks” within Turkey (p. 352). Like Azerbaijan, Dugin predicts, Turkey could in

the future be dismembered by Eurasia-Russia, Iran and Armenia. If, however, such a

dismemberment should not occur, then, like China, Turkey must be encouraged to expand

exclusively southward, “into the Arab world through Baghdad, Damascus, and Riyadh…” (p.



In a moment of exultant imperial elan, Dugin revealingly trumpets at one point in his

book: “The battle for the world rule of [ethnic] Russians has not ended” (p. 213). It is necessary

to speak the unvarnished truth. An official advisor on geopolitics to the speaker of the Russian

State Duma is a dangerous Russian fascist. As has been noted, Dugin also enjoys reported close

ties to elements in the Presidential Administration, the secret services, the military, and the

parliament. While Dugin’s influence should in no wise be exaggerated, it should also not be

understated. One is required to ask whether Russian fascism – a tendency which exhibits

contempt both for international borders and for international law – has a realistic chance of

emerging as the “new political thinking” in international affairs in Vladimir Putin’s Russia. In

late 1998, one Russian academic, Andrei Tsygankov, appropriately warned that the discourse of

Dugin and of like-minded “Eurasians” is in reality “the discourse of war.”51

Interviewed by a journalist from the army newspaper Krasnya zvezda in May of 2001,

Dugin patiently explained: “Eurasian space is the territory of Russia, the countries of the CIS

and a part of the adjacent territories to the West and to the South, where there is no clear-cut

geopolitical orientation. All of this comprises Eurasian strategic space broadly understood.”52

The army reporter offered no objections to this quite mad schema.

Aleksandr Dugin’s Foundations of Geopolitics, to sum up, represents a harsh and cynical

repudiation of the architecture of international relations which was laboriously erected following

the carnage of the Second World War and the emergence of nuclear weapons. With Dugin and

with his “system,” one has returned, it seems, to something like the combustible inter-war period

and to something akin to the rise of fascism in Europe, with the lurid imperial fantasies of the

Duce and the Fuhrer and other fascist demagogues. Could, one wonders, a reversion to a

destructive past be the “dividend” which Russia and the West are to receive for having finally

and with enormous effort put an end to the Cold War?

Postscript—Aleksandr Dugin after 11 September 2001

In the period directly following the attacks upon the United States on 11 September 2001,

Dugin’s political stock in Russia appeared at first to be as high as ever. Over the course of a

single week in late September, he was, for example, featured twice on the pages of the military

daily, Krasnaya zvezda.53 From September through December 2001, Dugin continued to benefit

from broad exposure in the Russian media. He exploited this situation to launch one assault after

another against what he considered to be deeply flawed policy decisions on the part of the

Russian leadership vis-à-vis the American military buildup in Afghanistan and, especially, on the

subject of the obtaining by the U.S. of basing rights in former Soviet Central Asia.

Comparing the attacks of 11 September to such key historical events as the assassination of

Archduke Ferdinand and the Nazi invasion of Czechoslovakia, Dugin decreed that the twentyfirst

century “has begun as an epoch in the hegemony of the U.S. in the world, as a mono-polar

world.”54 In Dugin’s perverse view, it was the United States government itself that was behind

the events of 11 September, events which had been unleashed to distract the American public

from the weak state of the country’s economy. “Whoever was the author of the terror acts,”

Dugin commented to a Kazakhstani publication, “had to be a very serious structure, and only the

U.S. is that.”55

By conducting an all-out assault on Islamic radicalism, the U.S., as Dugin saw it, had directly

endangered the Russian state, not to speak of his own cherished Eurasian project. As a result of

the assault by the U.S. on the Taliban, “the situation will be destabilized throughout the world

wherever there is an Islamic populace. In addition to Islamic states, this zone includes Eurasia,

Russia, and Europe…. Henceforth Russia must live in an infinitely less secure position… The

situation seems to me to be catastrophic.”56

How should Russia have reacted to the vigorous American response to the events of 11

September? What Russia should have done, Dugin insisted, was to announce that it intended “to

preserve full neutrality” with regard to the conflict in Afghanistan and that it would remain true

to the “multi-polar model of the world.” Russia should have come to immediate agreement

“with China, India, Iran and other Islamic countries concerning the elaboration of a single


What particularly exercised Dugin was the fact that recent polls suggested that the Russian

populace shared his ideas and not those of the Russian leadership. He cited the results of a

public opinion survey conducted by the All-Russian Center for the Study of Public Opinion

(VTsIOM) on 2-5 November 2001: 71% of respondents in that poll believed that Russia

belonged to a “‘Eurasian’ or Orthodox civilization” and that a Western path of development was

thus unsuitable for the country; only 13% of respondents deemed Russia to be “a part of Western


During the first three months of 2002, Dugin virtually disappeared from the pages of the

Russian press. Presidential disfavor may have been a factor behind this (temporary) change in

status. In mid-January 2002, Putin, during a state visit to Poland, affirmed unambiguously:

“Russia is a European country and not a Eurasian one, if one takes into account the cultural

criteria proposed by [the late] Academician Dmitrii Likhachev.”59 These comments may have

been directed, inter alia, at Dugin and his followers.

The Founding of the “Eurasia” Political Party

By the spring of 2002, Dugin had managed to emerge from brief obscurity and to reclaim and

perhaps increase the level of political influence that he had enjoyed before the events of 11

September 2001. On 30 May 2002, the founding congress of the “Eurasia” Political Party,

headed by Dugin, was held in Moscow. At that time, the political-social movement “Eurasia”

was officially transformed into a political party of the same name. A total of 204 delegates

representing fifty-nine regions of the Russian Federation were in attendance. It was announced

at the congress that the new party, which was said to number 10,000 members nation-wide,

intended to compete for seats in the State Duma during the forthcoming December 2003

elections. It was apparently a perceived strong need to involve Dugin and his new party in the

Duma election effort that induced the Russian Presidential Administration to rescue them from

temporary obscurity.

Keynote addresses to the May 2002 congress were made by Dugin and by Talgat Tadzhuddin,

chairman of the Central Spiritual Administration of the Muslims of Russia and the European

Countries of the CIS. In his speech, Dugin underlined that his new party would be promoting

“scientific patriotism based on geopolitics.” Among the goals of the new party were:

“immediately to set about transforming the CIS and the Eurasian Economic Community into a

‘Eurasian Union’”; to oppose America-centric “globalism”; and the conjoining of the peoples

and religious confessions of Russia into a harmonious “Eurasia-wide nationalism.”60

59 In (January 17, 2002).

27-07-2011 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Veel schoon volk...

Allez hop, ze zullen ons weer lezen bij de anti-terreur .

Gemerkt dat onze Noorse flippo namen citeerde (buiten die van zijn "kennis" Tanguy Veys)  die we pas hebben vermeld rond dat zogenaamd kritisch denkende tijdschriftje Tekos, laureaat van “het gouden lampje” voor het vrije denken uitgereikt door een literair gezelschap aan de KUL?

Lees, geniet en gniffel…(moest het minder dramatisch zijn)


Anders Breivik bereidde zijn operatie niet alleen op logistiek vlak goed voor, hij zorgde er ook voor dat de hele wereld zijn verhaal zou horen. Een vuistdik manifest geeft inzicht in het hoe en het waarom. Opvallend is dat ook ons land daarin meermaals aan bod komt. De Belgische antiterreurdiensten gaan het document nu grondig onderzoeken.

Meer dan 1.500 pagina's had Breivik nodig voor zijn manifest dat hij een ‘Europese onafhankelijkheidsverklaring' voor het jaar 2083 noemt. Hij ondertekent het met het Engelse pseudoniem Andrew Berwick en verschillende van zijn ‘titels' als Tempelier. Een dagboek met zijn maandenlange voorbereidingen eindigt met: ‘Ik denk dat dit mijn laatste notitie is. Het is nu vrijdag, 22 juli, 12 uur 51.' Enkele uren later ontplofte zijn bom in Oslo.

Doelwitten en lid in ons land

Ook in België wilde Breivik liefst 10.807 politici, journalisten en dergelijke opruimen. Hij lijst ook doelwitten op in ons land: vier olieraffinaderijen in Antwerpen en de kerncentrales van Doel en Tihange.

Enkele Belgen krijgen ook een eervolle vermelding. Op de lijst met ‘foute' partijen, staat alleen Vlaams Belang niet vermeld. En conservatieve publicisten als Paul Beliën en Koenraad Elst worden een paar keer geciteerd.

In het manifest is ook sprake van een anonieme Belg die medestichter is van de zogenaamde Tempeliersorde, waarvan Breivik naar eigen zeggen lid is. De oprichting van de orde vond plaats in Londen in april 2002, zo staat te lezen in het document. Er worden twaalf anonieme stichtende leden vermeld, met hun nationaliteit. Een van hen is een Belg, al kon die blijkbaar niet aanwezig zijn bij de stichting.

Eenzame wolf

Het manifest wordt nu door de Belgische antiterreurdiensten grondig onderzocht. 'We hebben hier kennis van genomen en zijn dit aan het opvolgen', bevestigde André Vandoren, directeur van OCAD (Orgaan voor de Coördinatie en de Analyse van de Dreiging).

In de figuur van Breivik is een groeiende bezorgdheid van terreurexperts wereldwijd werkelijkheid geworden. De angst voor de eenzame wolf: de terrorist die op eigen houtje opereert en pas de aandacht van de veiligheidsdiensten trekt wanneer het te laat is. ‘Lone wolves zijn tegenwoordig het eerste gespreksonderwerp in contacten met internationale collega's', zegt Vandoren.

‘We hebben immers verschillende aanslagen door individuele daders meegemaakt. Om dat in de toekomst te voorkomen, willen we deze lone wolves identificeren voor ze geweld plegen. OCAD werkt sinds twee en een half jaar op dit fenomeen. Het is een moeilijke opdracht, maar we doen er alles aan om beter zicht te krijgen op potentiële daders', klinkt het nog.



En zie:


TeKoS (Dutch: Teksten, Kommentaren en Studies) is a Belgian "Nieuw Rechts" (Nouvelle Droite) publication. It is published by the DeltaFoundation (Deltastichting).

As with other Nouvelle Droite publications, the themes in TeKoS are related to European culture, European nationalism, anti-egalitarianism and ecologism. The editor-in-chief since its founding in 1979 is Luc Pauwels.


·                    1979: Hildegonde de Bois (until 1999), Marcel Deprins, Frans de Hoon (d. 1999), Paul Hendrik Leenaards (d. 1988), Karl van Marcke.

·                    1982: N.E. de Leeuw, Janus Meerbosch

·                    1985: Guy de Maertelaere

·                    1989: Paul Janssen, Daan Goosen, Peter Logghe

·                    1990: Erik Arckens (left 1999)

·                    1991: Koenraad Logghe (until 2001)

·                    1992: Koenraad Elst (until 1995)

·                    1994: Dirk Bollen (until 2000), Kurt Ravyts (until 1999), Piet Jan Verstraete

·                    1995: Jan Creve (until 2000), Joris Smits

·                    1997: Frederik van Waeijenberge (until 2001)

·                    1999: Erik Martens

·                    2000: Jan Sergooris (until 2001), Frank Hensen, Arnout Collier

·                    2001: Ingrid Berens, Wolfgang Goeminne, Marc Willems, Martine van der Heyden

 En tegenwoordig zoekt hij ander gezelschap op :


Koenraad Elst

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Koenraad Elst (Leuven, 7 augustus 1959) is een Vlaamse wetenschapper. In die hoedanigheid schreef hij diverse boeken over India.

Elst groeide op in een rooms-katholieke familie en behaalde aan de Katholieke Universiteit Leuven zijn doctoraat. Hij studeerde wijsbegeerte, sinologie en oriëntalistiek. Hij geldt als een polyglot, hij beheerst het Nederlands, Engels, Frans, Duits en Hindi en daarnaast nog enkele talen.

Gedurende een verblijf aan de Hindoe Universiteit van Benares raakte hij geïnteresseerd in de problemen van het samenleven in India van bevolkingsgroepen met verschillende religieuze achtergronden. Elst schreef daarop een boek over het groeiende conflict tussen hindoes en moslims met betrekking tot een door beide religies geclaimde locatie in de plaats Ayodhya.[1] Het was zijn eerste boek over dit onderwerp.

Elst verwierf zich naam als columnist in diverse Belgische en Indiase kranten. Daarnaast bleef hij zich verdiepen in diverse aspecten van de etnische, religieuze en politieke constellatie van India. Hij interviewde een scala aan Indiase intellectuelen en Indiase religieuze leiders en promoveerde aan de Katholieke Universiteit Leuven op Hindoetva, een Indiase beweging die het hindoeïsme nieuw leven in wil blazen.

Elst schreef boeken en artikelen over multiculturalisme, taalpolitiek, geschiedenis van de Chinese oudheid, filosofie en de vergelijkende godsdienstwetenschap. Hij schreef ook over de vraag of India in de oudheid een invasie van Ariërs heeft ondergaan of dat deze Ariërs juist stammen uit het subcontinent. Deze kwestie staat bekend als de ‘Aryan invasion debate’.

De in de buurt van Antwerpen woonachtige Elst geldt in India als een van de belangrijkste denkers over de Indiase cultuur. Daarnaast is Koenraad Elst ook nog sterk geïnteresseerd in directe democratie. In het kwartaalblad Secessie publiceerde hij verscheidene artikels over het democratisch referendum op volksinitiatief.

Hij is kernlid van de Vlaams-republikeinse denkgroep Res Publica.

Koenraad Elst heeft een wankele gezondheid. In de zomer van 2007 onderging hij te Antwerpen een harttransplantatie.



Het blad Secessie hebben we hier reeds behandeld in eerdere bijdragen en we zullen hier nog later op terug komen maar we kunnen eens kijken naar het hierboven eveneens geciteerde Res Publica:


en zie welk intellectueel gezelschap we daar terugvinden:


Res Publica (denkgroep)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Res Publica is een Vlaamse denkgroep van politici, academici, intellectuelen en opiniemakers, opgericht in 2009, die ijveren voor Vlaamse onafhankelijkheid, los van de Belgische context.

De groep sluit aan bij andere Vlaamsgezinde denktanks zoals Pro Flandria en de Gravensteengroep, maar onderhoudt ook contacten met de drie zogenaamde "V-partijen": (Nieuw-Vlaamse Alliantie, Vlaams Belang en Lijst Dedecker). Politici van deze drie formaties zijn lid.

Kernleden van de groep zijn onder meer: filosoof Ludo Abicht, publicist Brecht Arnaert, sociaal-activist Julien Borremans, LDD-politicus Boudewijn Bouckaert, journalist Frans Crols, filosoof Koenraad Elst, journalist Mark Grammens, N-VA-politicus Jan Jambon, filosoof-publicist Johan Sanctorum, jurist Matthias Storme, Jef Turf en VB-politicus Bruno Valkeniers.

Toen ACV-vakbondsvoorzitter Luc Cortebeeck, in de aanloop van de Belgische federale verkiezingen van 13 juni 2010, advies gaf om niet op "Vlaamse zweeppartijen" te stemmen, publiceerde de groep een open protestbrief, mede ondertekend door kunstenaars zoals Jan Verheyen



Zo veel schoon volk ontroert ons…
Binnenkort mogen jullie van ons een kleine bijdrage verwachten over de  grootse plannen van  Frans Crols die netjes passen in het ideeêngoed van de hier uitgebreid voorgestelde Russische "bolsjeviek" Dugin. Raar maar waar. En voorwaar wij zeggen jullie dat Vlaanderen een grote toekomst wacht...Nog een klein beetje geduld..

26-07-2011 om 09:08 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tanguy Veys krijgt een mail

Ook Vlaams Belanger Tanguy Veys kreeg manifest Breivik

maandag 25 juli 2011 om 19u36

De extreemrechtse Anders Breivik stuurde net voor zijn moordende raid zijn manifest ook naar Vlaams Belanger Tanguy Veys.

Tanguy Veys

Tanguy Veys © Belga

Dat meldt Veys maandag zelf.

Hij heeft ‘geen idee’ waarom hij het document toegestuurd kreeg, maar zal het overmaken aan het gerecht. In aanloop naar zijn dubbelaanslag in Oslo heeft Breivik een vuistdik manifest bijeen geschreven over het doel van zijn ‘missie’.

Werkstuk citeert Philip Dewinter

Het werkstuk citeert heel wat Europese politici, onder wie ook Vlaams Belang-kopstuk Philip Dewinter. Kern van Breiviks boodschap is de nood aan ‘een preventieve oorlog tegen de marxistische/multiculturele regimes in Europa’.

Enige Vlaams Belanger in de lijst

Vrijdag om 14.09 uur viel het manifest ook bij Tangey Veys in de mailbox, nauwelijks enkele uren voor de ontploffing in het centrum van Oslo en de moorden op Utoya. Tussen Europese geadresseerden staan ook Belgische e-mailadressen, maar niemand anders van het Vlaams Belang, aldus Veys.

‘Ik heb geen idee hoe die man aan mijn mailadres komt’, verduidelijkt Veys aan Belga. ‘Ik heb wel wat internationale contacten die publiceren over de islam, maar dat zijn zeker geen mensen die oproepen tot geweld.’

De citaten van Vlaams Belangers in het manifest van Breivik zijn ‘op zichzelf correct weergegeven’ maar worden ‘tegen wil en dank’ gelinkt aan terreur, betreurt Veys tot slot. (Belga/SD)

Beste Tanguy,

Het was wel erg attent van jou om onmiddellijk de politie ervan te verwittigen dat je een mail had ontvangen van die Noorse flippo. Enfin, je kon best zo reageren want anders stond de politie sowieso binnen de kortste aan je deur. 
Toch eigenaardig dat die Noor je adres had. Waarschijnlijk had je hem ook één van je constructieve mailtjes gestuurd om hem vanuit je immense bezorgdheid in het nastreven van de absolute waarheid een aantal terechtwijzingen te formuleren over zijn "zuivere rasideeën" of over zijn tempeliersgezever.
We melden je toch, tot onze grote opluchting trouwens, dat wij GEEN Noorse mail hebben mogen openen  op dit blogje. Nochtans verwijst dit blog naar Dogville, de film van Lars von Trier waar ook die flippo blijkbaar graag naar keek.
We hopen enkel dat we niet op de lijst van de tegen 2083 te elimineren sujetten staan, al vermoeden we dat we daartegen al lang onze pijp aan Maarten zullen hebben teruggegeven.
Toch blij voor jou, beste Tanguy, dat je zo veel leuke vrienden blijkt te hebben. Je bent nu nog meer een bekende Vlaming waar we terecht beschaamd mogen over zijn.

Met begripvolle groeten vanwege dit Marxistisch-Jihadistisch blogje

26-07-2011 om 08:40 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 2
Klik op de afbeelding om de link te volgen

By the summer of 2001, Aleksandr Dugin, a neo-fascist ideologue, had managed to

approach the center of power in Moscow, having formed close ties with elements in the

Presidential Administration, the secret services, the Russian military, and the leadership of the

State Duma. In an interview with the Krasnoyarsk division of Ekho Moskvy Radio on July 25,

2001, Dugin, commenting on Putin’s role at the recent G-8 meetings in Genoa, affirmed, “It is

my impression that in the international sphere Putin is splendidly realizing the Eurasian political

model.”40 Following the September 11, 2001 terrorist incidents in New York City and

Washington, DC, Dugin’s opinion was solicited by a major Russian newspaper, along with the

views of the secretary of the Russian Security Council, the speaker of the Federation Council and

various Duma faction leaders, which testifies to the perceived influence which Dugin was seen to

wield at that time in Russia.41

Several Russian journalists underscored that Dugin-style “Eurasianism” met a number of

political needs in Russia. A belief in the primacy of the rights of the individual over those of the

state, one journalist, Evgenii Ikhlov wrote, would result in the control of civil society over the

state. In Russia, by contrast, Ikhlov continued,

[O]ur new chief stratum are incapable of ruling under such a democracy… [T]hey stand

in need of an attractive foundation for another, non-democratic model. Here Eurasianism

extraordinarily fits the bill. It offers the following: an authoritarian-charismatic

(autocratic) model; selfless and ascetical serving of the regime as the highest form of

valor (the messianic great power syndrome); the agreement of ethnic and religious

minorities to play a subordinate role; and imperial xenophobia…”42

“What induces the regime to seek a new ideology in Eurasianism?” another journalist,

Dmitrii Radyshevskii, asked. And he answered:

Here [in Dugin-style Eurasianism] there are ideas which meet the psychological needs of

society: there is an alternative to the failed love affair with the West; there is the

[Russian] tradition of messianism; and there is the proximity of Asia… The regime

stands in need of a new ideology, but of a traditional one, ‘integral and great.’ All of this

is happily combined in Eurasianism…”43

The Geopolitics of Dugin’s 1997 Book

Dugin’s militant views on geopolitics, as expressed in his 1997 “textbook,” will

presumably strike Western readers as both crude and mad, representing but a slight improvement

over, say, the ravings of Duma deputy speaker Vladimir Zhirinovskii. While Dugin’s ideas and

prescriptions are indeed extreme, dangerous and repellent, it should be emphasized that they are

very much in the tradition of the writings of inter-war fascists and of adherents of the European

Nouvelle Droite. Historically speaking, fascist “thought” has more than once resulted in

explosive expansionism. It should be noted, moreover, that Dugin does not focus primarily upon

military means as a way of achieving Russian dominance over Eurasia; rather he advocates a

fairly sophisticated program of subversion, destabilization, and disinformation spearheaded by

the Russian special services, supported by a tough, hard-headed use of Russia’s gas, oil, and

natural resource riches to pressure and bully other countries into bending to Russia’s will. While

Dugin, apparently, does not in the least fear war, he would prefer to achieve his geopolitical

goals without resorting to it.

Drawing on the extensive twentieth century literature on geopolitics – and especially on

the inter-war German school of Karl Haushofer – Dugin posits a primordial, dualistic conflict

between “Atlanticism” (sea-faring states and civilizations, such as the United States and Britain)

and “Eurasianism” (land-based states and civilizations such as Eurasia-Russia).44 As Wayne

Allensworth has noted, once one penetrates below the surface of Dugin’s seemingly rational and

scholarly language in Foundations of Geopolitics, one becomes aware that “Dugin’s geopolitics

are mystical and occult in nature, the shape of world civilizations and the clashing vectors of

44 For a useful survey of the twentieth century Western geopolitical literature, see Geoffrey Parker, Western

Geopolitical Thought in the Twentieth Century (London: Croom Helm, 1985). Chapter five of Parker’s book is

devoted to “German Geopolitik


historical development being portrayed as shaped by unseen spiritual forces beyond man’s

comprehension.”45 In Dugin’s treatise, as Allensworth underscores, the author has appropriated

almost wholesale “the idea” of Belgian geopolitician Jean Thiriart, who “recognized the

Russified Soviet Union as the final bastion of civilization in a Europe overrun by rootless

American consumerism.” Thiriart had earlier advocated the formation of a new “Holy Alliance”

of the USSR and Europe aimed at constructing a “Euro-Soviet Empire,” which would stretch

from Vladivostok to Dublin and would also need to expand to the south, “since it required a port

on the Indian Ocean46

The Gorbachev Debacle

The Gorbachev years (1985-1991) represent, in the eyes of the author of Foundations of

Geopolitics, one of the most wrenching geopolitical defeats in the millennial history of Russia-

Eurasia-USSR. Beginning in 1989, it became clear that “no-one in the Soviet leadership was

capable of explaining the logic of traditional [Soviet] foreign policy and, as a result, there took

place the lightning-fast destruction of the gigantic Eurasian organism...” (p. 95).47 Unexpectedly,

the USSR “found itself in almost the same situation as postwar Germany – its world influence

reduced to nothing, its territory sharply diminished, its economy and social sphere reduced to

ruins” (p. 96).

The Soviet disaster of 1989-1991, like the earlier German one, resulted, Dugin contends,

from a failure of the country’s leaders to heed the counsel of its geopoliticians. Hitler

disregarded the advice of Karl Haushofer and other specialists when he decided to invade the

Soviet Union in 1941. In similar fashion, a “certain secret department of the GRU” and other

voices had long been advocating a “Eurasian” course for the USSR, but their advice went

unheeded (p. 103).

As Dugin sees it, the “project” which Westernizing Russian reformers attempted to

implement during the Gorbachev and Yeltsin years has by now been fully discredited: “This

project denies such values as the people, the nation, history, geopolitical interests, social justice,

the religious factor, etc. In it, everything is constructed on the principle of maximal economic

effectiveness, on the primacy of the individual, on consumerism and the ‘free market’” (p. 179).

The Atlanticists (and, especially, the United States), Dugin believes, consciously plotted

the downfall of the Warsaw Pact and the USSR. “The Heartland therefore is required to pay

back Sea Power in the same coin” (p. 367). The goal, as Dugin sees it, is to resuscitate and

reinvigorate Eurasia/Russia after the near-fatal geopolitical blows it absorbed in 1989-1991.

The current Russian Federation, which appeared in 1991 from under the rubble of the

USSR, is, Dugin emphasizes, not a full-fledged state but rather “a transitional formation in the

broad and dynamic global geopolitical process” (p. 183). The new states which have come into

existence on the space of the former Soviet Union also do not, with the sole exception of

Armenia, possess any markings of authentic statehood (p. 187). Rather they represent artificial,

ephemeral political constructs.

The ethnic Russian people, in contrast, are seen as “the bearers of a unique

civilization.”48 Russians are a messianic people, who possess “universal, pan-human

significance” (p. 189). The Russian people, Dugin insists, can only serve as the core ethnos of a

vast empire: “[T]he Russian people (= Russia) never made its goal the creation of a monoethnic,

racially uniform state” (p. 190). Such a distorted view represents “the Atlanticist line

masking itself as ‘Russian nationalism’” (p. 213).

“A repudiation of the empire-building function,” Dugin warns sternly, “would signify the

end of the Russian people as a historical reality, as a civilizational phenomenon. Such a

repudiation would be tantamount to national suicide” (p. 197). Deprived of an empire, Russians

will “disappear as a nation” (p. 251). The sole viable course, therefore, in Dugin’s view, is for

Russians to rebound from the debacle of 1989-1991 by recreating a great “supra-national

empire,” one in which ethnic Russians would occupy “a privileged position” (pp. 251-252). The

result of such a rebuilding effort would be “a giant continental state in the administration of

which they [Russians] will play the central role” (p. 253). This ethnic model, Dugin notes, is

quite similar to that of the former Soviet Union.

In order to facilitate the recreation of a vast Russia-dominated continental empire, Dugin

advocates the unleashing of Russian nationalist sentiment, but of a specific type. “This [Russian]

nationalism,” he writes, “should not employ state but, rather, cultural-ethnic terminology, with a

special emphasis on such categories as ‘Narodnost’’ and ‘Russian Orthodoxy’” (p. 255).

Religious sentiment, Dugin urges, should be placed front and center: “Russians should realize

that they are Orthodox in the first place; [ethnic] Russians in the second place; and only in the

third place, people” (p. 255). There is a need, Dugin goes on to insist, for the “total

churchification” of Russians, for the Russian nation to come to be viewed simply as “the

Church” (pp. 255-256). Such an emphasis, he believes, should – together with a persistent focus

on the glorious past and bright future of the Russian nation – help serve to bring about the

“demographic upsurge” so desperately needed by Russians today. Economic incentives by

themselves will prove insufficient to promote such an upsurge (pp. 256-257). One “radical”

slogan, Dugin concludes, must be consistently put forward: “The nation is everything; the

individual is nothing” (p. 257). This slogan encapsulates one of Dugin’s most cherished beliefs.

Gutting Atlanticism

Employing the “strategy of the Anaconda” (a term borrowed by Dugin from inter-war

German geopoliticians and used by them in reference to Britain), the United States and its close

allies are seen as exerting unrelenting pressure on all of the coastal zones of Eurasia (pp. 103,

110). Following precepts enunciated by Francis Fukuyama among others, the United States

seeks to implant its own political and economic model throughout the globe (p. 127). Moreover,

following the prescriptions of Paul Wolfowitz, the United States attempts to reduce Russia’s role

to that of a lowly “regional power” (p. 199). In cynical fashion, the United States wants to

“transform Russia into an ‘ethnic reservation’ so that it can receive full control over the world”

(p. 169).

How is a revived Eurasian-Russian Empire to bring about “the geopolitical defeat of the

U.S.” (p. 260)? An appropriate response to the looming Atlanticist threat, Dugin contends, is for

the renascent Eurasian-Russian Empire to direct all of its powers (short of igniting a hot war), as

well as those of the remainder of humanity, against the Atlanticist Anaconda. “At the basis of

the geopolitical construction of this [Eurasian] Empire,” Dugin writes, “there must be placed one

fundamental principle – the principle of ‘a common enemy.’ A negation of Atlanticism, a

repudiation of the strategic control of the United States, and the rejection of the supremacy of

economic, liberal market values – this represents the common civilizational basis, the common

impulse which will prepare the way for a strong political and strategic union…” (p. 216). The

anti-Americanism of the Japanese, “who remember well the nuclear genocide and the disgrace of

political occupation,” must be unleashed, as well as the fervent anti-Americanism of

fundamentalist Muslim Iranians (pp. 234 and 241). On a global scale, Dugin declares, “the main

‘scapegoat’ will be precisely the U.S…” (p. 248).

One way in which Russia will be able to effect a turning of other states against

Atlanticism will be an astute use of the country’s raw material riches. “In the beginning stage [of

the struggle against Atlanticism],” Dugin writes, “Russia can offer its potential partners in the

East and West its resources as compensation for exacerbating their relations with the U.S….” (p.

276). In order to induce the Anaconda to release its grip on the coastline of Eurasia, it must be

relentlessly attacked on its home territory, within its own hemisphere, and throughout Eurasia.

“All levels of geopolitical pressure,” Dugin insists, “must be activated simultaneously…” (p.


Within the United States itself, there is a need for the Russian special services and their

allies “to provoke all forms of instability and separatism within the borders of the United States

(it is possible to make use of the political forces of Afro-American racists)” (p. 248). “It is

especially important,” Dugin adds, “to introduce geopolitical disorder into internal American

activity, encouraging all kinds of separatism and ethnic, social and racial conflicts, actively

supporting all dissident movements – extremist, racist, and sectarian groups, thus destabilizing

internal political processes in the U.S. It would also make sense simultaneously to support

isolationist tendencies in American politics…” (p. 367).

Dugin’s Eurasian project also mandates that the United States be attacked through

Central and South America. “The Eurasian project,” Dugin writes, “proposes Eurasian

expansion into South and Central America with the goal of freeing them from the control of the


North…” (p. 248).49 As a result of such unrelenting destabilization efforts, the United States and

its close ally Britain will eventually be forced to quit the shores of Eurasia (and Africa). “The

entire gigantic edifice of Atlanticism,” Dugin prophesies, “will collapse...” (p. 259). He believes

that this could happen unexpectedly, as occurred with the sudden collapse of the Warsaw Pact

and the USSR. Expelled from the shores of Eurasia, the United States would then be required to

“limit its influence to the Americas” (p. 367).

The Moscow-Berlin Axis

Within the territorial sprawl of Eurasia, Dugin’s program focuses upon the formation of

three key “axes”: Moscow-Berlin, Moscow-Tokyo, and Moscow-Teheran. With regard to the

future of Europe, Dugin writes: “The task of Moscow is to tear Europe away from the control of

the U.S. (NATO), to assist European unification, and to strengthen ties with Central Europe

under the aegis of the fundamental external axis Moscow-Berlin. Eurasia needs a united,

friendly Europe” (p. 369). In advocating such a path, Dugin appears to be influenced by the

writings of the European New Right who, from the 1970s on, argued for “the strict neutrality of

Europe and its departure from NATO” (p. 139). The basic principle underlying the Moscow-

Berlin axis, Dugin writes, will be “the principle of a common enemy [that is, the United States

(p. 216).

In exchange for cooperating with Russia in this project, Germany, Dugin proposes, ought

to be given back “Kaliningrad oblast’ (Eastern Prussia)” (p. 228). As a result of a Grand

Alliance concluded between Russia and Germany, the two countries will divvy up into de facto

spheres of dominance the territories lying between them. There is to be no “sanitary cordon.”

“The task of Eurasia,” Dugin emphasizes, “consists in making sure such a [sanitary] cordon does

not exist” (p. 370). Russia and Germany together, he insists, “must decide all disputed questions

together and in advance...” (p. 226).

The integration of swaths of Western and Central European territory into a German

sphere of dominance will be directly encouraged and abetted by Eurasia-Russia. The formation

of a “Franco-German bloc” is especially to be supported (p. 171). “In Germany and France

Dugin asserts, “there is a firm anti-Atlanticist tradition...” (p. 369). Germany’s influence will

also likely spread to the south – to Italy and Spain (p. 220). Only Britain, “an extraterritorial

floating base of the U.S.” is to cut off and shunned (p. 221).

Moving eastward, Dugin proposes that Germany be offered de facto political dominance

over most Protestant and Catholic states located within Central and Eastern Europe. The

“unstable” state of Finland, which “historically enters into the geopolitical space of Russia” is

seen as an exception (p. 316). In this instance, Dugin proposes that Finland be combined

together with the Karelian Autonomous Republic of the Russian Federation into a single ethnoterritorial

formation “with maximal cultural autonomy, but with strategic integration into the

26-07-2011 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.aaargh, this is really insane

We geven onze lezertjes een voorbeeld van hoe je blijft gif spuiten in de geesten van een aantal mensen ondanks de dramatische gebeurtenissen in Noorwegen. Sommigen spinnen garen uit alles en nog wat. Je publiceert eerst de integrale nonsens van een kwiet en je noemt ze dan wel “incoherent” maar je verklaart dan maar meteen dat deze massamoordenaar een bewonderaar is van Obama AAAAAARGH…
en dan maar verontwaardigd doen als er weer een nieuwe flippo begint te moorden omwille van een "groot ideaal"

A glimpse into the deranged mind of a mass murderer

On July 24, 2011 By The United West

Source: Science

By: PZ Myers

You can now find a ghastly manifesto, purportedly by Anders Behring Breivik, on the web. The guy was delusional and insane: it’s an incoherent 1500 pages long, and it reads like an obsessively fussed-over set of rules for a nerdy fantasy role-playing game…except, of [...]

Leftist pundits are announcing that Anders Breivik visited conservative anti-Islamist websites. These same commentators overlook the fact that the killer also admired President Obama.

By Adrian Morgan

Utoya, the island where 84 of the 91 victims died.

In its online edition, British left-leaning newspaper The Guardian has released an article which maintains that the Norwegian mass-murderer Anders Brehing Breivik was in communication with the British anti-Islamic group known as the English Defence League (EDL). The article states that Breivik:

“boasted online about his discussions with the far right English Defence League and other anti-Islamic European organisations.”

His claims had appeared on various Scandinavian online forums, including a Norwegian forum called “Nordisk” which is described by the Guardian as “a site frequented by neo-Nazis, far right radicals and Islamophobes since 2009.” The Guardian continues:

‘Breivik had talked admiringly about conversations he had had with unnamed English Defence League members and the organisation Stop the Islamification of Europe over the success of provocative street actions leading to violence.

"I have on some occasions had discussions with SIOE and EDL and recommended them to use certain strategies," he wrote two years ago.

"The tactics of the EDL are now to 'lure' an overreaction from the Jihad Youth/Extreme-Marxists, something they have succeeded in doing several times already." Contacted about the allegation by email by last night the EDL had not answered.’

Another website on which Breivik published his opinions is, an anti-Islamic Norwegian website which has published all of the comments made by Breivik. He posted on this site as “Anders Behring.” These posts can be accessed in a “Bing” translation.

Behring/Breivik states there, on September 14, 2009:

“The pan-European/US environment around Robert Spencer, Fjordman, Atlas, Analekta + 50 other EU/US bloggers (and Facebook groups) is the epicenteret of political analysis and has been there a few years…

… the EDL PROVIDED/how to create outlines SIOE [for how] such an organization will look like. We can develop the f example SIOE or create a new one. The EDL PROVIDED have been Temple and racists are working hard to get rid of this (all individuals included racist/discriminatory speech is now thrown out).”

The support that Breivik had for anti-Islamist websites may cause some embarrassment to websites that do not consider themselves to have connections to neo-Nazis. The “Atlas” mentioned above is the website Atlas Shrugged, run by Pamela Geller.

The left-leaning former UK ambassador to Uzbekistan, Craig Murray, explores this further on his blog, where he makes a suggestion that:

“Anders Behring Breivik posted links to the Atlas Shrugs website of the Tea Party’s Pamela Geller. Here you can see him under the name of Anders Behring (his middle name) posting links to Geller’s “Atlas Shrugs” site. That cache page is bing translated from Norwegian.

Here is a video of Pamela Geller addressing the Tennessee Tea Party convention. This is a list of links I just copied off her Atlas shrugs website to a stream of virulent anti Norwegian-Muslim articles Geller has been publishing…..”

The suggestion that Murray appears to be making is that Pamela Geller’s criticism of Norway’s political outlook (exemplified by Jens Stoltenberg and this Labor Party) has influenced Breivik’s political views. It is only a small step to therefore imply that she influenced Breivik’s killing rampage.

This line of argument is dangerous and misguided, and also smacks of poor journalism. The Guardian is similarly keen to suggest that Breivik’s mindset which led to murder have been created by “others” who uphold views they do not like. The EDL and other groups can not be said to have influenced Breivik to become a murderer, unless he himself had expressly stated in some document that this was the case.

To take this argument to its logical conclusion, one could equally state that the economic philosopher John Stuart Mill was responsible for Breivik’s rampage of murder and mayhem. After all, the only comment that Breivik had made on his Tweet account, posted on July 17th, only five days before the murders, reads:

“One person with a belief is equal to the force of 100 000 who have only interests.”

This is a slightly altered quotation from John Stuart Mill, where the original statement referred to 99, rather than 100,000:

“To think that because those who wield power in society wield in the end that of government, therefore it is of no use to attempt to influence the constitution of the government by acting on opinion, is to forget that opinion is itself one of the greatest active social forces. One person with a belief is a social power equal to ninety-nine who have only interests.”

It is dispiriting to find elements of the media and blogosphere attempting to suggest that Breivik’s interests in certain anti-Islamist groups may have influenced his metamorphosis into a mass-murdering terrorist. If there is a pattern to such abuse of logic, it could be suggested that J.D. Salinger, creator of the character Holden Caulfield with whom killer Mark Chapman identified, was responsible for the murder of John Lennon. Similarly, it could be suggested that as the 1931 movie King Kong was apparently Hitler’s favorite movie, it had some bearing on Nazi militaristic and genocidal outcomes.

While the left-leaning media is promoting this prurient “guilt by association” barely 24 hours after the victims’ bodies have gone cold, it should also be pointed out that Breivik also admired Obama.

The anti-Islamic website Islam versus Europe contains more quotes from Breivik’s postings on the website, including the following:

“I completely agree that Obama is a brilliant retoriker [rhetorician] and communicator, one of the best we've seen over the past 30 years.”

It is not the role of any journalists to attempt to “define” the mindset of a mass-killer by trying to score political points against groups and people they dislike.

After all, why are these same outlets not also highlighting Breivik’s admiration for President Obama?

En speciaal voor onze Ollandse lezers raden we dit linkje erg aan…

25-07-2011 om 11:20 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt memoriam de socialistische jongeren van UTOYA
We beseffen dat elke commentaar op het drama in Noorwegen, aangericht door een rechtse flippo, zeer beladen zal zijn. Zeker omwille van de verwijzingen door de zelfde flippo naar andere flippo's zoals De Winter en Wilders.
We publiceren hier nu al een tijdje de warrige nonsens van een internationaal rechts gezelschap dat zich ingegraven heeft in allerlei kringen en cenakels waarvan een aantal vrij eerbiedwaardige, toch op het eerste zicht. Wij konden de gebeurtenissen in Noorwegen niet voorspellen en ze hebben trouwens geen directe band met de ideeën die we jullie hier laten lezen. Het is echter in dit soort kweekvijvers dat jonge geesten definitief worden gestoord? Volledige waanzin over ras en multiculturaliteit doen het goed in deze milieus en worden daar verkondigd door pseudo-wetenschappers met zogezegd goede bedoelingen en helemaal niet racistisch en patati en hoeft de tekesten er maar op na te lezen...bovendien worden die kringen dan nog beloond met derderangsprijsjes van onkritische literaire kringen van de universiteit van Leuven. Ok, we begrijpen dat de KUL niet alles kan uitvlooien wat er door hen ergens rechtstreeks eof minder rechtstreeks wordt gesteund. Het creëert echter wel een kader dat de geloofwaardigheid van sommige mislukte toogfilosofen in de ogen van jonge mensen onderbouwt. We kunnen daar niet voorzichtig genoeg in zijn. Binnen het Vlaams-Nationalisme waart nog steeds een spook rond van intolerantie en rechts-extremisme dat met wortel en tak moet worden uitgeroeid. We zijn niet blind voor links extremisme, islamfanatisme maar we zijn zeker niet blind voor dat rechts gespuis dat nog steeds tracht een elite te vormen om de superioriteit van het blanke ras te verkondigen aan jonge onervaren mensen die hiermee de meest dwaze daden kunnen stellen. Het is slechts een vermoeden en we hopen dat we verkeerd zijn maar we hebben niet de indruk dat dit de laatste oprisping zal zijn van zulke idiote ideeên. We vrezen dat we in de toekomst nog meer rechtse flippos zullen zien moorden. Het regende eerst in Amerika en het begint stilaan te druppelen in Europa. Alhoewel we zulke zaken al eerder hebben zien gebeuren maar met andere middelen in andere landen. Denk maar even terug aan de rechtse aanslag in het station van Bologna en misschien moeten we onze eigen bende van Nijvel ook in het rijtje plaatsen samen met Van Themsche. Men spreekt nu in de pers over "het professionalisme" evan de dader. Dit is nep. Professionelen die op zulke schaal moorden? Dit zijn zieke fanatiekelingen waartegen helaas weinig tegen te beginnen valt. Professionelen laten zich niet zo maar oppakken. Ze voeren een aanslag uit en verdwijnen. Al of niet met de steun van netwerken; Denken we aan aanslagen zoals Bologna of nog eerder op Julien Lahaut of de bende van Nijvel en vergelijk dit met geïsoleerde flippo's als Van Themsche en deze geschifte Noor.Er zijn fundamentele verschillen en misschien moeten we er eens over nadenken op welke manier het gif verspreid wordt dat jonge mensen aanzet tot zulke misdaden. In elk geval zijn wij er van overtuigd dat ook in rechts Vlaanderen er op dit moment zulke zieke geesten rondlopen. Zowel wat betreft de gifmengers als jongeren die nu reeds denken dat ze een soort hogere missie hebben om zulke laffe daden te stellen of tenminste goed te praten. En we horen ze nu al roepen dat we aan de linkerkan ook maar moeten kijken en dat de Twintowers niet door rechtse extremisten werden vernietigd. We weten dat ook en jullie hebben hier nooit gelezen dat we hier een onderscheid maken tussen goeie en slechte aanslagen; Aanslagen zijn terreur tegen onschuldige burgers punt uit. Maakt niks uit met welke "nobele" bedoelingen ze gepleegd worden. De dader is steeds een moordenaar en moet opgepakt en veroordeeld worden of veroordeeld en psychiatrisch verzorgd. Er moet in elk geval meer gereageerd worden op de ideeën die opduiken achter deze daden. Niet door meer censuur. Dat heeft weinig zin maar je mag ze niet laten woekeren en geesten vergiftigen. Je moet ze bestrijden met open visier want enkel in de beslotenheid van sommige duistere kringen zijn deze ideeën geniaal en zijn hun verspreiders verlichte geesten. In het openbaar debat zijn het enkel nulliteiten die wartaal uitkramen.

25-07-2011 om 09:45 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 1
Klik op de afbeelding om de link te volgen Waar kunne we beter te rade gaan over de Russen en hun expansiedrang dan bij "den vijand" namelijk de homo americanus en dus zakken we af naar Princeton :

Aleksandr Dugin’s Foundations of Geopolitics

John B. Dunlop1

One perceptive observer of the Russian political scene, Francoise Thom, noted as far

back as 1994 that fascism, and especially its “Eurasianist” variant, was already at that time

displacing Russian nationalism among statist Russian elites as a post-communist “Russian Idea,”

especially in the foreign policy sphere. “The weakness of Russian nationalists,” she emphasized,

“stems from their inability to clearly situate Russian frontiers. Euras[ianism] brings an

ideological foundation for post-Soviet imperialism.”2

There has probably not been another book published in Russia during the post-communist

period which has exerted an influence on Russian military, police, and statist foreign policy elites

comparable to that of Aleksandr Dugin’s 1997 neo-fascist treatise, Foundations of Geopolitics.3

The impact of this intended “Eurasianist” textbook on key elements among Russian elites

testifies to the worrisome rise of fascist ideas and sentiments during the late Yeltsin and the Putin


The author of this 600-page program for the eventual rule of ethnic Russians over the

lands extending “from Dublin to Vladisvostok,” Aleksandr Gel’evich Dugin, was born in 1962,

the son, grandson, and great-grandson of Russian military officers.4 According to one recent

press report, Dugin’s father was a general in the GRU (Russian military intelligence).5 By all

accounts, Dugin was a bright and precocious youth with a talent for learning foreign languages

(he is said to have mastered no fewer than nine of them). While still a teenager, he joined a

secretive group of Moscow intellectuals interested in mysticism, paganism, and fascism. Both

the “masters” of this group and their disciples engaged, inter alia, in translating the works of

foreign writers who shared their interests. As one of his contributions, Dugin completed a

translation of a book by the Italian pagan-fascist philosopher Julius Evola.

Dugin is reported to have been detained by the KGB for participating in this study group,

and forbidden literature was subsequently discovered at his apartment. According to one

account, he was then expelled from the Moscow Aviation Institute, where he had enrolled as a

student some time in the late 1970’s. According to another account, he eventually managed to

graduate from the institute.6

In 1987, during the second year of Gorbachev’s period of rule, at a time when he was in

his mid-twenties, Dugin emerged as a leader of the notorious anti-Semitic Russian nationalist

organization, Pamyat’, headed by photographer Dmitrii Vasil’ev. During late 1988 and 1989,

Dugin served as a member of the Pamyat’ Central Council.

In 1989, taking advantage of increased opportunities to visit the West, Dugin spent most

of the year in travels to Western European countries. While there, he strengthened ties with

leading figures of the European New Right, such as the Frenchman Alain de Benoist and the

Belgian Jean-Francois Thiriart. These contacts led to Dugin’s “belated reconciliation” with the

USSR, just as that state was approaching its final demise. It was, it appears, to a significant

extent as a result of these contacts with the European Nouvelle Droite that Dugin became into a

fascist theorist. On the subject of Dugin’s indubitable fascist orientation, Stephen Shenfield has

written: “Crucial to Dugin’s politics is the classical concept of the ‘conservative revolution’ that

overturns the post-Enlightenment world and installs a new order in which the heroic values of

the almost forgotten ‘Tradition’ are renewed. It is this concept that identifies Dugin

unequivocally as a fascist.”7

By the beginning of the 1990’s, as the Soviet Union was approaching its collapse, Dugin

began to assume a more high-profile political role. He formed an association with “statist

patriots” in the communist camp and was, for a brief period, close to the leader of the

Communist Party of the Russian Federation, Genadii Zyuganov. According to Stephen

Shenfield, Dugin “probably played a significant part in formulating the nationalist communist

ideology that was Zyuganov’s hallmark.”8

In 1991, the year that witnessed the end of the USSR, Dugin made the acquaintance of an

important neo-fascist writer with ties to elements in the Russian military, Aleksandr Prokhanov,

whose journal Den’ (subsequently renamed Zavtra), served as a key sounding-board for the “red-

brown opposition.”9 Dugin himself soon emerged as “one of the leading ideologists of Den’ in

its best period (1991-1992).”10

From July of 1992 on, Dugin also began to edit his own journal, Elementy: evraziiskoe

obozrenie, which appeared twice yearly (later once a year) in a print run of 5,000-10,000. The

journal’s title was borrowed from that of the theoretical journal of the French New Right,

Elements, edited by Alain de Benoist. Concerning Dugin’s journal, Aleksandr Verkhovskii and

Vladimir Pribylovskii have noted: “In speaking of Elementy, one should not forget that half of

each issue is comprised of ‘geopolitical notebooks’ containing articles about the global

opposition of various civilizations, primarily Russia and the West…”11

During the early 1990’s, Dugin founded his own publishing house, named “Arktogeya.”

This name was borrowed from that of the publishing house of German racist writer Guido von

List (1848-1918). It combines the ancient Greek words arktos (north) and gea or gaia (land), a

reference to the vanished polar continent that was supposedly the original home of the Aryans.12

In 1991-1992, Prokhanov and Dugin attempted to form an alliance between certain

leaders of the European New Right and several department heads and professors at the Academy

of the General Staff of the Russian Armed Forces. The no. 1, 1992 issue of Elementy published

the transcript of an April 1992 roundtable, held on the premises of the academy, which included

Lieutenant General Nikolai Klokotov, head of the Academy’s strategy department; Lieutenant

General Nikolai Pishchev, deputy head of the same department; Major General Vladislav

Iminov, head of the Academy’s department of military history; and “the leader of the European

New Right,” Alain de Benoist, as well as Jean Lalou, another New Right spokesman.13

The commander of the General Staff Academy, General Igor’ Rodionov, was reported to

be “particularly well-disposed toward Dugin,” and Dugin’s ideas evidently continued to enjoy

his support once he became Russian Defense Minister in 1996-1997.14 It may be of significance

that Dugin’s Foundations of Geopolitics was written during the time that Rodionov was serving

as defense minister.15

The interest of the General Staff Academy and of the GRU in geopolitics and in

Eurasianism reached back some forty years. “Beginning in the 1950’s,” Francoise Thom has

remarked, “Soviet strategists like General Shtemenko and Admiral Gorshkov were inspired by

Eurasianist thinking.”16 As for Dugin, he has singled out Marshal Nikolai Ogarkov, a Soviet

military chief of staff in the early 1980’s, as “an outstanding geopolitician, strategist and


In 1993, Dugin joined his efforts to those of a charismatic demagogue, Eduard Limonov

(born 1943), and founded the National Bolshevik Party (NBP). As Verkhovskii and Pribylovskii

have pointed out, “The ideology of the National Bolshevik Party was fully generated by one man

– Aleksandr Dugin.”18 While Limonov played the role of a fascist-style leader, Dugin served as

second-in-command and as the party’s chief theoretician. The new organization appears to have

been more influenced by German than by Russian émigré National Bolshevism. The German

National Bolshevik Ernst Niekisch had “advocated a German-Russian alliance against the West.

In the Soviet Union, especially Stalin’s Soviet Union, many German nationalists [like Niekisch]

saw the logical fulfillment of the war against ‘Jewish capitalism’.”19 In 1995, Dugin ran for the

Russian State Duma on a National Bolshevik platform but was resoundingly rejected by voters,

receiving a mere 0.85% of the vote.20

In 1997, Dugin broke with the stormy Limonov and began a noteworthy political ascent.

In that same year, as has been mentioned, he brought out his Foundations of Geopolitics, one of

the more influential works of the post-communist period, written, it appears, with the assistance

of General Nikolai Klokotov of the General Staff Academy, who served as an official consultant

to the project. Colonel General Leonid Ivashov, head of the International Department of the

Russian Ministry of Defense, may also have served as an advisor.21 Perhaps due in part to such

high-level input, “Dugin’s geopolitical ideas [as expressed in Foundations] are clearly much

more influential than are the other more openly mystical and esoteric sides of his philosophy.”22

During the following year of 1998, Dugin’s career took a key step forward when he was

named an advisor on geopolitics to Gennadii Seleznev, chairman (or “speaker”) of the Russian

State Duma, a major player in Russian politics (for the month of June, 2001, Seleznev was

ranked the tenth most influential political figure in Russia by Nezavisimaya gazeta’s panel of

experts23). In the course of a March 1999 radio interview, Seleznev made public the fact that

Dugin was serving as one of his advisors and “he urged that Dugin’s geopolitical doctrine be

made a compulsory part of the school curriculum.”24 Two years later, at the founding congress

of the new “Eurasia” movement, Dugin boasted, “I am the author of the book Foundation of

Geopolitics, which has been adopted as a textbook in many [Russian] educational institutions.”

During the same congress, the aforementioned General Klokotov – now a professor emeritus but

one who continued to teach at the academy – noted that the theory of geopolitics had been taught

as a subject at the General Staff Academy since the early 1990’s, and that in the future it would

“serve as a mighty ideological foundation for preparing a new [military] command.”25 Dugin’s

book is presumably being used at present as a textbook at the General Staff Academy.

In 1999, Dugin’s publishing house brought out a volume of writings by the inter-war

émigré Eurasian writer, Prince Nikolai Trubetskoi. In his introduction to the volume, Dugin

wrote that Trubetskoi “can be termed the Eurasian Marx.”26 It seemed that Dugin saw a similar

exalted role for himself as the formulator of a new “Russian Idea” at the dawn of a new century

and millennium.

Some time in late 1999, Dugin founded “The Center for Geopolitical Expertise” in

Moscow. In an article appearing in Zavtra, he speculated that this new center might shortly

become “an analytical instrument of the Eurasian Platform for, simultaneously, the Presidential

Administration, the Government of the Russian Federation, the Council of Federation, and the

State Duma.”27 In late March of 2000, in a second article appearing in Zavtra, Dugin offered a

vision of a future path-breaking role for the Russian secret police (which, of course, had until

recently been headed by the newly elected Russian president, Vladimir Putin). Whereas in his

1993 book, Konspiralogiya, Dugin had criticized the secret police for perceived “Atlanticist”

[i.e., pro-American and pro-British] sympathies, he now toasted the KGB (the initials he

preferred to FSB) as “a new caste, a new social stratum” called upon both to hold the line against

“American hegemony” and to “recreate a mighty Eurasian sovereign state” which would include

all of the CIS republics.28

In August of 2000, after reading an article with which he agreed by “one of the chief

ideologists of the [Putin] Kremlin,” Gleb Pavlovskii, Dugin wrote the latter suggesting a

meeting. Pavlovskii, the creator of several influential pro-Kremlin web-sites, agreed to a

meeting. Commenting on this burgeoning relationship, journalist Andrei Kolesnikov remarked:

“Extreme right ideology is not only turning into the dominant view in Russian publications and

state rhetoric, it is also becoming fashionable in a salon sense.”29

In November of 2000, shortly before undertaking a trip to Brunei, President Putin

declared publicly: “Russia has always perceived of itself as a Eurasian country.”30 Dugin later

termed this statement “an epochal, grandiose revolutionary admission, which, in general,

changes everything. The prophecy of [French conspiratologist] Jean Parvulesco has come to

pass… There will be a Eurasian millennium.”31

On April 21, 2001, Dugin achieved new heights with the founding congress of the “Pan-

Russian Political Social Movement ‘Eurasia’.” The holding of this congress underscored the

close relations which Dugin had formed with present and especially former members of the

Russian special services. The congress took place in a hall belonging to the “Honor and

Dignity” Club, an organization of veterans of the special services and law enforcement

organizations. The head of the club, Vladimir Revskii, had earlier served in Vympel, a special

operations unit attached to the First Chief Directorate of the KGB (and, later, the SVR). Revskii

officially opened the congress and was later elected to membership in “Eurasia’s” ruling body,

the Political Council.

An even more noteworthy role was played at the congress by Petr Suslov, also a former

Vympel member, and a retired colonel in the SVR. Suslov served as head of the committee

which organized the congress and was then elected deputy leader of the new movement (with

Dugin being chosen the leader).32 During the course of a July 2001 interview, Suslov confided

that he was a graduate of the Ryazan’ Paratroop School who had then “served in the structures of

the KGB… in a unit which conducted special operations abroad.”33 In this capacity, he said, he

had served in Afghanistan, Mozambique, Angola, Nicaragua, and Vietnam. Retiring from the

SVR in 1995, he had later become a consultant on issues relating to the Caucasus for Duma

speaker Seleznev, which had provided him with an opportunity to meet Dugin, who was advising

Seleznev on geopolitical questions. The two soon realized that they agreed on many key


Writing for the Gleb Pavlovskii-sponsored, journalist Grigorii Osterman has

commented: “[Petr] Suslov himself enjoys broad connections within the leadership of the FSB

(there exists information that he is an external employee of the central apparatus of the FSB), as

well as in the Presidential Administration, bodies to which the leader of ‘Eurasia,’ Dugin, also

has entrée.”34 “Dugin is already being perceived,” the weekly Obshchaya gazeta observed, “not

as the preacher of an ideological sect but as an officially recognized specialist on geopolitical


In a similar vein, the investigative weekly, Versiya, observed in late May of 2001:

“Contacts between Pavlovskii and ‘Eurasia’ actually do occur, but most likely on the level of

personal consultations. Aleksandr Dugin and the head of Kremlin politico-technology enjoy

good, friendly relations.” Under Vladimir Putin, the newspaper continued, Dugin had become

“one of the drafters of the concept of national security.” It was noted that Dmitrii Ryurikov, a

leading advisor to President Yeltsin on foreign affairs, and the then Russian ambassador to

Uzbekistan, had agreed to become a member of “Eurasia’s” Central Council. Dugin’s new

organization, Versiya went on, was also engaged in “the preparing of analytical reports on

foreign affairs for the Presidential Administration…” As for the financial support of “Eurasia

the newspaper wrote: “The financial support of the movement comes through regional

organizations of the special services. And this support, according to our sources, is not small.

Moreover, not only finances are provided but also ‘necessary’ connections…”36

In his address to the founding congress of “Eurasia,” Dugin first of all expressed his

gratitude to “the Administration of the President of the Russian Federation,” for its assistance,

before proceeding also to thank the Moscow Patriarchate, the Central Spiritual Administration

for the Muslims of Russia, and other organizations.37 On May 31, 2001, the Russian Ministry of

Justice officially registered the “Eurasia” movement, which was reported to have branches in

fifty regions of Russia.38 In late June of 2001, “Eurasia” hosted an ambitious conference,

provocatively titled “Islamic Threat or a Threat to Islam?” held at the Presidential Hotel in

Moscow. The titular co-chairmen of the conference were Seleznev (who did not attend) and

Sheikh Talgat Tadzhuddin, the officially recognized head of the Muslims of Russia and the CIS

25-07-2011 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De deltastichting en de bolsjewieken....
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Maar na deze lange uiteenzettingen over de band tussen Nieuw Rechts en de Vlaamse Beweging grijpen we even terug naar de Deltastichting. Inmiddels weten we van waar die fameuze delta vandaan komt maar soms staan we nog voor verrassingen. Verrassingen die nog maar eens ten overvloede bewijzen hoe dicht extreem rechts en extreem links bij elkaar kunnen aansluiten. Eerst gaan we terug naar 2005 en een uitnodiging van onze vrienden van de Delta-stichting:

Op 11 november 2005 vindt in Antwerpen een Colloquium plaats van Delta-Stichting i.s.m. de Werkgroep Identiteit, dat in het teken staat van het Europa van morgen. Na de referenda eerder dit jaar over Europa en de grote weerstand tegen de Turkse toetreding tot de EU is het van groot belang na te denken, te discussiëren over en te werken naar het Europa van morgen. Als waardige Vlaams-Nederlandse vertegenwoordiger van de Europese nieuwrechtse denkrichting gooit zij de knuppel in het hoenderhok door op dit Colloquium een vraagteken te stellen bij de structuren van het huidige Europa.


Onder het thema “Welk Europa voor morgen ?” zullen o.a. Robert Spieler en Guido Naets spreken over respectievelijk “De volkeren van Europa” en de toekomst van Europa na “Twee mislukte referenda”. Vanuit Rusland mogen we de adviseur van president Putin begroeten, Alexander Dugin, die als vertegenwoordiger van de Eurasian Movement de visie van het ‘grotere Europese project’ komt verwoorden. Pierre Vial (Terre et Peuple), hoogleraar en oud-bestuurslid van GRECE, zal de “Euro-Siberische idee” tegenover het ‘Eurasia-project’ zetten. Met dit Colloquium onder dit thema zal Delta-Stichting, met haar blad TeKoS, een duidelijke stempel zetten op de discussies rondom Europa en zoals het de nieuwrechtse denkstroming gewoon is, provocerend vooruitlopend op de visies van morgen !

11 november 2005 - 10.00 - 17.00 uur te Antwerpen. Zie affiche voor meer informatie.



14 de collocuium van de Deltastichting en Identiteit
Homo Americanus: Bedreiging voor Europa?

Op zaterdagnamiddag 29 november 2008 organiseert vzw Deltastichting in samenwerking met Identiteit haar 14de colloquium. Professor Sunic (zie boekbespreking) zal er samen met de bekende conservatieve Amerikaanse publicist Paul Gottfried en professor Y. Van den Berghe spreken, met als thema “Homo Americanus: bedreiging voor Europa?”

Het colloquium gaat dit jaar door in Izegem, laat dat echter geen probleem zijn. Wij leggen dit jaar bussen in met opstapplaatsen op verschillende locaties in Vlaanderen.

Hou deze datum alvast vrij!
Meer informatie volgt in de toekomstige nieuwsbrieven.






Hohoho wat leest ons lodderig oog? Een adviseur van Poetin? Bon, da’s misschien een truuk om mensen te lokken en we hebben toch ook zo onze twijfels over dat “adviseurschap”. Toch lijkt het ons prettig om een na te vlooien wie deze Alexander Dugin is… en kijk er blijkt toch wel waarheid in te zitten in dat adviseurschap….



Aleksandr Dugin

From Wikipedia, the free encyclopedia

Jump to: navigation, search

Aleksandr Gelyevich Dugin (Russian: Алекса́ндр Ге́льевич Ду́гин, born 7 January 1962) is a politologist and one of the most popular ideologists of Russian expansionism, nationalism, and fascism,[1][2][3][4] with close ties to the Kremlin and Russian military.[5]
He was the leading organizer of National Bolshevik Party, National Bolshevik Front, and Eurasia Party.
His political activities are directed toward restoration of the Russian Empire through partitioning of the former Soviet republics, such as Georgia and Ukraine, and unification with Russian-speaking territories, especially Eastern Ukraine and Crimea.[6][7] He is known for the book Foundations of Geopolitics.


Early life and education

Dugin was born in Moscow, into a family of a high-ranking Soviet military intelligence officer.[5] His mother was a doctor. In 1979 he entered the Moscow Aviation Institute. His father helped him to get a job in the secret KGB archives in the beginning of 1990s.

Early career and political views

See also: Foundations of Geopolitics

Dugin worked as a journalist before becoming involved in politics just before the fall of communism. In 1988 he and his friend Geydar Dzhemal joined the nationalist group Pamyat. He helped to write the political program for the newly refounded Communist Party of the Russian Federation under the leadership of Gennady Zyuganov.[5]

In his 1997 article “Fascism – Borderless and Red”, Dugin exclaimed the arrival of a “genuine, true, radically revolutionary and consistent, fascist fascism” in Russia. He believes that it was " no means the racist and chauvinist aspects of National Socialism that determined the nature of its ideology. The excesses of this ideology in Germany are a matter exclusively of the Germans, ...while Russian fascism is a combination of natural national conservatism with a passionate desire for true changes.".[8] "Waffen-SS and especially the scientific sector of this organization, Ahnenerbe," was "an intellectual oasis in the framework of the National Socialist regime", according to him. Dugin also described Reinhard Heydrich, an organizer of the Holocaust a “convinced Eurasianist”.[8]

Dugin soon began publishing his own journal entitled Elementy which initially began by praising Franco-Belgian Jean-François Thiriart, supporter of a Europe "from Dublin to Vladivostok." Consistently glorifying both Tsarist and Stalinist Russia, Elementy also revealed Dugin's admiration for Julius Evola. Dugin also collaborated with the weekly journal Den (The Day), a bastion of Russian anti-Cosmopolitanism previously directed by Alexander Prokhanov.[5]

Dugin was amongst the earliest members of the National Bolshevik Party (NBP) and convinced Eduard Limonov to enter the political arena in 1994. A part of hard-line nationalist NBP members, supported by Dugin split off to form the more right-wing, anti-liberal, anti-left, anti-Kasparov aggressive nationalist organization, National Bolshevik Front. After breaking with Limonov, he became close to Yevgeny Primakov and later to Vladimir Putin's circle.[9]

Formation of The Eurasia Movement

The Eurasia Party, later Eurasia Movement, was officially recognized by the Ministry of Justice on May 31, 2001,[5] and is said by some observers to enjoy financial and organizational support from Vladimir Putin's presidential office. The Eurasia Party claims support by some military circles and by leaders of the Orthodox Christian, Muslim, Buddhist, and Jewish faiths in Russia, and the party hopes to play a key role in attempts to resolve the Chechen problem, with the objective of setting the stage for Dugin's dream of a Russian strategic alliance with European and Middle Eastern states, primarily Iran. Dugin's ideas, particularly those on "a Turkic-Slavic alliance in the Eurasian sphere" have recently become popular among certain nationalistic circles in Turkey, most notably among alleged members of the Ergenekon network, which is the subject of a high-profile trial (on charges of conspiracy). Dugin also advocates for a Russo-Arab alliance.[10]


In principle, Eurasia and our space, the heartland Russia, remain the staging area of a new anti-bourgeois, anti-American revolution." ..."The new Eurasian empire will be constructed on the fundamental principle of the common enemy: the rejection of Atlanticism, strategic control of the USA, and the refusal to allow liberal values to dominate us. This common civilizational impulse will be the basis of a political and strategic union.


—The Basics of Geopolitics (1997)

He has criticized the "Euro-Atlantic" involvement in the 2004 Ukrainian presidential election as a scheme to create a "cordon sanitaire" around Russia, much like the British attempt post-World War I.

Dugin has criticized Putin for the "loss" of Ukraine, and accused his Eurasianism of being "empty." In 2005 he announced the creation of an anti-Orange youth front to fight similar threats to Russia. The Eurasian Youth Union created and sponsored by Dugin was accused of vandalism and extrimist activities. The organization was banned in Ukraine by the courts and Alexander Dugin was declared persona non grata due to his anti-Ukrainian activities.[11][12]

Before war broke out between Russia and Georgia in 2008, Dugin visited South Ossetia and predicted, "Our troops will occupy the Georgian capital Tbilisi, the entire country, and perhaps even Ukraine and the Crimean Peninsula, which is historically part of Russia, anyway." [13] Afterwards he said Russia should "not stop at liberating South Ossetia but should move further," and "we have to do something similar in Ukraine." [14]

Morgen brengen we jullie wat meer over de interessante ideeën van deze Nazi-bolsjiviek...

24-07-2011 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stiglitz over Euro en Europa
Nu onze beminde vorst tijdens zijn 21-juli-toespraak  ook waarschuwd voor het gevaar van de populisten, de poujadisten en nog vele andere kwalijke tisten dragen ook wij ons steentje bij.
Wij vonden deze bijdrage van iemend die het kan weten en willen jullie deze niet onthouden. Merk op dat men over een Europees sociaal model spreekt dat in de meeste landen lijkt te werken. Als we sommige pertijen hun gangetje laten gaan dan valt te vrezen dat ze in hun blinde adoratie van het brutale Amerikaanse model waar geen bijvoeglijk naamwoord “sociaal” bij past ook hier zullen invoeren.
Poets jullie beste Engels op en lees wat hieronder staat…ook de passage over jeugdwerkloosheid niet overslaan…
I.H.T. Op-Ed Contributor

Europe's Travails and Our Collective Fate

Published: July 19, 2011



ATHENS — An emergency meeting of European leaders in Brussels on Thursday to discuss another Greek bailout will decide the future of the euro. If they do what they have done so often since the crisis first began in Greece some 18 months ago, they will simply have kicked the can down the road. Contagion is almost inevitable. A problem that began in the periphery has now moved to the center, and while Spain and Italy have been the most shaken, other nations will almost surely be affected in coming months.

What needs to be done is by now well-known: Issue European bonds, using the collective borrowing power of the European Union, and pass the low interest rates onto the countries in need, combined with a growth strategy that will engender needed revenues.

As in the United States, much of the revenue shortfall arises simply from the weak economy. Putting Greece, Spain and the other countries that are languishing back to work would do more to restore fiscal order than all the speeches and austerity measures combined.

Reforms are needed, and are being undertaken. But it is foolish to think that the full fruits of these reforms will be seen any time soon, and certainly not within the short time horizon of myopic bond markets.

Europe and the rest of the world (including the United States) should understand how much is at stake, both for the global economy and for global peace and security. Recent U.S. jobs data show the fragility of the recovery there. The United States had hoped to export its way out of the downturn, but if the country’s major trading partners in Europe are in crisis, and if the euro is weak (so the dollar is strong), there is little likelihood of this happening. We cannot be certain that the continuation of the European crisis will push the North Atlantic into a double dip, but we can be fairly sure that, at best, the likelihood of a long Japanese-style malaise will rise markedly.

The political stakes are large. The world has been thrilled by the democratic awakening in the Middle East, likening it to the transition toward democratic market economies in Eastern Europe and the former Soviet Union. But that transition is far from certain. The direction that these societies take is still under debate. Even where the market reforms advocated by the World Bank and the International Monetary Fund brought growth (as they did in Egypt and Tunisia), it was not shared growth. Unemployment remained high. Poverty increased. Even the people in the middle did not benefit. Privatizations were corrupt, and gave rise to new wealthy elites, and the striving for greater efficiency contributed to the growing unemployment.

In short, the market model has been discredited.

The success of Eastern Europe was, more than anything else, tied to the integration of these countries with Western Europe through the European Union. Indeed, from a global perspective, this has been the Union’s real achievement, more than the gains to the Continent’s G.D.P. from integration. Nothing holds out the promise of a successful transition for the countries of the Arab Spring more than closer ties with a stable and prosperous European Union.

But Europe cannot be stable and prosperous if large parts of the Continent are in economic turmoil, with youth unemployment rates that rival those in the Middle East. Nor can it provide a model to which people in the region should, or will, aspire.

But, one may ask, where else can they turn?

The Nasserite socialist model has also failed, even worse than the neoliberal market model. It didn’t even produce growth.

Unfortunately, there are those who are arguing for a different direction, pointing to the failures of the Western models. These include Islamic fundamentalists, nationalists and advocates of a variety of forms of populism. Of course, in large parts of Europe, the European social model has worked extraordinarily well, and not just in Germany. It provides a well-articulated alternative market model to neo-liberalism, one that is consistent with the values and aspirations espoused by the youth that led the Arab Spring.

But if Europe cannot show sufficient solidarity in helping the troubled countries on the northern coast of the Mediterranean, if those countries sink into prolonged recession with high unemployment, then the European model will become totally discredited. Without Europe setting a good economic example, the path to a peaceful Arab Spring transition will be much more difficult.

Globalization has meant that we have become more interdependent: What happens in one part of the world has repercussions elsewhere. America’s flawed economic policies may have caused the Great Recession, but now the euro’s troubles will come back to haunt the United States and the Middle East. The trouble in the European economy will not only hurt the chances of a successful Arab Spring, it will exacerbate migration pressures that will in turn put more pressure on Europe.

Saving the euro — coming to the assistance of the countries of the Continent’s periphery — is not just a matter of charity or solidarity. It is also a matter of self-interest.

Joseph Stiglitz is a Nobel laureate in economics and a professor at Columbia University.

22-07-2011 om 09:47 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 5
Klik op de afbeelding om de link te volgen Ondertussen kwamen in het weekblad ‘Hier Dinaso!’ onmiskenbaar sympathieën voor nazi-Duitsland en anti-joodse uitspraken naar voren. Van Severen weigerde die tegen te spreken, hoewel hij persoonlijk van mening was dat het Verdinaso geen boodschap had aan buitenlandse fascistische en nationaal-socialistische stromingen. Vanaf 1935 haalde hij ook uit naar het communisme als de grote bedreiging van het Westen.[745] Op het hoogtepunt van de Tsjechoslowaakse crisis op 28 september 1938 stuurde Van Severen een telegram aan eerste minister Spaak waarin stond dat het Verdinaso "in volkomen loyaliteit en tucht achter koning Leopold, in de onvoorwaardelijke dienst van volk en land" stond.[746] In de jaren voordien had Van Severen contacten gelegd met personen uit het Belgische politieke establishment, onder ander met De Man. Na 28 september verhoogde Van Severen nog zijn steun aan de regering en aan de neutraliteitspolitiek. De internationale toestand heeft hem er ongetwijfeld toe gebracht een aantal doctrinaire scherpe kanten af te slijpen. Zelfs een toenadering tot de verkiezingen van 2 april 1939 zat erin. Maar tezelfdertijd bleek dat sinds 1936 vele vooraanstaande Dinaso's het moeilijk met hem eens konden zijn. Eigenlijk was hij als leider, na het wegvallen van Wies Moens, steeds meer vereenzaamd. De mobilisatie ontkrachtte verder het organisatiekader van de beweging.[747] Op 10 mei 1940 werd Van Severen door de Staatsveiligheid aangehouden. Interventies van onder meer senator Pierre Nothomb richtten niets uit. Op 15 mei werden Van Severen, Rijckoort en Léon Degrelle op transport geplaatst, vier dagen later arriveerden de gevangenen in Abbeville. Op 20 mei 1940 werd hij door Franse soldaten dood geschoten. De dood van Van Severen was meteen een fatale slag voor het Verdinaso. De beweging die sterk aan zijn persoon gebonden was geweest en steeds slingerde tussen een politieke vormingsformatie en een uitdagende militie, viel uiteen. Een deel van de volgelingen stapte in 1940-1941 de collaboratie binnen, een ander deel verkoos de kant van het verzet.[748] Van Severen en het Verdinaso worden door TeKoS zeer positief benaderd. Het Verdinaso wordt voorgesteld als een beweging die een constructieve strategie hanteerde in een decadente en verloederde periode. “Het Verdinaso wilde niet profiteren van de decadentie van de parlementaire democratie om aan de macht te komen, zoals de rexisten hoopten en evenmin in blinde woede de Belgische staat vernietigen, zoals vele Vlaams-nationalisten. Het Verdinaso wilde de oorzaken van het verval bestrijden en een nieuwe staat opbouwen.”[749] Net als Nieuw Rechts, wilde het Verdinaso een tegenproject uitbouwen dat een alternatief moest bieden voor de (gepercipieerde) decadentie van het eigen tijdperk. De afwijzing door Van Severen van het gedachtegoed van de Franse Revolutie is een ander aspect waarom hij op zo veel sympathie kan rekenen. TeKoS beschouwt Van Severen als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de conservatieve revolutie in het interbellum in Vlaanderen. Hij wordt omschreven als de meest uitgesproken jongconservatief in Vlaanderen.[750] Zijn nadruk op orde, elite en staat, zijn anticommunisme en zijn keuze voor het rijk zijn elementen die duidelijk overeenkomsten vertonen met de jongconservatieve stroming in Duitsland (zie hoofdstuk “De conservatieve revolutie in de Weimarrepubliek”). TeKoS benadrukt daarbij dat Van Severen een geheel eigen conservatief-revolutionaire beweging uitbouwde en zeker geen kopie nastreefde van de bewegingen van Hitler en Mussolini.[751] Hij wordt voorgesteld als een groot politiek denker: “Wanneer politiek betekent “macht veroveren” dan dienen Joris Van Severen en Louis Gueuning gerangschikt te worden onder de grandioze mislukkingen. Wanneer met dit dubbelzinnig begrip de zorg om de “polis” bedoeld wordt en het zoeken naar wegen die leiden naar een menswaardig bestaan, waarbij persoon en gemeenschap naar hun ultieme bestemming worden geleid, dan behoort Joris van Severen, samen met Louis Gueuning tot de grote politici. Beide behoren zij tot de falanks die de strijd aanbonden tegen “de ideeën van 1789”. In denken en handelen ontwikkelden zij alternatieven voor een samenleving op maat van de mens en beantwoordend aan de hoge roeping van de mens.” [752] Volgens Luc Pauwels was het Verdinaso vooral een vormingsbeweging en geen militie. De politieke methode van Van Severen steunde volgens hem op de voorbeeldfunctie en de veroveringskracht van de nieuwe elite die door het Verdinaso moesten worden belichaamd. Van Severen gaf zijn volgelingen een “fiere ziel” mee. De aristocratische elite waar Van Severen voor pleitte, moest een dienende elite zijn, een elite die offervaardigheid en discipline voorstond.[753] Volgens Nieuw Rechts is er vandaag de dag dringend nood aan een dergelijke elite. Er is nood aan een staatsdragende klasse, een door onbaatzuchtigheid en plichtsbesef gekenmerkte politieke elite die garant staan voor de rechtsstaat en bekwaam leiding kan geven.[754] Het ontbreekt ons de dag van vandaag aan “fiere zielen”, aan belangloze, soevereine persoonlijkheden zoals Van Severen.[755] Luc Pauwels stelt het in een artikel uit 1994 in TeKoS zo: “De morele kwaliteiten van Joris van Severen, zijn aristocratisch non-konformisme, zijn beleefde waarachtigheid en zijn tot het eindpunt doorgezette stoische levenshouding blijven het voorbeeld van een werkzaam tegengif tegen de Zeitgeist van deze late twintigste eeuw.”[756] De vergoelijking van de collaboratieIn TeKoS zijn een vijftal artikels verschenen die specifiek aan de collaboratie gewijd zijn, daarnaast zijn er ook verschillende bijdragen gepubliceerd die handelen over individuele collaborateurs. Van die vijf artikels zijn er vier geschreven door Frans de Hoon, zelf een voormalig collaborateur. Frans de Hoon was tijdens de tweede wereldoorlog een overtuigd lid van de SS-DeVlag. Na de oorlog schreef hij voor verschillende tijdschriften van verenigingen van oud-collaborateurs (zie 2.1.3 De Vlaamsgezinde achtergrond van enkele redacteurs van TeKoS ). Frans de Hoon kan geplaatst worden in het milieu van Vlaams-nationalistische collaborateurs die zich na de oorlog verenigden en weigerden de oorlog stilzwijgend achter zich te laten. Binnen deze kringen werd de oorlog geïdealiseerd. De collaboratie werd voorgesteld als een tactische vergissing van een beweging die het goed meende met het Vlaamse volk. Het rechtse aspect werd weggegomd en de ‘foutgelopen’ repressie werd scherp bekritiseerd. Het idee ontstond dat de Belgische staat de repressie had gebruikt om de Vlaamse Beweging te breken en dat de repressie hard en onrechtvaardig was. In zijn artikels over de collaboratie in TeKoS volgt Frans de Hoon in grote mate hetzelfde discours. Hij idealiseert de oorlog wel niet, maar de collaboratie wordt wel vergoelijkt. Volgens de Hoon kan niet ontkend worden “dat de Vlaamse collaboratie in haar overgrote meerderheid ingegeven was door een Vlaamse motivering.” De verwerping van het begrip België als ‘un et indivisible’ is volgens hem de kern van de oorzaken en beweegredenen van de Vlaams-nationale collaboratie. “Zij, deze Vlamingen hadden geen vaderland om te beminnen maar waren integendeel reeds lang op zoek naar een vaderland (…) In 1914 trokken duizenden jonge bewuste Vlamingen vrijwillig ten strijde met het Belgische leger in de overtuiging en betrouwend op het woord van hun koning, een nieuwe “slag der gulden sporen” voor Vlaanderen te kunnen slaan. Voor zover zij niet als Vlaming moedwillig aan het front geofferd werden, keerden de meeste van hen terug: gegriefd, vernederd, verslagen en als vijanden van de staat!” Frans de Hoon legt de nadruk op de tweederangspositie die Vlamingen in het België van voor de tweede wereldoorlog zouden hebben bekleed. Ze werden achteruitgesteld of geweigerd in de Belgische administratie, de Belgische magistratuur, de Belgische politiek en het Belgische leger alleen maar om hun bewust Vlaming zijn. Ze moesten de wortels van hun cultuur gaan zoeken in het buitenland omdat zij als Vlamingen geen perspectieven en geen waardering vonden in het Belgische establishment.[757] De Hoon wijst ook met een beschuldigende vinger in de richting van koning Albert I. Had de koning zijn belofte gehouden omtrent gelijkheid in recht en feit voor de Vlamingen dan was het waarschijnlijk anders gelopen.[758] Een ander beweegreden is volgens de Hoon te vinden in het feit dat de toenmalige ‘zogenaamde democratische regimes’, in hoofdzaak door eigen schuld, niet meer opgewassen waren tegen de toenemende moeilijkheden.[759] De Hoon stelt dat de Westerse democratieën tijdens het interbellum overspoeld werden door een golf van schandalen en corruptie en dat ze met het begrip democratie enkel nog de term gemeenschappelijk hadden. Het is volgens hem dan ook niet verwonderlijk dat velen hoopvol in de richting van Duitsland keken en hoopten op dezelfde vergaande en ingrijpende hervormingen die het recht en de orde in eigen land zouden herstellen.[760] Een derde en laatste historische omstandigheid die men volgens de Hoon in rekening moet brengen om de collaboratie te begrijpen, is het anti-bolsjewisme die toen een belangrijke rol speelde. De Hoon benadrukt dat het marxistisch bolsjewisme toen de publieke vijand nummer één was.[761] “De antichrist was toen het Bolsjewisme, het gevaar voor Europa het kommunisme.”. In Duitsland ging het volgens hem niet meer over de vraag of dit land al dan niet democratisch zou zijn, maar wel of het communistisch of nationaal-socialistisch zou zijn.[762] Op het verwijt dat ex-collaborateurs niet moeten doen alsof zij gans Vlaanderen vertegenwoordigden, repliceert hij dat doorheen heel de geschiedenis het steeds beperkte minderheden zijn geweest die de revolutie en de evolutie mogelijk hebben gemaakt, de massa volgde gewoon. “De massa is steeds niet meer dan de bij uitstek manipuleerbare “openbare mening” (...) Bij een Duitse overwinning zou deze “openbare mening” op minder dan geen tijd achter de nieuwe orde zijn gaan staan zoals zij nu na de bevrijding, in grote massa aan weerstand is gaan doen”.[763] De Hoon stelt de repressie voor als hard en onrechtvaardig. Ook het idee dat de Belgische staat de repressie heeft aangewend om de Vlaamse Beweging klein te krijgen, klinkt door in zijn betoog: “Wie zich in de repressieperiode en in de eerstvolgende jaren daarna durfde te beroepen op Vlaams-nationale motieven voor zijn kollaboratie, mocht er zeker van zijn dat dit hem als ekstra bezwarende omstandigheid zou aangerekend worden.”. De Hoon stelt dat de repressie in België voor een groot gedeelte doorgevoerd werd op basis van retroactieve wetgeving en voor uitzonderingsrechtbanken, maar hij klaagt vooral het feit aan dat de repressie doorgevoerd zou zijn louter op basis van haat en wraakgevoelens. In 1981 heeft de Hoon het over 600.000 repressiedossiers (in een later artikel uit 1997 citeert hij Luc Huyse die het heeft over 405.067 collaboratiedossiers). Samen met de onrechtstreeks betrokkenen (de familie) komt de Hoon tot een aantal dat schommelt tussen het anderhalf en twee miljoen betrokkenen bij de collaboratie… Volgens de Hoon zou men de vraag moeten stellen waarom zoveel mensen in dit land zich niet meer met de staat konden vereenzelvigen.[764] In een later artikel haalt hij Paul Struye aan “van wie we weten” dat onmiddellijk na de capitulatie op 28 mei 1940 80% van de bevolking bereid was om met de Duitsers samen te werken. Ook hier stelt de Hoon dat men zich de vraag moet stellen waarom zoveel mensen in dit land bereid waren om met ‘de vijand samen te werken’.[765] De Hoon pleit dus voor begrip voor de collaboratie. Zoals gezegd was die volgens de Hoon ingegeven door een combinatie van bekommernis om de Vlaamse belangen, afkeer voor de decadente democratie en een oprecht anticommunisme. Het rechtse aspect van de beweging wordt weggegomd, evenals de misdaden die sommige collaborateurs op hun geweten hadden. Dit pleidooi voor begrip voor de collaboratie echoot ook door in de afwijzing van TeKoS van de stelling van professor Bruno de Wever dat het VNV vanaf het begin een fascistische partij was. Luc Pauwels onderstreept met klem dat het VNV niet fascistische was. Het geschilpunt betreft niet het historisch werk of het bronnenonderzoek, maar de “ideologische interpretatie” die er aan wordt gegeven. In feite stelt Pauwels dat het beeld dat professor Bruno De Wever schetst van het VNV juist is, maar dat de term fascistisch zou moeten vervangen worden door conservatief-revolutionair. Het etiket ‘fascistisch’ stigmatiseert volgens Pauwels ten onrechte het VNV en staat een coherent en onbevooroordeeld beeld in de weg. Het VNV was een coalitie van verschillende gezindheden, bijna alle varianten van het Vlaams-nationalisme waren er in terug te vinden, maar fascisten waren er niet bij. Pauwels stelt dat het VNV vooral bijeengehouden werd door het antibelgicisme. Ondanks veel verbale aandacht voor het solidarisme, een organische volksstaat e.d. heerste er bij een groot deel van de leden een relatieve onverschilligheid tegenover dit soort intellectuele maatschappijvisies. Het emotionele antibelgicisme verdrong alle andere ideologische componenten naar een tweede plaats. De kracht van dit antibelgicisme, deze “mythische emotionele prioriteit”, verklaart waarom het VNV in de jaren ’30 qua maatschappijvisie zo ver naar rechts kon opschuiven, zonder een noemenswaardig aantal leden of kaders te verliezen, zelfs bij die fracties die het er duidelijk niet mee eens waren. Dit antibelgicisme was een belangrijke collaboratiemotief en deze attitude werd bevestigd door de willekeurige aanhouding en de wegvoering van een aantal prominente Vlaams-nationalisten in mei 1940 én het gedrag van de Belgische regering. Hiernaast waren vooral opportunisme en het beeld dat leefde bij Vlaams-nationalisten van het idealistische en integere activisme belangrijke collaboratiemotieven. Pauwels erkent wel dat dit natuurlijk niet de rechtvaardiging van de collaboratie inhoudt, maar het maakt ze wel meer begrijpbaar. De collaboratie was fout, maar…[766] 2.2.4 De visie op de Vlaamse beweging na de tweede wereldoorlog en nu In TeKoS wordt de dominantie van het katholiek traditionalisme sinds 1945 in de Vlaamse beweging aangeklaagd. Volgens Luc Pauwels stemmen de waarden en het ideologisch klimaat van de hele Vlaamse beweging duidelijk overeen met de karakteristieken van het confessionele flamingantisme “kleinburgerlijk, statisch, toch altijd weer wat hypocriet, Romehorig, vrij fanatiek in de eigen Vlaamse rangen en vrij toegeeflijk in het onderhandelen met de tegenstrever, eenzijdig taalgericht”.[767] Peter Logghe heeft het over “de primitivisering van de Vlaamse beweging”.[768] In TeKoS wordt de stelling verdedigd dat de Vlaamse numerieke meerderheid moet worden omgezet in een politieke meerderheid, dit wil zeggen “de staat veroveren door het laten gelden van het democratisch beginsel.”[769] Deze stelling sluit aan bij het programma van de Vlaamsche Volkspartij van Lode Claes. Ook daarin stond de valorisatie van de Vlaamse meerderheid al centraal.[770] Zoals gezegd heeft Nieuw Rechts weinig op met de sterke taaloriëntering van de traditionele Vlaamse beweging. Om de eentaligheid van Vlaanderen te bereiken zijn er veel te vergaande concessies gedaan. De Vlamingen hebben een federale staatsinrichting aanvaard die formeel op een 50/50 machtsverdeling stoelt. Het feitelijk federalisme met drie brengt het Vlaamse machtsaandeel ruim beneden de vijftig procent. Dat wil zeggen dat Vlaanderen zijn enige politieke machtsinstrument uit handen gaf waarover het beschikte, namelijk zijn demografische meerderheid. De Vlaamse meerderheid zit nu ‘opgesloten’ in een pariteit.[771
] Nieuw Rechts laat echter de moed niet zakken. Volgens haar valt het langzaam, maar versneld uiteenvallen van de Belgische staatsconstructie niet te ontkennen. De splitsing van de geesten is voltrokken en het bestaan van een dynamiek naar een onafhankelijk Vlaanderen is onmiskenbaar. Het separatisme verliest zijn taboe, niet als gevolg van een separatistisch propagandaoffensief, maar louter als gevolg van de Waalse arrogantie.[772] Hier wordt instemmend Mark Grammens geciteerd die het heeft over “de Waalse arrogantie die het federalisme beschouwt als een middel om de francofone heerschappij in België te bestendigen en om Vlaanderen te doen betalen voor de Waalse onmacht een leefbaar gewest tot stand te brengen.”[773] Met de onafhankelijkheid in zicht moet de Vlaamse beweging zijn strategie aanpassen. Het moet streven naar de bescherming en de ontwikkeling van de identiteit van ons “Nederlands deelvolk”, naar het verwerven van de onafhankelijkheid op korte termijn en naar de opleiding van een eigen Vlaamse elite die die onafhankelijkheid kan invullen.[774] Vlaanderen moet er zich ook mentaal op voorbereiden dat het aan zijn zuidgrens in de toekomst twee kleine staten zal vinden: Wallonië (beperkt tot de huidige provincies Henegouwen, Namen en het grootste deel van Luik) en Luxemburg (het Groothertogdom, met de provincie Luxemburg en het Duitstalig gebied dat nu in de provincie Luik ligt). Het is daarbij niet in het belang van Vlaanderen dat aan zijn zuidgrens “een verarmd Wallonië vegeteert als haard van economisch verval, permanente sociale onrust en politieke instabiliteit”. Een nieuw Benelux samenwerkingsverband zal nodig zijn, met een strikt respect voor elkaars zelfstandigheid en met Vlaanderen als natuurlijk centrum

22-07-2011 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 4
Klik op de afbeelding om de link te volgen Bij anderen leidde dit tot een uitgesproken linkse koers, een Vlaams getint socialisme of zelfs communisme. Boudewijn Maes wordt door Pauwels genoemd als voorbeeld van een nationaal-revolutionair.[705] Boudewijn Maes was een overtuigd vrijzinnige flamingant. Bij de Duitse inval was hij van oordeel dat de Vlamingen de Duitsers moesten bestrijden en dat ze daarvoor na de oorlog zouden worden beloond. Tijdens de bezetting verzette hij zich openlijk tegen het activisme. In de nadagen van de oorlog bracht hij er echter begrip voor op, al bleef hij zich onthouden van openlijk engagement. Hij verloor in ieder geval zijn vertrouwen in België en hoopte dat revolutionair geweld vanwege Fronters en activisten de 'Belgische' macht in Vlaanderen zou breken. Maes leidde na 1919 het Gentse Vlaamsche Front en werd voor die partij tot volksvertegenwoordiger gekozen. Hij was een aanhanger van de Groot-Nederlandse strekking van het weekblad ‘Vlaanderen’ (1922-1933). Als overtuigd vrijzinnige kwam hij in botsing met de katholieke en groeiende rechtse krachten binnen het Vlaams-nationalisme. In 1926 stichtte hij daarom de Vlaamsch-Nationale Partij. In 1929 en 1932 kwam die met een dissidente lijst op, maar de partij behaalde slechts een onbeduidend aantal stemmen. Maes verafschuwde het Duitse nationaal-socialisme, de toenemende ideologische verwantschap met de hoofdstroom van het Vlaams-nationalisme en het feit dat vele Vlaams-nationalisten rekenden op deze Duitse bondgenoot. Hij trad terug uit het Vlaams-nationalisme en evolueerde naar een vaag communisme.[706] Volgens Luc Pauwels vertegenwoordigde hij “een niet te overtreffen zuiver radicalisme, waarmee hij socialisten en kommunisten links wilde voorbijsteken”.[707] 4) De BündischenVolgens Luc Pauwels kunnen de Vlaamse jeugdbewegingen Rodenbach, het Algemeen Katholiek Vlaams Studentenverbond (AKVS) en het Diets Jeugdverbond, ideologisch niet vergeleken worden met de Bündischen. Het grootste deel van deze jeugdbewegingen maakte volgens hem deel uit van de völkische groep, terwijl anderen aansluiting vonden bij de christen-democratie.[708] In een ander artikel wijst Luc Pauwels er wel op dat er een duidelijke gelijkenis bestaat tussen de Duitse Wandervögelbeweging (zie hoofdstuk “De conservatieve revolutie in de Weimarrepubliek”), de voorloper van de Bündischen, en de Vlaamse Blauwvoeterij,[709] de eerste fase van de katholieke Vlaamse studentenbeweging (1875-1880) en de inspiratiebron voor latere heelnederlandse jeugdbewegingen. Deze Blauwvoeterij werd gekenmerkt door de cultus van de gewesttaal, kritiek op de classicistische opvoeding en op het gezag en een gering vertrouwen in staat en politiek.[710] Zowel de Blauwvoeterij als de Wandervögel werden volgens Pauwels gekenmerkt door een autonoom jeugdbewegingkarakter, een romantische basis, het positief beleven en uitbouwen van een generatiekloof enz.[711] 5) De LandvolkbewegungDeze beweging was zoals gezegd een boerenopstand in Sleeswijk-Holstein en heeft dus niets te maken met Vlaanderen. De bewondering voor Joris Van SeverenTeKoS telt verschillende bewonderaars van Joris Van Severen onder zijn redacteurs. Hildegonde de Bois, de voormalige echtgenote van Luc Pauwels, is afkomstig uit een Dinaso-familie.[712] Hoofdredacteur Luc Pauwels schreef zijn licentiaatsverhandeling over Van Severen, evenals Jan Creve. Beiden zijn ook actieve medewerkers van het Studie- en Coördinatiecentrum Joris van Severen, evenals de redacteurs Kurt Ravyts en Pieter Jan Verstraete. Tot begin 2001 werden er in TeKoS een tiental artikels gepubliceerd die uitsluitend gewijd waren aan Van Severen en zijn ideeën. Vooral zijn aristocratische stijl en zijn pleidooi voor een dienende elite kunnen bij Nieuw Rechts op veel goedkeuring rekenen (zie verder). Omwille van de positieve houding van TeKoS tegenover Van Severen wordt hier dieper ingegaan op zijn persoon en zijn ideeën. Joris Van Severen werd op 19 juli 1894 geboren als oudste zoon in een notarisgezin. Hij groeide op in een tweetalig burgergezin op het platteland, waar de ‘Vlaamsvoelendheid’ een onderdeel van het katholicisme vormde. Na zijn schoolopleiding aan het Sint-Barbaracollege te Gent, schreef hij zich in 1912 in aan de Gentse universiteit in de kandidatuur wijsbegeerte en letteren als voorbereiding op de rechten. Aan de universiteit werd hij voorzitter van de Rodenbach’s Vrienden, de katholieke flamingantische studentenkring.[713] Begin augustus 1914 viel Duitsland België binnen, zes weken later, op 24 september 1914, werd Van Severen opgeroepen. Hij ging voor een kaderopleiding naar Frankrijk en in maart 1915 kwam hij als sergeant aan het IJzerfront. In januari 1917 werd hij bevorderd tot onderluitenant.[714] Hildegonde de Bois schrijft over deze periode in TeKoS: “In januari 1917 wordt Joris van Severen onderluitenant, een uitzondering –Vlaamse officieren zijn schaars in het Belgische leger, dat nochtans voor bijna 80% uit Vlamingen bestaat. Als officier wordt hij gewaardeerd door zijn oversten én door zijn soldaten, wegens zijn dapperheid en onverstoorbare koelbloedigheid: zijn sektie heeft bijzonder weinig verliezen te betreuren, alhoewel ze aanhoudend in de vuurlinie staat. (…) Hij eet, slaapt, vecht en lijdt samen met zijn manschappen; hij doet ook alles om hun leven te sparen (…)”.[715] De Bois schetst hier een heel lovend portret van Van Severen, die wordt voorgesteld als een ware leider en held. Van Severen onderhield aan het front goede contacten met Cyriel Verschaeve. Hij maakte ook deel uit van een groep Vlaamsgezinde studenten en intellectuelen, die zich tussen mei en september 1916 verenigden met de bedoeling om via de pers en studiekringen een Vlaamsgezinde werking onder de soldaten te organiseren. Het blad ‘Ons Vaderland’ werd de dagelijkse spreekbuis van deze radicale flaminganten.[716] De groepering steunde de vraag naar een belofte van de regering voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit na de oorlog. Toen de regering in oktober 1916 dit publiekelijk weigerde te beloven, radicaliseerde deze groep en ging ze een geheime werking uitbouwen, de Frontbeweging.[717] Volgens Vanlandschoot was Van Severen niet actief betrokken bij deze Frontbeweging. Toch zou hij in 1917 tweemaal te maken hebben met repressieve maatregelen omwille van zijn Vlaamsgezindheid.[718] Volgens Lode Wils nam Van Severen weliswaar deel aan de Frontbeweging, maar na 1916 speelde hij daarin geen rol van betekenis.[719] Deze visie wordt tegengesproken in TeKoS. De Bois benadrukt dat Van Severen actief deelnam aan de Frontbeweging en dat hij daardoor twee keer in een militair strafkamp belandde. Twee keer wordt hij eruit gehaald “omdat men een officier van zijn kwaliteit maar al te graag in de vuurlinie heeft.”[720] Ook Jan Creve onderstreept dat Van Severen wel actief was in de Frontbeweging. Hij verwijst hiervoor naar “de maatregelen” die in 1917 tegen Van Severen genomen zijn, “de taal die hij in zijn brieven hanteerde” en “de getuigenissen van Theo Hoste en Vital Haesaert”.[721] Jan Creve gaat er dus blijkbaar van uit dat hij voor een publiek schrijft die in grote mate vertrouwd is met de geschiedenis van Van Severen. De verstrooiing van de frontsoldaten na 11 november 1918 veroorzaakte een diepe depressie bij Van Severen, die wenste dat de Frontbeweging op haar elan van 1917 zou doorgaan in de strijd tegen de oorlog en tegen de vaderlandsliefde die oorlogen veroorzaakt. Op 6 februari 1919 keerde hij naar de Gentse universiteit terug en werd hij voorzitter van de afdeling van het Algemeen Vlaamsch Hoogstudentenverbond. Hij zou zijn studies echter nooit afmaken. Na de demobilisatie slingerde hij tussen het internationalisme en de volksnationalistische meetings van de Fronters. De toon en de inhoud van zijn toespraken uit de jaren 1919 en 1920 verraden dat Van Severen de algemene opinie van de Frontpartij vertolkte. Hij behoorde niet tot de groep rond priester Robrecht de Smet die de activistische verzuchtingen wilde doordrukken en liet zich ook niet in met de eerste naoorlogse verkiezingen van 16 november 1919. Mede gesteund door Verschaeve, richtte Van Severen in januari 1921 een tijdschrift op onder de titel ‘Ter Waarheid’.[722] In de woorden van Hildegonde de Bois “Een prachtig kultureel maandblad (…) Het blad blinkt uit door zijn hoog niveau en zijn verzorging. Want ook hier toont Joris van Severen stijl.”[723] Op 20 november 1921, werd Van Severen in het arrondissement Roeselare-Tielt tot volksvertegenwoordiger gekozen. Hij verwaarloosde echter zijn parlementaire werk en beperkte zich in 1922 en 1923 tot een vijftal redevoeringen in de Kamer.[724] Volgens de Bois was dit omdat “het parlementaire spel hem niet lag: te veel voze verbaliteit, te veel schijnvertoning.”[725] In ‘Ter Waarheid’ bepleitte Van Severen aanvankelijk een radicaal democratisch gedachtegoed en een volstrekt antimilitarisme. Vanaf het midden van 1922 oriënteerde hij zich naar een meer uitgesproken katholieke koers en in januari 1923 meldde de redactie dat ze de rooms-katholieke levensleer als de enige en absoluut ware beschouwde. In maart 1923 vroeg hij om de opheffing van de Godsvrede, de zogenaamde neutraliteitsafspraak binnen Het Vlaamsche Front, hierin vagelijk gesteund door zijn West-Vlaamse achterban. Daarmee zette hij het proces in gang van omvorming van de nationalistische partijformatie. Dit leidde tot een ideologische en organisatorische verwarring die jaren zou aanslepen en uiteindelijk uitmondde in de stichting van het Verdinaso. Het nationalisme kreeg bij Van Severen niet alleen een katholiek karakter, maar ook een conservatief-integralistische overtuiging. In verscheidene artikels uit 1923-1924 zette hij daaromtrent zijn theoretische beschouwingen uiteen. Die moesten volgens Van Severen klaarheid scheppen in de Vlaams-nationale organisatie voor de aanstaande verkiezingen van april 1925. Dit opzet mislukte. In de Vlaams-nationalistische kringen heerste verdeeldheid en Van Severen kreeg steeds meer kritiek te verduren omwille van zijn eigengereid denken, zijn aristocratische handelwijze en zijn reactionaire, antidemocratische gezindheid. Dit belette niet dat hij in 1925 voor het tot Katholiek Vlaamsch Nationaal Verbond (KVNV) omgedoopte Vlaamsch Front werd herkozen tot volksvertegenwoordiger.[726] Van Severen evolueerde steeds verder weg van de nationalistische partijorganisatie. De electorale perikelen van 1925 en de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 1926 deden hem het geloof in de democratische ordening geheel verliezen. Meer en meer verkondigde hij een autoritaire staats- en maatschappijopvatting.[727] Ook Lode Wils gaat ervan uit dat de radicalisering van het anti-Belgische en antidemocratische denken van Van Severen in verband stond met het echec van de Frontpartij in de verkiezingen. Ook de weigering om de gelijkheid van de landstalen te erkennen, de verwerping van de vernederlandsing van de Gentse universiteit en de afwijzing van Nederlandstalige legereenheden door de regering zouden tot deze radicalisering hebben bijgedragen.[728] In TeKoS wijst Jan Creve er echter op dat Van Severen reeds veel eerder bedenkingen had bij de democratie, een stelling die ook door de Bois wordt gevolgd.[729] Ook Luc Pauwels verwerpt de redenering dat Van Severen een radicaal tegenstander van de democratie geworden is doorheen alle electorale perikelen en zijn ervaringen als volksvertegenwoordiger. Volgens hem was Van Severen reeds jaren een radicaal tegenstander van de democratie. Hij was in zijn periode als volksvertegenwoordiger een pragmatisch democraat, maar één met een revolutionaire agenda die op een onverholen dictatuur was gericht en toen nog van linkse signatuur was.[730] Van Severen ging steeds meer zijn eigen weg. Zijn heelnederlandse bekommernis kwam meer op de voorgrond. Het ging hem ook niet meer in de eerste plaats om de oplossing van een Vlaams of Belgisch probleem, maar om de vestiging van een nieuwe orde in het door oorlog en revolutie verscheurde Europa.[731] Op het Groot-Nederlands Studentencongres te Gent op 29 maart 1926, kondigde hij zijn nieuwe doelstellingen aan: politiek Groot-Nederland, de corporatieve staatsordening en de verovering van de macht door de vorming van milities. Zijn politiek voorbeeld was het Italiaanse fascisme. Van Severen manoeuvreerde zich steeds meer in een uitzonderlijke positie. Hij deed de pogingen tot unificatie van de Vlaams-nationalistische groepen steeds verder van een oplossing afdrijven. Bij hem ging het steeds meer over een fundamentele herinrichting van staat en maatschappij, waarbij zijn integralistische uitgangspunten van 1923 nu in versneld tempo opschoven naar een rechts radicalisme. De reorganisatie van het feitelijk bestaande Vlaams-nationalisme, de aanpassing van de partijstructuren lieten hem omzeggens koud.[732] In 1928 kwam het lang nagestreefde Algemeen Vlaamsch Nationaal Verbond (AVNV) op papier tot stand, met Van Severen als een van de vijf leden van het directorium. Dit AVNV heeft echter op geen enkel ogenblik gefunctioneerd. Het mislukte in eerste instantie omdat het door Van Severen doelbewust werd gekelderd. Hij hanteerde een integraal Grootneerlandisme om een radicaliseringproces op gang te brengen. In een rede in de kamer in november 1928 stelde hij dat het doel van het Vlaams-nationalisme het herstel van de Nederlandse nationale eenheid was. Hij bracht hulde aan het activisme en de ‘sublieme deserteurs’.[733] Na de verkiezingen van mei 1929 viel Van Severen uit de boot bij de zeteltoewijzing. Deze verkiezingen waren voor de nationalisten succesrijk, maar leken weinig indruk op Van Severen te maken. In de zomermaanden dacht hij reeds hardop aan een eigen militie. Op 3 mei 1930 nam hij ontslag uit het KVNV, dat hij in 1925 had helpen stichten. Ook buiten West-Vlaanderen werden de scheidingslijnen duidelijker. Alle voormannen stonden eind 1930 voor de keuze: voor Van Severen of voor de meer gematigden die door hem smalend de "neobelgicistische advocaten" werden genoemd. De ontknoping viel in het voorjaar 1931. Van Severen werd in het AVNV-directorium in de minderheid gesteld. Toen hij in september de oprichting aankondigde van een nieuwe organisatie werd hij uitgesloten. Op 6 oktober maakte hij officieel de stichting van een Verbond van Dietsche Nationaal Solidaristen (Verdinaso) bekend: Moens, Thiers, Antoon Samyn, Pol van Herzeele, De Clercq, Jef François, Jef Missoorten en Leo Poppe volgden hem. Ook Cyriel Verschaeve betuigde ostentatief zijn sympathie voor de nieuwe beweging. ‘Hier Dinaso!’ werd het blad van de beweging.[734] Het Verdinaso combineerde de heelnederlandse gedachte met een solidaristische maatschappijvisie. Met het Italiaans fascisme als voorbeeld werd gepleit voor een corporatistische nieuwe orde in een autoritaire Dietse staat. Volgens professor Bruno De Wever werd het Verdinaso gesticht als een zuiver fascistische groepering. Een bewijs daarvoor is terug te vinden in het programma dat door Wies Moens op de eerste landdag op 10 juli 1932 in Roeselare werd afgekondigd en dat door Pol le Roy een jaar later in brochurevorm werd uitgegeven. Het Verdinaso was antiliberalistisch, antimarxistisch en anticonservatief. Het was tegen de democratie en tegen het partijenstelsel. Het had een pannationaal doel en ijverde voor een nieuwe staat met een totale transformatie van de sociale relaties: het nationaal-solidarisme (in feite een corporatieve staat). ‘De vreemden’ waren per definitie vijanden van de staat. De stijl van het Verdinaso beantwoordde volledig aan die van een fascistische partij. Militarisme was er de hoofdtrek van. De geweldfactor ontbrak niet.[735] De stelling dat het Verdinaso fascistisch zou zijn wordt met klem verworpen door TeKoS. Hildegonde de Bois schrijft bijvoorbeeld “(…) bij alle aversie die hij (Van Severen) zal ontwikkelen voor het partijenregime, wordt hij geen fascist in de gemeenzame betekenis van dit woord. Hij zal dit aan Degrelle en enkele andere overlaten, voor wie hij nooit anders dan diep misprijzen zal betonen.”[736] Ook Jan Creve benadrukt dat Van Severen geen fascist was.[737] Luc Pauwels stelt dat het Verdinaso weliswaar duidelijk antidemocratisch was, “maar eerder in de traditionalistische variant en niet in de fascistische laat staan de nationaal-socialistische”. Verder schrijft hij: “In 1937, op een openbare redevoering te Antwerpen neemt Van Severen afstand van fascisme en nationaal-socialisme met de woorden “Geen Duitsche orde, geen Italiaansche Orde (…) Neen: de Dietsche Orde: een orde aangepast aan ons wezen en aan dezen tijd.” Men kan zich een krachtiger distantiëring voorstellen, maar goed.”[738] De ideologische evolutie van Van Severen en tactische bekommernissen leidden tot een radicale ommezwaai in 1934. Van Severen zag duidelijk in dat de Belgische regering maatregelen tegen het Verdinaso zou nemen die de groei van zijn beweging fel zouden kunnen hinderen. Bovendien werd hij meer en meer gesterkt in zijn overtuiging dat de politieke machtsverwerving over een Belgische weg moest gaan. Deze inzichten leidden tot de zogenaamde 'nieuwe marsrichting' die Van Severen openlijk proclameerde in augustus 1934.[739] Het ging daarbij om twee koerscorrecties. Ten eerste een tactische: Van Severen wilde de staat niet langer omverwerpen, maar veroveren met vreedzame middelen. De tweede correctie was een inhoudelijke: Dietsland moest niet samenvallen met het Nederlands taalgebied. De Walen mochten zich afscheiden als ze dat wilden of ze mochten binnen het Dietse rijk blijven met een autonoom statuut. Hetzelfde gold mutadis mutandis voor de Friezen en de Luxemburgers.[740] Vanaf 1936 liet Van Severen ook de term Dietsland vallen, voortaan sprak hij achtereenvolgens meer en meer over ‘het Dietse Rijk’, ‘De Lage Landen’, ‘de Nederlanden’, ‘het Dietsche Rijk der Nederlanden’ en ten slotte vanaf 1938 over ‘de Zeventien Provinciën’. Het taalcriterium werd nu geheel verlaten, naast geopolitieke argumenten kwam het gemeenschappelijk verleden van de Nederlanden in de plaats. De eeuwenoude lotsverbonden gemeenschap van Dietsers, Friezen, Walen en Luxemburgers moest worden hersteld door staatkundige eenmaking in een rijksgemeenschap onder Dietse hegemonie. Niet veel later verklaarde Van Severen de Walen op basis van afstamming en bloed tot geromaniseerde Dietsers. De historische gemeenschap der Nederlanden werd nu eveneens een volwaardige volksgemeenschap. De weg naar de Dietse natiestaat lag nu over de staatkundige hereniging van België, Nederland en Luxemburg. In dit feitelijk hersteld Verenigd Koninkrijk der Nederlanden zou de verscheidenheid van de Dietsers worden beschermd via provinciaal federalisme, een restauratie van de zeventien provinciën.[741] De nieuwe marsrichting betekende het einde van het antibelgicisme waarvan het Verdinaso de radicale voorvechter was geweest. De nieuwe koers leidde tot het vertrek van een aantal medestanders waaronder Wies Moens.[742] Door de 'nieuwe marsrichting' raakte het Verdinaso ook steeds meer in een geïsoleerde positie in de Vlaamse beweging. Door de afwijzing van het Vlaams-nationalisme was de Dietse oriëntering de enige band met de Vlaamse beweging die overbleef.[743] Van Severen pleitte voor een vernieuwde staat België in een Diets rijk, een autoritaire Dietse staat gebaseerd op het corporatisme en de vernietiging van de erfenis van de Franse Revolutie.[744] Zijn ideeën voerden hem naar een haast naïeve verering van koning Leopold III wiens neutraliteitspolitiek hij volledig onderschreef. In een antidemocratisch en autoritair versterkt koninklijk regime zag hij een bevestiging van de staatsorganisatie zoals hij die voor ogen had.

21-07-2011 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 3
Klik op de afbeelding om de link te volgen De Franse Nouvelle Droite speelde een centrale rol in deze vernieuwing van de rechtse ideologie. De culturele vereniging GRECE (Groupement de Recherche et d'Etudes pour la Civilisation Européenne), met als belangrijkste ideoloog Alain de Benoist, was en is er de belangrijkste vertegenwoordiger van. GRECE werd in de tweede helft van de jaren ’60 opgericht met als taak een coherente en onderbouwde rechtse ideologie te ontwikkelen, de dominante linkse cultuur te ondermijnen en een rechtse maatschappijvisie algemeen ingang te doen vinden via een metapolitieke strategie.[612] Het wil deze metapolitieke strijd onder meer voeren door de uitgave van boeken en tijdschriften (waarvan ‘Nouvelle Ecole’ en ‘Eléments’ de belangrijkste zijn) en het organiseren van colloquia.[613] De doctrine van deze Franse Nouvelle Droite inspireerde ook een aantal rechts-radicale groepen in België. Een direct gevolg ervan was de lancering van het ‘Nouvel Europe Magazine. La voix de la majorité silencieuse’ (NEM) in 1971. Rond het blad werden NEM-clubs gevormd in heel het land die uitgroeiden tot een indrukwekkend netwerk met vertakkingen aan de Franstalige universiteiten. Ook de voormalige militant van Jeune Europe, Jean Thiriart, sloot er zich bij aan. De ideologische herleving van radicaalrechts drong op het einde van de jaren ‘60 ook in Vlaanderen door via de groep rond het Aktiecentrum Delta, de verspreiding van ‘Nouvelle Ecole’ door Luc Pauwels en de bijdragen van Roeland Raes in ‘Dietsland Europa’. De Nouvelle Droite ideeën waren ook gemakkelijk te versmelten met de doctrine die de Van Severen aanhangers propageerden.[614] Het lag voor de hand dat de Nouvelle Droite ideeën ook veel weerklank zouden vinden bij de sterk door de Van Severen verering getekende Vlaams-nationalistische jeugdbewegingen, waarvan het in het begin van de jaren '60 ontstane Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ) de belangrijkste was geworden.[615] Dit VNJ sloot volgens Bart De Wever evenwel steeds meer aan bij de traditionele stroming binnen het Vlaams-nationalisme. Dietsland in zijn taalnationalistische betekenis, was voor het VNJ wel het utopisch einddoel, maar de facto bleef het een anti-Belgische stijlfiguur.[616] Dit neemt niet weg dat de Nouvelle Droite ideeën via de Vlaams-nationalistische jeugdbewegingen bij de jongere generatie radicaalrechtse Vlaams-nationalisten verspreid zouden raken en ingang zouden vinden.[617] Aan de Vlaamse universiteiten vonden de ideeën van de Nouvelle Droite gemakkelijk gehoor bij een radicale studentenminderheid die de Vlaams-nationalistische traditie nieuw leven inbliezen. Dat gebeurde aanvankelijk nog in de oude studentenvereniging Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond, maar in 1976 ontstond een afscheuring naar aanleiding van onenigheid binnen het toenmalige presidium tussen een radicaalrechtse, in Were Di-richting georiënteerde groep enerzijds en een meer pluralistisch nationalistische strekking anderzijds. De eerste groep stichtte de Nationalistische Studentenvereniging (NSV). Het NSV combineert radicale Vlaams-nationalistische doelstellingen met Nieuw Rechtse ideologische thema's. Inhoudelijk leunt het sterk aan bij Were Di en ‘Dietsland Europa’. Dit tijdschrift wordt overigens door de NSV-leiding beschouwd als de ideologische basis voor de eigen activiteiten.[618] Het NSV slaagde erin zich te consolideren en in 1981 een eigen scholierenvereniging op te richten, het Nationalistisch Jongstudentenverbond of NJSV. Het werd een verzamelpunt voor de jonge Nieuw Rechtse intelligentsia en een vormingscentrum voor een nieuwe generatie rechts-radicale Vlaams-nationalisten.[619] Verschillende redactieleden van TeKoS van de jongere generatie zijn in het NSV actief geweest, onder meer Eric Arckens, Peter Logghe en Jan Creve. Koenraad Logghe was in zijn jeugd lid van het NJSV.[620] Halfweg de jaren ‘70 ontstonden er in Were Di wrijvingen tussen enerzijds op actie gerichte 'militanten' en ideologische 'intellectuelen' en anderzijds tussen 'rigoristen' en 'toleranten' inzake persoonlijke morele standaarden.[621] Dit leidde in 1976 tot de oprichting van Voorpost door een aantal leden van Were Di die op zoek waren naar een manier om meer actiegericht te kunnen werken. Stichter was Roeland Raes. Voorpost werd een extreemrechtse radicale Vlaams-nationale actiegroep met vooral jonge militanten. Qua programma bleef er een grote overeenstemming bestaan met Were Di en ‘Dietsland Europa’.[622] Voorpost wordt door Patrick Rentmeesters beschouwd als een duidelijke vertegenwoordiger van Nieuw Rechts binnen de Vlaamse beweging. De Nieuw Rechtse thematiek is volgens hem in nagenoeg elk nummer van ‘Revolte’, het blad van Voorpost, aanwezig. Nieuw Rechtse thema’s zijn onder meer de aandacht voor metapolitiek, het anti-egalitarisme, de afwijzing van het christendom en het pleidooi voor het Indo-europese heidendom, het antikapitalisme, anti-Amerikanisme en anticommunisme en het pleidooi voor een organische maatschappij geleid door een elite. Verantwoordelijk voor deze nieuw Rechtse invulling zijn medewerkers als Peter Logghe en Roeland Raes en de artikels van Frank Goovaerts.[623] Namen die men later ook in TeKoS zal terugvinden. Spanningen binnen het VMO leidden in 1978 tot het vertrek van Xavier Buisseret, die toen samen met Raes en anderen 'Haro' begon uit te geven, een maandblad "voor de conservatieve revolutie".[624] Het blad beschouwde de Vlaamse strijd als inherent aan zijn streven, maar zag het niet als zijn taak hier verder op in te gaan. Het wenste zich vooral rechts en vrijzinnig-nationalistisch te profileren. ‘Haro’ besteedde onder meer aandacht aan rechts-nationalistische groepen elders in Europa, het negationisme, het ideeëngoed van de conservatieve revolutie en Nieuw Rechts. Er werden ook heel wat artikels vertaald overgenomen uit ‘Nouvelle Ecole’. Het blad had nooit meer dan 200 abonnees. In 1980 werd het een louter contactblad en het jaar nadien verdween het.[625] Het Egmontpact zorgde ervoor dat in de radicale Vlaams-nationalistische kringen het ongenoegen over de oriëntering van de Volksunie (VU) zijn culminatiepunt bereikte. Die radicale kringen hadden al in 1973 en 1974 -nog voor het Egmontpact- op initiatief van Were Di Vlaams-nationale landdagen gehouden en een Vlaams-Nationale Raad opgericht onder voorzitterschap van Karel Dillen. Aanvankelijk moest die nog druk uitoefenen op de VU, maar na de ondertekening van het pact in 1977 schreef ze de VU af en begon ze te werken aan een alternatieve rechts-radicale Vlaams-nationalistische partij. Ook de solidaristische groep Stichting Deltapers, met Pauwels als spilfiguur, was intussen al begonnen zijn positie daarover in te nemen. In 1977 was gestart met maandelijkse conferenties in kasteel Steytelinck te Wilrijk, waar thema's uit de Nouvelle Droite ideologie aan de orde kwamen en ook Alain de Benoist het woord voerde. Na de goedkeuring van het Egmontpact werden in 1977 twee nieuwe rechtse partijen opgericht: de Vlaams-Nationale Partij (VNP) van Dillen, die een exclusief volksnationalistische en separatistische anti-Belgische lijn volgde en de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes met Luc Pauwels als partijsecretaris, die een brede conservatieve partij wilde zijn en een Nieuw Rechtse maatschappelijke blauwdruk wilde ontwikkelen. In 1978 vormden deze partijen met het oog op de verkiezingen een kartel onder de naam Vlaams Blok. Toen enkel Dillen werd verkozen, werd het kartel verbroken en verdere samenwerking met het VNP werd door Claes afgewezen. Hierop liepen de voorstanders van samenwerking, onder meer Roeland Raes en Francis van den Eynde, over naar de partij van Dillen. Daarmee werd het verval van de VVP als partij ingeluid. De Nieuw Rechtse lijn bleef wel bestaan in het in '79 opgerichte tijdschrift 'Teksten, Kommentaren en Studies' van Pauwels. Dit tijdschrift zou de volgende twee decennia steeds meer de ideologische oriëntering van het rechts-radicalisme in Vlaanderen bepalen. Het werd sinds de jaren '80 zelfs belangrijker dan ‘Dietsland Europa’ en sprak vooral de jongere radicaalrechtse generatie aan.[626] 2.1.3 De inbedding in de Vlaamse beweging: de Vlaamsgezinde achtergrond van enkele redacteurs van TeKoS Deze band met de rechts-radicale traditie in de Vlaamse beweging weerspiegelt zich ook in de achtergrond van sommige redacteurs van TeKoS. Het volgende overzicht steunt onder meer voor een deel op gegevens uit de thesis van Patrick Commers die zijn informatie haalde uit een vragenlijst die verschillende redactieleden van TeKoS op zijn verzoek hebben ingevuld. In een interview met Patrick Commers uit 1997 zegt Luc Pauwels dat zijn Nieuw Rechtse levensbeschouwing doorheen de jaren gegroeid is vanuit de Katholieke Actie en de traditionele Vlaamse beweging. In zijn jeugd was hij actief in verschillende katholieke en Vlaamsgezinde bewegingen, onder andere de Eucharistische Kruistocht en Pro Apostolis, Europakring, het Algemeen Diets Jongeren Verbond en de Katholieke Studentenactie-Jong Vlaanderen.[627] Later trad hij toe tot de Vlaamse Volksbeweging, een Vlaams-nationale drukkingsgroep opgericht in 1952, en werd hij lid van de Volksunie. Daarnaast was hij ook lid van Jong Europa en later Europafront. In 1965 werd Pauwels stichter en voorzitter van de Stichting Deltapers, die vormingsavonden en colloquia organiseert en sinds 1979 ook Teksten, Kommentaren en Studies (TeKoS) uitgeeft.[628] Hij werkte verder mee aan het tijdschrift ‘De Anderen’ van het Aktiecentrum Delta en hij is ten slotte ook lid van de Beweging voor de Verenigde Staten van Europa van Walter Kunnen.[629] Uit onvrede met de ondertekening van het Egmontpact verliet hij de VU in 1977. Zijn grootste verwijt aan Hugo Schiltz was dat regeringsdeelname het streefdoel was geworden. Samen met Lode Claes richtte hij de Vlaamse Volks Partij op, waarvan hij algemeen secretaris was. Sinds de ondergang van het VVP beschouwt Pauwels zich als “politiek dakloos”. [630] Op latere leeftijd studeerde hij geschiedenis aan de KU Leuven. Zijn licentiaatsverhandeling handelde over de ideologie van Van Severen, deze verscheen in 1999 in boekvorm en werd uitgegeven door het Studie- en Coördinatiecentrum Joris van Severen. Luc Pauwels behoort ook tot de kernredactie van deze vzw.[631] Verschillende artikels van zijn hand in TeKoS gaan over de Vlaamse beweging en Van Severen. Frans de Hoon maakte vanaf de oprichting van TeKoS deel uit van de kernredactie van het tijdschrift. Hij kan duidelijk geplaatst worden binnen het radicaalrechtse milieu in de Vlaamse beweging. Hij was tijdens de tweede wereldoorlog een overtuigd lid van de SS-DeVlag. Na de oorlog schreef hij voor ‘Periodiek Contact’, het tijdschrift van Hertog Jan Van Brabant, een vereniging die oud-Oostfronters groepeert.[632] Hij schreef ook voor verschillende tijdschriften van oud-collaborateurs zoals ‘Wachtpost’. Daarnaast was hij ook gastschrijver voor het blad ‘Branding’, het maandblad van het NSV. Frans de Hoon was tevens lid van de Beweging voor de Verenigde Staten van Europa en de VVP van Lode Claes waar hij in contact kwam met Luc Pauwels.[633] Hij wordt door Bart De Wever omschreven als een gewezen jong-Dinaso en onverbeterlijke nationaal-socialist. Dit zou ook de reden zijn waarom hij uit de BVSE stapte.[634] Hij publiceerde in TeKoS verschillende artikels over de collaboratie. Hij overleed in 1999.[635] Guy de Maertelaere wordt door Patrick Commers omschreven als “het buitenbeentje van TeKoS”. Hij werd in 1985 actief medewerker van TeKoS en publiceerde voornamelijk artikels over spiritualiteit en ecologie. In zijn studententijd was hij een Belgische patriot en jongerenvoorzitter van het Nationaal Aktiekomitee voor de eenheid van het land en de taalvrijheid. De reden waarom hij hier toch wordt vermeld, is het feit dat hij medewerker was van ‘Mjollnir’ en de ‘Vrijbuiter’.[636] ‘Mjollnir’ was het tijdschrift van de vzw Orde der Eeuwige Wederkeer dat eind 1983 opgericht werd door Koenraad Logghe en Peter Devaere. Beiden waren afkomstig uit het Brugse Nationalistisch Jong Studenten Verbond. Het was een vereniging waarin een volksgerichte wereldbeschouwing, het heidendom en de Indo-europese eigenheid en erfgoed centraal stonden. Roeland Raes leverde enkele bijdragen en in ‘Revolte’, het blad van Voorpost, en in TeKoS werden enkele advertenties opgenomen.[637] De organisatie en haar blad verdwenen in 1986. De ‘Vrijbuiter’ ontstond als tijdschrift in 1982 in het Waasland. Oorspronkelijk ging het om het tijdschrift van het plaatselijke Nationalistisch Jong Studentenverbond. In oktober 1986 hervormde deze afdeling zich tot de onafhankelijke jeugdwerking De Vrijbuiter. Onder meer Jan Creve en Koenraad Logghe behoorden tot de medewerkers. Ook verschillenden van hun collega’s maakten deel uit van het Vlaams nationalistische milieu. Dirk Leen en Patrick Molle bijvoorbeeld zijn beide actief geweest in het Brusselse NSV. De vereniging kenmerkt zich door zijn sterke volkse inslag, zijn aandacht voor de conservatieve revolutie en zijn Nieuw Rechtse standpunten zoals het heidendom en het antiliberalisme. Vrijbuiter reageert ook tegen de verburgerlijkte rechtse Vlaamse beweging en het opduikend populisme. Zo werd het Vlaams Blok een aantal keren zwaar op de korrel genomen.[638] Koenraad Logghe vervoegde de redactie van TeKoS in 1989. Hij was in zijn jeugd lid van het Nationalistisch Jong Studentenverbond. In 1983 richtte hij samen met Peter Devaers de Orde der Eeuwige Wederkeer op. Hij was ook hoofdredacteur van ‘Mjollnir’. Nadat deze vereniging ophield te bestaan, stapte hij over naar De Vrijbuiter.[639] In 1993 richtte hij de vzw Traditie op waarvan hij de voorzitter werd.[640] Deze vzw wordt op haar website omschreven als “een werkgroep (…) een overkoepeld orgaan voor families die de Weg van het Noorden volgen, in vakjargon Asatrú (…)”.[641] In het linkse tijdschrift ‘De Fabel van de Illegaal’ wordt Logghe een belangrijke schakel genoemd tussen radicaalrechtse organisaties en Asatrú-bewegingen.[642] Ook Jan de Zutter schrijft rechts-radicale sympathieën toe aan Logghe. Hij zou onder meer goede relaties onderhouden met de Vlaams Blok senator en heiden Wim Verreycken. Traditie publiceert in het gelijknamige tijdschrift voornamelijk onschuldige artikels over Asatrú, maar bijvoorbeeld ook bijdragen van de Friese oud-SS’er Hans Klinkenberg die na de oorlog actief was in verschillende rechts-radicale groeperingen.[643] Koenraad Logghe wordt in het nummer 100 (2001) van TekoS niet meer vermeld als redacteur. Erik Arckens is redactielid van TeKoS van 1989 tot 1999. Tijdens zijn studententijd was hij actief in het NSV te Leuven waarvan hij praeses was in het academiejaar 1982-1983. Hij schreef zijn licentiaatsverhandeling over de Nouvelle Droite.[644] Na zijn studies werd hij lid van de studiedienst van het Vlaams Blok.[645] Tegenwoordig is hij afgevaardigde van het Vlaams Blok in de Brusselse Hoofdstedelijke Raad.[646] Peter Logghe schreef zijn eerste artikel voor TeKoS in 1990. In zijn studententijd was hij bestuurslid van de Vlaams Nationale studentenunie (VNSU), praeses van het NSV en Voorpost militant. In 1989 werd hij hoofdredacteur van ‘Revolte’ het tijdschrift van Voorpost. Hij is ook lid van het Davidsfonds en bestuurslid van de Vlaamse Volksbeweging.[647] Pieter Jan Verstraete publiceerde verschillende artikels over de Vlaamse beweging in TeKoS. In 1994 trad hij toe tot de redactie van het tijdschrift, maar zijn eerste artikel verscheen reeds in 1993. In zijn studentenperiode was hij actief in de Vlaams Nationale studenten Unie te Gent en in het anti-Egmontkomitee te Kortrijk. Later was hij hoofdredacteur (1989-1990) van het tijdschrift ‘Nieuw Vlaanderen’[648], een tweemaandelijks heelnederlands jongeren- en vormingstijdschrift (1967-1990).[649] Hij is tevens actief lid van het Studie- en Coördinatiecentrum Joris van Severen.[650] Hij is nooit actief geweest binnen de partijpolitiek. Zijn publicaties getuigen van een interesse voor het radicaalrechtse segment binnen de Vlaamse beweging. Zo kreeg hij in 1990 de Dr. Snellaertprijs voor zijn werk Odiel Spruytte, een priesterleven in dienst van het vlaams-nationalisme. Hij is tevens de auteur van “Karel Dillen. Portret van een rebel”, coauteur van het gedenkboek Joris Van Severen en van een boek over Tollenaere.[651] Ook zijn artikels in TeKoS getuigen van deze interesse. Jan Creve trad toe tot de redactie van TeKoS in 1995. Hij was verschillende jaren lid van de KSA. In zijn studententijd was hij actief in het NSV en het VMO.[652] Hij studeerde geschiedenis en schreef zijn licentiaatsverhandeling over het Verdinaso (‘Recht en trouw. De geschiedenis van het Verdinaso en zijn milities’). Hij is ook actief in De Vrijbuiter en de milieugroep Polders in Nood die ageert tegen de uitbreiding van het Verrebroeckdok.[653] Zijn artikels getuigen van zijn Vlaams-nationalistische sympathieën. Creve wordt niet meer vermeld als redactielid vanaf het nummer 99 (2000). Koenraad Elst trad in 1992 toe tot de redactie van TeKoS, hij stapte er echter in 1995 al uit.[654] In 2002 maakte hij deel uit van het redactieteam van ‘Punt’ een Vlaams conservatief tijdschrift dat echter geen lang leven beschoren bleek.[655] In dat zelfde jaar werd het al opgedoekt. Hij is oriëntalist en in die hoedanigheid heeft hij voordrachten over de Islam gegeven voor het Vlaams Blok en het Vormingsinstituut Wies Moens.[656] Op het Vlaams Blok colloquium “Immigratie: het westen voor de keuze” trad hij op als gastspreker. De titel van zijn voordracht luidde “De dreiging van de Islam”.[657] In 1993 heeft hij voor het Vormingsinstituut Wies Moens in het kader van een vormingscyclus een lezing “Islam zonder sluier” gegeven.[658] Jan Sergooris werd in 2000 redacteur van TeKoS. Hij verliet echter de redactie reeds het jaar daarop. Hij studeerde geschiedenis in Gent. In 2002 maakte hij deel uit van de redactie van het Vlaams conservatief tijdschrift ‘Punt’.[659] Kurt Ravyts ten slotte werd in 1994 opgenomen in de redactie. Hij is fractievoorzitter van het Vlaams Blok in de provincie West-Vlaanderen.[660] Ook sommige auteurs waarvan slechts sporadisch artikels verschijnen in TeKoS kan men situeren in het Vlaams-nationale en rechts-radicale milieu. Van de hand van Maurits Caillieau verschenen tot begin 2001 drie artikels in TeKoS. Caillieau was actief in diverse heelnederlandse jeugdverenigingen. Hij was lid van het ADJV en kwam in 1958 in de verbondsleiding van het tot Blauwvoetjeugdverbond omgedoopte ADJV terecht.[661] Na de ontbinding van dit verbond in 1961 was hij medeoprichter van het Algemeen Diets Jongerenverbond (ADJoV). Dit nieuwe verbond stond net als het vroegere ADJV op een heelnederlands standpunt. Het had als voornaamste doel de bestaande jeugdgroepen ideologisch op de neo-Dinasolijn te krijgen.[662] Cailliau bleef actief in het ADJoV en zijn opvolger het Algemeen Nederlands Jongerenverbond (ANJV) tot de groep in 1973 verdween. In 1964 kwam hij ook in de redactie van ‘Dietsland Europa’ terecht waar hij redactielid bleef tot 1983.[663] In 1970 werd Cailliau bestuurslid van de Zannekin-vereniging, in 1971 secretaris en in 1990 eindredacteur van het Jaarboek Zannekin.[664] Hij was ook stichtend lid en is secretaris van de vzw Studie- en Coördinatiecentrum Joris van Severen.[665] Marc Grammens werd in Knack omschreven als “de senior van de radicale Vlaamse beweging”.[666] Tot begin 2001 verscheen slechts één artikel in TeKoS van zijn hand: ‘Integratie van migranten is een ideologie. De polarisatie-ijver van pater Leman’.[667] Grammens publiceert op regelmatige tijdstippen in het Vlaams-nationalistische satirische weekblad ‘’t Pallieterke’ en zijn eigen eenmansblad ‘Journaal’.[668] Dit tweewekelijks opinieblad werd overigens uitgedeeld op het zevende colloquium van TeKoS (11 november 2001) “Globalisering of lot in eigen handen”. Er verschenen ook reeds vier artikels van de hand van Roeland Raes in TeKoS. Hij was en is actief in tal van extreemrechtse organisaties. In zijn studententijd aan de RUG werd Raes secretaris van het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond (KVHV). Nog als student sloot hij zich aan bij de Volksunie (VU). Een jaar later, in 1958, richtte hij aan de RUG de Volksunie-studenten op. Tussen 1968 en 1971 was Raes VU-provincieraadslid voor Oost-Vlaanderen en tussen 1970 en 1977 voorzitter van de VU-afdeling Gent. Van meet af aan stond hij in de rechtervleugel van de VU en ageerde hij tegen elke ‘verlinksing’, onder meer via het in 1967 mee door hem opgerichte Aktiecentrum Delta, dat het nationaal-revolutionaire tijdschrift ‘De Anderen’ uitgaf. Tussen 1962 en 1964 was hij medewerker van ‘Ter Waarheid’, hij stapte in 1964 samen met de andere redactieleden over naar ‘Dietsland Europa’. In 1970 werd hij ondervoorzitter van Were Di en in juli 1975 voorzitter. In maart 1976 stapte Raes op bij Were Di (hij bleef wel meewerken aan ‘Dietsland Europa’) om samen met enkele andere voormalige leden van Were Di de heelnederlandse organisatie Voorpost op te richten. Raes was tot 1980 voorzitter van Voorpost en tot 1989 hoofdredacteur van haar vormingsblad ‘Revolte’. Tussen 1977 en 1980 was hij tevens redactielid van ‘Haro’. Raes onderhield ook nauwe contacten met gelijkgezinde buitenlandse groepen. Na het Egmontpact in 1977 stapte Raes uit de VU en sloot hij zich aan bij de Vlaamse Volkspartij (VVP). De kartelgesprekken met de Vlaams-Nationale Partij (VNP) leidden tot de oprichting van het Vlaams Blok. Na de verbreking van het kartel door Claes stapte hij over naar de partij van Dillen. Raes werd ondervoorzitter van deze partij en in 1988 voorzitter van het partijbestuur. In november 1991 werd Raes verkozen tot senator; in mei 1995 werd hij herkozen. Raes heeft ook zitting in diverse nevenorganisaties van het Vlaams Blok als secretaris van de vzw’s Vlaamse Concentratie en het Frank Goovaerts Fonds en van de Nationalistische Omroepstichting.[669] Hij fungeert nog steeds als een belangrijke verbindingsman tussen het Vlaams Blok en bevriende radicaalrechtse verenigingen.[670] Jos Vinks (eigenlijk Adriaan Jozef) publiceerde een drietal artikels in TeKoS. Voor de oorlog was Vinks betrokken in de Vlaams- nationalistische jeugdbeweging. Later werd hij lid van het VNV. Hij was actief op gewestelijk niveau in de vormingsdienst. Tijdens de Tweede Wereldoorlog maakte hij deel uit van de Vlaamsche Wachtbrigade. Na de oorlog werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf wegens collaboratie. Na zijn vrijlating publiceerde hij talloze bijdragen gaande van literaire kritieken tot hagiografische studies en portretten van vooral bekende Vlaams-nationalisten in onder meer ‘’t Pallieterke’. Tot 1977 was hij redacteur van het Volksunie-weekblad ‘Wij’ en werkte hij mee aan ‘Dietsland Europa’ waarvan hij in 1976 hoofdredacteur werd. Daarnaast was Vinks onder meer hoofdredacteur van ‘Wachtpost’ en losse medewerker van ‘Gazet van Antwerpen’, ‘Alternatief’[671] en ‘’t Pallieterke’. Hij stichtte de Vereniging van Vlaams-Nationale Auteurs waarvan hij penningmeester en voorzitter werd en was erelid van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen. Vinks publiceerde ook gedichten.[672] Marc Joris schreef tot begin 2001 drie artikels voor TeKoS. Ook hij kan gesitueerd worden in het Vlaams-nationalistische radicaalrechtse milieu. Dit blijkt vooral uit zijn engagement in het Vlaams Blok. Op de website van de Vlaams Blok Jongeren wordt hij omschreven als de “huiscolumnist van de VBJ”.[673] Hij was een medewerker van het Vlaams Blok en sinds mei 1995 zetelt hij voor deze partij in de provincieraad van Oost-Vlaanderen.[674] 2.2 De visie van TeKoS op de Vlaamse beweging 2.2.1 De aandacht voor de Vlaamse beweging TeKoS publiceerde tot begin 2001 een vijftigtal artikels over de Vlaamse beweging en haar vertegenwoordigers. Wat daarbij opvalt is het feit dat de overgrote meerderheid van die artikels gepubliceerd zijn in de jaren ‘90. Vóór 1989 zijn er maar vijf artikels verschenen die te maken hadden met dit onderwerp. Ongeveer de helft van alle artikels over de Vlaamse beweging handelt over individuele vertegenwoordigers. Meestal blijft de inhoud daarvan beperkt tot een schets van de levensloop van de persoon en worden zijn/haar ideeën maar kort aangeduid. Volgens Georgi Verbeeck vertoonden de standpunten van TeKoS aanvankelijk weinig raakvlakken met de klassieke thema's uit de Vlaamse beweging. Hij stelt dat de belangstelling voor het Vlaams-nationalisme toenam naarmate overeenkomsten werden ontdekt met 'conservatief-revolutionaire' stromingen in het buitenland.[675] Deze stelling moet worden gecorrigeerd. Zoals in het vorige hoofdstuk is aangetoond, kan TeKoS worden ingepast in de radicaalrechtse traditie binnen de Vlaamse beweging: verschillende thema’s die in TeKoS worden behandeld, leefden reeds in het radicaalrechtse Vlaams-nationalistische milieu. Luc Pauwels erkende in 1981 in TeKoS al dat Nieuw Rechts een duidelijke relatie heeft met de Vlaamse beweging (hij onderstreepte daarbij wel dat het daarin een eigen geluid laat horen).[676] Het jaar daarvoor verschenen overigens al twee artikels die de conservatieve revolutie in Vlaanderen behandelden.[677] De toename van de artikels over de Vlaamse beweging is voor een groot deel toe te schrijven aan de toetreding van enkele nieuwe auteurs tot de redactie van TeKoS. Pieter Jan Verstraete, die in 1994 in de redactie werd opgenomen, publiceerde reeds tien artikels over figuren uit de Vlaamse beweging. Ook van de hand van Koenraad Logghe, Kurt Ravyts en Jan Creve, respectievelijk toegetreden tot de redactie in 1991, 1994 en 1995, verschenen verschillende artikels over de Vlaamse beweging.[678] 2.2.2 De Vlaamse beweging volgens Nieuw Rechts: volksgericht en heelnederlands Nieuw Rechts verwerpt de enge taaloriëntering van de Vlaamse beweging. ‘De taal is gans het volk’ is volgens haar een volkomen fout uitgangspunt. Ze erkent wel dat de eigen taal een belangrijk deel uitmaakt van de cultuur van een volk. Nieuw Rechts pleit er dan ook voor dat de eigen taal met alle macht verdedigd wordt, maar wijst er tegelijk op dat ‘volk’ veel meer betekent. Volk is een gemeenschappelijke afkomst en cultuur bezitten en vooral een samenhorigheidsgevoel voor de toekomst, geworteld in het bewustzijn van een gemeenschappelijk verleden.[679] De stelling van Marc Reynebeau dat de Vlaamse identiteit een mythe is die gecreëerd is in de laatromantische stroming van de 19de eeuw,[680] wordt dan ook scherp bekritiseerd. Peter Logghe ziet daarin een zoveelste poging van de heersende intelligentsia om komaf te maken met nationalistische concepten.[681] Volgens Nieuw Rechts moet de Vlaamse beweging streven naar het herstel van het eigen Vlaamse wezen, het eigen normbesef, het eigen gemeenschapsbesef en naar de herintegratie van het eigen heelnederlandse verleden. We moeten “onze eigenheid terug tot de spil maken van ons voelen en denken”.[682] Nieuw Rechts maakt deel uit van de heelnederlandse strekking in de Vlaamse beweging. Vlamingen en Nederlanders behoren volgens haar tot hetzelfde volk. In TeKoS wordt er van uitgegaan dat het bewustzijn van de ‘generaliteit’ van de Nederlanden de scheiding van de zeventiende eeuw heeft overleefd. Dit bewustzijn heeft zich ook telkens opnieuw geuit doorheen de geschiedenis. Deze generaliteitsgedachte zou ook aan de grondslag liggen van de Vlaamse beweging, die in haar oorsprong geenszins een anti-Belgische, in de zin van separatistische, beweging was, omdat ze gans het zuiden, met inbegrip van de ‘Romaanse provincies’, als integraal deel van de Nederlanden bleef zien.[683] Verschillende artikels in TeKoS weerspiegelen deze heelnederlandse en volksgerichte (i.p.v. taalgerichte) visie op de Vlaamse beweging. Het zijn vooral personen, tijdschriften en verenigingen die een zelfde standpunt vertolk(t)en die aandacht krijgen. Een voorbeeld hiervan is het artikel van Koenraad Logghe over Jan Frans Willems. In de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging wordt hij omschreven als de "vader van de Vlaamse beweging" wiens visie de Vlaamse beweging voor lange tijd tot een hoofdzakelijk cultureel georiënteerde beweging maakte.[684] Zijn heelnederlandse oriëntering en zijn gerichtheid op het culturele, in plaats van enkel op de taal, kunnen logischerwijs op veel sympathie rekenen van Nieuw Rechts. Jan Frans Willems wordt in TeKoS voorgesteld als de strategisch en tactisch begaafde historische vader van de Vlaamse beweging die de jonge beweging een metapolitieke impuls gaf die vele decennia zou doorwerken. Hij wordt omschreven als een markant strijder die na zijn literaire en maatschappelijke doorbraak te Antwerpen tijdens het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, in 1931 werd ‘verbannen’ naar Eeklo tijdens de eerste jaren “van de kunstmatige staat België” omwille van zijn orangistische sympathieën. Na zijn rehabilitatie als ambtenaar in 1835 zou hij in Gent de Vlaamse beweging oprichten. Zijn pleidooi voor de bevestiging van de Vlaamse volksaard, voor de erkenning en heropleving van de Nederlandse taal en voor de toenadering van Noord- en Zuid-Nederland worden in TeKoS geprezen.[685] Aan de Nederlander Gerardus Bolland wijdde TeKoS reeds twee artikels. Daarin gaat de aandacht niet naar zijn filosofie, maar wel naar zijn beperkte vooroorlogse rol in de Vlaamse beweging, toen die volop in de strijd verwikkeld was voor een Nederlandstalige universiteit in Gent. De artikels focussen op de voordrachtreeks Het Nederlandsch als taal voor hoogere aangelegenheden des geestes die Bolland eind 1911, begin 1912 in verschillende Belgische steden heeft gegeven. Bolland legde daarin sterk de nadruk op de geschiktheid van het Nederlands als taal voor de filosofie. Frans was volgens hem goed genoeg voor gebruik in de opera, boulevardkranten en de roman. Hij maande de Vlamingen aan om het Frans te verloochenen en hij geselde de “Vlaamsche laksheid”. Zijn heelnederlandse gezindheid en volksgerichtheid moeten onder meer ook blijken uit het feit dat hij zijn redevoering begon met “geliefde stamgenoten”.[686] Een laatste voorbeeld ten slotte is de beschrijving van het ANV in TeKoS naar aanleiding van het honderdjarig bestaan van deze vereniging. Het Algemeen Nederlands Verbond werd in 1895 door Hippoliet Meert te Brussel opgericht en had aanvankelijk de belangen van de Nederlandse taal als strijddoel, maar later ook die van de zogenaamde 'Nederlandse stam'.[687] Het idealisme en de militante heelnederlandse overtuiging van de initiatiefnemers worden in TeKoS geloofd. De kloof die vanaf de eerste wereldoorlog ontstond tussen de Nederlandse en Vlaamse afdeling van het verbond, als gevolg van de kleinnederlandse houding in Nederland -“een nette herenclub, voortdurend bezorgd om de staatssubsidies”- en de Vlaams-nationalistische tendensen, wordt aangeklaagd. Ook de hiermee samenhangende verschaling van de werking na de eerste wereldoorlog en de dominantie van de ‘politieke correctheid’ in ‘Neerlandia’, het blad van het verbond, worden bekritiseerd.[688] 2.2.3 De visie op het rechts-radicalisme in de Vlaamse beweging tijdens het interbellum en de tweede wereldoorlog De conservatieve revolutie als kaderIn TeKoS wordt zeer veel aandacht besteed aan de zogenaamde conservatief-revolutionairen binnen de Vlaamse beweging. Het model van de conservatieve revolutie van Mohler wordt in TeKoS getransponeerd naar Vlaanderen, hoewel wordt erkend dat de overdraagbaarheid van zijn indeling naar andere landen moeilijk is. De meeste personen en verenigingen die in TeKoS tot de conservatieve revolutie worden gerekend, maakten deel uit van de rechts-radicale strekking in de Vlaamse beweging en velen stapten tijdens de oorlog in de collaboratie. Zij worden in TeKoS consequent aangeduid als conservatief-revolutionairen. Het etiket fascisme wordt met klem afgewezen. 1) De VölkischenHoewel gans de Vlaamse beweging in feite rond taal en volk draait, de twee centrale notities bij de Völkischen, kan volgens Nieuw Rechts slechts een kleine fractie als völkisch worden beschouwd, met name een deel van de heelnederlandse strekking die expliciet het ‘organisch volksbeginsel’ of ‘volksnationaal beginsel’ boven iedere andere politiek-filosofische overweging stelde. Volgens TeKoS sluit Cyriel Verschave volledig bij deze stroming aan.[689] Deze Vlaams-nationalistische priester legde sterk de nadruk op de cultuurpolitieke eenheid van Vlaanderen, Nederland en Zuid-Afrika. Aan deze opvatting koppelde hij een uitgesproken anti-Belgische houding. Tijdens de eerste oorlog behoorde hij niet formeel tot de Frontbeweging, maar dankzij veelvuldige contacten en geschriften verwierf hij er een grote invloed. Verschaeve radicaliseerde tijdens het interbellum verder in anti-Belgische en antidemocratische zin en raakte sterk onder de invloed van het Duitse nationaal-socialisme. De Duitse bezetting betekende voor hem de kans voor de instelling van Vlaams zelfbestuur. Hij stapte overtuigd in de collaboratie. Verschaeve was ook sterk anticommunistisch en steunde onvoorwaardelijk de oostfrontstrijders. Na de oorlog werd hij bij verstek ter dood veroordeeld. Hij vond onderdak te Solbad Hall in Oostenrijk, waar hij op 8 november 1949 overleed.[690] In de TeKoS-reeks verscheen de brochure Verschaeve’s visioen van een Germaans beleefd christendom en van een Germaans Rijk (Wijnegem, Deltapers, 1995, 132p.) van de hand van Kurt Ravyts. Ook het tijdschrift Dietbrand van Wies Moens behoorde volgens Pauwels tot de völkische strekking.[691] Dietbrand, "Tijdschrift van het Dietsche Geslacht", werd in oktober 1932 op initiatief van Wies Moens opgericht en hield na december 1939 op te verschijnen. De toon van het blad was in hoofdzaak heelnederlands. De solidaristische opvattingen van de redactie gaven onvermijdelijk aanleiding tot pro-Duitse en pro-Italiaanse sympathieën. In het tijdschrift klonken ook vrij regelmatig antisemitische geluiden en nogal wat medewerkers uit Noord en Zuid kozen uiteindelijk voor het nationaal-socialisme en de collaboratie.[692] De Jong Nederlandse gemeenschap van Robrecht de Smet kan volgens Pauwels eveneens gerekend worden tot de völkische stroming.[693] Deze ‘Jong Nederlandsche Gemeenschap’ werd in 1931 opgericht en fungeerde de facto als een jongerenorganisatie, met nogal wat jeugdbewegingskenmerken. Het ideaal dat de vereniging nastreefde was de vorming van een Groot-Nederlandse autoritaire staat. De Smet wilde daartoe een elite vormen en niet de massa veroveren. Als gevolg van interen strubbelingen werd het verbond al in 1935 ontbonden.[694] Kurt Ravyts noemde deze Jong Nederlandse gemeenschap “ongetwijfeld een uniek experiment van directe samenwerking tussen katholieke Vlamingen en calvinistische Nederlanders met betrekking tot de realisatie van een Heelnederlands ideaal”. [695] Volgens hem is de beweging er echter nooit in geslaagd boven haar wat romantische en mystieke inslag uit te groeien.[696] Naast deze personen en verenigingen van een duidelijk rechts-radicale signatuur, vermeldt Pauwels ook de antropoloog Gustaaf Schamelhout bij de völkische stroming.[697] Schamelhout was van opleiding arts. In Brussel raakte hij actief betrokken bij de Vlaamse studentenbeweging. Hij zette zich onder meer in voor de vernederlandsing van de wetenschapsbeoefening. Als antropoloog poogde hij het etnische onderscheid tussen Vlamingen en Walen wetenschappelijk aan te tonen. Hij weerlegde vooral de thesis van de Brusselse antropoloog Emile Houzé als zouden de Vlamingen tot een inferieur ras behoren. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef Schamelhout buiten de collaboratie. Als overtuigd nationalist, vrijzinnig humanist en pacifist stond hij in oppositie tegenover elke vorm van totalitarisme of vreemde overheersing.[698] In TeKoS wordt sterk de nadruk gelegd op het feit dat Schamelhout én Vlaming én Europeaan was. Hij wordt geloofd omwille van zijn antropologisch en etnologisch werk. Met zijn boek Herkomst en etnische samenstelling van het Vlaamse volk heeft hij volgens Frank Goovaerts een belangrijke bijdrage geleverd aan de Vlaamse ontvoogding op het gebied van antropologie en de etnologie.[699] Het is mij niet volledig duidelijk waarom Schamelhout door Pauwels wordt ingedeeld bij de conservatieve revolutie. Schamelhout had weliswaar een grote belangstelling voor volk en etnie, maar hij kantte zich niet tegen de idealen van de Franse Revolutie… 2) De JongconservatievenDe twee grote namen die door Luc Pauwels tot de jongconservatieven in Vlaanderen worden gerekend zijn Odiel Spruytte en Joris van Severen.[700] Odiel Spruytte wordt in TeKoS omschreven als “een van de voornaamste conservatief-revolutionaire theoretici in Vlaanderen tussen de twee wereldoorlogen”.[701] Odiel Spruytte, een Vlaamsgezinde priester en aanhanger van de heelnederlandse gedachte, wilde in het begin van de jaren ’20 een nieuwe volksbeweging opbouwen die zowel op sociaal als op Vlaams gebied voldeed aan de moderne maatschappijopvattingen en geïnspireerd was op een soort katholiek nationalisme. Zijn poging om tot een volksbeweging te komen mislukte echter. Vanaf dan ging hij steeds meer de weg op van het radicaal Vlaams-nationalisme en antibelgicisme. Hij zocht een rechtvaardiging van het Vlaams-nationalisme in het thomistisch natuurrecht en was een van de eersten om in Vlaanderen de corporatistische gedachte van Othmar Spann te propageren. Spruytte ontwikkelde zich tot een uitgesproken tegenstander van de parlementaire democratie en opteerde voor een elitair, katholiek en nationaal-solidaristisch gedachtegoed. Na de stichting van het VNV werd Spruytte in het midden van de jaren ’30 de geestelijke raadsman van Staf de Clercq. Hij was de belangrijkste 'denktank' van de rechts-radicale, anti- parlementaire en Dietse fractie binnen het VNV. Hij overleed in 1940.[702] In TeKoS wordt een lovend portret van hem geschetst. Er wordt opnieuw benadrukt dat Spruytte een conservatief-revolutionair is en zeker geen fascist. Frank Goovaerts verwoordt het zo: “Van Odiel Spruytte kan met zekerheid worden vastgesteld dat hij tot de konservatief-revolutionaire strekking binnen de Vlaamse beweging behoorde. En met een even grote zekerheid dat hij zowel intuïtief als intellectueel het fascisme en het nationaal-socialisme heeft verworpen. Hij heeft er nooit de potentiële realisatie van zijn denkrichting in gezien. Daarvoor had hij een te lucide, afstandelijke benadering van het tijdsgebeuren, gepaard aan een grote onverschilligheid t.o.v. uiterlijkheden en openbaar vertoon.”[703] Een ander voorbeeld van het positieve beeld dat van hem geschetst wordt is de omschrijving van zijn antiparlementarisme: “Spruytte stond bekend als een scherp en intelligent tegenstander van het als “demokratie” geserveerde parlementaire treurspel der dertiger jaren maar hij heeft vanuit zijn positie als theoreticus niets nagelaten om de demokratie in gezondere banen te leiden. Voor hem betekende demokratie: volksmedezeggenschap in de ruimste zin van het woord.”[704] Het artikel over Odiel Spruytte is overigens één van de weinigen waarin dieper wordt ingegaan op de ideeën van de persoon. Aan Joris Van Severen wijdde TeKoS verschillende artikels waaruit duidelijk een zekere bewondering blijkt. Daarom wordt daar in het volgende deel wat dieper op ingegaan. 3) De nationaal-revolutionairenDeze groep is volgens Pauwels een typisch product van de Duitse frontgeneratie en daardoor voor Vlaanderen moeilijk toepasbaar. Dit nationaal-revolutionaire type was in Vlaanderen wel aanwezig, maar het was zelden of nooit meer dan een ‘doorgangsfase’. Een aantal extreme flaminganten hebben een eigen synthese gezocht van Vlaams-nationale inzet en sociaalrevolutionair streven. Na korte of lange aarzeling is dat bij de enen geëvolueerd naar nationaal-socialisme (in de etymologische betekenis van het woord).

20-07-2011 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 2
Klik op de afbeelding om de link te volgen Naast de Vlaamse neo-Dinasobeweging ontstond er ook een Belgische neo-Dinasostrekking. Zij verdedigde op nationalistisch en maatschappelijk vlak hetzelfde project als de Vlaamse strekking, maar ze onderscheidde zich ervan doordat ze de Vlaamse beweging vooral als een tegenstander zag. De belangrijkste vertegenwoordiger hiervan was Louis Gueuning, voormalige leider van de provinces romanes van het Verdinaso.[585] Hij werd in 1947 de uitgever van het toen al twee jaar bestaande tijdschrift ‘L'Actualité Politique’. Daarin verdedigde hij Leopold III en pleitte hij voor Benelux en Europese samenwerking. De dag dat Leopold abdiceerde stichtte hij een Comité d'action pour la Liberté et L'ordre/ Actiecomité voor Vrijheid en Orde, dat onder meer de tijdschriften ‘Hier Dinaso!’ en ‘De Uitweg’ (later ‘Politiek Nu’) uitgaf, waarin het parlementarisme werd verworpen en werd gepleit voor een sterke staat in een aristocratisch Benelux/Groot-Nederland.[586] De stijl van het Verdinaso was ook inspirerend voor meer op de daad gerichte militanten die in 1950 een extreemrechtse Vlaams-nationalistische militie vormden met als naam Vlaamse Militanten Orde (VMO). Dit VMO werd opgericht als een propaganda- en actiegroep ter ondersteuning van de Vlaams-nationale partijpolitiek. Ze evolueerde doorheen de jaren ‘70 geleidelijk van "vooral Vlaams-nationalistisch" naar een "uiterst rechtse” militie en knokploeg (in 1983 werd de organisatie ontbonden na een gerechtelijke veroordeling als privé-militie). Het VMO onderhield een gespannen relatie met de leiding van de in 1954 nieuw opgerichte VU, waarvan het zichzelf als een soort voorhoede presenteerde. [587] Een discussieforum dat oud- en neo-Dinaso's en 'zuivere' Vlaams-nationalisten bij mekaar bracht en op die manier het meest invloedrijke vehikel werd langs waar de ideologische herbewapening van het rechts-radicale Vlaams-nationalisme werd gerealiseerd, was het in 1956 door Karel Dillen opgerichte solidaristische tijdschrift ‘Dietsland Europa’, dat deel uitmaakte van een breder Europees netwerk. ‘Dietsland Europa’ werd vooral in de jaren ‘60 belangrijk toen het uitgroeide tot het orgaan van het in 1965 opgerichte Were Di.[588] De directe voorlopers van TeKoS in de Vlaamse beweging In de jaren ‘60 zagen nieuwe rechts-radicale groepen in België het licht. Sommige waren voorlopers van de Nouvelle Droite in de jaren ‘70, andere bleven verwijzen naar Nieuwe Orde-formaties uit het verleden. Twee ontwikkelingen speelden een centrale rol in deze opleving: enerzijds het snelle dekolonisatieproces van Afrika met de onafhankelijkheid van Belgisch-Congo in 1960, anderzijds de toenemende communautaire spanningen die leidden tot een nieuwe doorbraak van het Vlaams-nationalisme bij een jongere generatie.[589] De onafhankelijkheid van Belgisch Congo in juni 1960 leidde tot het ontstaan van enkele rechts-radicale groepen die misnoegd waren over deze onafhankelijkheid. Louis Gueuning richtte in 1960 de CABDA (Comité d' Action et de Défense des Belges en Afrique) op en in 1961 de OSP/AOW (Organisation du Salut Publique/Organisatie voor Algemeen Welzijn). Deze organisaties keerden zich af van het parlementarisme en pleitten voor een sterk gezag. Gueuning wilde een regering 'van algemeen welzijn' gevormd zien, los van de politieke partijen en onder leiding en gezag van de koning, die een nieuwe staat van meer autoritaire signatuur zou creëren. Een andere rechts-radicale formatie was de Mouvement d' Action Civique (MAC ) met Jean Thiriart, die snel evolueerde van Belgisch nationalistisch naar een rechts-radicale 'westerse' ideologie van fascistische inspiratie.[590] Deze vereniging werd in 1962 de Belgische tak van het Franse Jeune Europe (JE). Al een jaar eerder was Jeune Europe erin geslaagd in het Nederlandse taalgebied een afdeling op te richten onder de naam Jong Europa, die zowel Nederlanders als Vlamingen groepeerde.[591] In deze vereniging waren onder meer Karl van Marcke, Paul Hendrik Leenaards en Luc Pauwels actief, die allen deel zullen uitmaken van de kernredactie van TeKoS vanaf haar oprichting.[592] In 1963 kwam het tot een rebellie tegen Thiriart die zelf een aantal leden uit Jong Europa stootte, formeel wegens de te sterke Germaanse oriëntering van het blad van de vereniging (‘Jeugdbrief’) en de te uitgesproken neonnazi-sympathieën van enkele leden.[593] Verhoeyen noemt in dit verband Karl van Marcke die neonazistische sympathieën zou hebben en lid zou geweest zijn van de Teutoonse Orde.[594] De Belgische en Nederlandse opposanten van Thiriart, onder wie Luc Pauwels, de redacteur van 'Jeugdbrief', en Paul Hendrik Leenaards, stichtten daarop de vereniging Europafront. Hun gelijknamig tijdschrift ijverde voor de eenheid van de Nederlanden, voor de verdediging van het blanke ras en een nieuwe Europese orde en kantte zich tegen het belgicisme, het communisme, de politieke corruptie en de afhankelijkheid van de Verenigde Staten. Europafront verdween in 1965.[595] De Europese focus en het anticommunisme en anti-Amerikanisme zijn thema's die later ook in TeKoS duidelijk aan bod zullen komen. De meeste Vlaamse leden van Europafront vonden elkaar terug in het Aktiecentrum Delta, dat volgens Louis Vos beschouwd kan worden als een van de meest authentieke vertegenwoordigers van radicaalrechts in Vlaanderen in die periode.[596] Deze vereniging groepeerde vooral de rechtervleugel van de VU die zich kantte tegen de verruimingspolitiek die de partij voerde vanaf de jaren ’60.[597] Aan het tijdschrift van de groep, ‘De Anderen’, werkten onder meer Roeland Raes, Pauwels en Leenaards mee, met als correspondent voor Frankrijk de Nouvelle Droite ideoloog Alain de Benoist.[598] Allemaal mensen die later in TeKoS zullen publiceren. Het blad verdedigde traditionele thema's zoals de herstructurering van België op federale basis, het bewaren van de integriteit van het Nederlands, de hereniging van de Nederlanden door actualisering van de Benelux en een uitgesproken anticommunisme. Ook nieuwe thema’s kwamen aan bod zoals het pleidooi voor het handhaven van het etnisch karakter van Vlaanderen, de eenmaking van Europa op een zo breed mogelijke basis en onafhankelijk van de grootmachten, het behoud van een blank Europa en solidariteit met het blanke ras in andere continenten.[599] Het besteedde ook veel aandacht aan het zoeken naar 'wetenschappelijke' bewijzen voor de ongelijkheid van de mensen en werkte aan een blauwdruk voor een sociale orde waarin de positie van het individu bepaald zou worden door zijn dienstbaarheid aan de gemeenschap.[600] Elementen die duidelijk terug te vinden zijn in het gedachtegoed van TeKoS. Het belang van het aktiecentrum Delta lag volgens Rentmeesters vooral in het geven van een vernieuwende input aan het rechtse Vlaams-nationalistische gedachtegoed door te wijzen op de noodzakelijkheid van een wetenschappelijke ondersteuning van de ideologie.[601] Een idee dat ook door TeKoS wordt uitgedragen. Vanaf 1967 verscheen ‘De Anderen’ veel onregelmatiger. Twee jaar later kreeg het zware financiële moeilijkheden en werd het stopgezet. Pas in 1972 kreeg het zeer kortstondig een nieuwe adem vanuit de toen pas in Antwerpen opgerichte Nouvelle Europe Magazine-clubs (zie verder).[602] In deze periode kwam ook het politieke Vlaams-nationalisme terug meer op de voorgrond. Door het schoolpact van 1958 kwam er ruimte vrij om 'de taalkwestie' op te lossen, wat de regering via een aantal maatregelen in het begin van de jaren ‘60 ook probeerde. Intussen groeide de electorale aanhang van de Volksunie, een Vlaams-nationalistische partij die zich als democratisch profileerde, maar ook solidair was met de 'slachtoffers van de repressie', pleidooien hield voor amnestie en de collaboratie vergoelijkte door het beeld van de 'Vlaamse underdog', die door de Belgische staat onrechtvaardig was behandeld, te verdedigen. Op die manier hielp de VU de rechts-radicale traditie in het Vlaams-nationalisme te continueren. Anti-Belgische propaganda in allerlei Vlaams-nationale verenigingen brachten ondertussen de oude radicaalrechtse ideologische concepten terug op de voorgrond. De völkische rechtervleugel van het Vlaams-nationalisme ging zich steeds sterker manifesteren als gevolg van de ontwikkeling van een democratisch en progressief Vlaams-nationalisme in en buiten de VU in de jaren ’60.[603]. Als reactie op de ontwikkeling van dit linkse Vlaams-nationalisme richtten Bert van Boghout en Karel Dillen in 1964 de Vlaams-nationalistische vormings- en drukkingsgroep Were Di op, waarvan ‘Dietsland Europa’ de spreekbuis werd. Volgens Patrick Rentmeesters kan men in Were Di -evenals in de latere afscheuring Voorpost- een duidelijke Nieuw Rechtse lijn onderscheiden. In het ideeëngoed van Were Di (zoals verkondigd in de brochure ‘Onze Grondslagen’ van 1975) kan men drie centrale elementen onderscheiden: het streven naar de vernietiging van de Belgische staat en het herstel van de heelnederlandse gemeenschap, het pleidooi voor het ‘Europa der volkeren’ en het solidarisme.[604] Het ideeëngoed van Were Di was dus in de eerste plaats gestoeld op de heelnederlandse gedachte. Vanuit deze opvatting was Were Di voorstander van een hertekening van de Europese kaart op basis van het etnische nationalisme. Op socio-economisch vlak kunnen haar ideeën omschreven worden als conservatief-revolutionair met een solidaristische inslag. Were Di kantte zich tegen kapitalisme, communisme en technocratie. Het wilde een volksgemeenschap opbouwen die gebaseerd was op de solidaire samenwerking van alle leden van de gemeenschap en die geleid werd door een dienende elite.[605] Het afwijzen van het egalitarisme, het communisme, het kapitalistisch liberalisme en het multiculturalisme en het pleidooi voor een Europees perspectief en een organische gemeenschap gebaseerd op het volk en geleid door een elite zijn thema’s die later ook centraal zullen staan in het gedachtegoed van TeKoS. Volgens Louis Vos werd Were Di een van de belangrijkste ideologische waakhonden van het Vlaams-nationalisme, dat sterk geïnspireerd was door het vooroorlogse Vlaams-nationalisme en dus ook veel aandacht besteedde aan de oude rechts-radicale thema's. Tegelijk was een aantal van haar voormannen ook erg geïnteresseerd in de Franse Nouvelle Droite ideeën. Roeland Raes bijvoorbeeld stelde in 'Dietsland Europa' regelmatig de opvattingen van Alain de Benoist aan de orde.[606] De Nouvelle Droite werd echter binnen Were Di bekritiseerd voor haar strijd tegen het egalitaire christendom en omdat ze te veel belang zou hechten aan het staatse in plaats van aan het volkse.[607] Het traditionele christelijk geïnspireerde en volkse rechts-radicalisme was in Were Di dus nog duidelijk aanwezig. In TeKoS zal de nadruk op het volk (als basis voor de staat) blijven bestaan, maar wordt het christendom radicaal afgewezen. Een andere heelnederlandse solidaristische vereniging was het Verbond Recht en Orde (VRO), in 1961 ontstaan uit de Berchemse afdeling van het Blauwvoetjeugdverbond. De groep stelde zich onder leiding van Louis Gueuning en telde verschillende oud-Dinaso's in zijn rangen. In 1964 kwam het tot een breuk met de groep Gueuning waardoor de werking van het Verbond verschrompelde. In 1966 hervatte het VRO zijn werking en vanaf 1967 werd gestart met het tijdschrift ‘Samen’ dat in 1969 werd opgevolgd door ‘Vrij Dietsland’. In 1969 leidden interne moeilijkheden tot de ontbinding van het groepje. In de plaats daarvan werd de Diets Solidaristische Beweging (DSB) opgericht dat erin slaagde de meeste voormalige VRO-leden aan te trekken. Het VRO volgde de leer van Joris Van Severen en streefde naar de eenheid der Nederlanden in de geest. Het kantte zich tegen het bestaande politieke regime, was sterk anticommunistisch en pleitte voor een nieuwe solidaristische sociale orde, een gefedereerd Europa en solidariteit met de blanke volksgroepen in Zuid-Afrika. Er werd tevens gestreefd naar de creatie van een nationaal front dat de rechtse nationale oppositie zou bundelen. Daartoe zocht men contact met de Franstalige nationalistische studenten van Révolution Européenne en met het Actiecentrum Delta.[608] Veel van de radicaalrechtse initiatieven in de jaren ’60 stonden in de traditie van een heelnederlandse samenwerking en het solidarisme. Deze ideeën beïnvloedden sterk de rechts-radicalen in Vlaanderen, vooral de bewonderaars van Joris Van Severen. Vanaf het begin van de jaren '60 werden die figuur en zijn ideeën opnieuw voorgesteld in grotere publicaties voor het bredere publiek. Van Severens nadruk op zelfvorming en zijn beklemtoning van een aristocratische levensstijl bleven de leden van de Vlaams-nationalistische jeugdbeweging fascineren. In deze jaren groeide de aandacht voor Van Severen ook in de katholieke jeugdbewegingen, waar in de jaren '50 de Vlaamsgezindheid opnieuw een vast bestanddeel was geworden van de werking.[609] Bart De Wever wijst er echter op dat de neo-Dinaso’s met de nieuwe doorbraak van het Vlaams-nationalisme in de loop van de jaren ’60 steeds meer invloed verloren in de Vlaams-nationalistische beweging. Pogingen tot beïnvloeding door infiltratie liepen op niets uit. Allianties van nationalistisch rechts lagen nochtans voor de hand gezien het insijpelen van linkse invloeden in het Vlaams-nationalisme. De kloof tussen taalnationalisme en Dietse rijksgedachte zou echter steeds te groot blijken.[610] Het radicaalrechtse gedachtegoed kreeg een belangrijke impuls door de ‘verlinksing’ van eerst de studentenbewegingen en later de traditioneel rechtse katholieke jeugdbewegingen en scholen. De studentenrevolte in Leuven in 1963 was voor vele studentactivisten het begin van een antiautoritaire oriëntering, die zich in de tweede revolte om 'Leuven Vlaams' in ‘68 zou doorzetten tot een globale linkse maatschappijkritiek. Sinds 1968 maakte de studentenbeweging -op een traditionalistische restant na- zich los van het Vlaams-nationalisme en koos het voor universele en linkse waarden. Vanaf 1968 kwam er dan ook een einde aan de traditionele voorhoederol van de Vlaamse studentenbeweging in de Vlaamse beweging zoals die al meer dan een eeuw had bestaan. Deze ideologische ommezwaai naar links in studentenkringen veroorzaakte een antioffensief in behoudende, traditioneel Vlaams-nationalistische en rechts-radicale kringen. In de jaren ‘70 werd de politiek bovendien beheerst door communautaire tegenstellingen die door de eerste staatshervorming van 1970 eerder werden aangewakkerd dan afgezwakt. Vanaf 1973 versmolten de communautaire problemen bovendien met de economische crisis. De verschillende economische snelheden in Vlaanderen en Wallonië werd nu een belangrijk thema van het communautaire debat. Daarnaast zorgde de groeiende werkloosheid en de toename van allochtonen in bepaalde stadswijken voor een sterker wordende onvrede bij bepaalde bevolkingsgroepen in Vlaanderen. Radicale Vlaams-nationalisten gingen daarop inspelen door de allochtonen verantwoordelijk te stellen voor de economische crisis en de criminaliteit en dat te verbinden met een radicaalrechts nationalisme. Tegen deze achtergrond kreeg een nieuw rechts-radicalisme vorm. Deze nieuwe radicaalrechtse golf hield zich niet bezig met een nostalgisch terugkijken naar het verleden, maar werkte aan een bruikbaar concept voor de toekomst. In deze nieuwe radicaalrechtse doctrine stond de ongelijkheid tussen mensen en volkeren centraal.[611]

19-07-2011 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Categorie:Een uitgesproken "Grr#!!♪♫@||#♫♪☻"-Kitokojungle-Opinie !!

Inhoud blog
  • The brave new world is werkelijkheid...
  • ook interessant
  • Yaz...Yasmine...
  • en contraceptie in Belgistan...
  • Problemen in Frankrijk en USA met bepaalde contraceptiva...
  • ergerlijk 2013!
  • Femmes de Rue iedereen geeft commentaar, wij dus ook
  • De valsche Fransman nog maar eens verslagen...
  • Armoedebestrijding...Geen enkele minister heeft er naar gevraagd...
  • anderhalf miljard euro subsidies weggegooid in zonnepanelen...
  • Deltastichting niet blij....
  • Dag Allemaal vaandeldrager in de Vlaemsche ontvoogdingsstrijd!
  • Leve de tsjeven met hun kerncentrales en Bart Van Rompuy
  • Artistieke vrijheid in Vlaenderen en op de VRT!
  • EUREKA en DRIEWERF HOERA HIPHIP geen slimme meter in huis!
  • Hier zijn we weer !
  • >Dewinter getuigt over de zwanworstaanval op kinderen...
  • De voedselberg van Steven De Geynst
  • Luc Barbé...een heel kleine rehabilitatie...
  • een hoofddekselvergelijking
  • verlof voor de geërgerden
  • de duizendzevenentwintigste generatie Vlamingen kent grote leerachterstand
  • l'oiseau bleu
  • De blijde (weder)intrede van Maeterlinck in Gent en over perzikken met 2 k's
  • Belgie in het nieuws
  • Bernard de pilchard en het idyllisch kustlandschap
  • de levensverwachting van de Duitse armen biedt een oplossing voor de vergrijzing!
  • Hoera, de gestapo is Grimbergse kliklijn
  • leve de revolutie
  • ARCO, Tsjevenstreken in het kwadraat!
  • een visie op de Russische verkiezingen...
  • Wij hangen graag de propere uit...
  • Filip De Winter verhuist naar Namibië, hoera!
  • den ellentrik als grondstof
  • Black woman : Tu sens la fleur le matin et le poireau le soir. Non merci !
  • energie veroorzaakt vergeetachtigheid
  • bijna weer oorlog in Mesen...een belgenmop..
  • RIP SVETLANA ALILUYEVA...wie haar niet kent zoekt het maar eens op en leest haar boeken...
  • zonnepanelen zien klaar maar ook nazidassen op de VRT
  • Vlaanderen op zijn smalst en de lul van de dag
  • een monument
  • young media summit
  • met het schaamrood op de wangen
  • Spanje in actie tegen privatisering van het onderwijs
  • Er zijn dus toch nog verstandige mensen in SERV
  • occupy Wall Street
  • Alaa Abdel -Fattah
  • ARCO het einde...
  • Tolerante Vlamingen?
  • madam van de dag: Ann Branbergen
  • De Brusselse metroerger dan Afghanistan?
  • Naast Plopsaland bestond er ook Shitland
  • Indaver Beveren ligt in Afrika
  • sluikreclame voor La source des femmes en Jacques Bloch
  • Amerika het donkerste voorbeeld
  • extreem rechts weer springlevend!
  • Le Pen en Israel één front??????
  • een andere stem in het debat...
  • Charlie a beaucoup d'ami(e)s en een nieuwe blog !
  • Oakland general strike
  • La belle plume française concernat Charlie: Le Monde
  • solidariteit met Charlie Hebdo
  • op naar de barricades!
  • een grote madam in de rechtbank !
  • Met zijn allen naar een Europees referendum, wij zijn allemaal Grieken!
  • Freya we love you!
  • gooi onze kerncentrales maar dicht, we steken de kaarsen wel aan...
  • Dexia we zijn één en al oor!
  • Zullen de Fransen wel slagen waar de Belgistanen falen?
  • Colloceer Vermeiren!
  • energie eindelijk een debat?
  • We are all Americans!
  • occupy....Chicago is nog steeds Chicago van Al Capone al heet hij nu Emanuel Rahm
  • de dubbeldemocratie Belgistan en de groene stroomcertificaten, twee verhaaltjes
  • de casino van ARCO en de rest...
  • vroem vroem
  • sjot ze uit hun pluche zetels!
  • Indignados in Brussel een succes!
  • nog een beetje chili...
  • Camila Vallejo komt naar Brussel!
  • Arvelor Mitaal of een mooi voorbeeld van roofkapitalisme
  • Het zijn weer harde tijden...
  • Privépolitie ...hallucinant...hier kan zelfs Hasselt nog een punt aan zuigen!
  • CAMILA VALLEJO een rolmodelleke
  • de duisternis regeert over grote delen van de wereld...
  • Revoilà le LKP deze keer in Mayotte...
  • niet alleen Obama schrijft mooie toespraken in de USA...
  • Lap, het is prijs!
  • de uitspraak van de dag
  • de éénwording tussen Zuid en Noord-apenland komt nabij! En Dexia is er nog!
  • In Brussel draagt nu elk schoolkind een kuisheidsgordel!
  • Maikel Nabil
  • no comment
  • We love Freya!
  • Arm België ...
  • We are seeing change in our world, block by block – city by city.
  • Freya is de slimste!
  • Griekenland en de vrije pers een voorbode voor Europa
  • Tot Maandag
  • mensen komen tot inzicht maar véééééééééééél te laat De dure energie...en onze luciede politici
  • China komt in opstand...tegen de zonnepanelen...tja
  • We gaan naar Amerika...
  • slimme meters en de sprookjes van onze vriend Bart Martens
  • INFRAX en slimme meters een duidelijk standpunt hoera!
  • slimme meters en slimme netten deel 2
  • slimme meters en slimme netten deel 1
  • slimme netten weer zo een indianenverhaal...
  • slimme meters ondertekenaars...
  • de slimme meters...iedereen wordt stilaan slim...
  • Over de doden wel kwaaie woorden : einde van de zaak zuster Gabrielle?
  • koorknaap Javaux wordt schandknaap
  • Humberto Prato en De Wever, alles bij elkaar geklutst geeft een mooie omelet
  • De held wordt uitgewezen....petitie voor Ly Khaly
  • Maanpizza's?
  • voor vandaag volstaat één enkele zin...
  • Ere wie ere toekomt SVEN GATZ
  • Misschien willen de rijken wel ooit wat betalen maar intussen creperen de armen
  • de Duitse bron is gevonden...pure nazipraktijken dus vanwege de Ollandse bloggers en fora..
  • Hollandse nazitaal over Islamitische Duitse Turken en incest
  • Ce lion était beaucoup trop flamand ... Cela ne pouvait plus durer
  • een kleine nostalgische bevlieging over Franse lessen en 14-18
  • AI WEI WEI legt uit
  • IJzerbedevaart????? de wadde?????
  • ALI FARZAT: niet iedereen heeft blijkbaar de zelfde humor...
  • en hier zijn de invalide Walen met hun reactie...
  • N-VA is radio Mille Collines en een bende debielen...
  • Inge en de god van mededogen is Miss Universe
  • Dupont en Dupond in het Nieuwsblad
  • We kunnen hier niet tot 5 tellen...
  • neen tegen onverdraagzaamheid: oproep van de progressieve Islamieten
  • PUKKELPOP 2011
  • Daar is de orde weer...oneerlijke concurrentie in Marcinelle
  • Ollands partnership voor Stalinmuseum?
  • Jean Bricmont schrijft een artikel in Counterpunch
  • Nette mensen berokkenen even veel schade als britse plunderaars
  • meer belastingen graag en chique rellen in Lloret
  • verstandige taal...
  • over raddraaiers, imbecielen, stormrammen, linkse idioten en wijze zotten
  • Niemand heeft het monopolie van de waarheid maar praten helpt!
  • nog meer krapuul nu ook in Chili...
  • de verloren jeugd en andere bevlogen romantiek
  • Lessen uit het verleden? Vergeet het!
  • Plunderaars lusten geen boeken...
  • Daar komt Baudrillard : England's burning en B-H-V-jeugd brandt shoppingcentrum Anderlecht plat...
  • London's burning het lijkt stilaan wel op een kleine genocide...
  • London's burning maar er zijn zo wel een paar oorzaken...
  • London 's burning
  • Justice, not charity! en de ouwe Voltaire is weer springlevend!
  • Egypte en Israël zelfde strijd...
  • Kaka als onderpand
  • 8 augustus 1956 Tutti Cadaveri
  • toiletperen en zonnepanelen, de index zal weer stijgen....onze concurrentiepositie gaat er aan...
  • de slimme kleuter van de buren...
  • de Carapilsproleague steigert, u toch ook?
  • het tolerante olland lijkt wel een nazikamp...
  • Rothschild Boulevard ....
  • Israel en de indignados van Rothschild Boulevard
  • Betaalde sex om je studie te betalen...???
  • Terug naar Blankenberge...
  • Oproep aan Jean-Pierre, Siegfried en Benno
  • Frans Crols een groot-Russisch Vlaemsch-nationalist
  • Gevaarlijke onzin in Vlaanderen...
  • de geest van Jef Cognac is terug!
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 3
  • Veel schoon volk...
  • Tanguy Veys krijgt een mail
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 2
  • aaargh, this is really insane
  • in memoriam de socialistische jongeren van UTOYA
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 1
  • De deltastichting en de bolsjewieken....
  • Stiglitz over Euro en Europa
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 5
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 4
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 3
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 2
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 1
  • De grote denkers rond TEKOS Van Windekens en Luc Pauwels
  • Tanguy Veys de man die reageert!
  • Wat weten we over Nieuw rechts in Vlaanderen en Tekos? Deel 1
  • Nieuw Rechts Scriptie van Sofie Delporte deel 2
  • VSV wie zijn de leiders? Grinnik grinnik
  • TEKOS of het nieuwe conservatisme in Vlaanderen...een kleine inleiding
  • Tekos of de nieuwe conservatieven van de deltastichting of het vervolg op het Vlaams Syndikaat
  • Daar is de vlaamsche vakbond VSV een zusje van het VNS?
  • Kroll in Le Soir ter gelegenheid van 11 juli...schitterend
  • dens sos geklopt door Groen op links...
  • De rooie toekomst wenkt!
  • Bart non en het olijke duo
  • verboden te denken in Belgistan
  • Moderne slavernij in Flamanville eindelijk aangeklaagd door politici
  • Talibanfeministe Naomi Wolf over porno en mannen
  • Het diruponotaatje en wat commentaar bij artikel 60 en asiel
  • Daar zijn de eerste ronkende verklaringen op de diruponota
  • Natie en volk laat Gilbert de Tour winnen astamblief...
  • wat cijfertjes over jeugdwerkloosheid...
  • Jeugdwerkloosheid...we moeten er toch maar eens over praten
    Zoeken in blog

    Laatste commentaren
  • What is complicated? (Jill Hopkins)
        op Deltastichting niet blij....
  • Re: (Gigi)
        op soms zijn ook je medestanders een bende idioten
  • Re: (Riz)
        op de intellectuele superioriteit der franstaligen en een vakantietrip naar Sarkoland
  • Foto

    Le seul site qui n'a pas une culture très ancienne des vraies valeurs Flamandes
    Archief per week
  • 31/12-06/01 2013
  • 30/07-05/08 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 06/12-12/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 29/12-04/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008

    Andere URL'zz van ons...
  • Gastenboek
  • Beginselverklaring
  • Mission Statement
  • De Schijtoptant

  • Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek. Het is altijd leuk om eens iets van een ander te lezen.

    Blog als favoriet !

    onze ideologische onderbouw
  • WOII Fascisme
  • Spinoza door Etienne Vermeersch
  • Susse van den Ende
  • subversiviteit en situationisme
  • scepticisme en Jean Bricmont en Sokal
  • de grote roerganger en marxbrother 1

  • Buitenlandse voorbeelden om binnenlands na te volgen
  • ressacs Frankrijk
  • Amerika's beste gazet
  • een jonge vriend uit Latijns-Amerika met stamboom
  • bellaciao Frankrijk
  • Teacher dude Griekenland
  • LKP en UGTG Guadeloupe
  • The Huffington Post USA
  • Haaretz Israel
  • Human rights watch
  • IJsland in crisis

    Onze Esthetishe Bovenbouw
  • Bob De Groof
  • Baudouin Breïker
  • Le dernier cri Frankrijk
  • Art brut en aanverwanten
  • De mededeler en Quelle Horreur Olland
  • Schone Vlaemsche Poëzie
  • Muziek en kleinkunst comme on aime
  • @-C-ART-dzz-Offizz

  • Symphatieke blogs van over de taalgrens en Brussel en wijde omgeving
  • Richard III Duc de Gloucester
  • Brussel voor serieuse mensen
  • Taalhistorisch Brussel
  • afrikaanse madammen

  • LINK-swap

  • Een interessant adres?

    View blog top tags

    View blog authority

    Pagerankkeyword ranking search engine


    van PART I t.e.m XIII
    van PART I t.e.m XIII

  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op -, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!