kitokojungle

..welkom ! ..welkom ! ..welkom !

~ Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke Randdebiliteit ~

~ HÉT "progressief" Orgaan Der "Hangmatsocialisten" ~
Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke & Politieke Randdebiliteit

26-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."BLOKSPRAAK" door Jan Blommaert - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL X

Bij onze zoektocht naar een goede inleiding voor onze uiteenzetting "Docu : 'Vlaamse Choc' - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL VIII" die we enkele dagen geleden ~op 24 juli 2008 om juist te zijn~ hier plaatsten, waren we deze tekst al tegen gekomen & zoals toen beloofd splitsen wij u deze brok in het kader van onze uiteenzetting over het Vlaams Belang u bij deze zeer graag in de maag.

...& Ook al dateert deze tekst alweer van zo'n 3 jaar geleden ~maart/mei 2005~ vinden wij niet dat deze aan actualiteit zou hebben ingeboet. Volgens onze ~zeer bescheiden~ mening is deze nog altijd zeer relevant & zeer actueel. We zijn ten andere zeer benieuwd naar wat Jan Blommaert heden ten dage ~3 jaar na datum~zou weten zeggen over het fenomeen "Vlaams Belang"...

Het hoeft naar alle waarschijnlijkheid geen betoog dat wij het ganse artikel van Jan Blommaert ~dus integraal~ hebben over genomen. ...& Daar de tekst ruimschoots voor zichzelf spreekt, onthouden wij ons van iedere verdere commentaar...

Oké, toegegeven... Het is, of het lijkt een hele turf, maar geloof ons... het is ruim de moeite waard om je er doorheen te worstelen, want al bij al is de tekst best leesbaar & op een zeer bevattelijke manier geschreven. Hij kan je alleen maar wat meer inzicht geven in het grote knikkerspel van de hedendaagse politiek !

...

A.V.R.U.G.
Afrika-Vereniging van de Universiteit Gent



Blokspraak

Jan Blommaert

(verschenen in De Witte Raaf, nr. 114, maart-mei 2005)

Wie straks de politieke geschiedenis van België in de jaren '80 en '90 van de vorige eeuw zal beschrijven, zal tot de bevinding komen dat het Vlaams Blok er de spelbepaler in is geweest. Dat is merkwaardig, want de partij nam sinds haar oprichting nooit deel aan het bestuur op eender welk niveau. Haar kracht en invloed gingen uit van de oppositie, en de invloed was van ideologische aard - het was een invloed die zich articuleerde rond ideeën- en beeldenconstructies en rond vertogen die deze constructies vertalen in beschrijvingen van concrete situaties. Het Vlaams Blok is zeker na 1991 de partij geweest die thema's vormgaf, het kader van debatten erover ontwierp, en het volk erover leerde spreken.

Nemen we de periode van 1978 (de Egmontakkoorden) tot 2000, dan zien we dat de politieke consensus in minstens drie domeinen sterk is veranderd:



1.

Tot 1978 waren migratie en de socioculturele diversiteit die eruit resulteerde geen politieke thema's van belang, laat staan een centraal politiek probleem. In 2000 staat migratie bovenaan de lijst van electoraal gevoelige thema's bij zowat elke partij, en bij alle partijen worden migratie en diversiteit zonder nuances als een probleem gezien, ook al is er geen sprake van een noemenswaardige toename van migratie - meer nog, droogde de immigratie op na de migratiestop van de jaren zeventig. Het thema van migratie is bovendien sterk verweven met een aantal andere thema's, die ouder zijn maar die door het migratiethema een nieuwe vertaling kregen: (i) het thema van de veiligheid, criminaliteit en bestraffing; (ii) dat van de verzwakking van de sociale cohesie, de solidariteit en de leefkwaliteit, vooral in urbane gebieden; (iii) dat van de werkloosheid en de welvaartstaat. Er is in al deze domeinen ander en nieuw beleid ontstaan onder druk van het migratiethema.



2.

In 1978 beperkte de Vlaams-nationalistische agenda zich tot een pleidooi voor federalisme, met de Volksunie en delen van de CVP als voornaamste pleitbezorgers. In de jaren zeventig was federalisme een radicaal standpunt, en werden zelfs mensen als Wilfried Martens en Leo Tindemans in bepaalde kringen als extremistische flaminganten omschreven. De Volksunie werd in ruime kring voor 'zwart' versleten (dat wil zeggen: als erfgenaam beschouwd van de Vlaamse collaboratie). In 2000 is niet federalisme, maar een veel ruimer confederalisme een feit, en wordt opkomen voor onafhankelijkheid zelfs niet langer als extremistisch ervaren. En wat de 'zwarten' betreft: een belangrijk deel van de Volksunie-erfgenamen (Spirit) gaat nu door voor linkse rakkers, terwijl een ander deel (De Nieuw-Vlaamse Alliantie die onafhankelijkheid bepleit!) wordt beschouwd als de 'gematigde vleugel' van de Vlaamse parlementaire beweging. Het Vlaams Blok is thans de 'radicale' vleugel, en de radicaliteit ervan wordt gesitueerd in het feit dat het Blok niet zomaar onafhankelijkheid bepleit, maar onafhankelijkheid voor een etnocultureel homogene Vlaamse natie.



3.

De links-rechtstegenstelling is opnieuw een van de 'frames' geworden voor het spreken over politiek. Tot in de jaren zeventig heerst er een sociaal-democratische consensus over de algemene organisatie van de staat en de samenleving, die door alle grote partijen gedeeld wordt. Deze consensus (in het jargon een 'fordistische' consensus) stelde productiviteit centraal en koppelde daaraan twee dingen: een maximale (mannelijke) tewerkstelling, en een uitgebreide en krachtige welvaartstaat die inclusief opereerde (iedereen was gelijk in de welvaartstaat). De sociaal-democratische consensus zorgde voor een zeer uitgebreid 'centrum' in de politiek. Socialistische partijen waren slechts 'links' tijdens congressen. 'Links' stond voor marxistisch/communistische groupuscules, en deze behoorden niet tot het spectrum van het respectabele socialisme - de grote marxistische theoreticus Ernest Mandel werd bijvoorbeeld uit de Belgische Socialistische Partij (BSP) gesloten. Sinds de geboorte van het Blok zien we echter dat (a) de zelfkwalificatie van 'rechts' niet meer automatisch met het fascisme wordt geassocieerd, maar zeer respectabel overkomt; en dat (b) het spectrum van 'links' zeer uitgebreid is: naast de SP-A worden ook Spirit (een deel van de voormalige VU!) en zelfs delen van de VLD als 'links' geïdentificeerd. Er worden met andere woorden steeds meer partijen naar de linkermarge van de politiek gedrumd. Bovendien spreekt men nu openlijk over een 'rechtse' consensus in Vlaanderen, waardoor het predikaat 'links' meteen ook inhoudt dat men de democratische legitimiteit van die partijen of fracties in vraag stelt. Deze beweging is interessant, want ze treedt op net in een periode waarin het politieke centrum (bijvoorbeeld Verhofstadts VLD) voortdurend herhaalt dat de 'oude' links-rechtstegenstellingen geen belang meer hebben, en dat we in een postideologische samenleving beland zijn. De realiteit is dat er sinds het begin van de jaren negentig voortdurend debatten geweest zijn die 'links' en 'rechts' als definiërende categorieën hanteerden, en dat zowat alle partijen daaraan meededen. (Men kan in dat opzicht ook denken aan de recente pogingen van Stevaert om de SP-A terug als 'socialistisch' en 'links' te vermarkten.)



Een ideologische overwinning

Heel deze beweging uitsluitend aan het Vlaams Blok crediteren gaat te ver. In alle voornoemde domeinen was al een dynamiek aanwezig vooraleer het Blok op het toneel verscheen, en vooral de Volksunie (en een deel van de CVP) waren hiervoor verantwoordelijk. Ter illustratie, het was staatssecretaris Vic Anciaux die in 1978 de eerste beleidsnota opstelde waarin migranten als een probleem werden omschreven; en het was de Volksunie die eveneens in 1978 met de Egmontakkoorden het unitaire België ten grave droeg. Maar het Vlaams Blok nam deze dynamiek wel als take off point voor een meer radicale strategie, en het speelde doorheen de hele evolutie voortdurend de rol van katalysator. Door een nog radicalere agenda te verdedigen dan de - tot dan toe - radicale rechtse Vlaamse politici, duwde het Blok deze laatsten in een categorie van 'meer gematigde' politici met een agenda waarover te onderhandelen viel. En die agenda werd in zeer hoge mate beïnvloed door het bestaan van een meer radicale versie. Met andere woorden: de 'extremisten' van weleer werden 'gematigden', maar tegelijk werden zij tot een nieuw extremisme aangezet door de nieuwe 'extremistische' vleugel, het Blok.

De effecten van dat nieuwe extremisme overtroffen soms hun stoutste verwachtingen. De Volksunie is de enige partij die ooit méér dan haar volledige oorspronkelijke programma realiteit zag worden. Vroegere VU-leden zoals Hugo Coveliers konden dankzij het Vlaams Blok een uiterst rechtse vleugel binnen de Vlaamse Liberalen organiseren, en op die manier antimigrantenstandpunten en een uitgesproken repressief geheel aan law-and-orderopvattingen doen doordringen tot het centrum van de politiek, in de partij die de Eerste Minister levert. We zien dus hoe het Vlaams Blok voortdurend zeer extreme standpunten in bruikleen geeft aan 'gematigde' anderen, die er dan het cachet van 'gematigd' op kunnen drukken. Een dergelijke verschuiving van categorieën berust op stereotiepe associaties tussen partijen en posities op de ideologische schaal. Het Vlaams Blok is (stereotiep) extreem-rechts; de VLD niet en de SP-A of N-VA evenmin; bijgevolg is een standpunt dat ontleend is aan het Blok geen extreem standpunt wanneer het door een lid van de andere partijen wordt verdedigd. We staan hier voor een klassiek model van ideologische beïnvloeding waarvoor Lenin en Gramsci zonder twijfel de grootste bewondering zouden hebben gehad. En het is een proces dat de gehele Belgische politiek bestreek, niet enkel de Vlaamse, want het herdefinieerde de relaties tussen de Vlaamse en de Franstalige partijen.

De invloed van het Blok laat zich precies daar voelen waar het Blok het graag heeft: in de structuur van het politieke 'veld' in de zin van Bourdieu, in de globale patronen van aanvaardbaarheid en zegbaarheid die 'discours' bepalen in de zin van Foucault. De invloed is dan ook grotendeels onzichtbaar, impliciet, en te situeren op het niveau van de algemeen aanvaarde uitgangspunten en andere a-priori's - op het niveau van de ideologie die het spreken over aspecten van de samenleving bepaalt.

Laat ons nu enkele aspecten van dit globale beïnvloedingsproces van naderbij bekijken. Voor alle duidelijkheid: het gaat hier niet om concrete, woordelijke overnamen maar om een diepe beïnvloeding van grote blokken discours: thema's die op een bepaalde wijze vorm krijgen, argumenten die erin opduiken en andere die eruit geweerd worden, vormen van dialoog die geleidelijk ontstaan. Het is niet zo dat het Vlaams Blok de andere partijen haar lexicon heeft opgedrongen. Totnogtoe is het Blok de enige die de slogan "Eigen Volk Eerst" gebruikt. Ik ga me ook niet richten op evidente zaken zoals de rehabilitatie van racisme en discriminatie in het discours van het Vlaams Blok. Ik richt me op domeinen waar men niet meteen een grote invloed van de partij (h)erkent.



Democratie en het centrum van de politiek

Een eerste punt dat ik wil illustreren is de wijze waarop het Vlaams Blok het centrum van de politiek mee hertekend heeft: de centrale begrippen en concepten die de politiek zijn gaan beheersen en sturen, het politieke model. Samen met de drie reeds aangehaalde grote verschuivingen in de politieke consensus heeft de opkomst van het Vlaams Blok nog een andere zeer belangrijke verschuiving tot gevolg gehad: het Blok heeft onrechtstreeks het concept 'democratie' mee geherdefinieerd.



Consensus over democratie

Democratie is in het naoorlogse België steeds een van de grote vanzelfsprekendheden geweest. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog en na decennia van Koude Oorlog vinden we het vanzelfsprekend dat wij een 'Westerse Democratie' zijn. Die idee zorgde voor de noodzakelijke contrasten tussen ons type samenleving en het fascisme of het communisme. Het axiomatische karakter van onze democratie was de ideologische kleefstof die een zeer ruim politiek centrum samenhield. Ze zorgde er bijvoorbeeld voor dat de BSP zichzelf kon contrasteren met het 'ondemocratische' socialisme aan de overkant.

Evenmin was er veel discussie over de vertegenwoordigende structuur van onze parlementaire democratie. Alle partijen waren in min of meerdere mate massapartijen met een brede aanhang. Bovendien waren deze partijen gekoppeld aan een ruime en veelzijdige nevenbouw - de zogeheten zuilen - die allerhande cruciale sociale voorzieningen (medische zorg, onderwijs, ontspanning en jeugdbewegingen), een geschreven pers en vaak grote financiële belangen (mecenaat, zuilgebonden banken en verzekeringsinstellingen) omvatte. België was een uitzonderlijk voorbeeld van een staat waarin politiek, middenveld en kapitaal zeer sterk verstrengeld waren in één piramidaal geheel, dat een buitengewone democratische legitimiteit verschafte aan de verkozenen. Zij waren immers verkozen door de beweging, door de zuil, en dus niet enkel door een onbepaald en naamloos cliënteel.

Dat er in die vertegenwoordigende democratie nogal wat gaten zaten - denk aan het stemrecht voor vrouwen - werd wel erkend, maar in de discussie daarover werd de fundamentele aard van democratie zelden in vraag gesteld. De debatten gingen over 'gelijke rechten' of, nog concreter, over 'stemrecht', niet over de verheven waarden of de definitie van democratie zelf. In het centrum van de Belgische politiek was dit geen gespreksonderwerp.



De kracht van slogans

Het Vlaams Blok was van bij de aanvang een partij die grote zorg besteedde aan haar imago en marketing, en die in dat opzicht vrijwel uitsluitend successen heeft geboekt. Het is op dit moment ongetwijfeld de enige Vlaamse partij waarvan nagenoeg iedereen de hoofdlijnen van het programma kent, al was het dan enkel via de zeer goed uitgedachte slogans die de partij al twee decennia hanteert. Die slogans, "Eigen Volk Eerst", "Wij zeggen wat U denkt" en "Vlaams Blok: de stem van het volk" zijn een exclusief handelsmerk geworden; geen enkele partij neemt ze over, maar ze hebben bijzonder diepe sporen nagelaten in de politiek.

Ze appelleren immers aan het beeld van een onvermoede en onbegrepen silent majority à la Nixon - een schrikbeeld voor de grote partijen. Van bij haar eerste electorale successen (de lokale verkiezingen van 1988) slaat het Blok op dezelfde spijker: het Blok is de enige écht democratische partij, die de opvattingen van de mensen ongefilterd omzet in politieke programmapunten. Het Blok maakt geen deel uit van een zuil, er zijn derhalve geen andere belangen in het spel dan de 'zuivere' politieke belangen - Blokleden kunnen geen lucratieve postjes krijgen in zuilorganisaties, en men moet ook geen functies binnen de zuil hebben waargenomen om in aanmerking te komen voor een mandaat. Het Blok is, kortom, een 'schone handen'-partij, die een rechtstreekse band heeft met haar electoraat. Er staat niets tussen partij en burger, en de Blokpolitici 'zeggen wat u denkt'. Het Blok staat aan de wieg van het vox-populisme: een nieuw soort populisme dat beweert de stem van de 'gewone mensen' te vertolken.

En wat denken die gewone mensen dan? Op dit punt zien we hoe handig het Blok omgaat met opinies. Naast een reeks kernpunten die electoraal nauwelijks worden uitgespeeld - reactionaire standpunten over arbeidsvoorwaarden, zeer conservatieve ethische standpunten en het doel van Vlaamse onafhankelijkheid - maakt de partij buitengewoon handig gebruik van nauwelijks verholen racisme, geconverteerd in een utopisch maar legitiem klinkend vertoog van een etnisch-cultureel homogeen en vrij Vlaanderen binnen een blank Europa. Dit thema is doorheen de hele evolutie van het Blok de absolute electorale troefkaart geweest. Het bood de mogelijkheid om zowel kleine lokale problemen (buurtconflicten bijvoorbeeld - de 'zaagcultuur') als fenomenen op mondiale schaal (de toevloed van asielzoekers ten gevolge van internationale conflicten) bijeen te pakken binnen een politiek 'Groot Verhaal'. Alweer zou dit aan Lenin en Gramsci bewonderend gefluit ontlokt hebben. En dit alles wordt dan nog vergezeld van een strategische cocktail van schandaalthema's (corruptiedossiers, nepotisme) en aanvallen tegen de ideologische inconsistentie van andere partijen, die allemaal het beeld ondersteunen van 'zuilpartijen' waarin men liefst zichzelf goed bedient, waarin de stem van de kiezer geen belang meer heeft van zodra ze is uitgebracht, en die de 'gewone man' in de kou laten staan met z'n problemen. Dat is het krachtige beeld dat het Blok van zichzelf schiep: wij willen uw problemen écht oplossen. Het Vlaams Blok heeft zich met gebalde slogans opgeworpen tot een partij die belangeloze 'pure' politiek bedrijft, een basisdemocratische partij die échte thema's - de 'bezorgdheden van de gewone mensen' - aankaart en tot politieke prioriteiten verheft.



De Kloof

Met deze slogans boort het Vlaams Blok recht naar het hart van de politiek: de democratische legitimiteit. Het vraagstuk dat haar slogans oproepen is dat van de inhoud en structuur van 'echte' democratie. Dit resulteerde bij de andere partijen in een toenemende onzekerheid over de eigen werking. De spectaculaire verkiezingsoverwinning van het Blok op 24 november 1991 is daarbij een scharniermoment.

Het Blok stelde deze overwinning vanzelfsprekend voor als een bewijs dat de 'mensen' een heel andere reeks van politieke prioriteiten hanteren dan de gevestigde politieke partijen, en uiteraard stemmen deze prioriteiten overeen met die van het Blok zelf. De andere partijen capituleerden meteen, en dit moment van capitulatie is een kleine vijftien jaar later nog steeds verbijsterend. De andere partijen gaven op de verkiezingsavond zelf toe dat zij de voeling met de bevolking verloren waren, dat de mensen hen dat 'signaal' hadden gegeven, en dat ze dit signaal nu moesten respecteren en zich moesten bezinnen over - en hier komt een nieuw begrip - de kloof tussen burger en politiek. De gevestigde partijen onderschreven, samengevat, de beeldvorming die het Blok had verspreid over de structuur van het democratische proces. Ze aanvaardden dat zij inderdaad 'geen voeling hadden' met 'de ware verzuchtingen van de mensen', en dat dit een fundamenteel democratisch probleem was. Bovendien aanvaardden zij dat het Vlaams Blok die verzuchtingen van de mensen wél begreep en uitdroeg.

Het is op dit moment - de avond van 24 november 1991 - dat het Vlaams Blok de hegemonie verwierf inzake de definitie van democratie. Vanaf dat moment stond democratie voor vox-populisme, voor een directe en ongefilterde verhouding tussen de individuele burger en de politiek, een verhouding waarbij de politiek zegt wat u denkt. Het is vanaf dat moment ook dat het maatschappelijke middenveld (met name de zuilorganisaties) als problematische actoren in een democratie werden beschouwd, en geleidelijk aan een steeds minder duidelijke plaats in het politieke veld kregen (de relatie tussen de partijen en 'hun' vakbonden, bijvoorbeeld, vertroebelde stelselmatig vanaf 1991). De politiek, bijgetreden door de mediacommentatoren en politieke wetenschappers, was immers van mening dat 'het Vlaams Blok de juiste vragen stelt, maar foute antwoorden geeft'. De historische rol van zuilorganisaties als middenveldactoren die maatschappelijke vragen aanreikten aan de politiek was daarmee uitgespeeld, en de politiek moest de vragen (én de antwoorden) nu direct, zonder tussenpersonen, bij de 'gewone mensen' gaan zoeken.

Terzijde: het aanvaarden van de 'vragen' van het Blok houdt natuurlijk in dat men de probleemdefinities van het Blok aanvaardt, en dus ook de uitgangspunten van die vragen overneemt. Het houdt met andere woorden in dat men de ideologische vertrekpunten van het Blok accepteert. In de praktijk ging men de vragen van de gewone mensen dan ook bij het Vlaams Blok zoeken.

Zwarte Zondag trok een heel proces op gang waaraan (met uitzondering van Agalev en het Vlaams Blok zelf) alle partijen deelnamen: de politieke vernieuwing van de jaren negentig. De Burgermanifesten van Guy Verhofstadt gaven dit proces een eerste krachtige aanzet. In die boekjes schetst Verhofstadt een nieuwe democratische politiek waarin 'de Burger' centraal staat. Middenveldactoren worden er afgeschilderd als betuttelende instellingen die het democratische proces vervalsen, want 'echte' politiek is iets wat zich afspeelt in een directe relatie tussen burger en politieke vertegenwoordiger. De democratie wordt volkomen gemodelleerd op een (sterk geïdealiseerd) beeld van de vrije markt. Er is een aanbod (van partijen) aan de consument (de burger); dit aanbod moet overeenstemmen met de behoeften en voorkeuren van die consument, zoniet krijgt de aanbieder zijn waar niet gesleten op de politieke markt, dat wil zeggen, tijdens de verkiezingen.

De verkiezingsuitslag wordt zo niet alleen een barometer van de politieke conjunctuur, maar boven alles een graadmeter van het democratische gehalte van de partijen - van de mate waarin hun programma aansluit bij de 'ware verzuchtingen van de Burger'. Dit is dan de manier om de Kloof te overbruggen: wanneer de politiek haar acties maar voldoende afstemt op de verzuchtingen van haar cliënteel, dan is het democratische deficit van de oude middenveldpolitiek opgelost en zal het land geregeerd worden door partijen die 'de stem van het volk' vertolken. Bij zijn aantreden als Eerste Minister in 1999 gaf Verhofstadt dan ook meteen de boodschap mee dat het succes van zijn regering zou af te meten zijn aan de verkiezingsresultaten van het Vlaams Blok. Zijn regering zou het democratische renouveau lanceren dat het Blok de wind uit de zeilen zou nemen. Verkiezingen werden dus steeds belangrijker, niet alleen in termen van reële machtsverhoudingen maar ook symbolisch, als indicator van de democratische kwaliteit van de partijen. Hoe meer stemmen, hoe democratischer: met die eenvoudige logica ging Verhofstadt de kamp met het Blok aan.

Via de metafoor van de vrije markt duwde Verhofstadt het vox-populisme naar het centrum van de politiek, als definitie van de ware democratie, en als aanzet tot de grote vernieuwingsbeweging van de jaren negentig. Dat daarmee ook een slogan van het Vlaams Blok naar de kern van het politieke bedrijf verschoof werd niet opgemerkt, evenmin als het feit dat de hele vernieuwingsbeweging daardoor binnen criteria en spelregels verliep die door het Vlaams Blok bepaald werden - het Blok behaalde immers bij iedere verkiezing hogere scores, en aangezien de verkiezingsuitslagen een weergave waren van het democratische (lees: vox-populistische) gehalte van de partijen, bleef het meester van het spel. Het Blok kon telkens weer zijn score inroepen als bewijs dat het de 'meest democratische' partij was, of zelfs de 'enige' democratische partij: die argumentatie was door alle partijen aanvaard.

Verhofstadt stond dan ook niet lang alleen met zijn ideeën. Alle partijen gooiden zich in een zoektocht naar 'meer democratie' zoals het Blok die definieerde, en deze herdemocratisering van de samenleving werd een decennium lang hét politieke leidmotief. De socialisten gingen als eersten mee op zoek naar vernieuwing - denk aan Het Sienjaal (1996) dat de partij- en zuilgrenzen in vraag stelde, Vlaanderen (niet België) als vanzelfsprekende ruimte voor politieke actie aannam, en evenzeer probeerde de Kloof te dichten via allerhande vormen van basisdemocratische inspraak. De socialisten organiseerden in 1998 voor het eerst sinds 1974 een ideologisch vernieuwingscongres (dat voortbouwde op Het Sienjaal), en hielden na het Agustaschandaal van het midden van de jaren negentig ook grote kuis in het politieke personeel. Dat personeel werd trouwens in álle partijen grondig vernieuwd. In de jaren negentig zag men alle partijen op zoek gaan naar 'vernieuwings-' of 'verruimingskandidaten', die ofwel gerecruteerd werden uit andere partijen (wat de relativiteit van de partij- en zuilgrenzen beklemtoonde), ofwel en liever nog uit de wereld van de Bekende Vlamingen. Zangers, acteurs, nieuwslezers en journalisten, professoren en sportlui belandden allemaal op verkiezingslijsten en vervolgens in gemeenteraden of parlementen. Deze recruteringsgolf diende marketingdoeleinden (de betreffende kandidaten kregen vanzelfsprekend grote media-aandacht), maar drukte tevens de drang uit om de banden met de zuil verder los te maken. BV's hadden geen achtergrond in de partij of de beweging, ze zaten niet onder het machinevet van de partijapparaten, ze waren 'puur' en onbezoedeld. Het waren lieden die in de politiek gingen uit overtuiging en om 'iets te doen voor de mensen' - alweer een recept uit de perceptiekeuken van het Vlaams Blok dat werd overgenomen als keurmerk voor nieuwe politiek.

Geen politieke ervaring hebben, maar gewoon van onder 'de mensen' komen werd in de jaren negentig een kwaliteitslabel voor vernieuwingskandidaten. Dat hiermee een pak politieke ervaring en deskundigheid onbenut bleef en veelal vervangen werd door dilettantisme, incompetentie en plat populisme is een te betreuren feit. Voeg daarbij nog de tendens, die zich vooral in de recente verkiezingen uitte, om kartels en allianties af te sluiten en het is duidelijk dat de klassieke partijstructuur - een politieke organisatie met diepe wortels in het middenveld - niet langer als de basis van het politieke bedrijf wordt gezien. De partijwerking wordt heel sterk toegesneden op de verkiezingen, en om bij die verkiezingen zo 'democratisch' mogelijk over te komen, bouwt men mastodonten van pragmatisme, samengehouden door ad hocverbanden zonder ideologische gronden, en bevolkt door kandidaten die doorgaans geen politiek talent bezitten en een zeer kort politiek leven voor de boeg hebben.

De politieke vernieuwing van de jaren negentig, die een reactie was op de doorbraak van het Blok, heeft de beeldvorming van het Blok over democratie voor waarheid aangenomen, en dit heeft ertoe geleid dat zowat alle partijen zich thans beperken tot politieke marketing in functie van verkiezingen. De ideologische traditie is door vrijwel alle partijen onderuitgetrapt en vervangen door een koortsachtige en permanente zoektocht naar wat de bevolking denkt, voelt en wil op dat moment. Het organisatiekader van politiek is niet langer de ideologische lange termijn, maar de mediatiseerbare actualiteit. Opiniepeilers en marketingmensen hebben dan ook de plaats ingenomen van de studiediensten en vormingsorganisaties, en mensen uit dat beroepsmilieu - denk aan Noël Slangen en Patrick Janssens - zijn de hedendaagse equivalenten van Jef Houthuys en Fons Verplaetse. De drang naar een meer democratische politiek heeft geleid tot een depolitisering van de democratie, en tot een commodificatie ervan. Alle partijen zijn het Blok gaan achternahollen in de jacht op de stem des volks, ze hebben daarbij de band met hun klassieke partijwerking en hun zuilen opgegeven, en zijn overgegaan van massapartijen naar massacommunicatiepartijen die steeds meer op verkiezingen gericht zijn. En tot nader order is het Vlaams Blok heer en meester in die sport.



Politieke correctheid en vrije meningsuiting

Het Vlaams Blok bezit daarmee de hegemonie over het centrale begrippenapparaat van het politieke systeem. Het controleert de definitie van democratie en speelt de rol van scherprechter over de graad van democratie bij anderen. Dit is natuurlijk merkwaardig, want doorheen heel dit proces werd het Vlaams Blok steevast omschreven als 'ondemocratisch', en werden de andere partijen automatisch als 'democratisch' voorgesteld. Zo maakten politici, mediamensen en analisten voortdurend een onderscheid tussen de 'democratische oppositiepartijen' en het Vlaams Blok, en het cordon sanitaire dat ontstond na Zwarte Zondag hield in dat men geen coalities of allianties zou sluiten met het 'ondemocratische' Blok. Maar daardoor ontstond ook ruimte voor de eerder besproken dynamiek: doordat álle partijen (behalve het Blok) a priori als democratisch golden, konden zeer extreme standpunten van die 'democratische' partijen doorgaan voor gematigd. Dit brengt ons tot de tweede grote invloed van het Vlaams Blok: de partij hertekende de publieke ruimte en het publieke debat.

Om dit te begrijpen hebben we de inzichten uit het vorige punt nodig. Slogans zoals 'wij zeggen wat U denkt' en 'de stem des Volks' konden ook worden aangewend in hun meest letterlijke betekenis: als spreken zoals het volk, volks en recht-voor-de-raaps spreken. Van bij de aanvang was het Vlaams Blok een partij die een stijlbreuk in het politieke taalgebruik teweegbracht, en daarbij speelden twee factoren in haar voordeel: enerzijds een reeks omwentelingen in de massamedia, en anderzijds haar plaats in de oppositie.



Oppositiediscours

Om bij dat laatste te beginnen, aangezien het Blok steevast ageerde tégen de politieke meerderheid kon ze zich een agressieve en weinig gepolijste stijl veroorloven. Bovendien hoefde ze zich nooit te verliezen in de techniciteit van het beleid, en evenmin hoefde ze blijk te geven van diplomatie of compromisbereidheid. Het Blok zat dus steeds in de makkelijkste positie - het offensief - en tegenaanvallen konden makkelijk gecounterd worden door verwijzingen naar de blunders, schandalen of contradicties bij de meerderheidspartijen, of door verwijzingen naar een onterechte, 'ondemocratische' boycot- of diffamatiestrategie tegen het Blok. Het fenomeen is bekend: het Vlaams Blok kon zich steeds beperken tot oneliners en hoefde geen complexe uiteenzettingen te houden. En die oneliners articuleerden de politieke utopie van het Blok: een etnisch homogeen Vlaanderen binnen een Blank Europa. Utopieën zijn krachtige retorische wapens in de oppositie.



Nieuwe mediamogelijkheden

De doorbraak van het Vlaams Blok valt ook samen met een reeks zeer ingrijpende veranderingen in het medialandschap. Een daarvan is de opkomst van de commerciële televisie, en ten gevolge daarvan de commercialisering van de openbare massamedia. Bovendien gaan kranten en tijdschriften deel uitmaken van media-industrieën, waardoor ze verschuiven van politieke controle naar commerciële controle. Alle media beginnen in de jaren negentig marktgericht te denken: het is de opkomst van de zogeheten formats en van het BV-schap.

Deze ontwikkeling heeft een zeer grote invloed op het politieke vertoog. Terwijl het genre van het politieke vertoog bij de aanvang van het decennium nog netjes gescheiden was van entertainment- of marketinggenres, treedt in de jaren negentig een steeds grotere vermenging op. De kern van deze ontwikkeling is een verandering in de orde van het spreken van de politiek. Politiek wordt entertainment (De Laatste Show, Villa Politica) en entertainers gaan de politiek bevolken. Interviews worden steeds korter (mediatrainingen in 1999 waren erop gericht 'alles in 30 seconden te zeggen'; in 2003 was dat al gereduceerd tot 16 seconden), en hetzelfde geldt voor nieuwsitems en debatten over bepaalde thema's in discussieprogramma's. Politici moeten korte boodschappen produceren in 'verstaanbare taal' die algauw uitmondt in slagwoorden ('de biechtstoelprocedure', 'het zilverfonds', het 'gratis verhaal'). De inhoud moet in welbepaalde formats passen, zoals de antagonistische discussie met een 'tegenstander' of het autobiografische verhaal. Het spreekt vanzelf dat dit niet alleen de verpakking maar ook de inhoud beïnvloedt. Niet elk politiek thema of argument kan in deze formats geknepen worden. Bepaalde soorten politiek worden erdoor vergemakkelijkt, terwijl andere er zeer moeilijk door worden.

Tegelijk meten de media zelf zich een heel ander imago aan; politieke journalisten worden celebrities, en politici streven naar optredens bij bepaalde interviewers of presentatoren van talkshows (Bracke (& Crabbé), Polspoel & Desmet, Uytterhoeven…). In hun optreden worden deze journalistieke vedetten gesterkt door een ideologische overtuiging. Zij stellen de politiek voor als een saaie bedoening en onderschrijven daarmee het beeld van de 'kloof' tussen burger en politiek. Hun eigen opdracht definiëren zij als 'democratiserend': de journalist moet de saaie politiek 'aantrekkelijker' en 'begrijpelijker' maken, om ze 'dichter bij de mensen' te brengen. Daarbij veronderstellen de nieuwe journalisten dat de media, nu zij het juk van de partijcontrole en de verzuiling hebben afgeworpen, pas echt objectief en onafhankelijk zijn geworden. Pas nu kunnen de media écht democratisch functioneren en als spreekbuis dienen voor de gewone man. Noteer dat de media dus gewoon de visie op democratie van het Blok overnemen. Gedreven door een ideologie van democratie en onafhankelijkheid nemen zij in de jaren negentig effectief de plaats in van het maatschappelijke middenveld. Het zijn de media die nu beweren dat zij de bewakers en organisatoren zijn van de vrije meningsuiting, en dat zij de visie van 'de man in de straat' vertolken - vandaar de voorkeur voor het publieksinterview, het straatinterview, het publieksdebat zoals Jan Modaal... Tegelijk richten politici zich nagenoeg uitsluitend op de media voor hun contact met 'de burger', en ziet de bevolking de politiek steeds nadrukkelijker door de bril van de media.

Zoals gezegd doorsnijdt deze evolutie de fase van de doorbraak van het Vlaams Blok. De correlatie tussen beide is duidelijk. Het Blok krijgt in de jaren negentig precies de media die het nodig heeft. Haar mandatarissen hanteren een stijl die perfect past in de nieuwe mediaformats: korte, krachtige en antagonistische interventies, gedragen op de kadans van slagwoorden en slogans, gekaderd in een simpele logica die in het huidige medialandschap bij gebrek aan spreektijd nooit kan worden doorgeprikt. Het Vlaams Blok wordt in de jaren negentig dan ook de onbetwiste koning van de massacommunicatie. Haar slogans en haar spilfiguren zijn door iedereen gekend; haar electorale propaganda doorstaat met gemak de strengste kwaliteitstests; en de mediaoptredens van haar mandatarissen zorgen zonder uitzondering voor de gewenste beeldvorming. Het Vlaams Blok domineert vanaf de jaren negentig de politieke communicatie.



Vrije meningsuiting

Het Blok benut deze nieuwe mogelijkheden maximaal. De objectiviteitsgedachte die de nieuwe media domineert wordt genadeloos uitgebuit, in een volstrekt paradoxale beweging - en zoals zo vaak zorgt de krachtige ideologie ervoor dat de paradox onzichtbaar blijft. Sinds 1991 klaagt het Blok dat het door de media gemarginaliseerd en gemeden wordt; doorgaans doen de kopstukken van het Blok dat soort beklag in de media - ziehier de paradox. Het effect is evenwel dat de media doorheen deze ganse evolutie een zeer grote onzekerheid vertonen in hun relatie met het Blok. Immers, de media eisen de rol op van behoeders van de vrije meningsuiting, en aangezien het Blok beweert de stem van de gewone man te vertolken, zou de beknotting van de spreektijd voor het Blok neerkomen op verraad aan de maatschappelijke opdracht van de media. Het Blok krijgt dan ook ruime media-aandacht, kopstukken zoals Dewinter en Annemans gaan geleidelijk aan tot de meest ervaren mediapolitici van hun generatie behoren, en het Blok rekruteert journalisten voor zeer zichtbare mandaten (Tastenhoye, Verstrepen).

De stem van het Blok klinkt dus luid in de media, zelfs wanneer die stem beweert dat ze niet te horen is. De media laten lawines van Vlaams Blok-uitspraken, -stellingen en -argumenten toe en verlenen zo het democratische imprimatur aan de stijl en het vertoog van het Blok. Men nam aan dat het Vlaams Blok de partij was die het dichtst bij de 'gewone man' stond, terwijl er een kloof gaapte tussen die gewone man en de andere partijen. Bijgevolg werd het Blok niet enkel hegemonisch qua inhoud maar ook qua vorm in het politieke vertoog.

Een 'mening' hebben, een mening die vanzelfsprekend 'vrij' moet kunnen circuleren, staat vanaf dat ogenblik gelijk met een radicale mening hebben, een mening die rauw en ongepolijst klinkt, en die vertolkt wordt door iemand die 'de dingen zegt zoals ze zijn', die 'er geen doekjes om windt', die 'zegt waarvoor-ie staat' enzovoort. Het betreft één grote imitatie van een stereotype van 'gewoon zijn', maar er gaat een a priori suggestie van waarheid van uit. Emotionele, woedende, sterke taal wordt geleidelijk gezien als preciezer, scherper, juister, eerlijker en authentieker dan meer beheerste, kalme, nuchtere en afgewogen taal. Uitbarstingen van een dergelijke authenticiteit (zoals bij de affaire Dutroux in 1996) worden gretig opgepikt als belangrijke momenten waarop het politieke vertoog een nieuw elan krijgt (heel even wordt het politieke vertoog zelfs gedomineerd door een emotionele 'gewone man': Paul Marchal). De opname van dat soort 'volkse' vertogen in de publieke fora wordt vanaf dat ogenblik gezien als de kern van de vrije meningsuiting ('iedereen moet z'n zeg kunnen doen', 'ik heb ook mijn gedacht!'), en langs die omweg ook als definiërend voor een democratie. Een democratie is een forum voor volkse vertogen - voor de stem van het volk dus.

Deze metamorfose van het politieke vertoog, van een technisch en complex vertoog-op-zich naar een 'geïntegreerd' vertoog gemodelleerd op Jan-Modaal-die-over-politiek-spreekt, is de definitie van populisme. Met het geheven vaandel van de vrije meningsuiting produceert men halfbakken analyses, verzinsels, leugens, houterige grappen en enormiteiten - zolang deze maar 'gewoon' klinken zijn ze oprecht, authentiek, sociaal correct. Deze opvatting wordt vaak met de allerbeste bedoelingen uitgedragen door politici, marketingmensen en mediakoppen. Het is gefundenes Fressen voor het Blok, zijn natuurlijke discursieve habitat.



Politieke correctheid

Het nieuwe discursieve regime opereert via een stereotiepe tweedeling, waarbij het parler vrai, met zijn connotaties van waarheid en authenticiteit, wordt gecontrasteerd met zijn tegendeel: een 'politiek correct' spreken dat 'taboes' hanteert, dat zaken 'onbespreekbaar maakt' en dat alle voeling met 'de gewone man' verloren heeft. Dit politiek correcte spreken is voortaan het anders spreken, het niet zoals het volk spreken, het elitaire en daardoor ondemocratische spreken. Het is bovendien niet-authentiek, niet-oprecht, en niet-geloofwaardig als diagnose of analyse van de werkelijkheid.

Alweer trekt het Vlaams Blok stevig aan deze kar, en het migrantenthema is hét domein par excellence waarin het contrast wordt uitgespeeld tussen de 'echte' sociale correctheid die de partij beweert te vertolken ('zo is de werkelijkheid') en de 'valse' politieke correctheid. Volgens het Blok is het de schuld van politiek correcten dat het 'migrantenprobleem al jaren verrot is'. De reden? De politiek correcten zijn 'weldenkend' en welgesteld, zij behoren tot de hoger opgeleiden en de intelligentsia, en zij wonen nu eenmaal niet in de wijken die door migranten worden bevolkt. Zij hebben makkelijk praten, zij kunnen genieten van de 'multicultuur', want zij hebben 'geen last van migranten'. De gewone man kent het échte migrantenprobleem: demografische overrompeling, escalerende criminaliteit, sociaal profitariaat, verloedering van de wijken. De politiek correcte elite heeft deze problemen jarenlang als een taboe beschouwd, met als gevolg dat de situatie uit de hand is gelopen. Ondertussen vinden de bedreigde autochtonen geen gehoor bij het politieke establishment, dat door deze elite wordt beheerst. Enkel het Vlaams Blok luistert naar hen.

De idee dat er een 'echt' migrantenprobleem bestaat, dat afwijkt van het 'officiële' migrantenprobleem en dat alleen door het Vlaams Blok met gezag wordt aangekaart, werd snel in zeer ruime kring aanvaard. Aangedreven door een media-economie die steeds meer waarde hecht aan (rauwe, ongenuanceerde, radicale, emotionele) volkse stemmen, ontstond algauw een beeld van twee tegengestelde werelden: de schijnrealiteit tegenover de echte realiteit. De eerste wordt bevolkt door weldenkende politici, opiniemakers en intellectuelen, de tweede door de gewone man. Zo introduceert het Blok opnieuw het begrip 'sociale klasse', zij het cynisch en impliciet, in het politieke vertoog: er bestaat een proletarische realiteit die ongefilterd en écht is; en er is een realiteit van de beteren-af, die aangetast is door vals bewustzijn en politieke correctheid. Wie deze laatste vorm van realiteit verdedigt is niet democratisch, want hij/zij weigert de volkse (echte) realiteit te erkennen. Alweer zou dit aan Lenin en Gramsci bewonderend gemompel ontlokt hebben.

De 'politiek correcte' elite is in de wereld van het Blok vanzelfsprekend 'links'. En hier zien we hoe het Vlaams Blok de eerder beschreven uitbreiding van de linkerzijde verwezenlijkt. Iedereen die de volkse, echte, ongefilterde realiteit van het Blok niet erkent, is links. Links is dan ook een synoniem geworden voor elitair, wereldvreemd, 'ideologisch' (dit is: onrealistisch) denkend en welgesteld. Links komt dus ook te staan voor iedereen die het wereldbeeld van het Blok niet deelt, incluis delen van de CD&V, de VLD en de vroegere Volksunie. De band tussen 'links' en 'het volk' is doorgeknipt: de 'linksen' zijn thans juist de verraders van de gewone man. Links is wat tot voor kort 'rechts' was: een synoniem voor fout.

In het zog van de omkering van links en rechts verschuift ook de betekenis van politieke correctheid. Politieke correctheid is historisch een onderdeel van emancipatie-bewegingen en het diende een nobel doel: discriminaties en verbaal geweld tegenover zwakkere groepen vermijden. De wet op de bestraffing van het racisme is een vorm van officiële politieke correctheid. Maar het Vlaams Blok is erin geslaagd het begrip politieke correctheid een heel andere betekenis te geven. Vandaag wordt iets als 'politiek correct' bestempeld wanneer het een 'echte' realiteit moet verbergen, een taboe. En dit verzwijgen is een rechtstreekse aanslag op de democratie, want echte realiteiten moeten in naam van de vrije meningsuiting vrij geuit kunnen worden. Politieke correctheid is in nog geen twintig jaar overgegaan van een emancipatorisch naar een antidemocratisch instrument, van een verwezenlijking naar een plaag, van een middel om de zwakken te beschermen naar een middel om ze te verdrukken. Het is in zeer ruime kring een vies woord geworden.



Een nieuw spreekregime

Voor extreem-rechts is dit een grote overwinning. Het Vlaams Blok heeft in vijftien jaar het hele publieke spreekregime in onze samenleving op z'n kop gezet, de hele talige economie door elkaar gehaspeld. Vertogen die voor 'duur', prestigieus en belangrijk werden aanzien - elitaire, intellectuele, 'geleerde', analytische vertogen - zijn flink in waarde gezakt. En vertogen die niet in het publieke domein thuishoorden - volkse, rauwe, radicale, emotionele, beledigende en vulgaire vertogen - worden makkelijker geaccepteerd of bekleden zelfs een centrale plaats op de discursieve waardeschaal. Dit heeft een effect op politici: het volstaat niet dat men een zeer grote deskundigheid bezit in een bepaalde politieke materie, men moet vooral volks kunnen communiceren, zoniet ontstaan er twijfels over het democratische kaliber. Figuren als Jean-Marie De Decker of Vincent Van Quickenborne konden slechts op de voorgrond komen dankzij dit nieuwe volkse spreekregime - een regime waarin men ongestraft kan zeggen dat ingewikkelde zaken onmogelijk politiek relevant kunnen zijn, waarin incompetentie als charmant (of erger nog: als the whole point of politics) kan worden voorgesteld, en waarin de politieke kwaliteit vooral gemeten wordt aan de deskundigheid waarmee men media-interventies plant en een eendimensionale persoonlijkheid kan blijven beklemtonen.

Op die manier heeft het Vlaams Blok de linkerzijde niet enkel het 'volk' afgenomen, maar bovendien een van de krachtigste wapens uit handen geslagen: de analyse, de kritiek. Analytische, complexe en genuanceerde verhalen raken met moeite voorbij het stigma van de 'ivoren toren'-stem; in concurrentie met een doorleefde, krachtig geformuleerde anekdote moeten zij de duimen leggen. Want ook al levert een grondige kritische analyse een verifieerbaar en accuraat beeld van de realiteit op, toch blijft men het gevoel hebben dat de werkelijkheid die moet 'aangepakt' worden diegene is die de volkse stemmen aankaarten: datgene 'waar de mensen wakker van liggen', de 'ware verzuchtingen van de burger'...



Cordon sanitaire

Wie de opkomst van het Vlaams Blok bekijkt doorheen de bril van het vertoog en nagaat hoe vertogen en verhoudingen tussen vertogen gedurende vijftien jaar zijn geëvolueerd, komt tot een pessimistische conclusie. De perfecte synergie tussen de oppositiestijl van het Blok en de nieuwe, populaire en gecommercialiseerde media heeft de bakens van het politieke discours grondig verlegd. Het Vlaams Blok beheerst niet enkel een aantal van de kernthema's van de hedendaagse politiek - de definitie van 'democratie' bijvoorbeeld - maar ook het complex van genres en stijlen waarmee men legitiem over de samenleving kan spreken. Het heeft het politieke veld herverkaveld en er nieuwe regels voor de legitimiteit van politieke vertogen in geïntroduceerd.

Die beweging is gevolgd door de politieke tegenstanders en de media. Het is dus onrechtstreeks het Vlaams Blok dat de spelregels van de hedendaagse politieke debatten bepaalt. Het Blok bepaalt in zeer grote mate de definities van thema's, de relaties tussen thema's (bijvoorbeeld migratie en criminaliteit), de plaatsing van die thema's in de actualiteit, de tegenspelers in debatten over die thema's (het Blok kiest tegen wie ze ten strijde trekt of met wie ze flirt), het register van argumenten over die thema's enzovoort. De partij is op een paradoxale manier de motor geweest achter de politieke vernieuwing van de jaren negentig. Die vernieuwing was tegen haar gericht maar nam tegelijk haar uitgangspunten over. Daardoor hield het Blok voortdurend het initiatief, en werd de partij helemaal naar het centrum van de politiek gekatapulteerd.

Men heeft zich in politieke analyses van de invloed van het Vlaams Blok vaak blindgestaard op het expliciete niveau, het niveau van de oppervlakkige overname van woorden, expliciete programmapunten en zo meer, het niveau waarop de individuele intenties van politici een rol spelen. Op dat niveau is de invloed van het Blok gering, en velen grijpen dit aan om te beweren dat er nog altijd een waterdicht schot staat tussen het Vlaams Blok en de 'democratische partijen'. Ik ben bang dat ik die mening niet kan delen. Want van zodra we onder die oppervlakkige laag kijken en de diepere impliciete invloeden onderzoeken, krijgen we een veel minder rooskleurig plaatje. Vanuit dat diepere niveau bekeken is er in dit land nooit een cordon sanitaire geweest. De omheining rond het Blok bestond uit één enkel, laag gespannen schrikdraadje - de weigering om coalities te vormen. Een dier van de omvang van het Blok stapt daar echter met gemak over. Zowat alle partijen en alle grote media hebben sinds de doorbraak van het Blok in 1991 de discursieve orde aangenomen die door het Blok werd opgelegd. Ideeën, inhouden, elementen van beeldvorming, argumenten, prioriteiten, woorden, grote schema's - al die dingen werden zonder slag of stoot door links, rechts en centrum overgenomen. Ik kan me inbeelden dat men met zo'n cordon sanitaire bij het Blok best kan leven.

Lenin en Gramsci zouden alvast bewonderend geknikt hebben.



De auteur is hoogleraar Afrikaanse Taalkunde en Sociolinguïstiek aan de Universiteit Gent.

Website : De Witte Raaf

Het vervolg op dit artikel leest U hier : Vlaamse Choc, of in ons blogbericht "Docu - Vlaamse Choc - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL VIII" van donderdag 24 juli 2008, waar we deze tekst integraal als inleiding hebben opgenomen.

Bron van dit artikel :
http://caswww.elis.rug.ac.be/avrug/forum/jan12.htm

...



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~ downloaden via onderstaande link...

Download-URL : BLOKSPRAAK door Jan Blommaert - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL X

26-07-2008 om 00:02 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
25-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2 Docu's - Volkse ontevredenheid - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL IX

We komen zo stilaan aan het einde van onze uiterst leerrijke ~zelfs voor ons~ schoolreis binnen ~de zo gezegde volksbeweging~ & de democratische partij die het Vlaamse Belang beweert te zijn.

In dit volgende deel van onze docu-reeksen van het Vlaams Belang laten we u 2 docu's zien die werden gemaakt over de doelgroep waar het Vlaams Belang op oogt, op mikt & méér nog, vooral feilloos op inspeelt... namelijk de ontevreden ″Kleine-Man-In-De-Straat″... dàt toch wel groot deel van de Belgische bevolking dat politiek gezien door quasi de rest van alle andere partijen aan z'n lot wordt overgelaten & zich aldus dus in de steek voelt gelaten wordt daar juichend onthaald.

Als er één partij is aan wie het linkse progressieve front, waaronder natuurlijk onze rode vrienden de SP.a doorheen de laatste decennia ~& dat zijn er intussen al méér dan een paar~ een paar honderdduizenden kiezers zijn kwijt geraakt, dan is dat wel aan het Vlaams Belang. ...& Het was, is & blijft voor ons nog steeds to-tàà-ààl onbegrijpelijk dat het linkse front, in het bijzonder de SP.a daar intussen nog ~weinig of~ niks aan gedaan heeft & dat het daar ook nog steeds niets aan doet... maar dit terzijde.

We kunnen dus op géén enkele manier ontkennen dat het Vlaams Belang intussen niet alleen gretig, maar ook nog eens feilloos op vrij populistische wijze op die volkse ontevredenheid van de ″Kleine-Man-In-De-Straat″ heeft ingespeeld & dat met alle ~politieke~ gevolgen van dien...

...

We laten u eventjes zien wat de politieke tegenstanders van het Vlaams Blok van hun "aanpak" denken...





...

...& In het kader van wat de Nationaal-Socialistische lessen ~W.O. II~ ons in het verleden overduidelijk geleerd hebben, vinden wij het zo nogal vrij belangrijk van een beeld te schetsen van die doelgroep waar het Vlaams Belang bewust op inspeelt. Alleen al omdat u al snel zult merken dat daar weinig of géén noemenswaardige serieus te noemen intellectuelen te bespeuren vallen, althans toch niet bij het grote kiezerspubliek van het Vlaams Belang, die aldus wat intellectueel weerwerk bieden. Misschien is dat intellect dan wel aanwezig in het beleids- & partij-orgaan, maar dat heeft volgens ons dan weer met andere ″belangen″ te maken & dat is volgens ons ook weer een andere discussie waard.

Maar dat niet aanwezig zijn van, dit heeft volgens ons zo ook z'n redenen, alleen al omdat ieder weldenkend mens ~anno 2008~ die z'n gezond verstand gebruikt ~& z'n geschiedenis kent~ & dus wat verder kijkt dan het populistische geschreeuw dat er van het Vlaams Belang uitgaat, al snel ziet dat het politieke ~lees ideologische~ gedachtengoed, al dan niet bijgewerkt sinds hun nieuwe naam & hun "ander & nieuw" uiterlijk vertoon, nog steeds alles behalve democratisch te noemen valt.

We gaan hier eventjes wat dieper op in... Om te beginnen profileert het Vlaams Blok zich de laatste tijd als zijnde "democratisch", waarbij ze zogezegd grote kuis gehouden heeft in haar eigenste Augiasstal. Laat ons dit eventjes voor waar aannemen... We gaan nu effe terug in de tijd... Zo kon u bijvoorbeeld gisteren in Vlaamse Choc ~uit 2004~ zien dat onze beste vriend Filip Dewinter in een scene waar 't 70-puntenplan van het het destijdse Vlaams Blok eventjes aan bod kwam, zich toch maar liet ontvallen... ″Voilà, we gaan het terug veilig wegbergen in ons archief voor de toekomst″...





...

De toekomst ?!... Oh !! Die heeft dus nog plannen om dat terug boven te halen ?!... *GRIJNS*

U begrijpt waarschijnlijk dat dit soort uitspraken voor ons veelzeggend zijn & dus ook weinig of géén verdere commentaar behoeven... Evenzeer dat we ″de rest″ ~zoals de eventuele gevolgen in de toekomst bij het aan ″De Macht″ zijn van deze partij~ aan jullie rijke verbeelding overlaten...

...& nog zo'n pittig detail... het filmfragment dat u net zag begint met een inzoom op een beeldje in de boekenkast... Waarschijnlijk zijn er ook weinigen die er op hebben gelet... Maar ons geoefend oog voor details legt wel onmiddellijk een link... En steengoed als we zijn *GRIJNS* gingen we eventjes googlen, met als resultaat...


Ooopz... ?!... Wij vinden dit soort van parafranalia alleen maar terug op sites als http://www.ns88.com/... & eventjes terzijde : de "ns" staat voor "National-Socialismus" & de 88 voor 2x de letter H, wat samen dan weer "Heil Hitler" betekent... "inside-talk" you know... & als we even in de webshop van deze frisse jongens duiken, komen we een keure van andere leuke vlaggen tegen die ...OOOPZZzz... ook wel compleet fout te noemen zijn...

Maar hoogstwaarschijnlijk zullen wij ons "vergissen"... *GRIJNS* ...& zal onze Fluppe dit beeldje ~zonder te weten wat het is of waar het voor staat~ ergens op een rommelmarktje gevonden hebben & het gekocht hebben omdat het zo mooi is... Maar hélaas-hélaas, wij vrezen dat Filip Dewinter maar àl te goed weet waar deze symboliek voor staat, net zoals z'n ganse entourage... & hop, we zappen naar juli 2008... dat is dus nù !...& Euh ?!... Wie was er zo'n drie weken geleden in België op bezoek & mocht een nachtje logeren bij de persoonlijke bodyguard van Filip Dewinter ?!...

BRON : De Telegraaf

woensdag 02 jul 2008, 11:07

Leider Ku Klux Klan overnacht bij gemeenteraadslid

SINT-NIKLAAS - Het rommelt aan alle kanten binnen het Vlaams Belang. Aanleiding voor het gerommel is de logeerpartij van de Amerikaan David Duke, ex-leider van de Ku Klux Klan (KKK) bij een VB-gemeenteraadslid.


David Duke in een outfit van de Ku Klux Klan in 1979



Vorig weekend vond in het Belgische Dendermonde een bijeenkomst van Euro-Rus plaats, een organisatie die wil dat Europa zich samen met Rusland en Amerika verzet tegen de invloeden van zionisme en de immigratie. De opvallendste gast was David Duke, een oud leider van de beruchte extreemrechtse Ku Klux Klan.

Tijdens zijn verblijf in België kreeg hij onderdak bij het Sint-Niklase Vlaams Belangraadslid Karin Milik en haar echtgenoot Thierry De Rijcke, die een bodyguard is van Filip Dewinter.



Racist

Duke wordt in neonazistische kringen nog altijd als een leider beschouwd. Hij staat bekend als ’Amerika’s grootste racistische en negationistische theoreticus’.



Ware gezicht

Het verblijf van Duke bij het VB-gemeenteraadslid sloeg in Sint-Niklaas in als een bom. Het Vlaams Belang (VB) zou zijn ware gezicht weer hebben getoond, volgens een raadslid van de VlaamsProgressieven.



Ontslag

Maar ook binnen het VB zelf dreigt de bom te ontploffen. Enkele lokale leden dreigen na het nieuws over de logeerpartij met ontslag als Milik zelf niet opstapt.

Dinsdagochtend stuurde het partijbestuur al een brief naar Milik. Zij was gisteren niet bereikbaar voor commentaar, meldt de Gazet van Antwerpen.

...

Tiens-tiens... tussen het gedachtengoed van 2004 & dat van nù is er blijkbaar toch nog niet zo veel veranderd... niks in feite !!

...& Blijkbaar is er in dat Augiasstalleke van het Vlaams Blok dus toch nog 't één & ander blijven liggen ?!... Het kan er dus bij ons niet in, dat men intussen in het Vlaams Blok dus "democratisch" geworden zou zijn (??), onze Fluppe incluis, maar dat men ter zelfdertijd nog steeds extreem-rechtse figuren te werk stelt... of vergissen wij ons ?!...

...

Het zou dus vrij dom zijn om te denken of te geloven dat het Vlaams Belang zijn ~op sommige punten toch héél naief~ kiespubliek niet zou bespelen &/of niet zou manipuleren... of anders gesteld : het zou ons ten zeerste verwonderen mocht het Vlaams Blok ~zeg maar grofweg~ géén gebruik maken van de onvrede die er bij dat soort van kiespubliek heerst ! Zelfs kost wat kost, zelfs als moest ze dat eigen kiespubliek in hun gezicht daarvoor staan beliegen !!

Dit wetende gaan we terug naar onze uiteenzetting... We schetsen dus een beeld van dat kiespubliek... De eerste docu die we u hier laten zien vandaag, werd in 2004 gemaakt door Lukas Vander Taelen voor het programma "striptease" in opdracht van de RTBF. Deze onthutsende 24 minuten durende documentaire schetst een sfeerbeeld van Borgerhout in het jaar 2004 & de sfeer van onverdraagzaamheid die er heerst. Zoals u zult opgemerkt hebben spreken we in de tegenwoordige tijd, omdat volgens ons ~bescheiden~ inziens, het ~qua sfeertje daar~ intussen nog niet veel veranderd is... De documentaire zou dus voor ons part evengoed dit jaar nog kunnen zijn gemaakt.

...

Het programma "Striptease" - (2004) - duur : 24 minuten
Documentaire gemaakt door Lukas Vander Taelen in opdracht van de RTBF




...

Voor onze tweede docu vandaag, keren we nog wat verder terug in de tijd... naar 1988... intussen 20 jaar geleden dus.. De vorige docu "striptease" was eigenlijk ook niet meer dan een zoektocht naar wat er de afgelopen 16 jaar ~tussen 1988 & 2004~ veranderd was in het Antwerpse Borgerhout... zoals duidelijk blijkt : Niks dus !! ...& Ook hier herhalen we, dat we ten stelligste betwijfelen of er de afgelopen tijd nog verder iets ten goede zal veranderd zijn...

Als tweede documentaire krijgt u dus de beruchte ophef makende ″panorama″-uitzending uit 1988 te zien... Het hoeft geen betoog, dat dit "oud" om niet te zeggen zéér oud materiaal is & dat we hier waarschijnlijk door een grote groep Vlaams Belang-aanhangers zullen voor afgeschoten worden, als zouden we oude koeien uit de gracht halen, dat heden ten dagen niet meer relevant is in de actuele politieke discussie. Maar ~zoals reeds een aantal keren gezegd~ naar ons inziens zijn de tijden intussen tijd nog niet al te veel veranderd, integendeel... De Vlaamse Verzuring is nog steeds alom aanwezig & nog steeds zijn de thema's die er in deze uitzending worden aangesneden zeer ~pijnlijk~ actueel. ...& Hoe men het draait of keert : nog steeds speelt het Vlaams Belang feilloos in op die algemene ontevredenheid ...

...& Net zoals zoals de dagen ervoor, wensen we u ook nu in elk geval een hoop leerrijk kijk-"plezier" met deze 2 documentaires. ...& We herhalen het tot vervelens toe... we durven alleen maar te hopen dat na het zien van deze documentaire uw eurocentje zal beginnen te rollen & dat u wat gezond verstand hebt om daar de nodige conclusies aan te verbinden !!...

...


"De Antwerpse Seefhoek" - (1988) - duur : 29:11 minuten
Panorama-uitzending (BRT)




Wij hebben maar één goede raad voor elke Vlaams Belang-kiezer... Open je ogen, voor dat Vlaams Belang ze sluit !!

...

Morgen... : ..."BLOKSPRAAK" !!

...



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~ downloaden via onderstaande link...

Download-URL : 2 Docu's - Volkse ontevredenheid - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL IX

...

25-07-2008 om 20:49 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
24-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Docu - Vlaamse Choc - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL VIII

Nu u uw "nieuwe vrienden" wat beter kent, kunnen we verder gaan met het meer "geciviliseerde" gedeelte van onze stichtende docu-reeksen...

We hebben ten andere het woord "geciviliseerde" héél bewust tussen aanhalingstekens gezet... De documentaire die vandaag op ons programma staat is immers van een totaal ander allooi/kaliber dan deze van gisteren. Zo komt er geen geweld in voor & zo zijn de beelden ook niet zo ophefmakend. We krijgen een portret te zien van Filip Dewinter die het héél subtiel speelt, maar wie goed oplet, ziet & ~vooral~ hoort immers doorheen de ganse documentaire dat deze vos nog steeds dezelfde streken vertoont, zij het op zeer subtiele wijze. U moogt daarbij niet vergeten dat Filip Dewinter na verschillende aanvallen door pers & media , zowel op zijn persoon als op de politieke partij ~lees het ideologisch gedachtengoed~ waar ie voor staat, zich intussen héél bewust is van de media-impact & dat ie daarom ook wel ~verdomd~ goed uitkijkt met wat hij zegt ~& vooral met wat hij niet zegt~ &/of aan de "buitenwereld" ~het grote publiek~ laat zien... Maar wij gaan er van uit dat onze slimme & slimste lezertjes géén half woord nodig hebben om te begrijpen wat er zich nog steeds in dat kopke van Mijnheer Dewinter afspeelt & wat er ons te wachten staat mocht dit heerschap ooit aan de macht zijn... Een verwittigd mens is er hopelijk in dit geval, twee waard...

Voor een woordje deskundige uitleg over de documentaire : "Vlaamse choc" - duur 44 min van Peter Boeckx uit 2004 hebben we onze mosterd bij A.V.R.U.G. gehaald, de "Afrika-Vereniging van de Universiteit Gent"... & Eerlijk gezegd ~het moet overigens gezegd~ de uitleg die hier wordt gegeven als inleiding voor het kijken naar deze documentaire is niet alleen een uitstekende, maar méér nog een messcherpe analyse van het "fenomeen" Filip Dewinter. Kortom, deze inleiding is gewoonweg in één woord gezegd "voortreffelijk" te noemen !! ...& Aangezien we het zelf niet beter zouden kunnen doen, zijn we zo steengoed ~het hoeft geen betoog~ om dit prachtig stukje leesvoer dus ook hier gewoon neer te plaveien. Wij vinden deze messcherpe analyse in elk geval een aanrader & een opsteker voor ie-der-één die wat inzicht wil verwerven in het "fenomeen" Filip Dewinter & z'n manipuleren ~lees perfect bespelen~ van de media !! Iets wat hem volgens ons des te gevaarlijker maakt, omdat slechts weinigen z'n ware aard kunnen inschatten.

Dus : ...niet aarzelen, maar zeker LEZEN deze analyse !! DOEN !!

A.V.R.U.G.
Afrika-Vereniging van de Universiteit Gent



Vlaamse Choc

Jan Blommaert

(verschenen in De Witte Raaf, nr.117, september-oktober 2005)

Openbare televisie moet niet enkel entertainen maar ook informeren, opinies publiek maken en ze voeden met feiten, standpunten en inzichten. De ene zender doet dat al wat beter dan de andere, en het is met jaloezie dat ik de uitzending van Tout ça (ne nous rendra pas le Congo) op RTBF heb bekeken (wat een magnifieke generiek!), waarin Vlaamse Choc van Peter Boeckx werd uitgezonden en besproken. Vlaamse Choc is een 45 minuten durende docu over Filip Dewinter. Hij wordt gevolgd tijdens de verkiezingscampagne van juni vorig jaar – de campagne na de veroordeling van het Blok – en men ziet Dewinter aan het werk in een hele reeks omgevingen, van het parlement en het congrespodium tot en met het café, de eigen achterkeuken, of op wandel met z’n hond.

Het sérieux waarmee zo’n thema door de RTBF wordt behandeld en de generositeit waarmee men er tijd voor uitmeet (de hele uitzending duurt twee uur), wekken, zoals gezegd, jaloezie. Bij de RTBF is de toon niet badinerend of licht ironiserend en luchtig; de interviewer draagt geen strikje en staat niet naast een uitgeklapte laptop; evenmin worden vragen van de interviewer afgesloten met “een kort antwoord alstublieft want we hebben weinig tijd”. Neen, er heerst een grote gravitas op het plateau; de gesprekken deinen op het ritme van argumenten, niet van de studioklok; mensen mogen moeilijke woorden gebruiken; er worden interessante dingen gezegd, en er wordt duidelijk gemaakt dat dit thema een belangrijk thema is – belangrijker dan, zeg maar, de verkeerschaos tijdens de wisselweekends in de vakantieperiode, de overtredingen van de wet op de koopjesperiode, of de eerste werkdag van een vervangend parlementslid. Thema’s worden besproken in een setting die meteen het statuut van dat thema aangeeft. Zo wordt ons duidelijk gemaakt dat bepaalde thema’s meer aandacht verdienen of behoeven dan andere. Dat heet ‘duiding’ – iets wat men bij Ter Zake of De Zevende Dag dringend zou moeten leren.

Dat Filip Dewinter bij onze Franstalige landgenoten een ander soort belangstelling wekt dan aan Vlaamse zijde is evident: voor ons is de extreem-rechtse stemmenmagneet uit Ekeren al lang geen politieke exoot meer. Hij is in Vlaanderen even bekend als Coca-Cola. Vlaamse Choc biedt dan ook vooral een gelegenheid om de kennis wat op te frissen, om het cola-flesje eens van naderbij te bekijken, om de zuurtegraad van de cola eens op te meten, en er wat vervelende vragen over te stellen. Bijvoorbeeld:



Wat zien we?

Wat krijgen we te zien in deze 45 minuten? Op het eerste zicht krijgen we ‘een blik achter de schermen’: we volgen Dewinter op plaatsen waar de camera doorgaans niet komt: in z’n auto, in z’n woonkamer, in vergaderzaaltjes van het Blok, in een lege congreszaal waar Dewinter de opstelling controleert en z’n soundcheck doet. Het is een bekend genre: de camera als voyeur, als betrapper, als instrument dat ons betere, grondiger en diepere blikken op de realiteit gunt, met de suggestie dat we zo dingen te weten komen die we anders nooit zouden weten – dat we beter geïnformeerd zijn over de authentieke werkelijkheid.

Het is inderdaad verbazend hoe dikwijls deze camera naar andere camera’s kijkt, steeds vanuit het standpunt van Dewinter. Deze camera, zo is de suggestie, is niet de camera van de media. Dit is een ándere camera, dit is Dewinter zelf en niet ‘wat de media ervan maken’. Zo zien we vanop de achterbank van de wagen hoe reporters zich rond het raampje van Dewinter verdringen voor beelden, foto’s en uitspraken. We zien Reddy De Mey (horresco referens, maar… de media) pogingen doen om Dewinter van zijn nut en belang te overtuigen – laat maar weten, Filip, als ge ergens een dossiertje wilt uitbrengen over iets, maar zorg ervoor dat mijn naam niet vermeld wordt want ik werk nog bij de VRT. We zien Dewinter met reclamejongens discussiëren over ontwerpen van affiches voor de campagne – één affiche toont een naakte vrouw met een baby in haar armen en daarover wordt monkelend gepraat door de Blokstrategen. We zien Dewinter een van z’n dochters aanporren om toch maar jioe-jitsoe te gaan volgen, want een beetje weerbaarheid is altijd goed voor later. We horen Dewinter uitgebreid in het Frans babbelen met een Bretoense ultranationalist, we horen hem een militant op het hart drukken dat Frank Vanhecke het 70-puntenprogramma helemaal niet heeft verloochend, we horen hem vertederd en kwajongensachtig praten over zijn legerdienst als Kandidaat Reserve Officier in Aarlen; en we horen schalkse pillow talk tussen hemzelf en dat andere VB-bidprentje, Marie-Rose Morel, op de dag van de eedaflegging in het Vlaams Parlement.

Het interessantste aspect van de film is echter dat we zien hoe nauwkeurig Dewinter zijn publieke optredens voorbereidt. Hij loopt met een aantal medewerkers door de zaal van het verkiezingscongres, en wijst een oneffenheid aan waar de grote namen over kunnen struikelen; hij wil een kleinere leeuwenvlag op het podium, want dit exemplaar hangt tot op de grond en dat staat niet; hij wil kinderen en bloemen apart op het podium, om nog beter te scoren met dat ene beeld dat ‘in de media’ komt: het eindshot van het congres met de lijsttrekkers, kindjes, bloemen op het podium en de hysterische aanhang in de zaal. Hij test de geluidskwaliteit van de micro’s door een deel van zijn toespraak te geven voor een lege zaal. Hij draagt ook steeds aangepaste kledij: jasje, blauw hemd en gestreepte das voor alles wat ‘formeel’ is – parlement, partijhoofdkwartier, media – en smart casual voor contacten met de basis. Als Dewinter publiek gaat, verloopt dat volgens het boekje en wordt er nooit geïmproviseerd. Men kan dit als het hoofdthema van Vlaamse Choc zien: de docu gaat eigenlijk niet over Filip Dewinter tout court, maar over hoe Dewinter publiek gaat, hoe Dewinter zichzelf ontwerpt als publieke figuur – als figuur die vanuit alle hoeken en kanten bezien en bezichtigd mag worden.

Maar dat is vanzelfsprekend ironisch, want Vlaamse Choc is zelf een mediaproduct waarvoor Dewinter wekenlang gevolgd werd, in het volle besef dat er een documentaire uit zou resulteren. De camera van Peter Boeckx is op geen enkele wijze anders dan die van Ter Zake of De Zevende Dag: het is een instrument waarmee beelden publiek worden gemaakt – beelden die zijn vergaard om publiek gemaakt te worden; mediabeelden dus. Het indringende realitygenre van Vlaamse Choc past bovendien binnen een bestaand mediaformat, het is zelfs het genre bij uitstek dat de centrale ideologie van onze media uitdraagt: het zegt dat de media écht informeert, dat zij het onzichtbare zichtbaar maakt, het onbekende leert ontdekken, de dingen weergeeft zoals ze zijn. Daar zit de ironie: de film toont wat een mediabeest Dewinter is, hoe nauwgezet hij omgaat met de media, hoe goed hij de media volgt en erop inspeelt. Maar Dewinter doet dit zo goed dat hij ook dit realitygenre weet te bespelen, dit voyeuristische, ‘niet-voor-publicatie’ genre. En daardoor laat Vlaamse Choc opnieuw díe Dewinter zien die Dewinter – in de media – wil laten zien.

Krijgen we dan wat ons beloofd was – een authentiek, onthullend verhaal over Dewinter, een ‘andere’ Filip Dewinter, een blik op het Blok die we nog nooit kregen? Jazeker, we krijgen dat allemaal. Maar we krijgen het niet uitsluitend van Peter Boeckx; we krijgen het ook – en in de eerste plaats – van Dewinter zelf, die niet getoond wordt maar toont, die zelf de camera bedient en hem doet meekijken naar dingen die hij het bekijken waard vindt.



Wie zien we?

Vlaamse Choc gaat over Dewinter, het wil een ‘andere’ Dewinter laten zien; maar zonet stelden we vast dat die ‘andere’ Dewinter evengoed door Dewinter zelf wordt geconstrueerd. Dus wie zien we nu?

Dat Dewinter de touwtjes in handen heeft en de film mee regisseert zien we aan de hand van grote en kleine dingen. Grote dingen: Dewinter is uiteraard degene die toestemming gaf aan de cameraploeg om zijn achterkeuken te betreden, om mee te lopen langs de volkse cafés van Wilrijk, om de cameraman op de achterbank van z’n wagen te installeren. Dewinter laat ons meegenieten van zijn ondeugend geneuzel met Marie-Rose Morel, van de ontbijt-gesprekjes met zijn dochters en zijn vrouw (“poes”), van de strategische vergaderingen met zijn communicatieadviseurs op het hoofdkwartier en in zijn veranda thuis. Alles wat we in deze film te zien krijgen draagt minstens het passieve imprimatur van Dewinter zelf. Gedurende de hele draaiperiode van de film houdt hij de vinger aan de trekker. Als hij de cameraploeg de deur wijst, dan gaat ze eruit; als hij niet wil dat een deel van de vergadering gefilmd wordt, dan gebeurt dat niet; als bepaalde personen die bij hem op de koffie komen niet gezien mogen worden, dan gebeurt dat evenmin. Dat Dewinter hier uiterst zorgvuldig te werk gaat, mogen we afleiden uit de film zelf: hij is een geniale maniak in de omgang met de media, en gepassioneerd door zijn eigen publieke voorkomen. De reporter of redacteur kan na de opnames een en ander bewerken achter de montagetafel – maar het ruwe materiaal is wat het is, en het draagt de stempel van Dewinter.

Dat blijkt ook uit kleine dingen. Op enkele plaatsen in de film zien we hoe Dewinter bewust voor de camera werkt, hoe hij datgene wat de camera waarneemt doelbewust vermengt met boodschappen voor die camera.

Er zijn bijvoorbeeld twee scènes waarin een hond optreedt. Eén keer ontmoet Dewinter een militante die een Doberman meetroont; Dewinter zegt lachend: “een Doberman, da’s een hond die bij mij past.” Hier is vintage Dewinter: steeds verwijzend naar het beeld van zichzelf, naar wat hij is en wat hij wil dat anderen in hem zien. In een tweede scène gaat hij uit wandelen met zijn eigen hond, een Duitse Herder. En hij zegt: “Alleen een Duitse Herder past bij m’n imago.” Hij zegt dat niet tegen een militante, maar tegen de cameraman. Hetzelfde genre, hetzelfde motiefje, gebruikt hij zowel voor de militante als voor de cameraman (de media!) – en in beide gevallen doet hij dat ‘authentiek’, om écht, spontaan en natuurlijk over te komen: voici de Filip. Maar de variaties – nu eens Doberman, dan weer Duitse Herder – verraden dat het om een gerepeteerd genre gaat, een discursief blauwdrukje dat in alle mogelijke variaties kan ingezet worden, naargelang het uitkomt, en telkens met hetzelfde doel: publiek imagowerk. Het is zoals een verzekeraar die tegen de ene klant zegt “een BMW, da’s mijn lievelingsauto”, en tegen een andere “een Lancia, da’s mijn lievelingsauto”. Waarheid of leugen spelen hier geen rol – dit is pure pragmatiek, dingen zeggen omdat ze effecten produceren; en de ‘betrappende’ camera wordt door hem op precies dezelfde wijze gebruikt als de basismilitante: als publiek.

Op andere ogenblikken zien we hoe Dewinter zich in intieme gesprekken naar een publieke overhearer gaat richten. In een huiselijke scène staat Dewinter met een van zijn dochters gebogen over een schoolatlas. Hij geeft aan welke landen er tot de EU behoren en zegt dan plots: “maar wat er niét bij Europa hoort, da’s dat land hier”, en hij wijst naar Turkije. Het dochtertje zegt daarop dat ze op school een vriendinnetje heeft – “maar ik heb er al een beetje ruzie mee” – van Turkse origine. Papa Dewinter: “maar dat betekent nog niet dat alle Turken zomaar tot Europa moeten gaan behoren, want dat zijn er een pak hé.” Een intieme anekdote van de dochter wordt door de vader gecounterd met een robuust-dogmatische uitspraak uit de Blokpropaganda. En van die Blokpropaganda, zo mogen we aannemen, zijn de dochters Dewinter goed op de hoogte. Ze lopen namelijk gekleed in propagandamaterialen, worden erin rondgereden, het huis is ermee behangen, en bovendien worden ze door paps actief in de campagne betrokken. Er is dus geen enkele reden waarom paps dochterlief een politiek dogma moet aanreiken – ze kent dat al – en daar kunnen we uit afleiden dat zij niet de enige aangesprokene is. In dit perfect geënsceneerd huiselijk tafereeltje spreekt Dewinter tot alle kijkers.

Als we de reportage mogen geloven, dan wordt de Vlaams Blokcampagne georkestreerd door mama en de dochters, niet door spindoctors en andere professionals. Dit brengt ons bij een tweede voorbeeld. Dewinter vergadert in de veranda met wat communicatiemensen, en er moet gekozen worden uit diverse ontwerpen voor campagneaffiches. Ze raken er niet uit, en dus grabbelt Dewinter het hele zootje bijeen, gaat naar de eetkamer, en legt het probleem voor aan vrouw en kinderen. Een heroïsche discussie volgt, waarin uiteindelijk met drie tegen één voor een bepaald ontwerp gekozen wordt. Dewinter, met één oog naar de camera, monkelt “ge ziet dat er bij ons thuis democratisch beslist wordt” – verwijzend naar het wijdverspreide beeld van het Blok als een ondemocratisch gestructureerde partij. Alweer is de camera hier gewoon publiek – de lens is de toegang naar de massa, en Dewinter spreekt ook hier de massa toe, met één hand op de schouder van zijn dochter. En ook hier is Boeckx’ camera geen bedreiging voor Dewinter, geen betrapper, maar een vriend en bondgenoot.

Betrappingen zijn zeldzaam in Vlaamse Choc. Twee keer merken we bij Dewinter een zekere schichtigheid en een gebrek aan tact in de menselijke omgang. Wanneer Reddy De Mey zijn discrete journalistieke diensten aanbiedt, zien we dat Dewinter zo snel mogelijk uit beeld zou willen verdwijnen. Reddy is immers zo dom dat hij bijna een deel van de schandalentactiek van het Blok verklapt: het feit dat het Blok zich voedt met inside informatie aangeleverd door sympathiserende journalisten, en achter de schermen af en toe meewerkt aan de constructie van ‘het nieuws’, om er dan met brio op in te spelen. In de tweede scène wordt Dewinter, na een meeting in West-Vlaanderen, aangesproken door een potige skinhead in een zwarte jekker. De knaap stelt zich mompelend voor: “’t is… om bescherming te geven… dus om mee te gaan met jullie.” Dewinter vindt dit duidelijk gênant, wijst de man snel door “naar de man van de ordedienst”, en rept zich uit zijn buurt. Deze man dreigt immers een oud beeld van het Blok te reactiveren, een beeld dat Dewinter vereenzelvigt met de knokploegen van VMO en Voorpost, met gespierd racistisch scum zonder hersens en met eelt op de vuisten. Vlak na een veroordeling wegens racisme, en midden in de grote schoonmaakoperatie die het Blok na dit vonnis moest organiseren, past zo’n ouderwetse skinhead niet in het plaatje – kinderen, bloemen, bejaarde mensen, arbeiders: dát zijn de mensen waarmee Dewinter op de foto moet.

In beide gevallen gaat het om ongewenste beelden, en op dat moment zien we hoe sterk Dewinter zich bewust is van de camera die hem volgt. Maar los van die twee incidentjes tatert Dewinter in opperste minzaamheid met iedereen, jong en oud, nuchter en dronken, mooi en lelijk. Geen enkele situatie is zo bedreigend dat hij er z’n cool en grijns bij verliest. Hij valt niet door de mand wanneer hij, in zijn new managerial bureau, wordt geïnterviewd door drie allochtone studenten, die hem natuurlijk vragen of hij en zijn partij racisten zijn – “als gij uw les niet hebt geleerd moet ge de leraar niet van racisme beschuldigen omdat ge slechte punten krijgt hé”. Hij komt evenmin in de problemen als een medewerker hem in de congreshal terzijde neemt, en op allerlei suggestieve manieren wijst op de aanwezigheid van “een mulatje” – Filip repliceert dat ze de vrouw is van de ex-commissaris van Oostende, een Blokker, en mooi genoeg om een paar keer in beeld te mogen komen. En wanneer er aan de uitgang van een café een opstootje ontstaat met passerende allochtonen – er zeilt een stoel door de lucht – zien we Dewinter rustig, kalm en lachend zijn auto instappen, een verhitte bejaarde militant tot kalmte oproepend. Als bedekt met een dikke laag vaseline glipt hij doorheen allerhande potentieel discrediterende situaties, steeds lachend en vriendelijk, steeds in control, steeds zelfverzekerd en sterk in al z’n rolletjes: volkstribuun, basisactivist, werkgever van een rits enthousiaste medewerkers, volksmens, papa, en bovenal op-en-top professionele mediaster.



De kameleon

Ik ben er dus niet zeker van dat Vlaamse Choc het lang verwachte programma is waarin Dewinter en zijn Blok ‘blootgelegd’, ‘aan de kaak gesteld’ of ‘ontmaskerd’ worden. Ontgoocheling daarover was ook te horen in het RTBF-debat na de film (waarin tal van Vlaamse gasten figureerden – alweer een pluim voor RTBF). Ook de pers had er al voor gewaarschuwd. De uitzending zou een ‘menselijke’ Dewinter tonen, een Dewinter die men moeilijk als monster kon afschilderen – de uitzending zou, kortom, Dewinter tonen zoals men Joseph Goebbels ziet doorheen zijn dagboeken: als een beminnelijke vader, een gedreven man, een man die emoties kan tonen, maar die niettemin zijn werk met hart en ziel blijft doen. Zijn werk van nazipropagandakoning, van orkestmeester van het genazificeerde Duitse Volk.

Ook Dewinter doet zijn werk met hart en ziel. In Vlaamse Choc zien we een top-professional van de hedendaagse politiek aan het werk, de Cruyff van het nieuwe Populisme. Dewinter is een goed politicus, een héél goed politicus. De politiek die hij praktiseert en die hij zelf mee gestalte heeft gegeven is echter degoutant, moreel en ideologisch verwerpelijk, en het eindpunt van de democratie wanneer ze tot haar uiterste consequenties wordt doorgevoerd – dat heb ik elders al voldoende beargumenteerd. Maar zijn politieke rol speelt hij met uitmuntendheid, en dat laat hij uitvoerig zien in Vlaamse Choc.

Vlaamse Choc is, zo men wil, een gebalde masterclass in modern gemediatiseerd populisme. Dat het om een gemediatiseerd populisme gaat, heb ik hopelijk al aangetoond: we zien Dewinter doorheen de media, en dus op de wijze van de media. Wie deze media grandioos bespeelt – zoals Dewinter – kan ervoor zorgen dat men hem ziet zoals hij dat zelf wil. Zo iemand schakelt de media als kritische filter uit, neemt zelf de rol van ‘provider’ over, maar behoudt de suggestie dat dit alles doorheen een kritische filter wordt aangeboden. Hij behoudt, met andere woorden, de suggestie dat een positief beeld van Dewinter een kritisch beeld is van Dewinter. De synergie tussen media en politicus is dan compleet.

Dat het om populisme gaat, en dat dit populisme een complexe reeks handelingen inhoudt, toont Vlaamse Choc eveneens. Dat is een van de documentaire verdiensten van de film – tenminste, als men hem bekijkt vanuit een meta-standpunt, als een mediaproduct dat uitspraken doet over de ‘synergie tussen media en politicus’ die het zelf mee bewerkstelligt. We zien dan immers hoe Dewinter op diverse niveaus tegelijkertijd werkzaam is. Een fluisterend gesprek met een basismilitant, een vaderlijke keuvel met zijn dochters, een toespraak voor een partijcongres: het zijn allemaal situaties op zich, en ze spelen zich allemaal af op specifieke niveaus (het café met de kleine groep militanten, het eigen gezin, de zaal met enkele duizenden Blokleden en leiders). Maar het medium van de televisiedocumentaire biedt zelf nog een bijkomend niveau aan: dat van het brede mediapubliek. Het intieme gesprek met de dochter wordt zo een gesprek dat miljoenen mensen mee kunnen beluisteren. Vandaar de boodschappen voor het ruimere publiek: als populist beseft Dewinter dat in de huidige politiek alle mogelijke niveaus terzelfdertijd bespeeld worden en moeten worden, dat het lokale meteen ‘exporteerbaar’ is naar het translokale, en omgekeerd. Het is belangrijk dat men Dewinter ziet spreken bovenop een cafétafel voor een dozijn supporters ergens in de Antwerpse haven – het is belangrijk voor iedereen die Dewinter moet zien als een ‘man van het volk’, iemand van ‘de basis’, die ‘luistert naar de mensen’ en ‘hun taal spreekt’. Omgekeerd moeten die supporters Dewinter ook zien in ‘grote’ decors: in Ter Zake of op het nieuws, sprekend op het congres, sprekend met de andere Blokbonzen en met allerlei prominenten. Het translokale moet kunnen geïmporteerd worden in het lokale, persoonlijke contact, dat daardoor sterker en intenser wordt, want Filip is belangrijk. En die dynamiek van import en export is een mediafunctie. Vlaamse Choc biedt Dewinter een prachtig document, een instrument om net die connecties tussen het kleine en het grote, het lokale en het translokale te maken.

Ik wees ook al op de kledingroutines die Dewinter hanteert. In de ‘grote’ publieke decors draagt hij zijn uniform, zijn jasje, blauwe hemd en streepjesdas (denk aan het Coca-Colaflesje). Het belang van dergelijke uniformen is bekend – mensen als Pim Fortuyn en Siegfried Bracke (altijd in onberispelijke merkverpakking) komen meteen voor de geest, maar ook Blair of Bush bewegen zich binnen een zeer beperkte garderoberadius. Wanneer Dewinter ‘kleine’ omgevingen opzoekt, is de das weg. Onze populist beweegt zich nu in kostelijke maar vlotte merkkledij, hij is nu een eenvoudige maar succesrijke man uit de Vlaamse middenklasse.

Maar er is meer. Dewinters toespraken hebben weinig om het lijf. Ze zijn peptalk, ze eindigen steevast met “eigen volk eerst, altijd en overal”, soms gevolgd door “tournée générale!!”. Maar terzelfdertijd zien we hoe hij met kleine elementen verbanden legt tussen zichzelf en anderen – personen, bewegingen, idealen, beelden. Hij verwijst soms naar Le Pen, citeert Pim Fortuyn (“vol is vol!”), en begint zijn toespraken met “Nationalistische kameraden”. “Kameraden”, dat spreekt vanzelf, is dé term die de travaillistische linkerzijde identificeert. De term moest binnen de arbeidersbeweging een dimensie van gelijkheid oproepen die daarbuiten afwezig was, en moest de wil uitdrukken van links om deze ongelijkheid teniet te doen. De term riep ook solidariteit en nestwarmte op – men was lid van een hechte gemeenschap waarin naam, afkomst of stand (of huidskleur of geslacht) geen rol speelden, waarin men dezelfde doelen, principes en emoties deelde, en waarbinnen vriendschap, wederzijdse inzet en strijdvaardigheid centraal stonden. Precies dezelfde associaties zorgden ervoor dat de term ‘kameraden’ ook vaak onder soldaten werd gebruikt: men vocht samen met zijn kameraden, kameraden beschermden elkaar en namen het voor elkaar op.

Er is weinig improvisatie in de hedendaagse populistische politiek. Keuzen zoals het gebruik van ‘kameraad’ als aanspreektitel zijn weloverwogen en strategisch. Links had de term ‘kameraad’ allang opgegeven, waardoor hij voor iedereen beschikbaar was. Het Vlaams Blok hanteert de term nu als deel van een bredere strategie waarin het zichzelf positioneert als het nieuwe travaillisme, de nieuwe volkspartij (‘volks’ zowel in een etnische als een sociale betekenis), en waardoor het meteen suggereert dat de linkerzijde niet langer de belangen van de volksmens dient. Dat ook de nestwarmte, de gezelligheid en de samenhorigheid van weleer binnengezogen worden in het Blok is lekker meegenomen. De term ‘kameraad’ heeft een verbazend mobiliserende en enthousiasmerende kracht; Dewinter en zijn Blok hebben dat alweer goed begrepen. Het Blok sprokkelt schaamteloos elementen bijeen uit de ideologische retoriek van anderen; alles wat werkt en goed verkoopt wordt aangegrepen. Ideologisch en retorisch is de partij polymorf – wat overigens helemaal niet gelijkstaat met amorf.

Dezelfde polymorfe compositie zien we in Dewinters taalgebruik. In Vlaamse Choc gebruikt Dewinter ten minste vier varianten van het Nederlands, en bij twee gelegenheden ook een vrij degelijke variant van het Frans, allemaal even vlot en soepel, en telkens prima afgestemd op het doelpubliek. Hij spreekt ook één keer Arabisch, tijdens een grote meeting, en wat hij zegt is “geen stemrecht voor vreemdelingen”.

Dewinter spreekt zijn bekende mock-Aantwaarps zowel in de grote media als in de cafés waar hij campagne gaat voeren én in het Blokhoofdkwartier. Daar hoort men zijn dikke imitaties van de Antwerpse lage [a] – “mineroalwoater” – de hoge scherpe [a] – “die màdàm”, “çà và?” – en de typische lange [e] – “organiseire” – allemaal wegwijzers naar een Antwerpse authenticiteit die hem aan de burgemeesterssjerp van de Scheldestad moet helpen. Maar, merkwaardig, in de eigen huiskring spreekt hij niet deze variant maar een eerder algemene vorm van Vlaamse tussentaal (‘Verkavelingsvlaams’): een variant die dicht bij de standaardtaal ligt en weliswaar een licht regionaal accent verdraagt, maar toch ver staat van zijn ‘Aantwaarps’. Hij spreekt deze variant met zijn vrouw en dochters (“zeg eens” in plaats van “zeg is”), en ook bij deze laatsten valt op dat zij slechts een licht Antwerps accent hebben – lichter dan wat van een modale inwoner van Ekeren verwacht kan worden. Er wordt in het gezin Dewinter ‘verzorgd’ gesproken – verzorgder, althans, dan hoe papa op televisie en in de volkscafés spreekt. Dewinter gebruikt ook uiterst verzorgd standaard-Nederlands, met nauwelijks hoorbare regionale accenten. Het stukje waarin hij nostalgisch mijmert over zijn legerdienst valt op: het is bijna schoolmeesterachtig Nederlands. Het is ook een thema waarover we Dewinter publiek nog maar zelden aan het woord hebben gehoord: speciaal thema, speciale taal-variant – vanuit sociolinguïstisch oogpunt ligt dit voor de hand. Ten slotte, en als vierde variant, gebruikt Dewinter zijn moedertaal, West-Vlaams dialect. In de film komen twee korte passages voor waarin hij duidelijk herkenbaar dialect spreekt (“es da junder blad dadier?”), telkens tijdens campagnegelegenheden ergens in West-Vlaanderen. Het zit wat weggemoffeld in de film, en wie niet aandachtig luistert hoort het niet; maar het is er.

Dewinter beweegt zich aldus door zeer uiteenlopende decors, voor zeer uiteenlopende publieken, van zeer lokaal tot zeer translokaal, van ‘laag’ tot ‘hoog’ in de samenleving; telkens past hij zich aan in kledij, stijl, taalgebruik, terwijl hij telkens dezelfde boodschappen verkondigt en dezelfde handelingen stelt. Zoals Coca-Cola overal in de wereld van etiket en van prijs verandert, maar net daardoor hetzelfde herkenbare product kan blijven, zien we hoe Dewinter als een kameleon een hele resem omgevingen doorloopt die de moderne populist moet doorlopen: het strikt lokale en het nationale, de eigen ideologie en die van anderen, met en via de media die hem toelaten elk van die omgevingen met andere te verbinden, zodat de populist simpelweg overal is, en van iedereen. De hedendaagse populist is een-dimensionaal, maar polymorf. Vlaamse Choc brengt dit uitstekend aan de oppervlakte.



Vlaams Behang

Vlaamse Choc nodigt uit tot een meta-lezing, tot het nemen van kritische en analytische afstand, want dan ziet men méér dan wat men bij consumerend kijken opvangt. Dit punt verdient toelichting: het analytische kijken komt niet vanzelf, het vergt een aanzienlijke inspanning voor, tijdens en na.

Ik zeg dit met nadruk omdat een deel van de hedendaagse media-ideologie dit ontkent en suggereert dat consumerend kijken automatisch kritisch en analytisch kijken is. De consument is immers – zo drukken bataljons communicatiedeskundigen ons op het hart – van nature kritisch en nobody’s fool. Dat uitgangspunt verklaart waarom veel journalisten stellen dat men mensen als Filip Dewinter uitgebreid aan het woord moet laten: de mensen zullen wel zien dat hij ‘fake’ is, en door een harde ondervraging zal duidelijk worden waar het Blok écht voor staat. Met andere woorden: de consumerende kijker zal meteen de intertekstuele breuken, de tegenspraken, de verwerpelijke principes, de ondertonen, het hele impliciete verhaal van extreem-rechts detecteren en afwijzen. Het Blok net vaak in beeld brengen is de beste remedie tegen het Blok, zo stelt men. Supply-side media: wanneer de media ‘objectief’ tonen en ‘kwaliteitsduiding’ bieden, dan stuurt de aangeboren ethische en sociologische radar de mensen wel in de juiste richting.

Ik vind het jammer dat ik van mening moet verschillen met zoveel collega’s, deskundigen en mediamensen, maar dit uitgangspunt is een illusie, en dit blijkt uit Vlaamse Choc. De impliciete kritiek op Dewinter is niet iets wat men vanuit een consumerend kijkgedrag oppikt. Daarvoor moet men een sterk geoefend oog hebben voor de architectuur van de beelden, de opbouw en samenstelling, de voetnoten die Boeckx hier en daar plaatst. En daarvoor moet men bovenal een metaniveau innemen waarin men evengoed over het genre reflecteert als over de concrete inhoud van de film. Doet men dit niet, dan ziet men, inderdaad, een ‘menselijke’ Dewinter, een ‘competente’ Dewinter, een ‘vriendelijke’ Dewinter – men ziet dan misschien zelfs iemand die men best als toekomstig burgemeester van Antwerpen zou kunnen verdragen. En laat me aanstippen dat dergelijke metalezingen niet meteen aangemoedigd worden. De consumerende kijker is koning, en de kritische, analytische kijker is een marginaal, een intellectuele zeurpiet. Ons mediaestablishment – producenten, journalisten en wetenschappers behoren daartoe – heeft een voorliefde voor ‘echte’ kijkers en koestert het beeld van een rechtstreekse, ongefilterde relatie tussen mediatieke input en sociale, politieke of culturele output. Wij zenden uit, de mensen kijken, denken na, en doen hun ding. Punt.

Dewinter bespeelt die consumerende kijker en die media-ideologie als geen ander. Dewinter en de media zijn één synergetische beweging; alles wat over Dewinter gemaakt wordt, wordt door Dewinter gemaakt. In de huidige populistische politieke cultuur is elke vorm van mediatisering voor Dewinter een stukje dat moeiteloos binnen de grote legpuzzel van de imagovorming kan ingepast worden. Hij geeft daarvan een uitstekende illustratie in de slotscène van Vlaamse Choc. Hij zit naast juffrouw Morel op de banken van het Vlaams Parlement, en ze hebben allebei net de eed afgelegd. Dewinter fluistert Morel toe: “ze hebben hier een beeld gemaakt van de eedaflegging, van zeker tien jaar geleden; gho, dat gebruiken ze nog altijd!” Het bewuste beeld is dat van een jonge Dewinter die met gestrekte rechterarm – de Hitlergroet – zijn eed als parlementslid aflegt. Peter Boeckx toont het, en sluit daarmee Vlaamse Choc af.

De geniale mediamanipulator Dewinter heeft weer prijs: zelfs beelden die hem ondubbelzinnig met fascisme of racisme verbinden raken hem niet, want hij kan ze altijd afschilderen als een machinatie van ‘de media’ – een voorspelbare machinatie (en Boeckx trapt in de val die Dewinter voor hem spant), en dus een machinatie die gedoemd is te mislukken. Er is geen enkele manier waarop de media kunnen winnen, want hun objectiviteit kan zonder enige aarzeling, en met een bijzonder groot effect, afgeschilderd worden als een vorm van vooringenomenheid. Dewinter bespeelt hier de wijdverspreide beeldvorming over de media-als-droomfabriek, de media als desinformatiemachine, als grote doofpot, als producent van dingen die “ge niet moet geloven” (zoals Annemans zegt tegen een voorbijganger die kritiek spuit op Blok-mandatarissen tijdens een fotosessie in Antwerpen).

De media aanvallen in de media – tijdens een ‘onthullende’ docu zeggen dat de media de mensen wat wijsmaken; of op het avondjournaal, dat door een miljoen mensen bekeken wordt, luidkeels schreeuwen dat men het Blok in de media niet aan het woord laat en doodzwijgt: dat zo’n grof soort ironie thans een van de meest geloofwaardige uitspraken in en over de media geworden is, doet me vrezen dat er tegen mediafantasten zoals Dewinter weinig kruid gewassen is. De wijze waarop Dewinter in de media komt is de norm geworden, de maatstaf voor geloofwaardigheid en overtuigingskracht, en al de anderen worden eraan afgemeten. De Vlaamse Choc is Vlaams behang geworden – de neutrale achtergrond waartegen zich een drama voltrekt.

De film Vlaamse Choc van Peter Boeckx werd in 2004 gemaakt in opdracht van de RTBF. De eerste uitzending vond plaats op 30 januari 2005, in het kader van het RTBF-programma Tout ça (ne nous rendra pas le Congo).

De auteur is hoogleraar Afrikaanse Taalkunde en Sociolinguïstiek aan de Universiteit Gent.

Website : De Witte Raaf

Eerder verscheen ook van dezelfde auteur: Blokspraak.(NVDR : Overigens nog zo'n stukje voortreffelijk leesvoer dat u eerstdaags ~ter afsluiting van onze VB-beschouwingen~ nog door ons in de maag krijgt gesplitst !)

Bron van dit artikel :
http://caswww.elis.rug.ac.be/avrug/forum/jan13.htm

...

Wie hier nog een ander klokje wil over horen luiden, die kan eveneens terecht bij de alom gekende organisatie blokwatch, waar u een uiteenzetting vindt onder de titel : Blokwatch proudly presents: 'Vlaamse Choc', de 'omstreden' FDW-film van Peter Boeckx. Maar laat het ook meteen zeer duidelijk zijn, dat deze uiteenzetting van een totaal andere soort is dan dat u hier net kwam te lezen. Niettemin, eveneens een aanrader om even te lezen voor u deze documentaire bekijkt.

Net zoals gisteren, wensen we u in elk geval een hoop leerrijk kijk-"plezier" met deze documentaire...

...& Ook hier durven we alleen maar te hopen dat na het zien van deze documentaire uw eurocentje zal beginnen te rollen & dat u wat gezond verstand hebt om daar de nodige conclusies aan te verbinden !!...

...



documentaire : "Vlaamse choc" - (2004) - 44 min
van Peter Boeckx




...

Morgen :

...Nog méér van dàt... Als volgende in de reeks docu's over het Vlaams Belang laten we u ditmaal kijken naar de 24 minuten durende documentaire van de RTBF over het Vlaams Blok uit het programma Striptease van de RTBF - maker : Lucas Vander Taelen... evenals naar nog wat ander beeldmateriaal...

Dus... zeker terug komen & kijken !!...



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~downloaden via onderstaande link...

Download-URL : Docu - Vlaamse Choc - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL VIII

24-07-2008 om 17:37 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
23-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Documentaire : "la face cachée du Vlaams blok" (2004 ) van RTBF-journalist Jean-Claude Defossé : Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL VII

Zoals we gisteren in onze uiteenzetting "Het roemrijke verleden van het Vlaams Belang" reeds aangekondigd hebben, gaan we u vandaag wat pittig beeldmateriaal over deze "frisse" organisatie laten bekijken... gewoon een kwestie dat u wat kunt volgen in wat we bedoelen met wat "de roots van het Vlaams Belang" zijn & waar het politieke ~lees : ideologische~ gedachtengoed van deze partij voor staat...

...& omdat we merken dat woorden niet altijd worden geloofd ~want mensen moeten het nog altijd met hun eigen ogen eerst zien alvorens ze ergens geloof aan hechten~ doen we het maar meteen met beelden die voor zichzelf spreken...

Maar laten we om te beginnen, u eerst zo voor de vuist weg ook wat vraagjes dienaangaande stellen...

  • Wat zou u er van denken mochten we u vertellen dat de kopstukken van het Vlaams Belang, Filip Dewinter & Gerolf Annemans ooit slaags raakten met de rijkswacht, omdat ze beiden persé aan het graf van gesneuvelde Vlaamse SS’ers hun eer wilden gaan betuigen, zou u ons dan geloven ?!...

  • Of... wat zou u denken wanneer we zouden schrijven dat deze kopstukken van Het Vlaams Behang zelfs ooit fervent lid waren van een terroristische organisaties zoals de VMO ~Vlaamse Militanten Orde~, evenals dat het Vlaams Belang dank zij datzelfde geweld groot werd ?!...

  • Laat staan, wat u er van zou denken mochten we u vertellen dat er vooraanstaande leden van dat zelfde Vlaams Belang zijn, die lid waren van ~de voormalige "Kameradenbond" van extreemrechtse Vlaamse oud-oostfrontstrijders, gesticht in 1953 als hulporganisatie voor de behoeftige oud-oostfrontstrijders & Vlaamse ex-Waffen-SS'ers~ het Sint Maartensfonds
  • ?!...

  • ...

We zouden nog zo'n trits van de zelfde soort vragen kunnen stellen, maar naar alle waarschijnlijkheid is de kans dus heel groot dat u dit alles als "uitvindsels" van ons zou omschrijven...

Mààààrrr... hélaas-hélaas... we hoeven niks uit te vinden & nog minder hoeven we iets te verzinnen, want zoals steeds overtreft de werkelijkheid èlke fantasie & zo ook in dit... Het door ons aan u voorgeschotelde beeldmateriaal zou u dus enigszins van het tegendeel moeten overtuigen !!... Tenzij u natuurlijk hardhoofdig &/of dom bent...

De volgende documentaire staat intussen reeds op menig anti-fascistische site & voortaan zal ie dus ook hier te bekijken zijn, als we tenminste niet weer eens gecensureerd worden... *GRIJNS*

Maar waarover gaat 't...

De documentaire : "la face cachée du Vlaams blok" - duur : 71 min, werd in 2004 door de RTBF-journalist Jean-Claude Defossé gemaakt & dat werd hem niet erg in dank afgenomen. Jean-Claude Defossé ~undercover~ RTBF-journalist bundelde in deze zéér onthutsende & vooral zéér ontluisterende documentaire, de meest onthullende beelden uit de (voor)geschiedenis van het Vlaams Blok samen die hij in de RTBF- & andere televisie-archieven kon vinden. In deze documentaire toont Jean-Claude Defossé de ondubbelzinnige onderlinge verbanden die er bestaan tussen het Vlaams Belang & Extreem Rechts. Deze ~toch wel~ beklemmende & zeer duidelijke documentaire ~mèt Nederlandse onderschriften~ werd intussen slechts 2x ~zegge & schrijven tweemaal~ door de RTBF vertoond, terwijl onze eigenste VRT daar het belang niet van inziet... Maar soit, als zij 't niet doen, dan doen wij het wel !

Wie ten andere zou durven te wijzen op de "gematigde" huidige politiek van het Vlaams Belang & dat zowel in z'n partijprogramma als in z'n uiterlijk & publiek vertoon willen we bij deze toch wel verwittigen & wijzen op het eeuwenoude spreekwoord : "schijn bedriegt", so... Wake up !!

Wij zijn in elk geval onomwonden van mening dat deze documentaire verplicht kijkvoer voor iedereen zou moeten zijn !! ...& Voor alle duidelijkheid ~dit is onze mening~ zowel voor jong als voor oud... voor de jongere generatie omdat ze meestal hun geschiedenis NIET kennen, als ze daar al geen vertekend beeld van hebben door de "mystificatie" & de ~totaal misplaatste~ "adoratie" die er al te vaak wordt aan vast gehangen... Als voor de oudere generatie omdat die meestal nog wel eens durven te "vergeten"... of kunnen we in sommige gevallen stellen dat er sprake is van enige selectieve Alzheimer ?!...

Wij zijn in deze nogal vrij categoriek & dus van mening dat ie-der-één die nog maar van dicht of van verre overweegt om voor het Vlaams Belang te stemmen ~te kiezen~ &/ reeds stemt & kiest, als ware dit de partij die voor de "kleine man" zijn belangen zou opkomen, als zou dit de partij zijn die voor "oplossingen" zou zorgen, dat ie op z'n minst deze documentaire hoort te hebben gezien... Zodat ie er tenminste zich bewust van is, vanwaar deze partij z'n gedachtengoed vandaan haalt & vooral hoe deze partij dàt zelfde gedachtengoed er desnoods in stampt voor wie er niet akkoord mee gaat...

Anders gesteld, de "oplossingen" die deze partij als "oplossingen" ziet, zouden wel eens van het zelfde kaliber kunnen zijn, als deze die gebruikt werden zo'n dikke 60 jaar geleden door hun voorgangers, daar waar het Vlaams Belang hun gedachtengoed vandaan haalt...

Kom dus achteraf niet janken... "Wir haben es nicht gewusst"... zo waren er in 't verleden al genoeg, om niet te zeggen teveel !!...

Voor de rest gaan we hier niet te veel woorden meer aan vuil maken, want wij hebben deze documentaire reeds een aantal malen gezien & wij hoeven niet overtuigd te worden... De beelden die er vertoond worden ~geloof het of niet~ die spreken ruimschoots voor zichzelf...

Wij durven alleen maar te hopen dat na het zien van deze documentaire uw eurocentje zal beginnen te rollen & dat u wat gezond verstand hebt om daar de nodige conclusies aan te verbinden !!...

We wensen u in elk geval een hoop leerrijk kijk-"plezier"...

...



documentaire : "la face cachée du Vlaams blok" (2004 ) - 71 min
door RTBF-journalist Jean-Claude Defossé




...

Gesnopen ?!...

...

Morgen :

...Nog méér van hetzelfde lekkers... We laten u kijken naar de documentaire : "Vlaamse choc" van Peter Boeckx - 2004 - 44 min...

Dus... zeker terug komen & kijken !!...



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~downloaden via onderstaande link...

Download-URL : Docu - la face cachée du Vlaams blok - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL VII

23-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
22-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. ″Het roemrijke verleden van het Vlaams Belang″ : Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL VI - a

Aangezien wij in ons dagelijks leven al eens mochten opmerken, dat het merendeel der Belgen & Vlamingen ~helaas in véél te véél gevallen~ soms gewoon z'n eigenste Vaderlandse geschiedenis NIET kent &/of zelfs weigert om onder ogen te zien, zijn wij zo "vriendelijk" u daar ~zo af & toe~ aan te herinneren. met als enige goede reden zodat u in de toekomst toch enig idee heeft waar het politieke gedachtengoed en ~vooral~ de ideologieën van een partij vandaan zou kunnen komen...

In onze politieke zoektocht naar wat Vlaanderen in de ~nabije~ toekomst te bieden heeft aan "Een Nieuwe Staat" hebben we gisteren een beeld geschetst van de Vlaamse VolksBeweging, onder de welluidende titel "Het toekomstige Vlaanderen voor de 85-jarigen...".



NVDR - Noot Van De Redactie :

Zoals u met een eerste blik reeds zult opgemerkt hebben, we zijn in deze beschouwing nogal rijkelijk met linken & doorverwijzingen omgesprongen & dat heeft zo ook z'n goede redenen. Om maar eventjes te duiden, over het onderwerp in kwestie werden reeds massa's boeken geschreven, dikwijls van hon-der-den pagina's dik ...& om hier dus geen quasi onleesbare uiteenzetting te geven met allerlei rare zijsprongen, geven wij er u dus maar volkomen "gratuit" een pak linken bij, die een duidelijker licht op de naam of het begrip in kwestie zouden moeten werpen.

We willen in deze nog wel eventjes opmerken dat, ook al komt een zelfde naam tweemaal gelinkt (in 't blauw) voor, we er toch wel telkens een compleet andere link aan vast hebben geplakt !!



...

Vandaag zijn we dus onmiddellijk aanbeland bij de meest rabiate Vlaamse onafhankelijkheidspartij die ons Belgenland rijk is & die wegens z'n toch wel zéér omstreden & pekzwart oorlogsverleden toch een speciale toelichting behoeft, namelijk Het Vlaams Belang ~het vroegere Vlaams Blok~. Buiten de Oostenrijkse FPO van Jörg Haider is er geen enkele andere partij van die omvang in Europa terug te vinden die nog steeds dweept met de idealen van het nationaal-socialisme. Bij de oprichting van deze partij ~het Vlaams Blok~ in 1988 zat er aan de rechterzijde van de oprichter Karel Dillen, ~Voorzitter Voor Het Leven~ ene zekere Jef François... Belangrijk is, dat u die naam even onthoudt voor straks...

Maar laten we dus beginnen bij het begin & laten we misschien eerst even ons licht schijnen over de stichter van het Vlaams Belang... Wie was Karel Dillen ?!...

We beginnen dus alvast met een zeer leuke foto, die toch al wat zegt...

Karel Dillen had al in 1951 duidelijke sympathieën. (Foto Familie Dillen)



Misschien was dit een jeugdzonde zult u zeggen... & als die zonde niet te groot is, moet dat in feite ook wel kunnen, ie-der-een heeft namelijk zo z'n recht op stommiteiten... Mààààrrr, hélaas-hélaas voor u & mij, het gaat 'm hier niet over een jeugd- &/of een pekelzonde, het gaat hem hier over een keiharde èchte ~ideologische~ overtuiging...

We vonden een nogal vrij uitgebreid portret van Karel Dillen bij archivesolidaire.org & dit naar aanleiding van z'n overlijden...

Bron :
http://www.archivesolidaire.org/scripts/article.phtml?section=A2AAAABX&obid=34464

dinsdag, 1 mei 2007, 9u49

Overlijden Karel Dillen
Portret van fascistische vader Vlaams Belang

Karel Dillen, stichter van de voorloper van het Vlaams Belang, gaf vrijdag 27 april de pijp aan Maarten. Racist en fascist waren voor hem "eretitels".

Gaby Moreels
02-05-2007

De politieke carrière van Dillen begon in mei 1951 in Zweden. Toen kwamen daar in Malmö alle restanten van de oude SS bij elkaar, om ~met de ruime ″geredde″ financiële middelen~ de basis te leggen van een nieuwe Europese nazi-partij. Daar zat Dillen als Belgische afgevaardigde tussen alle overlevende kopstukken van het oude nationaal-socialisme: Maurice Bardèche uit Frankrijk (van wie hij achteraf een holocaust-ontkennend boek vertaalde), Per Engdahl van Zweden, de ex-SS'er Heinz Priester, de Franse nazi René Binet... De Europese Sociale Beweging noemde het gezelschap zich. Hun doel was een verenigd blank Europa.

Van dan af begon voor Dillen het echte werk. Met zijn geschriften, zijn toespraken werkte hij aan de heropstanding en vorming van de naoorlogse fascistische wereld. Dit via tal van blaadjes en initiatieven zoals de groep Opstanding, de Jong Nederlandse Gemeenschap





NVDR : let u bij deze laatste link hier goed op de namen die in de opengaande pagina bovenaan vermeld staan !!



(voor de herdenking van de Verschaeve en Borms, Dietsland Europa, Were Di, 't Pallieterke. Moeilijk en hoogstaand is het allemaal niet. De ordewoorden luidden: "tegen het straffen en voor het vrijlaten van de collaborateurs", "voor amnestie", "tegen het communisme", "voor een onafhankelijk Vlaanderen met Brussel als hoofdstad", "voor de splitsing van België", "solidair met de apartheid en tegen de "Mandela-aanbidders", "tegen de kleurvolkeren". Dillens proza werd gretig geslikt in de toenmalige fascistische straatvechterbenden zoals het VMO, Voorpost en Were Di, en binnen een deel van de toenmalige Volksunie, waar hij ook lid van werd.

Maar de situatie veranderde in de jaren zeventig. Met hun gewelddadige terreuracties en hun openlijk nazisme geraakten die oude organisaties stilaan in diskrediet bij de bevolking. Eerst werden de geestesgenoten in Zuid-Europa na jarenlange volksmobilisaties verdreven: Franco en Salazar, de Griekse kolonels... Het internationaal kapitaal kon door de zware opstekende interne crisis best wat rust gebruiken om in alle stilte te werken aan de voorbereiding van grote aanvallen op de werkers (privatiseringen, afbraak van werkomstandigheden en arbeidsrechten, afbraak van democratische rechten, vreedzame ondermijning van het socialisme in de vroegere Sovjet-Unie en in Oost-Europa, versterking van de gewapende armen van de staat...). Anti-fascistische volksmobilisaties konden zij in die omstandigheden wel missen als kiespijn.

In eigen land werd het einde van de oude fascistische organisaties aangekondigd door een massale anti-fascistische mobilisatie in Leuven. Een extreemrechtse "heroveringsmanifestatie" in oktober 1975 had onder bescherming van de rijkswacht moeten opmarcheren, omstuwd door dichte drommen joelende anti-fascisten, onder een regen van stenen en huisgerei vanuit de studentenhuizen, en eindigde in een eerloze terugtrekking. Dit was het moment voor Dillen om, Le Pen achterna, de oude terreur-groepen om te vormen tot een partij, die op een "deftige wijze" aan politiek zou gaan doen, een andere verpakking, we spreken nu over 1977/1978 en de oprichting van het Vlaams Blok.

Niet dat het politiek personeel daarmee veranderd was natuurlijk, op de stichtingsvergaderingen en eerste verkiezingslijsten van het toenmalig Vlaams Blok wemelt het van VMO'ers en oud-collaborateurs (voor zover ze over politieke rechten beschikken). Niet dat de fascistische "politiek" daarmee veranderd was natuurlijk, de eerste jaren ervaren de fascisten de vorming van hun "eigen" partij als een duw in de rug, en ze verdubbelden hun aanslagen en brandstichtingen tegen progressieve en andere volksvreemde winkels, lokalen... De regering kon niet anders dan de VMO te vervolgen, en te verbieden. Daarmee hielp ze uiteraard ook Dillens partijvorming een handje. In 1984, nauwelijks een jaar na Le Pen in Frankrijk, begint het Blok onder leiding van Dillen aan haar anti-migrantencampagne, naar het model van de Hitleriaanse campagne uit de jaren dertig,"500.000 werklozen, 400.000 joden". In 1990 vat Dillen zelf het programma van het Blok als volgt samen: "een Vlaamse republiek waarin geen plaats is voor islamieten en negers".

En ook niet dat de anti-arbeiders, anti-vakbonds en anti-communistische standpunten van de oude fascisten daarmee veranderd zijn natuurlijk: reeds van bij de stichting orakelen Dillen en consoorten dat staken een misdaad is, dat stakingspiketten privé-milities zijn, die dus zouden moeten verboden worden, en dat vakbonden rechtspersoonlijkheid moeten krijgen, en dus moeten kunnen vervolgd worden. En dat de echte fascisten in Europa eigenlijk de communisten zijn...

Nu het internationale kapitaal vanaf 1990 haar politiek bijstelde naar openlijke aanvallen tegen de werkers en oorlog tegen de Derde Wereld, en nu de traditionele politieke steunpilaren de standpunten van het Blok grotendeels overgenomen hebben, kan hun precieze rol voor de patroons, als speerpunt van de grote internationale (Europees-Duitse of Amerikaanse) burgerij tegen de arbeiders en werkers, niet anders dan veranderen.

Naar goede feodale en fascistische traditie duidde de stichter-voorzitter Dillen in 1996 zelf Van Hecke(*) als zijn opvolger aan, en bracht op die manier het Blok de facto onder de leiding van Dewinter, die hijzelf bij de partij gebracht en gevormd had.

En door het toetreden van gewone (weliswaar extreemrechtse) burgerlijke politiekers in hun rangen ~die ze weliswaar soms rap weer verlaten~ wordt het Blok naar buiten uit meer en meer een partij als "de andere". Natuurlijk hebben ze nog altijd hun algemene rol als nationalistische en racistische verdeel- en heersfactor, en natuurlijk blijven ze hun rol als propagandisten tegen de arbeidersbeweging ten volle spelen, maar welke specifieke rol ze in de toekomst zullen opnemen, zal de tijd moeten uitwijzen. Vandaag ziet het ernaar uit dat Dillen een fascistische partij achterlaat waarin verwarring heerst.

NVDR : Niettegenstaande de tekst integraal van deze bron door ons is over genomen, hebben wij deze zelf van nieuwe & extra linken voorzien !!

...

Laten we zeggen dat we hier weinig of geen commentaar aan toe te voegen hebben... We hebben ons enkel bezig gehouden met hier & daar de tekst wat in vetjes, of in vetjes rood te zetten & soms eens extra te onderlijnen... Maar wat er staat, het spreekt allemaal onverbloemd voor zichzelf dachten we zo...

We willer er u ook nog eens op wijzen dat dit artikel dateert van 2 mei 2007 & dat dit nog niet zo héél lang geleden is, we kunnen ook niet zeggen dat er zich merkbare veranderingen intussen hebben afgespeeld & dat houdt net zo goed in dat we ook niet kunnen zeggen dat het Vlaams Belang nu intussen "democratisch" is geworden, laat staan is te noemen...

(*) ...& Voor u denkt... "ach-ach... de brave man is dood... & er is toch een andere voorzitter... dit komt heus wel goed !" ... & ~in deze niet zo onbelangrijk~ voor u ons er op wijst dat dit artikel van de hand is van "links gespuis"... willen we u toch graag even een artikel in knack ~die toch niet meteen echt tot de linkse rakkers te rekenen zijn~ laten lezen... Ook dit artikel is nog niet zo zo oud... het dateert van dezelfde periode in 2007, 7 mei om juist te zijn...

Bron :
http://www.knack.be/kanaal/mensen/de-dag-dat-karel-dillen-werd-afgezet/site72-section9-article3430.html

De dag dat Karel Dillen werd afgezet

07/05/2007 13:00

Karel Dillen, tot 1996 voorzitter-voor-het-leven van het Vlaams Blok, werd eigenlijk al op 14 juli 1987 afgezet.




Frank Vanhecke en Philip Dewinter kwamen nog wel afscheid nemen aan zijn sterfbed, maar de afgelopen jaren kreeg Karel Dillen nog maar weinig alte Kameraden over de vloer. De man die het Vlaams Blok leidde van 1978 tot 1996 was dan ook al lang een paria binnen zijn eigen partij. Om dat beter te begrijpen, moeten we teruggaan naar 14 juli 1987, de dag dat Dillen de facto werd afgezet door en Philip Dewinter.

In 1985 rekruteert Geert Wouters (zoon van ex-VNV'er en Leo Wouters en tot december 1988 voorzitter van de partijraad van het Vlaams Blok) Philip Dewinter uit het Nationalistisch Studentenverbond. Al gauw komen ook Marijke Dillen en haar echtgenoot Hans Carpels (nu topman van Selexion) over uit het NSV. In twee jaar tijd slagen ze erin het Vlaams Blok van koers te doen veranderen. In plaats van een puur Vlaams-nationalistische partij wordt ze een extreemrechtse partij naar het voorbeeld van het Front National van Jean-Marie Le Pen.



'Putsch'

Sindsdien staat het antimigrantenstandpunt op de voorgrond. Acties in Komen en Voeren, of pleidooien voor de teruggave van de 'gestolen' gebieden in Frans-Vlaanderen, maken plaats voor campagnes zoals 'Antwerpen voor de Antwerpenaren'. Het is het begin van het grootste electorale succesverhaal uit de naoorlogse Belgische geschiedenis.

Geert Wouters en andere anciens, zoals algemeen secretaris Jaak Peeters, bestuurslid Renaat van Heusden én Gerolf Annemans (die in 1987 als opvolger van Dillen in de Kamer was gekomen) zien met lede ogen aan hoe Karel Dillen passief blijft bij wat zij een 'putsch' noemen. Ze vergaderen samen en smeden plannen om Dillen te overtuigen of opzij te schuiven.

Op 14 juli 1987 krijgt Karel Dillen de nekslag toegediend, maar dan wel van... zijn (toenmalige) schoonzoon Hans Carpels en diens boezemvriend Philip Dewinter. Op een bijeenkomst van het partijbestuur informeert Carpels kwansuis naar de staat van de partijfinanciën. 'Karel Dillen wordt lijkbleek, loopt woedend naar buiten en roept nog na: 'Als ge mijn stoel nog wilt, neem hem dan maar', vertelde Renaat Van Heusden in februari 1992 aan De Morgen.

De vraag van Carpels was niet zo onschuldig. Via zijn vrouw Marijke wist hij dat Karel Dillen en zijn vrouw Madeleine Koninck kort daarvoor ruzie hadden gekregen. Toen mevrouw Dillen een schenking voor de partij in de kluis wilde stoppen (waarvan zij in die pioniersdagen als enige de sleutel had), bleek dat haar man ook een volmacht had gegeven aan Patsy Vatlet, met haar 21 jaar de jongste bediende van de partij. Noch het partijbestuur, noch de vrouw van Dillen was daarvan op de hoogte. Dillen weigert elke uitleg. 'Gij moet u niet met mijn privéleven bemoeien', zegt hij tegen Van Heusden en Wouters.

De volgende dag gaat Gerolf Annemans bij Geert Wouters op bezoek. 'Hij vroeg me of ik Dillen wilde opvolgen. Ik heb dat geweigerd, ik wilde eerst nog eens met Dillen praten', zei Wouters in februari 1992 aan De Morgen.

De vergadering, maar ook de eerdere 'geheime' ontmoeting tussen Van Heusden, Peeters, Wouters en Annemans, lekt snel uit. Achteraf zal Annemans verklaren dat hij Karel Dillen op de hoogte heeft gebracht van de 'samenzwering'. De samenzweerders (behalve Annemans) stappen uit de partij. Sommige dissidenten van toen, zoals Jaak Peeters, zijn nu lid van de N-VA.



Bloempot

Hans Carpels kiest voor het bedrijfsleven, maar Philip Dewinter neemt resoluut de leiding van de partij over en duwt Marijke Dillen opzij voor het lijsttrekkerschap in Antwerpen. Karel Dillen blijft als een soort bloempot op post en wordt verwend met een hele reeks mandaten voor zijn kinderen. In 1996 neemt hij echter wraak op de twee concurrerende 'samenzweerders', Dewinter en Annemans. Hij kiest voor Frank Vanhecke als zijn opvolger.

Anno 2007, nu het Vlaams Belang opnieuw verwikkeld is in een strijd om de macht, duikt het verhaal van 1987 weer op. Vlak na het overlijden van Karel Dillen brengt De Tijd in herinnering dat Dillen in Annemans zijn opvolger zag 'maar werd gechanteerd met feiten uit zijn privéleven om Dewinter en dienst clan meer speelruimte te bieden in het Vlaams Blok. Dillen gaf toe aan de chantage, waardoor Annemans' sollicitatie voor het partijvoorzitterschap werd afgewezen.'

Net als zijn voorganger moet voorzitter Frank Vanhecke zich dezer dagen verdedigen tegen besmuikte allusies over zijn 'nauwe band' met Marie-Rose Morel.

Karel Dillen werd zaterdag begraven.

knack - Karl van den Broeck

NVDR : Niettegenstaande de tekst integraal van deze bron door ons is over genomen, hebben wij deze zelf opnieuw zoals de vorige van nieuwe & extra linken voorzien !!

...

U snapt nu het plaatje ~het wààrom~ van de voorzitters-wissel ?!... Mooi zo !! Dan kunnen we nu verder gaan om de rest van het portret van het Vlaams Belang te vervolledigen...

Einde deel (a) ...wordt vervolgd...!!

22-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.″Het roemrijke verleden van het Vlaams Belang″ : Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL VI - b

Begin deel (b) ...Het vervolg...!!

Zoals we in het begin reeds stelden, zat er naast "onze" Karel Dillen ~die u intussen nu wat beter kent~ ene Jef Francois... Maar, naar alle waarschijnlijkheid zegt deze naam totaal niets aan de meeste van onze lezers, dus zullen we even voor u googelen en gaan we meteen op wonderbare visvangst...

Eventjes terzijde, Laten we dus ook maar meteen zeggen "wààrom" we dit doen... We gaan op zoek naar de filosofie, het politieke gedachtengoed waar het in & bij het Vlaams Belang om draait & daarom moeten we even terug in de tijd, eventjes onze, maar vooral uw Vaderlandse Geschiedenis opfrissen. Het is immers noodzakelijk dat u weet wat er zich zowat de laatste 100 jaar afspeelde in dit kleine Belgenlandje, om de goede reden dat quasi àlles van het Vlaams Belang z'n hededaagse politieke gedachtengoed gehaald is uit dàt "roemrijke" verleden waar ze steeds op de één of andere manier naar verwijzen.

Fasten your seatbelts, here we go !!

Wie was dus deze Jef François & waar stond ie voor ?!...

We gaan naar de Nederlandse site Wo2.nl, kwestie van niet beschuldigd te kunnen worden van gebruik te maken van linkse propagandabronnen als ~het overigens uitstekende, maar jammer genoeg inmiddels opgedoekte~ BLOKWATCH, waar u trouwens ~hoe kan het anders~ ook het één & ander over Jef François vindt...


Jef François zit links naast Karel Dillen

François, Jef

Jef François wordt op 21 mei 1901 in Gent geboren. Tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt hij lid van de Vlaamsgezinde Frontpartij. In 1931 richt hij samen met onder andere Joris Van Severen het Verdinaso op, waarin hij vanaf 1937 aan het hoofd komt te staan van de D.M.O. ~de Dietsche Militanten Orde~. Net zoals vele anderen wordt ook François in mei 1940 gearresteerd door de Belgische overheden, uit vrees voor samenwerking met de Duitse invaller. Pas in augustus zou François terugkeren. Na het opgaan van het Verdinaso in het VNV op 10 mei 1941, wordt François tweede man in de Dietse Militie/Zwarte Brigade, de partijmilitie onder Reimond Tollenaere...



In de Waffen-SS

François meldt zich midden 1941 vrijwillig voor de Waffen-SS en vertrekt in augustus samen met onder andere Reimond Tollenaere naar de kazerne van Lauenburg voor een officiersopleiding. Hij zou de oorlog eindigen met de rang van Obersturmführer. Al in 1942 wordt François teruggeroepen van het oostfront, om in september Standaarleider te worden van de 1ste Standaard der Germaansche SS in Vlaanderen.

Na de oorlog wordt hij in België tot de doodstraf veroordeeld, maar wordt vroegtijdig vrijgelaten. Hij overleed op 30 juni 1996.



Onderscheidingen

# Eisernes Kreuz II. Klasse (5 juli 1942)

# Verwundetenabzeichen in Schwartz (4 juli 1942)

Bron : http://wo2.nl/content/view/56/37/

NVDR : Niettegenstaande de tekst integraal van deze bron door ons is over genomen, hebben wij deze zelf van nieuwe extra linken voorzien !!

...

Bij Wikipedia vonden wij volgende omschrijving voor de Algemeene-SS Vlaanderen...

Algemeene-SS Vlaanderen


De Algemeene--Vlaanderen was de Vlaamse afdeling van de Schutzstaffel.

De Algemeene-SS Vlaanderen werd op 30 november 1940 op initiatief van de Duitse SS-leiding opgericht. De initiatiefnemers langs Vlaamse zijde waren Ward Hermans en René Lagrou, die ook de eerste leider werd. Hermans werd op zijn beurt hoofdredacteur van het propagandablad van de SS in Vlaanderen, De SS-man, dat vanaf december 1940 verscheen.

Het belang van de Algemeene-SS Vlaanderen was niet van militair strategisch belang, maar was een van de manieren waarop Duitsland zijn invloed in België trachtte te vergroten. Deze poging mislukte echter door het geringe succes. Een van de verklaringsgronden ligt erin dat in de filosofie van de Algemeene-SS Vlaanderen integraal deel moest gaan uitmaken van het Derde Rijk, terwijl Vlaams-nationalisten een grote zelfstandigheid nastreefden.

In oktober 1942 werd de organisatie omgevormd tot 1ste Standaard van de Germaansche-SS Vlaanderen. Door ook de andere buitenlandse SS-afdelingen als onderdeel van de Germaanse SS te beschouwen, hoopte men de eenheid en solidariteit binnen het Germaanse volk te benadrukken en te versterken. Met de inschakeling van de Algemeene-SS Vlaanderen in de Germaanse SS werd nogmaals duidelijk dat de ware macht van de organisatie niet bij de Vlaamse leiders, maar in Berlijn lag. De eigenlijke leiding berustte bijgevolg bij de Duitse vertegenwoordiger van Reichsführer-SS Heinrich Himmler in België. Aanvankelijk was dit Konstantin Kammerhofer en vanaf april 1942 Richard Jungclaus.

De Vlaamse leiding was ondertussen ook veranderd. Lagrou werd in mei 1941 vervangen door Jef De Langhe die in september van datzelfde jaar werd vervangen door Raf Van Hulse. Ook Ward Hermans werd als hoofdredacteur vervangen, door Maurits Van de Walle.




Raf Van Hulse



Naarmate de oorlog vorderde, nam de invloed van de Germaansche-SS Vlaanderen af. De belangrijkste organisatie van de SS in Vlaanderen was immers DeVlag. Toen Jef François in augustus 1942 de leiding van Van Hulse overnam, verschoof de nadruk van politieke beweging naar paramilitaire organisatie en werd de Germaansche-SS Vlaanderen meer en meer ingezet voor bewakingsopdrachten en wraakacties op verzetslui. Op 9 november 1943 werd Antoon (Tony) van Dijck de vijfde en laatste Standaardleider.

Na de bevrijding vluchtten de meeste leden van de Germaansche-SS Vlaanderen naar Duitsland alwaar de organisatie ontbonden werd.



Literatuur

# A. De Jonghe, De strijd Himmler-Reeder om de benoeming van een HSSPF te Brussel (1942-1944), 1984

# B. De Wever, Greep naar de macht. Vlaams-nationalisme en Nieuwe Orde. Het VNV 1933-1945, 1994

# B. Crombez, De Algemeene-SS Vlaanderen, 1995



Zie ook

Vlaams Legioen

Sturmbrigade Langemarck

Division Langemarck

Bron : http://nl.wikipedia.org/wiki/Algemeene-SS_Vlaanderen

NVDR : Ook hier dezelfde opmerking als hierboven ! Niettegenstaande de tekst integraal van deze bron door ons is over genomen, hebben wij deze zelf her & der van nieuwe extra linken, evenals van foto's voorzien !!

...

...& Wraakakties op verzetslui, wat moeten ons daarbij voorstellen zult u vragen ?!... Laat ons even de site van de Antwerpse begraafplaats Schoonselhof bekijken...

...& we citeren :

August Schollen was SS-Untersturmführer. Op 4 december 1942 liep Schollen aan de Schaarbeekse Poort in Brussel in een hinderlaag en werd door de Gewapende Partizanen gedood. Deze aanslag zou grote gevolgen hebben. Het was het begin van een geweldspiraal van terreur en contraterreur. Overal braken incidenten uit. Zo ook in Antwerpen waar Jef François, de leider van De Vlag, dreigende taal sprak: "uw dood zal honderdvoudig gewroken worden". Drie dagen later werden in "Het Kamp van Breendonk" 10 politieke gevangenen opgehangen, onder wie acht leden van de Gewapende Partizanen.

We kunnen u ook alvast aanraden om op de site van bovenvermeld kamp... zo'n paar getuigenissen van naderbij onder de loep te nemen...

Velen bij het Vlaams Blok noemden onze "vriend"  Jef François dan ook "de commandant"...



Jef François



...

...& Last but not least voor vandaag... ~morgen hoort u hier nog meer over~ ...verwijzen wij u graag eventjes door naar de nieuwe website van de reeds verschillende malen ontbonden VMO ~Vlaamse Militanten Orde~. Hier moet je maar eens wat rondneuzen, bijvoorbeeld eens het uitvoerig het voorwoord met de bij vermelde namen lezen om een aantal zaken op te merken... Vooreerst mochten we merken dat deze site nog steeds ~niettegenstaande deze groepering officieel "ontbonden" is~ erg up to date is... Verder zal je zo ook merken dat er nogal wat Vlaams Belang-volk nogal héél wat lovende woorden schrijven over de toch wel ergste collaborateurs die onze Belgische Vaderlandse Geschiedenis rijk is !! Onze Nederlandse lezertjes kunnen we alvast aanraden om daar eens te gaan lezen bij "Operatie Wolfsangel" waarbij je ook nog naar een zeer leuke video kunt kijken van een Nederlands journaal om Bert Eriksson wonderlijke dingen horen te zegggen over een "groot" Nederlands leider ...Anton Mussert... Dus allen daarheen & kijken...!!

Verder zal 't u waarschijnlijk ook hier opgevallen zijn dat hier namen terug gevonden worden, die voorkwamen in het begin van deze uiteenzetting... Om er maar een paar te noemen : Cyriel Verschaeve... & kijk... ook hier werd een "heimat-actie" rond ondernomen, namelijk... "Operatie Brevier"...

Bij de "Heldenhulde" komen dan weer namen terug als Ward Hermans & August Borms... remember ?!...

Een evenmin te missen onderdeel in jullie verplichte culturele bagage is "Operatie Delta"... Het leest als een komische heimatroman van dubieus allooi maar let op ! Wie waren er aanwezig op de herbegraving van de grote leider Staf De Clercq ?!... Juist !! Alweer "onze" Karel Dillen met nog een hoop "schoon volk"... Enfin gans deze website staat vol van dergelijke verwijzingen naar "de goeie oude tijd" en vooral naar de bindingen met het huidige Vlaams Belang. We vonden deze link trouwens via de site van Sandy Neel een mooie freule die wel wat banden lijkt te onderhouden met nog wat rechtse milieus zoals Voorpost...

Maar wat een geluk voor ons dat die ondertussen allemaal "democratisch" zijn geworden...

...Of niet ?!...

...*GRIJNS*...

Morgen : laten we u wat pittig beeldmateriaal zien van àl deze "democratische" mensen die samen de "democratische" partij Het Vlaams Belang vormen...

Niet aarzelen !!... Maar terugkomen om te kijken !!

...



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~downloaden via onderstaande link...

Download-URL : Het roemrijke verleden van het Vlaams Belang - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen - DEEL VI

22-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
21-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Het toekomstige Vlaanderen voor de 85-jarigen..." : Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL V

Goed... nu we op visite zijn geweest bij onze Waalse buren zullen we maar eens kennis maken met de Vlaamse hoofdrolspelers in de drang naar onafhankelijkheid. Iedereen meent ze natuurlijk te kennen. Bart De Wever, De Decker en C°, Het Vlaams Belang, het zogenaamde confederale gedeelte van de CD&V... Want hier zijn we er zelf nog niet helemaal uit of ze dat nu wel allemaal zijn... er zouden er immers nog wel eens meer kunnen zijn...

Maar slecht als we zijn, zoeken we niet naar namen maar naar ideeën. Want onafhankelijk Vlaanderen dat klinkt allemaal erg leuk. Een volkslied, een vlag en wat monumenten... maar er moet meer zijn...

We beginnen onze speurtocht bij het VVB... Euh... wie zult u vragen ?!... De VVB is dus de Vlaamse VolksBeweging...

...& Wat vertelt ons deze Vlaamse volksbeweging ?!...

Ach-ach-ach... Vlaamse verdeeldheid alom... maar we vinden hier wel duidelijke verwijzingen naar het franstalige plan Wallonie-Bruxelles ! Alla-alla... en plots valt ons lodderig oogje onderaan op de naam Dirk Laeremans. Omdat ik persoonlijk zo een beetje de familie ken... *GNAGNAGNA* ...springen alle lichten op rood... en wat blijkt ?!... Wel Dirk is natuurlijk de broer van Vlaams Belanger Bart... maar daar is niks op tegen natuurlijk, maar Dirk is eveneens de man achter al de leeuwenvlaggen bij de aankomsten van wielerwedstrijden... o.a. in de Tour de France. Iedereen kent ze wel die dubbele aan een lange stok...

...Maar nog leuker wordt het, wanneer we merken dat Dirk een begenadigd schrijver blijkt te zijn van zéér interessante uiteenzettingen over de hedendaagse problemen... o.a. economie... enzovoort-enzovoort... We zochten het even voor jullie op, want deze man legt haarfijn uit hoe de toekomst er voor de modale Vlaming er het best zou uitzien. ...& Om niet van enige manipulatie of verdraaiing van de feiten te worden beschuldigd... *GRIJNS* ...drukken we hieronder de volledige tekst af zoals Dirk hem heeft geschreven op 15/08/2004. Dus al wel een behoorlijk tijdje geleden maar nog steeds brandend actueel. Deze werd gepubliceerd in het Politiek maandblad Doorbraak...

Euh... we raden u toch maar ~om gezondheidsredenen~ aan om onderstaande tekst hééééél zorgvuldig & zéééér aandachtig te lezen...

Bron : http://www.doorbraak.org/115/315

Vlaams, sociaal en zeker?
15-08-2004 / Dirk Laeremans

Dat de sociale zekerheid een Vlaamse materie moet worden, daar lijkt heel politiek Vlaanderen het nu wel min of meer over eens. Wat er daarná met een eventuele Vlaamse sociale zekerheid moet gebeuren, is een heel ander paar mouwen. Om het onweer tegen te houden dat over Vlaanderen hangt, zullen we drastisch moeten sleutelen aan onze Vlaamse sociale zekerheid. Zélfs als we al onze centen mogen houden.

Laten we beginnen met wat cijfers. De laatste maanden zijn er behoorlijk wat rapporten verschenen die de kat de bel aanbinden. Voka (het vroegere VEV) maakte wat rekensommetjes en modellen. In een pessimistisch scenario waarbij we niet meer banen creëren, verliezen we met z’n allen tegen 2014 zo’n 16% van onze welvaart. Bye bye dertiende maand en vakantiegeld. Gepensioneerden moeten in november en december hun plan maar trekken.

Zelfs in een positief scenario – waarbij we wél efficiënter werken, meer mensen aan de slag krijgen en jobs creëren – zorgt de vergrijzing ervoor dat een werknemer in 2030 nog slechts een kwart naar huis neemt van wat zijn werkgever betaalt.

Ook andere instellingen komen tot gelijkaardige conclusies. De Hoge Raad voor de Werkgelegenheid en de Hoge Raad voor Financiën kwamen eerder dit jaar ook al tot de conclusie dat pensioenen vanaf 2015 alleen betaalbaar zijn als we nú meer mensen aan het werk krijgen.



De problemen op een rijtje

We zetten even de problemen van vandaag en die van morgen op een rijtje.

Hoge lasten op arbeid: Om te berekenen hoelang iemand voor zichzelf werkt en hoelang voor de staat, werd de idee van de “tax liberation day” ingevoerd. Vanaf welke dag werkt de werknemer niet meer voor de staat, maar voor zichzelf? In de VS werk je vanaf begin april voor eigen rekening. In België vanaf begin september. Alleen de Scandinavische landen presteren nog net iets slechter. In het optimistische (sic!) scenario van Voka moet je in 2030 tot in oktober wachten voor je iets begint te verdienen.

Lage werkgelegenheidsgraad: Hoeveel personen tussen 55 en 65 zijn in Vlaanderen nog effectief aan het werk? Niet veel, zo blijkt. België heeft jarenlang de werkloosheidscijfers gedrukt door de mensen op (brug)pensioen te sturen. Amper één op vier 55-plusser heeft nog een job, terwijl dat in Europa bijna 40% is. In de Scandinavische landen heeft men die verhouding ondertussen boven de 60% gekregen.

De vergrijzingsgolf: Net zoals in vele andere Europese landen, kent Vlaanderen een enorme vergrijzing. Vanaf 2010 schiet het aantal gepensioneerden de lucht in. Voor Wallonië is dat probleem een heel klein beetje kleiner. Brussel blijft dankzij zijn sterke vreemdelingenpopulatie een relatief jonge bevolking. Aangezien Wallonië precies in hetzelfde bedje ziek is als Vlaanderen, is de idee dat ‘Wallonië onze pensioenen gaat betalen’ compleet uit de lucht gegrepen.

De vergrijzingsgolf: Net zoals in vele andere Europese landen, kent Vlaanderen een enorme vergrijzing. Vanaf 2010 schiet het aantal gepensioneerden de lucht in. Voor Wallonië is dat probleem een heel klein beetje kleiner. Brussel blijft dankzij zijn sterke vreemdelingenpopulatie een relatief jonge bevolking. Aangezien Wallonië precies in hetzelfde bedje ziek is als Vlaanderen, is de idee dat ‘Wallonië onze pensioenen gaat betalen’ compleet uit de lucht gegrepen.

Daling van industriële productie: Productiebedrijven hebben het lastig in Vlaanderen. Velen wijken uit naar lageloonlanden. Sommigen wijken uit naar China, maar het zullen in de komende paar jaren vooral de nieuwe EU-lidstaten zijn die investeringen aantrekken. Zolang je die leegloop kan compenseren door nieuwe dienstverlenende bedrijven op te richten, is dat geen probleem. Maar het blijkt meer en meer dat Vlaanderen op die trein niet in de eerste wagon zit. De economische groei van België en Vlaanderen is het jongste decennium behoorlijk ónder het Europese gemiddelde gezakt.

Hersenvlucht: Er wordt in de media weinig over geschreven, maar ook vandaag nog is er een netto-emigratie van universitair geschoolde werknemers uit Vlaanderen. Emigratie is er altijd geweest, maar de jongste jaren worden we meer en meer geconfronteerd met het feit dat ook labo’s en onderzoekscentra verhuizen naar het buitenland. Jonge en dynamische internationale werknemers emigreren naar London, New York, Parijs en Frankfurt, niet naar Vlaanderen. De hoge belastingen op topverdieners is daar niet echt vreemd aan.

Pensioenstelsel: In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland, heeft België met de ingezamelde pensioenbijdragen nooit een pensioenreserve opgebouwd, maar rekent het op de volgende generatie om de pensioenen te bekostigen. Daarbovenop heeft ons land bovendien een schuldenberg opgebouwd die nog altijd ruim boven het Europese gemiddelde ligt en die – in tijden van hoge rente – alle beschikbare budgetruimte opvreet. Met begrotingstrucjes zoals het Belgacom-pensioenfonds, wordt dat probleem nog een beetje aangedikt.

Neem al die factoren samen, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom het stelsel dat we vandaag kennen, onhoudbaar is voor de volgende generatie. Zélfs in de veronderstelling dat de sociale zekerheid morgen gesplitst wordt en Vlaanderen zijn geld zelf mag besteden.



Hoe los je het op?

Wie de sociale zekerheid in Vlaanderen wil zeker stellen, zal dus niet zacht mogen zijn. Binnen België is het alvast onmogelijk: er rusten te veel taboes op de transfers die via de sociale zekerheid van noord naar zuid verlopen. Een volledige splitsing is dus alvast een conditio sine qua non voor welk beleid dan ook.

Maar het zal niet genoeg zijn. Verre van. En er zullen keuzes gemaakt moeten worden. We zetten een aantal mogelijkheden op een rijtje.

Langer werken. Dat we langer zullen moeten werken, staat vast. Om onze huidige werkgelegenheidsgraad van 59% op te trekken naar het Europese streefdoel van 70% zullen we veel meer mensen aan het werk moeten houden tot hun 65 en zal het aantal jobs met 300 000 moeten groeien. Dat is trouwens ook de reden waarom het VBO alvast aankondigde het woord “brugpensioen” uit het vocabularium te schrappen. De Scandinavische landen zijn erin geslaagd zijn om bijna 75% van de werknemers tussen 55 en 65 aan het werk te houden en de werkloosheid onder de 5% te houden – ondanks de hoge belastingen.

Meer belastingen. Dat is altijd makkelijk. In het Voka-scenario komt “niets doen” neer op een overheid die in 2030 75% van de lonen opeist in plaats van de 66% van vandaag.

Meer werken. Meer werken is natuurlijk ook een oplossing. Meer werken voor hetzelfde loon verlaagt de loonkost en verhoogt dus de economische activiteit. In Frankrijk staat de 32-urenweek onder enorm hoge druk. In Duitsland stemden de arbeiders van Siemens erin toe om twee uur per week meer te werken – zonder extra loon – in ruil voor de garantie op werk. In 2002 werkte een Belg nog gemiddeld 1560 uren per jaar. In Slovakije zijn er dat 1980.

Keuzes maken. Als er niet genoeg centen zijn om alles te betalen, moeten er keuzes gemaakt worden. Het is niet mogelijk om álles te blijven terugbetalen. Professor Hugo Kesteloot (U.Gent) gooide begin april de knuppel in het hoenderhok door voor te stellen om terugbetaling van ziektekosten voor 85-plussers tot quasi nul te herleiden...

‘Het is beter dat de staat ervoor zorgt dat iedereen 85 kan worden, dan het leven van 85-jarigen nog met een paar jaar te rekken.’

Andere belastingen. Wat belast wordt, verdwijnt. Ons huidige stelsel haalt een enorm grote proportie van zijn inkomsten uit belastingen op arbeid. De loonwig – het verschil tussen wat de werkgever betaalt en wat je uiteindelijk overhoudt – wordt in grote mate daardoor bepaald. Een verplaatsing van belasting op arbeid naar belasting op verbruik (met andere woorden een hogere BTW) zorgt ervoor dat ook buitenlandse goederen hoger belast worden en dat binnenlandse productie goedkoper wordt. Dat is ook de reden waarom werkgeversorganisaties ervoor pleiten om de sociale zekerheid van kinderbijslagen en gezondheidszorg niet langer te financieren via belastingen op arbeid.

Vereenvoudig de administratie. Vereenvoudiging van de administratie is het stokpaardje van Vivant. Vervang alle vervangingsinkomens, pensioenen, kinderbijslagen, studiebeurzen en dergelijke door een gestandaardiseerd basisinkomen en je maakt komaf met een gigantische hoop overtollige administratie. De idee verdient meer aandacht dan ze krijgt.

Privatiseren. In Ierland krijg je als werknemer van de staat slechts een zeer minimale bescherming voor de grote kosten, maar er bestaan massa’s privé-verzekeringen die extra bescherming bieden. Met de hogere netto-inkomsten (een Ierse werknemer neemt voor een zelfde kost van de werkgever bijna het dubbele netto naar huis) is dat best betaalbaar.

Economische groei. Meer groei betekent meer inkomsten voor de staat. Zo simpel ligt dat. Een overheid die investeert in onderwijs en economische infrastructuur en een bedrijfsvriendelijk klimaat schept, genereert economische groei. Zo worden bijvoorbeeld in Denemarken tweemaal meer middelen ingezet om werklozen te begeleiden en op te leiden tot beroepen waar vraag naar is.

Immigratie. Immigratie is een logisch antwoord op het vergrijzingsprobleem. Door het aantrekken van buitenlandse werkkrachten verhoog je het aantal actieven zonder te moeten wachten op de eigen bevolking en zonder (te veel) te moeten investeren in opleiding. Zoals we in een vorig nummer van Doorbraak uitlegden is dat alleen efficiënt als je je beperkt tot de hoger opgeleiden en dan nog liefst voor tijdelijke contracten en knelpuntberoepen.

Tegen elke suggestie hierboven kan je morele, technische, politieke en praktische bezwaren inroepen. Is het moreel aanvaardbaar dat rijke mensen betere gezondheidszorg of betere scholen kunnen bekostigen? Dat mensen tot in september voor de staat moeten werken? Dat je de volgende generatie opzadelt met een schuldenberg en een lege pensioenkas?



Waar kiest Vlaanderen voor?

Er is in Vlaanderen een opvallend grote consensus over de grond van de zaak. De Vlaming is en blijft bereid om een groot deel van zijn inkomen af te staan in ruil voor een uitgebreide sociale bescherming. Geen enkele politieke partij pleit voor een afbouw van de sociale uitgaven in ruil voor belastingverlaging. De antibelastingenpartij RAD heeft eind jaren 1970 nooit echt voet aan de grond gekregen, Vivant haalt geen enkele zetel en de liberale partij in Vlaanderen zit op een lijn waar vele socialistische partijen in Europa natte dromen van zouden krijgen.

Vlaanderen kiest daarbij voor een sociale zekerheid op drie krachtlijnen: een verdere uitbreiding (alles moet gratis), onder Vlaams beheer (gelukkig maar) en gefinancierd door algemene belastingen (en dus niet door belastingen op werk).

De zorgverzekering, die twee jaar geleden – quasi unaniem – door het Vlaams Parlement werd goedgekeurd, zit mooi op die lijn. In het Vlaamse regeerakkoord zet men nu ook geld opzij om het basisonderwijs volledig gratis te maken. En volgt de idee van het gratis openbaar vervoer eigenlijk ook niet precies hetzelfde spoor?

Het één of het ander?

Vlaanderen heeft morgen de financiële middelen niet meer om dat allemaal te blijven betalen. Elke uitbreiding vergroot het probleem. Vlaanderen zal dus moeten kiezen. Zelfs zonder transfers naar Wallonië zal het aartsmoeilijk worden om het huidige stelsel min of meer recht te houden, laat staan om nieuwe initiatieven in de toekomst te bekostigen.

De liberale “Generatie 2016” van Bart Somers pleitte een aantal maanden geleden voor een Vikingmodel, met een uitgebreide sociale bescherming. Tegelijkertijd pleitte de groep ook voor een verlaging van de belastingen tot maximaal 30%. Dromen mag, naïef zijn ook. Een goed bestuurder koopt best een rekenmachientje.

Ik hoop voor mijn dochtertje van twee dat er in Vlaanderen op tijd nagedacht wordt over welke sociale zekerheid we willen en hoeveel we daarvoor willen betalen. Zonder opnieuw de factuur op de volgende generatie door te schuiven.



* Bronnen

Het rapport van de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid: http://meta.fgov.be/pdf/pd/ Het jaarverslag 2004 van de Hoge Raad van Financiën: http://www.docufin.be/websedsdd/intersalgnl Het jaarverslag 2004 van de Studiecommissie voor de Vergrijzing: http://www.docufin.be/websedsdd/intersalgnl Voka: leidraad voor een Vlaanderen met meer economische toekomst http://www.voka.be

(NVDR : ...voor àlle duidelijkheid, de linken werden dus exact overgenomen zoals ze vermeld staan... & enkel de laatste link is werkzaam & die brengt u op de startpagina van VOKA)

...

...Ahum... *KUCH-HOEST* ...we hebben ons er toe beperkt om wat lijntjes in rode vetjes te plaatsen... commentaren zijn overbodig vermoeden we... Diegenen die in een dergelijk onafhankelijk Vlaanderen wensen te wonen doen er goed aan om ons dit onmiddellijk en wèl dringend te melden, want als ze te talrijk zijn maken we wel verhuisplannen...

We doen morgen natuurlijk weer verder met ander leuke nieuwsjes & wetenswaardigheden over Vlaanderen...

...



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~downloaden via onderstaande link...

Download-URL : Het toekomstige Vlaanderen voor de 85-jarigen - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL V

21-07-2008 om 00:12 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (5 Stemmen)
20-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Le Front Rouge & Syndicaliste" : Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL IV

Dus gisteren hebben jullie de grote theorieën van o.a. Monsieur Maingain mogen vernemen. Maingain is niet meteen een Waalse linkse rakker te noemen. We speuren dus eventjes in de linkese kringen naar enig onafhankelijkheidstreven. Normaal gezien zitten we aan de linkerkant bij de internationalisten wat het tegendeel zou moeten zijn van de nationalisten. Laten we nu meteen een kijkje nemen …

Helemaal aan het begin van dit reeksje hebben we reeds verwezen naar de "Metallos Wallonie-Bruxelles" of de MWB. Wat rondneuzen in deze rooie middens brengt ons bij het IHOES of het "Institut d'Histoire Economique, Ouvrière et Sociale"...

Dit instituut heeft in 2006 een studie laten verrichten over de activiteiten van de Luikse metaalarbeiders onder de titel Rouge Métal & Hier worden ondermeer de redenen aangehaald voor de scheiding binnen het ABVV tussen de Waalse en de Vlaamse metaalvakbond. We zijn hier ver van het VMO-lidmaatschap van Herwig Jorissen … zo lezen we...

Bron : http://www.ihoes.be/PDF/Apport_Rouge_Metal.pdf

La scission de la Centrale des métallurgistes de Belgique

Le 21 avril 2006, le congrès extraordinaire de la Centrale des métallurgistes de Belgique (CMB) accepte, avec 85,8 % de votes favorables, le principe de scinder l’instance en deux ailes autonomes chapeautées par une coupole fédérale. Cette scission de la CMB était demandée par le président des métallurgistes liégeois, Francis Gomez, depuis plusieurs années. Déjà en 2004, il affirmait que la régionalisation des compétences (emploi, matières économiques, formation, etc.) imposait une réorganisation du contre pouvoir syndical2. Le 24 novembre, s’est tenu le premier congrès d’orientation politique et idéologique des Métallurgistes Wallonie-Bruxelles. Lors de celui-ci, Jean-Marie Musette, premier secrétaire des métallurgistes de la Fédération de Liège-Luxembourg, insiste sur le fait que : « La Belgique est fédérale, les compétences des Régions sont de plus en plus grandes. C’est une évolution inscrite dans le long terme. C’est le mûrissement d’un processus démocratique enclenché dans les années soixante, et ré-approuvé depuis chaque scrutin. C’est un chemin que nous, FGTB, avons indiqué »3.

La personne qui trace ce chemin, c’est André Renard. Comme José Verdin le met en exergue dans Rouge Métal, il s’est battu pour instaurer le fédéralisme. Le leader syndical a la conviction que ce mode de fonctionnement est le seul qui puisse assurer le redéploiement économique de la Wallonie ce qui, pour lui, n’est pas possible avec le système unitaire belge. Cette critique est une contestation évidente des hommes politiques flamands qui, selon Renard, ne veulent pas de ce redéploiement. À travers, notamment, l’organe de presse du Mouvement populaire wallon (MPW) Combat, il « martèle dans ses colonnes les analyses et les enquêtes sur le bien fondé du fédéralisme et la justesse de la cause des travailleurs à défendre cette stratégie »4. Les métallurgistes de Liège occupent une place prépondérante au sein du MPW. Ainsi, Robert Lambion, président des métallurgistes (ainsi que de l’ensemble de la FGTB liégeoise) occupe le poste de vice-président tandis que, plus tard, le secrétaire de la FGTB liégeoise, Jacques Yerna, joue un rôle important au sein du mouvement5. Tout comme dans les années 60, les métallurgistes avancent la fédéralisation des compétences pour remédier à la situation économique. Dans cette optique, la scission de la CMB s’inscrit dans le processus amorcé par André Renard.

Francis Gomez use d’un autre argument pour justifier cette fédéralisation : le poids de la CSC au niveau du fédéral qui « ne cesse d’imposer (ou tenter de le faire) un type de syndicalisme qui n’est pas le nôtre »6. Dans Rouge Métal, il est effectivement démontré que ces deux organisations syndicales mènent leur lutte de manière différente (l’affaire des sept de Cockerill, Cuivre et Zinc, etc.).

...

De uitleg van deze omvanrijke studie (225 blz) is dus al duidelijk. Als het van de Luikse en de Waalse metallos afhangt is het gedaan met het federal ABVV…Blijkbaar denk Jorissen daar net het zelfde over. Hier wijzen we toch op het feit dat de Luikse metaalarbeiders een zeer beslissende stem hebben binnen het FGTB-gewest Liège-Huy-Waremme. Het grootste FGTB-gewest met 165.000 aangesloten leden (wat daar toch de helft van de bevolking betekent). Vlaanderen beseft waarschijnlijk niet goed de impact die zulke organisaties hebben. Zowel binnen de totale ABVV-vakbondstructuur als binnen het volledige Waalse Gewest, laat staan de PS. Als jullie weten dat Eliootje hier niet de meest geliefde figuur is dan is het gewoon afwachten hoe lang hij nog PS-voorzitter zal kunnen blijven…Sinds een paar dagen is trouwens de Waalse FGTB-voorzitter ene Thierry Bodson iemand die afkomstig is uit Liège-Huy-Waremme. Het wordt in elk geval uitkijken naar de eerstvolgende gewestelijke ABVV-congressen om te zien of de eenheid nog zal gehandhaafd blijven. In het linkse Waalse kamp merkt men immers een herboren vorm van Renardisme dat zeer snel zou kunnen aansluiting vinden bij het streven naar een onafhankelijk Wallonie-Bruxelles…

Je moet maar kijken naar de mobilisatiekracht van een gewest als Liège-Huy-Waremme tijdens de recente betogingen tegen de dalende koopkracht en dat vergelijken met de grootste Vlaamse stad Antwerpen en dat op de zelfde werkdag 9 juni laatstleden : 15.000 in Luik en slechts 6000 in Antwerpen....

Voor onze jongere lezers en voor de "Ollanders" is er hieronder een biografie van André Renard de historische stakingsleider van 1960-1961. In het Nederlands vonden we helaas onvoldoende informatie en dus zetten we het maar in het frans...

...

Bron :
http://www.wallonie-en-ligne.net/1995_Cent_Wallons/Renard_Andre.htm

André Renard

Syndicaliste
Valenciennes (France) 21.05.1911 - Liège 20.07.1962

Ce texte est extrait de l'ouvrage Cent Wallons du siècle - Institut Jules Destrée, Charleroi, 1995 Index


À l’issue de son service militaire, André Renard entre comme ouvrier traceur chez Cockerill puis devient contremaître à l’atelier de réparations de l’Espérance Longdoz (1932). Fondateur de premiers noyaux syndicaux dans une entreprise connue pour son anti-syndicalisme, Renard est renvoyé et reste sans travail pendant plusieurs mois. Engagé en avril 1936 comme conducteur de travaux aux Pieux Franki, il participe aux grèves en faveur des congés payés et de la semaine des 40 heures. Il est à nouveau renvoyé avant d’être réembauché quelque temps plus tard. Membre des Jeunes Gardes socialistes, membre du comité exécutif de la Fédération syndicale des Métallurgistes de Liège, Renard publie quelques articles dans le Cri des jeunes. Son militantisme n’échappe pas à l’attention d’Isi Delvigne qui le charge, en 1936-1937, de rassembler la documentation relative à la vie économique et sociale de la Belgique. Militant antifasciste, il se rend plusieurs fois en Espagne, en tant que membre de délégations syndicales internationales (fin 1937). C’est à ce moment que se façonne la carrière du futur leader syndical. Responsable du service d’études et de documentation de la Fédération des métallurgistes de Liège (novembre 1937), il fait ensuite partie de son comité exécutif.


Mobilisé fin 1939, le soldat des premiers lanciers de Spa est arrêté et emprisonné en Allemagne, comme des milliers de jeunes Wallons de sa génération. Porteur du matricule 50.523, il est retenu au stalag XI A-137, jusqu’au 28 mai 1942 ; malade, André Renard est en effet libéré et rapatrié. Dès son retour, il s’engage dans la Résistance. Pour lutter contre les déportations, André Renard crée le Corps franc armé K.J.3 dont il assure le commandement. Encourageant une forme de résistance civile qui consiste à freiner la production et à saboter l’outil, actif dans la presse clandestine, il apporte une aide toute particulière à 1.500 réfractaires sérésiens au travail obligatoire, surtout à partir de l’automne 1943, dans le cadre du Service Socrate. Durant l’été 1942, André Renard a renoué un contact avec Raymond Latin. S’appuyant sur une base ouvrière de plus en plus large, A. Renard et R. Latin réunissent les anciens délégués de la Fédération et, à partir d’octobre, assurent la rédaction du Métallurgiste, bulletin d’information stencilé, qui coordonne l’action des délégués répartis dans les entreprises du bassin industriel liégeois. Proche des travailleurs et de leurs revendications, le nouveau syndicat clandestin joue un rôle important lors des grèves contre les déportations, dont la plus importante, celle du 24 février 1943, rassemble 60.000 personnes. À la même époque, un manifeste rédigé par un groupe de syndicalistes wallons – où figurait vraisemblablement André Renard – plaide en faveur d’un regroupement wallon de toutes les forces syndicales qui, avant le 10 mai 1940, étaient structurées sur le plan national belge.

Suite à des contacts avec Robert Lambion, président de Comités de Lutte syndicale, l’Intersyndicale des CLS de Liège et l’ancienne Fédération des Métallurgistes de Liège aboutissent à un accord (juin 1943) : la fusion de la fédération socialiste et des CLS. Vers la fin de l’occupation, la Fédération des Métallurgistes se sépare totalement de la CGTB et forme le Mouvement métallurgique unifié (MMU) qui devient par la suite le Mouvement syndical unifié (MSU), organisation totalement autonome. En septembre 1944, tant la CGTB que la CSC, tout en reconnaissant les organisations syndicales nées pendant la guerre, tentent d’en attirer les membres. Lors de la Première Conférence du Travail (16 septembre 1944), seules la CGTB et la CSC sont présentes. À la suite d’une action de grève spectaculaire (du 16 au 24 septembre), le MSU parvient à se faire reconnaître en tant qu’organisation syndicale ; apprécié notamment dans les milieux udébistes, André Renard sort grandi de ces différentes épreuves de force ; il peut compter sur l’appui de 80 à 90% des ouvriers métallurgistes liégeois. Ayant réussi à créer une unité syndicale dans la région liégeoise, André Renard s’attèle alors à la création d’un syndicat unique à plus large échelle. Les négociations sont rudes ; finalement, la SGUSP, la CGTB, les CLS et le MSU acceptent de se dissoudre au profit de la seule FGTB (congrès de fusion, 28 et 29 avril 1945). La presque totalité des principes de la Déclaration du MSU se retrouve dans le programme de la FGTB. La CSC, qui avait participé à une première réunion de contact, décide pour sa part de conserver ses prérogatives. Jusqu’au début des années soixante, A. Renard tentera de convaincre ses dirigeants de se rallier à un programme commun. En vain.

Président de la Fédération des Syndicats de la région de Liège (1944), A. Renard devient secrétaire national de la Fédération des Métallurgistes (1945) et secrétaire national de la FGTB (1946-1948). Il démissionne de cette dernière fonction lors du congrès de février 1948 pour protester contre le non-respect de l’indépendance syndicale. Dans un Manifeste signé, quelques jours plus tard, par plusieurs syndicalistes de l’ancien MSU, Renard réclame à la fois un plus grand respect de l’indépendance et de l’unité du mouvement syndical, ainsi qu’une représentation plus équitable des tendances et des régions.

Dès 1945, André Renard a clairement exprimé quelle était sa position dans la Question royale. Politiquement et patriotiquement, Léopold III est condamné ; socialement, il est sans intérêt. Cependant, il supporte mal que cette affaire coûte des millions à la classe ouvrière mais surtout qu’elle la détourne des vrais problèmes sociaux. Le retour ou non de Léopold III ne doit pas permettre au patronat d’éviter de tenir promesse. En 1950, les événements se précipitent. La différence de sensibilité entre la Flandre et la Wallonie au moment de la consultation populaire du 12 mars 1950 renforce l’impression déjà ressentie par André Renard au sein de la FGTB nationale : les travailleurs wallons ne sont pas représentés équitablement. Il n’y a pour nous qu’un chiffre qui compte, c’est le chiffre de la Wallonie, déclare André Renard qui affirme que c’est la première fois qu’un militant syndical parle en tant que Wallon (22 mars). Au Congrès national wallon de Charleroi, le 26 mars 1950, il apporte le soutien de 85.000 travailleurs manuels et intellectuels de la FGTB de Liège au mouvement de libération de la Wallonie : Fédéralisme ! Oui, mais avec la place qui revient à la classe ouvrière. Nous voulons la libération de la Wallonie, mais nous voulons aussi notre libération en tant que classe sociale. Lorsque Léopold III rentre à Laeken le 22 juillet 1950, A. Renard contribue au mot d’ordre de grève générale et prône « l’abandon de l’outil ». Tout le bassin industriel est paralysé. Le climat est insurrectionnel. Fin juillet, il apporte son soutien à la formation d’un gouvernement wallon provisoire qui aurait été chargé de convoquer les États généraux de Wallonie. Après les événements de Grâce-Berleur, la Question royale trouve sa solution, la question wallonne reste en suspens.

Redevenu secrétaire national de la FGTB (1949-1953), A. Renard brigue la succession de Paul Finet au secrétariat général de la FGTB. Face à lui, Louis Major ; c’est le candidat flamand qui est élu, avec trois voix de plus que le candidat wallon qui accepte de devenir secrétaire général adjoint. Dans les faits, le secrétaire général exercera, notamment, la responsabilité des régionales flamandes alors que le secrétaire général adjoint aura compétence sur les régionales wallonnes, tous les deux exerçant de concert leur pouvoir sur Bruxelles.

Les années cinquante sont en effet surtout marquées par la volonté d’André Renard d’élaborer une nouvelle action syndicale ; pour ce faire, il met sur pied une commission d’études qui, de 1951 à 1954, rassemble des personnalités de premier plan. En 1954, un congrès extraordinaire de la FGTB adopte les propositions qui concernent la nationalisation de l’énergie, le contrôle des banques, la coordination des investissements, l’assainissement des secteurs déficients de l’économie, la répartition équitable du revenu du travail... Deux ans plus tard, commence la bataille pour les réformes de structure : Holdings et démocratie économique (1956) donne le ton. Renard fait le procès du régime, met en cause les groupes financiers, leur carence en matière d’investissements, d’expansion et de modernisation technologique ainsi que leur état d’impréparation quant à l’intégration de l’économie belge dans le Marché commun alors naissant. Adopté à l’unanimité par les deux congrès de la FGTB, ce programme divisera, dans les faits, syndicalistes wallons et syndicalistes flamands.

Même s’ils ne partagent pas le même point de vue sur toutes les questions, André Renard et Louis Major s’estiment et se respectent. Ensemble, dans les années cinquante, ils se sont notamment lancés dans le combat en faveur de l’Europe et, en compagnie de Georges Debunne, ils ont fait partie du Comité d’Action pour les États-Unis d’Europe mis sur pied par Jean Monnet. Ils se sont cependant heurtés à un manque de volonté d’aboutir de la part des décideurs politiques et ont reporté leurs efforts dans leur région respective.

Depuis 1951, André Renard dirige notamment le journal La Wallonie et succède officiellement à Isi Delvigne à partir de 1952. Parallèlement, via son bras droit, André Genot, qui est notamment le rapporteur économique du congrès des socialistes wallons (Namur, 6 et 7 juin 1959), André Renard enregistre avec satisfaction l’adoption par le Parti socialiste belge non seulement du programme économique des réformes de structure du syndicat mais aussi l’idée d’une fédéralisation des structures du Parti.

Acteur et animateur majeur de la Grève contre la Loi unique, André Renard en assure le succès au travers le Comité de Coordination des régionales wallonnes de la FGTB. Répétant qu’il est indispensable de recourir au fédéralisme pour réformer les structures de l’État belge, André Renard prône son application dans les structures syndicales. Le 23 janvier, la grève est suspendue mais André Renard entend continuer la lutte. Fin février, est lancé le Mouvement populaire wallon qui se fixe deux objectifs : réformes de structure et fédéralisme. Dans le même temps, A. Renard adresse une lettre de démission au bureau national de la FGTB (23 février). Il y invoque une incompatibilité totale entre les positions qu’il défend et la fonction qu’il est appelé à remplir. Démissionnant par conséquent aussi de ses mandats au Conseil économique et social européen, au Conseil central de l’économie, au Comité de contrôle de l’électricité, au Conseil d’administration de l’OBAP, au Comité national d’expansion économique, au Conseil supérieur de l’enseignement technique et au Comité national de la recherche scientifique, il confirme dans un article à Combat intitulé J’ai démissionné que les structures unitaires tant étatiques que syndicales sont l’obstacle et au socialisme et à l’expansion économique, les deux étant plus que jamais condition l’un de l’autre. Je veux être libre (...) pour militer (...) pour une Wallonie démocratique et prospère. (...) Seul le fédéralisme peut créer les conditions favorables aux réformes de structure économique qui créeront elles-mêmes les conditions de l’expansion économique dans le progrès social.

La vie d’André Renard au cours des années 1961 et 1962 va alors se confondre avec celle du Mouvement populaire wallon, présenté officiellement après les élections législatives de mars 1961. Directeur du journal La Wallonie et de Combat, président d’un mouvement wallon dont la doctrine est hardiment charpentée, André Renard n’en reste pas moins un leader de groupe de pression fragile. N’exerçant plus de responsabilités dans les instances supérieures de son syndicat, il ne peut compter que sur l’appui des militants pour introduire les réformes auxquelles ses camarades flamands s’opposent. Meetings, cortèges et congrès popularisent les thèses du Mouvement populaire wallon. Cependant, l’état de santé d’André Renard inspire les plus vives inquiétudes. Hospitalisé le 7 juillet, il devait décéder quelques jours plus tard. Ses funérailles rassemblent des milliers de personnes. Les discours rendent hommage au résistant, au syndicaliste, au Wallon, au militant. Ses compagnons de lutte ne manqueront pas de rappeler son action à l’occasion d’anniversaires et une fondation verra le jour au sein de la régionale Liège-Huy-Waremme de la FGTB.

Paul Delforge

Pour une biographie plus complète, on se reportera à la notice qui lui est consacrée dans l’Encyclopédie du Mouvement wallon, sous la direction scientifique de Paul Delforge, Philippe Destatte et Micheline Libon, Charleroi, 2001, tome 3, p. 1380-1387.

...

Voilà, mits een paar franse lessen kunnen jullie mee over de communautaire haag kijken in plaats van steeds het zelfde vlaamse klokkengebeier te moeten aanhoren. Maar, we moeten wel vaststellen dat het traditionele beeld dat de meeste Vlamingen over de Walen koesteren, namelijk dat ze zéér gehecht zijn aan het begrip België wel eens niet meer helemaal... om niet te zeggen, alles behalve correct zou kunnen zijn. De toekomst zal het echter zeer snel uitwijzen...

...& MORGEN : ...gaan we bij onze Vlaamse hopmannen te rade !!



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~downloaden via onderstaande link...

Download-URL : Le Front Rouge & Syndicaliste - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL IV

20-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
19-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Cou-Cou Les Flamand(e)s !!" : Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL III

We waren gisteren ergens gekomen rond de uitbreiding van het Brussels grondgebied met een paar omliggende gemeenten. Waarbij de Walen zich vervolgens baseren op het Europees minderheden verdrag om het recht op te eisen om in ~gans~ Vlaanderen franstalige scholen op te richten …We raden al onze lezertjes toch nog eens aan om vlug terug te keren naar onze vorige kleine en bescheiden bijdrage om eens de namen van de deelnemers aan dit debat te willen nakijken. Moesten jullie soms denken dat we tijdens de opening van het nieuwe mosselseizoen wat pips zijn geworden van ons witte wijntje en ons van site hebben vergist…

Nu eens verder kijken of we ons het nieuwe territorium van deze bonte club beter kunnen inbeelden.... We begeven ons dus in het hol van de haan, want het hol van het andere beest lijkt ons eerder ongepast …in de krant Le Soir van 23/2/2008 vinden we naast een artistieke foto van Monsieur Maingain een eerste spoor … even recapituleren Monsieur Maingain heeft dus deze uitspraken gedaan ongeveer één maand na de uitleg van Professor Uyttendaele (29 januari 2008)

Het is van de hand van de lievelingsjournalist van Bart De Wever en we lezen samen met jullie :

Bron = Le Soir :
http://www.lesoir.be/actualite/belgique/politique-maingain-lance-le-2008-02-22-579579.shtml

POLITIQUE / Maingain lance le débat dans son parti

Le FDF rêve d'un Etat Wallonie-Bruxelles

PIERRE BOUILLON - samedi 23 février 2008, 09:33

LE FDF réfléchit à l'avenir du pays. Le plan : un Etat fédéral couvrant deux états fédérés, un flamand, un francophone.

L'édito de Luc Delfosse : "Bienvenue aux États-unis de Belgique"



Dimanche, réuni en congrès, le FDF ouvrira le débat sur le sort du pays et ses diverses entités. Comme Olivier Maingain l'indiquait vendredi matin en radio, et comme l'énonce l'invitation au congrès, le parti bruxellois va plancher sur une nouvelle architecture institutionnelle. Le schéma suggéré n'est pas neuf – Maingain l'a déjà évoqué à plusieurs reprises, en janvier dernier notamment. Que propose le FDF ? De créer un Etat Wallonie-Bruxelles, au sein de l'Etat Belgique.

Décortiquons : la structure serait fondée sur deux Etat fédérés – la Flandre d'une part, l'Etat Wallonie-Bruxelles d'autre part. Ces deux états auraient pour toiture l'Etat fédéral. Comme Maingain nous le précise, l'Etat Wallonie-Bruxelles serait lui-même une structure faîtière. Elle couvrirait les actuelles Région wallonne et Région bruxelloise. Eliminées : la Communauté flamande et la Communauté française – celle-ci passant le relais à ce fameux Etat Wallonie-Bruxelles.

« Etat » : un mot choisi au hasard ? Par provocation ? Maingain nous explique : « Dans certains états, les entités fédérées s'appellent états. Si j'utilise ce mot – notez que nous utilisons aussi celui de “fédération Wallonie-Bruxelles” –, c'est pour signaler à la Flandre que son souhait d'indépendance aura pour prix la perte de toute influence flamande sur Bruxelles. C'est un curseur. Plus la Flandre veut avancer dans son autonomie, plus elle perdra son influence sur Bruxelles, dont le sort ne dépendra plus que des Bruxellois et des Wallons. Le scénario proposé, c'est quoi ? La reconnaissance d'un fait régional flamand et la reconnaissance d'un fait régional Bruxelles-Wallonie. Le tout sous la charpente d'un Etat fédéral Belgique. » Et les Flamands de Bruxelles ? « On ne changerait rien à leurs droits, aujourd'hui reconnus dans les structures de la Région bruxelloise. »

Dans l'esprit de Maingain, le scénario suppose un rattachement territorial entre la Wallonie et cette Région bruxelloise aujourd'hui enclavée en Flandre.

Là où certains se bornent à plaider la « francisation » de Rhode-Saint-Genèse (cette commune flamande relie Bruxelles à la Wallonie), le président du FDF re-réclame un Bruxelles élargi à 31 communes. Soit : les 19 communes bruxelloises existantes, les 6 communes flamandes à facilités (Drogenbos, Linkebeek, Rhode, Crainhem, Wezembeek, Wemmel), cinq autres communes flamandes (Beersel, Dilbeek, Grimbergen, Leeuw-Saint-Pierre, Zaventem) et Waterloo. Ce rêve d'un « Bruxelles 31 communes » (évidemment imbuvable pour la Flandre) est fondé sur une étude de l'UCL démontrant que l'« espace bruxellois » (économique, social) est plus large que son périmètre politique.

« Nous lançons dimanche une réflexion qui va durer quelques mois, dit Maingain. Une réflexion que nous ouvrirons à des acteurs de la société civile. »

Notons que Pierre-Yves Jeholet a souligné vendredi que le plan FDF collait à ce que préconise le Mouvement réformateur. Le porte-parole du MR rappelle que l'élargissement de Bruxelles sera au menu des discussions institutionnelles.

...

Volgens ons heeft onze goeie vriend hier wel nog vlug een paar randgemeenten meer ″geannexeerd″ dan onze professor. We vinden hier Dilbeek bijvoorbeeld en niet te vergeten Zaventem wat dan waarschijnlijk Brussel Luchthaven betekent (dat nu al een apart statuut heeft). Kortom Vlaams Brabant wordt zowat geamputeerd van zijn voornaamste industriepolen…. Om het historisch slagveld van 1815 als Brusselse attractie uit te kunnen bouwen (en loerend op de gemeentebelastingen van deze residentiële gemeente…) wordt maar meteen Waterloo mee aangehecht bij Bruxelles.

De keizer zal blij zijn…

Voor onze lezertjes die tuk zijn op een boeiende franstalige speech verwijzen we hier naar de toespraak van Monsieur Maingain tijdens het FDF-congres "Fédérer la Wallonie et Bruxelles : préparer l’Etat Wallonie-Bruxelles" van 24/2/2008. Het valt ons op dat hij hier de nieuwe staat Wallonie-Bruxelles nog netjes inkapselt binnen de Belgische staat…terwijl hij toch mooi citeert uit het werk van de Waalse grondwetspecialisten zoals professor Uyttendaele van de maand tevoren…



We vinden op deze leuke site eveneens een oproep voor "de eenheid tussen de franstalige Brusselaars en de Walen", vanwege Mevrouw Spaak en Serge Moureaux. Allebei niet van de minsten binnen het Franstalige politieke landschap...

Mààààrrr... Goedhartig als we van inborst zijn, drukken we het ganse Waalse Manifest maar gemakshalve hieronder héééé-le-mààààl ~integraal~ voor jullie af... & zelfs in een extra groot lettertype voor al onze bijziende ″Vlaeminghen″... We vinden trouwens dat àl onze Vlaamse nationalisten dit maar meteen boven hun bedjes moeten hangen en hun vergeelde trouwfoto maar meteen moeten laten recycleren !!

Dus... Neus snuiten !! ...Diep adem halen en lezen !


Le manifeste part du constat que la Flandre entend mettre en cause le compromis fédéral belge, en se dirigeant soit vers le séparatisme, soit vers un confédéralisrne ouvert ou larvé, construit dans le souci exclusif de l’intérêt de la Flandre qui entend conserver les avantages de la situation actuelle tout en gommant les inconvénients de celle-ci.

Les auteurs du manifeste soulignent que le nord du pays tire un énorme profit de l’Etat fédéral belge, qui assure sa visibilité économique et commerciale et compense ses graves déficits en matière d’emploi et de produit intérieur brut en utilisant les richesses produites par les francophones, à la faveur notamment d’une surexploitation du bilinguisme imposé, tant dans l’Etat fédéral qu’à Bruxelles.

Ils montrent que la Wallonie et Bruxelles, ensemble, représentent un potentiel économique et d’emploi supérieur à celui de la Flandre, dont les faiblesses - économie dont le déclin est inéluctable, insuffisance de création d’emplois, vieillissement de la population, faiblesse du produit intérieur brut par habitant (inférieur à celui des francophones unis) - rendraient son autonomie périlleuse si elle ne pouvait plus profiter des ressources en emploi, en impôt des personnes physiques, en cotisations sociales que lui procure le système fédéral actuel.

Ils préconisent donc une union sans faille de la Wallonie et de Bruxelles et, dans la perspective d’une pression insupportable de la Flandre vers le séparatisme ou le confédéralisme (solution la plus mauvaise à leurs yeux pour les francophones) la mise sur pied d’une fédération francophone de Belgique, respectueuse de l’autonomie de ses régions constitutives mais unies dans la gestion des matières fédérales et la maîtrise de tous les paramètres politiques, économiques, sociaux ou linguistiques dans le respect de la volonté des habitants (referendum d’autodétermination) et la libre disposition des richesses produites (perceptions de l’impôt des personnes physiques et des cotisations sociales au lieu de travail).

Les auteurs veulent montrer que les Wallons et les Bruxellois, pour autant qu’ils soient unis et fermes ; n’ont rien à craindre d’un chantage de la Flandre au séparatisme car, dans ce cas de figure, c’est cette dernière qui serait perdante et non l’inverse.

Si vous adhérez au Manifeste, il suffit de le signer sur ce site en laissant vos coordonnées.

...

Wij onthouden ons van elke commentaar... *GRIJNS*

We vonden eveneens 13 goeie redenen voor de eenheid tussen Wallonië en Brussel wat eveneens boeiende lectuur oplevert… Maar die moet u op straffe van een Bedevaart op uw knieën naar Lourdes wel zelf zoeken...

...En... *PLOP* ...een eerste kaart van de nieuwe federatie duikt op..


Maar voor de twijfelaars onder jullie die denken dat we dit zelf allemaal uitvinden... er is nog duidelijker materiaal

UNE NOUVELLE STRUCTURE DU PAYS

présentée au congrès du FDF le 24 février 2009

Le scénario s’inscrit dans le cadre belge et maintient l’existence d’un Etat fédéral. Mais il retouche les étages inférieurs de l’édifice.


On supprimerait les Communautés flamande et française. On supprimerait les provinces. On conserverait les Régions flamande, bruxelloise et wallonne. La première s’appellerait Etat flamand. Les deux autres seraient chapeautées par une nouvelle structure appelée Etat Wallonie-Bruxelles, exerçant grosso modo les compétences exercées par la Communauté française.

Pourquoi tout chambouler ? S’il se définit a priori comme attaché au statu quo institutionnel, le FDF note que la Flandre se pose de plus en plus gaillardement en Etat. Et Olivier Maingain voit dans la structure qu’il propose une formule à même de « fortifier » la solidarité Bruxelles-Wallonie. Aussi, à deux, Bruxelles et Wallonie afficheraient un tonus économique comparable à celui de la Flandre. Avec son projet, le FDF voit un moyen d’éviter l’enclavement en Flandre de Bruxelles – étant dit que le scénario suppose un « raccord » territorial entre la capitale et le sud via l’annexion à Bruxelles de 12 communes (dont la wallonne Waterloo).

Dans le scénario proposé, Bruxelles ne dépend plus que des Bruxellois. L’institution communautaire s’effaçant, la Flandre serait privée de toute possibilité d’influence directe sur le sol bruxellois. De quoi désamorcer ce que Didier Gosuin appelle le « confédéralisme à la flamande » et éviter le traitement différencié entre les francophones de Bruxelles et ces Flamands de la capitale bénéficiant de l’appui financier de la Flandre, au risque de créer un « régime d’Apartheid » – Gosuin cite l’exemple de l’abonnement à la Stib (200 € pour l’écolier francophone, 40 € pour le flamand) ou ces aides sociales dont ne profitent pas les francophones de Bruxelles.

A ceux qui souhaitent que Bruxelles et Wallonie aient destin séparé – plaidoyer assis sur l’idée de deux identités culturelles différentes – Maingain répond : « Le régionalisme culturel est une insulte à l’intelligence. »

Maingain souhaite livrer son plan à une consultation populaire après l'élection régionale de 2009. Et à ceux qui le traiteraient de pyromane, il anticipe et envoie : « Ceux qui croient que l’on gagnera la course de vitesse contre le séparatisme en allant de réformette en réformette institutionnelle, ne feront que l’accélérer...

...En dit fraaie werkstuk eindigt met :

Nous avons moins à reprocher aux partis flamands de savoir ce qu’ils veulent pour la Flandre que de déplorer la peur de certains francophones d’assumer l’avenir de la Wallonie et de Bruxelles. »

[ adapté d'un texte de Pierre Bouillon, publié dans Le Soir du 25 janvier 2008 ]

Wreed schoon gezegd allemaal... Zeg nu zelf !!

Cou-Cou Les Flamand(e)s !!

...& MORGEN : ...speuren we natuurlijk verder !!



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~downloaden via onderstaande link...

Download-URL : Cou-Cou Les Flamand(e)s !! - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL III

19-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
18-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."il pue du cul" : Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL II

De Belgische scheiding vertoont veel overeenkomsten met een typische vechtscheiding. Het doet ons ook denken aan een tweetalig koppel waarvan de echtgenoot voor de rechter zegt : “Meneer de juge, ik wil scheiden want mijn vrouw wil met mij niet meer naar bed” ...waarop de vrouw meteen antwoordt : “c’est normal, Monsieur le juge, il pue du cul”

Dus geen enkele normale communicatie meer mogelijk en bovendien ligt alle schuld steeds bij de andere die steeds de boeman is. Nochtans als we wat verder rommelen op het Internet vinden we een zeer interessante tekst van het Jules Destrée-instituut daterend van 15 mei 2006 dus nog niet zo oud. Het is bovendien in vlekkeloos Nederlands opgesteld maar bewijst welke keuzes er toen moesten gemaakt worden en we vermoeden dat er intussen inderdaad wat knopen werden doorgehakt vooral rond Brussel en de band met Wallonië.

In elk geval blijkt uit de tekst dat van de mythe over het verkrampte Wallonië, een soort PS-dictatuur weinig of niets overeind blijft. Er wordt openlijk gesproken van een scheiding…

"Zo’n 35 jaar gebrek aan aandacht voor de Waalse identiteit, maken dat nu de indruk bestaat dat het streven naar autonomie in Wallonië niet langer bestaat. Maar hier blijft men wel degelijk gehecht aan de idee van een Waals territoriale ruimte met vergaande eigen bevoegdheden op bestuurlijk vlak."

We raden iedereen van harte aan om dit artikel zéér grondig & nauwkeurig te lezen om te begrijpen dat er met de huidige Vlaamse beeldvorming over Wallonië iets grondig mis loopt en dat tegen dit laatste hier weinig tegen gedaan wordt. Een samenwerking tussen Le Soir en De Standaard is de enige poging die we tot nog toe gezien hebben en daar was het zeker niet de bedoeling om het Waalse separatisme in de verf te zetten…

Dat het trouwens met de Waalse economie verre van slecht gaat werd zeer recentelijk zelfs door het VOKA vermeld. Wij citeren...

...

Tijdens de eerste negen maanden van 2007 steeg de Waalse export met 10,1 procent, in vergelijking met dezelfde periode van 2006. Wallonië doet het daarmee beter dan Vlaanderen (8,4%) en de oude EU-lidstaten. Dat blijkt uit het jaarverslag van de exportdienst van het Waals Gewest, AWEX.

...

(...) Nadere analyse toont toch aan dat er, ondanks de onmiskenbaar positieve evolutie, wat ruis zit op de boodschap.

...

We zijn dus veraf van het klassieke vijandsbeeld dat vele Vlamingen nog hebben van onze armlastige Waalse buren…

We hebben intussen ook de uitleg van Professor Uyttendaele op 29/1/2008 voor de werkgroep Wallonie-Bruxelles aandachtig gelezen, waarbij deze héél duidelijk stelt :

Je me dois aussi de vous livrer l’état d’esprit dans lequel j’ai établi la présente contribution. Prenant en compte la situation actuelle, je vais m’efforcer d’examiner quelles réformes peuvent être opérées afin, d’une part, de faire mieux fonctionner le modèle fédéral belge, et afin, d’autre part, dans le même mouvement, de jeter les bases de ce qui pourrait demain être la naissance d’un nouvel État regroupant Wallons et Bruxellois. C’est le défi qui nous a été lancé par Madame SPAAK et Monsieur BUSQUIN. Ce défi réjouit le citoyen que je suis. En effet, je suis convaincu que les Francophones n’ont rien à gagner en se cramponnant à des institutions qui ne sont plus acceptées, dans leur état actuel, par l’ensemble des partis démocratiques flamands. Il nous faut profiter des exigences flamandes de l’heure pour renforcer la solidarité entre Wallons et Bruxellois dans le cadre belge, mais en ayant toujours à l’esprit que, plus tard peut-être, ce cadre pourrait disparaître. La première révolution qui doit se faire dans le monde francophone n’a rien de juridique. Il s’agit de juguler la peur, de cesser de craindre le séparatisme flamand et la meilleure manière de le combattre est assurément de s’y préparer.

Une telle démarche n’est évidemment pas anodine car il existe des compromis qui sont parfaitement acceptables dans une logique belge et qui ne le seraient si l’on prend en compte l’hypothèse d’un possible éclatement du pays. Un exemple suffit à le démontrer. La solution imaginée en 2005 pour résoudre la question de l’arrondissement électoral de Bruxelles-Hal-Vilvorde était pleinement satisfaisante pour les Francophones dans l’hypothèse de la pérennité de la Belgique. Elle ne présente pas les mêmes avantages si l’on se situe dans l’hypothèse de l’éclatement du pays. Dans ce cas, en effet, la priorité n’est plus de permettre à des Francophones établis dans la région de langue de néerlandaise d’exprimer leur vote dans un collège électoral comprenant Bruxelles, mais bien de désenclaver la capitale et d’établir une continuité territoriale entre celle-ci et la Wallonie1.

En vervolgens de niet onbelangrijke voetnoot :

1 L’élargissement de la Région de Bruxelles-Capitale n’est qu’une manière de désenclaver Bruxelles. Cet objectif peut être atteint par l’inclusion de la commune de Rhode-Saint- Genèse – et éventuellement de Linkebeek qui la jouxte – dans la région bilingue de Bruxelles-Capitale. Il peut également être réalisé par l’inclusion de cette commune dans la région de langue française, Rhode-Saint-Genèse devenant alors une commune wallonne. Enfin, le désenclavement peut également être opéré par l’inclusion dans la région bilingue de Bruxelles-Capitale ou dans la région de langue française de l’un des axes routiers reliant Bruxelles à la Wallonie. En tout état de cause, une telle réforme ne pourra être opérée que moyennant le vote d’une loi à majorité spéciale, l’article 4 de la Constitution prévoyant que les limites des quatre régions linguistiques.

...

Vermits jullie nu het linkje naar de integrale tekst hebben moeten jullie de rest maar zelf opzoeken en uiteraard zelf verder lezen…

Wat verder vonden we eveneens een lezenswaardig stukje van Professor Verdussen over de minderheden buiten Wallonie-Bruxelles, waar we volgende bemerking in het vetjes lezen :

La mise en place d’un espace Wallonie-Bruxelles alliant efficacité et solidarité passe par une réelle prise en compte des valeurs identitaires des francophones qui sont établis sur une autre portion du territoire belge et qui y ont le statut de groupe minoritaire.

La mise en place d’un espace Wallonie-Bruxelles alliant efficacité et solidarité passe par une réelle prise en compte des valeurs identitaires des francophones qui sont établis sur une autre portion du territoire belge et qui y ont le statut de groupe minoritaire.

En... :

Première observation. De toutes les formules envisageables, l’élargissement du territoire de la Région bruxelloise, englobant un nombre significatif de communes, est la solution la plus apte à conduire à une amélioration sensible des droits linguistiques de la minorité francophone ou, à tout le moins, d’un nombre substantiel de personnes appartenant à cette minorité. Cette formule s’impose avec d’autant plus d’évidence qu’elle répond également à de très pressants impératifs socioéconomiques, même si les communes concernées par ces impératifs ne recoupent pas nécessairement celles qui sont confrontées à un problème minoritaire. La formule de l’élargissement territorial n’est pas pour autant la panacée pour tous les francophones, puisqu’elle ne concerne pas les francophones domiciliés dans une autre commune de la région de langue néerlandaise ou de la région de langue allemande. C’est pourquoi elle doit être complétée par d’autres formules. On pense ici tout spécialement à la possibilité qu’ont les francophones d’initier la conclusion d’accords de coopération, par exemple en matière culturelle.

...En wat verder... :

...

Les francophones ne devraient-ils pas, en conséquence, se montrer intransigeants sur les revendications linguistiques liées à leur identité culturelle et, à l’inverse, davantage accommodants sur les revendications linguistiques plus fonctionnelles ? Un tel état d’esprit permettrait d’imaginer des pistes plus innovantes. Est-il absolument irréaliste, par exemple, d’envisager un réaménagement des champs de compétences des communautés, en leur permettant de prendre des initiatives culturelles ou de créer des écoles en n’importe quel endroit du territoire national ? A l’évidence, le concept même de « frontières » s’en trouverait profondément revisité.

...

En de rest laat ik ook over aan jullie persoonlijke lectuur…en indien jullie niet voldoende Frans kennen... *GRIJNS ...is dat ~dikke~ pech want we vertalen het lekker niet !! Het zal jullie leren steeds maar weer héél pretentieus te denken dat het toch niet nodig is om tweetalig te zijn in dit kleine landje...

Is dit Waalse separatisme een recent modeverschijnsel ? Een aandachtige lezer van bovenvermeld artikel heeft gemerkt dat er ergens sprake was van een congres in 1945...

..En in 1945 stemde het Waals congres reeds voor een aansluiting bij Frankrijk...

...

We gaan morgen verder...!!

...



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~downloaden via onderstaande link...

Download-URL : il pue du cul - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL II

18-07-2008 om 17:12 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
17-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Bye bye Belgium" - Le docu-fiction de la RTBF sur l'indépendance de la Flandre.

In het kader van onze beschouwingen over een "Een Nieuwe Staat" laten we jullie nog eens naar de "docu-fiction" kijken die de RTBF alweer enkele jaren geleden gemaakt heeft.

Eerlijk gezegd, het heeft ons héél wat bloed, zweet & tranen gekost om het mooie kleinnood op te snorren... Màààrrr... hij staat er & zoals u intussen weet, voor de goeie zaak hebben we véél, zoniet héél veel over...

Wij wensen er jullie in elk geval veel plezier mee & we hopen... dat ie je alvast voortaan wat verder laat kijken dan jullie eigenwijze neusje lang is !

...

"Bye bye Belgium"
Le docu-fiction de la RTBF sur l'indépendance de la Flandre.




... *GRIJNS* ...



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~downloaden via onderstaande link...

Download-URL : "Bye bye Belgium" - Le docu-fiction de la RTBF sur l'indépendance de la Flandre - EXTRA

17-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Een Nieuwe staat" : Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL I

Omdat wij niet willen meedoen aan de favorieten debatjes of meningen die momenteel op de meeste politieke (en soms andere) Vlaamse blogs plaats vinden zullen wij er voor kiezen om eventjes over de haag te kijken naar feiten en niet naar gezever en gelul. Het niveau van de meeste blogs is immers niet al te hoog en vervalt meestal in de gekende emotionele clichés over de terechte Vlaamse eisen en het hautaine “non” van de Franstaligen. Is dat nu echt zo of wat vinden we achter de haag, bij onze Waalse buren…

In de meeste Vlaamse commentaren en hoofden gaat men er van uit dat er twee grote en tegengestelde ideeën bestaan rond het communautair gekrakeel. Enerzijds Vlaanderen dat natuurlijk als slachtoffer van de Franstalige discriminatie uiteindelijk bijna niet anders zal kunnen dan zich af te scheuren omdat de andere kant toch niet wil luisteren. Is dat zo ?

Wel, tot onze eigen grote verwondering blijkt dat dus helemaal niet te kloppen. Zeker en vast niet bij de Waalse politieke elites en ongeacht hun kleur of ideologie.

Wallonië lijkt net erg goed geluisterd te hebben naar de Vlamingen en heeft zo zijn conclusies getrokken. Wat zijn nu deze conclusies ? Volgens onze waarnemingen is er sinds korte tijd een zeer snelle radicalisering bezig, de Waalse politici lijken het Belgische model volledig op te geven. Ze vertrekken allemaal vanuit een volledig nieuw concept namelijk wat zij Wallonie-Bruxelles noemen. Is dat reeds een nieuwe staat of wat is dat? Daar is moeilijk een antwoord op te geven maar “het” vertoont in elk geval alle kenmerken van een beginnende staatsvorming. (NIET hervorming dus, maar wèl degelijk vorming !)

Je googelt naar Google.be en kiest voor de Franstalige versie. Vervolgens tik je de twee magische woorden Bruxelles Wallonië in …een ganse nieuwe wereld opent zich…Voor de meeste Vlamingen, laten we ze Jan met de pet en Marie met de snot noemen, totaal onbekend. Jan en Marie wisten wel dat er een aantal radbrakers zoals De Wever, De Decker en De Winter Vlaamse onafhankelijkheid wilden, maar daarmee was de kous af. Langs de andere kant wilden alle walen Belg blijven dachten ze. Wel zij dwalen !! Even mee googelen ...

De voornaamste site is http://www.groupewalloniebruxelles.be/

En qualité de Présidents, nous sommes conscients, pour notre société de demain, de l’enjeu primordial que représente la mise sur pied de ce groupe de travail qui réfléchit à l’avenir de nos institutions francophones, dans le cadre d’un état fédéral équilibré et solidaire pour une Communauté française forte et deux Régions – wallonne et bruxelloise –, chacune établie dans ses compétences propres.

Het gaat dus over een werkgroep die moet nadenken over de Franstalige instellingen binnen een evenwichtige federale staat…enz…

Niks aan de hand …

Wie zit in deze werkgroep ?!...

Wel... Heel veel schoon volk !... Leest u eventjes mee...

Co-Présidents

# Mme Antoinette SPAAK (MR) - Ministre d’Etat - Bruxelles

# M. Philippe BUSQUIN (PS) - Ministre d’Etat, Député européen - Hainaut (Seneffe)



Personnes issues des partis politiques

PS

# Mme Anne-Sylvie MOUZON - Députée régionale - Bruxelles

# Mme Isabelle SIMONIS - Députée régionale et communautaire - Liège (Bourgmestre de Flémalle)

# M. Christophe COLLIGNON - Député régional et communautaire - Sénateur de communauté - Huy-Waremme

# M. Rudy VERVOORT - Député régional et communautaire - Bruxelles



MR

# Mme Françoise SCHEPMANS - Députée régionale (Présidente de groupe MR) et communautaire (Vice-Présidente du Parlement de la Communauté française) - Bruxelles

# M. Richard MILLER - Député régional et communautaire - Hainaut (Mons)

# M. Philippe MONFILS - Ministre d’Etat, Sénateur - Liège

# Olivier MAINGAIN - Député fédéral - Bruxelles (Bourgmestre de Woluwe-Saint-Lambert)



CDH

# Mme Anne-Marie CORBISIER - Députée régionale et communautaire (Présidente de groupe cdH) - Charleroi

# M. Michel de LAMOTTE - Député régional et communautaire - Liège

# M. André du BUS de WARNAFFE - Député régional et communautaire - Bruxelles

# M. Denis GRIMBERGHS - Député régional (Président de groupe cdH du Parlement de la Région de Bruxelles-Capitale) - Bruxelles



ECOLO

# Mme Dominique BRAECKMAN - Députée régionale - Bruxelles

# M. Marcel CHERON - Député régional et communautaire (Chef de groupe Ecolo au Parlement de la Communauté française) - Sénateur de Communauté - Brabant wallon (Nivelles)

# M. José DARAS - Sénateur (Président de groupe Ecolo) et Ministre d’Etat - Liège

# M. Christos DOULKERIDIS - Député régional et Président du Parlement francophone bruxellois - Bruxelles



Personnes issues de la société civile

# M. Felipe VANKEIRSBLICK - Président Comité Bruxellois de la CSC

# M. Raymond COUMONT - Président Comité régional Wallon CSC

# M. Philippe VAN MUYLDER - Secrétaire général Interrégionale Bruxelles - FGTB

# M. Jean-Claude VANDERMEEREN - Secrétaire général Interrégionale Wallonne – FGTB

# M. Jean-Claude DAOUST - Président F.E.B.

# M. Claude DESSEILLE - retraité - Union des entreprises de Bruxelles

# Mme Valérie SARETO - Secrétaire générale adjointe Union des Classes Moyennes

# M. J.-F. CHAMPAGNE - Secrétaire général Fédération Wallonne des Agriculteurs

# M. Bernard DE BACKER - Secrétaire national Fédération des Mutualités Socialistes

# M. Brice MANY - Président Conseil de la Jeunesse Catholique

# M. Bernard RENTIER - Recteur Université de Liège

# Mme M.-J. SIMOEN - Secrétaire générale F.N.R.S.

# Mme Nicole DELCOUR -Directrice "Les Chanterelles" association

# Mme Eliane DEPROOST - Secrétaire générale Centre d'Action Laïque

# Mme Alda GREOLI-COLSON - Secrétaire nationale Alliance Nationale des Mutualités Chrétiennes

# Docteur Alain MASKENS - Président Manifesto asbl

# M. Dieudonné KABONGO - Comédien

# M. Jean-Yves SALIEZ - Secrétaire général Inter-Environnement Wallonie

Dus de ganse Waalse politieke elite zoals we ze zullen noemen zonder prejoratieve bijklank te willen hanteren.

Wanneer we nu echter wat gaan rondneuzen in de agenda en de rapporten en verslagen waarvan sommigen integraal terug te vinden zijn op de site dan stellen we echter vast dat het federale kader blijkbaar maar een tijdelijk karakter heeft want dat er volop wordt nagedacht over een eventuele splitsing…

We beperken ons tot het meest recente verslag namelijk dat van :

10 juillet 2008 - Rapport sur l'état des travaux du Groupe Wallonie-Bruxelles, présenté par Mme Antoinette Spaak et M. Philippe Busquin

("ce rapport est un état des travaux du Groupe Wallonie- Bruxelles au 10 juillet 2008")

Ondanks het feit dat Minister-President Mevrouw Arena in haar inleiding nog binnen de federale lijntjes tracht te kleuren, lezen we toch als : “face à l’avenir incertain de la Belgique”…

Even verder in de tekst vinden we ook : “Comment répondre aux inquiétudes suscitées par l’évolution de l’Etat Fédéral et la perspective du séparatisme”...

Te onthouden (!!) is dat de werkgroep achter gesloten deuren vergadert en dat na elke voltallige vergadering een persontmoeting plaats vindt en een perscommuniqué verspreid wordt. Sommige documenten zijn beschikbaar op de site.

Valt eveneens te noteren dat je op géén enkel document een simpele copy-paste kan toepassen... Wat wij ...*GRIJNS*... toch dikwijls als "verdacht" ervaren...

Verder laten we jullie maar rustig zelf snuisteren in een aantal documenten en jullie zullen merken dat er zeer vaak gepraat wordt over de toekomstige leefbaarheid van Wallonie-Bruxelles.

We hebben daar trouwens geen problemen mee, vermits dat het de taak van elke politicus er in bestaat om de toekomst voor te bereiden…Maar dat verhaaltje van de Walen die in België willen blijven klopt dus niet meer ! Je moet verder maar eventjes Op de andere vondsten gaan kijken die het googelduo ″Bruxelles - Wallonie″ heeft opgeleverd en je zal meteen merken dat er al heel wat verenigingen deze titulatuur voeren…

Voor onze linkse Vlamingen die nu nog dachten dat het ABVV/FGTB nog een dam zou opwerpen tegen dergelijke separatistische tendensen willen we graag verwijzen naar de site van de Waalse metallo’s, één van de sterkste rode vakbondssectoren in Wallonië !!

Bij de “homepage” zal je bovenaan reeds het logo opmerken van “Metallos MWB” Waarvoor MWB staat wordt nergens gespecifieerd maar het staat voor “Metallos Wallonie-Bruxelles !!

Het verhaal over de communautaire splitsing van de metaalarbeidersbond is bekend omdat Herwig Jorissen de Vlaamse voorzitter er van beschuldigd werd om ooit lid te zijn geweest bij het VMO. Daarom werd deze centrale in een Vlaamse en een Waalse vleugel opgesplitst. We verwijzen ook nog naar het mysterieuse "ongecensureerde" artikel van Herwig Jorissen op de Vlaamse tegenhanger dat eindigt met de voetnoot :

(*) In de print - editie van de Nieuwe Werker is "als autonome Vlaamse centrale" gecensureerd en vervangen door ABVV-Metaal

De MWB speelt het dus iets discreter…

...



DOWLOAD :
...& Handig, maar vooral goedhartig als we zijn, hebben we natuurlijk voor een papieren versie van dit artikel gezorgd. Je kunt dit document in pdf-vorm ~& uiteraard probleemloos af te printen~downloaden via onderstaande link...

Download-URL : Een Nieuwe staat - Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL I

17-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
16-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.iPhone 3G-hype... *(no comment)


.

16-07-2008 om 12:56 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen....Er Ligt Een Staat Te Sterven...


René De Clercq (ter dood veroordeeld als activist op 17 april 1920)










Laten we onszelf zijn, boersch zoo ge wilt, maar forsch!



Het is dus zo ver... onzen Yves Leterme heeft zijn ontslag aangeboden aan de koning... Een aantal mensen &/of strekkingen denken dat nu het grote historische moment zeer dichtbij komt of er intussen al is. ...& We moeten inderdaad vaststellen dat de N-VA er vrij goed in geslaagd is gans het politiek debat naar zich toe te trekken. Buiten de Vlaamse eisen voor meer bevoegdheden, de "verdamping" van de federale staat & natuurlijk B-H-V hebben we weinig andere geluiden gehoord vanuit de Wetstraat... Leterme werd dus volledig gegijzeld binnen zijn eigen kartel van Christen-democraten & separatisten & kon dus geen enkele kant meer uit. Hoe lang het kartel nog zal stand houden is koffiedik kijken, maar het is alleen de vraag hoelang.N...& dus niet, houdt het stand ja of neen. Het bewijst alleen op welke stompzinnige & vooral kortzichtige manier de top van CD&V het kartel met N-VA ooit heeft goedgekeurd. Ze moesten de verkiezingen winnen tot elke prijs. Punt. Het is hen ook mooi gelukt, maar nu zal de factuur moeten betaald worden. N-VA eruit gooien of N-VA die vrijwillig opstapt. Beide scenario’s zijn ideaal om het goedgelovige Vlaamse volkje een zoveelste historisch-verraadverhaaltje te kunnen verkopen met de Dewever-boys en -girls als nieuwe martelaren. Resultaat : ze gaan, natuurlijk met opgeheven hoofd na dergelijke kaakslag, op eigen vleugeltjes vliegen & nemen dan maar een ganse bende ontgoochelde CD&V'rs mee naar hun nieuwe vluchthaven. Gedaan met de eensgezinde CD&V. Partij om zeep... mooie langetermijnvisie... Aan de andere kant bij De Wever & C° liggen wel al onmiddellijk enkele bouwplannen klaar voor hun nieuwe vluchthuisje. De Decker lonkt daar met zijn rechtse & eveneens separatistische LDD-lijst. Binnen het Vlaams Behang rommelt het al een tijdje tussen de ouwe fundamentalisten met donkerzwart randje & een aantal fracties die het wel zien zitten om eindelijk het cordon sanitaire te doorbreken & een onafhankelijk, maar vooral een super-rechts Vlaanderen uit te bouwen. Forza Flandria wenkt & hoe !! We zijn er nog amper één neuslengte van verwijderd…. Naargelang de grootte van de groep die met De Wever de CD&V zal verlaten & de grootte van de groep die uit het Vlaams Behang overkomt is deze groep wel in staat om een vrij behoorlijk verkiezingsresultaat neer te zetten dat vooral dan zal kunnen profiteren van het massale "foert"-gevoel bij de Vlamingen. Zelf blijken ze te spelen met een 40% ideaal. Helemaal onrealistisch lijkt ons dat inderdaad niet. Of ze daarmee de onafhankelijkheid zullen kunnen uitroepen is een ander verhaal. Dat lijkt misschien simpel in allerlei leuke speeches. De praktijk is dat je met twee, nee met drie partners, moet beslissen over de boedelscheiding. Wallonië & Brussel hebben immers ook nog een vinger in dàt papje. ...& Zoals we nu al een tijdje gemerkt hebben, is het kwaad kersen eten met de franstaligen. Dat zal niet veranderen & er zal dus hoe dan ook een prijs moeten betaald worden. ...& Hoogst waarschijnlijk zal die prijs bij een definitieve scheiding zelfs heel wat hoger liggen dan verwacht & ingeschat, maar daar liggen deze luitjes natuurlijk niet van wakker ! ...& Vlaanderen & de Vlaamse eisen zullen hun worst wezen. Waar het echter wel om draait is dat er een RECHTS Vlaanderen komt, met of zonder een corridor door het Zoniënwoud, met of zonder een paar gemeenten rond Brussel... zoveel is zeker !

...& Waar zit links in dit àlles ?!... De SP-A wil niet mee doen aan gans het debat over de staatshervorming op een paar jongens zoals Vandenbroecke na. Da’s een strategie die natuurlijk lonend zou kunnen zijn, omdat we weten dat de grote meerderheid gans de heisa over B-H-V en staatshervorming stilaan str*ntbeu begint te worden. Helaas slagen onze "linksen", mee door hun interne verdeeldheid over het al of niet deelnemen aan het debat, er maar niet in om enig wervend discours naar hun kiezers te brengen. Je merkt dat in de opiniepeilingen & dan vooral bij de jongeren, dat de kiesintenties om op de rooie kameraden te stemmen met een vergrootglas ver moeten gezocht worden. Dus géén weerwerk = géén stemmen !! Enige poging om links te hergroeperen met inbegrip van de ACW-strekking die al een tijdje dreigt uit het zinkend CD&V –bootje te vallen hebben we nog niet gezien. Heibel en ambras tussen de roze ballerina enerzijds en de rode voorzitter van het kunstenaarsdorp Doel des te meer...

Links Vlaanderen moet immers ook niet hopen op enig begrip bij links Wallonië. Als ze daar op zitten te wachten dreigen ze er erg bekaaid van af te komen. Er lijkt ons immers een “duivelspact” in de maak tussen het rechtse Forza Flandria & het Linkse Wallonië & daar willen we jullie de volgende dagen mee "vermeien ende amuseren"... *GRIJNS* ... We zullen wat snuffelen in het rechtse Forza-Flandriakamp & wat snuisteren in het linkse Waalse kamp... & u dan alsnog onze leuke bevindingen meedelen !

Hier zullen we voorlopig eindigen zoals we begonnen met de grote volksdichter, de bard van Vlaanderen & natuurlijk de grote drinkebroer... René De Clercq (14/11/1877 – 12/06/1932) ...want wij beginnen ons al stilaan om te scholen om ons des te beter te integreren in het Vlaanderen van de toekomst... !!

...









Onze handen en tanden zijn er klaar voor!

...



MORGEN : "Een Nieuwe staat" : Wallonie-Bruxelles tegen Vlaanderen – DEEL I

16-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
15-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.COMMUNICATION DE SERVICE - DIENSTMEDEDELING








MORGEN : ...Er Ligt Een Staat Te Sterven...

...

15-07-2008 om 21:25 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het energiedebat - PART XIII :

Binnen de context van onze reeks beschouwingen over energie is het nogal vrij cruciaal om een stuk van onze Belgische Vaderlandse Geschiedenis te kennen op het vlak van energie & energie-verstrekking, evenals van de toch wel belangrijke ~niet onaanzienlijke~ rol die de verschildende politieke partijen &/of andere belangengroeperingen daarin speelden, om daarin al dan niet te komen tot prijs- & andere afspraken.

Tot op dat ogenblik speelde "het Controlecomité voor Gas en Elektriciteit" samen met ″Comité voor Energie″ dus decennia lang een centrale rol in het Belgische energiebeleid... 't is dat je 't maar weet...

Om u enigszins inzicht te geven in dit grote schaakspel van financiele & àndere ~grote~ belangen zullen we het vandaag eventjes hebben over ~de rol van~ het ″Nationaal Comité voor Energie″... morgen volgt dan het ″Controlecomité voor Gas en Elektriciteit″...

...

Als op 20 januari 2006 het ″Nationaal Comité voor Energie″ heeft opgehouden met te bestaan, dan is daar ook wel het één & ander aan vooraf gegaan...

NVDR : Voor de goede orde is het nogal vrij belangrijk dat u dit alles beschouwt in de tijdsgeest die er toen heerste. Men was "In dy daeghen" nogal vrij euforisch & optimistisch over het effect van de liberalisering van de energiemarkt op de energieprijzen... & wij vrezen dat er toen nogal wat beoordelingsfouten & inschattingsfouten zijn gemaakt die ons ~nog~ tot op de dag van vandaag & in de toekomst nog ~zullen~ parten spelen & dat met alle gevolgen vandien...

Op donderdag 22 april 1999 was er in de Belgische senaat een plenaire vergadering... We citeren hierbij uit het Beknopt verslag van 22/4/1999 over het "Voorstel van resolutie betreffende de samenstelling van het Controlecomité voor de Elektriciteit en het Gas (van de heer Bert Anciaux; Gedr. St. 1-1146)" ...

Algemene bespreking

De heer Johan Weyts (CVP), rapporteur. - Het wetsontwerp betreffende de organisatie van de elektriciteitsmarkt heeft tot doel de Europese richtlijn 96/92 betreffende de interne markt voor elektriciteit om te zetten in Belgisch recht. De markt voor de productie van elektriciteit wordt geleidelijk en gedeeltelijk opengesteld door "in aanmerking komende" afnemers in de mogelijkheid te stellen om rechtstreekse leveringscontracten te sluiten met de producenten.

In de inleidende uiteenzetting heeft de bevoegde minister de doelstellingen van de regering uiteengezet alsook haar standpunt inzake thema’s die tijdens de Kamerbespreking ter sprake kwamen, met name de bescherming van klanten die niet onmiddellijk in aanmerking komen, de sociale aspecten van de leveringsvoorwaarden, de milieuaspecten, de bevoorradingszekerheid en het tempo van de openstelling.

Door sommige leden werd gewezen op de overhaasting van de omzetting. De minister wees echter op de deadline van 19 februari 1999. Bovendien werden een beleidsnota en een voorontwerp opgesteld, werden de gewesten geraadpleegd en werden talrijke adviezen ingewonnen.

Het onderscheid tussen productie, distributie en transport kwam aan bod evenals de stranded costs. Er werd gerefereerd aan de brief van de voorganger van de minister waarin werd gepleit voor de verruiming van de stranded costs.

Er werd gevraagd waarom het Nationaal Comité voor de Energie niet werd bijeengeroepen. De minister wees er op dat het delicaat was dit Comité een advies te vragen over een ontwerp dat de afschaffing van dit Comité inhoudt. Bovendien hield de Kamer hoorzittingen en werden talrijke adviezen ingewonnen.

Een lid vroeg of artikel 173 van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 kon worden afgeschaft door een gewone wet. De minister antwoordde dat volgens die bijzondere wet de federale overheid bevoegd is voor het nationaal uitrustingsprogramma. Indien hierbij wordt geraakt aan de grote lijnen van het nationaal energiebeleid moet overleg met de gewesten worden gepleegd. Dit overleg vond plaats op basis van een oriënteringsnota.

Een lid dat meende dat te veel bevoegdheden aan de Koning werden gedelegeerd. De minister verwees naar de opmerkingen van de Raad van State en de vereiste van technische flexibiliteit.

De commissie heeft geen enkel amendement aangenomen. Zij nam het geëvoceerde wetsontwerp aan met acht stemmen tegen één en besliste dat het wetsvoorstel betreffende de levering aan het openbare net van elektriciteit opgewekt uit hernieuwbare energiebronnen en het voorstel van resolutie betreffende de samenstelling van het Controlecomité voor de Elektriciteit en het Gas overbodig zijn geworden. (Applaus)

De heer Poncelet, vice-eerste minister en minister van Landsverdediging, belast met Energie (in het Frans).- Dit ontwerp is grondig besproken, zowel in de Kamer als in de Senaatscommissie. Ik heb grote inspanningen geleverd om bij de opgeworpen problemen uitleg te geven. Ik heb er ook op gewezen hoezeer de regering het statuut van de werknemers in die sector ter harte heeft genomen.

- De algemene bespreking is gesloten.

...

Als intelligent antwoord kan dat natuurlijk tellen... & wat ons betreft, het behoeft geen verdere commentaar...

...& Zelfs de CREG werd hierin om advies gevraagd. Het "ontwerp van Koninklijk Besluit betreffende de ontbinding van het Nationaal Comité voor de Energie" van 6 juli 2000 bevat o.a. het volgende...

...



( ... )

Art. 4. Het ontwerp behandelt niet expliciet het probleem van de overdracht van de bevoegdheden van het comité. Krachtens de bepalingen van de elektriciteitswet en de wet van 29 april 1999 betreffende de organisatie van de gasmarkt & het statuut van de elektriciteitsproducenten, blijven voor het comité slechts zéér weinig, zoniet géén bevoegdheden over. Uit bezorgdheid om de procedures te vereenvoudigen, keurt de CREG dit standpunt goed.

( ... )

...

Blijkbaar leverde het voor onze dames & heren politici géén enkel probleem op dat de CREG ten aanzien van de elektriciteitsproducenten "slechts zéér weinig, zoniet géén bevoegdheden" meer hadden... Maar, zoals intussen alom bekend, het politieke theater zweeg in alle Belgische landstalen... er waren blijkbaar géén protesten, laat staan dat er aanpassingen &/of wijzigingen werden doorgevoerd...

...& zo geschiedde het...

Op 13 januari 2006 werd er een persbericht van de ministerraad verspreid via het International Press Center - Brussels ~internationaal perscentrum opgegericht door de federale regering in juli 2000~ over de ontbinding van het Nationaal "Comité voor Energie"...

Persbericht van de ministerraad van 13 januari 2006

Ontbinding van het Nationaal Comité voor Energie: overdracht van bevoegdheden en goederen

De Ministerrraad keurde een ontwerp van koninklijk besluit goed betreffende de ontbinding van het nationaal comité voor de energie. Het ontwerp is een voorstel van de heer Marc Verwilghen, Minister van Energie.

Het ontwerp voert de ontbinding uit die artikel 34 van de elektriciteitswet (*) voorziet. Het regelt de overdracht van de bevoegdheden, goederen, rechten en verplichtingen.

Artikelen 1 en 2 regelen de kwestie van de overdracht van de goederen, rechten en plichten van het Federaal comité voor Energie naar FOD Economie, KMO, Middenstand en Energie. De stafdienst budget en beheerscontrole van FOD Economie stelt er een inventaris van op.

Artikelen 3 en 4 behandelen de overdracht van de bevoegdheden en opdrachten van het comité naar de Centrale raad voor het bedrijfsleven, in de mate dat dit met de bevoegheidsverdeling inzake energie overeenkomt.

Door de overdracht wordt ook het KB van 12 december 1975 houdende instelling van een Nationaal comité voor energie opgeheven.

Het ontwerp is aangepast aan de opmerkingen van de Raad van State en de Minister van Ambtenarenzaken.

(*) wet van 29 april 1999 betreffende de organisatie van de elektriciteitsmarkt, die op 10 januari 2000 in werking trad.

...

Op 20 januari 2006 verschijnt het Koninklijk Besluit in het Belgisch Staatsblad betreffende de ontbinding van het Nationaal Comité voor de Energie

...

( ... )

Art. 3. De bevoegdheden en opdrachten van het Nationaal Comité voor de Energie, zoals vastgelegd in artikel 2 van het koninklijk besluit van 12 december 1975 houdende de instelling van een Nationaal Comité voor de Energie worden overgedragen aan de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven, in zoverre ze betrekking hebben op de federale bevoegdheden inzake energie.

Art. 4. Het koninklijk besluit van 12 december 1975 houdende instelling van een Nationaal Comité voor de Energie, gewijzigd bij het koninklijk besluit van 23 november 1977, wordt opgeheven.

Art. 5. Dit besluit treedt in werking de dag waarop het in het Belgisch Staatsblad wordt bekendgemaakt.

( ... )

...

...Het "Nationaal Comité voor Energie" was niet meer... & waarschijnlijk tot grote opluchting van enkele belanghebbende partijen, die niets liever hadden dan dat dit Comité verdween & vooral dan in combinatie met het verdwijnen van het ~gevreesde~ ″Controlecomité voor Gas en Elektriciteit″ - zie onze bijdrage morgen.



Wat waren nu juist die fameuze bevoegdheden ?

We vinden hierover een zeer interessante uitleg bij enen Luc Barbé een kopstuk bij onze groene vrienden en vriendinnen en in vroegere tijden één van de meest intelligente jongens op het kabinet van Olivier Deleuze (Ecolo)die ooit nog bevoegd was voor energie

NVDR : ...wij citeren hier vrijelijk de partijen tekst die wij relevant vinden voor 't door ons besproken onderwerp. Wie ten andere hierover meer wil lezen moet maar bovenstaande link aantreffen waar ie dan de volledige 15 pagina-lange tekst van Barbé kan lezen... Daar waar er tussen alinea's ( ... ) staat wil dit zeggen dat hier een stuk tekst van tussen werd gelaten !

...

NATIONAAL COMITE VOOR DE ENERGIE

Het Controlecomité voor de elektriciteit en het gas speelde dus decennia een centrale rol in het Belgische energiebeleid. Een instelling die nog minder gekend is, is het “Nationaal Comité voor de Energie”. Het werd onder impuls van de socialisten opgericht in 1975. De samenstelling geleek sterk op die van het Controlecomité voor de elektriciteit en het gas. Het Nationaal Comité voor de Energie had onder meer als opdracht advies uit te brengen over energiedossiers en het beleid op te volgen, op de eerste plaats via de nationale uitrustingsplannen. Daarin werden de grote investeringen in nieuwe elektriciteitscentrales opgenomen. Het Nationaal Comité voor de Energie heeft een belangrijke rol gespeeld in het afwijzen van de bouw van een achtste kerncentrale, dit onder druk van het ABVV en de milieubeweging.

In april ’99 werd het Nationaal Comité voor de Energie bij wet afgeschaft. Pittig detail: de secretaris-generaal van het Controlecomité voor de elektriciteit en het gas was een Vlaming, die van het Nationaal Comité voor de Energie een Franstalige. De Vlaming had een etiket “CD&V, kant patronaat”, de Franstalige was een ABVV’er. De klassieke evenwichten tussen noord en zuid, tussen patronaat en vakbond en tussen katholiek en vrijzinnig waren gegarandeerd. Toeval of niet, het Nationaal Comité voor de Energie heeft, behalve in enkele dossiers, nooit de dynamiek en de macht ontwikkeld zoals het Controlecomité voor de elektriciteit en het gas dat gedaan heeft. Het was volgens mij te veel een stoorzender van de pactencultuur in de sector, onder andere omdat de secretaris-generaal een strijdsyndicalist was die hard vocht tegen monopoliewinsten en durfde ingaan tegen de grote financiële belangen die op het spel stonden….

( ... )

Daarbij was ook aandacht voor rationeel energiegebruik en hernieuwbare energieën. In 1976 installeerde de regering het Nationaal Comité voor de Energie, waarover ik het hierboven al had. Dat Comité zou zich onder meer buigen over de uitrustingsplannen en dus over de vraag of ons land een achtste kerncentrale nodig had. De secretaris-generaal was een zeer gedreven ABVV’er die jaren zou sleuren en trekken om een tegenmacht uit te bouwen. Expertise en kennis van de sector vond hij cruciaal. Het netwerk van mensen dat zich rond Wetenschapsbeleid en het Nationaal Comité voor de Energie in die jaren vormde, slaagde erin om een stevige vuist te maken tegen de elektriciteitssector. De achtste kerncentrale kwam er niet. Dat had niet alleen te maken met de Tsjernobylcatastrofe, die een uppercut gaf aan de nucleaire sector, en met de technologische ontwikkelingen zoals de beschikbaarheid van nieuwe gascentrales, maar ook met het verzet van het Nationaal Comité voor de Energie.

( ... )

Ik denk dat Electrabel en de mensen errond al jaren een beleid voeren van monopolisering van knowhow en kennis. Energiebeleid is een deksels technische kwestie. Wie wil discussiëren met Electrabel over kernenergie of warmtekrachtkoppeling moet beschikken over heel veel kennis. Electrabel wou en wil die discussies vermijden. De administratie energie moest dus klein blijven. Het Controlecomité voor de Elektriciteit en het Gas mocht niet over veel expertise beschikken en had dus maar een heel klein secretariaat. Alle belangrijke berekeningen werden door de elektriciteitssector gedaan. Dat kennismonopolie van de sector werd bij mijn weten maar één keer echt bedreigd. In 1975 werd onder de coördinatie van de “Dienst voor Programmatie van het Wetenschapsbeleid”, een onderdeel van de nationale overheid, een onderzoeksprogramma aangaande niet-nucleaire energie gestart. Daarbij was ook aandacht voor rationeel energiegebruik en hernieuwbare energieën. In 1976 installeerde de regering het Nationaal Comité voor de Energie, waarover ik het hierboven al had. Dat Comité zou zich onder meer buigen over de uitrustingsplannen en dus over de vraag of ons land een achtste kerncentrale nodig had. De secretaris-generaal was een zeer gedreven ABVV’er die jaren zou sleuren en trekken om een tegenmacht uit te bouwen. Expertise en kennis van de sector vond hij cruciaal. Het netwerk van mensen dat zich rond Wetenschapsbeleid en het Nationaal Comité voor de Energie in die jaren vormde, slaagde erin om een stevige vuist te maken tegen de elektriciteitssector. De achtste kerncentrale kwam er niet. Dat had niet alleen te maken met de Tsjernobylcatastrofe, die een uppercut gaf aan de nucleaire sector, en met de technologische ontwikkelingen zoals de beschikbaarheid van nieuwe gascentrales, maar ook met het verzet van het Nationaal Comité voor de Energie.

In 1987 schrapte begrotingsminister Guy Verhofstadt het energieprogramma bij Wetenschapsbeleid. De meeste experts herschoolden zich tot milieudeskundigen. Een pak expertise inzake energie werd weggeveegd en het kennismonopolie van Electrabel werd versterkt. Het is me niet duidelijk of Verhofstadt die beslissing nam om te bezuinigen of op vraag van Electrabel en vrienden. Het effect van zijn beslissing was hoe dan ook duidelijk. Eén van de grote drijvende krachten achter de opbouw van onafhankelijke expertise in die tijd was Aviel Verbruggen. Ik geef een uittreksel uit een verslag van een onderhoud dat een onderzoeksteam van de VUB en het SCK had met hem: “De elektriciteitssector heeft volgens Verbruggen de polarisatie rond kernenergie door hun eigen houding in de hand gewerkt. Elke kritische stem werd onmiddellijk geklasseerd als een “tegenstander” van kernenergie.

Tegenspraak werd niet aanvaard. Er heerste, vaak ook in academische kringen, een “absoluut geloof” in de capaciteiten van Tractebel. De uitrustingsplanning werd vaak zo opgesteld dat de geprefereerde oplossing (bouw van nieuwe kerneenheden) ook als de objectief beste oplossing naar voren kwam. De druk en invloed van de elektriciteitsmaatschappijen uitte zich op verschillende wijzen. Zo werd in 1995 aan de Belgische universiteiten door Electrabel een leerstoel toegekend. Ook de Universiteit van Antwerpen werd bezocht, met de boodschap dat de leerstoel zou worden toegekend indien Aviel Verbruggen het zwijgen werd opgelegd inzake energievraagstukken (de leerstoel is niet toegekend aan de Universiteit van Antwerpen). Verbruggen vindt dit een bijzonder cynische situatie. In 1987 stopte de Tractebel-lobby volgens hem het onderzoeksprogramma “Energie” van de overheid, en enkele jaren later vullen ze het gat door zelf leerstoelen te financieren. Dit is volgens Verbruggen dodelijk voor een maatschappelijk debat met een grote behoefte aan onafhankelijke expertise.”

De gevolgen van de beslissing van Verhofstadt in 1987 om de kredieten voor wetenschappelijk onderzoek in de energiesector te schrappen zijn inderdaad heel zwaar.

Onafhankelijke expertise bij de overheid verdwijnt, het kennismonopolie van Electrabel wordt opnieuw bijna totaal. Het debat verschraalt. De democratische besluitvorming over energiebeleid is verder af dan ooit. Sindsdien blijft het zoeken naar onafhankelijke expertise op het vlak van energie in ons land. Het is één van de vele en belangrijke verklaringen van de macht van Electrabel.

Met de aanstelling van de CREG kwam er in 2000 eindelijk opnieuw een plek met kennis en expertise als tegengewicht. ( ... )

...

Voila weer wat slimmer geworden…en het waarom van de definitieve ontbinding zal inmiddels ook duidelijk geworden zijn of moet er nog een tekeningetje bij...?!

Je leest natuurlijk eveneens bij zo’n ″linkse″ groene jongen zinsneden als : ″De lonen bij Electrabel waren (en zijn) schandalig hoog en de vakbondsafgevaardigden wisten dat dit hen tot enige bescheidenheid moest aanzetten″ ...

Zo eventjes terzijde... Dit soort uitspraken heeft in 2002 dan mee de munitie gevormd om het statuut & de bijhorende lonen van de rijkste economische sector met zowat 30% te verminderen voor de nieuwe aan te werven personeelsleden... met als gevolg dat de reeds riante winsten van Electrabel, nog véél rianter zijn geworden !! Als excuus werd zo ook door het A.C.V. ingeroepen dat dit nieuwe statuut o.a. het voor nieuwe producenten zou mogelijk moeten maken om nù Electrabel te beconcurreren... Hèhè.. ge kunt het denken ! ...& zo ook zou de energiefactuur bij de eindklanten verminderen, omdat het personeel van de netbeheerders & Elia op deze manier goedkoper zouden worden... Het behoeft geen tekeningetje, noch véél uitleg... de energiefacturen zijn natuurlijk alleen maar verhoogd... & dit door allerlei bijkomende taxaties & vergoedingen, maar daarover hadden we het reeds…



Het Controlecomité voor Gas en Elektriciteit

We beginnen met een zeer interessante mededeling uit het archief van Trends ...& we vragen onze nijvere lezertjes zéér aandachtig te zijn & goed in hun hoofdje te willen prenten "wie wat doet" & "wie wat zegt"...

DELEUZE ELIMINEERT CCEG

De werkgeversorganisatie Unizo reageert positief op het voorstel van de federale staatssecretaris voor Energie, Olivier Deleuze ( Ecolo), om het Controlecomité voor Gas en Elektriciteit ( CCEG) zo snel mogelijk af te schaffen. Deleuze raadde de regering op dinsdag 27 november aan om het comité op te doeken en de bevoegdheden ervan over te hevelen naar de Commissie voor de Regulering van de Elektriciteit en het Gas ( CREG). Volgens Deleuze beschikt deze over meer middelen om de elektriciteitssector te controleren. De vakbonden en het Verbond van Belgische Ondernemingen ( VBO) vinden het voorstel te vroeg.

OLIVIER DELEUZE (STAATSSECRETARIS ENERGIE) CREG is beter controlemechanisme.

BRON = Trends - 6 december 2001

Met alle plezier & met het meeste genoegen herinneren wij jullie er nogmaals aan dat Olvier Deleuze een groene jongen van ECOLO was...

Morgen gaan we verder met de ontstaansgeschiedenis van het "Controlecomité voor Gas en Elektriciteit", maar we zullen ons in dit geval voornamelijk moeten baseren op franstalige bronnen & dit omdat in Vlaanderen een aantal zaken veel minder bekend zijn of... "zaken"... *GRIJNS* ...waaraan er zeker niet te veel aandacht mag geschonken worden...

15-07-2008 om 04:51 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
14-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het energiedebat - PART XII : ...was & is er geld ter beschikking om de energiearmoede te bestrijden ?!...

JA !! ...In principe is er geld, mààrrrr... Wie onze schrijfseltjes in dit energiedebat met de nodige aandacht heeft gelezen, zou de rest van deze vraag reeds moeiteloos moeten kunnen beantwoorden... Maar wij stellen ons zo intussen de vraag of dat de bereidheid er werkelijk wel is... & deze laatste vraag zouden wij niet onmiddellijk met een "JA" ~durven te~ beantwoorden... Tussen neus & lippen gezegd & gezwegen, wij zitten intussen zelfs eerder met het donkerbruine vermoeden dat die bereidheid er ~jammer genoeg voor zij die het wél nodig hebben~ in het geheel NIET is...

...& U bent niet de enigste die hier stil van wordt...

Back to basics & terug naar onze les... Het fenomeen is u ~hoogstwaarschijnlijk~ ook allen bekend... De kleine lettertjes die je terug vindt op quasi elk contract & elke factuur. Het hoeft geen uitgebreid betoog om duidelijk te maken dat het juist vaak die kleine lettertjes zijn die het verschil uitmaken van zo'n papier. Zij het een ″pittig detail″, zij het een vrij ″(on)belangrijk″ iets...

Iedereen die ooit met een sterk vergrootglas zijn gas- en/of elektriciteitsfactuur nauwlettend heeft bestudeerd, zal helemaal onderaan al wel eens de vermelding gevonden hebben ″federale bijdrage″. Niemand weet natuurlijk waarover men het heeft & waarschijnlijk maakt niemand zich daar ook al teveel zorgen over. Er zijn echter personen die deze bescheiden bijdrage niet hoeven te betalen, namelijk diegenen die het ″Sociaal Tarief″ worden toegewezen. We hoeven jullie dat verder niet meer uit te leggen we hebben het daar reeds uitvoerig over gehad in onze vorige bijdragen.

Hier heb je de nodige uitleg maar opgepast voor het beruchte punthoofd. Dit is "Het Koninklijk besluit van 26 SEPTEMBER 2005" die een eerdere wet aanpast...

...& Waarvoor dient het hoor ik u reeds vragen ?!...

...

Zoals reeds eerder geschreven wordt in dit voorontwerp, zoals nu goedgekeurd door de Ministerraad, het maximum degressief tarief van de federale bijdrage ingevoerd voor de bedrijven. De federale bijdrage is een federale heffing die dient tot het spijzen van volgende zaken : het CREG-budget, het sociaal fonds, de sociale tarieven, de nucleaire passiva en het Kyotofonds.

...

Bron :
http://www.emis.vito.be/ShowPage.cfm?PageID=45&News_ID=1225

NIEUWS ARCHIEF - Elektriciteitsmarkt (27 May 2005)

...vervolgens zijn er nog allerlei "studies" in opdracht van de CREG, maar dat is ons eigenlijk allemaal niet zo erg duidelijk...

...

Het is zo dat zowel de gaswet als de elektriciteitswet in juni 2005 aan de algemene directie Energie de opdracht hebben toevertrouwd om in samenwerking met het Planbureau de prospectieve studies uit te voeren inzake de elektriciteits- en aardgasbevoorradingszekerheid.

Voordien werden deze studies uitgevoerd door de CREG. De kosten voor deze studie werden gedragen door de federale bijdrage voor gas en elektriciteit.

Voorliggende wijzigingen van de elektriciteits- en gaswet bepalen dat een gedeelte van de federale bijdrage door de administratie Energie kan worden aangewend om de prospectieve studies uit te voeren. Hiervoor dient ook een begrotingsfonds te worden opgericht dat bedoeld is om deze prospectieve studies door middel van de opbrengst van een gedeelte van federale bijdrage te financieren.

...

Bron :
http://www.senaat.be/www/?MIval=/publications/viewPubDoc&TID=50354002&LANG=nl

In bovenstaand document vinden we bovendien nog een zeer vreemde discussie over een éémalige storting van 100 miljoen door de gassector die zou moeten gediend hebben om korting te geven op de gasfactuur in 2005-2006... We geven het hieronder voor u weer :

...

Alvorens zijn amendement te verdedigen wenst de heer Steverlynck zijn visie uiteen te zetten over artikel 69, betreffende de bijdrage van de gas- en oliesector tot de vermindering van de verwarmingsfactuur van particulieren. Er is sprake van een « vrijwillige bijdrage » van de sector. Hij heeft echter vragen bij het vrijwillige karakter van deze bijdrage, die deze zomer is vastgelegd in een overeenkomst op eenzijdige vraag en onder druk van de regering, en die uiteindelijk bij wet wordt opgelegd. Hij stelt vast dat deze bepaling wordt verantwoord door de volgende zienswijze : aangezien de gassector winst maakt en de regering niet genoeg middelen heeft om een sociaal beleid te voeren, kan deze laatste het geld halen in de zakken van de sector. De kosten van de vermindering van de verwarmingsfactuur worden geraamd op 97 miljoen, en de regering ontvangt een vrijwillige bijdrage van 100 miljoen. De sector financiert deze vermindering dus volledig. Hij vraagt zich af wie zal betalen; deze zomer was er sprake van Suez en Electrabel. Moet Distrigaz, dat nog steeds voor 30 % in handen is van de gemeenten, eraan toegevoegd worden ? Als men bovendien weet dat de vorming van de gasprijzen voortaan vrij is, is het risico groot dat de bijdrage uiteindelijk wordt doorberekend in de prijs die de verbruiker betaalt.

De heer Steverlynck vergelijkt ook de toestand tussen de gas- en de aardoliesector, en herinnert eraan dat er ook sprake is geweest van een vrijwillige bijdrage van 100 miljoen euro van de aardoliesector, die uiteindelijk slechts 12 miljoen bedroeg. In ruil voor deze bijdrage heeft de aardoliesector van de regering verkregen dat er permanent overleg zou zijn over de concurrentiecapaciteit van de sector en over de rechtszekerheid. De gassector heeft dan weer ter compensatie van zijn bijdrage de waarborg van een fiscale stabiliteit gekregen.

Volgens spreker is dit een vreemde manier om de gaten in de begroting te dichten. Andere economische sectoren zouden zich zorgen kunnen maken over het feit dat sommigen « fiscale zekerheid » kunnen kopen. Dat is niet bevorderlijk voor het vertrouwen van de ondernemingen in de Staat, en voor ons internationaal imago. Hij vindt dat deze werkwijze verworpen moet worden.

Het amendement van de heer Steverlynck op artikel 48 (amendement nr. 1) is ingegeven door het advies van de dienst Wetsevaluatie van de Senaat. Dit advies werd grotendeels overgenomen in de amendementen die in de Kamer zijn aangenomen. Het risico op een foutieve interpretatie van artikel 48 blijft echter bestaan. Er wordt immers verwezen naar « de besluiten genomen in uitvoering van deze wet », wat twijfel laat bestaan over de betreffende wet. Er zou beter verwezen worden naar « de besluiten genomen ter uitvoering van deze afdeling ».

Graag wenst de heer Steverlynck nog de nominale grootteorde van de verleende korting te vernemen

De minister deelt mee momenteel geen exacte bedragen te kunnen meedelen. Hij bevestigt dat voor de gaskorting er een eenmalige vrijwillige bijdrage van de gassector plaatsvindt. In verband met de eenmalige oliebijdrage heeft de oliesector eveneens een bijdrage gestort aan de korting die de regering heeft verleend. In ruil daarvoor vraagt de sector dat zij betrokken blijft bij de besprekingen die worden gevoerd. Zij wensen eveneens dat de bijdrage van 12 miljoen euro zou worden aangewend ter bevordering van de energie-efficiëntie. Een deel zal daarom worden aangewend in het Energiebesparingsfonds en een ander deel zal worden bestemd voor een nog op te richten Instituut voor het Energie-efficiënt gebruik. Wat het engagement van de groep Suez betreft, handelt het hier alleen over de uitgaven die gebeuren in het kader van de gaskorting.

De heer Steverlynck repliceert dat de sector aanvankelijk werd voorgespiegeld dat deze een deel van de korting ging betalen maar dat ze uiteindelijk meer dan de volledige factuur voor zich zal nemen. Wat is de reactie van de minister ? Welke is de ruil die zal gebeuren ?

Wie zal uiteindelijk de bijdrage van de gassector betalen en voor hoeveel ?

De minister merkt op dat de bestemming voor de 12 miljoen euro nog moet worden gegeven en dat de doelstelling energie-effiëntie is

Wat de vraag in verband met de gassector betreft, antwoordt de minister dat het wetsontwerp zeer duidelijk bepaalt dat ze betrekking heeft op groothandelaars en voortverkopers die minstens een marktaandeel van 30 % bezitten. In de praktijk betekent dit dus Suez of één van haar filialen (Distrigaz) of Electrabel. In verhouding tot het marktaandeel zullen de bijdragen berekend worden.

(...einde debat...) nvdr

...

Enig zoekwerk leert ons dat er inderdaad zoiets geweest is... Dit soort potjes zorgt ervoor dat er premies &/of tegemoetkomingen kunnen gegeven worden. Zo weten we intussen van het bestaan af van het stookoliefonds, evenals van het bestaan van een gascheque of ~éénmalige~ gaspremie. Beiden zijn slechts een ~éénmalige~ tegemoetkoming, voor mensen die hier gebruik van kunnen maken, dit alles mits zij uiteraard voldoen aan een aantal voorwaarden.

...& Sinds kort komt er nog een te spijzen ″Ombudsdienst Voor Energie" bij... Begint u dus alvast nu maar al te sparen...

Opgepast deze federale bijdrage mag niet verward worden met ″de federale bijdrage tot compensatie van de inkomstenderving van de gemeenten ingevolge de liberalisering van de elektriciteitsmarkt″ !! Het Koninklijk besluit van 20 APRIL 2005 tot bepaling van de toewijzingsmodaliteiten van voornoemde bijdrage.

Dat is nog een ander beestje dat jullie betalen en dus de ene federale bijdrage is de andere niet !! (deze is beter bekend onder de nogal misleidende naam van Elia-taks waarmee Elia dus niks te maken heeft)...

Bron : http://www.kmopme.be/news/exit_elia-taks

Exit Elia-taks

De Elia-heffing wordt vanaf 2008 afgeschaft. Dit is 2,5 jaar eerder dan gepland. Aan de vervroegde afschaffing hangt een fors prijskaartje van 83 miljoen euro. Alle gemeenten krijgen de gederfde inkomsten van Elia tot op de centiem terug. Die centen haalt de Vlaamse overheid uit het budget voor het fiscaal pact. Dit wordt namelijk met 25 miljoen euro verminderd.

De Elia-taks is een heffing op het elektriciteitsverbruik van bedrijven en gezinnen. Deze heffing werd op 1 juni 2005 ingevoerd om het inkomensverlies te compenseren dat de Vlaamse gemeenten leden door de vrijmaking van de elektriciteitsmarkt. (Wallonië en Brussel hadden hun inwoners vrijgesteld). De gemeenten haalden voordien heel wat dividenden uit de intercommunales voor elektriciteit.

De Eliataks werd geheven via de beheerder van het hoogspanningsnetwerk: 4,91 euro per 1.000 kilowattuur. Sinds 1 juli is de taks al verlaagd tot € 2,5 per duizend kWh. Zij zou volledig afgeschaft worden vanaf 2008, en niet in 2010 zoals gepland.

Volgens de regering gaat het om een lastenverlaging van 83 miljoen euro. Die 83 miljoen euro zullen na de afschaffing van de Elia-heffing ingebracht worden ten voordele van de gemeenten, met behoud van de Elia-verdeelsleutel onder de gemeenten. Daarmee wordt het principe van de ‘juste retour’ gehanteerd, m.a.w. alle gemeenten krijgen de gederfde inkomsten van Elia exact terug.

Het budget voor het fiscaal pact wordt in ruil met 25 miljoen euro verminderd. Dit budget bedraagt dan in 2008 nog € 25 miljoen en vanaf 2009 € 75. Het fiscaal pact is bedoeld om de vele gemeentelijke belastingen en taksen die er nu bestaan, te verminderen.

http://www.krispeeters.be/

...

Wat ons hier vooral in hoge mate interesseert is de spijziging van het sociaal fonds evenals van de sociale tarieven... & omdat we weten dat de CREG zich daarmee bezig houdt... Laat ons dus even kijken naar het Jaarverslag 2007 van de CREG...

7.1. De federale bijdrage

De federale bijdrage is een toeslag geheven op de verbruikte hoeveelheid energie. De elektriciteit- en aardgasleveranciers innen deze federale bijdrage bij hun klanten en spijzen daarmee de verschillende door de CREG beheerde fondsen. De Europese instellingen hebben de toelating van de Minister van Energie gekregen om, met terugwerkende kracht tot in 2003, vrijgesteld te worden van de federale gas- en elektriciteitsbijdrage die vanaf dat jaar aangerekend werd. In 2007 hebben enkel het Europees Parlement, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s een aanvraag tot terugbetaling van de betaalde bedragen (313.504 €) ingediend.



7.1.1. De federale bijdrage gas

Aangezien de CREG elk trimester een vierde van de jaarlijkse behoeften van de gasfondsen verdeelt onder de houders van een leveringsvergunning voor aardgas, stemmen de opbrengsten precies overeen met de verwachte bedragen. Zo spijzen deze leveranciers rechtstreeks het CREG-fonds, het sociaal fonds voor energie en het fonds beschermde klanten32. De bedragen verwacht in 2007 bevatten het basisbedrag van elk fonds voor het jaar 2007 evenals, in voorkomend geval, een aanvullend bedrag om de terugbetaling van de Europese instellingen te garanderen.



7.1.2. De federale bijdrage elektriciteit

De leveranciers storten elk trimester het bedrag van de federale bijdrage dat ze hun klanten gedurende het vorige trimester hebben aangerekend, in één daartoe voorzien fonds. Op basis van hun attesten33 verdeelt de CREG deze bedragen vervolgens onder het CREG-fonds, het sociaal fonds voor energie, het denuclearisatiefonds, het fonds broeikasgassen en het fonds beschermde klanten34. In 2007 stortte de Administratie van de Thesaurie, ter compensatie van de verminderingen van federale bijdrage (degressiviteit) die overeenkomstig de elektriciteitswet door de elektriciteitsleveranciers worden toegekend aan sommige van hun afnemers, 42.168.933 € in het fonds federale bijdrage, alsook 2.465.105 €. Deze bedragen stemmen respectievelijk overeen met het bedrag van de degressiviteit voor 2007 en met het saldo van de degressiviteit voor 2006.

In 200635 had de CREG vastgesteld dat de alimentatie van de vijf fondsen door de elektriciteitssector (via de rechtstreekse bijdrage en de degressiviteit) lager lag dan de verwachte totaalbedragen. De CREG heeft hiermee rekening gehouden bij de berekening van de federale bijdrage 2007 om het gebrek aan opbrengsten van de verschillende fondsen in 2006 te compenseren. Bijgevolg bevatten de bedragen verwacht voor 2007, het basisbedrag van elk fonds voor het jaar 2007 evenals een aanvullend bedrag om het vorige tekort te compenseren en de terugbetaling van Europese instellingen te garanderen.

Per 31 december 2007 bedroeg het totale kastegoed van het fonds federale bijdrage 38.816.253 €. Daarvan kon 1.623.214 € echter niet onder de fondsen verdeeld worden omdat het bedragen betrof die voorbehouden waren voor verschillende specifieke bestedingen.

De geattesteerde degressiviteit voor het laatste trimester van 2007 bedroeg 10.001.977 €, terwijl 9.500.000 € forfaitair gestort werd door de Administratie van de Thesaurie. Er zal dus nog een aanvullend bedrag van 501.977 € moeten opgevraagd worden bij de FOD Financiën. Tot slot zijn de leveranciers nog 565.011 € verschuldigd.

Op basis hiervan kan nog 38.260.027 € onder de vijf fondsen verdeeld worden.

In 2007 bedraagt het tekort gemiddeld 10,8 % voor de verschillende fondsen. Tabel 3 toont het tekort dat voor elk fonds werd vastgesteld.



Tabel 3: Tekort vastgesteld voor 2007, aanvulling inbegrepen (€)

 CREG    960.240 €uro
 sociaal fonds energie  2.657.320 €uro
 denuclearisatie  7.390.116 €uro
 broeikasgassen  3.735.751 €uro
 beschermde klanten  2.578.452 €uro


Het tekort dat in 2007 voor de verschillende fondsen werd vastgesteld, had diverse gevolgen voor de uitbetaling aan de begunstigden ervan.

Ziekelijk nieuwsgierig als we zijn willen we over dat laatste zinnetje toch wel wat meer duidelijkheid vooral het woordje "begunstigden" intrigeert ons want wij denken dat het hier gaat om de slachtoffers van de energiearmoede…

Eerst en vooral blijkt dat het fameuse fonds een uitbreiding is van het Hulpfonds van het afgeschafte Controlecomité van Gas & Elektriciteit. We onthouden vooral dat de gelden aan de OCMW’s worden uitgekeerd, die dan hiermee de energiearmoede moeten bestrijden...

Maarrrr... het blijkt vooral te gaan om subsidies voor het betalen van... extra personeel !! (in 2002 voor 751 mensen), de rest gaat dan naar het betalen van energieschulden, preventieve en andere acties. We citeren omdat iedereen het goed zou begrijpen :

Wie zijn dus deze ″begunstigden″ ?!... In volgend stuk dat we terug vonden als toelichting voor de Senaat werden ons al heel wat zaken véél duidelijker ...

Evaluatie van het Sociaal Fonds Energie

In de beleidsnota 2004 van minister van Maatschappelijke Integratie is een evaluatie opgenomen van het Sociaal Fonds Energie, gemaakt door het Verbruikersateljee en het Observatoire du crédit et de l'endettement. Daaruit blijkt dat de OCMW's de gelden voornamelijk gebruiken voor het betalen van extra personeel (751 sociaal werkers). Voor 2002 blijkt dat 61,02 % van de subsidie, na de aftrek van de loonkost, ging naar het betalen van energieschulden voor een totaal van 8.312.000 euro. 12,1 % ging naar preventieve acties (1 647 809 euro) en 26,3 % (3.575.663 euro) naar het opzetten van andere acties.

Voor 2003 ging 66,2 % van de resterende subsidie naar de betaling van rekeningen (10.391.000 euro). 11,3 % (1.772.975 euro) werd uitgetrokken voor preventieve acties en 21,3 % (3 341 783 euro) ging naar het opzetten van andere acties, zoals het betalen van mutualiteitsrekeningen of het voorschieten van huurwaarborgen. Voor 2002 en 2003 geldt dat de subsidies, te verdelen volgens artikel 6 van de wet, vaak naar het overnemen van energieschulden ging, en amper naar preventie van energiegebruik. Een serieuze hap uit het budget (3,57 miljoen euro) viel zelfs niet onder de bepalingen van artikel 6. De uitgaven passen binnen het takenpakket van een OCMW (bijvoorbeeld betaling van een stookoliefactuur), maar zijn niet conform de wet van 4 september 2002.

De wet voorziet in een dubbele verdeelsleutel. Geld gaat naar de aanstelling en bezoldiging van sociale werkers en naar projecten in het kader van energiepreventie. Elk OCMW krijgt 37.184 euro forfait per voltijds aangestelde werkkracht. Voor 751 sociale werkers maakt dat 27.925.184 euro, wat de grootste hap uit het totale budget betekent. De wetgever heeft beslist om de beoordeling van die relevantie — of er al dan niet terugbetaald wordt op facturen — over te laten aan de OCMW's. Op 28 februari moet er een activiteitenverslag ingediend worden door elk OCMW over de besteding van de gelden van het Sociaal Fonds Energie. De niet-gebruikte gelden en niet-gerechtvaardigde uitgaven worden dan in mindering gebracht van de toelage van het komende jaar.



De positie van de OCMW's

Er zijn geen sancties voorzien voor OCMW's die nalaten hun boekhoudkundig verslag vóór 28 februari in te leveren. Er is evenmin bepaald wat de minister kan doen, als hij vaststelt dat het boekhoudkundige verslag in gebreke blijft, of indien de OCMW's hun wettelijke verplichting om een preventief sociaal beleid te voeren niet naleven. Reden hiervoor is de ruime interpretatie die aan artikel 6 uit de wet op het Sociaal Fonds Energie kleeft. Dit maakt het moeilijk om op basis van de wet een gedeelte van het budget verplicht te besteden aan een preventief sociaal beleid.

Dit wetsvoorstel beoogt meer duidelijkheid te brengen, zonder aan de essentie van de wet te raken. De OCMW's genieten de nodige bewegingsruimte om het toepassingsgebied van de wet zelf in te vullen, hetgeen een gevolg is van het feit dat de wet eerder een kader schetst waarbinnen een sociale opdracht aan de OCMW's wordt gegeven, maar waarbij de methoden om deze opdracht te vervullen door de OCMW's zelf kunnen worden bepaald. Uit een voorgaande evaluatie blijkt ook dat OCMW's meer duidelijkheid wensen rond het voeren van een preventief sociaal beleid. Op dat vlak biedt de wet te weinig concrete richtlijnen. OCMW's moeten dit zelf kunnen invullen, maar dat is niet altijd even simpel, zeker niet voor kleinere OCMW's met een gebrek aan technische kennis. Door die onduidelijkheid in de wetgeving wordt het preventief sociaal energiebeleid pas als laatste facet aangepakt, niettegenstaande het een belangrijk onderdeel van de wet is. Daarom dient die bepaling beter omschreven te worden, zodat de definitie duidelijker wordt en de toepassing ervan dwingender.

...

Wij geven hier verder geen enkele commentaar bij …Eigenlijk kan iedereen hieruit zijn/haar eigen conclusies trekken & je hoeft niet eens een erg creatieve geest te zijn om dus dat laatste zinnetje uit ons citaat uit het jaarverslag van de CREG in haar volle glorie te begrijpen… bovendien is er blijkbaar niet veel zaad in het bakje om bijvoorbeeld een specifiek & vooral lager sociaal tarief te financieren, zoals de vakbonden, o.a. ACV-VOEDING EN DIENSTEN in 2002 ook reeds begrepen & voorgesteld hadden...



2.1.2002

Financiering sociale tarieven gas en elektriciteit moet verzekerd

De concrete regelingen voor de vrijmaking van de gas- en elektriciteitsmarkt dreigen tot gevolg te hebben dat er voor de financiering van de sociale tarieven geen geld meer is. ACV en ABVV vragen daarom een verhoging van het sociaal fonds met minimum 25.000.000 euro. De verhoging moet gefinancierd worden door een toeslag op de tarieven voor het transmissienet.

In 1996 en 1998 werden twee Europese richtlijnen uitgebracht die de geleidelijke vrijmaking van respectievelijk de elektriciteits- en gasmarkt regelden. De bedoeling van de richtlijnen was de gebruikers vrij te laten in hun keuze voor deze of gene leverancier van energie. In theorie zorgt dit voor meer concurrentie en dus voor lagere prijzen.

Omdat de toelevering van gas en elektriciteit beschouwd wordt als een basisrecht, moet het vrije marktprincipe hier echter gecorrigeerd worden. De Europese richtlijnen voorzien dan ook in de mogelijkheid voor de overheden van de Lidstaten om "openbare dienstverplichtingen" op te leggen aan de leveranciers van gas en elektriciteit en aan de netbeheerders. Dit kan gaan over eisen op gebied van milieu, veiligheid, sociale tarieven, minimumleveringen, ...

In België bestaan dergelijke openbare dienstverplichtingen al lang. De belangrijkste sociale dienstverplichting is het aanbieden van een sociaal tarief. Voor de elektriciteitstarieven maken daar in België 180.000 mensen gebruik van, voor de gastarieven 19.000. De vakbonden zijn altijd pleitbezorger geweest voor de uitbouw van het systeem van sociale tarieven. Op deze manier wordt dit basisrecht immers ook verzekerd voor mensen met een lager inkomen.

De financiering van deze openbare dienstverplichtingen moet, volgens de wet op de vrijmaking van de energiemarkten, geregeld worden via een toeslag op de tarieven voor het transmissienet. De vakbonden hebben deze regeling altijd gesteund, want het biedt het voordeel dat alle verbruikers- zowel industriële als residentiële verbruikers- meebetalen.

In het kader van de concretisering van deze federale wet, werd door de regeringsbeslissingen van april en juli 2000 ondermeer voorzien in de oprichting van een sociaal fonds elektriciteit ten belope van 25.000.000 ¬ en een sociaal fonds gas ten belope van 18.000.000 ¬. Het geld wordt gebruikt voor de uitbouw van een schuldbemiddelingsdienst in elk OCMW. Mensen die moeilijkheden hebben om hun elektriciteits- en/of gasfactuur te betalen kunnen zich voor bemiddeling met de leverancier wenden tot het OCMW.

Op zich hebben ACV en ABVV hier niets tegen. Echter, hierdoor is er geen geld meer om de sociale tarieven te financieren. Voor 2002 bedraagt de raming van de kost voor de Specifieke Sociale Tarieven (SST) voor de elektriciteit 16 miljoen ¬ (639 miljoen fr.) en voor de gas 5,5 miljoen ¬ (223 miljoen fr.). Om te verhinderen dat het eerste gevolg van de liberalisering de afschaffing van de sociale tarieven zou zijn, vragen ABVV en ACV een verhoging van het sociaal fonds met minimum 25.000.000 ¬. Op deze manier wordt de financiering van de specifieke sociale tarieven verzekerd. Deze verhoging moet ook gefinancierd worden door een toeslag op de transmissienettarieven.

...

Al bij al is dit dus één lange treurzang over gebrek aan financiële middelen waar wij natuurlijk alle begrip voor hebben... alleen spijtig voor de sukkelaars die dus wel hun schulden zullen verder moeten blijven betalen, maar die ~erg genoeg om te zeggen~ vooral met een kluitje in het riet worden gestuurd...

...& in onze zoektocht, valt plots ons oog op... een Koninklijk Besluitje dat verschenen is op 10 augustus 2007 in het Belgisch Staatsblad... onder de Federale overheidsdienst : ″Personeel & Organisatie″... Tiens-tiens-tiens... dat is een ministerie dat we nog niet veel zijn tegengekomen in het ganse debat... & wat lezen we daar ?!...

Op de voordracht van Onze Minister van Maatschappelijke Integratie en op het advies van Onze in Raad vergaderde Ministers,

Hebben Wij besloten en besluiten Wij :

Artikel 1. In artikel 5 van het koninklijk besluit van 14 februari 2005 tot uitvoering van de wet van 4 september 2002 houdende toewijzing van een opdracht aan de openbare centra voor maatschappelijk welzijn inzake de begeleiding en de financiële maatschappelijke steunverlening aan de meest hulpbehoevenden inzake energielevering wordt een § 4 ingevoegd, luidende :

§ 4. Uitzonderlijk wordt 4 miljoen euro van het totaal bedrag van de niet-aangewende of niet-verantwoorde geldmiddelen afkomstig van de fondsen van 2006 de volgende jaren en tot uitputting van dit bedrag gereaffecteerd voor de toekenning van steun bij de aankoop van een gasconvector ter vervanging van een verwarmingsinstallatie op elektriciteit of op steenkool.

...

Zeg nu zelf... hallucinanter kan het toch niet ?!... Het Belgische Surréalisme ten top !! Je zou het GODVERRRMILJAAARDEDJU niet eens geloven, als je het niet met je eigen ogen zou kunnen lezen !!

Volgens onze opzoekingswerk was de toenmalige minister van het betrokken FOD ″Personeel & Organisatie″ ene Christian Dupont ~momenteel zit Inge Vervotte op dat stoeltje~ & dat moet de periode van de regering van de zogenaamde ″lopende zaken″ zijn geweest...





Onze ongeoorloofde en vervelende commentaar hierop...

Laten we hierbij de volgende "*#@#*"-bedenking maken... & we zullen het dus zéér beschaafd houden... Of de grote verlichte geesten & redders van deze wereld als Christian Dupont beseffen... dat om gebruik te kunnen maken van deze premie ~zie hieronder~ men om te beginnen een NIEUWE gaskachel dient te kopen, die aan allerlei vereisten & voorwaarden dient te voldoen... & dat die nieuwe gaskachel ook volgens de normen dient geplaatst te worden door een "Erkend Vakman"... Verder, dat dit soort nieuwe kachels zo ongeveer MINIMUM 1000 à 1250€ kost... & dat mensen die energiearmoede kennen & torenhoge schuldenlasten meetorsen omwille van die energiearmoede meestal GEEN geld hebben... anders zouden ze dus ook géén schulden hebben & zouden ze ook géén energiearmoede kennen !! ...hebben de "Christian's Dupont's" ...& de àndere "Janssens & Janssens", de "Grote Rode Kruisvaarders Tegen de Oude & Nieuwe Armoede" misschien enig idee hoe we dit klein akkefietje van een armoedeprobleem zouden kunnen oplossen, maar dan op een zinnige manier ?!... "*#@#*"




Bron : subsidies

Maatregel

Premie KVBG: Installatie van een gesloten gaskachel met HR+-label.

Beschrijving

De premie is enkel geldig voor HR+ kachels (individuele gasradiatoren) en niet voor HR+ of HRTOP ketels (centrale verwarming). Premie van 150 euro voor een gesloten HR+ gaskachel (type C). De installatie dient door een gehabiliteerde installateur verricht te worden. De premie loopt minstens nog tot maart 2008.

Opmerkingen

De premie wordt gegeven door KVBG (Koninklijke vereniging van Belgische Gasvaklieden). Enkel toestellen die opgenomen zijn in de lijst van HR+-toestellen van de KVBG komen in aanmerking. Indien het oude toestel niet meer voldoet aan de huidige NBN-norm D51-003 dient dit verschroot te worden.

...

Voor de rest zullen we ons hier verder in àlle beleefdheid & welvoegelijkheid ook maar van àlle andere & verdere commentaar onthouden, want anders krijgen we straks ook nog eens ″Den Bond van Verkopers van Gààzzstove″ ~gasconvectoren~ op ons dak... & daar zijn we toch heel erg bang van...

Als afsluiter & in het kader van uw subsidiële vraag voor "Vrijwillige Euthanasie Thuis" geven wij u lectuur van onze Rode Ridder & "Kruisvaarder Tegen de Armoede"... Kameraad Dupont... Met de volgende ronkende speech op zijn blog :

Bron : Christian Dupont : le blog

Mon dernier discours, au meeting final de Charleroi

Par Christian le 9 juin 2007

Camarades,
Chères amies, chers amis,

Le dernier rapport général sur la pauvreté nous a renvoyé à  cette réalité implacable : 15% de nos concitoyens vivent sous le seuil de pauvreté.

Au quotidien, cela veut dire qu’une personne bénéficiaire du revenu d’intégration ou d’une allocation de remplacement vit avec un revenu mensuel de 657€.

Quand on sait, que le loyer moyen tourne autour de 350 ou 400€ et que le prix de l’énergie a quasi doublé en 4 ans, on mesure la difficulté à laquelle nombre de nos concitoyens ont à faire face.

Autre chiffre préoccupant : 350.000 Belges sont surendettés et ce surendettement touche aussi des familles dans lesquelles les deux conjoints travaillent.

Ce constat implacable que les personnes vivant dans la pauvreté m’avaient confié comme un ultime acte d’espoir, je l’ai porté au niveau du Gouvernement  et  nous avons agi :

- le revenu d’intégration et l’allocation de remplacement auront été augmentés de 10% sur les deux dernières

- Nous avons créé un Fonds social chauffage qui a aidé plus de 100.000 familles à concurrence de 142€ par intervention moyenne

Toutes mes rencontres sur le terrain m’ont renforcé dans cette conviction qu’il fallait faire plus demain. Il est odieux de parler ici d’assistanat. Ne pas le faire serait une forme de non-assistance à personne en danger !

Concrètement qu’allons-nous faire de plus demain ?

- Travailler sur les revenus : lier les allocations sociales au bien-être dès 2008, les augmenter de 10% sur la législature qui va s’ouvrir et  de toute manière faire en sorte que plus aucun de nos concitoyens ne vive sous le seuil de pauvreté, soit  822€

- Travailler sur les dépenses : en créant un fonds d’énergie unique et en permettant  aux familles en difficultés d’obtenir des prêts sans intérêt pour isoler leur logement

- Agir pour que chacun ait droit à un logement digne sans devoir y consacrer l’essentiel de ses revenus : ceci passe pour nous par un contrôle des loyers sur base d’une grille de référence, qui permettra au juge de paix d’intervenir face à des propriétaires peu scrupuleux. Cela passe aussi par un Fonds public pour aider les personnes défavorisées à constituer une garantie locative.

- Abaisser les  taux maxima  de toutes les ouvertures de crédit à 10%

- Lutter également contre les nouvelles forme d’exclusion qui s’immiscent  dans notre société. Je veux parler de la fracture numérique, notamment. Au PS, nous refusons que l’accès à Internet et aux nouvelles technologies deviennent une nouvelle source d’exclusion.

- Grâce à l’intervention du Gouvernement fédéral, près de 400 espaces publics numériques ont déjà pu être créés dans notre pays (dans des bibliothèques, des CPAS, des associations locales, etc.). Nous devons aller plus loin : demain, le PS s’engage à ce que chaque personne ait accès à un espace public numérique à proximité de son domicile. Pour faire des nouvelles technologies un outil d’intégration et non d’exclusion.

Rudy vous dira ce qu’il compte faire dans le domaine de la santé, Marie dans le domaine de la formation.

Je voudrais toutefois souligner que les CPAS remettent à l’emploi chaque année 10.000 personnes.

Nous voulons renforcer cette politique dont on sait trop peu qu’elle donne de merveilleux résultats.

Vous me permettrez un seul exemple : celui de ces jeunes  qui sont en train de rénover des logements d’urgence à l’intiative d’un CPAS de la région ; ces jeunes qui étaient hier sans qualification ont appris sur le terrain à plafonner, carreler, maçonner. Ils seront comme, on le dit, à la fin de leur contrat  employables dans des métiers dits en pénurie.

Un mot encore sur les personnes handicapées.

Parce qu’on l’oublie trop souvent, 13% de notre population souffre d’un handicap modéré ou sévère. Et ces personnes font souvent face aux pire difficultés pour se déplacer en ville, accéder à des services ou, pire, accéder à un emploi. Pour le PS, cela ne peut être toléré.

Lorsque je suis arrivé au département de la fonction publique, j’ai fait vérifier dans quelle mesure le quota de 2% en matière de personnes handicapées était respecté.

Nous en étions à 0,98%. Sous l’impulsion d’un Plan diversité solide, nous en sommes aujourd’hui à 2%. Pour nous, ce n’est pas encore assez, c’est pourquoi le PS s’engage à porter ce quota à 3% pour la prochaine législature.

Pourquoi ? Parce que la Fonction publique doit être le reflet de notre société et doit se porter comme un employeur modèle, en offrant à tous l’égalité des chances. Comme doit l’être l’entreprise privée, notre programme a des exigences à cet égard.

La loi anti-discrimination que j’ai fait voter dernièrement au Sénat entrera en vigueur le lendemain même des élections. Il s’agit d’un outil qui permettra de renforcer encore la lutte contre les discriminations, singulièrement les discriminations à l’embauche qui touchent nombre de nos concitoyens et notamment les  personnes handicapées.

Voilà, camarades, trop vite dit, un série de mesures concrètes qui montrent notre volonté d’agir pour un monde plus juste, un monde dans lequel les inégalités ne sont pas une fatalité.

L’honneur des socialistes, c’est de travailler pour l’égalité.

Notre raison d’être c’est de lutter contre les injustices et la précarité.

C’est notre combat de toujours.

C’est notre engagement d’aujourd’hui.

C’est notre feuille de route pour demain.

...

*Diepe zucht* ...We zijn goed bezig !!...

We herhalen dus even voor de duidelijkheid... *GRIJNS*...

″Notre raison d’être c’est de lutter contre les injustices et la précarité″*    ...    * ( lezertjes die het franse woordje ″précarité″ niet zouden kennen willen we toch even helpen. Het betekent ″armoede″) ...*GRIJNS*

...

(NVDR - ″achetons un convecteur à gaz″ – altijd handig als je naar aanleiding van onze artikelenreeks & na je gemotiveerde aanvraag voor ″Vrijwillige Euthanasie in Huiselijk Verband″ een doe-het-zelf-actie in die richting overweegt... *cynical GRIN* )

...

Morgen : ...Het Nationaal Comité voor Energie !

14-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
13-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het energiedebat - PART XI : ...Enkele vragen & enkele ~pijnlijke~ conclusies...

Wij hopen natuurlijk dat u ~onze beste nijvere & aandachtige lezertjes~, net als wij intussen nog in staat bent om de bomen in dit toch wel warrige Belgische bos te zien... want laten we onszelf daarin geen blaasjes wijs maken... het is niet alleen een vrij onontwarbaar kluwen... meer nog, het is vooral ″ne nest″... dàt zou ons bomma zaliger zeggen... wij vullen dit laatste graag aan met : ″ne nest″ van allerlei belangen die niet noodzakelijk iets met de belangen van de kleine eindconsument ~namelijk u & ik~ te maken heeft, integendeel zelfs... Het is zelfs niet eens overdreven om te stellen dat sommige beslissingen die hogerhand in zogezegd ″eer & geweten″ gemaakt werden, alles behalve gemaakt werden in het belang van die eindverbruiker... maar... ″ceci c'est la Belgique″... & dat is men hier ondertussen kennelijk al gewoon.

In het verlengde daarvan durven we zelfs te stellen dat er boven onze Brave Belgische Burgerhoofden op politiek vlak & op bestuurlijk vlak, maar al te vaak een behoorlijk pak misleidende mist wordt gespoten... naast de kwest gepraat & zeg maar ″een pak blazen wijs gemaakt″... zij het om ~politieke~ incompetentie te verbergen, zij het om beslissingen die haaks staan op onze belangen ~die van de eindconsument~ op de een of andere ~rationele~ manier goed te praten &/of te verdoezelen op z'n Belgisch...

Het wordt dus naar ons gevoel wel hoog tijd om wat vragen te stellen, wat ongevraagde conclusies te trekken & wat ~ongewenste~ oplossingen te suggereren. Alhoewel we met dat laatste niet zullen overdrijven, want dat is uiteindelijk toch wel de job van onze beter betaalde luitjes namelijk onze politici, de ″dossierexperten″ zoals elke Vlaemsche Partij er wel een paar bezit, evenals het werk van de ″Consultants″ die tal van onze Politieke Jongens & Meisjes wel zullen geraadpleegd hebben, althans dat zouden we toch mogen verwachten... niet ?!...

Maar goed, in deze zullen we het dus niet nalaten om ongezouten onze mening hierover te ventileren... maar dat laatste was u natuurlijk reeds langer bekend...

Wij maken ons ten andere daar ook geen enkele illusie over of hieromtrent, noch over het feit of men onze bescheiden bijdrage aan het ganse energiedebat überhaupt wel leest, ~beter gezegd ″wil″ lezen~ noch over het feit of een bestuurlijk verantwoordelijke hieromtrent z'n verantwoordelijkheid zou durven op te nemen & het zou aandurven om een steen in deze ~ganse toch wel duidelijk stinkende~ kikkerpoel te gooien... maar dit terzijde...

Zonder een exhaustieve ~lees : volledige~ & eindeloze opsomming te willen geven van vragen, conclusies en oplossingen zullen we trachten om zo overzichtelijk mogelijk te werk te gaan.

Wie onze eerste 10 delen zowat een beetje gevolgd heeft, is er onderhand wel achter dat er niet meteen iets gedaan wordt of is voor de minder begoede Belg, de zeg maar kleine Jan & Mie Modaal zonder centen... zoveel is intussen wel duidelijk. ...& Of dit nu een gewone hardwerkende sukkelaar is met een minimum-pree die gemiddeld 30% lager ligt dan 5 jaar geleden, of een stumperd die met torenhoge facturen kampt & die intussen met een quasi onoverkomelijke schuldenlast zit, of dat het de ″beschermde gebruiker″ is die van een zogezegd ″Sociaal Tarief″ mag genieten... Gans die bevolkingslaag zit zo ongeveer in het zelfde schuitje... Ze krijgen weinig of niks ! Maar geef toe, ″Sociaal Tarief″ & ″Beschermde Gebruiker″... 't klinkt toch allemaal zéér mooi & vooral wreed goed... zo goed zelfs dat deze twee ~toch wel~ magische woorden in staat zijn om een heleboel mensen in slaap te houden &/of zand in de oogjes te strooien... Als we de cijfers mogen geloven, kent het overgrote deel z'n rechten nog niet eens... laat staan dat ze zouden weten waar ze de pap ~de centen~ moeten halen...

Dit staat natuurlijk in schril contrast met de ″beter begoede Belg″ die zowaar de financiële cadeautjes op allerhande wijze wèl naar het hoofd krijgt gesmeten... Rijk wordt maar weer eens rijker & de armsten mogen het weer eens met de droge croutjes stellen...

Tot hiertoe vonden wij het dus bijzonder jammer om te mogen merken dat het betalingsniveau ~de concrete financiële hulp die men uitgeeft om de energiearmoede te bestrijden~ niet recht evenredig is aan de dadendrang die men tentoon spreidt (remember het zand in de oogjes) om toch maar de illusie te wekken dat men druk-druk bezig is met het écht zoeken naar & aanreiken van wat concrete oplossingen... Dat is alvast een eerste besluit dat we zo meteen uit ons bescheiden reeksje kunnen halen. Maar uiteraard ~& dat voor alle duidelijkheid~ hebben jullie natuurlijk de vrijheid om hierover iets to-tààl anders te denken...

Onze tweede conclusie is er eentje die reeds lange tijd een klassieker is, namelijk de typisch Belgische bevoegdheidsverdeling ...& Wat bedoelen we hiermee ?!...

Blijkt dat wat betreft de tarieven, o.a. het beruchte ″Sociaal Tarief", enkel het federale niveau of de Federale regering bevoegd is. ...Wat betreft de armoedebestrijding is het echter het gewestelijke niveau (Vlaams parlement/regering) & het lokale niveau (OCMW – Lac) bevoegd... Het hoeft dus geen groot betoog om te stellen dat het dus zeer moeilijk is om deze drie niveaus op een efficiënte manier op elkaar af te stemmen. Hetzelfde probleem stelt zich trouwens ook op het gebied van rationeel energieverbruik, premies, e.d.m.... We kunnen in Vlaanderen wel gezellig leuteren over Vlaamse efficiëntie maar de werkelijkheid is nog altijd iets totààààl anders...

In de praktische toepassingen van het rationeel energieverbruik is alleen de term ″rationeel″ echt rationeel, al de rest is toogpraat of salongewauwel. Wij maken ons echter weinig illusies dat hierover ooit nog een écht ~laat staan een zinnig~ debat ten gronde zal gevoerd worden... Naar ons aanvoelen zijn de kaarten reeds verdeeld & zal er dus van deze te herschikken, noem 't terugkeren op reeds genomen beslissingen weinig of niks in huis komen... We klagen wel steen & been over nutteloze bouwwerken die we liefst in Wallonië situeren, maar over nutteloze bevoegdheidsverdelingen die waanzinnig veel geld kosten horen we hier in Vlaanderen géén enkel zinnig woord. Nochtans vrezen we dat de uiteindelijke kostprijs van dit typische Belgische euvel onnoemelijk veel hoger ligt dan de kostprijs van àlle nutteloze bouwwerken samen, vooral omdat het een terugkerend & een zich eindeloos herhalend fenomeen is. Maar dit is ook geen pleidooi om dan maar meteen gans de zwik naar Vlaanderen over te hevelen...

Hmmzzz... We horen al gemor & protest… wel, het zou toch intussen moeten duidelijk zijn... het hoogspanningsnet & daarbij nog eens de elektriciteitstarieven op Vlaams niveau trachten uit te splitsen... jullie mogen er alvast aan beginnen, maar we hopen ook dat jullie terdege goed & wel beseffen dat deze of elke andere schaalverkleining onherroepelijk zal leiden naar inderdaad... ~nog~ hogere prijzen. ...& Niet zo onbelangrijk, dit gaat trouwens regelrecht in tegen de alom aanwezige tendens naar schaalvergroting binnen de Europese context van tariferingen & netkoppelingen. Bovendien zal dit alles zo wie zo een negatieve weerslag hebben op de net-stabiliteit & dus ook op de kwaliteit van de leveringen aan de eindverbruikers, u & ik... Uit de teksten die we hebben gelezen blijkt dat een aantal Vlaamse kerktorenpolitici van allerlei kleur en gezindheid inderdaad menen te weten dat decentrale productie van elektriciteit zal leiden tot een lagere kostprijs wat betreft distributienetten en een grotere onafhankelijkheid t.o.v. de zogenaamde monopolistische leveranciers. Dit is misschien een heel mooi scenario voor Asterix & zijn Companen in dat beruchte Gallische dorp, maar dit is zéér ver van de pijnlijke Belgische realiteit. Hoe mooi men het ook uitlegt, het tegendeel is immers waar... Het probleem is & wordt zwaar onderschat... Nu... op vlak van energie heeft niemand baat bij kneuterigheid & zonder het principe van decentrale productie in zijn totaliteit te willen verwerpen eisen we hierover tenminste een grondig debat om te beslissen waar de grenzen en de prioriteiten liggen met absolute garanties voor de zwakke groepen uit onze rijke Vlaamse samenleving. Kortom we willen toch wel héél graag hèt totale prijskaartje van dit scenario kennen !

Nu even terug naar de tarieven die dus federaal zijn... Wie het over energietarieven heeft, spreekt over STIJGENDE energietarieven zo veel is duidelijk. Hebben we daar vat op ?!... Elke politicus in Belgistan, Vlaming, Waal en Brusselaar roept in koor dat €lectrabel schandalig veel winst maakt met hun afgeschreven kolen- & nucleaire centrales. We zijn niet blind en kunnen ook een jaarbalans van deze firma lezen maar zo simpel ligt dat hele zaakje niet... We keren even terug in de tijd : namelijk het ogenblik dat Belgistan beslist heeft om haar energiemarkt, conform met de Europese richtlijn hierover, zo snel & zo volledig mogelijk te liberaliseren. We waren meteen de beste leerlingen van de Europese klas, want de anderen ~b.v. Duitsland, Frankrijk~ zijn niet gevolgd of hebben naar veel genuanceerder oplossingen gezocht & die ook gevonden, o.a. Nederland. Het is misschien niet of te weinig geweten... maar het moet maar eens eindelijk duidelijk zijn, dat de Europese richtlijn wél verschillende scenario’s toeliet ! ...& De politieke elite van Belgistan heeft voor... RA-RA-RA... inderdaad, voor het meest liberale scenario gekozen ! ...& dan moet u weten ″Beste Rode Kameraden;″ dat dit met de steun was van onze linkse Waalse en Vlaamse sossen hè... Gelieve dit NOOIT TE VERGETEN !!

We geven maar één enkel ~zéér pijnlijk~ voorbeeld : de afschaffing van Het controlecomité van de gas- & elektriciteitssector″ !! Géén enkele linkse politicus had met de afschaffing van dit controlecomité ooit mogen akkoord gaan... of men had op z'n minst moeten pleiten voor de integrale overheveling van de bevoegdheden naar de CREG. Dat is dus niet gebeurd & dàt met alle gevolgen van dien... & wat zijn die gevolgen. Wel doodeenvoudig. Al de naïeve linkse politieke reutelseuten en –preuten vonden – dachten – meenden ~in al hun naïviteit~ dat de vrijgemaakte markt & dus de concurrentie wel voor een automatische regeling ~lees : daling~ van de energieprijzen zou zorgen. Hoe komen ze er op godverdomme !!… Dit waren dan ook zeer duidelijke linkse stellingen zeker ?!… Eigenaardig genoeg is dit voor een tijdje gedeeltelijk correct gebleven & is er ondanks de gekende monopolies op de Belgistaanse energiemarkt wel een tijdelijke daling van de zuivere energieprijs geweest, maar intussen hebben al die mooie leuke & lekkere politici er onmiddellijk voor gezorgd dit ruimschoots te compenseren via allerlei heffingen en taxaties… ze mochten immers hun zitpenningen binnen de vrijwel nutteloze intercommunales niet in het gedrang brengen…

Het grote gevolg van de afschaffing van het controlecomité is dat niemand nog ooit één zinnige discussie kan voeren over de tarieven, noch op federaal vlak... noch op gewestelijk vlak & dus ook niet over het beruchte ″Sociaal Tarief″ !! Simpel gezegd, men heeft gewoon zichzelf buiten spel gezet ! De CREG heeft dit nog eventjes geprobeerd maar is hiervoor voor de rechtbank gesleurd & werd onmiddellijk ~& terecht vermits het niet voorzien is in haar bevoegdheden~ teruggefloten. ...& Denkt u nu dat onze koene linkse & groene partijen dan de Belgistaanse elektriciteitswet zouden hebben aangepast om die bevoegdheid alsnog toch te geven aan de CREG…. ?!... U mag twee maal raden ?!... Euh... Oh... lees je hierover enige verklaring ?!... U mag nu drie maal raden !! Euh... Oh …NIKS, NADA, ZILCH & NOUGABOLLEN... behalve dan bij de vakbonden, die trouwens van in het begin getracht hebben om onze politieke reutelseuten en –preuten op het gevaar van de verdwijning van dit comité & van haar bevoegdheden te wijzen... allemaal echter tevergeefs ! Maar waarschijnlijk waren onze nijvere Linkse & Groene Politici al te zéér druk bezig met de staat te hervormen, of hun huisvuil te sorteren… We kennen het vervolg… het enige dat er nog is gebeurd, was het ″Sociaal Tarief″ gelijk te stellen met het laagste tarief van de markt ~wat op zich weinig of niks ècht te maken heeft met sociaal volgens ons – maar dit ter zijde~ …Het was inderdaad ″iets″, maar in feite niet meer dan een habbekrats... maar volgens ons gezond verstand & met wat we nu weten, kon dat eerlijk gezegd toch wel veel beter… & durf nu niet te zeggen dat er géén geld daarvoor beschikbaar was of is... maar daar komen we later nog op terug.

Intussen horen we nu ook al die sympathieke linkse & natuurlijk ook een deel van de rechtse politieke creatuurtjes netjes samen in koor roepen, dat €lectrabel met al haar snel-snel afgeschreven centrales nu maar eens moet betalen… Klinkt allemaal mooi & we zouden graag mee roepen, maar doen het niet want we zijn wel links maar niet gek (dat bestaat dus inderdaad). We merken echter wel dat een socialistische ″dw.zekl..t″ als onze federale energieminister Magnette met €lectrabel/Suez een ....MOEHAHAHA ...mondelinge afspraak dacht te hebben over een paar honderd miljoen euro !! Hallo ?? We zaten eventjes ~net zoals iedereen~ perplex te kijken toen we dit hoorden & we dachten eventjes op de beestenmarkt van Ciney te zitten i.p.v. in het federaal parlement ...Maar goed, dàt kalf is verdronken... & dàt werd dus niks, we hebben alleen een verontwaardigde Magnette…

Bron :
http://www.tijd.be/nieuws/binnenland/Electrabel_wil_250_miljoen_euro_niet_betalen.7396272-438.art

DE TIJD

Electrabel wil 250 miljoen niet betalen



(tijd) - Electrabel komt terug op het akkoord om een belasting van 250 miljoen euro op de kerncentrales te betalen. Dat zegt de federale minister van Klimaat en Energie, Paul Magnette (PS).

(tijd/belga) - 'De commentaren waarin sprake van een akkoord van de nucleaire producenten om de 250 miljoen euro bij te dragen aan de begroting 2008 zijn niet correct. A fortiori werd dan ook geen enkele beschikking voor de komende begrotingsjaren onderzocht', luidt het in de mededeling van Electrabel. Met andere woorden: een akkoord met de regering is nog niet verworven.

'In dit stadium -een stadium van technische discussies- werden enkel diverse denkpistes op tafel gelegd', zo gaat de mededeling verder.

In een persbericht deelt Magnette mee dat hij 'akte neemt' neemt van de verklaring van Electrabel waarin de stroomgroep zich niet langer akkoord verklaart met de bijdrage van 250 miljoen euro. Hij spreekt van een 'onaanvaardbare omkering van de situatie'. De minister beschouwt de démarche als het stopzetten van het overleg met de elektriciteitssector.

Electrabel laat ook duidelijk verstaan dat een dergelijke bijdrage moet gebeuren in een globaal kader. Maandag was daar onduidelijkheid over. 'Hun (denkpistes, nvdr) eventuele concretisering kan pas overwogen worden binnen een globaal kader, in overleg met de verschillende publieke overheden, dat de realisatie van de voorwaarden gelinkt aan de fusie GDF/Suez toelaat en aan de doelstellingen met betrekking tot energie in de Regeringsverklaring', staat in de mededeling.

Een goed verstaander begrijpt dat Suez het heeft over de verkoop van zijn belang in Distrigas aan de Italianen van ENI. Electrabel spreekt immers over verschillende publieke overheden en doelt daarmee ook op de gemeenten. Die hebben via Publigas een voorkooprecht in Distrigas. Electrabel wil daar dus blijkbaar duidelijkheid over. Als Electrabel verwijst naar de doelstellingen met betrekking tot energie in de regeringsverklaring, gaat het blijkbaar over het feit dat producenten hoogstens 25 pct mogen bezitten van de transportmaatschappijen, met name Fluxys. Bij Electrabel vindt men dat vrij beperkt.

De mededeling komt een dag na de verklaring van Magnette over een akkoord met de sector over een bijdrage van 250 miljoen euro voor de begroting. Hij zei maandag ook dat er geen enkele tegenprestatie is afgesproken. Electrabel zelf had het maandag over een principeakkoord, maar voegde er aan toe dat nog enkele details moesten worden besproken.

Een woordvoerder van Electrabel was voorlopig onbereikbaar voor commentaar.

Copyright © De Tijd - 17:52 – 27/05/2008

...

Ons ″Groen″ doet het nog beter... Zij verhogen zo maar effe de som tot 1 miljard & slagen er zelfs in om de superwinsten gemaakt door de versnelde afschrijvingen en de zogenaamde windfall profits onder één noemer te plaatsen. Als je met zo veel kennis van zake de kiezer tracht Sinterklaasverhalen te verkopen verdien je alleen nog een levenslange verbanning naar een maanrepubliek onder leiding van President Borat I.

We laten jullie eventjes kennis maken met de standpunten aangaande deze zaak van Groen...

Bron :
http://www.groen.be/nieuwseninformatie/pers/persmed_item.asp?persmed_id=828
- rubriek : Persmededelingen

Taks op afgeschreven kerncentrales levert consument 1 miljard euro/jaar op

De regering Leterme moet minstens 1 miljard euro per jaar recupereren bij SUEZ-Electrabel door de winsten op afgeschreven kern- en kolenscentrales af te romen. Daarom dient Groen! samen met Ecolo een wetsvoorstel in bij kamer en senaat. Het geld moet teruggeven worden aan de consument door middel van energiebesparingsmaatregelen en investeringen in hernieuwbare energie. Dit is een structurele aanpak om de stijgende energieprijzen op een duurzame manier te counteren wat voor Groen! een absolute prioriteit is.

Het wetsvoorstel wil een heffing instellen op de superwinsten (de zogenaamde windfall profits) die Suez-Electrabel op kap van de consument kan realiseren omdat hun kern- en steenkoolcentrales al lang zijn afgeschreven. Dankzij het groene voorstel kan de overheid Suez-Electrabel dwingen om 1 miljard euro per jaar terug te geven aan de consument. De helft van de opbrengst komt terecht in een sociaal energiefonds (het huidige Fonds voor de Reductie van de Energiekosten) dat arme gezinnen ondersteunt om hun woningen energiezuinig te maken en dus structureel hun energiekosten drukt. De andere helft is bestemd voor maatregelen om de uitstoot van broeikasgassen in België te verminderen. Tinne Van der Straeten, federaal parlementslid: “De taks is een duidelijke en transparant wetsvoorstel dat 4 keer zo veel vastlegt dan de 250 miljoen euro die minister Magnette trachtte te bedisselen in de achterkamertjes van Suez-topman Mestrallet.”

Deze heffing wordt niet onderhandeld in ruil voor het langer openhouden van de kerncentrales en kan geen tariefverhoging met zich meebrengen aangezien het gaat om een heffing op de winsten, niet op de kosten. Om te verzekeren dat de elektriciteitsproducenten de heffing toch niet stiekem aan de consument zullen doorrekenen, gaat deze maatregel gepaard met een uitbreiding van de bevoegdheden van de CREG, de energieregulator. Tinne Van der Straeten: “De Groenen dringen al jaren aan op een sterke waakhond voor de energiesector. De liberalisering van de energiemarkt kan enkel slagen als het monopolie van Suez-Electrabel doorbroken wordt en als iedereen zich houdt aan dezelfde regels. Om dit aan de consument te garanderen heb je een sterke regulator nodig. De CREG werd hiervoor opgericht maar werd te snel kortgewiekt. De overheid buigt voor het grootkapitaal en laat zo de consument in de kou staan. Groen niet!”

Tinne Van der Straeten, federaal parlementslid

Vera Dua, senator

Mieke vogels, Groen! voorzitster

...





Onze bijzonder boze & waarschijnlijk weinig gesmaakte commentaar hierover :

Vanaf de lagere school wordt van elke leerling verwacht dat hij tijdens een opstel of verhandeling enig opzoekingswerk doet alvorens iets op papier te zetten. Wij zoeken al “googelend” eventjes op wat “windfall profits” zijn.

We vinden dat bij een vraag van een concurrerend politicus & voorzitter van onze Commissie Energiearmoede Carl Decaluwe in een schriftelijke vraag aan het Vlaams Parlement op 31 maart 2006 : http://www.carldecaluwe.be/030parlement/2004-2009/0307lnlvprooe/sv/20052006/20060331_400_pee.pdf
...



...& uiteraard citeren we dit eventjes, graag zelfs...

CO2-emissiehandel - Windfall profits

Deze vraag betreft de zogenaamde windfall profits die de elektriciteitsproducenten opstrijken door het geheel of deels aanrekenen van de “gratis” verstrekte emissierechten in de stroomprijs, of een bijkomende winst voor de producenten zonder tegenprestatie.

Halfweg februari werd in de Commissie voor Energie reeds een vraag om uitleg gesteld over het doorrekenen van emissierechten in de stroomprijzen van de elektriciteitsproducenten. De minister stelde toen dat er geen aanwijzingen waren dat op de Belgische markt terzake significante windfall profits zouden worden gemaakt. Dat ze er nu niet zijn, betekent niet dat er geen zullen zijn. De windfall profits kunnen inderdaad in 2005 beperkt gebleven zijn, maar dit komt ongetwijfeld mede doordat de CO2-prijs in 2004 nog vrij laag was. De CO2-prijs is intussen gestegen en verwacht wordt dat dit zich uiteindelijk ook zal vertalen in stijgende windfall profits.

In Nederland heeft men hier reeds uitvoerig onderzoek naar gedaan. Uit een rapport van september 2005 van het Nederlandse ECN blijkt tevens dat onder andere 40 % tot 70 % van de gratis verstrekte emissierechten in België, Frankrijk, Duitsland en Nederland heeft geleid tot een verhoging van de stroomprijs. En ook het rapport van maart 2006 van de Directie Toezicht Energie van de Nederlandse mededingingsautoriteit bevestigt dit.

...einde citaat

DUS... Windfall Profits en (versnelde) afschrijvingen zijn twee totaal verschillende zaken die je best niet door mekaar haalt want als je dan met €lectrabel aan de onderhandelingstafel zit krijgen die €lectrabeljongens aan de overkant al onmiddellijk de slappe lach…

We zullen hier niet uitleggen wat een afschrijving betekent in een boekhouding want we veronderstellen dat elke Vlaemsche fritkotbaas dat wel weet, laat staan Vera Dua, Mieke Vogels of Tine Van der Straeten…

Hieronder zullen we een overzichtelijk beeld trachten te schetsen van de waarde van de versnelde afschrijvingen, de Windfall Profits en niet te vergeten de notionele intrestaftrek om er maar drie te noemen

...

Deze heffing wordt niet onderhandeld in ruil voor het langer openhouden van de kerncentrales en kan geen tariefverhoging met zich meebrengen aangezien het gaat om een heffing op de winsten, niet op de kosten. Om te verzekeren dat de elektriciteitsproducenten de heffing toch niet stiekem aan de consument zullen doorrekenen, gaat deze maatregel gepaard met een uitbreiding van de bevoegdheden van de CREG, de energieregulator. Tinne Van der Straeten :

“De Groenen dringen al jaren aan op een sterke waakhond voor de energiesector. De liberalisering van de energiemarkt kan enkel slagen als het monopolie van Suez-Electrabel doorbroken wordt en als iedereen zich houdt aan dezelfde regels. Om dit aan de consument te garanderen heb je een sterke regulator nodig. De CREG werd hiervoor opgericht maar werd te snel kortgewiekt. De overheid buigt voor het grootkapitaal en laat zo de consument in de kou staan. Groen niet!”

Tinne Van der Straeten, federaal parlementslid

Vera Dua, senator

Mieke vogels, Groen! voorzitster

...





Onze nog véél crapuleuzere commentaar hierop !!

(...Vanaf hier worden we dus waarschijnlijk helemaal door de Groenen verbannen naar een chemisch stort midden in Afrika...)

Hoezo ?!... ″De Groenen dringen al jaren aan op een sterke waakhond voor de energiesector″ ?!... De 3 ondertekenende dames maken het hier dus wel erg bont & nemen niet alleen ons, maar ook nog eens de ganse rest van de ganse Belgische Bevolking dus werkelijk voor een stelletje achterlijke idioten !!

(...Vanaf hier zullen we ze dan ook niet meer als dames beschouwen maar als ″de drie reutelseuten″ die een loopje nemen met de werkelijkheid van de geschiedenis...)



We leggen uit waarom & daarvoor moeten we eventjes terug in de tijd :

Wanneer werd het magere beestje dat CREG heet opgericht ?!... We vinden dit op hun eigenste websteb : http://www.creg.be/nl/index_nl.html onder VOORSTELLING... & we vinden daar...

VOORSTELLING

De Commissie voor de Regulering van de Elektriciteit en het Gas (CREG) is het federaal organisme voor de regulering van de elektriciteits- en aardgasmarkt in België. Ze is een autonoom organisme met rechtspersoonlijkheid.

Opgericht bij wet van 29 april 1999 betreffende de organisatie van de elektriciteitsmarkt en bij wet van 29 april 1999 betreffende de organisatie van de gasmarkt en het fiscaal statuut van de elektriciteitsproducenten, kwam de CREG tot stand op 10 januari 2000.

Op deze manier heeft de Belgische wetgever artikel 20 van de richtlijn 96/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 1996 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en artikel 21 van de richtlijn 98/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas naar Belgisch recht omgezet.

...

Om een vrij lang & ingewikkeld verhaal kort & bondig te houden... In 2001 besliste de federale regering om ″dat beestje″ al de bevoegdheden te geven waarmee de CREG dan als regulator de consumenten zou kunnen beschermen tegen de eventuele uitwassen van de vrije markt. Alle bevoegdheden behalve... zijn belangrijkste...

HET OPLEGGEN
&
HET CONTROLEREN
VAN DE TARIEVEN !!


...dat eerder wel een bevoegdheid was van het Controlecomité van Gas en Elektriciteit dat in 1955 was opgericht en in 2003 een zachte dood stierf & dit tot grote opluchting van de energieproducenten...

Het is dus ook niet zo dat de CREG snel werd ″kortgewiekt″ (sic)... Het is gewoon de politieke wil van de meerderheidspartijen geweest om de CREG vanaf haar oprichting NIET de bevoegdheid te geven de tarieven te controleren en op te leggen !! Dat dus bij de eerste poging van de CREG om dit toch te doen, de producenten naar de rechtbank zijn getrokken is dus ook niet meer dan normaal... In een rechtsstaat kan niet elk willekeurig orgaan zichzelf zomaar bevoegdheden toemeten… & gelukkig maar. ...& Dus heeft de rechtbank moeten vaststellen dat de CREG inderdaad deze bevoegdheden niet had omdat de federale regering ze niet had gegeven. Punt uit !!

...& Nu komt de kat op de koord... een kleine muisklik verder... ~het laat niet alleen onze blik behoorlijk verkillen, maar meer nog ons hart zelfs behoorlijk verstillen...~ Op het één of ander protocolletje ~dat voor de goede orde overigens geen enkel uitstaans heeft met dit onderwerp~ vinden we onderaan een datum & enkele namen, informatie waar het in ons in dit geval wèl om te doen is...

...blablabla

Aldus gesloten te Brussel, op... ~let op de datum !!~ 25 juli 2001

...& let nu op de namen !!

Voor de Federale regering :

Magda Aelvoet, minister van Consumentenzaken, Volksgezondheid en Leefmilieu

Frank Vandenbroucke, minister van Sociale Zaken en Pensioenen

Voor de Vlaamse regering :

Mieke Vogels, minister van Welzijn, Gezondheid en Gelijke Kansen

Het is triest... al bij al zéér triest te noemen... maar dit is dan wel ″HET PIJNLIJKE MOMENT VAN DE WAARHEID″ te noemen !! ...In 2001 zaten de Groenen & onze Rode Kameraden de Sossen wel degelijk samen in de federale regering en in de Vlaamse regering !! ...& dan hebben onze 3 ″Groene Reutelseutekes″ o.l.v. van kampmoeder MIEKE VOGELS ...nu zomaar eventjes het lef om GODVERDOMME staalhard te beweren...

De overheid buigt voor het grootkapitaal
en laat zo de consument in de kou staan.
Groen! niet !!

Yeah right !! ...& waarschijnlijk ook klagen & gaan beweren dat de Vlaemsche Kiezer nu toch écht niks van ″Groen″ begrijpt ?!... wake up !!

...



BAH ! BAH ! BAH ! BAH !!! Volgens ons uitermate geschikt om op een biologisch afbreekbaar vlot in zee dumpen & vervolgens te laten zinken die groene troep !!

...

Morgen : ...was & is er geld ter beschikking om de energiearmoede te bestrijden ?!...

13-07-2008 om 06:50 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
12-07-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DOSSIER ENERGIE-DEBAT – PART X : Het probleem van de decentrale productie van elektriciteit... DEEL 1

Vandaag behandelen we dus ″hét probleem″ ~want dat is of wordt het dus wel degelijk... ″een probleem″~ van de decentrale productie van elektriciteit...

Fasten your seatbelts, 'cause here we go again !!

Decentrale productie... wat is dat voor een beestje en waarom behandelen we dit hier ?

Eerst & vooral de reden waarom we dit hier behandelen : vermits we hebben kunnen vaststellen dat één of andere onzichtbare hand, of groep, of geheime genootschap het blijkbaar opportuun hebben gevonden om op alle mogelijke manieren, namelijk via subsidies en fiscale stimuli o.a. zonnepanelen te promoten zitten we nu reeds ~willen of niet~ in het scenario van de decentrale productie...

Want wat is decentrale productie ? We zoeken een begrijpbare definitie hiervan & vinden die bij o.a. bij onze Noorderburen, meer bepaald bij het Centraal Bureau voor de Statistiek & we doen dit heel bewust om onze Ollandse lezers de indruk te geven dat we toch ook af en toe bij hen, komen zoeken. We vinden het trouwens een zeer correcte definitie mits toevoeging na het woordje ″bedrijven″ van ″en particulieren″ en drukken hem hieronder graag af om onze nijvere & aandachtige lezertjes intussen ook wat bij te scholen :



Decentrale productie van elektriciteit is alle niet-centraal gecoördineerde productie van elektriciteit, zoals door installaties die staan opgesteld bij bedrijven (& particulieren dus) waarvan de primaire doelstelling niet het produceren van elektriciteit is. Ook de duurzame winning van elektriciteit valt onder de categorie decentrale productie.



Bij deze definitie verstaan wij hier dat de primaire doelstelling bij particulieren niet het produceren van elektriciteit is maar wel ″het op een interessante manier beleggen van zijn spaargeld″. Dit is natuurlijk een grapje...

Goed, nu we de aard van het beestje kennen vraagt iedereen zich natuurlijk af waarom we dit hier onder jullie aandachtige oogjes schuiven. Wel doodeenvoudig omdat aan deze beleidskeuze een prijskaartje hangt. & zo géén klein prijskaartje !! ...& Méér nog, omdat dit toch wel uit de kluiten gewassen prijskaartje ook nog eens dreigt afgeschoven te worden op... inderdaad ondermeer de zwakke groepen !! ...U herinnert ze zich nog, uit het begin van deze artikelereeks... De minderbegoede Belgen, zowel de rechthebbers op het beruchte″Sociaal Tarief″ als al die andere sukkelaars die hun rekening al niet kunnen betalen omwille van de hoge energieprijzen ?!...

Euh... Maar waarom hangt daar een prijskaartje aan vast zult u ~terecht~ vragen ?!... Want jullie durven natuurlijk te denken dat we dit zomaar ergens uit onze neus peuteren of zouden tevoorschijn durven toveren als een wit konijn uit een hoge hoed... Wel leest u maar eens samen met ons ″de met redenen omklede motie enz enz″ van een aantal ons reeds bekende figuren uit de rode pluche″... Je vindt die omklede motie terug onder :
http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/stukken/2007-2008/g1679-2.pdf

...& We citeren in dit geval punt 6° en 7° :

6° De financiële impact te berekenen op de distributienettarieven (op het niveau van individuele netbeheerders en in verhouding tot elkaar) van de verplichtingen inzake opkoop van groenestroomcertificaten en van de netintegratie van decentrale productie in scenario’s met & zonder een solidariseringssysteem, rekening houdend met de aangekondigde initiatieven. Daarbij moet worden nagegaan op welke wijze de solidarisering van de kosten van de opkoop van groenestroomcertificaten en van de netintegratie kan worden opgezet indien de impact voor de distributienettarieven beperkt blijft. Vervolgens moet het meest kostenefficiënte solidariseringssysteem worden uitgewerkt, waarbij de kosten voor de elektriciteitsverbruikers (gezinnen en bedrijven) beperkt zullen blijven;

7° bij het maken van ruimtelijke uitvoeringsplannen (RUP’s) die aanleiding kunnen geven tot aanzienlijke extra decentrale energieproductie, de netbeheerders te betrekken bij de adviesprocedure om zo maximaal rekening te kunnen houden met de lokale behoeften en historisch gegroeide vragen, meer proactief te kunnen inspelen op mogelijk nieuwe vormen van decentrale productie en rekening te houden met de mogelijkheden en eventueel de beperkingen.

Kijk... als je iets leest in de zin van : ″waarbij de kosten voor de elektriciteitsverbruikers (gezinnen en bedrijven) beperkt zullen blijven″ ...hèhèhè... dan manen wij ~verdomd !!~ de boer maar liever aan om op zijn ganzen te letten & in dit geval, de Brave Belg om op z'n centen te passen... als u begrijpt wat we bedoelen...

Oh ja ?!... & waarom zult u vragen ?!...

We doen onze uitleg in twee stapjes...

# Ons eerste stapje is voor de nieuwsgierige Harry Potters en Hermientjes die graag wat technische uitleg krijgen bij de gevolgen van een decentrale productie. Zij surfen nu naar een snelcursus vanuit de KUL (Katholieke Universiteit Leuven) :

Vrije energie weegt op het net

De recente liberalisering van de markt betekent dat iedereen in principe vrij is om elektrische energie op te wekken en dat klanten hun elektriciteitsleverancier naar keuze kunnen bepalen. Deze verdeelde of decentrale energie-opwekking zal nieuwe eisen stellen aan de uitbating van het net, met heel wat technische problemen tot gevolg.

Ronnie BELMANS, Thierry VAN CRAENENBROECK en Daniël VAN DOMMELEN



De aanwending van energiebronnen voor elektriciteitsproductie kan niet los gezien worden van de recente wijzigingen in het globale elektrische energiesysteem. De uitvaardiging van de Europese richtlijn over de interne elektriciteitsmarkt [1] vereiste immers een aanpassing van de nationale wetgeving. Dit leidde tot de Wet betreffende de organisatie van de elektriciteitsmarkt [2]. Hierin staan de krijtlijnen voor de geleidelijke openstelling van die markt beschreven. Dit proces maakt dat het elektrische energiesysteem nu onder andere voorwaarden functioneert dan tot voor een paar jaar.

Welke zijn de wijzigingen die zich voordoen op het vlak van het elektrisch energiesysteem? De belangrijkste principes van de liberalisering betreffen de vrijmaking van de productie en de levering aan klanten. Iedereen is in principe vrij om elektrische energie op te wekken en de in aanmerking komende klanten kunnen deze elektrische energie aankopen bij een door hen gekozen leverancier. Daardoor ontstaat concurrentie tussen producenten. Wie in aanmerking komt als klant, wordt bepaald op basis van het jaarverbruik.

In deze geliberaliseerde markt zijn investeringen op lange termijn niet meer evident. Producenten en leveranciers verkiezen een meer kortetermijn-gerichte strategie die hun moet toelaten snel een "return on investment" te genereren. Hierdoor worden bepaalde energiebronnen vrijwel uitgesloten (zoals grote waterkrachtprojecten en nucleaire centrales) en worden andere sterk bevoordeeld (zoals gecombineerde cycli gevoed met aardgas).

WKK (WarmteKrachtKoppeling) op kleine schaal en hernieuwbare bronnen zoals windenergie, micro-waterkracht en fotovoltaïsche systemen worden sterk aangemoedigd. Deze decentrale of verdeelde energie-opwekking zal nieuwe eisen stellen aan de uitbating van het net. In dit artikel worden de technische problemen toegelicht, die hiermee gepaard gaan.

Om de netsituatie te schetsen beginnen we met een historische terugblik. Daarna bestuderen we de impact van verdeelde energie-opwekking op de werking van een elektriciteitsnet. We besluiten met een blik in de toekomst.



Elektriciteitsopwekking & –verdeling : een terugblik

Elektrische energie-overdracht verloopt via geleiders met laag verlies. De energie wordt aan de klanten ter beschikking gesteld op verschillende spanningsniveaus, afhankelijk van het afgenomen vermogen. Zo krijgen de eenfasig aangesloten residentiële verbruikers elektriciteit geleverd op 230 V.

Doelstellingen

Bij de transmissie en distributie moet de "kwaliteit" van de energielevering gegarandeerd worden. Vooreerst is hierbij de continuïteit van de energielevering (de betrouwbaarheid) essentieel. Het kwaliteitsconcept is verder historisch vooral verbonden met de constante grootte en frequentie van de geleverde spanning. Door de sterke toename van vermogenelektronische belastingen in het net worden er tegenwoordig ook andere eisen gesteld aan netspanning en belastingsstroom. Zo is bijvoorbeeld de harmonische vervorming van spanning en stroom genormeerd.

De verliezen van het systeem moeten bovendien laag zijn, en dit zowel bij vollast als bij deellast en nullast.

Ten slotte moeten de investeringen voor al deze eisen binnen economische grenzen blijven: vanaf een zeker ogenblik worden de investeringen voor een marginaal verhogen van de betrouwbaarheid onverantwoord. Indien dan een nog hogere betrouwbaarheid vereist is, wordt overgegaan op lokale opwekking (noodstroomaggregaten) of op “Uninterruptible Power Supplies” (UPS).

Historiek en ontwikkeling

Toen op het einde van de 19de eeuw de elektriciteit doorbrak als energiebron, was deze vooral gericht naar verlichtingstoepassingen. De concurrenten, petroleum- & gasverlichting, werden stelselmatig verdrongen en verdwenen midden de twintiger jaren volledig uit het stads- en dorpsbeeld [3-5]. Meer en meer zette men de elektriciteit ook in voor "drijfkracht". Ook andere apparaten werden ontwikkeld, onder andere voor verwarming.

Op sommige plaatsen werd waterkracht gebruikt voor de aandrijving, maar al snel schakelde men over op motoren en stoommachines. De eerste generatoren wekten gelijkstroom op. Hier leverde onze landgenoot Z. Gramme een belangrijke bijdrage. Deze gelijkstroom werd op lokaal vlak verdeeld en een generator verzorgde de stroom voor een reeks verbruikers. De spanningen waren beperkt. Voor de stockage van elektrische energie bij het uitvallen van de generator, en voor het afvlakken van piekverbruiken, werden grote batterijen ingezet. Dit was uiteraard geen probleem daar er geen omzetting nodig was tussen batterij en gelijkspanningsnet.

Een nadeel was het ontbreken van een eenvoudige en verliesarme wijziging van niveau van gelijkspanning. Bij wisselspanning kan de transformator deze taak verzorgen, waardoor verschillende spanningsniveaus met mekaar gekoppeld kunnen worden. Ook is het onderbreken, het afschakelen van wisselstroom, veel gemakkelijker dan bij gelijkstroom. De wisselspanning verdrong dan ook de gelijkspanning. Omwille van de betere benutting van het geleidermateriaal werd de wisselspanning vooral als driefasig systeem uitgevoerd Het was (en is) echter vrijwel onmogelijk om elektrische energie onder wisselstroomvorm te stockeren.

Om de verbruiksschommelingen uit te vlakken zodra het verbruik groter werd, ging men over naar grotere productie-eenheden die via hoogspanningslijnen verbonden werden met uiteenlopende groepen verbruikers. Ter plaatse werd de hoge spanning met transformatoren omgezet naar een voor de verbruiker aangepaste spanningswaarde. Hoe groter het vermogen, des te hoger het spanningsniveau. Bekende grote eenheden van het eerste uur waren Langerbrugge, Mol en Schelle. De aandrijving gebeurde met stoom en als energiebron werd steenkool gebruikt. Het eenheidsvermogen bedroeg enkele tientallen MVA. Door de grotere eenheden kon men betere rendementen behalen.

Om de betrouwbaarheid van de elektrische energievoorziening te verhogen, werden de netten gekoppeld. Reeds voor de tweede wereldoorlog (in de helft van de jaren dertig) werden de centrales gekoppeld met hoogspanning (36 kV). De CPTE (Coördinatie van Productie en Transport van de Elektrische Energie) werd opgericht om de onderlinge levering van energie op nationaal vlak te regelen. Alle producenten en verdelers van elektrische energie droegen naar verhouding jaarlijks bij in de kosten.

Na de tweede wereldoorlog werden de spanningsniveaus in het hoogspanningsnet stelselmatig met het toenemend vermogen opgevoerd. 70 kV werd normaal, waarna 150 kV gebruikt werd voor de grote koppelingen. Na een beperkte installatie van 220 kV in het zuiden van België, voerde men in de zeventiger jaren 400 kV als hoogste spanning in voor de koppelingen tussen de grote eenheden en de verbindingen met het buitenland. Parallel hiermee nam het eenheidsvermogen van de centrales toe van om en bij 120 MW, over 300 MW naar de grootste nucleaire eenheden van om en bij 1000 MW. Uitgaande van dit historisch overzicht, is de huidige toestand van het net beter in te schatten.



Elektrische centrales vandaag

Aangezien elektrische energie niet in een ontginbare vorm in de natuur wordt aangetroffen, moet zij, uitgaande van andere energievormen, geproduceerd worden in installaties die men elektrische centrales noemt. Een elektrische centrale is een systeem om primaire energie van potentiële, thermische, chemische of nucleaire aard om te zetten in elektrische energie. Meestal gebruikt men een mechanische tussenvorm. De aard van de beschikbare energie bepaalt de aard van de centrale.

Klassieke thermische centrale met stoomcyclus

In deze centrales (figuur 1) wordt gebruik gemaakt van de uit de thermodynamica bekende Rankine-cyclus. Hierbij vertrekt men van een klassieke primaire brandstof (steenkolen, aardolie of aardgas) om mechanisch vermogen te ontwikkelen. Het werkfluïdum dat de Rankine-cyclus doorloopt, is water.



Door de regeling wordt de snelheid van de turbine constant gehouden. Op de as van de turbine is een elektrische generator gekoppeld, die de mechanische energie omzet in elektrische. In de praktijk wordt driefasige wisselstroom gebruikt. In het Europees net hebben de gegenereerde wisselspanningen een frequentie van 50 Hz. De frequentieregeling gebeurt op Europees niveau door de UCTE. Het spanningsniveau aan de klemmen van de alternator wordt bepaald door het generatortype en is van de orde-grootte 20 kV. De gebruikers bepalen uiteindelijk welk vermogen de elektrische centrales samen leveren. Op elk ogenblik moet aan de gelijkheid tussen opgewekt en verbruikt vermogen plus verliezen voldaan worden, daar men elektrische energie niet kan stockeren.

Nucleaire thermische centrale

Net zoals bij klassieke thermische centrales, wordt ook in een kerncentrale beschikbare thermische energie, onder de vorm van stoom onder hoge druk en temperatuur, omgezet in mechanische energie. Het verloop van het proces, vanaf de plaats waar de stoom de warmtewisselaar verlaat tot waar het vloeibare water terug in de warmtewisselaar wordt gepompt, is in principe volledig analoog aan de klassieke thermische centrales. De warmte zelf is niet meer afkomstig van de verbranding van fossiele brandstof, maar ontstaat door het vrijgeven van thermische energie bij een gecontroleerde nucleaire splijtingsreactie.

Deze warmte wordt niet rechtstreeks aan het werkfluïdum van de Rankine-cyclus geleverd, doch wel aan water onder hoge druk, zodat het niet kan verdampen. Dit water geeft dan zijn warmte af aan het secundaire circuit, dat het werkfluïdum van de Rankine-cyclus vormt. Door deze werkwijze in een zogenaamde "Pressurised Water Reactor" is het rendement beperkt aangezien de temperatuur van het primaire circuit begrensd is.

Hydraulische centrales

Hydraulische centrales wekken elektriciteit op uitgaande van de potentiële energie in grote watermassa's op grote hoogte, of van de kinetische energie van watermassa's met een groot debiet. De energie van het water wordt rechtstreeks omgezet in mechanische arbeid door een waterturbine, wat resulteert in een eenvoudig werkingsprincipe en een hoog rendement. De behaalde mechanische arbeid wordt vervolgens omgezet in elektrische energie in de wisselstroomgenerator die op de turbine-as gemonteerd staat. Op zich zijn de mogelijkheden in België en a fortiori in Vlaanderen beperkt omwille van de kleine hoogteverschillen.

Pompcentrales zijn wel van groot belang in het net. De voornaamste rol van een pompcentrale is om in een hoger gelegen spaarbekken water op te slaan, door tijdens de uren van laag elektriciteitsverbruik uit een lager gelegen reservoir water omhoog te pompen. De nodige energie wordt door het net geleverd aan de generatoren van de centrale, die dan als motoren werken & hydraulische machines aandrijven die als pomp werken. Tijdens periodes van grote vraag naar elektrische energie wordt het opgeslagen water naar beneden geleid en geturbineerd. Het globaal energetisch rendement van deze operatie is 70 tot 77 %. De verantwoording voor het gebruik van pompcentrales is toe te schrijven aan het grote verschil tussen de kostprijs van de opgenomen energie en de afgeleverde energie.

Andere thermische productie-eenheden

De meeste recente centrales zijn zogenaamde STEG-eenheden (zie figuur 2). Het gaat hier om gasturbines, waarvan de restwarmte bij de uitlaat van de gasturbine gebruikt wordt om water in een stoomcyclus te verwarmen. Hierdoor ontstaan er twee kringprocessen, een met als werkfluïdum de verbrandingsgassen van de gasturbine en een met stoom. Vandaar de benaming STEG, zijnde SToom & Gas. Alle nieuwe eenheden die gedurende de laatste vier jaar in België in gebruik zijn genomen, zijn van dit type.



Ook de geplande eenheden zullen op deze wijze elektrische energie produceren. Het grote voordeel is dat dergelijke eenheden een zeer hoog rendement hebben (grootte-orde 55 %), dat zij een vrij korte bouwtijd hebben en dat de nodige investeringen beperkt zijn.

In het net zijn ook nog dieselcentrales en turbojets opgenomen. Zij leveren het piekverbruik en worden omwille van hun hoge specifieke kosten zo weinig mogelijk ingeschakeld.

Decentrale productie

Grote Warmte-Kracht-Koppeling (WKK) eenheden worden slechts in bijzondere omstandigheid rendabel als een grote warmte-afname in de onmiddellijke nabijheid van de productie-eenheid mogelijk is. Voor de kleinere eenheden die WKK toepassen, is een veel ruimere verspreiding mogelijk. Hierbij denkt men vooral aan de tertiaire sector, grote gebouwen, hospitalen, glastuinbouw en dergelijke. Deze kleinschalige productie-eenheden hebben een elektrisch vermogen van een honderdtal kWe (kilowatt elektrisch vermogen), tot hooguit enkele Mwe.

Het grootste aantal potentiële WKK-projecten in België betreft eenheden rond de honderd kWe, die samen toch al een potentieel vertegenwoordigen van een paar honderd MWe. Voor deze kleinere worden gasmotoren of, bij eenheden groter dan 1 MWe, gasturbines als thermodynamische omzettingsmachine ingezet.

Hernieuwbare bronnen, waterkracht op kleine schaal,windenergie en fotovoltaïsche systemen, zijn per definitie heel sterk decentraal. Kenmerkend is hun snel variërende en onvoorspelbare vermogenopbrengst, die afhankelijk is van meteorologische parameters. Op korte termijn lijkt vooral windenergie aantrekkelijk. Naast het windmolenpark in de voorhaven van Zeebrugge zijn er reeds een aantal verspreide windturbines (o.a. in Hasselt en Halle).

Een groot aantal projecten ligt ter studie, waarbij vooral vergunningstechnische problemen de uitvoering vertragen.



Transmissie van de stroom

Het vermogen van een generator kan variëren van enkele tientallen kVA tot 1400 MVA. De spanning van de generatoren is constructief beperkt. Bij generatoren in elektrische centrales is de spanning van de orde van grootte van 20 kV alhoewel er recent ontwikkelingen zijn waarbij generatoren rechtstreeks 400 kV leveren. Bij een spanning van 20 kV en een vermogen van 1000 MVA vloeit een stroom in het driefasig systeem van 30 kA. Een dergelijke stroom laat zich niet over grote afstanden transporteren zonder dat de spanningsvallen en de verliezen ontoelaatbaar hoog worden. De spanning wordt beperkt door het isolatieniveau en de stroom door de toegelaten stroomdichtheid.

Wanneer de stroomdichtheid in een gegeven geleider van een openluchtlijn of kabel te groot wordt, warmt deze sterk op. In het geval van luchtlijnen zullen de geleiders te veel uitzetten, waardoor de doorhang van die geleiders te groot wordt. Hierdoor is de veiligheidsafstand tot obstakels op de grond niet meer gewaarborgd. Indien de temperatuur nog verder oploopt verliezen de lijndraden bovendien hun mechanische eigenschappen. Ondergrondse kabels krijgen een ontoelaatbare thermische belasting van de isolatie en een te snelle veroudering. De verschillende elektrische centrales zijn met vermogentransformatoren aangesloten op het koppel- of interconnectienet op hoge spanning. De geproduceerde elektrische energie, aan de klemmen van de generator beschikbaar onder een spanning van 10 tot 24 kV, wordt via de transformator geïnjecteerd in de hoogspanningsnetten op bijvoorbeeld 70, 150, 230 of 400 kV. De hoogste genormeerde transmissiespanning in West-Europa is 400 kV.

Hierbij is slechts een stroom nodig van 1,5 kA per 1000 MVA, wat de verliezen gevoelig beperkt. Dit hoogspanningsnet vervult in essentie twee zeer belangrijke functies :

# Beperking van reserve aan vermogen bij intergeconnecteerde centrales. De interconnectie tussen de verschillende centrales laat toe dat de totale reserve aan geïnstalleerd vermogen, noodzakelijk voor het verzekeren van de elektriciteitsvoorziening in een bepaald gebied, kleiner is dan in de situatie waarbij elke centrale of groep van centrales op zichzelf zou aangewezen zijn voor de bevoorrading van een welbepaald deel van dat gebied. De belangrijkste ontstaansreden van de internationale interconnecties is het ter beschikking stellen van reservecapaciteit tussen de Europese elektriciteitsondernemingen.

# Internationale in- en uitvoer van stroom via het koppelnet. Het koppelnet verzorgt de transmissiefunctie, en wel des te meer naarmate in bepaalde gebieden een onevenwicht heerst tussen vraag naar en aanbod van elektrische energie. Het koppelnet zorgt voor de verbindingen met het buitenland, zodat elektrische energie kan in-, uit- & doorgevoerd worden. Dit zal in de toekomst omwille van de geliberaliseerde elektriciteitsmarkt sterk toenemen. Men dient echter te benadrukken dat het net daartoe nooit is ontworpen en dat bijgevolg grote investeringen in lijnen onvermijdbaar zullen zijn om effectieve vrijhandel mogelijk te maken.



Distributie van elektriciteit

In figuur 3 schetsen we het volledige distributiesysteem. Links ziet men de hoogspanningslijn,met twee driefasige draadstellen. In een eerste transformatorstation wordt het spanningsniveau verlaagd tot bijvoorbeeld 10 of 15 kV. Van daaruit wordt de energie langs driefasige luchtlijnen of ondergrondse kabels verdeeld naar een aantal transformatorstations van de openbare distributie, of ook rechtstreeks naar de transformator van de grote, industriële klanten of in grote gebouwen (tertiaire sector). De openbare distributie verdeelt de energie dan verder op laagspanning (230/400 V) naar de verschillende gebruikers (huishoudelijke klanten, ambachtelijke toepassingen), terwijl de rechtstreekse klanten zelf de elektriciteitsverdeling op hun terrein verzorgen.



Om een bedrijfszekere bevoorrading te waarborgen, is het net uit mazen of lussen samengesteld, die de verschillende posten met elkaar verbinden. Bij een fout in een distributiepost of bij overbelasting kan men onmiddellijk en van op afstand ingrijpen. De fout wordt afgezonderd, terwijl de energielevering verzekerd blijft door over te schakelen op een andere voedingslijn.



Invloed van decentrale opwekking op vermogenregeling

Essentieel om de problemen te begrijpen is het besef dat de decentrale productie per definitie niet centraal geregeld wordt in functie van de vraag op nationaal of regionaal niveau. Bij de WKK-installaties wordt de dimensionering en de elektrische productie bepaald door het gewenste warmtevermogen. Bij hernieuwbare bronnen wordt het fluctuerend energie-aanbod zonder meer omgezet in elektrische energie. Hierbij gaat men impliciet uit van de veronderstelling dat het elektrisch net onbeperkt dit geproduceerde vermogen kan opnemen.

Door deze veronderstelling wordt echter een grotere soepelheid en regelbereik aan de centrale elektrische productie-eenheden opgelegd omdat, buiten de pompcentrales, grootschalige buffering van elektrische energie niet mogelijk is.

Veronderstel dat alle WKK-installaties samen, statistisch gezien over een dag, een constante injectie van elektrisch vermogen vertegenwoordigen. Dan betekent dit dat zij door de centrale productie-eenheden als een toename van de basisproductie worden ervaren. In een fictief belastingdiagram (figuur 5) wordt de vraag, in een eerste werkhypothese, gedekt met enkele regelbare eenheden & enkele afschakelbare piekeenheden. Een basisproductie zorgt voor 4000 MW continu en de regelbare centrales hebben een regelbereik (Pmax-Pmin)/Pmax van 44%. Bij een substitutie van 1000 MW door een ongeregelde, statistisch constant veronderstelde WKK- en hernieuwbare productie, verhoogt het benodigde regelbereik tot 72,5%.



Wordt als laatste werkhypothese de substitutie opgevoerd tot 2000 MW (figuur 6), dan zouden in dit fictief geval zelfs alle regelbare eenheden tijdelijk tot afschakeling gedwongen worden (regelbereik 100%). Uiteraard komt deze toestand niet voor, maar de conclusie dringt zich wel degelijk op dat de regelbare groepen meer geregeld moeten worden. Dit kan tot grotere slijtage en een toename van materiaalbelasting leiden. Ook dynamisch kan het inschakelen van productie-installaties problemen stellen. Inderdaad, de performante groepen kunnen in normale uitbating ergens rond de 3% van hun nominaal vermogen oppikken per minuut. Een sneller stijgende vraag (of dalende opbrengst van decentrale eenheden) moet dus door aangepaste maatregelen worden opgevangen (inschakeling van turbojets of import).





Invloed op het werkingspunt van centrale eenheden

De decentrale eenheden worden niet centraal geregeld en nemen niet deel aan de optimalisatie van de opwekking en van het spanningsprofiel van het net. Kleinere eenheden worden lokaal door de uitbater zo ingesteld dat zij met het beste lokaal rendement werken. Hiervoor worden zij ingesteld om te werken met zo laag mogelijke verliezen, wat er praktisch op neerkomt de productie van elektrische energie te doen zonder defasering tussen stroom en spanning. Deze werking bij cos j = 1 is de beste voor de uitbater van de decentrale eenheid, maar is niet de beste voor een centrale eenheid die in de elektrische buurt produceert. Om dit te begrijpen moet men de operationele grenzen van een generator bekijken. Een elektrische eenheid wordt bij de energie-opwekking begrensd door:

# de maximale statorstroom

# de maximale bekrachtiging

# het maximaal ontwikkelbaar vermogen

# de stabiliteit van de werking

Veronderstel dat een bepaalde belasting in actief P en reactief vermogen Q moet geleverd worden aan het net. Het deel van het actief vermogen dat de decentrale eenheid levert wordt niet bepaald door de vraag van het net. Wil bijvoorbeeld de WKK-uitbater zo goedkoop mogelijk werken, dan tracht hij het werkingspunt zo in te stellen dat hij bij het te leveren actief vermogen zijn verliezen minimaliseert. Dit komt praktisch hierop neer dat hij geen reactief vermogen levert. Aangezien het net echter een onveranderd reactief vermogen opneemt, moet de centraal geregelde uitbater zijn machine veel minder efficiënt uitbaten omdat hij al het reactief vermogen moet leveren waarbij rotor- en statorverliezen voor hem toenemen en het uitbatingspunt dichter bij de uitbatingsgrens komt. Deze toestand is globaal energetisch gezien niet gunstig omdat de joule-verliezen niet lineair, maar kwadratisch met de stroom toenemen.

Voor decentrale bronnen, zowel WKK als roterend hernieuwbaar, gaat men bovendien vaak over van synchrone naar asynchrone generatoren. Deze laatste leveren geen bijdrage tot de reactieve vermogenhuishouding van het net, integendeel, zij vragen reactief vermogen.

De gevaren zijn vaak nog groter bij een kleine belasting van het net, waarbij de capacitieve shuntreactantie van het net een grotere rol begint te spelen en eventueel zorgt voor een vraag naar een globaal capacitief reactief vermogen.

Het gevaar bestaat dan dat door een niet deelnemen aan het leveren van dat capacitief vermogen, de WKK-installatie de koppeling met het net van de centraal geregelde eenheid tot bij de stabiliteitsgrens brengt, al is de toestand in de werkelijkheid lang niet zo scherp.

Grotere decentrale eenheden kunnen niet zomaar aan het net leveren volgens hun eigen beslissingen. Er is overleg met een centraal regelorgaan noodzakelijk. Kleinere eenheden zouden echter ook niet zonder overleg mogen ingeschakeld worden, omdat zij door hun stijgend aantal een niet langer verwaarloosbare invloed kunnen uitoefenen op de veilige uitbating van een gekoppeld net.



Einde DEEL 1 ...wordt vervolgd...!!

12-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Energie
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DOSSIER ENERGIE-DEBAT – PART X : Het probleem van de decentrale productie van elektriciteit... DEEL 2

Begin DEEL 2 ...Het vervolg...!!



Invloed op de spanningsregeling in het net

Koppeling aan het hoogspanningsnet

De inschakeling van WKK-eenheden van groter vermogen gebeurt logischerwijze rechtstreeks op het hoogspanningsnet. Hoogspanningsnetten zijn overwegend inductief. Daardoor wordt de verandering van de amplitude van de spanning vooral beïnvloed door de inductieve stroomcomponent, dus door het reactief vermogen dat over een zekere afstand getransporteerd wordt. Dit reactief vermogen is enerzijds een gevolg van de vraag van de klanten, die gewoonlijk inductieve belastingen voor het net betekenen. Transmissie is onvermijdelijk als het niet lokaal wordt geproduceerd (bv. door condensatorbatterijen). Anderzijds vraagt het net zelf reactief vermogen bij de transmissie van actief vermogen.

Om de amplitudeverandering van de spanning te beperken is het van belang de transmissie van reactief vermogen eveneens te beperken en het nodige reactief vermogen zo lokaal mogelijk te produceren. De in België verspreide centraal geregelde eenheden staan normaal in voor de regelbare levering van dit nodige reactief vermogen. In een vermaasd net, zoals het Belgisch net, of het Europees net op 400 kV, wordt de circulatie van het reactief vermogen zo beperkt mogelijk gehouden om zo weinig mogelijk netverliezen te hebben. Hiertoe wordt het spanningsprofiel in het net geoptimaliseerd met numerieke simulatieprogramma’s.

Daar de spanningsamplitude ook binnen nauwe grenzen gehouden moet worden voor de goede werking en de veiligheid van de aangesloten toestellen, mag |DU| niet groot zijn en liefst weinig variëren eenmaal ingesteld volgens het optimaal spanningsprofiel. Bij benadering kan men in de hoogspanningsnetten stellen dat om de spanning constant te houden, bij elke verandering van actief vermogen een bijhorende verandering van reactief vermogen hoort. De spanningscorrectie op hoogspanning kan met relatief weinig reactief vermogen uitgevoerd worden. De werkelijke impact van de injectie van actief vermogen door decentrale productie op de globale netverliezen kan echter niet zo eenvoudig uitgedrukt worden. Hiervoor moet men zijn toevlucht nemen tot uitvoerige netstudies (zogenaamde "loadflow"-berekeningen). Hierbij mag men ook niet uit het oog verliezen dat heel Europa geïnterconnecteerd is en dat de transmissie van actief vermogen in een gedereguleerde context ook nieuwe eisen gaat stellen inzake spanningsprofiel. De invloed van de inplanting in vermaasde netten kan bijgevolg slechts worden verkegen uit nauwkeurige simulaties.

Koppeling aan het middenspanningsnet

Wanneer de decentrale eenheid aan het middenspanningsnet gekoppeld mag worden, moet men een onderscheid maken naargelang de aansluiting in een voedingspost gebeurt dan wel op een aftakking in het net zelf. Gebeurt de aansluiting in de voedingspost, dan komt dit geval eigenlijk neer op het aansluiten op het hoogspanningsnet omdat de impedantie van het net, gezien vanuit het aansluitpunt, nog steeds overwegend inductief is.

De amplitude van de spanning wordt overwegend beïnvloed door het gevraagd reactief vermogen. Toch kan in dit geval, omwille van het radiaal karakter van de distributienetten, eventueel gebruik gemaakt worden van transformatoren met veranderlijke tapstand, omdat circulatiestromen in een radiaal uitgebaat net niet kunnen optreden. Deze toestellen zijn echter minder effectief dan verwacht zoals uit volgend eenvoudig voorbeeld blijkt.

Nemen we een transformator aangesloten op een net met constante spanning. Na vaststelling dat de secundaire spanning te laag is, wordt een hogere transformatieverhouding ingesteld. Uit tabel 1 blijkt dat de effectieve spanningscorrectie veel minder bedraagt dan de ingestelde tapverhouding : om een correctie van 7,6% uit te voeren moet men de tap met 10% verhogen.



Men merkt tevens op dat de cos φ bij het voedingspunt gedaald is, terwijl de impedantie en de cos φ van de belasting constant gebleven zijn. Dergelijke situatie kan in kritische gevallen leiden tot een spanningsineenstorting [6], wat in Nederland het geval was.

Als een decentrale eenheid, die aan de secundaire kant aangesloten is, plots minder vermogen injecteert, daalt de spanning. Een spanningscorrectie doorvoeren door tapstandaanpassing zou precies voor distributienetten deze gevaarlijke situatie in de hand werken. Het besluit zou dan kunnen zijn dat de decentrale eenheid geen oorzaak mag zijn van te belangrijke spanningsschommelingen, waarvoor de cijferwaarde door netstudies moet bepaald worden.

Indien de aansluiting echter ergens in het middenspanningsnet zelf gebeurt, wordt de impedantie van het net, dat meestal een kabelnet is, meer resistief dan inductief.

De verandering van de spanningsamplitude wordt vooral bepaald door de variatie in actief vermogen. Dit betekent concreet dat een decentrale eenheid die vooral actief vermogen injecteert een zeer directe invloed heeft op de amplitude van de spanning.

Wil men de spanning onveranderd houden voor de nabij- gelegen klant, dan is nu een veel belangrijkere hoeveelheid reactief vermogen nodig. In een laagspanningsnet, waar de weerstand nog meer overweegt, zou het zelfs ondenkbaar zijn door reactief vermogen de spanning te controleren.

Gezien het nu niet mogelijk blijkt te zijn de spanningsverandering op te vangen, zou het besluit kunnen zijn dat de toelaatbare injectie van actief vermogen door een decentrale eenheid niet al te belangrijk kan zijn. Zij mag zeker geen oorzaak zijn van ontoelaatbare spanningsschommelingen, waarvoor de cijferwaarde door netstudies moet bepaald worden na afspraken over de kwaliteitscriteria van de geleverde spanning.



Andere invloeden bij decentrale aansluiting

Naast de hierboven aangehaalde invloeden, vereist de aansluiting van een decentrale eenheid nog enkele andere aandachtspunten. Vooreerst is er het vergroten van de kortsluitstroom. De WKK-installatie genereert het vermogen met een alternator, in tegenstelling tot sommige andere decentrale opwekkingen (fotovoltaïsche installaties, windturbines). Daardoor dragen zij ook op dezelfde wijze bij tot de kortsluitstroom als een gewone generator.

Dan is er het probleem van de terugvoeding naar het net. Door de aanwezigheid van een decentrale eenheid in een radiaal distributienet wordt het net veel lastiger te beveiligen omdat een eventuele fout nu vanuit zowel de bronkant als vanuit de WKK kan gevoed worden. De beveiligingsapparatuur moet dus richtingsgevoelig zijn of differentieel werken.

Ten slotte is er nog de bekommernis om het synchronisme met het net te behouden na een zware fout. De snelheidsregelaar kan anders reageren dan de primaire regeling van de centraal gestuurde eenheden, waardoor na het wegnemen van de fout een fase-oppositie met het net te vrezen valt. Om dit gevaar te voorkomen zijn bijzondere strategische maatregelen en afspraken nodig tussen de uitbater van de decentrale eenheid, die eventueel in eilandbedrijf overgaat, en de netbeheerder.

Om het belang van een goede huishouding van het reactief vermogen te benadrukken, dient vermeld te worden dat zowel de stroomstoring in de provincie Utrecht & omgeving (23 juni 1997) als de panne in Vlaanderen op 4 augustus 1982 een gevolg waren van een te kort aan reactief vermogen en een ineenstorting van de spanning, waardoor er productiecapaciteit ter plaatse weg viel. Bij het plannen van het globale net wordt hiermee terdege rekening gehouden. Zo zijn na de panne in 1982 alle regelaars voor de bekrachtiging van de generatoren aangepast en dit op een gecoördineerde wijze.



Nieuwe ontwikkelingen in transmissietechnologie

Omvormertechnologie

Het is vooral de introductie van de Insulated Gate Bipolar Transistor (IGBT) en recenter nog de Integrated Gate Commutated Thyristor (IGCT) met hun hoge stroom- en spanningswaarden die de noodzakelijke evoluties heeft mogelijk gemaakt. De term "insulated gate" slaat op de metaal-oxyde-halfgeleiderpoort die slechts een uiterst klein stuurvermogen nodig heeft. In vergelijking met een klassieke MOSFET is de benodigde oppervlakte voor eenzelfde spanningsval veel kleiner, hetgeen een belangrijk economisch voordeel biedt. Verder heeft de IGBT als component karakteristieken die erg gelijken op deze van een transistor, waardoor er controle mogelijk is in het volledige werkingsgebied, met andere woorden van volledige geleiding tot totale blokkering. Deze component kan aan- en afgeschakeld worden op vrij hoge frequenties waardoor een snellere vermogenregeling mogelijk wordt en waardoor ook de harmonische interferentieniveaus veel lager worden.

Verder leent deze component zich heel gemakkelijk tot serieschakeling, zodat omvormers voor hoge spanningen gemakkelijk kunnen ontworpen worden. Ook parallelschakeling geeft relatief weinig problemen.

De IGCT lijkt de opvolger te worden van de "gate-turnoff thyristor" (GTO). Net zoals de GTO is de IGCT stroomgestuurd en heeft hij een lage spanningsval in geleiding. De component vereist geen hulpcircuit ("snubber") voor de commutatie en de vrijloopdiode kan worden geïntegreerd in de halfgeleidercomponent. Verder heeft deze component gelijkaardige voordelen als de IGBT: snel schakelgedrag en eenvoudige schakeling in serie en parallel. Met deze nieuwe types halfgeleidercomponenten kunnen spanningsomvormers met een hoge nominale spanning heel eenvoudig gebouwd worden. Dergelijke omvormers laten toe om het actieve en het reactieve vermogen in een systeem onafhankelijk van elkaar te regelen. In tegenstelling tot de traditionele thyristorbrugomvormer, kan een dergelijke spanningsgestuurde omvormer met gedwongen commutatie ("Voltage Source Convertor" of VSC) in een net werken waarin geen generatoren of andere roterende machines zoals synchrone condensatoren staan. Dit is een heel groot voordeel om bijvoorbeeld ver afgelegen locaties met geïsoleerde belastingen te voeden.

Kabeltechnologie

Alhoewel ook voor zeer hoge wisselspanningen kabels met geëxtrudeerde isolatie een degelijke en uitgebalanceerde techniek vormen, is hun gebruik beperkt tot relatief korte afstanden, en dit ten gevolge van het reactief vermogen dat opgewekt wordt en daaruit volgende spanningsproblemen in het net. Gelijkstroomkabels geven geen problemen met reactief vermogen zoals deze zich voordoen bij wisselstroomkabels en kunnen dus gebruikt worden voor transmissie over langere afstanden. Tot nu toe waren geëxtrudeerde gelijkstroomkabels technisch niet haalbaar ten gevolge van ruimteladingen in de isolatie. Dit fenomeen beperkt immers sterk de levensduur van de kabels.

Parallel met de ontwikkeling van de VSC-technologie werd een geëxtrudeerde kabel ontwikkeld op basis van polymeerisolatie die gekarakteriseerd wordt door uitstekende doorslagspanningskarakteristieken, een laag gewicht per eenheid van lengte en een hoge betrouwbaarheid. Verder is hij erg flexibel en heeft hij een hoge mechanische sterkte. Gelijkstroomkabels die slechts 1 kg per meter wegen met een nominaal vermogen van 30 MW bij 100 kV kunnen nu gemaakt worden en vrij eenvoudig geïnstalleerd worden in conventionele kabelgootsystemen & sleuven. Op basis van kosten zijn dergelijke gelijkstroomkabels per vermogeneenheid vergelijkbaar met de kost van overeenkomstige hoogspanningsleidingen boven de grond. Het spreekt vanzelf deze technologie dat intrinsiek ook het voordeel biedt dat de visuele hinder van hoogspanningslijnen vermeden wordt.

HVDC

HVDC (of energie-overdracht met hoge gelijkspanning) kan door de ontwikkelingen in kabel- en omvormertechnologie in de toekomst een belangrijke rol gaan spelen. (zie kaderstuk) Op dit ogenblik worden de bestaande HVDCverbindingen gebruikt voor transmissie van grote vermogens over grote afstanden of onderzee.

Politieke ondersteuning van de marktpenetratie van hernieuwbare energiebronnen, gekoppeld aan de opening van de elektriciteitsmarkt en met concurrentie op het vlak van generatie van elektriciteit, zullen samen aanleiding geven tot het gebruik van vele kleine en middelgrote centrales die ofwel dicht bij de belasting staan, ofwel zeer ver ervan verwijderd. In beide gevallen zal de interactie tussen de productie en het transmissie/distributiesysteem de noodzaak met zich meebrengen om verbeterde controlemogelijkheden op dit deel van het net te hebben. Dit is vooral het geval bij windenergie, daar de werkingsvoorwaarden van deze centrales zeer sterk variëren in functie van de tijd. HVDC-technologie kan op effectieve wijze de centrale ontkoppelen van het net, en biedt regeltechnische en veiligheidsvoordelen.

De nieuwe HVDC-technologie, gebaseerd op de VSC & het nieuwe type geëxtrudeerde kabel, wordt meestal HVDC-light genoemd, waarmee vooral de nadruk gelegd wordt op het lage gewicht en de compactheid. Omwille van deze eigenschappen vormt HVDC-light een haalbaar alternatief voor vele voedingstoepassingen zoals :

# de verbinding van kleine verspreide centrales onderling en met het net;

# levering van elektriciteit aan eilanden en afgelegen locaties;

# levering van elektrisch vermogen aan grote en snelgroeiende steden.

Als belastingen toenemen qua verbruik, moeten de distributiesystemen in grote steden steeds meer uitgebreid worden. Daar de grond in de steden zeer duur is, is het uitermate moeilijk om nieuwe systemen aan te leggen. Bij toenemend vermogenniveau wordt het ook steeds gevaarlijker om de kortsluitcapaciteit van schakelaars te overschrijden. Ook andere elementen van het net worden steeds zwaarder belast. Daarom moeten nieuwe oplossingen gezocht worden om het vermogen ter plaatse te brengen. Ook hier levert HVDC-light een mogelijke uitweg: de kabels kunnen eenvoudig ondergronds geïnstalleerd worden, de omvormerstations zijn compact & via de regeling laten zij toe om geen enkele impact te hebben op de kortsluitniveaus.

FACTS

De betrouwbaarheid van elektrische vermogensystemen kan worden verhoogd door uitbreiding van de transmissiecapaciteit. Hiertegen rijzen bezwaren van financiële & ecologische aard. Een betere efficiëntie kan worden bereikt door een verhoogde graad van benutting van de bestaande transmissielijnen.

Betrouwbaarheid en efficiëntie zijn niet noodzakelijk tegenstrijdig bij de uitbating van elektrische vermogensystemen. Flexible Alternating Current Transmission Systems (FACTS) kunnen een belangrijke bijdrage leveren voor het verzekeren van een betrouwbare en economische netuitbating omwille van de snelle regeling van actief en reactief vermogen [7]. Onder de verzamelnaam FACTS groepeert men een groot aantal snelreagerende controle-apparaten op basis van moderne vermogenelektronische componenten zoals thyristoren, GTO’s en IGCT’s.

Voor de regeling van het actief vermogen kunnen thyristorgecontroleerde fasehoekregelaars worden gebruikt die het hoekverschil van de spanningsfasoren over een transmissielijn kunnen aanpassen en op die wijze de actief-vermogenstroom beïnvloeden.

Voor de regeling van het reactief vermogen bestaan verschillende varianten, zoals statische VAR-compensatoren en thyristor-gecontroleerde serie-compensatoren. Deze regeling wordt aangewend om actief-vermogenverliezen te beperken. De beschikbaarheid van reactief vermogen is eveneens vereist om een aanvaardbaar spanningsprofiel op het transmissiesysteem te handhaven, zodat spanningsinstorting kan worden voorkomen.

Actief en reactief vermogen kunnen ook samen worden geregeld in zogenaamde Unified Power Flow Controllers (UPFC)





Besluit

Elektriciteitsproductie en -verdeling zijn een technisch moeilijk probleem. Het belang van een betrouwbare voorziening in elektrische energie voor de maatschappij kan niet overschat worden. De verdeling van de productie over vele, niet gecoördineerde kleine eenheden kan wel tot hetzelfde vermogen & dezelfde energieproductie leiden, maar de stabiliteit van de spanning kan erdoor in het gedrang komen.

Grote, centraal gestuurde eenheden zullen ook in de toekomst de ruggengraat van een betrouwbare energievoorziening vormen, waarbij er een beperkte hoeveelheid productie van kleine, eventueel hernieuwbare systemen zal komen.



Referenties

1. Richtlijn 96/92/EG van het Europees Parlement & de Raad van 19.12.1996 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit.

2. Wet van 29.04.1999 betreffende de organisatie van de elektriciteitsmarkt, Belgisch Staatsblad, 11.05.1999.

3. Kerckhaert N., De Vleeshauwer D.: "Het nieuwe licht uit Langerbrugge, 1900-1940," EBES uitgave, 1990.

4. Kerckhaert N., De Vleeshauwer D.: "Waterdruk in Antwerpen…, een stroom van elektriciteit," Electrabel uitgave, 1993.

5. Kerckhaert N., De Vleeshauwer D.: "Zwart goud en wit licht in de Kempen," Electrabel, uitgave, 1991.

6. Van Cutsem T., Vournas C., "Voltage stability of electric power systems", Kluwer, 1998.

7. E. Lerch, "Modelling and Application of FACTS-Elements", Journées d’Etudes SRBE-SEE, Les FACTS, 16-17.11.94



De auteurs

Ronnie J. M. BELMANS promoveerde als elektromechanisch ir., richting elektrotechniek, aan de K.U.Leuven in 1979. In 1984 behaalde hij daar een doctoraat gevolgd door een speciaal Doctoraat in 1989. In 1993 behaalde hij de Habilitierung aan de RWTH Aachen, in Duitsland.

Op dit ogenblik is hij gewoon hoogleraar aan de K.U. Leuven waar hij verschillende vakken in de elektrotechniek doceert. Hij is hoofd van de afdeling Elektrische Energie en momenteel voorzitter van het departement Elektrotechniek. Hij is mede-oprichter en vice-voorzitter van het K.U.Leuven Energie-Instituut, en tevens gastprofessor aan de RWTH Aachen en aan het Imperial College in London.

Ronnie Belmans is voorzitter van UIE (Union Internationale d'electrotechnologie), Fellow van de IEE, Senior Member van de IEEE & voorzitter van het TI-Genootschap Elektrotechniek.



Thierry VAN CRAENENBROECK behaalde het diploma van elektrotechnisch- werktuigkundig ingenieur, optie elektrische energie aan de K.U.Leuven in 1989. Van 1990 tot 1992 was hij werkzaam als docent op de Anton-de-Kom-Universiteit van Suriname. In 1998 promoveerde hij tot dr.t.w. aan de K.U.Leuven. Zijn doctoraatswerk werd bekroond met de driejaarlijkse Sinave-prijs van de K.B.V.E. Op dit ogenblik bekleedt hij een postdoctoraal onderzoeksmandaat aan de K.U.Leuven. Hij is ook Senior Member van de IEEE.



Daniel VAN DOMMELEN behaalde het diploma van elektrotechnisch ingenieur aan de K.U.Leuven, een M.Sc. in Electrical Engineering aan de universiteit van Wisconsin en een doctoraat aan de K.U.Leuven. Sinds 1977 is hij gewoon hoogleraar aan de K.U.Leuven. Hij is auteur van het boek "Productie, transmissie & distributie". Hij is gewezen voorzitter en thans Belgische afgevaardigde in het CERcomité van de UIE. Hij is voorzitter geweest van de IEEE Benelux Section, is distinguished member van CIGRE, en senior member van SEE en IEEE

...

Deze tekst werd integraal overgenomen van de originele brochure : http://alum.kuleuven.be/

...

...& We zullen het bovenstaande voor de minder begaafden onder onze lezers kort & bondig samenvatten door te zeggen dat het niet zo simpel is om zo maar overal stroom te injecteren op het net ...eveneens dat de netregulator (=Elia) best wel over wat metergegevens zou moeten beschikken die de netbeheerder hem zal moeten bezorgen. Anders dreigt vroeg of laat een gedeeltelijke of volledige ineenstorting van het net met alle gevolgen vandien. Het is ook nodig om de nodige reservecapaciteit te kunnen berekenen zeker indien de decentrale productie aan het huidige tempo blijft toenemen. Hiervoor zijn o.a. ″slimme meters″ een perfect instrument en daarover mogen we bij ARGUS (KBC en Cera) de volgende blijde boodschap vernemen :

Zware investeringen voor Eandis

Eandis, de onderneming die namens de gemengde intercommunales een groot deel van het Vlaamse distributienet voor elektriciteit en aardgas beheert, staat voor zware investeringen. Het is gestart met de uitbreiding van het aardgasnet, om tegen 2020 ongeveer 99% van de Vlamingen aansluitbaar te maken. Hoe meer gebruikers op het uitgebreide net aansluiten, hoe meer de kosten over een groter aantal mensen verdeeld worden en hoe beter de nettarieven beheersbaar blijven. De uitbreiding van het gasnet zal ongeveer 700 miljoen euro kosten.

Bovendien kan een bijkomende investering van nog eens 700 miljoen euro zich opdringen. Dat is het geval wanneer het contract voor het Nederlandse Slochterengas niet wordt verlengd. Dit laagcalorisch aardgas wordt momenteel verdeeld in de provincies Antwerpen en Vlaams-Brabant. De andere beschikbare aardgassen zijn hoogcalorisch. Om dit gas te kunnen verdelen moet het aardgasnet in beide provincies worden aangepast.

Momenteel onderzoekt Eandis tevens de mogelijkheid om al zijn klanten uit te rusten met telegelezen meters. De implementatie van deze ‘slimme’ meters zou wel een investering van circa 1,3 miljard euro vergen. Het gebruik ervan en het verzenden van data langs het elektriciteitsnetwerk zou wel meer mogelijkheden openen dan alleen het verzenden van verbruiksgegevens. Het huidige concept is volledig afgestemd op het transport van energie van de centrale naar de klanten. Met slimme meters wordt het ook mogelijk om bijvoorbeeld energie van de ene klant naar de andere te sturen en dit te meten.
K.M.

Per toeval vernemen we hier eigenlijk twee dingen ~& in dit artikel beperkt tot het distributienet van Eandis maar bij de andere distributienetbeheerders zijn de problemen identiek~ …!!

Grote meerkost voor de distributie van aardgas ~dat zochten we wel niet meteen maar dat weten we dus nu toch ook maar~ ...& vervolgens een nog grotere kost voor onze slimme meters… We spreken dan nog niet eens over bijkomende investeringen op het distributienet en op het hoogspanningsnet dat door Elia uitgebaat wordt…

...& Wie zal deze kostelijke grap betalen dacht u ?!... RA-RA-RA ?!...

Juist !! U & ik !! & daarbij inbegrepen, ook al die arme drommels die nu al amper hun factuur kunnen betalen !! Het staat in elk geval als een paal boven water dat de distributietarieven in de nabije toekomst flink zullen stijgen. Wij kunnen er maar blij mee zijn want het is voor het goede doel nietwaar. Alleen is er ons nooit iets gevraagd, wordt er niks als compenserende maatregelen voorzien voor de zwakke groepen maar we zijn allemaal blij met "de groene energie" …Diegenen die de KUL-uitleg hebben gelezen over decentrale productie zullen waarschijnlijk wel grote twijfels hebben of deze optie inderdaad ooit maar één centrale productieeenheid zal kunnen vervangen, maar dat is tenslotte bijzaak of niet soms…

Zolang we maar verder als dwazen denken dat we goed bezig zijn is er geen probleem...

Als toetje krijgen jullie nog een kleine bijkomende info... dit vooraleer jullie naar aanleiding van onze artikelenreeks bij het Vlaams Parlement het gratis formuliertje aanvragen onder de rubriek "vrijwillige euthanasie"... *CYNICAL GRIN*

De Vreg meldt ons dat :

Aan beschermde werknemers ~het gaat om leefloners of personen die genieten van een tussenkomst door het OCMW~ werden in de loop van vorig jaar 936 premies uitbetaald. Het aandeel beschermde afnemers ~het gaat naar schatting om circa 500.000 personen~ in het totale huishoudelijke afnemersbestand wordt geraamd op 20 procent.

Wààààwww... 936 premies op 500.000 personen een héél groot succes dus ! We durven het percentage niet uitrekenen omdat ons rekenmachientje zoveel nullen na de komma niet kan weergeven…

Zit u nog ? ...of bent u na onze uiteenzetting ook steil achterover gedonderd van verbijstering ?!...

...

Morgen : ...onze vragen, onze uiterst subjectieve conclusies... & onze ~uiteraard eveneens~ uiterst subjectieve suggesties... al maken wij ons over dit àlles geen enkele illusie !

12-07-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Energie



Inhoud blog
  • The brave new world is werkelijkheid...
  • ook interessant
  • Yaz...Yasmine...
  • en contraceptie in Belgistan...
  • Problemen in Frankrijk en USA met bepaalde contraceptiva...
  • ergerlijk 2013!
  • Femmes de Rue iedereen geeft commentaar, wij dus ook
  • De valsche Fransman nog maar eens verslagen...
  • Armoedebestrijding...Geen enkele minister heeft er naar gevraagd...
  • anderhalf miljard euro subsidies weggegooid in zonnepanelen...
  • Deltastichting niet blij....
  • Dag Allemaal vaandeldrager in de Vlaemsche ontvoogdingsstrijd!
  • Leve de tsjeven met hun kerncentrales en Bart Van Rompuy
  • Artistieke vrijheid in Vlaenderen en op de VRT!
  • EUREKA en DRIEWERF HOERA HIPHIP geen slimme meter in huis!
  • Hier zijn we weer !
  • >Dewinter getuigt over de zwanworstaanval op kinderen...
  • De voedselberg van Steven De Geynst
  • Luc Barbé...een heel kleine rehabilitatie...
  • een hoofddekselvergelijking
  • verlof voor de geërgerden
  • de duizendzevenentwintigste generatie Vlamingen kent grote leerachterstand
  • l'oiseau bleu
  • De blijde (weder)intrede van Maeterlinck in Gent en over perzikken met 2 k's
  • Belgie in het nieuws
  • Bernard de pilchard en het idyllisch kustlandschap
  • de levensverwachting van de Duitse armen biedt een oplossing voor de vergrijzing!
  • Hoera, de gestapo is terug...de Grimbergse kliklijn
  • leve de revolutie
  • ARCO, Tsjevenstreken in het kwadraat!
  • een visie op de Russische verkiezingen...
  • Wij hangen graag de propere uit...
  • Filip De Winter verhuist naar Namibië, hoera!
  • den ellentrik als grondstof
  • Black woman : Tu sens la fleur le matin et le poireau le soir. Non merci !
  • energie veroorzaakt vergeetachtigheid
  • bijna weer oorlog in Mesen...een belgenmop..
  • RIP SVETLANA ALILUYEVA...wie haar niet kent zoekt het maar eens op en leest haar boeken...
  • zonnepanelen zien klaar maar ook nazidassen op de VRT
  • Vlaanderen op zijn smalst en de lul van de dag
  • een monument
  • young media summit
  • met het schaamrood op de wangen
  • Spanje in actie tegen privatisering van het onderwijs
  • Er zijn dus toch nog verstandige mensen in Vlaanderen....de SERV
  • occupy Wall Street
  • Alaa Abdel -Fattah
  • ARCO het einde...
  • Tolerante Vlamingen?
  • madam van de dag: Ann Branbergen
  • De Brusselse metroerger dan Afghanistan?
  • Naast Plopsaland bestond er ook Shitland
  • Indaver Beveren ligt in Afrika
  • sluikreclame voor La source des femmes en Jacques Bloch
  • IN MEMORIAM
  • Amerika het donkerste voorbeeld
  • extreem rechts weer springlevend!
  • Le Pen en Israel één front??????
  • een andere stem in het debat...
  • Charlie a beaucoup d'ami(e)s en een nieuwe blog !
  • Oakland general strike
  • La belle plume française concernat Charlie: Le Monde
  • solidariteit met Charlie Hebdo
  • op naar de barricades!
  • een grote madam in de rechtbank !
  • Met zijn allen naar een Europees referendum, wij zijn allemaal Grieken!
  • Freya we love you!
  • gooi onze kerncentrales maar dicht, we steken de kaarsen wel aan...
  • Dexia we zijn één en al oor!
  • Zullen de Fransen wel slagen waar de Belgistanen falen?
  • Colloceer Vermeiren!
  • energie eindelijk een debat?
  • We are all Americans!
  • occupy....Chicago is nog steeds Chicago van Al Capone al heet hij nu Emanuel Rahm
  • de dubbeldemocratie Belgistan en de groene stroomcertificaten, twee verhaaltjes
  • de casino van ARCO en de rest...
  • vroem vroem
  • sjot ze uit hun pluche zetels!
  • Indignados in Brussel een succes!
  • nog een beetje chili...
  • Camila Vallejo komt naar Brussel!
  • Arvelor Mitaal of een mooi voorbeeld van roofkapitalisme
  • Het zijn weer harde tijden...
  • Privépolitie ...hallucinant...hier kan zelfs Hasselt nog een punt aan zuigen!
  • CAMILA VALLEJO een rolmodelleke
  • de duisternis regeert over grote delen van de wereld...
  • Revoilà le LKP deze keer in Mayotte...
  • niet alleen Obama schrijft mooie toespraken in de USA...
  • Lap, het is prijs!
  • de uitspraak van de dag
  • de éénwording tussen Zuid en Noord-apenland komt nabij! En Dexia is er nog!
  • In Brussel draagt nu elk schoolkind een kuisheidsgordel!
  • Maikel Nabil
  • no comment
  • We love Freya!
  • Arm België ...
  • We are seeing change in our world, block by block – city by city.
  • Freya is de slimste!
  • WE WON'T PAY
  • Griekenland en de vrije pers een voorbode voor Europa
  • Tot Maandag
  • mensen komen tot inzicht maar véééééééééééél te laat De dure energie...en onze luciede politici
  • China komt in opstand...tegen de zonnepanelen...tja
  • We gaan naar Amerika...
  • slimme meters en de sprookjes van onze vriend Bart Martens
  • INFRAX en slimme meters een duidelijk standpunt hoera!
  • slimme meters en slimme netten deel 2
  • slimme meters en slimme netten deel 1
  • slimme netten weer zo een indianenverhaal...
  • slimme meters ...de ondertekenaars...
  • de slimme meters...iedereen wordt stilaan slim...
  • Over de doden wel kwaaie woorden : einde van de zaak zuster Gabrielle?
  • koorknaap Javaux wordt schandknaap
  • Humberto Prato en De Wever, alles bij elkaar geklutst geeft een mooie omelet
  • De held wordt uitgewezen....petitie voor Ly Khaly
  • Maanpizza's?
  • voor vandaag volstaat één enkele zin...
  • Ere wie ere toekomt SVEN GATZ
  • Misschien willen de rijken wel ooit wat betalen maar intussen creperen de armen
  • de Duitse bron is gevonden...pure nazipraktijken dus vanwege de Ollandse bloggers en fora..
  • Hollandse nazitaal over Islamitische Duitse Turken en incest
  • Ce lion était beaucoup trop flamand ... Cela ne pouvait plus durer
  • een kleine nostalgische bevlieging over Franse lessen en 14-18
  • AI WEI WEI legt uit
  • IJzerbedevaart????? de wadde?????
  • ALI FARZAT: niet iedereen heeft blijkbaar de zelfde humor...
  • en hier zijn de invalide Walen met hun reactie...
  • N-VA is radio Mille Collines en een bende debielen...
  • Inge en de god van mededogen is Miss Universe
  • Dupont en Dupond in het Nieuwsblad
  • We kunnen hier niet tot 5 tellen...
  • neen tegen onverdraagzaamheid: oproep van de progressieve Islamieten
  • PUKKELPOP 2011
  • Daar is de orde weer...oneerlijke concurrentie in Marcinelle
  • Ollands partnership voor Stalinmuseum?
  • Jean Bricmont schrijft een artikel in Counterpunch
  • Nette mensen berokkenen even veel schade als britse plunderaars
  • meer belastingen graag en chique rellen in Lloret
  • verstandige taal...
  • over raddraaiers, imbecielen, stormrammen, linkse idioten en wijze zotten
  • Niemand heeft het monopolie van de waarheid maar praten helpt!
  • nog meer krapuul nu ook in Chili...
  • de verloren jeugd en andere bevlogen romantiek
  • Lessen uit het verleden? Vergeet het!
  • Plunderaars lusten geen boeken...
  • Daar komt Baudrillard : England's burning en B-H-V-jeugd brandt shoppingcentrum Anderlecht plat...
  • London's burning het lijkt stilaan wel op een kleine genocide...
  • London's burning maar er zijn zo wel een paar oorzaken...
  • London 's burning
  • Justice, not charity! en de ouwe Voltaire is weer springlevend!
  • Egypte en Israël zelfde strijd...
  • Kaka als onderpand
  • 8 augustus 1956 Tutti Cadaveri
  • toiletperen en zonnepanelen, de index zal weer stijgen....onze concurrentiepositie gaat er aan...
  • de slimme kleuter van de buren...
  • de Carapilsproleague steigert, u toch ook?
  • het tolerante olland lijkt wel een nazikamp...
  • Rothschild Boulevard ....
  • Israel en de indignados van Rothschild Boulevard
  • Betaalde sex om je studie te betalen...???
  • Terug naar Blankenberge...
  • Oproep aan Jean-Pierre, Siegfried en Benno
  • Frans Crols een groot-Russisch Vlaemsch-nationalist
  • Gevaarlijke onzin in Vlaanderen...
  • de geest van Jef Cognac is terug!
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 3
  • Veel schoon volk...
  • Tanguy Veys krijgt een mail
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 2
  • aaargh, this is really insane
  • in memoriam de socialistische jongeren van UTOYA
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 1
  • De deltastichting en de bolsjewieken....
  • Stiglitz over Euro en Europa
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 5
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 4
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 3
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 2
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 1
  • De grote denkers rond TEKOS Van Windekens en Luc Pauwels
  • Tanguy Veys de man die reageert!
  • Wat weten we over Nieuw rechts in Vlaanderen en Tekos? Deel 1
  • Nieuw Rechts Scriptie van Sofie Delporte deel 2
  • VSV wie zijn de leiders? Grinnik grinnik
  • TEKOS of het nieuwe conservatisme in Vlaanderen...een kleine inleiding
  • Tekos of de nieuwe conservatieven van de deltastichting of het vervolg op het Vlaams Syndikaat
  • Daar is de vlaamsche vakbond VSV een zusje van het VNS?
  • Kroll in Le Soir ter gelegenheid van 11 juli...schitterend
  • dens sos geklopt door Groen op links...
  • De rooie toekomst wenkt!
  • Bart non en het olijke duo
  • verboden te denken in Belgistan
  • Moderne slavernij in Flamanville eindelijk aangeklaagd door politici
  • Talibanfeministe Naomi Wolf over porno en mannen
  • Het diruponotaatje en wat commentaar bij artikel 60 en asiel
  • Daar zijn de eerste ronkende verklaringen op de diruponota
  • Natie en volk laat Gilbert de Tour winnen astamblief...
  • wat cijfertjes over jeugdwerkloosheid...
  • Jeugdwerkloosheid...we moeten er toch maar eens over praten
    Zoeken in blog

    Laatste commentaren
  • What is complicated? (Jill Hopkins)
        op Deltastichting niet blij....
  • Re: (Gigi)
        op soms zijn ook je medestanders een bende idioten
  • Re: (Riz)
        op de intellectuele superioriteit der franstaligen en een vakantietrip naar Sarkoland
  • Foto

    Le seul site qui n'a pas une culture très ancienne des vraies valeurs Flamandes
    Archief per week
  • 31/12-06/01 2013
  • 30/07-05/08 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 06/12-12/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 29/12-04/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008

    Andere URL'zz van ons...
  • Gastenboek
  • Beginselverklaring
  • Mission Statement
  • Onze AO-POSTERS
  • De Schijtoptant

  • Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek. Het is altijd leuk om eens iets van een ander te lezen.


    Blog als favoriet !

    onze ideologische onderbouw
  • WOII Fascisme
  • Spinoza door Etienne Vermeersch
  • Susse van den Ende
  • subversiviteit en situationisme
  • scepticisme en Jean Bricmont en Sokal
  • de grote roerganger en marxbrother 1

  • Buitenlandse voorbeelden om binnenlands na te volgen
  • ressacs Frankrijk
  • Amerika's beste gazet
  • een jonge vriend uit Latijns-Amerika met stamboom
  • bellaciao Frankrijk
  • Teacher dude Griekenland
  • LKP en UGTG Guadeloupe
  • The Huffington Post USA
  • Haaretz Israel
  • Human rights watch
  • IJsland in crisis

    Onze Esthetishe Bovenbouw
  • Bob De Groof
  • Baudouin Breïker
  • Le dernier cri Frankrijk
  • Art brut en aanverwanten
  • De mededeler en Quelle Horreur Olland
  • Schone Vlaemsche Poëzie
  • Muziek en kleinkunst comme on aime
  • @-C-ART-dzz-Offizz

  • Symphatieke blogs van over de taalgrens en Brussel en wijde omgeving
  • Richard III Duc de Gloucester
  • Brussel voor serieuse mensen
  • Taalhistorisch Brussel
  • afrikaanse madammen

  • LINK-swap
  • http://weblog.startpagina.be
  • http://weblog.startpagina.nl/
  • http://weblog.startkabel.nl/
  • http://weblogger.startbewijs.nl/
  • http://besteblogs.eigenstart.nl/

  • Een interessant adres?





    www.desesperado.be

    View blog top tags


    View blog authority




    Pagerankkeyword ranking search engine

    TECHNORATI
    PROFILE




    DOSSIER ENERGIE-DEBAT
  • BLOGBERICHT
    van PART I t.e.m XIII
  • PDF-DOCUMENT
    van PART I t.e.m XIII


  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!