..welkom ! ..welkom ! ..welkom !

~ Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke Randdebiliteit ~

~ HÉT "progressief" Orgaan Der "Hangmatsocialisten" ~
Gesticht àls Gesticht ter Voorkoming v/d Maatschappelijke & Politieke Randdebiliteit

Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onze knutselhoek voor beginnende terroristen
Klik op de afbeelding om de link te volgen Kijk, we willen een kleine technische toelichting, vanuit onverdachte bron, geven over het geweldige gevaar van de qassamraketten die Hamas op Israël afvuurt. Voor ons zijn het inderdaad terreurwapens omdat ze totaal ongeleid zijn en neerstorten als de brandstof opgebruikt is. Maar deze krengen zijn niet te vergelijken met wat Hezbollah ooit afvuurde vanuit Libanon. We plaatsen deze bijkomende info eenvoudigweg om jullie te laten nadenken over een bepaald soort berichtgeving dat F16-bombardementen op het dichtstbevolkte gebied in de wereld een "gepaste represaille" vindt voor de dagelijkse "raketaanvallen" vanuit Gaza. En nogmaals wij zijn geen bewonderaars van zulke knutseltuigen...

bron :


by Marshall Brain

If you've been watching the news, you know that Israel is under attack once again. This time, the weapon of choice comes from the skies. It is called the Kassam (or Qassam) rocket, and dozens of them have been landing in Israel.

In America we have a certain mental image that appears whenever we hear the word "rocket." We tend to think of something big, complex and expensive. We get that impression because we are used to seeing huge moon rockets or billion-dollar space shuttles flying precisely into orbit under the control of thousands of technicians.

The Palestinian Kassam rocket is just the opposite. It is small, simple and cheap. The idea is to create an easily manufactured, inexpensive terror weapon that one or two people can launch from almost anywhere.

How can Palestinians manufacture rockets in their basements? The key is to think small and to use everyday items wherever possible. Therefore, a Kassam rocket starts with a simple iron tube. In other words, you start with a piece of pipe. In a Kassam rocket, the pipe is usually about 6 feet long and 6 or 7 inches in diameter. At one end of the piece of pipe you weld on four simple fins made of sheet metal. The sheet metal can come from anywhere - an old car fender will do.

A Kassam rocket lands in a Sderot, Israel synagogue

Since this is a rocket, it needs some kind of rocket fuel inside the pipe. Palestinians use the simplest fuel possible. It is made of sugar and potassium nitrate, also known as saltpeter. The obvious question most people have is, "Sugar?" It turns out that sugar contains quite a lot of energy. You can see that energy when you are roasting marshmallows and one of them catches on fire. The problem is that sugar does not burn fast enough to use it as a rocket fuel. The potassium nitrate solves that problem by providing an oxidizer that accelerates the reaction. In the United States, there is a whole category of model rocketry called "Candy Rockets." American hobbyists hold competitions to see who can create the highest-flying sugar-powered rockets. The Palestinians have simply taken the hobby to an extreme.

Once you have filled your pipe with its sugar fuel, you need a nozzle for your rocket engine. In a Kassam rocket the designers use a round metal plate with seven holes drilled in it. Each hole is about an inch in diameter, because that is about as big as a standard drill bit can get. This round plate then screws onto the bottom of the rocket.

At the other end of the rocket is a small bomb. A Kassam rocket has a payload of 10 to 20 pounds and the bomb is very simple. It is made of a metal casing filled with an explosive like TNT. The TNT is probably the hardest material for the Palestinians to obtain, so they smuggle it in or harvest it from old military hardware. The shell of a rifle bullet acts as a blasting cap to initiate the TNT explosion.

When you put this all together, what you have is a rocket that can lob a 10 to 20 pound bomb through the air for a distance of five or six miles. It is very much like an artillery shell, with the advantage that you do not need a massive artillery piece to launch it. Instead, you need a couple of simple guide rails to act as a launch pad. You set up the rails, lean the rocket against them, light the fuse and stand back. 30 seconds later a 20-pound bomb explodes five miles away. By the time Israelis can react, the people who ignited the rocket can be long gone from the launch site.

Because they have no guidance system of any kind, Kassam rockets do have their limits. There is no way to know precisely where the rocket will land. However, as a tool of terror, that randomness can make the rocket very effective. The Germans employed the same tactic with the V-1 and V-2 rockets that they sent toward London during World War II.

[Editor's Note: Steven Plaut has suggested that Israel could stop the manufacture of rockets in Gaza by the simple expedient of blocking the importing of sugar into the Gaza Strip. Read his essay here.]

Marshall Brain has a degree in computer science. He is founder of the "How Stuff Works" website (, where he explains how things work -- from spud guns to hybrid cars. He lives in Raleigh NC and can be contacted at Visit his website at

This article appeared in Jewish World Review

en een iets "gekleurdere" opinie

Posted by Steven Plaut, June 6, 2007.

1. Sugar Daddies

Want to know WHY al-Kassam rockets are falling on Sderot every day? I mean -- besides the obvious cause, namely, the mega-stupidity of the Israeli government ordering the eviction of all the Jews from the Gaza Strip and turning it over to the genocidal terrorists of the Hamas.

Want to know the OTHER reason why the rockets keep falling?

It is because Israel's government does not have the courage to prevent sugar from being imported into the Gaza Strip.

Huh? -- you say?

Yes, the root problem is sugar. Why sugar? Well, Kassam rockets are primitive little devices thrown together in the basements and underground tunnels of the Gaza Strip. They use a primitive fuel that is mainly a mix of sugar and fertilizer. If you think I am kidding, take a look at
or These are NOT the Katyusha rockets of the Hizbollah, although a few katyushas have also been fired out of Gaza by the savages.

This has been known for years. If Israel had simply announced that no sugar at all (better yet -- no fertilizer either) can be brought into the Gaza Strip, the residents of Sderot would be strolling about in tranquility, enjoying the evening Negev breezes and listening to the birds. Instead, Ehud Olmert and Amir Peretz prefer to be the Sugar Daddies for the Gaza Strip.

The problem is that the same state of Israel that clobbered the Arab aggressors in six days in 1967 and then rescued the Entebbe hostages in 1976 is today too afraid of its own shadow to stop the imports into Gaza of sugar and fertilizer.

Sure, the academic moonbats in Israel would have a fit if the sugar shipments were stopped and Gaza were placed under a sugar embargo. They of course would oppose anything short of unconditional surrender by Israel to stop the rocket barrages on Sderot. Their anti-Semitic friends abroad would also chime in their outrage.

So to keep a lid on things, I hereby propose that Israel announce a new dental health program of preventive dental medicine for Gaza. To help prospective suicide bombers and rocket shooters from developing painful problems of tooth decay, Israel will do the humanitarian thing and stop all sugar imports! Any leftist protesting this would be seen as an anti-dentite.

And then to offset any damages to Gaza from a halt in imports of fertilizer, Israel can also shut off the water supply to Gaza and let the locals fertilize their fields with human organic substances that cannot be used to produce Kassam rockets.

30-12-2008 om 23:27 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.onze linkse nitwitsvisie op de massamoorden in Gaza

We kunnen niet blind blijven voor het drama dat zich voor onze ogen afspeelt in Gaza. We lazen vandaag minstens 100 verschillende meningen over het bloedbad dat de staat Israël daar heeft aangericht. En we gebruiken zeer bewust de term "staat Israël" en niks anders. We hebben hier op dit blog steeds het onrecht aangeklaagd dat het Joodse volk werd aangedaan tijdens de naziterreur en we zullen dit blijven doen voor elk volk daar waar nodig. Racisme, genocide, zijn woorden die niet in ons woordenboek passen. We zijn ook geen bewonderaars van Hamas en zijn zeker niet blind voor bepaalde fascistoïde en vreselijk anti-joodse tendensen binnen het radicale Islamisme. Dat zullen we hier eveneens ongenadig aanklagen. Eén gekke grootmoefti was genoeg. Er moeten best geen opvolgers opstaan. Toch moet het gezegd worden en we beweren hier ook weer geen kenners te zijn van het aartsmoeilijke Palestijns-Israëlische conflict, wat er daar nu gebeurt is ontoelaatbaar. Je kan, als zinnige mens, moeilijk verdedigen dat zogenaamde precisiebombardementen slechts slachtoffers maken onder de Hamasmilities. Het gaat hiet begot over één van de dichtst bevolkte gebieden ter wereld met een meerderheid van bijna uitgehongerde bewoners tegenover één der best bewapende luchtmachten ter wereld. Een bom is, ondanks alle filmpjes en idiote beweringen, nooit zo slim dat ze eens ze ontploft, een onderscheid zal maken tussen een gewapende man en een kind. Punt uit. Je voert geen luchtbombardementen uit in dichtbevolkte gebieden. Het excuus dat de raketlanceerinstallaties van Hamas opgesteld staan tussen de burgerbevolking snijdt gewoon geen hout. Hun vernuftig in elkaar geknutselde Quassamraketten zijn inderdaad geniepige moordwapens maar hebben geen lanceerinstallatie nodig. Dat is net het specifieke van die tuigen je ze hieronder kan zien en je hebt er kleinere en grotere een drietal types in totaal maar die telkens zonder uitgebouwde vaste installatie kunnen worden afgevuurd.
Bovendien is Israël gestart met het uithongeren van Gaza en het in elkaar laten stuiken van de plaatselijke economie begin november. De bombardementen maken dus deel uit van een totaal plan Hieronder publiceren we een uitstekend gedocumenteerd artikel dat we vonden op :

If Gaza falls . . .

Sara Roy

Israel’s siege of Gaza began on 5 November, the day after an Israeli attack inside the strip, no doubt designed finally to undermine the truce between Israel and Hamas established last June. Although both sides had violated the agreement before, this incursion was on a different scale. Hamas responded by firing rockets into Israel and the violence has not abated since then. Israel’s siege has two fundamental goals. One is to ensure that the Palestinians there are seen merely as a humanitarian problem, beggars who have no political identity and therefore can have no political claims. The second is to foist Gaza onto Egypt. That is why the Israelis tolerate the hundreds of tunnels between Gaza and Egypt around which an informal but increasingly regulated commercial sector has begun to form. The overwhelming majority of Gazans are impoverished and officially 49.1 per cent are unemployed. In fact the prospect of steady employment is rapidly disappearing for the majority of the population.

On 5 November the Israeli government sealed all the ways into and out of Gaza. Food, medicine, fuel, parts for water and sanitation systems, fertiliser, plastic sheeting, phones, paper, glue, shoes and even teacups are no longer getting through in sufficient quantities or at all. According to Oxfam only 137 trucks of food were allowed into Gaza in November. This means that an average of 4.6 trucks per day entered the strip compared to an average of 123 in October this year and 564 in December 2005. The two main food providers in Gaza are the UN Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East (UNRWA) and the World Food Programme (WFP). UNRWA alone feeds approximately 750,000 people in Gaza, and requires 15 trucks of food daily to do so. Between 5 November and 30 November, only 23 trucks arrived, around 6 per cent of the total needed; during the week of 30 November it received 12 trucks, or 11 per cent of what was required. There were three days in November when UNRWA ran out of food, with the result that on each of these days 20,000 people were unable to receive their scheduled supply. According to John Ging, the director of UNRWA in Gaza, most of the people who get food aid are entirely dependent on it. On 18 December UNRWA suspended all food distribution for both emergency and regular programmes because of the blockade.

The WFP has had similar problems, sending only 35 trucks out of the 190 it had scheduled to cover Gazans’ needs until the start of February (six more were allowed in between 30 November and 6 December). Not only that: the WFP has to pay to store food that isn’t being sent to Gaza. This cost $215,000 in November alone. If the siege continues, the WFP will have to pay an extra $150,000 for storage in December, money that will be used not to support Palestinians but to benefit Israeli business.

The majority of commercial bakeries in Gaza – 30 out of 47 – have had to close because they have run out of cooking gas. People are using any fuel they can find to cook with. As the UN Food and Agriculture Organisation (FAO) has made clear, cooking-gas canisters are necessary for generating the warmth to incubate broiler chicks. Shortages of gas and animal feed have forced commercial producers to smother hundreds of thousands of chicks. By April, according to the FAO, there will be no poultry there at all: 70 per cent of Gazans rely on chicken as a major source of protein.

Banks, suffering from Israeli restrictions on the transfer of banknotes into the territory were forced to close on 4 December. A sign on the door of one read: ‘Due to the decision of the Palestinian Finance Authority, the bank will be closed today Thursday, 4.12.2008, because of the unavailability of cash money, and the bank will be reopened once the cash money is available.’

The World Bank has warned that Gaza’s banking system could collapse if these restrictions continue. All cash for work programmes has been stopped and on 19 November UNRWA suspended its cash assistance programme to the most needy. It also ceased production of textbooks because there is no paper, ink or glue in Gaza. This will affect 200,000 students returning to school in the new year. On 11 December, the Israeli defence minister, Ehud Barak, sent $25 million following an appeal from the Palestinian prime minister, Salaam Fayad, the first infusion of its kind since October. It won’t even cover a month’s salary for Gaza’s 77,000 civil servants.

On 13 November production at Gaza’s only power station was suspended and the turbines shut down because it had run out of industrial diesel. This in turn caused the two turbine batteries to run down, and they failed to start up again when fuel was received some ten days later. About a hundred spare parts ordered for the turbines have been sitting in the port of Ashdod in Israel for the last eight months, waiting for the Israeli authorities to let them through customs. Now Israel has started to auction these parts because they have been in customs for more than 45 days. The proceeds are being held in Israeli accounts.

During the week of 30 November, 394,000 litres of industrial diesel were allowed in for the power plant: approximately 18 per cent of the weekly minimum that Israel is legally obliged to allow in. It was enough for one turbine to run for two days before the plant was shut down again. The Gaza Electricity Distribution Company said that most of the Gaza Strip will be without electricity for between four and 12 hours a day. At any given time during these outages, over 65,000 people have no electricity.

No other diesel fuel (for standby generators and transport) was delivered during that week, no petrol (which has been kept out since early November) or cooking gas. Gaza’s hospitals are apparently relying on diesel and gas smuggled from Egypt via the tunnels; these supplies are said to be administered and taxed by Hamas. Even so, two of Gaza’s hospitals have been out of cooking gas since the week of 23 November.

Adding to the problems caused by the siege are those created by the political divisions between the Palestinian Authority in the West Bank and the Hamas Authority in Gaza. For example, Gaza’s Coastal Municipalities Water Utility (CMWU), which is not controlled by Hamas, is supposed to receive funds from the World Bank via the Palestinian Water Authority (PWA) in Ramallah to pay for fuel to run the pumps for Gaza’s sewage system. Since June, the PWA has refused to hand over those funds, perhaps because it feels that a functioning sewage system would benefit Hamas. I don’t know whether the World Bank has attempted to intervene, but meanwhile UNRWA is providing the fuel, although they have no budget for it. The CMWU has also asked Israel’s permission to import 200 tons of chlorine, but by the end of November it had received only 18 tons – enough for one week of chlorinated water. By mid-December Gaza City and the north of Gaza had access to water only six hours every three days.

According to the World Health Organisation, the political divisions between Gaza and the West Bank are also having a serious impact on drug stocks in Gaza. The West Bank Ministry of Health (MOH) is responsible for procuring and delivering most of the pharmaceuticals and medical disposables used in Gaza. But stocks are at dangerously low levels. Throughout November the MOH West Bank was turning shipments away because it had no warehouse space, yet it wasn’t sending supplies on to Gaza in adequate quantities. During the week of 30 November, one truck carrying drugs and medical supplies from the MOH in Ramallah entered Gaza, the first delivery since early September.

The breakdown of an entire society is happening in front of us, but there is little international response beyond UN warnings which are ignored. The European Union announced recently that it wanted to strengthen its relationship with Israel while the Israeli leadership openly calls for a large-scale invasion of the Gaza Strip and continues its economic stranglehold over the territory with, it appears, the not-so-tacit support of the Palestinian Authority in Ramallah – which has been co-operating with Israel on a number of measures. On 19 December Hamas officially ended its truce with Israel, which Israel said it wanted to renew, because of Israel’s failure to ease the blockade.

How can keeping food and medicine from the people of Gaza protect the people of Israel? How can the impoverishment and suffering of Gaza’s children – more than 50 per cent of the population – benefit anyone? International law as well as human decency demands their protection. If Gaza falls, the West Bank will be next.

Sara Roy teaches at Harvard’s Center for Middle Eastern Studies and is the author of Failing Peace: Gaza and the Palestinian-Israeli Conflict.

We willen dus zonder problemen uitgemaakt worden door pro-Israël-journalisten als Hans Knoop inde Standaard van vandaag, voor linkse nitwits. Wij beschouwen dat eerder als een soort misplaatste blogtaal ipv gedegen journalistiek en we zullen hem hier in ons blogje dus vanaf nu bedenken met de titel "journalist van mijn kl....". Zo staan we quitte.
En wij zullen hier niet vervallen in een blinde idolatrie voor de Palestijnse zaak maar -en we vallen in herhaling- wat Israêl daar nu uitricht is pure massamoord. Basta. We willen hier eindigen met een artikel dat vandaag door David Grossman in de Israëlische krant Haaretz werd geschreven (ook linkse nitwits meneer Knoop?) en dat ons toch wel heel wat intelligenter lijkt dan het hatelijke zionistische standpunt van meneer Knoop dat fel aanleunt bij (en dat zal Knoop niet graag horen waarschijnlijk) de excuses die door de nazi's ooit werden ingeroepen om de aanval op Polen te rechtvaardigen....propaganda dus meneer Knoop

Last update-14:56 30/12/2008
David Grossman / Is Israel too imprisoned in the familiar ceremony of war?
By David Grossman
Tags: ISrael, Israel News, Hamas

After its severe strike on Gaza, Israel would do well to stop, turn to Hamas' leaders and say: Until Saturday Israel held its fire in the face of thousands of Qassams from the Gaza Strip. Now you know how harsh its response can be. So as not to add to the death and destruction we will now hold our fire unilaterally and completely for the next 48 hours. Even if you fire at Israel, we will not respond with renewed fighting. We will grit our teeth, as we did all through the recent period, and we will not be dragged into replying with force.

Moreover, we invite interested countries, neighbors near and far, to mediate between us and you to bring back the cease-fire. If you hold your fire, we will not renew ours. If you continue firing while we are practicing restraint, we will respond at the end of this 48 hours, but even then we will keep the door open to negotiations to renew the cease-fire, and even on a general and expanded agreement.

That is what Israel should do now. Is it possible, or are we too imprisoned in the familiar ceremony of war?

Until Saturday, Israel under Ehud Barak's military leadership showed remarkable cool. It should not lose its cool in the heat of battle. We should not forget even for a moment that the people of the Gaza Strip will remain our close neighbors and that sooner or later we will want to achieve good neighborly relations with them.

We should in no way strike them so violently, even if Hamas, for years, has made life intolerably miserable for the people of southern Israel, and even if their leaders have refused every Israeli and Egyptian attempt to reach a compromise to prevent this lastest flare-up.

The line of self-control and the awareness of the obligation to protect the lives of the innocent in Gaza must be toed even now, precisely because Israel's strength is almost limitless. Israel must constantly check to see when its force has crossed the line of legitimate and effective response, whose goal is deterrence and a restoration of the cease-fire, and from what point it is once again trapped in the usual spiral of violence.

Israel's leaders know well that given the situation in the Gaza Strip, it will be very hard to reach a total and unequivocal military solution. The lack of a solution might result in an ongoing ambiguous situation where we have already been: Israel will strike Hamas, it will strike and be struck, strike and be struck, and will become unwillingly enmeshed in every trap a situation like this entails, and will not attain its true and essential goals. It might very quickly discover that it is swept up - a strong military power, but helpless to get itself out of the entanglement - into a maelstrom of violence and destruction.

Therefore, stop. Hold your fire. Try for once to act against the usual response, in contrast to the lethal logic of belligerence. There will always be a chance to start firing again. War, as Barak said about two weeks ago, will not run away. International support for Israel will not be damaged, and will even grow, if we show calculated restraint and invite the international and Arab community to intervene and mediate.

It is true that Hamas will thus receive a respite with which to reorganize, but it has had long years to do so, and two more days will not really make a difference. And such a calculated lull might change the way Hamas responds to the situation. The response could even give it an honorable way out of the trap it has set for itself.

And one more, unavoidable thought: Had we adopted this attitude in July 2006, after Hezbollah abducted the soldiers, had we had stopped then, after our first response, and declared we were holding our fire for a day or two to mediate and calm things down, the reality today might be entirely different.

This is also a lesson the government should learn from that war. In fact, it might be the most important lesson.

30-12-2008 om 21:01 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."clandestiene" poëzie : dood in Venetië
Klik op de afbeelding om de link te volgen Omdat het eindejaar wat poëtischer mag zijn en dat we graag even stilstaan bij één van de meest macabere actuele thema's namelijk de "kinderen zonder papieren" vonden we voor jullie op de Italiaanse site ilmanifesto volgend artikel dat, gelukkig voor ons, in het Frans werd vertaald door de mensen van de uitstekende alternatieve site :

mercredi 24 décembre 2008

Journal d'un "clandestin"

Zaher Rezaï, rêves et espoirs en forme de poésie.

GRISOT Francesca

Zaher Rezaï, 13 ans, soudeur, né à Mazar-el Sharif (Afghanistan), mort à
Venise samedi, écrasé par le camion sous lequel il s'était accroché pour
entrer en Italie.

Fragments de son carnet de voyage :

"J'ai tant navigué, nuit et jour, sur la barque de ton amour..."

Zaher Rezai, fils de Mahmud, était un Hazara de Mazar-el Sharif, la ville
qui, en 1998, fût le théâtre d'un des nombreux massacre de civils Hazaras
que nous rappelle l'Afghanistan. Zaher était tout petit et l'un de ceux
qui avaient eu la chance de survivre. Quelques années plus tard, encore
enfant, Zaher était en Iran. Il travaillait comme soudeur, en notant
soigneusement esquisses et mesures sur son carnet. Le profil qui émerge de
la lecture et traduction de son carnet de « clandestin » est le suivant :
un garçon fuyant la persécution, obligé de travailler très jeune comme
soudeur, qui se jette à contre coeur dans un voyage d'espoir dont il sait
bien qu'il est plein d'embûches.

L'histoire de Zaher peut être reprise comme icône du migrant afghan, le
plus souvent mineur, si ce n'est à l'arrivée, au départ sûrement. En tout
cas potentiel demandeur d'asile. Le cas des migrants afghans, très jeunes
le plus souvent, est l'histoire d'une diaspora silencieuse. Etant donné
son nombre réduit, elle n'a pas d'écho dans les journaux, mais révèle un
malaise social lié non seulement à la guerre ou à l'occupation du pays,
mais aussi à un féroce conflit ethnique et religieux dont on ne parle pas
en Occident. Et s'y ajoute la condition prolongée de diaspora et d'exil,
qui en est désormais à la troisième génération, et, des décennies durant,
a contraint des familles entières à migrer sans répit à travers des pays
frontaliers peu hospitaliers (Pakistan et Iran) et dans des zones
intérieures de l'Afghanistan.

A cette diaspora silencieuse Zaher va finalement donner une voix : une
voix très douce. Dans les vers de ses poésies, il cherche le courage de
continuer, au-delà des mers, là où il croit que son droit d'exister est
garanti. Le carnet qu'on a trouvé dans sa poche contenait en quelques
pages la résumé de sa vie : quelques esquisses talentueuses, rapportées
avec des mesures détaillées, du travail de soudeur qu'il faisait en Iran ;
une note sur les économies grappillées et quelques poésies, inscrites ou
apprises peut-être le long du trajet. La calligraphie du garçon indique un
degré d'instruction très bas et nous confirme que, comme nombre de ses
concitoyens, Zaher n'a pas eu la possibilité de fréquenter l'école. Et
pourtant, difficile à croire pour nous Italiens, il connaissait par coeur
et récitait en lui-même un certain nombre de vers en rimes. Poésies
classiques, poésies très souvent anciennes, de plusieurs siècles, qui
parlent d'amour et de nostalgie ; où l'aimé est Dieu et l'amour mystique
le désir de le retrouver dans la splendeur et la pureté de la prééternité.

Tu portes le parfum des gemmes qui éclosent,
Tu es comme une fleur du printemps...
Et douce ton affection
J'aime parler avec toi...
Tu es un ami enchanteur
Tu es soif de passion et beauté

J'aime souligner cela parce que l'amour de la poésie de ces jeunes
migrants afghans est le premier indice de la sensibilité, de la dignité et
du respect dans lesquels ils sont éduqués dès leur plus jeune âge. Quand
on parle avec eux, trop souvent émergent la souffrance de la
discrimination, la détermination avec laquelle ils luttent pour voir
reconnaître leur droit d'exister tout simplement en tant que « personnes
humaines ». Leur rêve européen est l' « Europe des droits de l'homme ».
Rêve auquel ils n'ont pas l'intention de renoncer. Inutile de les renvoyer
; ils essaieront à nouveau, jusqu'à la mort s'il le faut.

J'ai tant navigué, nuit et jour, sur la barque de ton amour
Qu'à la fin ou à t'aimer j'arriverai ou noyé je mourrai.

Continuer. A tout prix : « En Iran, on ne peut pas rester, en Afghanistan
on ne peut pas retourner », répètent de façon obsessive les jeunes
interviewés. La poésie continue. Elle raconte la peur du rejet ; d'être
traité comme un migrant quelconque ou, pire, comme un voleur ou un

Jardinier, ouvre la porte du jardin,
Je ne suis pas un voleur de fleurs,
Je me suis fait rose moi-même,
Car j'ai besoin d'une autre fleur

La peur du voyage. Le bras de mer qui le sépare encore du droit d'asile.

Ce corps si assoiffé et fatigué
Peut-être n'arrivera jusqu'à l'eau de la mer.
Je ne sais encore quel rêve le destin me réservera,
Mais promets-moi, Dieu,
Que tu ne laisseras point que finisse le printemps.

On est au seuil de l'hiver. Dans les limbes de Patras, Zaher s'embarque
sur un navire qui part pour l'Italie. La mer, la dernière traversée.

Oh mon Dieu, que de douleur réserve l'instant de l'attente,
Mais promets moi, Dieu,
Que tu ne laisseras point que finisse le printemps.

Dans mon expérience de médiatrice, c'est chose banale que les jeunes
afghans, mêmes analphabètes, gardent en mémoire des vers de poésie et les
répètent souvent pour se donner du courage pendant leur voyage et
l'expérience de la diaspora. Ce que j'ai le plus souvent entendu parle de
la douleur de la mort en exil. Je voudrais le dédier pour conclure à
Zaher, en rappelant que malheureusement c'est cette obsession qu'on lit
dans les yeux des migrants afghans avec qui je vis et travaille.

Si un jour d'exil la mort décide de reprendre mon corps
Qui s'occupera de ma sépulture, qui pourra coudre mon suaire ?
Que mon cercueil soit déposé sur une hauteur
Pour que le vent rende à ma Patrie mon parfum


« J'ai tant navigué... »

Recueillis par Hamed Mohamad Karim et Francesca Grisot.

Merci à Domenico Ingenito pour son aide à la traduction

Feuillet 9

Tu portes le parfum des gemmes qui éclosent
Tu es comme une fleur de printemps
Je me fais pour toi ivre et heureux
Quand tu viens me chercher...
Ton affection est douce
J'aime parler avec toi

Feuillet 8

Et même quand tu m'ôtes la parole
Ton repentir est beau
Tu es un ami enchanteur
Tu es soif de passion et beauté
Voyons à présent jusques à quand
Tu t'accorderas à mon coeur

Feuillet 11

Ce corps si assoiffé et fatigué
Peut-être n'arrivera jusqu'à l'eau de la mer.
Je ne sais encore quel rêve le destin me réservera,
Mais promets-moi, Dieu,
Que tu ne laisseras point que finisse le printemps.
Oh mon Dieu, que de douleur réserve l'instant de l'attente,
Mais promets moi, Dieu,
Que tu ne laisseras point que finisse le printemps.

Feuillet 13

J'ai tant navigué, nuit et jour,
Sur la barque de ton amour,
Qu'à la fin ou à t'aimer j'arriverai
Ou noyé je mourrai.
Jardinier, ouvre la porte du jardin,
Je ne suis pas un voleur de fleurs,
Je me suis fait rose moi-même,
Je ne vais pas en quête d'une fleur quelconque

Edition de dimanche 21 décembre 2008 de il manifesto


Traduit de l'italien par Marie-Ange Patrizio

29-12-2008 om 22:40 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wel hoe zit het met 2009 en volgende jaren....een overzichtje
Klik op de afbeelding om de link te volgen Beste lezertjes, het is het eindejaar. dat betekent niet alleen dat je je strontlazarus moet zuipen en met een gek hoedje op vuurwerk moet afsteken tot je geen enkele vinger meer aan je handjes zitten hebt. dit betekent dat we een beetje in de toekomst trachten te kijken. Goede voornemens maken enzovoort enzoverder. Wel we beginnen er dan maar lmeteen aan en we gaan naar volgende bron :

IMF Chief Warns Of Riots In Response To Economic Crisis

Paul Joseph Watson
Wednesday, December 17, 2008

The head of the International Monetary Fund has warned that advanced nations will be hit by violent civil unrest if the elite continue to restructure the economy around their own interests while looting the taxpayer.

During a speech in Madrid, Dominique Strauss-Kahn said that “social unrest may happen in many countries - including advanced economies” if governments failed to adequately respond to the financial crisis.

“He added that violent protests could break out in countries worldwide if the financial system was not restructured to benefit everyone rather than a small elite,” reports the Guardian.

Strauss-Kahn’s comments echo those of others who have cautioned that civil unrest could arise, specifically in the U.S., as a result of the wholesale looting of the taxpayer and the devaluation of the dollar.

Widely respected trends forecaster Gerald Celente recently told Fox News that by 2012 America will become an undeveloped nation, that there will be a revolution marked by food riots, squatter rebellions, tax revolts and job marches, and that holidays will be more about obtaining food, not gifts.

Back in October, Senator Chris Dodd said that revolution would unfold if banks refused to lend money.

“If it turns out that they are hoarding, you’ll have a revolution on your hands. People will be so livid and furious that their tax money is going to line their pockets instead of doing the right thing. There will be hell to pay,” Dodd told the New York Times.

Last month, leading economist Nouriel Roubini said that food riots would be the ultimate consequence of the Federal Reserve and the Treasury’s current policies.

Riots and demonstrations have gripped normally sedate Iceland following a financial catastrophe that has wiped out half of the krona’s value and put one third of the population at risk of losing their homes and life savings.

Expectations of violent civil unrest have not gone unnoticed by the U.S. Army War College’s Strategic Institute, who recently issued a report warning that the United States may experience massive civil unrest in the wake of a series of crises which it terms “strategic shock.”

The consequence? The necessity to use “military force against hostile groups inside the United States,” according to the report.

Tens of thousands of active duty military personnel returning from Afghanistan and Iraq are set to conduct “homeland patrols” inside the U.S. and their duties will include tackling “civil unrest and crowd control,” according to a Northcom announcement earlier this year.

Wat verder vonden we via de uitstekende Belgische site:

volgende interessante tekst op:

Thousands of Troops Are Deployed on U.S. Streets Ready to Carry Out "Crowd Control"

By Naomi Wolf, AlterNet. Posted October 8, 2008.

Members of Congress were told they could face martial law if they didn't pass the bailout bill. This will not be the last time.

Background: the First Brigade of the Third Infantry Division, three to four thousand soldiers, has been deployed in the United States as of October 1. Their stated mission is the form of crowd control they practiced in Iraq, subduing "unruly individuals," and the management of a national emergency. I am in Seattle and heard from the brother of one of the soldiers that they are engaged in exercises now. Amy Goodman reported that an Army spokesperson confirmed that they will have access to lethal and non lethal crowd control technologies and tanks.

George Bush struck down Posse Comitatus, thus making it legal for military to patrol the U.S. He has also legally established that in the "War on Terror," the U.S. is at war around the globe and thus the whole world is a battlefield. Thus the U.S. is also a battlefield.

He also led change to the 1807 Insurrection Act to give him far broader powers in the event of a loosely defined "insurrection" or many other "conditions" he has the power to identify. The Constitution allows the suspension of habeas corpus -- habeas corpus prevents us from being seized by the state and held without trial -- in the event of an "insurrection." With his own army force now, his power to call a group of protesters or angry voters "insurgents" staging an "insurrection" is strengthened.

U.S. Rep. Brad Sherman of California said to Congress, captured on C-Span and viewable on YouTube, that individual members of the House were threatened with martial law within a week if they did not pass the bailout bill:

"The only way they can pass this bill is by creating and sustaining a panic atmosphere. … Many of us were told in private conversations that if we voted against this bill on Monday that the sky would fall, the market would drop two or three thousand points the first day and a couple of thousand on the second day, and a few members were even told that there would be martial law in America if we voted no."

If this is true and Rep. Sherman is not delusional, I ask you to consider that if they are willing to threaten martial law now, it is foolish to assume they will never use that threat again. It is also foolish to trust in an orderly election process to resolve this threat. And why deploy the First Brigade? One thing the deployment accomplishes is to put teeth into such a threat.

I interviewed Vietnam veteran, retired U.S. Air Force Colonel and patriot David Antoon for clarification:

"If the President directed the First Brigade to arrest Congress, what could stop him?"

"Nothing. Their only recourse is to cut off funding. The Congress would be at the mercy of military leaders to go to them and ask them not to obey illegal orders."

"But these orders are now legal?'"


"If the President directs the First Brigade to arrest a bunch of voters, what would stop him?"

"Nothing. It would end up in courts but the action would have been taken."

"If the President directs the First Brigade to kill civilians, what would stop him?"


"What would prevent him from sending the First Brigade to arrest the editor of the Washington Post?"

"Nothing. He could do what he did in Iraq -- send a tank down a street in Washington and fire a shell into the Washington Post as they did into Al Jazeera, and claim they were firing at something else."

"What happens to members of the First Brigade who refuse to take up arms against U.S. citizens?"

"They'd probably be treated as deserters as in Iraq: arrested, detained and facing five years in prison. In Iraq a study by Ann Wright shows that deserters -- reservists who refused to go back to Iraq -- got longer sentences than war criminals."

"Does Congress have any military of their own?"

"No. Congress has no direct control of any military units. The Governors have the National Guard but they report to the President in an emergency that he declares."

"Who can arrest the President?"

"The Attorney General can arrest the President after he leaves or after impeachment."

[Note: Prosecutor Vincent Bugliosi has asserted it is possible for District Attorneys around the country to charge President Bush with murder if they represent districts where one or more military members who have been killed in Iraq formerly resided.]

"Given the danger do you advocate impeachment?"

"Yes. President Bush struck down Posse Comitatus -- which has prevented, with a penalty of two years in prison, U.S. leaders since after the Civil War from sending military forces into our streets -- with a 'signing statement.' He should be impeached immediately in a bipartisan process to prevent the use of military forces and mercenary forces against U.S. citizens"

"Should Americans call on senior leaders in the Military to break publicly with this action and call on their own men and women to disobey these orders?"

"Every senior military officer's loyalty should ultimately be to the Constitution. Every officer should publicly break with any illegal order, even from the President."

"But if these are now legal. If they say, 'Don't obey the Commander in Chief,' what happens to the military?"

"Perhaps they would be arrested and prosecuted as those who refuse to participate in the current illegal war. That's what would be considered a coup."

"But it's a coup already."


&topic="politics"" rel="external" title="Digg it!" target="_blank">Digg!

See more stories tagged with: war on terror, amy goodman, vincent bugliosi, u.s. constitution, posse comitatus, 1807 insurrection act, rep. brad sherman

Naomi Wolf is the author of Give Me Liberty (Simon and Schuster, 2008), the sequel to the New York Times best-seller The End of America: A Letter of Warning to a Young Patriot (Chelsea Green, 2007).

Welwel ziet het er allemaal niet geweldig uit?

28-12-2008 om 20:32 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.onder het motto:
Klik op de afbeelding om de link te volgen

En nu we het toch al over IJsland hadden doen we maar lekker verder: The Financial times over IJsland...jullie lezen toch mee?


Letter from Iceland

By Robert Jackson. Photographs by Bjarki Reyr

Published: November 14 2008 11:51 | Last updated: November 14 2008 11:51

Hallgrímskirkja cathedral looms up out of the mists and gloom of downtown Reykjavík
Think of Ireland. Rotate it 90 degrees clockwise, make it a third bigger and hang it like a pendant from the Arctic Circle. Crack open the earth’s crust below to release limitless supplies of geothermal steam, then fill its territorial waters, all 200 miles of them, with an abundance of cod.

Give it a population of 300,000, about the same as Coventry, 70 per cent of them in the cities of Reykjavik and Akureyri. Ensure they are all related and give the majority the ability to trace their ancestry back to the times of settlement, more than a thousand years earlier. Endow these people with industry and ambition. Give them their own language – all but unchanged for a millennium – a literary tradition, three national newspapers, two television channels, free universal healthcare and education and close to zero unemployment. Give this country a consistently high ranking in the world standard-of-living charts and you have the Iceland of the recent past. Not a bad place, all in all.

Now allow this country’s banks – virtually unregulated – to borrow more than 10 times their country’s gross domestic product from the international wholesale money markets. Watch as a Graf Zeppelin of debt propels its self-styled “Viking Raiders” across the world’s financial stage, accumulating companies like gamblers hoarding chips. Then sit on the sidelines as the airship flies home and explodes, showering its blazing wreckage over this once proud, yet tiny, nation.

There you see the Iceland of today – the victim of an economic 9/11 and one of the very few places in the world where the words “financial meltdown” can be used without fear of exaggeration.

. . .

There is no daytime TV in Iceland. Parents are at work and children at school, so the test card, that feature of a bygone age, is the only thing aired. For the transmitters to be switched on in mid-afternoon and a sombre-looking Geir Haarde, the prime minister, to appear behind a desk, a national flag at his side, it had to be serious – and it was. The country was on the verge of bankruptcy; the government was taking control of the banks and was going to assume far-reaching powers to secure the safety of the nation and its savers.

As I watched, I felt a detached sympathy for those poor people living on a blighted island – until it dawned on me that I was one of them. Recent events had savaged my net worth by 60 per cent and pushed up my cost of living by more than 20 per cent. Iceland’s plight was mine, too. What I failed to appreciate at the time was the emotion of this unprecedented television address, particularly in the way it finished:

“Fellow countrymen ... If there was ever a time when the Icelandic nation needed to stand together and show fortitude in the face of adversity, then this is the moment. I urge you all to guard that which is most important in the life of every one of us, to protect those values which will survive the storm now beginning. I urge families to talk together and not to allow anxiety to get the upper hand, even though the outlook is grim for many. We need to explain to our children that the world is not on the edge of a precipice, and we all need to find an inner courage to look to the future ... Thus with Icelandic optimism, fortitude and solidarity as weapons, we will ride out the storm.

“God bless Iceland.”

Edda, my partner, was in tears on the sofa beside me.

A drive across town later that afternoon, October 6, at first gave grounds for comfort. The roads were as full as usual for the Reykjavik rush-hour – a half-hour build-up of traffic. Aircraft flew in and out of the downtown airport, students made their way home from schools and universities – note the plural – while visitors went to hospitals and fitness fiends to sports clubs. Reykjavik showed all the outward appearances of carrying on.

But a different picture began to emerge from the hourly news bulletins on the car radio. The Icelandic krona’s freeze in the capital markets had now spilled over into the day-to-day transactions of Icelanders abroad. Holidaymakers and business travellers venturing “til Útlanda”, as it is called, found their credit cards refused, and those wishing to buy foreign currency could not find willing sellers, aside from one or two who limited their purchases to €200.

Trust in the banks had evaporated and people were trying to find a safe haven for their cash. One man had waited for six hours in a bank while his life savings, more than £1m in kronur (at IKr200 to the pound), were counted out in cash in front of him. “I feel like an innocent man dragged from his bed, put in a barrel and hurled over Gullfoss!” wrote one journalist that morning. “We have been brought down by a handful of men who bet our nation’s wealth, fame and prosperity on a throw of the dice.” Gullfoss is one of Iceland’s tourist attractions – a majestic 100ft waterfall.

On collecting our daughter from her handball practice, I learnt the news that her club could not obtain the foreign currency it needed to release their new team shirts from customs. The city’s myriad sports teams rely on local sponsors and our daughter also brought the news that this source of funding for her team was likely to dry up in the months to come. Later that evening, Skype, our communications lifeline, would not renew our credits with an Icelandic credit card. E-mails began to arrive from friends overseas, alarmed by news reports and asking if we were all right.

But all this was trivial compared with the financial distress, in some cases ruin, that now faces a significant proportion of the population.

Easy access to 100 per cent mortgages has seen a change to the traditional pattern of young Icelanders living with their parents until their mid-twenties. The suburbs of Reykjavik have grown by a third in the past decade, most of it housing for first-time buyers. Whole new neighbourhoods have emerged. New streets house young couples, many with children, most with two cars in the drive and furnished with the best that Ikea can provide. All bought with 100 per cent loans, many in foreign currencies.

Iceland is the only country in the world that indexes its loans in addition to charging interest. This means that when Icelanders borrow IKr1,000 from the bank and inflation increases by 5 per cent, the bank increases their debt to IKr1,050 at the end of the year. A great deal for the bank and fine for you, too – so long as the property’s value and your salary are increasing by inflation and more. The majority of Icelandic mortgages are based on this punitive system and with inflation running at nearly 20 per cent, they will see their IKr1,000 loan turn into a IKr1,200 loan. The interest burden will increase proportionally. This is bad enough, but when coupled with falling house prices, it means that many face a particularly savage variety of negative equity. The impact on highly geared borrowers, which in practice means most Icelanders, would be hard enough even with two incomes, but with unemployment set to soar, many households are going to go under.

A recent first-time buyer, a woman in her late twenties, said: “I took a 100 per cent loan to buy an apartment. I placed my savings in Kaupthing’s money market account, because it promised high interest rates, and my pensions in Kaupthing’s Vista 1 at the prospect of becoming a millionaire retiree. Both of these funds were based on stock investments and I knew that they were risky – but I took the bait and the risk. Now most of this money, if not all, is lost.”

Icelanders are by nature frugal people. It was one of the few countries in the world, perhaps the only one, that had a pension system that could meet the needs of its ageing population. But in recent years, many older people have been persuaded by the banks to invest their savings in high-yielding money-market accounts. As a result of the collapse of the banking system, many of these accounts have seen huge write-downs and some are now worth less than half of their previous values. The additional money people had put aside to top up their pensions has been hard hit.

Bjork, Iceland’s ambassadress of cool, summed it up in The Times on October 28: “Young families are threatened with losing their houses and elderly people their pensions. This is catastrophic. There is also a lot of anger. The six biggest venture capitalists in Iceland are being booed in public places and on TV and radio shows; furious voices insist that they sell all their belongings and give the proceeds to the nation. Gigantic loans, it has been revealed, were taken out abroad by a few individuals and without the full knowledge of the Icelandic people. Now the nation seems to be responsible for having to pay them back.”

A homemade banner, made of sheets, hangs over the main motorway in Reykjavik, tied to the railings of a bridge. “Stondum Saman!” it cries out. “Let us stand together!” It’s the new rallying cry of a beleaguered nation.

A cyclist in Reykjavík on a gloomy day
Icelanders have seen their economy swell and shrink from time to time over the centuries, and always handled it calmly. Perhaps their heritage in fishing and agriculture enabled them to meet good years and bad with equanimity. Now they must cope equally well with an attack of economic bulimia. To understand what makes this crisis – kreppa, as it is known here – so unlike any other, a little history is needed.

For Icelanders, the golden years were the early years, shortly after the land was settled in the ninth century. The Viking tradition, the Althing – the legislative assembly dating to 930 – and the literary canon of Sagas and Eddas are the nation’s cultural bedrock. But after that, Iceland almost disappears from the history books. While the agricultural revolution, the Renaissance, the industrial revolution came and went, while the fine cities of Europe were being built, while artists from Michelangelo to Mozart were pouring forth their creations, while the great inventions and discoveries were being invented and discovered, Icelanders were hunkering down in their turf houses, meeting the hardest challenge of all – survival.

They survived plague, famine, earthquakes and volcanoes. There were times when some even considered abandoning the island. But they stayed on. They stayed and survived. Icelanders will tell you that only the fittest survived, but that is only half the story, because survival requires another key attribute: stubbornness. And Icelanders have it in spades. It is a national trait, and they view it not as a weakness but as a virtue. It comes from experiencing hardship and enduring it. It means finding satisfaction in a simple task done well and sticking to it; finding comfort and solace in family and kinship and being bound by those familial bonds and duties. And perhaps most important of all, it means believing in the independence of the individual as part of the fabric of nationhood, and fighting for that independence. Put simply, the country has values.

And this is what sets this catastrophe apart from the earthquakes and plagues of former years. This is a man-made disaster and worse still, one made by a small group of Icelanders who set off to conquer the financial world, only to return defeated and humiliated. The country is on the verge of bankruptcy and, even more important for those of Viking stock, its international reputation is in tatters. It hurts.

. . .

Picture a pig trying to balance on a mouse’s back and you’ll get some idea of the scale of the problem. In a mere seven years since bank deregulation and privatisation, Iceland’s financial institutions had managed to rack up $75bn of foreign debt. In his address to the nation, Haarde put the problem in perspective by referring to the $700bn financial rescue package in America: “The huge measures introduced by the US authorities to rescue their banking system represent just under 5 per cent of the US GDP. The total economic debt of the Icelandic banks, however, is many times the GDP of Iceland.”

And here is the nub. Iceland’s banks borrowed more than $250,000 for every man, woman and child in Iceland, and placed an impossible burden on the modest reserves of the central bank in the event of default. And default they have.

Voices of caution – there were many in Iceland – were drowned out by a media that became fixated on the nation’s emergence from drab pupa to gaudy butterfly. Yet, Icelanders’ opinions were divided. For some, the success of their Viking Raiders, buying up the British high street, one even acquiring that most treasured bauble of all, a Premier League football club, marked the arrival of a golden era. The transformation of Reykjavik from a quiet, provincial fishing port to a brash financial centre had been as swift as it was complete, and with the musicians Bjork and Sigur Ros and Danish-Icelandic artist Ólafur Eliasson attracting global audiences, cultural prestige went hand in hand with financial success. Icelanders could hold their heads high before the rest of the world.

Hallgrimur Helgason, well-known for his novel 101 Reykjavik, said in a letter to the nation in a Sunday newspaper on October 26: “Deep down inside we idolised these titans, these money pop-stars. Awestruck we watched their adventures and admired them when they supported the arts and charities. We never had clever businessmen, not for a thousand years, not to mention men who had won battles in other countries...”

For others, the growth was too rapid, the change too extreme. Many became uncomfortable with the excesses of the Viking Raiders. The liveried private jets, the Elton John parties, the residences in St Moritz, New York and London and the yachts in St Tropez – all flaunted in Sed og Heyrt, Iceland’s equivalent of Hello! magazine – were not, and this is important, they were not Icelandic. There was a strong undertow of public opinion that felt that all this ostentatious celebration of lavish lifestyles and excess was causing the nation to disconnect from its thousand-year heritage. In his letter to the nation, Hallgrimur continued: “This was all about the building of personal image rather than the building of anything tangible for the good of our nation and its people. Icelanders living abroad failed to recognise their own country when they came home.”

What international sympathy there was for Iceland’s plight evaporated with the dark realisation that the downfall of Iceland’s three main banks – Landsbanki, Kaupthing and Glitnir – brought with it the potential loss of £8bn for half a million savers in northern Europe, the bulk of whom were British. The shrill media response in the UK was reported extensively in Iceland. The British government’s use of anti-terror legislation to freeze the assets of Landsbanki pushed Iceland’s banking system into the abyss. It was a move viewed in Iceland as hateful and unnecessary. A few days later the one remaining viable bank, Kaupthing, went under.

Pedestrians brave the cold in Reykjavík, beneath a poster of young Icelanders. The prime minister recently urged people to explain to children that ’the world is not on the edge of a precipice’
Then Landsbanki was placed on a British Treasury list of groups subjected to financial sanctions, along with al-Qaeda and the Taliban. A copy of the UK government webpage appeared in Icelandic papers and a new website,, was launched. A picture on it shows a young girl with a placard that reads: “I am not a terrorist, Mr Brown.”

At this time of year, the most-watched TV show in Iceland is Saturday night’s Spaugstofan, which translates literally as The Spoof Room. It’s a hit-or-miss affair, but events of the past few weeks have provided the writers with a rich seam of source material. A recent episode featured a well-worked lampoon of the film Titanic, entitled Icetanic, with Geir Haarde and the chairman of the governors of the central bank, David Oddsson, standing on the bridge of “the economy that could not sink”. A sketch shows Gordon Brown throwing Icelanders off a life raft. “Get back in the water where you belong, you terrorist bastard!” he shouts as he throws another one overboard.

When I tried to explain Iceland’s plight to a friend in the UK who works in banking, I received short shrift. “You must have gone troppo, Robert! They may not have dressed up in burkas and strapped several kilos of Semtex around their waists. But to go into the high street, persuade charities, pensioners, local authorities to deposit money and then disappear, having trousered nigh on £8bn is, even by City standards, bad. Financial terrorism, grand larceny, call it what you will, but the government had to act and act quickly to stop funds leaving the country.”

Troppo can hardly apply one degree south of the Arctic Circle, but if its northern equivalent is to go polar, then evidently I have.

. . .

Fear, outrage, jealousy and guilt have mingled to form a volatile cocktail of emotions as the blame game has started, and Icelanders attempt to come to terms with it all. They are divided between those who blame the Viking Raiders and those who blame successive governments and central banks for allowing them to behave the way they did.

There have been demonstrations, previously almost unheard of in Iceland, in which families have marched on the parliament buildings, stringing up an effigy of Oddsson along the way.

Of the various Viking Raiders, only one, Jon Ásgeir, of Baugur fame, has had the guts to turn up and face the music on a TV chat show. But any temporary benevolence towards him evaporated when it emerged that he had arrived back in Iceland with high-street billionaire Sir Philip Green in tow. Together they proposed to buy Baugur’s debt, reported at the time as £2bn, thereby acquiring the group’s UK retail assets, including House of Fraser and Hamleys at a significant discount that would involve massive debt writeoffs.

One of the most telling images was the departure of Jon Ásgeir’s private jet on news that the government had nationalised Glitnir Bank (in which his investment vehicle Stodir was a leading shareholder), wiping out his shareholding and rattling the debt-burdened house of cards that is his Baugur business empire. Painted black and as sleek as a Stealth bomber, the aircraft was photographed taxiing from its hangar by Morgunbladid, a daily newspaper. Like the last helicopter out of Saigon, the departure of Ásgeir’s jet symbolised the end of an era, the last act of Iceland’s debt-fuelled spending spree.

Bjorgolfur Thor and his father Bjorgolfur Gudmundsson have, to date, disappeared from the radar. Together they own a majority stake in Landsbanki, and Gudmundsson owns West Ham United football club. Their jets have also flown the coop. Downtown, beside the harbour, construction work on a landmark project underwritten by them, the National Concert Hall, is expected to stop any day now. Like Hallgrimskirkja, the striking cathedral that presides over Reykjavik and that took more than 40 years to complete thanks to a lack of finance, the concert hall might need a change in the country’s fortunes before it can be completed.

The government has announced that it will carry out a thorough investigation into what happened and determine who is to blame. It will be called “The White Book”, and “leave no stone unturned in getting to the truth”. It will not be a slender volume.

. . .

We live now in a foreign-currency lockdown, and although the government has assured everyone that there are sufficient reserves to buy essentials such as oil, grain and medical supplies for the winter, such assurances only serve to create a further sense of unease in a people who have learnt to take such commodities for granted.

There is some encouraging news. The International Monetary Fund is putting the finishing touches to a $2bn bailout package and this is likely to lead to a further $4bn from a consortium of Nordic central banks. These funds will come with stringent conditions that will impose external financial controls and impinge heavily on Iceland’s hard-won sovereign independence. But they should inject some much-needed confidence into the currency and into an embattled people.

There is an Icelandic expression: “We started with two empty hands.” Whoever coined it could not have expected that it would still be so pertinent in 2008, as the nation begins the process of rebuilding its economy and that thing it covets most of all, its reputation.

It is going to be a long, hard struggle.

Robert Jackson is a British journalist who has lived in Iceland since 2003


How the Icelandic banks got it all so wrong

“Let me get lunch,” I said, fumbling in my handbag for my wallet. “Your bank’s just gone bust after all.” But old habits die hard and anyway, the Icelandic banker wanted to find out if his company credit card still worked. He handed it over and drummed his fingers nervously on the bar in the gloomy City pub, writes Sarah O’Connor.

The payment went through. And with a whimper – two sandwiches and two lemonades – the bank’s six-year debt-fuelled spending spree sputtered to a stop. The next day his card was refused.

Barely a month earlier, at his bank’s annual September shindig in Iceland, international financiers who had arranged loans for the bank were treated to quad-biking, axe-throwing, belly-wrestling and copious alcohol – and challenged to run round a traffic cone 10 times while resting their foreheads on top of it. “Believe it or not, but some of the participating bankers fell over. And over. And ... well, you understand,” chortled Euroweek, a trade magazine also flown out for the party.

Kaupthing, Landsbanki and Glitnir sported all the trappings of fully fledged international banks. They had offices around the world, slick PR, extravagant parties and huge amounts of debt. That culture alone could have been enough to pitch them into trouble as the credit cycle turned. But at their core, something deeper was amiss. Two things, actually. The first has been picked over and over since the trio’s calamitous demise: they were too big, and the economy upon which they rested too small to support the huge liabilities they had taken on.

The banks don’t mind this explanation; neither do Iceland’s politicians. It paints them as fearless – if foolhardy – in their expansion, but ultimately as the casualties of a global crisis. They would have survived in spite of their size, they argue, if Lehman Brothers and Washington Mutual had not collapsed, leaving their creditors empty-handed.

In September, creditors’ sense of security evaporated, and soon Glitnir was facing demands for extra money from the increasingly nervous institutions from which it had borrowed. It just didn’t have the money.

Glitnir went to Iceland’s central bank and asked for a bridging loan to see it through to the end of the month in which it was due to pay back a big bond issue. The central bank refused, and took a 75 per cent stake in Glitnir instead. The move triggered panic in international markets. Maybe the government was big enough to bail out Glitnir, but what about the other two Icelandic banks? It surely couldn’t afford to support all three.

In the face of a massive run on Landsbanki by foreign depositors and creditors, the government seized that bank, too, and soon after Kaupthing imploded as well.

A week later, in an upstairs room of the Ministers’ Residence in Reykjavik, Geir Haarde the prime minister looked weary but unruffled as he shook my hand and poured out coffee. “We spoke before didn’t we, earlier this year? As I remember you were very aggressive.”

His special adviser had called me out of the blue in March. She had heard I was writing a story about fears the government was not strong enough to underwrite the banks if they ran into trouble. Would I like to speak to the prime minister about it? I would.

In the interview, he seemed perplexed about the stratospheric cost of insuring against a default by Iceland’s banks on their debts. “If you’re worried about not being repaid, which is what the creditworthiness is about, you shouldn’t be worried when it comes to the Icelandic banks, let alone the Icelandic government,” he said.

But would the government be capable of supporting the banks, given that their foreign currency liabilities dwarfed the country’s ability to generate cash? He didn’t give a clear answer.

It was an odd episode, and highlights the other, deeper problem at the heart of Iceland’s banking system. How did the prime minister’s office know that a junior journalist in London was writing a story about Iceland? Presumably because someone from one of the banks told them. If so, why are they in such close contact? Because the whole system is run by a small group of men who go back a long way and, in the words of one businessman, “sit in the same hot tub three times a week”.

When the banks were privatised in 2002, the government – headed by David Oddsson, then prime minister, and Geir Haarde, then finance minister – sold chunky stakes to a select group of rich businessmen. Father and son team Bjorgolfur and Bjorgolfur Thor Gudmundsson, recently returned from Russia flush with cash, took a 45.8 per cent stake in Landsbanki after a process some have criticised as uncompetitive. These new shareholders used the banks to support their other businesses. For example, FL Group (which then became Stodir) – an investment company owned by the Icelandic retail entrepreneur Jon Ásgeir Johannesson – was both Glitnir’s biggest shareholder and one of its significant borrowers.

There were rumblings of discontent in Iceland over the way the system was being run, but few spoke out. Iceland’s government and supervisory authority did nothing to break up the close-knit network of relationships.

Sveinn Valfells is one malcontent. A private investor now living in London, his grandfather played a key role in setting up one of the banks that were merged to form Glitnir. Sveinn left Iceland in 2004 when he decided the banking system was spiralling out of control. “This was like Eastern Europe, this was like Russia ... In most respects it is a developed country, but the political system and business culture are significantly underdeveloped.”

The banks looked and sounded just like their large international peers. But as one businessman in Iceland says: “Astute investors should have asked themselves, ‘Does this smell right?’”

En we vonden nog andere interessante nieuwtjes:


Iceland Riots Precursor To U.S. Civil Unrest?

Demonstrators call for government to resign in wake of financial collapse

Paul Joseph Watson
Tuesday, November 25, 2008

Riots and protests in Reykjavik calling for the government of Iceland to resign have increased following a financial catastrophe that has wiped out half of the krona’s value and put one third of the population at risk of losing their homes and life savings. Could similar scenes of civil unrest be repeated in the United States as the economy continues to implode?

“It was the latest in a series of protests in the capital since October’s banking collapse crippled the island’s economy. At least five people were injured and Hordur Torfason, a well-known singer in Iceland and the main organiser of the protests, said the protests would continue until the government stepped down,” reports the Scotsman.

As crowds gathered in the drizzle before the Althing, the Icelandic parliament, on Saturday, Mr Torfason said: “They don’t have our trust and they are no longer legitimate.”

Hundreds more gathered in front of a local police station, pelting eggs at the windows, using a bettering ram to force the doors open and demanding the release of a protester.

A banner hung from a government building read “Iceland for Sale: $2,100,000,000,” the amount of the loan the country will receive from the IMF.

Gudrun Jonsdottir, a 36-year-old office worker, said: “I’ve just had enough of this whole thing. I don’t trust the government, I don’t trust the banks, I don’t trust the political parties, and I don’t trust the IMF.

“We had a good country and they ruined it.”

These aren’t the actions of unwieldy mobs in third world countries, we’re talking about a country that had one of the highest living standards in Europe and a relatively wealthy and sedate population, the vast majority of whom are now in revolt over mass redundancies and the fast disappearing values of their paychecks and savings.

More peaceful protests against the Federal Reserve during the End the Fed events over the weekend were largely ignored by the U.S. corporate media, but the potential for wider chaos exists should the dollar finally cave in to the hyperinflationary bubble that is being created by the ceaseless printing of money to fund the multi-trillion dollar bailout.

Those who continue to assert, “It can’t happen here,” only need to look at the scenes in Reykjavik to realize that similar events could unfold across the U.S., where the reaction of militarized riot cops and even the military itself may be a little more heavy handed to say the least.

With top Russian analysts predicting the breakup of the U.S. into different parts, allied with people like deadly accurate trends forecaster Gerald Celente warning of food riots and tax rebellions, the scenes in Reykjavik may be amplified in the U.S. should a significant portion of the public wake up to the monumental fraud of the bailout and begin to feel the impact of its consequences as we enter 2009.

en voor de lezertjes die liever beeldjes horen spreken kunnen we deze filmpjes warm aanbevelen:

27-12-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt aloude Ollandse koopmansgeest en inpolderingsdrang: een voorbeeld
Klik op de afbeelding om de link te volgen Beste lezertjes, we hebben al vaak het verwijt gekregen dat we onze Ollandse buren soms wat te onheus behandelen. We, eerst en vooral bestrijden we deze kwakkel en zullen dit beschouwen als een poging tot destabilisering van ons blogje in opdracht van één of andere duistere en dus buitenlandse mogendheid. We hebben trouwens al herhaalde malen een politiek vluchtelingenstatuut overwogen. Recent nog op één van de waddeneilanden. Maar het moet gezegd, en we geven dit grif toe : helemaal vertrouwen doen we ze toch niet onze Bataven. Zeker niet nadat ze ons de grootste en fierste Belgistaanse bank hebben ontfutseld met volgens onze Yves Leterme, lepe streken. We willen evenmin over hun onhebbelijke politiek i.v.m. coffeeshops vlak tegen onze grens discussiëren. Tenslotte verkiezen we nog steeds de Ollandse coffeeshops boven de Franse kerncentrales aan de andere grens. De goedkope Luxemburgse benzinestations lijken ons een aanvaardbare tussenoplossing aan de zuidelijke grens waar onze Duitse buren echter absoluut niks hebben aan te bieden. Zij gebruiken dat stukje grens enkel en alleen om regelmatig een nieuw omsingelingsplan te concretiseren en zo de Franse erfvijand de nek trachten om te draaien. Maar beste lezers, we ontdekten zo pas het snode plan van onze Ollandse ex-dwingelanden waarin ze nogmaals hun vileine koopmansgeest, zelfs in deze barre crisistijden botvieren. Dit natuurlijk zonder enig mededogen en ten koste van den medemensch! Leest u het allemaal maar zelf wat deze ollandse collega blogger-koopman uitgedokterd heeft om profijt te trekken uit de kredietcrisis die onze Ijslandse medeburgers zo hard treft :


Het voordeel van de kredietcrisis

Geld moet rollen zei Wouter Bos, en zo is 't maar net!

Dus alle Hollandse IceSavers zijn - linksom of rechtsom - gered en krijgen hun centjes terug, tot het bedrag van €100.000. Wat wil je nog meer?

Nou, wij willen nog wel wat meer ja. Namelijk dat we die 120.000 spaarders niet via onze eigen belastingcenten gaan terugbetalen.En IJsland zegt niets meer te kunnen betalen, dus is dat land failliet. En zoals dat dan behoort te gaan, wordt de boedel verkocht ten behoeve van de schuldeisers. En die boedel is het - grotendeels lege - land zelf.

Ik stel dus voor dat we een boedelverdeling maken conform het bovenstaande landkaartje. Het cirkeltje linksonder is Reykjavik en directe omgeving. Daar passen alle IJslanders makkelijk in, dus dat mogen ze houden. Wie weet wordt dat, met een beetje professionele begeleiding en know how, nog eens een nordisch Hongkong, Singapore, of Dubai.

De rest wordt dan verdeeld tussen onze Engelse vrienden en ons, waarmee we weer terug zijn in de VOC-tijd, waar onze MP zo graag van droomt. We gaan dus weer koloniseren, maar nu op moderne leest geschoeid. Zonder slavernij.


Soms ligt een oplossing zó voor de hand, dat je die bijna over het hoofd zou zien. Want dit is natuurlijk geweldig, voor alle partijen!

Ten eerste is IJslandin één klap van al z'n schulden af. En vervolgens hebben wij én de Britten elk een nieuw - groot en waardeloos - gebied ter beschikking om nieuwe waarde toe te voegen. Handen uit de mouwen!

De Britten krijgen het westelijke deel, wij het oostelijke. Want dat is handig voor de aardrijkskundeles. Zodat de leerlingen het makkelijk kunnen onthouden. Engeland in het westen en Nederland ten oosten daarvan. En dat het dan op IJsland net zo is en niet andersom, want dat zou maar verwarring geven. Dan heb je voor je het weet de Vijfde Engelse Oorlog.Deze verdeling is trouwens ook gunstig - kijk maar naar het kaartje - omdat wij dan het grootste binnenlandse wateroppervlak krijgen, zodat er eindelijk weer wat in te polderen valt.


Het is ongelooflijk hoe de gang der dingen, de loop van de historische gebeurtenissen, ons steeds weer verrast met nieuwe, onverwachte mogelijkheden en uitdagingen. Denk aan het Cruyff-adagium: 'Elk nadeel hep se foordeel'. En verdomd, het klopt als een bus, tot op de dag van vandaag!

Nu is er de kans om het integratievraagstuk in één uitdagend project aan te pakken en op te lossen. En het kan nu ook! Op 16 september, in haar Troonrede, sprak onze Koningin al over de mogelijkheid van een... gebiedsverbod. Dus voortaan sturen we alle rotjochies die niet willen deugen en de buurt terroriseren, met hun hele gezin voor een langdurig leer-werk-ontwikkelingstraject naar ... Oost Nederijsland.

Onze westerburen doen hetzelfde met hun eigen probleemgroepjes, die dan naar Great Western Britain-Iceland verhuizen.

Een unieke kans

Samen met onze Engelse vrienden gaan we hier een heel mooi project van maken. Voormalige probleemgroepen worden geprikkeld om zich te ontwikkelen tot volwaardige burgers, streng maar rechtvaardig begeleid door de beste deskundigen gerecruteerd uit kringen van PVV en TON.Zijn we daar ook meteen vanaf.

Denk nog even terug hoe de Engelsen vanaf 1788 al hun zware criminelen naar de strafkolonie Australië stuurden. Afgevoerd worden naar 'Down Under' betekende zoveel als 'levenslang'. En kijk nu eens, wat een keurig land dat geworden is!

Let op mijn woorden.

Als dit plan een kans krijgt, zal IJsland over tien tot twintig jaar de leidende positie hebben overgenomen van de VS. Engelse en Nederlandse gastarbeiders zullen zich er melden, bij gebrek aan werk in eigen land.

Hoezo 'crisis'? 't Is maar wat je er van maakt.

26-12-2008 om 19:06 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt grote kerstman spreekt tot u
Klik op de afbeelding om de link te volgen Vandaag voelen we ons, gezien de omstandigheden en een volgevreten pens, verplicht om een sterk verkorte bijdrage te plaatsen. Vermits het aantal lezertjes de laatste dagen ook sterk is afgenomen, vermoedelijk eveneens wegens de zelfde omstandigheden hebben we meteen nog een tweede goeie reden om het kort te houden. We beperken ons tot een duidelijke boodschap van de grote kerstman uit Rome die ons een onderhoudend speechke brengt waarin hij de gelijkenissen tussen regenwouden en homseksualiteit uitlegt ...vrolijk kerstfeest aan al onze lezertjes !

hier het linkje en zet de kerstmuts al vast op

25-12-2008 om 22:44 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Overjaarse varkenskleppen & Brabantse boerepaarden redden Surrealistisch Belgistan van de ondergang !!

Kijk beste lezertjes... u kunt er van zeggen wat u wilt, maar wij hebben intussen toch maar mooi een generatiepact dat volop werkt !!...

...Het werkt zelfs zó goed, dat we de politiekers die ons landje van de ondergang nog kunnen ~of beter gezegd : zouden MOETEN~ redden, allemaal uit de geriatrie moeten gehaald worden...

Ok, er zijn er bij die dank zij de inplanting van varkenskleppen & waarschijnlijk ook van ossekloten, nog wel erg actief bleven op de huwelijksmarkt, maar om terug een land op het juiste spoor te zetten... allez kom... Laat die oudjes toch met hun kroost in Disneyland blijven... of den andere in zijnen hof in Vilvoorde... Laat die mensen nu toch eens gerust & laat ze toch eens van hunne "Ouwen Dag" genieten...

Plots wordt Martens nu ineens opgevoerd, alsof ie de koene redder des vaderlands is... Wij herinneren ons anders nog héél levendig dat we op een gegeven moment de tel waren kwijt geraakt, aan de hoeveelst Martens-regering we nu eigenlijk zaten... Maar één ding was & bleef ook zeker !! De buitenlandse schuld blééf stijgen, dus op dat vlak hebben we wel degelijk te maken met "een expert" ter zake als we van die kant een oplossing moeten verwachten...

Daarna kwam er onzer, u allen welbekende & bekwame "Gids-Loodgieter" die het allemaal min of meer terug wat onder controle kreeg, alleen hebben we eigenlijk nooit geweten hoe hij dat nu eigenlijk allemaal klaar heeft gespeeld. We ontdekken nog alle dagen truken van zijn foor, zoals afgevlakte indexen & index-sprongen... evenals verdoken taxaties op ziekteverzekeringen & vooral dan zijn gekende ~of zeggen we intussen, zijn beruchte~ "voorlopige" dubbele inhoudingen... maar dan wel "voorlopige" inhoudingen die ondertussen dubbel & dik "definitief" zijn geworden...

*ZUCHT*... & dàt Brabantse boerepaard met loodgietersallures zouden ze nu weer van stal halen ?!... Je zult hier anders in dit Surrealistische Belgistan maar eens twintig jaar oud zijn & dàt hele gedoe ~met grote argusogen~ bekijken met je I-pod op je oren... & dan vooral er het jouwe van denken, vrees ik... Want de huidige generaties Letermes, De Cremmen enz... zeg nu zelf, dat is wat wij noemen "gene vette", tenminste dàt zouden ze hier bij ons achter onzen hoek zeggen...

Maar wat is dan het alternatief zult u vragen... Wel, wij vrezen dat Vlaanderen dat al heeft uitgemaakt... de sossen !! ...We krijgen hier op de redactie haast de lachstuipen als we daar horen over praten...

Caroline Gennez, dàn tóch in een nieuwe regering ?!... Ja, mààr "mét keiharde" voorwaarden... Tja... & zoals wat ?!... De sluiting van onze kerncentrales ?!... In een land dat meer dan anderhalve percent boven het Europese inflatiegemiddelde zat... waarvan anderhalve percent volledig toe te schrijven aan de gestegen energieprijzen... moet je vooral die kerncentrales sluiten kameraden... dàn komen we makkelijk 4 percent boven de anderen uit... Je moet tenslotte in iets de eerste zijn...

Onze brulboei uit Oostende Jean-Marie & zijn LDD dan ?!... zo groot als de VLD voorspellen de peilingen nu reeds !!... Zijn beruchte programma ~verplichte literatuur voor wie denkt dat de man allemaal "goeds" met ons voorheeft~ vinden jullie ten andere netjes in dit blogje terug... & wij kunnen daaruit slechts besluiten... van deze olijke vrolijkerd & zijn bende zal géén enkele constructieve oplossing komen... enkel één groot sociaal slagveld & kerkhof !! ...Wees daar maar gerust in !! Alleen maar méér sores & pakken ellende !! ~lees : dus NIKS~ voor de kleine man... & des te méér voor de rijken !!... De kloof tussen rijk & arm... tussen "the have's" & "the have not's" zal er alleen maar breder, dieper & onoverkomelijker op worden... U gelooft het of niet, maar het kan dus wel degelijk "nóg erger" !!

2009 ziet er dus zéér veelbelovend uit voor onze steeds maar groeiende ergernissen... Dùs overwegen we ~omwille van "politieke & culturele" gezondheidsredenen~ toch maar het politiek &/of cultureel asiel op één van de waddeneilanden aan te vragen... Zijn onze Ollandse vrienden hiervoor te vinden ?!... Stuur ons anders eens een berichtje !!... Wij beginnen alvast al in te pakken & jullie hoeven dààr ècht niks speciaals te voorzien... We worden wel strandjutter of... hebben ze daar al een coffeeshop ?!... of 'n goed Belgische Café ?!... Misschien een Belgische Frituur ?!...

24-12-2008 om 00:53 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Overzicht JANUARI 2008

Het behoeft waarschijnlijk niet al te veel tekst & uitleg, maar nog 9 keer slapen & we zijn alweer 1 januari 2009... dus zeg maar stilletjes aan tijd voor een klein jaaroverzichtje...

Nu eerlijk gezegd, we doen dit ook wel een beetje, omdat het blogsysteem van zich namelijk beperkt tot slechts het weergeven van ~maximum~ de laatste 200 berichten die werden geschreven. Wij vinden het echter wel belangrijk dat onze lezers àl onze blogberichten op titel kunnen terugvinden, want soms wil een nieuwe lezer wel eens het prille begin ~het ontstaan~ van zo'n blog terugvinden bijvoorbeeld. Nu goed, je kunt dan wel met het systeem van op de "weken" terug gaan, maar dat zegt dan nog altijd niks over de artikels die in die betreffende periode werden geschreven... Vandaar dus ook een beetje dit overzicht. Al bij al vinden we het eigenlijk wel wat jammer dat we met dit blogsysteem niet al onze geschreven artikels in één keer kunnen aanbieden... Maar goed, dit is dan bij deze opgelost...

Op 1 januari 2009 zullen wij ~de redactie van KITOKOJUNGLE~ dan ~juist geteld~ 341 dagen bezig zijn met dit kleffe blogwereldje te teisteren met onze schotschriften, die niet altijd ~hoe kan het ook anders~ bij iedereen in goede aarde zullen zijn gevallen... Dàt hadden we ook al wel door... & eerlijk gezegd, wij liggen van dat laatste niet echt wakker... Wij schoppen u trouwens maar al te graag een geweten als het er op aankomt...


So enjoy !!



# 26.01.08 - De beginselverklaring

# 27.01.08 - DE Mission Statement

# 28.01.08 - HET moreel gezag

# 28.01.08 - Opdracht 40 jaar later 1968-2008, je verbeelding aan de macht

# 29.01.08 - HET pestgedrag der filosofen

# 29.01.08 - DE foto

# 30.01.08 - foto als loketbediende te Beselare

# 30.01.08 - neoliberale gokspelen

23-12-2008 om 20:09 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Overzicht FEBRUARI 2008


# 01.02.08 - Carnaval is gek geworden

# 01.02.08 - Over de huilende pennen van Brijs en vettig Fonske

# 02.02.08 - Geert en Benno en de hoofddoekjes

# 02.02.08 - Flahaut en De Crem in Afghanistan als Kwik en Flupke

# 05.02.08 - kleine berichten

# 06.02.08 - god is een rukker

# 07.02.08 - Bloch en niet blog is de naam

# 08.02.08 - Geest van Van Severen verjaagt jood uit Panier d'Or te Brugge

# 08.02.08 - leuke medailles

# 09.02.08 - Kitoko Jungle Magazine

# 10.02.08 - De shariarechtbank in België

# 10.02.08 - Weer een ex teruggevonden !

# 11.02.08 - 177ste verjaardag van de overwinning op Van Speijk, leve België

# 12.02.08 - Ten strijde tegen N-VA !

# 13.02.08 - N-VA geprovoceerd !

# 14.02.08 - bericht aan de azijnpissers

# 15.02.08 - Verslag van de aanslag op Leterme

# 15.02.08 - Perscommunique

# 16.02.08 - Guido Gezelle is vette vis

# 17.02.08 - Bedankt Stefan

# 17.02.08 - De wonderlijke verandering van een merelveld in een mijnenveld

# 17.02.08 - Bob Van Geel is blauw

# 19.02.08 - Vlaamse handelspraktijken

# 19.02.08 - WRAAK

# 19.02.08 - Leterme gered door Pater Houben

# 20.02.08 - Mensaje del commandante en jefe of de story der Castrobrothers

# 21.02.08 - Vlaanderen wordt socialistisch

# 21.02.08 - Aftrekken op zijn Belgisch

# 22.02.08 - De oehoe van Peizegem is islamitische terreurcel

# 23.02.08 - Piessens Alfons vervalst Pakistaanse verkiezingen

# 24.02.08 - Vlaanderen verlost van het hellebeest uit Peizegem

# 26.02.08 - De mythe van de klassenloze klas

# 26.02.08 - Vlaanderen ontwaak ! Nieuwe kaakslag is er één te veel !

# 26.02.08 - zwijgende voettocht op het slagveld van de Peene ter uitwissing van de zoveelste kaakslag

# 27.02.08 - Het mysterie van de ontbrekende komma

# 29.02.08 - Beste Hollanders, wanneer rehabiliteert Sarkozy Sus van den Enden ?

# 29.02.08 - Geef ons Zeeuws-Vlaanderen terug of we klonen Balkenende !

23-12-2008 om 20:08 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Overzicht MAART 2008


# 01.03.08 - Copsa Mica of Charleroi geef ons Zeeuws Vlaanderen terug, Unoxmutsen !

# 01.03.08 - De Titty Twister staat in Oostende

# 02.03.08 - Volksverheffing in de overtreffende wijze

# 03.03.08 - Liever sexslavin dan met Vervotte en Leterme in de lift

# 05.03.08 - clochards bestormen vlaamse scholen

# 05.03.08 - Wilders geeft premiere van film in de Yab Yum

# 06.03.08 - Terreur bij de staatsveiligheid

# 08.03.08 - de blote billen van Ann en Goedele en ander triestig nieuws op vrouwendag

# 08.03.08 - Bart Dewever vraagt overheveling van Vlaanderen naar Frankrijk.

# 09.03.08 - fascisme is rampzalig, altijd en voor iedereen !

# 10.03.08 - Bintjes als oplossing voor aanslepende regeringsvorming

# 10.03.08 - Cartoonrel in Schouwen-Duiveland !

# 11.03.08 - het subtiele verschil tussen een Brusselse ordonnantie en verordening doen een japanse investeerder hara-kiri plegen

# 12.03.08 - de huisstijl van de Vlaamse Gemeenschapscommissie brengt Japanse investeerders in opperste staat van opwinding

# 14.03.08 - Leterme weldra in pornofilms !

# 15.03.08 - Havermoutpap bij kaarslicht

# 16.03.08 - Amerikaanse callgirl krijgt tegen 4300 dollar per uur het lezersaantal van Kitokojungle omhoog !

# 17.03.08 - Excursies naar de sloppenwijken nieuwe trend

# 18.03.08 - Belgistaanse toestanden en de ware toedracht van de verkrachting van Waris Dirie

# 19.03.08 - wereldwijd belgisch nationalistisch complot ontmaskerd

# 20.03.08 - In memoriam Taslima Nasreen de levende dode en Claus de dode levende

# 22.03.08 - Vervotte nailed on an Alnokeuken en andere verhalen

# 23.03.08 - Romantische mijmeringen over Oostende

# 25.03.08 - Is de aarde plat, heeft de dood zin, wij eisen palliatieve zorgen voor euthanasiebeoefenaars !

# 26.03.08 - Dalai lama en Savonarola même combat !

# 27.03.08 - Dalai lama afgevoerd naar Guantanamo ?

# 28.03.08 - Haartooi Fabiola gaat terug op model van menselijke kanonskogel van admiraal Tromp

# 29.03.08 - Wilders omgeschoold tot mozarellaverkoper.

# 30.03.08 - daklozen worden weldra gehuisvest in dienstwagens van regering Leterme I

# 31.03.08 - Roy Orbison als ultieme tortuur in Guantanamo !

23-12-2008 om 20:07 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.″The Belgian Prison Factory - Inc.″ - PART III
Human Rights & Belgistan ?!... Uh ?!... Qué ?!...

...& Ook dit is weer eens berichtgeving die onze gemiddelde Belgische ~kwaliteits (?)~ Pers niet haalt... Maar hoe kan het anders in tijden van regeringscrisisen die veroorzaakt zijn door daden van "Goed Bestuur"... Nietwaar ?!...

...& We geven het ook grif toe... het is ook niet echt het genre van berichtgevingen dat onze Belgen nu echt graag lezen &/of wakker houden... Want het gaat immers over een deel van de bevolking die we uitsluiten van deelname aan het Grote Maatschappelijk gebeuren... U moet er anders maar eens de lezersreacties op naslaan, die spreken voor zich...

Nochthans zouden we daar wel eens met z'n allen mogen van wakker liggen volgens ons, want het vertelt toch maar weer eens mooi welk een beschavingsniveau we hanteren...

In onze eerste beschouwing over het Belgische Gevangenissensysteem, namelijk : ″The Belgian Prison Factory - Inc.″ - PART I - ″Privatiseer de gevangenissen″ - DEEL 1″ & het bijbehorende & aansluitende ″DEEL 2″ stelden we ons reeds de vraag of we het gegeven van "straffen & gevangenissen" ~wat op zich oude & achterhaalde ideeën zijn~ niet eens vanuit een ander perspectief zouden willen ~& vooral durven te~ bekijken...

...& In "The Belgian Prison Factory - Inc.″ - PART II - Vanaf heden : "Guantanamo nù ook in België !!" stelden we ons nog andere zaken !!

Maar neen, niks van dit alles...




"Situatie in Belgische gevangenissen onaanvaardbaar"

De situatie in de Belgische gevangenissen is van een onaanvaardbaar niveau. Dat zegt de mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa Thomas Hammarsberg. Hij bezocht een week lang de Belgische gevangenissen en ging ook een kijkje nemen in onder meer vluchthuizen en opvangcentra.

Hammarsberg bezoekt regelmatig die instellingen in de verschillende landen die aangesloten zijn bij de Raad van Europa. De Belgische gevangenissen bengelen volgens hem onderaan in het Europese klasje.

Hij klaagt vooral de overbevolking en de verouderde toestand van de gevangenissen in ons land aan.

Snel alternatieve straffen

De mensenrechtencommissaris beaamt dat de Belgische regering werk wil maken van nieuwe gevangenissen. Dat gebeurt echter niet van vandaag op morgen en dus moet er een oplossing op korte termijn worden voorzien, zoals het uitdelen van alternatieve straffen.

Voorts zal de mensenrechtencommissaris in zijn rapport zijn bedenkingen en kritiek formuleren bij het Belgische asiel- en migratiebeleid.



...& We surfen even naar de website van de "Commissioner for human rights"...


Commissioner Hammarberg concludes visit to Belgium

[19/12/08 16:40] Thomas Hammarberg concluded today his four-day assessment visit to Belgium after meetings with members of the federal, community and regional governments. He also met with civil society representatives and visited prisons, closed centres for irregular migrants and shelters for women victims of violence. “The continuous overcrowding in prison has created an intolerable situation for prisoners and penitential staff. It also endangers the aim of reintegrating prisoners into society” pointed out the Commissioner. He also highlighted problems in the detention of minors and asylum-seekers and called for the vigorous implementation of the recently adopted non-discrimination legislation at all levels. The report of the Commissioner’s visit will be published in spring 2009.



...& Een mooie getuigenis misschien...


Friday, April 4, 2008

Rodeo Plays in Belgium Prison, Finds Dildo

posted by Trent Moorman on April 4 at 12:05 PM

Brent Amaker and the Rodeo played inside the maximum security Hoogstraten Prison in Antwerp. Near riot. I asked them about it:

How did you all get booked at a prison in Antwerp?

Rodeo: Not exactly sure. Prisons are terrible places. The walls of this place were covered with framed posters of American prison films. They were EVERYWHERE. I asked our host Herwig about the posters. He said, “They are from the warden’s collection. He brings them in and puts them up. The prisoners don’t like, but…”

Where in the prison did you play?

The room where we set up looked like a high school auditorium. It was a packed house with inmates from the men’s and women’s wings, all seated in plastic chairs. Men up front, ladies in the back row. Serious looking dudes right up front. Sour faces.

How’d it go?

It was a mixed reaction. Some were smiling and trying to have a good time (Herwig says it’s tough to transfer so quickly from dealing with prison life to trying to enjoy a show), some were quiet, some were rowdy and shouting. Prisoners were exchanging things and trying to hide it from the guards. One guy kept standing up and yelling “Fuck you, America!”

We played, went to a backstage area, and then there was a problem returning the prisoners to their cells. Everyone was up and yelling. The men made moves toward the women and the guards started to look overwhelmed. Herwig came backstage, totally bug-eyed, and asked us to get back on stage to draw everyone’s attention. We bust ass, throwing on our guitars, get on stage and play “Howdy Do!” from the new album. The “Fuck America” guy is out of his seat and screaming.

Note to all European prison wardens: “Howdy Do” will stop a riot before it starts. Not joking! By the second chorus, they were all clapping along and singing “HOWDY DO” back at us.

So none of the inmates escaped?

Actually, the day after our show, two inmates broke out and have not been caught. Seriously. We’re keeping an eye out for them.

Damn, be careful. Hide your hats. Anything else happen?

Well, at our hotel in Brussels our bass player Sugar found a purple dildo underneath his pillow. It’s with us now and it’s not going to be leaving us anytime soon.



Laten we eens lezen wat er intussen bijna 2 jaar geleden reeds over geschreven werd...

...'n eerste...


Actualité en Belgique : L'état misérable de nos prisons

Posté par Hocine Ali le 1/2/2007 17:10:00 (1752 lectures)

Le premier rapport du Conseil central de surveillance pénitentiaire fait état de surpopulation, d'hygiène douteuse et de grande misère dans les prisons belges.

Selon son président Michel Rozier, "on est loin d'une détention humaine". Si selon M. Rozier, "le problème central et crucial, c'est la surpopulation", il estime aussi que "la Belgique ne doit pas être fière des personnes qui sont internées en prison".

Dans les annexes psychiatriques de certaines maisons d'arrêt on trouve "un grand nombre de personnes en attente de transfert qui sont sans traitement", rapporte M. Rozier qui estime que "cette situation ne répond pas aux exigences d'une détention humaine".

Il épingle encore des services psycho-sociaux "débordés et peu accessibles", des cellules, sanitaires et cuisines présentant "beaucoup de délabrement". A Lantin et à Forest, le rapport signale la présence importante d'animaux nuisibles (souris, rats, cafards) et de la moisissure sur les murs.

Le rapport épingle encore des détenus qui ont peur d'exprimer une critique quant au fonctionnement de la prison et des agents pénitentiaires qui, à cause de ces conditions de travail, sont très démotivés et connaissent un important taux d'absentéisme. (belga)

Les détenus de Lantin font un film sur la prison

Quelques détenus de la prison de Lantin ont participé, durant un an, à un projet audiovisuel. Ils ont réalisé un film sur l'hygiène et la propreté au sein de l'établissement pénitentiaire.

Le projet est né lors d'un atelier sur l'éducation aux médias qui a rassemblé une dizaine de condamnés détenus à la prison de Lantin. Pendant un an, ils ont suivi une formation sur ce sujet et une formation technique sur l'usage d'une caméra, l'utilisation d'une table de mixage, etc.

Pendant plusieurs mois, les détenus ont filmé l'intérieur de la prison. Ils ont ainsi notamment filmé le pied des tours où s'amoncellent des détritus balancés par les fenêtres des cellules. Ils ont aussi mis en avant la nécessité de porter des gants lors de la distribution des repas.

En raison des libérations, seuls quatre détenus ont porté le projet à leur terme. Celui-ci est en cours de finalisation. Il sera présenté dans les prochains jours à la direction de la prison. Ce film, véritable outil de sensibilisation à l'hygiène, s'adresse tant aux détenus qu'au personnel. Il sera régulièrement diffusé au sein de la prison, et montré notamment aux nouveaux détenus.

"Cette démarche est importante car elle permet de responsabiliser les détenus. Il y a à Lantin 900 détenus pour 630 places. La vie n'est donc pas toujours facile. Il est donc très important de montrer que les détenus peuvent avoir des comportement positifs", a conclu Jean-François Colasse, conseiller en justice réparatrice à la prison de Lantin. (belga)



...Een tweede...


Conditions de vie dramatiques dans les prisons belges

NOUVELOBS.COM | 05.02.2007 | 18:17

Selon le premier rapport du Conseil central de surveillance pénitentiaire, les prisons belges, surpeuplées et souvent insalubres, "ne répondent pas aux exigences d'une détention humaine".

Surpopulation, hygiène douteuse et grande misère: ce sont les principales conclusion du premier rapport du Conseil central de surveillance pénitentiaire belge, présenté mercredi dernier et repris par le quotidien Le Soir dans son édition du jeudi 1er février. Selon le président de ce Conseil central de surveillance pénitentiaire, Michel Rozier, "le problème central et crucial, c'est la surpopulation". "La Belgique ne doit pas être fière des personnes qui sont internées en prison", a-t-il déclaré lors de la présentation de son rapport, mercredi. Dans les annexes psychiatriques de certaines maisons d'arrêt on trouve "un grand nombre de personnes en attente de transfert qui sont sans traitement", rapporte notamment Michel Rozier, qui estime que "cette situation ne répond pas aux exigences d'une détention humaine". Il épingle encore des services psychosociaux "débordés et peu accessibles", des cellules, sanitaires et cuisines présentant "beaucoup de délabrement".

Rats et cafards

Le rapport signale même, dans les prisons de Lantin et de Forest, la présence importante d'animaux nuisibles (souris, rats, cafards) et de la moisissure sur les murs. Il cite enfin des détenus qui ont peur d'exprimer une critique quant au fonctionnement de la prison et des agents pénitentiaires. Ceux-ci seraient, selon le quotidien Le Soir, très démotivés et connaîtraient un important taux d'absentéisme en raison de leurs mauvaises conditions de travail. Créé en 2003, le Conseil central de surveillance pénitentiaire a pour mission de contrôler les conditions de traitement des détenus en Belgique.



...& We geven u nog een boeiend stukje leesvoer van "Entraide & Fraternité" te lezen...


La santé derrière les barreaux

« Le détenu a droit à des soins de santé qui sont équivalents aux soins dispensés dans la société libre et qui sont adaptés à ses besoins spécifiques. »(1) On le sait, les prisons sont peuplées d’hommes (à plus de 95%) et de femmes majoritairement issus de milieux défavorisés. Au-delà des textes, quelle est la réalité de la santé en prison ? Qu’en est-il de l’accès aux soins de santé lorsqu’on est derrière les barreaux ?

(1) extrait de l’article 88 de la Loi de principes concernant l'administration des établissements pénitentiaires ainsi que le statut juridique des détenus

La population carcérale présente nettement plus de problèmes de santé que la population en général. D’une part, les détenus sont largement issus de milieux peu favorisés, qui jouissent en moyenne d’une moins bonne santé que les citoyens plus aisés. Leur incarcération est du reste parfois la conséquence de problèmes liés à la santé, comme l’usage de drogues ou une fragilité psychologique.

D’autre part, la prison est en soi un milieu qui nuit à la santé, physique autant que – et peutêtre surtout - mentale. Le simple fait d’être privé de liberté, séparé de ses proches, confronté à soi-même sans guère d’occasions de diversion engendre un stress et une angoisse importants.

L’environnement physique et humain joue également un rôle négatif : la surpopulation des prisons dans notre pays n’est un secret pour personne. La vétusté de certains établissements non plus. Cela pose des problèmes d’aération, d’éclairage, d’hygiène, de promiscuité. Cette dernière provoque l’élaboration de règles informelles, d’une hiérarchie parallèle à celle de la prison. Avec à la clé des risques sanitaires liés à la violence, à l’usage de drogues ou à des relations sexuelles forcées et non protégées.

La surpopulation des prisons a des conséquences non seulement sur le confort élémentaire et l’espace vital, mais également sur l’alimentation : « La qualité nutritionnelle de ces repas est tributaire du budget, soit trois euros par jour et par détenu, calculés sur la capacité carcérale et non sur la population réelle. A Forest (…) l’établissement peut compter jusqu’à 650 détenus pour une capacité de 405 places. » (2)

(2) Réginald de Béco, président de la Commission de surveillance de la prison de Forest, dans Le Soir du 7 mars 2008.

Les médecins ne chôment pas en milieu carcéral. Il n’est pas rare qu’il y ait 60 à 90 détenus inscrits sur la liste de consultation d’un seul médecin. 10% des détenus consultent quotidiennement, pourcentage quatre fois supérieur au taux de consultation de la population « libre ».(3) Bien sûr, certains consultent pour « passer le temps », pour recevoir des médicaments (calmants, anxiolytiques) qui leur rendront le quotidien plus supportable, pour récupérer un peu de maîtrise sur leur vie, par exemple en allant à la consultation au lieu d’aller travailler. Tâche délicate pour le soignant que de faire la part des choses tout en restant à l’écoute du patient.

(3) Analyse de 500 dossiers médicaux électroniques de détenus libérés. Centre académique de médecine générale, UCL, Bruxelles.

Santé mentale

Les principales pathologies que l’on trouve en prison sont d’ordre psychologique. C’est le premier motif de consultation médicale, mis à part bien entendu le systématique examen médical pratiqué au moment de l’incarcération. Les plaintes ? Anxiété, nervosité, insomnies. D’où la prescription fréquente de psychotropes. Bien souvent, il existe une fragilité psychologique avant l’entrée en prison. Mais il faut être fameusement solide pour garder l’âme sereine lorsqu’on est derrière les barreaux : outre les difficultés personnelles citées plus haut, les relations entre détenus – dont certains sont très violents – engendrent stress et angoisse, voire des pathologies mentales plus lourdes.

Les autres motifs de consultation concernent des problèmes respiratoires et digestifs. D’autres pathologies « typiques » du milieu carcéral sont le SIDA, l’hépatite B et la tuberculose.

Les droits, en prison aussi

Les soins de santé en prison ne suscitent pas assez d’intérêt de la part des pouvoirs publics. Peut-être parce que les citoyens-électeurs eux-mêmes ne se sentent guère concernés. C’est regrettable pour plusieurs raisons. Une partie de l’opinion publique considère que les personnes incarcérées méritent ce qui leur arrive et qu’il ne convient pas de les traiter avec trop d’égards.

D’une part, les droits humains, garantis par des traités internationaux ou par la Constitution belge, concernent par définition tous les citoyens et ne peuvent souffrir d’exception, qu’il s’agisse des demandeurs d’asile ou des détenus. Bien sûr, ces derniers ont porté atteinte aux droits, à l’intégrité physique, voire à la vie d’autrui. Mais la Justice a reconnu ces faits et a prononcé une condamnation qui les a amenés en prison. A partir de là, ce serait sombrer dans l’arbitraire et le totalitarisme que de laisser le personnel des institutions pénitentiaires décider si les détenus « méritent » ou non leurs droits. La loi de principes (voir note 1) le rappelle d’ailleurs lorsqu’elle précise que la privation de liberté doit être la seule peine infligée aux condamnés.

D’autre part, la majorité des personnes incarcérées sortira un jour de prison. Si l’emprisonnement protège temporairement la société, il n’aide que rarement le détenu à se reconstruire et à élaborer un projet de vie qui le tiendra écarté de la récidive une fois libéré. Au contraire, la promiscuité entre petits délinquants et grands criminels, les conditions de vie difficiles, l’oisiveté, la rage ou la rancoeur déstructurent encore des personnalités déjà fragiles et influençables.

Du point de vue de la santé publique, il ne serait pas non plus superflu de se préoccuper de ce qui se passe derrière les barreaux : les maladies citées plus haut (Sida, hépatite B, tuberculose) sont bien entendu contagieuses et, à leur sortie, les anciens détenus qui en souffrent deviendront source de contagion pour le reste de la société.

Quand le détenu devient un patient (pas) comme les autres…

La santé en prison concerne également le monde extérieur, notamment le monde hospitalier. L’hospitalisation d’un détenu est parfois un parcours du combattant. Tout d’abord, chaque sortie pour un soin ou pour une hospitalisation requiert toute une série de démarches administratives. « A Jamioulx, à Nivelles et à Verviers, les transferts dans un hôpital de la région pour une consultation ou un examen demandent plusieurs semaines voire plusieurs mois d’attente. »(4)

(4) Rapport du Conseil Central de Surveillance Pénitentiaire, page 19, sur,

Ensuite, certains hôpitaux refusent tout simplement de soigner les détenus, en raison des risques que leur présence fait courir au personnel et aux autres patients. Les détenus hospitalisés, même accompagnés d’agents pénitentiaires, restent potentiellement violents et dangereux. Le personnel de l’hôpital de Tubize n’est pas près d’oublier l’attaque d’un commando lourdement armé qui est venu « libérer » un détenu hospitalisé.

Si la déontologie médicale oblige le médecin à prodiguer aux détenus des soins « comme les autres », il est clair qu’il a affaire à des patients « pas comme les autres ». Ceux-ci ont officiellement le droit de consulter le médecin de leur choix. Dans la pratique, ce droit s’applique rarement : peu de médecins ont le temps de se déplacer en prison et la volonté de se soumettre aux nombreuses mesures de sécurité qui régissent l’accès à un établissement pénitentiaire. De plus, c’est le détenu qui doit assumer les frais de cette visite.

Lorsque nous avons mal à la tête ou à la gorge, nous passons à la pharmacie acheter un antidouleur ou un sirop. Hors de question pour un détenu : toute prise de médicament nécessite le passage par la consultation du médecin ou au moins par l’infirmerie. Pas d’accès direct non plus à la médecine de seconde ligne : lorsque nous avons un problème de vue, nous nous rendons chez l’oculiste directement. Le détenu, lui, doit toujours passer par le médecin généraliste pour avoir accès à un spécialiste.

L’hygiène en prison reste un grand défi : dans certaines prisons, c’est encore le seau hygiénique, vidé une fois par jour, qui fait office de WC dans des cellules de deux ou trois personnes(5). Les détenus ne reçoivent pas de gant de toilette, parfois un savon, mais le dentifrice est payant. A Lantin, la désinfection des cellules n’est pas prévue après le départ d’un détenu. Les couvertures ne sont pas systématiquement changées(6). Dans les cuisines, les cuisiniers partagent souvent l’espace avec des rats et des cafards…

(5) C’est le cas notamment à la prison de Forest

(6) D’après les propos d’une médecin membre de la Commission de surveillance de la prison de Lantin.

La médecine en prison a d’autres particularités qui la rendent complexe : ce sont ses liens avec la sécurité et la Justice. Le dossier médical est séparé du dossier pénitentiaire. Mais quand on demande l’avis du médecin pour savoir si l’état de santé d’un détenu permet son transfert en régime de sécurité particulier, en « cellule de punition », quand ce sont les surveillants qui assurent la distribution des médicaments, ou qu’ils assistent à la consultation médicale pour raisons de sécurité, le secret médical est mis à mal… Ou quand une peine est assortie de l’obligation de suivre un traitement psychologique… La cloison s’effrite.

Des effets positifs

Paradoxalement, le passage par la case « Prison » peut s’avérer positif pour la santé de certains détenus. Pour les plus marginaux d’entre eux, la prison offre un accès aux soins et une prise en charge médicale systématique dont ils ne bénéficiaient pas quand ils étaient en liberté, parfois sans adresse fixe. La prison peut – elle devrait certainement l’être plus – être le lieu d’une éducation à la santé, à la prévention, etc. Cette éducation, qu’elle soit assurée par la prison elle-même ou par des services extérieurs comme des associations, gagnerait cependant à être plus active (ne pas se limiter à des brochures ou des posters d’information) et plus accessible pour ceux qui ne comprennent pas bien les langues nationales ou qui ne savent pas lire. Or, en 2001, une enquête révélait que 30% des détenus étaient analphabètes ou d’un niveau scolaire inférieur à la 6e primaire(7).

(7) Enquête sur la provenance sociale et le niveau scolaire des détenu(e)s en Belgique, FAFEP (Fédération des associations de formation et d’éducation permanente en prison), octobre 2001.

Pour une pathologie importante, un suivi régulier s’impose. A un patient « normal », le médecin dira : prenez ceci – ou allez faire une radio - et revenez me voir dans quinze jours. Certains patients, par négligence ou manque de moyens financiers, ne suivront pas ces indications. En prison, par contre, le médecin est sûr de revoir son patient autant que nécessaire, puisqu’il programmera la consultation et que le détenu sera obligé de s’y rendre. En cas de maladie grave, comme le diabète, le détenu qui vivait auparavant dans la marginalité a des chances de sortir de prison avec une meilleure information sur sa maladie et la façon de la traiter.

La plupart des soignants en prison font ce qu’ils peuvent pour assurer les soins les meilleurs possibles à leurs patients. Mais ils ne peuvent rien contre l’insalubrité, la vétusté, la surpopulation et le manque de personnel qui sont le lot de trop d’établissements pénitentiaire dans notre pays.

Le manque de personnel soignant se fait surtout sentir en ce qui concerne la santé mentale : dans l’aile psychiatrique de la prison de Forest, il y a 120 détenus(8) pour 1 à 2 psychiatres à temps plein. Dans un hôpital, ils sont 25 pour le même nombre de patients. Il est vrai que les candidats ne se bousculent pas au portillon pour un travail particulièrement éprouvant. « Des candidats pour l’expertise psychiatrique, il y en a, constate Bernadette Ost, infirmière en chef à la prison d’Ittre ; pour l’aspect curatif, par contre, il est beaucoup plus difficile de trouver des candidats motivés. »

(8) Pour une capacité de 76 places !

Or, la prison est une grande destructrice de santé mentale. Il conviendrait de lutter contre cet état de fait par une meilleure prévention (investir, outre dans la rénovation des bâtiments pour de meilleures conditions de vie, dans la création de groupes de parole, d’activités créatives, sportives, formatives, etc. à même de préserver la santé mentale) et, en aval, par une amélioration des soins et de l’encadrement dans les ailes psychiatriques.

Et du côté politique ?

« La santé en prison a dû attendre les années 70 pour être l’objet d’un souci particulier de la part du monde politique, souligne Bernadette Ost. Les services, qui étaient jusqu’alors plutôt des dispensaires, se sont étoffés pour devenir de véritables services médicaux »

En 2005, la Loi de principes concernant l'administration des établissements pénitentiaires ainsi que le statut juridique des détenus promettait des avancées, notamment en matière de santé. « Cependant, souligne le Docteur Mark Vanderveken, membre du Comité de surveillance des prisons, beaucoup d’articles de cette loi attendent encore leurs arrêtés d’application, sans lesquels ils n’entrent pas en vigueur. »

La santé des détenus dépend encore aujourd’hui du Ministère de la Justice. Dans les pays où elle est (logiquement) passée sous la compétence du Ministère de la Santé, on remarque qu’elle fait l’objet d’un intérêt accru, que des formations spécifiques se mettent en place et des progrès sont enregistrés. Ce glissement d’un ministère à l’autre est en discussion en Belgique. Gageons qu’il apporterait une promesse d’éclaircie dans un ciel bien noir : les visiteurs ou les aumôniers de prison témoignent à l’envi des conditions horribles dans lesquelles vivent beaucoup de détenus.

Isabelle Franck
Vivre Ensemble Education, Octobre 2008



...& tot slot ~last but not the least~ verwijzen wij u graag door naar onze tot nader orde Belgische officiële diensten, die ook wel eens nuttige jaarraporten, zoals het Jaarrapport 2005 & het Jaarrapport 2006 schrijven...

...verplichte lectuur zeggen wij maar zo...


Administratieve rechtscolleges

De Centrale Toezichtsraad voor het gevangeniswezen en de Commissies van Toezicht

De Centrale Toezichtsraad voor het Gevangeniswezen en de commissies van toezicht werden opgericht door het K.B. van 4 april 2003 tot wijziging van het K.B. van 21 mei 1965 houdende algemeen reglement van de strafinrichtingen. Het behoort tot de opdracht van deze organen om toezicht te houden op de bejegening van de gedetineerden en de ter zake geldende voorschriften. Het betreft met andere woorden een onafhankelijk toezicht ten opzichte van de penitentiaire administratie. Dit betekent niet dat de toezichtorganen zich actief mengen in het lokaal of centraal beleid. Wel worden waarnemingen gerapporteerd aan de minister van Justitie en het federaal Parlement en worden adviezen geformuleerd over penitentiaire aangelegenheden.

De leden van de commissies van toezicht, die bij elke gevangenis werden opgericht, zijn zodoende bevoorrechte waarnemers van het gevangeniswezen. Belangrijke voorvallen en incidenten die zich voordoen in de inrichting waaraan zij verbonden zijn en die mogelijk wijzen op een slechte werking van de inrichting worden niet alleen geïdentificeerd en geïnventariseerd. Steeds wordt er, in overleg met de directie, de centrale administratie en de Centrale Raad, naar een oplossing gezocht. Hierbij vertrekken de commissieleden steeds vanuit de opvatting dat elke mens uniek is en respect verdient voor zijn waardigheid en voor de uitoefening van zijn rechten, dat niemand kan herleid worden tot de daden die hij heeft gesteld en dat iedere samenleving moet zorgen voor een maximaal welzijn van al haar leden.

Administratieve rechtscolleges

# Jaarrapport 2005 (Word)
# Jaarrapport 2006 (Word)



...Dacht u soms, dat men door misdadigers als "beesten zonder rechten" te behandelen & dan nog soms in mensonwaardige omstandigheden, dat men daarmee mensen op het juiste pad zou kunnen brengen ?!...

Wij horen het anders heel graag, al hebben wij hier duidelijk een andere mening over...


22-12-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Gevangenissen & detentie
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Griekse Tragedie 2008 :
Een getuige vertelt uit eerste hand....

Het hoeft geen groot betoog, we zijn & blijven vooral onconventioneel & vooral onconformistisch... Zeker wat een aantal opvattingen betreft omtrent nieuwsgaring & nieuwsverspreiding... Wat er onder de aandacht wordt gebracht & wàt nét niet...

Wij blijven er dus over schrijven & berichten... Vooral om de publieke aandacht er te blijven op vestigen, want we vergeten nogal eens al te makkelijk wat er buiten onze grenzen gebeurd... aan de andere kant van Ons €uropa bijvoorbeeld...

Evenals om het ook wel eens uit een ander oogpunt te bekijken dan dat we via de traditionele pers voorgeschoteld krijgen...

Een zeer boeiende getuigenis vanuit de eerste hand...


Greek riots :
the extended disco version

The protests about the murder of a 15-year-old by police are still continuing here, if on a slightly smaller scale than the first day. I realize at this point there’s probably zero interest in this outside of Greece, but I’m posting this for my own reference if nothing else.

Yeah, so I wish I had some articles that didn’t make me want to bang my head against the wall (or, more appealingly, bang the head of the journalist who wrote it). I’m not talking just coverage outside of Greece-our own media haven’t exactly covered themselves with glory-but then overreacting and spreading panic *is* what they do best.

As for the boy’s murder itself, this blog post has the best summary I’ve found in English:

Whatever really did happen on Saturday night, one thing is clear from the eye witness accounts (unfortunateley for the police, there are several and they all concur). Alexandros and his friends got into an argument with two police officers in the bohemian district of Exarcheio. There was no baying mob as the police claimed. Shots were fired, supposedly in the air, and an unarmed teenager lay dying on the road as the two officers calmly walked away.

That’s the shooting itself. The rest of the post is worth checking out too, as it gives some idea of why this lead to the shit hitting the fan in such a spectacular manner.

In case anybody does read this and has any questions, I’d be happy to answer them. But right now I’m too drained to even attempt an in-depth analysis, so instead I’ll post some of the best pictures of the events I’ve found online over the last two weeks:

Alex Grigoropoulos, the kid whose murder started it all.

Student protesters.

School kids protesting. School children are at the very epicenter of these protests, occupying schools, taking it to the streets, and having the shit kicked out of them by the police while their middle-aged parents mostly watch it on the news and comment on ‘these young punks’. A Greek comedian insightfully compared the situation to ‘watching a Reality TV show of our own kids’.

It should be noted that our glorious state thugs/police, who did very little in the face of the more violent protests/looting of the first day, saw fit to break out the tear gas and sticks during the peaceful demonstration consisting of school kids and their teachers.

According to numerous statements from kids on the news, they take special pleasure in shouting out classy things like “Come and get it, you little fa****s” and “where’s your Alex now?”, in order to provoke some of the more hot-headed teens and have an excuse to get violent.

I totally believe it, too. The other day, while walking around town, I passed a small demonstration consisting of about 20 University students, doing nothing more innocuous than blocking traffic and holding up some signs. Just as I was heading away, I saw a squad of riot police in full gear heading in their direction, with the air of the Romans about to invade Gaul. Intimidation > constitutional right of protest

Well, fuck you too.

Rioters have taken to using laser pointers to blind the cops during skirmishes. Between this, and blogs, youtube, and videos and police violence getting posted on the hour, I bet they’re really cursing those fucking kids and their damned technology.

Meanwhile, Greek police uses tear gas with an expiration date of 1978 (!). I don’t want to know what the effect would be from breathing an already harmful chemical that is older than me.

I’m just saying, it can’t be healthy.

One of the themes of protest is a demand of disarmnent of the Greek police. I fully support it, but am not exactly holding my breath.

My very own hometown of Thessaloniki.

Now, I’m not personally one to protest violently, but I if I still lived there, I might have been tempted to firebomb a certain TV station (this joke will only make sense to small portion of my friendslist who’s been here for years).

Those are not images commonly shown in the media. Doesn’t sell as much as clashes, fires and Molotov cocktails.

As an aside, among all my frustration at my government, the fucking cops and really, the world, I’m filled with a sense of hope because of those kids. Those kids, that I believed to be apathetic and too into their I-Pods and consumer goods, and Netspeak, those kids have made me so fucking PROUD these days, with their refusal to be bow their heads down, their political activism and surprising eloquence. I didn’t think this generation had it in them.

Of course, when I told ariadneelda as much, she pointed out to me that with every youth revolt in history, the previous generation is all shocked and surprised because the kids weren’t stuck in their own little world. Shit, does that mean I’m officially OLD?

Tear gas: the gift that keeps on giving.

The birthplace of democracy-sometimes the irony can become almost tangible.

I have nothing to say to these, not without exhausting every expletive I know.

A candlelit vigil.

High school students, taking their clothes off and playing symbolically dead in front of the central police station.

(They’re underage, but really, LJ, I’m sure if the news outlets show this, it’s not a ban-worthy picture…right?)

I love this one. So powerful.

This isn’t over.

Well, there's been a violent side to this, no doubt-but since the media have the showing of violence covered (and then some), I chose to show the other side of this.

Another thing to remember: the protest is no one group/ideology/tactics. Much of the violence has been from small groups that seek any occasion to smash and burn (including football games) and are not necessarily affiliated with any political ideology. And yes, there are anarchists that throw molotov bombs, but to reduce the whole unrest to that subgroup is ridiculous. More disturbingly, a tape (that some bystander took) shows groups of mask-wearing, bat-weilding 'anarchists' chatting with police and parting ways amicably, so at least some of it comes from agents provocateurs which, I'm sad to say, is neither surprising nor unusual here. It goes back to the complicated history between anti-authority groups and the police dating back to the military junta a few decades ago. Suffice to say, cops have a vested interest in discrediting any protesters in the public eye.

Anyway, glad you found this useful. I've been frustrated with the news coverage abroad and most of the comments people make online, but I keep reminding myself it's not my job to personally set the facts straight with everybody on the Internet. But I had to at least give my perspective in my own journal.



...U begrijpt waarschijnlijk dat wij iedere verdere comment van onzentwege hierbij overbodig achten...


21-12-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Oh Denneboom...

Vandaag speciaal voor diegenen die aan... *BURPZZ* ...kerstshopping hebben gedaan.

Ondergetekende, schrijver dezes moest vandaag dus een aantal primaire boodschappen doen & geloof het of niet, ik zal het dus geweten hebben.

Massa's jachtige consumenten die nog vlug-vlug cadeautjes moeten kopen... & Hopen idioten die zich volproppen aan gratis proefkraampjes in het grootwarenhuis... Je zou haast hopen dat het crisis wordt, om eindelijk verlost te geraken van dergelijk onbegrijpelijk gedrag vanwege wezens die zogenaamd zouden beschikken over rede & rationaliteit. Maar vergeet dat laatste gewoon. Ze zien een kerstboom met gekleurde ballen & wat weeïge muzak met bal- & belgerinkel & plots...

Bon, we moeten dàt soort taferelen niet verder beschrijven... Ga gewoon naar een supermarkt, of beter nog naar een winkelcentrum, zet je daar rustig op een bankje & geniet... Geniet van dit merkwaardig ~lees debiel~ kuddegedrag dat ~tegennatuurlijk~ niet gericht is op enige vorm van overleven. Je zou haast het tegendeel denken & eerder collectieve zelfmoordneigingen kunnen ontdekken.

Maar goed, wij hebben er dus in ieder geval een grondige hekel aan... & We zijn zo te zien dus niet meer alleen... In Athene is men er in geslaagd om de grote kerstboom op het centrale plein (Syntagma) in de fik te steken. Dat was al een paar dagen geleden...

"8/12/08 to Syntagma kaigetai"
duur : 0:52 minuten


...& We geven er nog graag enkele "àndere" sfeerbeelden bij... die niet altijd even vredevol zijn, noch getuigen van "Goede Wil"... want 't is niet alleen een kerstboom die daar brandt...

"Athen Innenstadt brennt!"
duur : 6:07 minuten


Maar... ~de ilussie doet veel~ kerstsfeer zàl & moét er zijn !! ...Een nieuwe kerstboom werd dus neergepoot & tot nog toe houdt hij fier stand. Dat is zowaar een hele prestatie. Een gans cordon van de oproerpolitie bewaakt dag & nacht dit vredevolle symbool ...& maar gelukkig, want anders... Maar kijkt u zelf naar "The battle of the christmastree" een vervolg op "Hamburger Hill"...

"syntagma-prosagoges 20-12-2008"
duur : 3:09 minuten


Wij zeggen in elk geval alvast : Don't let them kill your dreams...


20-12-2008 om 23:11 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bananistan blijft erin geloven. Weg met de fairtrade-banaan maar leve de friet!
Klik op de afbeelding om de link te volgen Als dat nu geen goed nieuws is in deze tijden van crisis !

do 18/12/08 12:28 - De overgrote meerderheid van de Belgen verwacht dat de economische situatie volgend jaar zal verslechteren. Maar blijkbaar zullen we de crisis met creativiteit te lijf gaan. Dat blijkt uit de Trendbarometer 2009 van de onderzoekbureaus BeXpertise en WDM Belgium.

Bij zo'n 5.000 consumenten werd er gepeild naar de verwachtingen voor 2009. Weinig verrassend zijn die verwachtingen niet echt positief. Zeven op de tien Belgen ziet volgend jaar de economie verslechteren.

Maar of zijn gemoedstoestand zwaar onder de economische crisis zal lijden, weet de Belg niet. De meerderheid kan niet zeggen of ze volgend jaar gelukkiger gaan worden.

Volgens de barometer zal de crisis wel de behoefte aan gezelligheid verhogen. Besparen lijkt voor de meeste Belgen onvermijdelijk.

Minder sparen?

De Nationale Bank had onlangs voorspeld dat we met zijn allen meer gaan sparen door de economische vertraging. Volgens de Trendbarometer is amper dertien procent van plan om meer te sparen. Vorig jaar was dat nog 32 procent.

We houden gewoon minder over elke maand om opzij te zetten op een rekening. De babyboomgeneratie zal dan weer minder getroffen worden. Iets minder dan de helft van 51- tot 65-jarigen ziet zijn persoonlijk vermogen dalen in 2009.

Frituur geen slachtoffer

Veel Belgen lijken van plan om te besparen, waardoor bepaalde luxeproducten uit het budget geschrapt worden. Fairtrade- aankopen en bioproducten zullen minder geserveerd worden op de Belgische keukentafel.

Een derde van de Nederlandstalige Belgen en meer dan de helft van de Franstalige Belgen is van plan om de aankoop van fairtrade- en biologische producten terug te schroeven.

De Belg en zijn portie friet wordt door de crisis nog meer onafscheidelijk. Zo'n achttien procent gaat wekelijks naar een frietkraam of een fastfoodketen, en weinigen zijn van plan om daarop in te boeten.

Op het doktersbezoek is de Belg dan wel weer bereid om in te boeten. Door gezonder te leven hoopt men wat medische kosten te kunnen besparen. Een vijfde wil volgend jaar meer tijd aan wellness besteden.

Meer gezelligheid

Een klassieke nieuwjaarwens is meer tijd doorbrengen met familie en vrienden. Maar door de crisis verwachten blijkbaar meer Belgen te zullen hunkeren naar gezelligheid.

Voor een derde van de babyboomgeneratie is het de prioriteit in 2009. De jongere generaties, ongeveer een op vijf, wil volgend jaar meer in gezinsverband eten en ook meer zelf koken.

De wereld verbeteren begint volgens de Belg bij hem zelf. Of liever gezegd zijn kinderen. Ongeveer tweederde van Belgen tussen de 20 en de 50 jaar wil de wereld verbeteren door zijn kinderen goed op te voeden.

19-12-2008 om 12:33 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lichtjes van de kerstboom...
Klik op de afbeelding om de link te volgen
Het moeten niet altijd "anarchisten en relschoppers" zijn die we hier aan het woord laten. We zullen deze keer een nette jongen zijn spreekrecht gunnen. Doodgewoon omdat zijn mooi geschreven commentaar in de financiële krant "De Tijd" de politieke situatie in Belgistan dat we trouwens vanaf vandaag zullen aanduiden met Bananistan, zeer duidelijk samenvat. En wat anderen beter doen geven we graag uit handen. Onze eigen commentaar willen we beperken tot een simpel doordenkertje : wie zal garen spinnen bij deze crisis denken jullie. Stel even voor, er komen vervroegde verkiezingen : wie zal er winnen? En zullen de nieuwe winnaars een oplossing hebben voor de crisis ? Trouwens gaat het hier enkel om een crisis veroorzaakt door onbekwame bananistaanse politici? Of zijn er diepere oorzaken?
We lazen elders dat het verlies door de kredietcrisis de 1000 miljard dollar heeft overschreden en dat de VS 239.000 nieuwe werklozen telt. In Rusland zal men weldra één miljoen werklozen tellen. Men speelt eveneens met de mogelijkheid om de grote Amerikaanse autofabrieken failliet te verklaren. We mochten verder vernemen dat de geloofwaardigste beleggingsspecialist ene zekere Madoff, vooral een zeer briljant en weinig scrupuleus oplichter is. Zelfs zijn eigen zonen werden erin geluisd ...voorwaar een briljant man....
Wij nemen dan wel graag aan dat onze bananistaanse politici wereldallures hebben maar om ze verantwoordelijk te stellen voor dergelijk massaal onheil...neen, dan passen we toch even.
Nemen jullie het ons dan kwalijk, beste lezertjes, dat wij bij het lezen van al die bevlogen communiqués van woedende studenten onze gevoelige hartjes wat sneller voelen slaan? -en we zijn het met jullie roerend eens dat het afbranden van kerstbomen met bijhorende -markten en ganse winkelstraten niet de gepaste oplossing zal bieden voor deze crisis- Ons verwondert het dat de jeugd zelfs nog maar durft te dromen.Want geef toe, wat we nu meemaken, zowel op lokaal vlak als op wereldvlak is weinig stimulerend voor fantasietjes over een betere toekomst. Ons brengt het eerder in de verleiding om te mijmeren over de slechtheid van de menselijke soort. Gelukkig is er dan toch nog een jeugd die droomt van een betere toekomst, omdat ze geen andere keuze heeft trouwens en wij steunen hen hierin volledig. En één pinnige opmerking moet er dan toch nog bij...moesten de "oproerkraaiers" voor 1000 miljard dollar vernielingen hebben aangericht waar zouden we dan staan, beste lezertjes? Want als blijkt dat de daders van schade voor een paar miljoen € krapuul zijn dan moeten julle ons zo snel mogelijk de benaming vinden voor de daders van 1000 miljard dollar schade....

Zinkende schepen

Zelfs over de val van de regering hadden ze gisteren ruzie, de ministers en staatssecretarissen van Leterme I. Jo Vandeurzen had er naar verluidt geen zin meer in, en wilde opstappen, maar CD&V vond dat geen goed idee. Bovendien vonden de andere partijen het onvoldoende: premier Yves Leterme moest voor hen opstappen.

Maar de eerste minister wilde niet wijken. En als het dan toch moest, wilde hij zeker niet alleen gaan. Ook Didier Reynders moest dan ontslag nemen. Die weigerde, waardoor er een front tussen de MR en Leterme ontstond om gewoon voort te doen. De hele regering laten vallen dan maar? Ging ook niet, want je moet een doorstart maken om in volle bankencrisis ‘up and running’ te blijven.
Je vraagt je af wat een minister moet doen om te beseffen dat hij alle gezag en geloofwaardigheid kwijt is en niets anders kan dan opstappen. Het Hof van Cassatie beschuldigde gisteren het kabinet-Leterme dat het heeft geprobeerd de samenstelling van het hof van beroep in de Fortis-zaak te veranderen, zodat de uitspraak van het hof milder zou zijn. Zelfs CD&V’er Hendrik Bogaert zei gisteren dat scheiding der machten betekent dat er geen contact mocht zijn tussen het kabinet-Leterme en het parket. Nochtans is dat exact wat in de brief staat die Leterme deze week in het parlement liet ronddelen.
Ook is er bewijs dat een medewerker van Leterme mailde naar de openbaar aanklager in de Fortis-zaak. Op de dag dat bekend werd dat het parket een strafonderzoek naar Fortis opende, mailde de medewerker van Leterme: ‘Mon cher Paul, pas op met de Fortis-boot, zinkende schepen riskeren je mee te zuigen.’ Waarna een smiley volgde, maar of het allemaal zo onschuldig was bedoeld, is niet duidelijk.
Zinkende schepen en zorgen dat je niet wordt meegezogen. En als je dan toch zelf kopje-onder gaat, proberen iedereen mee te krijgen. Een betere omschrijving voor wat zich gisteravond urenlang op de Wetstraat 16 afspeelde, is er niet. Naarmate de avond vorderde, deed CD&V almaar harder zijn best om ook de gerechtelijke wereld
zoveel mogelijk schade toe te brengen.
Wellicht heeft het te maken met de spectaculaire neergang van Yves Leterme. Anderhalf jaar geleden nog goed voor 800.000 voorkeurstemmen, een belofte op goed bestuur, een staatshervorming en een begroting in evenwicht. En er kwam niets. Eigenlijk leidde de eerste redding van Fortis tot de enige week in anderhalf jaar waarin vriend en vijand vonden dat de regering het goed had gedaan. Maar nu heeft ook die ene goede week haar schittering verloren.
Nog maar vier jaar geleden werd Leterme Vlaams minister-president met het regeerprogramma ‘Vertrouwen geven, verantwoordelijkheid nemen’. Vier jaar later vecht hij zelfs na een beschuldiging van het Hof van Cassatie als een duivel in wijwatervat om alle verantwoordelijkheid te ontlopen, laat staan dat er nog ergens sprake is van vertrouwen.

Bart Haeck
Chef Politiek & Economie

22:59 - 18/12/2008 Copyright © De Tijd

Wereldwijd slachtoffers door megazwendelaar Madoff

Uitgegeven: 13 december 2008 14:24
Laatst gewijzigd: 14 december 2008 09:44

NEW YORK - De megafraude door de Amerikaanse belegger Bernard Madoff lijkt wereldwijd slachtoffers te eisen. Madoff tilde beleggers in zijn bedrijf voor ruim 50 miljard dollar door een piramidespelachtige zwendel. Het is een van de grootste fraudezaken ooit.

Madoff zou zijn miljardenzwendel eerst aan hen hebben toegegeven. Dat liet een advocaat van de twee broers weten aan Amerikaanse media.


De 70-jarige Madoff werd donderdag gearresteerd op verdenking van grootschalige beleggingsfraude van 50 miljard dollar. Het zou gaan om een zogeheten Ponzi-fraude, een soort piramidespel van 'epische proporties', aldus de beurswaakhond SEC.

De zonen hebben volgens hun advocaat niets te maken met de zwendel van hun vader. Ook had Madoff de fraude eerder al toegegeven aan enkele van zijn medewerkers.


Madoff is oud-topman van de Amerikaanse schermenbeurs Nasdaq. Hij gaf begin jaren negentig leiding aan de Nasdaq.

De fraude werd gepleegd via zijn in 1960 opgerichte hedgefonds Bernard L. Madoff Investment Securities. Hij heeft ook een adviesbureau voor beleggers, dat miljarden dollars beheert.

Bij zijn arrestatie door FBI-agenten zei Madoff dat hij verwacht naar de gevangenis te gaan. ,,Er is geen onschuldige verklaring. Het is een grote leugen. Ik heb investeerders betaald met geld dat er helemaal niet was'', aldus Madoff. Hij is aangeklaagd voor beleggingsfraude en kan daarvoor tot twintig jaar celstraf krijgen en een boete van 5 miljoen dollar.


Een Ponzi-fraude is een piramidespelachtige zwendel, waarbij de eerste inleggers zeer hoge winsten krijgen uitgekeerd. Die worden betaald uit de inleg van investeerders die later komen. Nieuwe investeerders worden meestal overgehaald mee te doen door verhalen over de hoge winstgevendheid.

Ondertussen wordt meer duidelijk over de slachtoffers van Madoffs zwendel. Tot de grootste gedupeerden behoren de hedgefondsen Fairfield Sentry en Kingate Global Fund die voor miljarden hadden belegd bij Madoff.

De megafraude kan Spaanse investeerders meer dan 3 miljard dollar kosten. Dat meldden Spaanse media zaterdag.

Het meeste geld werd beheerd door de Spaanse bank Santander.


Ook de Franse bank BNP Paribas en de Japanse effectenhandelaar Nomura zijn waarschijnlijk gedupeerd. Andere prominente investeerders die de dupe zijn van Madoff, zijn de eigenaar van de honkbalclub New York Mets en de voormalige bezitter van de Philadelphia Eagles.

De fraude door Madoff kan een van de grootste in de geschiedenis zijn. Alleen het fraudeschandaal bij het Amerikaanse energieconcern Enron was groter. Enron stortte in 2001 in na een groot boekhoudschandaal. Daardoor ging 68 miljard dollar aan beurswaarde in rook op.

19-12-2008 om 10:55 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een tsjevenuitleg zoals elke andere...
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Wij onthouden in elk geval als ergernis van het jaar 2008 dat volgens onze christen-democraten het schenden van de scheiding der machten door een minister & een eerste-minister die vervolgens ontslag moeten nemen na een brief van het hoogste gerechtshof een "Daad Van Goed Bestuur" is...



Surft u even met ons mee naar het VRT-nieuws...

"Bart Verhulst bij Marianne Thyssen"
duur : 5:17 minuten


..."CD&V behoudt zijn volste vertrouwen in die mensen" ...vervolgt ze.

..."Leterme wou precies openheid van zaken geven", weet Thyssen nog, "en dat dit hem zijn eigen positie zou kunnen kosten, getuigt net van zijn goede trouw." Het ontslag van de CD&V-ministers beschouwt ze als "een daad van goed bestuur".


Moet er nog zand zijn ?!... Volgens ons, nog massa's...

19-12-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.traangas en tarama en verder comment
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Greek riots - second student wasshot
December 18, 2008, 5:14 pm
Filed under: Politics | Tags:

A second high school student, has been shot last night in the Peristeri district of Athens.
Kostas Paplomatas, age 16, was shot 200 meters away from his school while talking with his fellow students.
The boy was shot in the hand and police initialy stated that an air pistol was used.

Later it was stated that doctors removed a 22 mm caliber shell from the boy’s hand, whose father is member of the
teachers’ union and member of the Greek communist party.

As situation is not clear yet, there is also the posibility that the shell is of a 38 mm caliber.

Police stated that there were no police officers in the area and investigations were turned to neighbors.

Kostas Paplomatas is currently recovering after the operation.

Riots in Athens continued today when protesters attacked riot police squads at 15:00.

Extensive use of tear gas made the atmosphere very dangerous.

A second group of protesters tried to set on fire the second Christmas tree in the center of Athens (the first was burned during the first days).

It was saved by riot police squads that protected it.

Same scenery was carried on in most of the central Athenian roads.

Protesters captured the tv station “Nea Kriti” last night in Chania-Crete. They asked for permision to broadcast an 18 minutes message of protest which was broadcasted in full.

After that, they left the building.

More to come, tomorrow, Friday the 19th.

Athens suffocates under barrage of tear gas

by Helene Colliopoulou Helene Colliopoulou – ThuDec18, 1:50pmET
Athens suffocates under barrage of tear gas AFP–Anti-riot policemen protect themselves from stones thrown by protestors after a demonstration in Athens.…

ATHENS (AFP) – The Greek capital was suffocating under a barrage of tear gas Thursday as 5,000 protesters swamped riot police outside parliament, 12 days after the police killing of a teenager sparked riots.

Militant youths tried to breach a cordon guarding the Syntagma Square complex, prompting police to use teargas, an AFP correspondent said.

Later, they attacked the city's giant Christmas tree on the square -- which had only been replaced on Tuesday after the first went up in flames on December 8, the third day of rioting and looting.

Greek authorities had earlier this week sent out urgent appeals to foreign countries for fresh stocks of tear gas -- and warned the public to steer clear of the city centre after a coalition of students, teachers, unions and left-wing demonstrators vowed to step up anti-government sentiment.

When the initial attack at the parliament was repelled, protesters came back with a hail of oranges -- before setting cars, bins and pavement cafe furniture ablaze as they retreated towards their rallying point, the Athens Polytechnic university.

Firefighters descended on the student quarter as youths hurled rocks at police -- while a stone's throw away, Athenians tried to do their Christmas shopping.

The bid to burn the Christmas tree was blocked by police, but youths later climbed the giant fir to shower the scene with pamphlets.

More rallies were planned for after dark.

Triggered by the fatal police shooting of 15-year-old Alexis Grigoropoulos, the unrest intensified after the 16-year-old son of a leading official in the Greek Teachers Federation -- which backs demonstrations across Greece -- was wounded in a rifle attack overnight in an Athens suburb.

Hit in the hand as he talked with other students, police said he spent the night in hospital before undergoing an operation.

Police said none of their officers were in the area at the time of the incident, but the Greek government promised a detailed inquiry.

Protest organisers had called for backing from across Europe, but the only reported rally by late afternoon was in Germany, where about 100 people marched in Berlin.

"We want to show that the movement in Greece isn't just about youths on the rampage but is a political movement," said Sofia Bemteza, 29, a Greek artist based there.

Police had cleared streets around the key Athens flashpoints and told residents not to venture out.

At the main rally, banners read "Mourning Is Not Enough, The Struggle Goes On."

Strikes and protests organised by a public employees' union over the Greek budget and anti-racism demonstrations -- which started Thursday as evening fell -- added to the turmoil.

Activists on Wednesday hung banners along the Acropolis monument and interrupted a state television broadcast in a bid to prolong their movement.

Meanwhile, a ballistics report on the death of Grigoropoulos was handed over to an investigating judge on Thursday.

The judge summoned lawyers for the police officer charged over the killing and the victim's family to inform them of the report's conclusions, a court source said.

Preliminary conclusions by medical examiners and experts working for the victim's family indicated damage to the bullet, suggesting it had touched a hard surface before hitting Grigoropoulos in the chest.

The officer, Epaminondas Korkoneas, 37, says he killed the boy by accident. His partner, Vassilios Saraliotis, 31, was charged with being an accomplice.

#28, 18:23: Student demo ends; stations occupied across the country; trade union building in Patras also occupied

Thursday, December 18, 2008

We just came back from the demo in Athens. The cops were, once again, extremely provocative: Tens of tear gas cannisters and stun grenades were shot directly into the crowd. It seems like the newly ordered tear gas supply for the police is here.

People in Athens have been demonstrating and/or rioting for 13 consecutive days and nights.

More photos from today here, here and here

Meanwhile, occupation of media outlets is spreading across the country: Today, the municipal radio of Tripoli, “Nea Tileorasi” TV in Chania, Politeia FM in Sparta and “Star FM” and “Imagine 897 FM” in Thessaloniki were occupied.

The “Labour Centre” (trade union building) of Patras was also occupied today, in protest against the sold-out leadership of the trade unions, demanding an indefinite general strike now.

#27, 16:55: Student demo heavily tear gased in Athens

Thursday, December 18, 2008

The big student demo in Athens is being heavily tear gased. The cops are using a new type of stronger gas. Most of us have retreated in the law school. A money transfer van is on fire. People have entered a nearby church, ringing its bells at every tear gas shot, adding a slightly surreal touch to the scene.

#26, 11:50: Student shot in Peristeri, Athens; student demo set to start

Thursday, December 18, 2008

Last night, a 16-year old student was shot and injured in the area of Peristeri, Athens, close to his school. The 16-year old was sitting with about ten more students, discussing future mobilisations. The shot came from a person unknown, though it is near-certain that this would be either an undercover cop or a fascist. The police only issued a statement hours later. When the 16-year old’s co-students returned to the point of the assault to collect the bullet’s shell, another bullet was shot at them.

Athens student demonstration is set to start, under some heavy rain.

More to follow.

A comic on Alexandros

Thursday, December 18, 2008

(A comic on Alexandros, drawn by Edd Last Hours, a good friend)

A note on solidarity

Thursday, December 18, 2008

“Have you heard? There was a solidarity action in Moscow”. And Paris. And Berlin, Mexico City, London, Oaxaca, Amsterdam, Copenhagen, New York (when was a university there last occupied?) and Montreal. And -literally- hundreds of other cities. In the first few days of the revolt we were thinking of trying to put together all the solidarity actions somewhere - this was proven to be, quite simply, impossible: There are hundreds of actions around the globe, thousands of people that have taken to the streets. This is incredible and you can’t believe how important it is for us. Our struggle is common. On December 20th, on the international day of solidarity, let’s show them what we have started to feel here in Greece: That what we’ve seen so far is only the begining.

Update, 22:10 Someone already started putting together a map of solidarity actions around the world. Excellent stuff. Please report your solidarity action here:

18-12-2008 om 23:56 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.″The Belgian Prison Factory - Inc.″ - PART II
Vanaf heden : "Guantanamo nù ook in België !!"

Wij schreven hier op ons blog van KITOKOJUNGLE al eens eerder een stichtende beschouwing over het Belgische Gevangenissensysteem, namelijk : "The Belgian Prison Factory - Inc."- PART I - "Privatiseer de gevangenissen" - DEEL 1 " & het bijbehorende & aansluitende "DEEL 2" ervan, waarbij we ons de vraag stelden of we het gegeven van "straffen & gevangenissen" ~wat op zich oude & achterhaalde ideeën zijn~ niet eens vanuit een ander perspectief zouden willen ~& vooral durven te~ bekijken...

...& Zeg nu zelf... een "denkoefening" kost tenslotte niks buiten de energie van het "denken" an sich... & eigenlijk ~feitelijk~ heeft men met dit soort denkoefeningen ook niks te verliezen... Integendeel !

In het kader van wat er de laatste dagen weer te doen is rond onze Belgische Penitentiare Instellingen, lijkt het ons niet slecht om u allen als nijvere lezers van dit blog hier weer eens aan te herinneren...

Onze "goede vrind", Minister van Justitie Jo Vandeurzen heeft dan wel de mond vol over alle "grote" & vooral "goede" hervormingen & een penitentiare beleid dat het "anders & beter" wilt doen, maar buiten het bouwen van nieuwe super-gevangenissen die de gemeenschap handen vol geld ~zullen~ kosten ~zowat 100.000€ per cel~, zien of horen we daar ook niet al te veel gebeuren... Er is géén drastische personeelsverhoging... Er zijn géén drastisch verbeterde leefomstandigheden !! ...& Het ganse penitentiaire systeem wordt eigenlijk ook niet ècht "herdacht"... Het wordt alleen maar bestendigd... Er wordt bij justitie zo bijvoorbeeld ook niks gedaan tegen de zoveel % voor-arresten ~waarmee we bij de koplopers van Europa behoren~... Integendeel, rond dit alles gebeurt er niks... Nochtans zuouden een aantal van eenvoudige maatregelen al héél veel kunnen oplossen, om nog niet te zeggen dat het er voor zou zorgen dat er wat druk van die ketel komt... Neen, niks van dit alles, als er eens iets gebeurt, dan zijn 't meestal vodden...

Hoe men aan officiële zijde ook z'n best doet om de boel "stil" te houden, om "iedereen" ~zowel vóór als àchter die deur~ rustig te houden... Het rommelt & gist nog steeds in onze gevangenissen & eigenlijk ook zo geen klein beetje. ...& Laat ons duidelijk zijn : over het inside-gebeuren, wat er daar bijvoorbeeld zoal mis loopt ten gronde, daar zul je om te beginnen al weinig of niks over horen, laat staan te weten over komen, want immers door het beroepsgeheim verbonden aan de job zul je al niet veel cipiers ~& of ander gevangenispersoneel~ hebben die uit de biecht willen klappen & daarmee ook hun nek, hun job & hun pensioen daar aan willen riskeren.

Politiek gezien is zoiets natuurlijk handig... Want zonder enige verantwoording naar de burger af te leggen kan men sturen & dirigeren, kan men in feite doen wat men wilt... Laat ons daarbij vooral niet vergeten dat de Rechterlijke Macht nog steeds een méér dan behoorlijke Macht heeft in dit kleine landje & dat het eveneens een wereld op zich is, waar niet echt aan getornd mag worden...

...& Tenslotte ~hoe men het draait of keert~ zulke zaken hangt men liefst niet aan de grote klok... Het is het soort van "vuile was" dat men liever binnenshuis wil houden & daar ter plekke wil "opkuisen", liever dan dat men gewoon het ganse zootje open & bloot naar de publieke wasserij brengt... & Misschien zou het nog beter zijn, mocht men gewoon een "vers" paar lakens beginnen gebruiken...


Kijk... Als een vooraanstaande krant als "De Tijd" al 'n concurrent als "De Morgen gaat citeren, dan mag je zeggen dat er toch al ergens een belletje heeft gerinkeld & dat er toch waarschijnlijk hier of daar wat str#nt aan de knikker hangt...

...& Zoals naar goede gewoonte, citeren wij : ...


"Belgisch Guantanamo" in Brugge

In een reeks brieven aan De Morgen uit gangster Ashraf Sekkaki een noodkreet over wat hij het "Belgische Guantanamo" noemt. Sekkaki verblijft in de Afdeling Individuele Bijzondere Veiligheidsmaatregelen in de gevangenis van Brugge.

Volgens Sekkaki doden de bewakers de tijd met naaktfouilleringen, meermaals per dag. "We zitten 23 uur per dag in totaal isolement", schrijft hij voorts.

"In de middeleeuwen gooiden ze mensen zoals ik in een vergeetput. Nu gebeurt hetzelfde, alleen kom je niet om van honger en dorst. Ik voel me als in een lab waar men eens wil testen hoe ver men kan gaan", zegt hij nog.

07:36 - 15/11/2008 Copyright © Belga



Weinig of geen verschil met het artikel in De Morgen...


'Belgisch Guantanamo' in Brugge

In een reeks brieven aan de krant De Morgen uit gangster Ashraf Sekkaki een noodkreet over wat hij het 'Belgische Guantanamo' noemt.

Sekkaki verblijft in de Afdeling Individuele Bijzondere Veiligheidsmaatregelen in de gevangenis van Brugge. Volgens Sekkaki doden de bewakers de tijd met naaktfouilleringen, meermaals per dag. "We zitten 23 uur per dag in totaal isolement", schrijft hij voorts.

"In de middeleeuwen gooiden ze mensen zoals ik in een vergeetput. Nu gebeurt hetzelfde, alleen kom je niet om van honger en dorst. Ik voel me als in een lab waar men eens wil testen hoe ver men kan gaan."

15/11/08 08u04



Maar wie is in feite Ashraf Sekkaki ?!...


Het nieuws
uit Mechelen


Ontsnappingskoning Sekkaki streng bewaakt

MECHELEN - Strenge veiligheidsmaatregelen dinsdagochtend in en om het gerechtshof in Mechelen. Ontsnappingskoning Ashraf Sekkaki verscheen daar voor de raadkamer voor doorverwijzing naar de correctionele rechtbank.

Om welke zaak het juist gaat, wil het parket niet kwijt. Maar Ashraf Sekkaki werd dinsdagmorgen met een zware Audi voorgereden, onder begeleiding van andere politiewagens. Zowel binnen als buiten op straat was de politie opmerkelijk aanwezig. Zelfs met machinegeweren. Wie het gerechtsgebouw binnenwilde, moest de metaaldetector voorbij. Er werden echter geen incidenten gemeld en na zijn verschijning werd Sekkaki terug naar zijn cel gebracht. Waar hij zit opgesloten, wil men niet kwijt.

Ashraf Sekkaki, een twintiger uit Mechelen, staat bekend als ontsnappingskoning en is een ware kwelgeest voor politie en justitie.

De kerel kon al meer dan eens uit de gevangenis weg komen. De laatste keer gebeurde dat in 2003, toen hij met hulp van een kompaan en ook van buiten uit ontsnapte uit de gevangenis van Turnhout. In december van dat jaar bedreigde hij een politieman die hem in de buurt van de Adegemstraat in Mechelen wilde arresteren. Hij ontkwam toen naar Marokko, maar keerde terug en werd weer opgepakt. Ashraf Sekkaki heeft een ellenlang strafblad dat gesierd wordt door al meer dan zeventig misdrijven, waaronder verscheidene gewapende overvallen.




Wat dan weer een ander lichtje laat schijnen...

We vermoeden eerlijk gezegd, dat er weer eens op lange & vooral zere politieke tenen is getrapt & dat aangezien onze Minister Vandeuren himself het heft in handen genomen heeft om de euvele betichtingen van die Linkse Rooie Gazet te ontkrachten...

Per direct kreeg zelfs onze eigenste VRT de onmiddelijke toestemming om in de desbetreffende gevangenis zelf te gaan filmen...

Eerlijk gezegd... het kwam in ons spontaan op om ons meteen af te vragen : "...& Mag dat nu ook eens in Vorst & Sint Gillis ? ...Of in "De Hel van de Kempen" ... "De Vergeetputten van Merksplas" bijvoorbeeld ?!... Nog niet te spreken van Turnhout ?!..."


De Vlaamse Guantanamo ?

Dit weekend verscheen in De Morgen een striemende artikel over de superbeveiligde afdeling van de Brugse gevangenis. Gangster Ashraf Sekkaki getuigde over het “onmenselijke regime”. Minister van Justitie Jo Vandeurzen vindt het verhaal zo bij de haren getrokken, dat ie prompt de gevangenisdeuren wijd openzette voor de pers.

(Terzake – 17/11/08)

"De Vlaamse Guantanamo"
duur : 4:46 minuten


"Jo Vandeurzen is onze studiogast"
duur : 6:13 minuten
interview in de studio




Kijk, wij vinden nu zo'n reactie van een Minister van Justitie heel raar... Want als we zo naar het interview luisteren & kijken, dan zien we onze Minister een aantal prangende vragen heel handig ontwijken...

Wij hebben er zo nog een paar : "Men heeft als gevangene toch rechten ?!... Welke zijn deze, waarom wordt daar nooit over gesproken & waarom staat daar niets van op papier ?!..."


zondag 16 november 2008 | Bron: belga

Vandeurzen reageert verbijsterd op berichten over 'Belgisch Guantanamo'

Volgens minister van Justitie Jo Vandeurzen klopt het verhaal dat gangster Ashraf Sekkaki ophangt over de situatie in de Afdeling Individuele Bijzondere Veiligheidsmaatregelen in de gevangenis van Brugge (AIBV) langs geen kanten. Hij zegt "met verbijstering" het verhaal in De Morgen te hebben gelezen.

Via een aantal brieven van Sekkaki schetste De Morgen afgelopen weekend de situatie in AIBV van Brugge. Sekkaki heeft het daarbij over "het Belgische Guantanamo". "In de Middeleeuwen gooiden ze mensen zoals ik in een vergeetput. Nu gebeurt hetzelfde, alleen kom je niet om van honger en dorst. Ik voel me als in een lab waar men eens wil testen hoe ver men kan gaan", klonk het.

Volgens Vandeurzen getuigt de situatieschets van kwade trouw en wordt met de werkelijkheid een loopje genomen. "De tekst is onheus en kwetsend ten aanzien van het personeel en de gedetineerden van de afdeling, bevat een onderhuidse geheel onterechte aantijging ten aanzien van de directeur-generaal van het gevangeniswezen, en geeft een zeer onvolledig en daardoor onjuist beeld van het penitentiaire beleid", stelt hij zondag in een mededeling, die ook in naam van het personeel en de directie van de AIBV en het directoraat-generaal Penitentiaire Inrichtingen werd verstuurd.

Vandeurzen wijst erop dat de AIBV sinds juni dit jaar bestaat en er is voor gedetineerden die aanhoudende, extreme gedragsproblemen stellen en die personeelsleden en/of medegedetineerden agresseren. Er is plaats voor 10 gedetineerden. Een gelijkaardige afdeling bestaat ook in de gevangenis van Lantin, waar 12 gedetineerden kunnen verblijven.

De gevangenen volgen er een geïndividualiseerd regime dat zeer strikt en gestructureerd is. Bedoeling is dat ze na verloop van tijd overstappen naar een normaal gevangenisregime. De maximale verblijfsduur bedraagt 6 maanden, maar is verlengbaar.

Volgens de CD&V-minister blijkt uit de ervaringen van de eerste zes maanden dat de aanpak zijn vruchten afwerpt. Op de afdeling zijn er nog geen ernstige incidenten geweest en bij de meeste gedetineerden is een merkbare verbetering vast te stellen in de omgang met het personeel, klinkt het.

Vandeurzen beklemtoont ook nog dat de gevangenen een traject volgen dat bestaat uit vier fases. Het personeel doet daarbij een beroep op de medewerking van de gedetineerden. Op de afdeling zijn overigens dag en nacht zorg- en bewakingsequipes aanwezig.

Het klopt volgens de minister ook niet dat contact met de buitenwereld verboden is. "Een gedetineerde kan in AIVB op verschillende manieren contact hebben met de buitenwereld. Bezoek, briefwisseling en telefoonregeling zijn duidelijk omschreven in het huishoudelijk reglement van de afdeling".

Volgens Vandeurzen is Sekkaki ondertussen overgeschakeld naar een soepeler regime. Hij doet geregeld aan sport, belt dagelijks naar zijn moeder, kan zijn advocaten contacteren en mag bezoek ontvangen.

"We kunnen begrijpen dat een gedetineerde gefrustreerd is omwille van zijn plaatsing op een toch bijzondere afdeling, waar de contacten met andere gedetineerden vrij beperkt zijn. We betreuren evenwel zeer dat een journalist louter op basis van gratuite beweringen van een gedetineerde en zonder zijn informatie te checken een afdeling en vooral het personeel dat er werkt en zelfs zijn mede-gedetineerden in diskrediet brengt en daar geen verantwoording over moet afleggen", besluit Vandeurzen.




Want hoe men ook probeert & poogt om een mooi proper imago van ons penitentiair systeem op te hangen als een allesverblindende façade die "àlles is Oké" uit straalt, toch blijken er een hoop zaken aan de hand te zijn die in feite hoegenaamd niet kunnen & dus ook niet echt Oké te noemen zijn...

...& Contreir als we zijn, laten we in deze voormalig commissaris Bart Debie aan het woord, die zich onlangs moest aanmelden om een jaartje te gaan brommen... ...

...& Oh ironie mocht een Vlaams Belanger ~zij die zo hard roepen voor méér & hardere gevangenisstraf~ nu eens aan den lijve ondervinden hoe het er aan toegaat in onze Belgische Gevangenissen & dan voegen we er meteen aan toe, dat ie nog niet eens ècht binnen heeft gezeten...


Bart Debie na één dag cel :
"Vorst is een hel"

Bart Debie, ex-commissaris van de Antwerpse politie en lid van Vlaams Belang, zat afgelopen woensdag één dag in de gevangenis van Vorst en wacht nu op een elektronische enkelband. Debie werd door het hof van beroep veroordeeld tot vier jaar, waarvan één jaar effectief, wegens racisme, het vervalsen van pv's en het mishandelen van arrestanten. Debie noemt zijn dag in "de hel van Vorst" "leerrijk" en zegt dat mensenrechten er "een grap" zijn.

Twee op drie

Op zijn weblog doet Debie het relaas van zijn dag in de gevangenis van Vorst. Hij klaagt er onder meer over dat nauwelijks iemand van het gevangenispersoneel Nederlands spreekt en dat de gevangenen er in vaak mensonwaardige omstandigheden opgesloten zijn. "Die wachtcel was ongeveer twee op drie meter groot. Er was geen raam en er stond welgeteld één houten zitbank. In de hoek van de cel was een soort open urinoir. De stank die eruit kwam, valt nauwelijks te beschrijven. (...) Het was verschrikkelijk heet in dat 'kot'.", schrijft Debie.

Niet overnacht

Op het einde van de dag mocht Debie de gevangenis verlaten. Hij is nu "in onderbreking van strafuitvoering", in afwachting van een elektronische enkelband. "Ik ben vooral opgelucht dat ik daar niet de nacht moest doorbrengen. Door het plaatsgebrek slapen veel gedetineerden op matrassen op de grond tussen de bedden van de anderen in. De hygiëne is er ver te zoeken en er heerste recentelijk een tbc-plaag", zegt Debie.

31/10/08 19u46



Wij trokken natuurlijk naar het blog van Bart Debie om aldaar de volledige ongecensureerde versie van dat verslag over zijn verblijf te gaan lezen...

...& Steengoed als we zijn, citeren we het hier voor u integraal...


De hel van Vorst : Bart Debie geeft het relaas van zijn verblijf in de gevangenis

Vorige week vrijdag was het dan zover. . Als dank voor mijn jarenlange inzet om Antwerpen veiliger te maken mocht ik een “gevangenisbriefje” gaan afhalen bij mijn wijkagent. Daarop stond de melding dat ik mij binnen de 5 dagen moest gaan aanbieden in de gevangenis van Sint-Gillis om een celstraf van 1 jaar te gaan uitzitten. Om alles zo vlot mogelijk te laten verlopen nam ik maar eerst telefonisch contact op met de gevangenis zodat ik zo ongeveer zou weten dat de procedure is en op welk moment van de dag ik mij best kon aanmelden. In Sint-Gillis viel men uit de lucht en kreeg ik te horen dat dit ongetwijfeld om een vergissing moest gaan. Voor een strafuitvoering moest ik mij aanbieden in de gevangenis van Vorst. Het begon al goed. Dan naar Vorst gebeld. Na veel moeite kreeg ik een Nederlandstalige aan de lijn die me verzocht mij om 9u15 aan te melden en mij verzekerde dat het nodige zou gedaan worden voor de aanvraag voor een electronische enkelband. Dat was eigenlijk wel een hele geruststelling. Afgelopen woensdag nam ik afscheid van mijn verloofde, familie, vrienden en collega’s en vertrok ik naar de gevangenis van Vorst. Het was gelukkig een verblijf van korte duur maar ik ben een hele ervaring rijker. Hieronder mijn belevenissen van die dag.

Et pour les Flamands la même chose

Om 9u15 stipt ging ik de gevangenis binnen langs de bezoekersingang. In die “inkomhal” zaten al zo’n vijftigtal personen te wachten tot het bezoekuur begon. Op een bejaard koppel na was de wachtzaal gevuld met nieuwe Belgen, meesten duidelijk van moslimsignatuur en de onderlinge voertaal was het Arabisch. Ik voelde me net een fi gurant in de fi lm “De hel van Tanger”. Ik ging naar de balie en gaf mijn gevangenisbriefje en mijn identiteitskaart af. De man achter het dikke glas begreep geen snars van dat Nederlandstalige briefje en riep er een collega bij. Dat was meteen de enige Nederlandstalige die ik daar die dag gezien heb. Hij vroeg me vriendelijk mijn gsm uit te schakelen en hem te volgen. We gingen door allerlei gangen en over een koertje naar het eigenlijke gevangenisgebouw.

Eens daar binnen liet hij me in de handen van de andere cipiers en keerde hij terug naar de inkom van de gevangenis. De tweede cipier vroeg me in het Frans waar mijn “badge” was. Een “badge”? De brave man dacht dat ik een advocaat was. Blijkbaar gebeurd het slechts heel zelden dan iemand zich spontaan komt aanbieden maar wacht men liever tot men -al dan niet- opgepakt wordt. Nadat ik dat even rechtgezet had bracht hij me tot bij de griffi e. De man die me daar te woord stond was vriendelijk maar sprak geen woord Nederlands. Hij vroeg me waarvoor ik veroordeeld was. Dat kon hij lezen op het gevangenisbriefje, maar de man begreep het niet want het was in het Nederlands en verzocht me de tekst te vertalen zodat hij me kon registreren. Omdat ik ook de juiste juridische termen in het Frans niet ken, leek het er dus even op dat we een probleem hadden tot ik werd geholpen door een vriendelijke politieman die achter mij stond. De griffi er noteerde alles zorgvuldig in een “amigoboek” (een gelijkaardig boek zoals dat op elk politiecommissariaat te vinden is) en daarna werden er foto’s en vingerafdrukken genomen.

Vervolgens werd ik, uiteraard nog steeds in het Frans, gevraagd om door de poort naar een derde cipier te gaan. Die nam me mee naar een kleine vuile ruimte waar ik mijn persoonlijke bezittingen in een kluis mocht leggen. Ik vroeg de man of ik voorlopig mijn gewone kledij mocht aanhouden en zei daarbij dat ik het niet zag zitten om een gevangenisplunje aan te trekken. Omdat mijn aanvraag voor een enkelband in behandeling was bleek dit te mogen maar er werd onmiddellijk en uitdrukkelijk bij gezegd dat als het alsnog tot een overnachting zou komen, ik uiteraard wel een gevangenispak aan moest. Het boek dat ik bij me had (The relationship between crime and the media) mocht ik bijhouden en meenemen naar de “wachtcel” waar .

Menswaardige omstandigheden ?

Die wachtcel was ongeveer 2m op 3m groot. Er was geen raam en er stond welgeteld 1 houten zitbank. In de hoek van de cel was een soort open urinoir. De stank die daaruit kwam valt nauwelijks te beschrijven. Vooraan de cel stond een waterfonteintje dat eigenlijk al 10 jaar versleten leek. Het was verschrikkelijk heet in dat “kot”. Ik zat aanvankelijk helemaal alleen in die cel en begon dan maar in mijn boek te lezen. Na ongeveer een twintig minuten kwam een cipier kijken. Hij was een struise kerel, sprak enkel Frans en had duidelijk Noord-Afrikaanse roots. Toen hij zag dat ik aan het lezen was sloot hij de deur terug af en deed hij doodleuk het licht uit! Daar zat ik dan in de totale duisternis, gedaan met lezen. Niettegenstaande ik tweemaal op de deur klopte en de cipier riep, kreeg ik geen respons. Ik zat in het donker tot ruim half twaalf. Toen ging het licht aan, de deur open en kwam er een Marokkaanse arrestant bij mij zitten. De deur ging weer op slot.

Drugs in de gevangenis : zo doe je dat…

Die kerel bleek zowel Frans als een beetje Nederlands te spreken. Hij was best vriendelijk en ging naast me zitten. Om de twee minuten ging hij op de stalen deur slaan en riep hij “connard” naar de cipier. Hij sprak me aan en vroeg me of ik “Bart” was. Ik antwoordde bevestigend en hij zei me dat hij me kende van op de TV. Hij vertelde me dat hij onder aanhoudingsmandaat geplaatst was omdat hij een vrouwelijke politieagente in elkaar had geslagen. Daar zat ik dan in fi jn gezelschap! Vervolgens stak hij een bijzonder vreemd en zenuwachtig betoog af over hoe hij niet kon functioneren zonder zijn drugs en dat hij zijn job bij Ikea in Anderlecht nu wel kwijt zou zijn. Hij zei me tevens verbaasd te zijn om de naam “Bart Debie” op het prikbord naast de deur van de cel te zien staan. “Normaal zie ik hier alleen Mohammed of Rachid staan”, zei de man me. Tja, wie ben ik hem tegen te spreken ?

Opmerkelijk werd het pas toen hij me toonde hoe hij drugs binnensmokkelde in de gevangenis. Hij toonde mij precies hoe hij de drugs die hij bij zich had ging binnensmokkelen. Hij vertelde me dat hij al vaker in Vorst had gezeten en dat dit een klassieke manier is om drugs binnen te krijgen. Bovendien vertelde hij me dat ze hem zouden komen halen om te fouilleren en om een gevangenisplunje aan te trekken. Hij was wel zenuwachtig over het feit of ze zijn drugs al dan niet zouden vinden. Een half uur later ging de deur open en staken ze een tweede Marokkaan bij mij binnen. Tegelijk namen ze de eerste mee voor fouillering en omkleden. Enkele minuten later zag ik hem door de gang lopen. Hij had zijn gevangenisplunje aan en stak zijn duim op naar me. Ze hadden zijn drugs niet gevonden.

Mijn rechtvaardigheidsgevoel en het beetje flik dat nog in mij zit deden mij bijna besluiten om het te melden aan de cipiers. Maar ik wist op dat moment niet hoelang en in welke omstandigheden ik daar nog moest verblijven en besloot voor mijn eigen veiligheid maar te zwijgen. Dat ze zich daarbinnen gerust dood roken en spuiten voor mijn part en bovendien, voor de vriendelijke behandeling die ik van de cipiers gekregen had moest ik het ook al niet doen.

De tweede Marokkaan die bij me zat sprak geen woord. Het enige wat eruit kwam (in het Frans uiteraard) is dat hij illegaal was en gepakt was bij een diefstal met geweld. Hij vreesde zijn straf te moeten uitzitten in Marokko. De man stonk verschrikkelijk en enige persoonlijke hygiëne was hem duidelijk vreemd.

Stelende cipiers ?

Na een tweetal uren ging de deur terug open en stak men een man van rond de vijftig binnen. Hij bleek een Kosovaar te zijn. Hij was gekleed in dure Armanipak en droeg een petje van Hugo Boss. Hij sprak vloeiend Frans en een klein beetje Nederlands. Hij vertelde dat hij al in ongeveer elke gevangenis in Europa had vertoefd. Volgens hem zijn de beste gevangenissen te vinden in Italië en in Zweden. De man was in zijn woning in Asse opgepakt met een internationaal aanhoudingsmandaat. Hij zou de volgende dag overgevlogen worden naar Milaan waar hij terecht moet staan voor mensenhandel (prostitutie) en cocaïnesmokkel. Maar hij was onschuldig. Ik antwoordde hem dat de gevangenis altijd vol onschuldige mensen zit. Hij moest ermee lachen.

Toen de Franstalige cipiers binnenkwamen en hem sommeerde om naar de “fouillering” te gaan, ontstond er een klein incident. De Kosovaarse man zei dat ze deze keer zijn kledij niet zouden “stelen”. Hij weigerde zich om te kleden. Na het dreigement van in de isolatiecel te moeten gaan, gaf hij toch toe. Ze staken hem nadien terug in het kot waar ik en de stilzwijgende illegale Marokkaan zaten. De Kosovaar – zichzelf “David” noemende – vertelde me dat hij bij een eerder verblijf in de gevangenis van Vorst mocht vaststellen dat een of andere cipier er met zijn kostuum van Armani vandoor was gegaan. Zijn vrouw moest andere kledij brengen omdat het kostuum “kwijt” was geraakt.

Kafka in de gevangenis

De tijd verstreek in dat stinkende hol heel traag. Iets voor 17u ging de deur open en riep men “Debie”. Ik stapte naar buiten en moest terug naar het loket van de griffi e. Daar aangekomen vernam ik dat ik zou worden vrijgelaten en moest ik allerlei formulieren ondertekenen. Vervolgens werd ik door een andere Franstalige cipier opnieuw door de gangen en over het koertje naar de ingang van de gevangenis gebracht. Daar aangekomen moest ik wachten tot een vrouwelijke bediende de defi nitieve handtekening voor vrijlating ging plaatsen. Deze dame vertikte het een woord Nederlands te spreken alhoewel ik duidelijk merkte dat ze het Nederlands machtig was. Het werd bewezen dat ze me goed verstond toen ik het bij het verlaten van de gevangenis niet kon nalaten een giftige opmerking te maken. Maar dat was pas een dik uur later. Wat bleek immers? Iemand op de griffi e had per ongeluk “Debis” i.p.v. “Debie” op dat papier geschreven. De baliebediende weigerde voor mijn vrijlating te tekenen omdat de naam op het formulier niet overeen kwam met de naam op mijn identiteitskaart. Zelfs de cipier die me begeleidde vond het op dat ogenblik te ver gaan maar de dame was ook door hem niet te vermurwen. Ik werd kwaad en zei dat ik verdomme voor haar neus stond, dat zij mijn identiteitskaart in de hand had en dat er meer dan waarschijnlijk geen twee mensen met een dergelijke naam in die gevangenis zaten. De vrouw hield voet bij stuk en eiste dat ik terug naar mijn cel werd gebracht tot de “juiste papieren” klaar waren. En zo geschiedde. Ruim een uur later kwamen ze me terug halen en zag ik dat ze met een balpen de “s” in een “e” hadden veranderd en er een handtekening naast hadden gezet. Dat was alles!

Weer de gangen en het koertje naar de ingang door in de hoop dat de ‘dame’ de vereiste handtekening zou plaatsen. Eens dat gebeurd was kon ik het toch niet laten mijn frustratie te vertolken en heb ik haar voorgesteld om wat cursussen te gaan volgen om boven het niveau van het bijzonder onderwijs uit te geraken. Dat verstond ze duidelijk want ze slingerde van achter het glas nog wat Franstalige krachttermen naar mijn hoofd. Maar wat kon het me nog deren, op dat ogenblik stapte ik immers al de gevangenis uit.

Kafka in de gevangenis

Ik ben opnieuw een vrij man alhoewel, wat heet “vrij”, ik ben in “onderbreking van de strafuitvoering” zoals dat zo mooi heet in afwachting van een enkelband. Ik ben vooral opgelucht dat ik daar niet de nacht moest doorbrengen. Door het plaatsgebrek slapen veel gedetineerden op matrassen op de grond tussen de bedden van de anderen in. De hygiëne is er ver te zoeken en er heerste recentelijk zelfs een TBC-plaag. Bovendien moet je er als Nederlandstalige blijkbaar echt wel je plan trekken, je zult maar echt geen woord Frans spreken.

Hoedanook, het was een leerrijke dag in de “Hel van Vorst”. Een plaats waar “mensenrechten” gewoon een grap zijn.



...& We gaan verder...


Al 14 zelfmoorden in gevangenissen in 2008

In 2008 hebben al 14 gedetineerden zelfmoord gepleegd in een Belgische strafinrichting. Dat is al één zelfmoord meer dan in het volledige jaar 2007. Dat blijkt uit cijfers van de Federale Overheidsdienst (FOD) Justitie.

Tegenover de voorbije jaren betekent dat ook een lichte stijging. In 2003 vielen er tien zelfmoorden in de Belgische cellen, in 2004 in totaal acht en in 2005 en 2006 telkens elf.

Lager dan eerste jaren millennium

De huidige cijfers liggen toch nog lager dan in de eerste jaren van dit millennium. In 2000 pleegden zestien gedetineerden zelfmoord in hun cel. In 2001 waren er liefst 21 zelfdodingen en in 2002 negentien.

Verder blijkt uit de cijfers van Justitie dat in 2008 al 25 gedetineerden een natuurlijke dood stierven in een strafinrichting. Vorig jaar waren er dat nog 34 en het jaar voordien 28.


02/11/08 10u17



Zou er dan toch iets schorten aan ons gevangenissysteem ?!...

We vermoeden van wel, want in de krant van maandag 17 november 2008 vernemen we...


Cipiers alert voor zelfdoding

Via een rollenspel leren gevangenisbewakers de signalen van suïcidegevaar bij gedetineerden herkennen. Sinds 2003 plegen jaarlijks gemiddeld een tiental gevangenen zelfmoord in hun cel. Het aantal zelfdodingen vertoont een dalende trend maar ligt nog relatief hoog. Volgens berekeningen zou zelfdoding zeker vijf keer - sommigen zeggen zelfs tien keer - meer voorkomen in de gevangenis dan in de gewone samenleving.

Zij die opgesloten zitten in een arresthuis zoals in Gent, Lantin, Vorst of Antwerpen, in afwachting van hun proces, benemen zich vaker van het leven. Het verloop in deze arresthuizen is erg groot en de contacten vluchtig.

Verhoogd risico

Ook heerst er overbevolking en bestaat er een psychiatrische afdeling, wat een verhoogd risico betekent. Minister van Justitie Jo Vandeurzen (CD&V) vindt dat gevangenisdirecties niet bij de pakken mogen blijven zitten en laat alle cipiers daarom in hun basisopleiding een training volgen waarbij ze, via een rollenspel, de signalen op zelfmoordrisico leren herkennen. De bewakers volgen daarvoor een tweedaagse opleiding, aangeboden door het centrum voor zelfmoordpreventie in Brussel.


17/11/08 07u04



Mooi-mooi zulk een initiatief, maar zouden we het ongeschoolde gevangenispersoneel niet beter vervangen door geschoold & gevormd personeel ?!... Specialisten ter zake & géén postboden, of douane-ambtenaren of weet ik veel, die als ambtenaar "omgeschoold" worden, door enkele maanden cursus "hoe word ik cipier" te krijgen ?!...

Nu moet er ons van het hart, dat daar toch al wel veel langer aandacht wordt voor gevraagd & aan besteedt...



Brussel, 21 november 2002


Op vraag van de gevangenis van Gent verzorgt het Centrum ter Preventie van Zelfmoord (CPZ) een achtdaagse vorming voor het personeel

In dit preventieproject wordt, net als in gelijkaardige projecten die reeds eerder door het CPZ werden opgezet, duidelijk gemaakt dat zelfmoordpreventie niet enkel een zaak is voor professionele hulpverleners. Grieke Forceville, directrice van het CPZ: “Iedereen kan een hulpkreet herkennen en er een antwoord op geven. We zien het als onze taak om relevante informatie aan te bieden en de nodige technieken aan te leren. Dit maakt het mogelijk suïcidale personen vlugger te herkennen waardoor er een betere opvang kan geboden worden.”

Het is gekend dat gevangenen een verhoogd risico lopen om zelfmoord te plegen of zelfmoordpogingen te ondernemen. Het aantal zelfmoorden binnen de Belgische gevangenissen stijgt sinds het begin van de jaren negentig. Uit internationaal onderzoek blijkt bovendien dat zelfmoord op dit moment de eerste doodsoorzaak is in de penitentiaire instellingen. Vooral de eerste zes maanden van de opsluiting zijn cruciaal.

Grieke Forceville: “Tijdens onze achtdaagse vorming zullen we via voordrachten, interactieve gesprekken, rollenspelen en andere methodieken dieper ingaan op de ervaringswereld van de suïcidale gevangene. Centraal hierbij staat de vraag “Hoe ga ik om met een suïcidaal persoon?” Tevens leren we gesprekstechnieken aan om een suïcidale crisis te helpen overwinnen en staan we stil bij interne en externe doorverwijzing.”

Naast het geven van aangepaste vormingen, verzorgt het CPZ een permanente zelfmoordpreventielijn (02/649 95 55). Grieke Forceville: “Dit is de basispijler van het CPZ. Om deze werking te blijven garanderen zijn we steeds op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Kandidaten hiervoor kunnen voor meer informatie steeds contact opnemen met het secretariaat: 02/649 62 05.”

Het webadres van het CPZ is

Mailen kan naar

Giften kunnen gestort worden op het rekeningnummer 433-8141611-38.



...& Last but not least stellen we ons weer dezelfde vraag als de vorige keer... Is men hier weer niet de weg aan 't plaveien voor te komen tot de Privatisering van het Penintentiar Systeem ?!... Wij hebben zo het donkerbruine vermoeden dat men dit alles persé in dàt doodlopend straatje wilt sturen... Op z'n Belgisch dan... Weer eens omdat het nu niet meer anders kan...


18-12-2008 om 00:00 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
Categorie:Gevangenissen & detentie
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.gooi de xanax even aan de kant, Vlaanderen ontwaak!
Klik op de afbeelding om de link te volgen We moeten dus vaststellen dat Vlaanderen inderdaad koploper is wat betreft de inname van tranquilizers en andere slaapmiddelen. Geen enkel medium maakt hier melding van wat er momenteel gaande is in Griekenland. Zelfs de plaatselijke Indymedia zijn hier in slaap gesukkeld of aan de Xanax ...terwijl ze elders ontzettend actief zijn zo plukken we voor onze lezertjes een aantal pareltjes uit Indymedia Roma ....want onze kennis van het Grieks is erg verminderd sinds we, een aantal jaren geleden, Homerus aan de kant hebben gelegd ...maar leest u met ons toch mee indien de kennis van het engels voldoende is en niemand die daar aan durft te twijfelen ...hop naar de pure poëzie en we zitten midden in een geactualiseerde versie van mei 68 ...toch maar mooi contrasterend met het gekwijl van onze plaatselijke blogs of de cartoons van Zaza...

Greece unrest: A letter to students

Mer, 17/12/2008 - 10:31
An open letter to students by workers in Athens, against the background of the social upheaval following the police shooting of a young boy.

Greece unrest: A letter to students

Our age difference and the general estrangement make it difficult for us to discuss with you in the streets; this is why we send you this letter.

Most of us have not (yet) been bald or big-bellied. We are part of the 1990-91 movement. You must have heard of it. Back then, and while we had occupied our schools for 30-35 days, fascists killed a teacher because he had gone beyond his natural role (that of being our guard) and crossed the line to the opposite side; he had come with us, into our struggle. Then, even the toughest of us got to the streets and riot. However, we didn’t even think of doing what you easily do today: attack police stations (although we sang “burn police stations…”).

So, you’re gone beyond us, as always happens in history. Conditions are different of course. During ‘90s they passed us off the prospect of personal success and some of us swallowed it. Now people cannot believe this fairy tale. Your older brothers showed us this during the 2006-07 students’ movement; you now spit their fairy tale to their faces.

So far so good.

Now the good and difficult matters begin.

We’ll tell you what we’ve learned from our struggles and our defeats (because as long as world is not ours we’ll always be the defeated ones) and you can use what we’ve learned as you wish:

Don’t stay alone. Call us; call as many people as possible. We don’t know how you can do that, you will find the way. You’ve already occupied your schools and you tell us that the most important reason is that you don’t like your schools. Nice. Since you’ve already occupied them change their role. Share your occupations with other people. Let your schools become the first buildings to house our new relations. Their most powerful weapon is dividing us. Just like you are not afraid of attacking their police stations because you are together, don’t be afraid to call us to change our life all together.

Don’t listen to any political organization (either anarchists or anyone). Do what you need to. Trust people, not abstract schemes and ideas. Trust your direct relations with people. Trust your friends; make as many people as possible in your struggle your people. Don’t listen to them when they’re saying that your struggle doesn’t have a political content and must seemingly obtain. Your struggle is the content. You only have your struggle and it’s in your hands to preserve its advance. It’s only your struggle that can change your life, namely you and the real relations with your fellowmen.

Don’t be afraid to proceed when confronting new things. Each one of us, as we’re getting older, has things planted in their brains. You too, although you are young. Don’t forget the importance of this fact. Back in 1991, we confronted the smell of the new world and, trust us, we found it difficult. We learned that there must always be limits. Don’t be scared by the destruction of commodities. Don’t be scared by people looting stores. We make all these, they are ours. You (just like we in the past) are raised to get up every morning in order to make things that they will later not be yours. Let’s get them back all together and share them. Just like we share our friends and the love among us.

We apologize for writing this letter quickly, but we do it swinging the lead from our work, secretly from our boss. We are imprisoned in work, just like you are imprisoned in school.

We’ll now lie to our boss and leave work: we’ll come to meet you in Syntagma sq with stones in our hands.


Occupation of General Confederation of Workers in Greece by free workers

Mer, 17/12/2008 - 11:43

Since 8 o'clock in the morning the building of GSEE (Patision and Alexandras) is occupied.

We declare the building a Liberated Workers' Zone.

Open Workers' Assembly at 18.00

The Building is open to all workers all day long.


We will either determine our history ourselves
or let it be determined without us

We, manual workers, employees, jobless, temporary workers, local or migrants, are not passive tv-viewers. Since the murder of Alexandros Grigoropoulos on Saturday night we participate in the demonstrations, the clashes with the police, the occupations of the centre or the neighborhoods. Time and again we had to leave work and our daily obligations to take the streets with the students, the university students and the other proletarians in struggle.


-To turn it into a space of free expression and a meeting point of workers.

-To disperse the media-touted myth that the workers were and are absent from the clashes, and that the rage of these days was an affair of some 500 "mask-bearers", "hooligans" or some other fairy tale, while on the tv-screens the workers were presented as victims of the clash, while the capitalist crisis in Greece and Worldwide leads to countless layoffs that the media and their managers deal as a "natural phenomenon".

-To flay and uncover the role of the trade union bureaucracy in the undermining of the insurrection -and not only there. GSEE and the entire trade union mechanism that supports it for decades and decades, undermine the struggles, bargain our labor power for crumblings, perpetuate the system of exploitation and wage slavery. The stance of GSEE last Wednesday is quite telling: GSEE cancelled the programmed strikers' demonstration, stopping short at the organization of a brief gathering in Syntagma Sq., making simultaneously sure that the people will be dispersed in a hurry from the Square, fearing that they might get infected by the virus of insurrection.

-To open up this space for the first time -as a continuation of the social opening created by the insurrection itself-, a space that has been built by our contributions, a space from which we were excluded. For all these years we trusted our fate on saviours of every kind, and we end up losing our dignity. As workers we have to start assuming our responsibilities, and to stop assigning our hopes to wise leaders or "able" representatives. We have to acquire a voice of our own, to meet up, to talk, to decide, and to act. Against the generalized attack we endure. The creation of collective "grassroot" resistances is the only way.

-To propagate the idea of self-organization and solidarity in working places, struggle committees and collective grassroot procedures, abolishing the bureaucrat trade unionists.

All these years we gulp the misery, the pandering, the violence in work. We became accustomed to counting the crippled and our dead - the so-called "labor accidents". We became accustomed to ingore the migrants -our class brothers- getting killed. We are tired living with the anxiety of securing a wage, revenue stamps, and a pension that now feels like a distant dream.

As we struggle not to abandon our life in the hands of the bosses and the trade union representatives, likewise we will not abandon no arrested insurgent in the hands of the state and the juridical mechanism.


Wendesday, 17 December 2008, 18:00

General Assembly of Insurgent Workers

The ghost of freedom always comes with the knife between its teeth

Mer, 17/12/2008 - 14:39
Statement of the Surrealist Group of Athens on the wave of riots in December, 2008.

The ghost of freedom always comes with the knife between its teeth

Shooting in the flesh is the high point of social oppression

All the stones removed from pavements and thrown to cops’ shields or shop-windows of the commodity’s temples; all the flaming bottles drawing orbits under the night sky; all the barricades erected on the city’s streets, separating our areas from theirs; all the bins full of rubbish of a consumerist society that the riot’s flames transformed from nothing to something; all the fists raised over the moon; these are the weapons giving flesh and real power, not only to resistance, but freedom, too. It is this feeling of freedom that only deserves to bet on in these moments: the feeling of forgotten mornings of our childhood, when everything can happen because it is us, as creative human beings, that have awaken up, not the future productive human-machines of the subordinate, the trainee, the alienated worker, the private owner, the family man. It is the feeling of confronting the enemies of freedom - not fearing them anymore.

So, everyone who wants to continue minding their own business, as if nothing is happening, as if nothing has ever happened, has serious reasons to be disquieted. The ghost of freedom always comes with the knife between its teeth, with the violent mood to break every chain that reduces life into a miserable repetition, useful for the dominant social relations to reproduce themselves. Since Saturday the 6th of December no city in this country functions normally: no shopping therapy, no free roads to reach our workplaces, no news about government’s next recovery initiatives, no carefree zapping among lifestyle TV shows, no night drives around Syntagma square and so on. These nights and days do not belong to shop owners, TV commentators, ministers and cops. These nights and days belong to Alexis!

As surrealists, we have been out in the streets from the very first moment, together with thousands rebels and other people expressing their solidarity, because surrealism has been born by the street’s breath and does not intend to abandon it. After the massive resistance to state murderers, street’s breath is even warmer, even more hospitable and even more creative. Proposing a direction to this movement doesn’t correspond to us. However, we accept full responsibility for the common struggle, because it is a struggle for freedom. Without being obliged to agree with every expression of such a massive phenomenon, without being partisans of blind anger or violence for its own shake, we consider this phenomenon’s existence right.

Let’s not let this flaming breath of poetry to just defuse or die!

Let’s convert it into a certain utopia: the transformation of world and life!

No peace with cops and their bosses!

Everybody in the streets!

Whoever cannot understand the rage can just shut up!

Surrealist group of Athens, December 2008

17-12-2008 om 17:43 geschreven door Vorser-Raadgever  

0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)

Inhoud blog
  • The brave new world is werkelijkheid...
  • ook interessant
  • Yaz...Yasmine...
  • en contraceptie in Belgistan...
  • Problemen in Frankrijk en USA met bepaalde contraceptiva...
  • ergerlijk 2013!
  • Femmes de Rue iedereen geeft commentaar, wij dus ook
  • De valsche Fransman nog maar eens verslagen...
  • Armoedebestrijding...Geen enkele minister heeft er naar gevraagd...
  • anderhalf miljard euro subsidies weggegooid in zonnepanelen...
  • Deltastichting niet blij....
  • Dag Allemaal vaandeldrager in de Vlaemsche ontvoogdingsstrijd!
  • Leve de tsjeven met hun kerncentrales en Bart Van Rompuy
  • Artistieke vrijheid in Vlaenderen en op de VRT!
  • EUREKA en DRIEWERF HOERA HIPHIP geen slimme meter in huis!
  • Hier zijn we weer !
  • >Dewinter getuigt over de zwanworstaanval op kinderen...
  • De voedselberg van Steven De Geynst
  • Luc Barbé...een heel kleine rehabilitatie...
  • een hoofddekselvergelijking
  • verlof voor de geërgerden
  • de duizendzevenentwintigste generatie Vlamingen kent grote leerachterstand
  • l'oiseau bleu
  • De blijde (weder)intrede van Maeterlinck in Gent en over perzikken met 2 k's
  • Belgie in het nieuws
  • Bernard de pilchard en het idyllisch kustlandschap
  • de levensverwachting van de Duitse armen biedt een oplossing voor de vergrijzing!
  • Hoera, de gestapo is Grimbergse kliklijn
  • leve de revolutie
  • ARCO, Tsjevenstreken in het kwadraat!
  • een visie op de Russische verkiezingen...
  • Wij hangen graag de propere uit...
  • Filip De Winter verhuist naar Namibië, hoera!
  • den ellentrik als grondstof
  • Black woman : Tu sens la fleur le matin et le poireau le soir. Non merci !
  • energie veroorzaakt vergeetachtigheid
  • bijna weer oorlog in Mesen...een belgenmop..
  • RIP SVETLANA ALILUYEVA...wie haar niet kent zoekt het maar eens op en leest haar boeken...
  • zonnepanelen zien klaar maar ook nazidassen op de VRT
  • Vlaanderen op zijn smalst en de lul van de dag
  • een monument
  • young media summit
  • met het schaamrood op de wangen
  • Spanje in actie tegen privatisering van het onderwijs
  • Er zijn dus toch nog verstandige mensen in SERV
  • occupy Wall Street
  • Alaa Abdel -Fattah
  • ARCO het einde...
  • Tolerante Vlamingen?
  • madam van de dag: Ann Branbergen
  • De Brusselse metroerger dan Afghanistan?
  • Naast Plopsaland bestond er ook Shitland
  • Indaver Beveren ligt in Afrika
  • sluikreclame voor La source des femmes en Jacques Bloch
  • Amerika het donkerste voorbeeld
  • extreem rechts weer springlevend!
  • Le Pen en Israel één front??????
  • een andere stem in het debat...
  • Charlie a beaucoup d'ami(e)s en een nieuwe blog !
  • Oakland general strike
  • La belle plume française concernat Charlie: Le Monde
  • solidariteit met Charlie Hebdo
  • op naar de barricades!
  • een grote madam in de rechtbank !
  • Met zijn allen naar een Europees referendum, wij zijn allemaal Grieken!
  • Freya we love you!
  • gooi onze kerncentrales maar dicht, we steken de kaarsen wel aan...
  • Dexia we zijn één en al oor!
  • Zullen de Fransen wel slagen waar de Belgistanen falen?
  • Colloceer Vermeiren!
  • energie eindelijk een debat?
  • We are all Americans!
  • occupy....Chicago is nog steeds Chicago van Al Capone al heet hij nu Emanuel Rahm
  • de dubbeldemocratie Belgistan en de groene stroomcertificaten, twee verhaaltjes
  • de casino van ARCO en de rest...
  • vroem vroem
  • sjot ze uit hun pluche zetels!
  • Indignados in Brussel een succes!
  • nog een beetje chili...
  • Camila Vallejo komt naar Brussel!
  • Arvelor Mitaal of een mooi voorbeeld van roofkapitalisme
  • Het zijn weer harde tijden...
  • Privépolitie ...hallucinant...hier kan zelfs Hasselt nog een punt aan zuigen!
  • CAMILA VALLEJO een rolmodelleke
  • de duisternis regeert over grote delen van de wereld...
  • Revoilà le LKP deze keer in Mayotte...
  • niet alleen Obama schrijft mooie toespraken in de USA...
  • Lap, het is prijs!
  • de uitspraak van de dag
  • de éénwording tussen Zuid en Noord-apenland komt nabij! En Dexia is er nog!
  • In Brussel draagt nu elk schoolkind een kuisheidsgordel!
  • Maikel Nabil
  • no comment
  • We love Freya!
  • Arm België ...
  • We are seeing change in our world, block by block – city by city.
  • Freya is de slimste!
  • Griekenland en de vrije pers een voorbode voor Europa
  • Tot Maandag
  • mensen komen tot inzicht maar véééééééééééél te laat De dure energie...en onze luciede politici
  • China komt in opstand...tegen de zonnepanelen...tja
  • We gaan naar Amerika...
  • slimme meters en de sprookjes van onze vriend Bart Martens
  • INFRAX en slimme meters een duidelijk standpunt hoera!
  • slimme meters en slimme netten deel 2
  • slimme meters en slimme netten deel 1
  • slimme netten weer zo een indianenverhaal...
  • slimme meters ondertekenaars...
  • de slimme meters...iedereen wordt stilaan slim...
  • Over de doden wel kwaaie woorden : einde van de zaak zuster Gabrielle?
  • koorknaap Javaux wordt schandknaap
  • Humberto Prato en De Wever, alles bij elkaar geklutst geeft een mooie omelet
  • De held wordt uitgewezen....petitie voor Ly Khaly
  • Maanpizza's?
  • voor vandaag volstaat één enkele zin...
  • Ere wie ere toekomt SVEN GATZ
  • Misschien willen de rijken wel ooit wat betalen maar intussen creperen de armen
  • de Duitse bron is gevonden...pure nazipraktijken dus vanwege de Ollandse bloggers en fora..
  • Hollandse nazitaal over Islamitische Duitse Turken en incest
  • Ce lion était beaucoup trop flamand ... Cela ne pouvait plus durer
  • een kleine nostalgische bevlieging over Franse lessen en 14-18
  • AI WEI WEI legt uit
  • IJzerbedevaart????? de wadde?????
  • ALI FARZAT: niet iedereen heeft blijkbaar de zelfde humor...
  • en hier zijn de invalide Walen met hun reactie...
  • N-VA is radio Mille Collines en een bende debielen...
  • Inge en de god van mededogen is Miss Universe
  • Dupont en Dupond in het Nieuwsblad
  • We kunnen hier niet tot 5 tellen...
  • neen tegen onverdraagzaamheid: oproep van de progressieve Islamieten
  • PUKKELPOP 2011
  • Daar is de orde weer...oneerlijke concurrentie in Marcinelle
  • Ollands partnership voor Stalinmuseum?
  • Jean Bricmont schrijft een artikel in Counterpunch
  • Nette mensen berokkenen even veel schade als britse plunderaars
  • meer belastingen graag en chique rellen in Lloret
  • verstandige taal...
  • over raddraaiers, imbecielen, stormrammen, linkse idioten en wijze zotten
  • Niemand heeft het monopolie van de waarheid maar praten helpt!
  • nog meer krapuul nu ook in Chili...
  • de verloren jeugd en andere bevlogen romantiek
  • Lessen uit het verleden? Vergeet het!
  • Plunderaars lusten geen boeken...
  • Daar komt Baudrillard : England's burning en B-H-V-jeugd brandt shoppingcentrum Anderlecht plat...
  • London's burning het lijkt stilaan wel op een kleine genocide...
  • London's burning maar er zijn zo wel een paar oorzaken...
  • London 's burning
  • Justice, not charity! en de ouwe Voltaire is weer springlevend!
  • Egypte en Israël zelfde strijd...
  • Kaka als onderpand
  • 8 augustus 1956 Tutti Cadaveri
  • toiletperen en zonnepanelen, de index zal weer stijgen....onze concurrentiepositie gaat er aan...
  • de slimme kleuter van de buren...
  • de Carapilsproleague steigert, u toch ook?
  • het tolerante olland lijkt wel een nazikamp...
  • Rothschild Boulevard ....
  • Israel en de indignados van Rothschild Boulevard
  • Betaalde sex om je studie te betalen...???
  • Terug naar Blankenberge...
  • Oproep aan Jean-Pierre, Siegfried en Benno
  • Frans Crols een groot-Russisch Vlaemsch-nationalist
  • Gevaarlijke onzin in Vlaanderen...
  • de geest van Jef Cognac is terug!
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 3
  • Veel schoon volk...
  • Tanguy Veys krijgt een mail
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 2
  • aaargh, this is really insane
  • in memoriam de socialistische jongeren van UTOYA
  • "Bolsjeviek" Dugin en zijn grootse plannen deel 1
  • De deltastichting en de bolsjewieken....
  • Stiglitz over Euro en Europa
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 5
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 4
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 3
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 2
  • Tekos en Verdinaso +vele leuke vlaamse vrienden deel 1
  • De grote denkers rond TEKOS Van Windekens en Luc Pauwels
  • Tanguy Veys de man die reageert!
  • Wat weten we over Nieuw rechts in Vlaanderen en Tekos? Deel 1
  • Nieuw Rechts Scriptie van Sofie Delporte deel 2
  • VSV wie zijn de leiders? Grinnik grinnik
  • TEKOS of het nieuwe conservatisme in Vlaanderen...een kleine inleiding
  • Tekos of de nieuwe conservatieven van de deltastichting of het vervolg op het Vlaams Syndikaat
  • Daar is de vlaamsche vakbond VSV een zusje van het VNS?
  • Kroll in Le Soir ter gelegenheid van 11 juli...schitterend
  • dens sos geklopt door Groen op links...
  • De rooie toekomst wenkt!
  • Bart non en het olijke duo
  • verboden te denken in Belgistan
  • Moderne slavernij in Flamanville eindelijk aangeklaagd door politici
  • Talibanfeministe Naomi Wolf over porno en mannen
  • Het diruponotaatje en wat commentaar bij artikel 60 en asiel
  • Daar zijn de eerste ronkende verklaringen op de diruponota
  • Natie en volk laat Gilbert de Tour winnen astamblief...
  • wat cijfertjes over jeugdwerkloosheid...
  • Jeugdwerkloosheid...we moeten er toch maar eens over praten
    Zoeken in blog

    Laatste commentaren
  • What is complicated? (Jill Hopkins)
        op Deltastichting niet blij....
  • Re: (Gigi)
        op soms zijn ook je medestanders een bende idioten
  • Re: (Riz)
        op de intellectuele superioriteit der franstaligen en een vakantietrip naar Sarkoland
  • Foto

    Le seul site qui n'a pas une culture très ancienne des vraies valeurs Flamandes
    Archief per week
  • 31/12-06/01 2013
  • 30/07-05/08 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 06/12-12/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 23/08-29/08 2010
  • 16/08-22/08 2010
  • 09/08-15/08 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 26/10-01/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 24/08-30/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 29/06-05/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 29/12-04/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 07/07-13/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008

    Andere URL'zz van ons...
  • Gastenboek
  • Beginselverklaring
  • Mission Statement
  • De Schijtoptant

  • Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek. Het is altijd leuk om eens iets van een ander te lezen.

    Blog als favoriet !

    onze ideologische onderbouw
  • WOII Fascisme
  • Spinoza door Etienne Vermeersch
  • Susse van den Ende
  • subversiviteit en situationisme
  • scepticisme en Jean Bricmont en Sokal
  • de grote roerganger en marxbrother 1

  • Buitenlandse voorbeelden om binnenlands na te volgen
  • ressacs Frankrijk
  • Amerika's beste gazet
  • een jonge vriend uit Latijns-Amerika met stamboom
  • bellaciao Frankrijk
  • Teacher dude Griekenland
  • LKP en UGTG Guadeloupe
  • The Huffington Post USA
  • Haaretz Israel
  • Human rights watch
  • IJsland in crisis

    Onze Esthetishe Bovenbouw
  • Bob De Groof
  • Baudouin Breïker
  • Le dernier cri Frankrijk
  • Art brut en aanverwanten
  • De mededeler en Quelle Horreur Olland
  • Schone Vlaemsche Poëzie
  • Muziek en kleinkunst comme on aime
  • @-C-ART-dzz-Offizz

  • Symphatieke blogs van over de taalgrens en Brussel en wijde omgeving
  • Richard III Duc de Gloucester
  • Brussel voor serieuse mensen
  • Taalhistorisch Brussel
  • afrikaanse madammen

  • LINK-swap

  • Een interessant adres?

    View blog top tags

    View blog authority

    Pagerankkeyword ranking search engine


    van PART I t.e.m XIII
    van PART I t.e.m XIII

  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op -, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!