Ik ben woest. Ik ben geweldig boos omdat ik iedere dag meer en meer besef dat de huidige beroepspolitiekers dit land volledig naar de bom aan het helpen zijn. De totale laksheid van onze "rechters" die de misdaad aanmoedigen in plaats van ze te bestraffen; het schandalig gepamper door enkele politieke partijen van een steeds stijgend aantal vreemdelingen die de volledige sociale onderbouw van ons land uit elkaar aan het trekken zijn; kortom : ik zie de chaos naderen en besef dat ik als Vlaams Belang Mandataris daar niets maar dan ook niets kan aan helpen veranderen omdat wij het slachtoffer zijn van dat vreselijk laffe en ondemocratische cordon. Waarom ben ik nu zo kwaad?
Waarover gaat het?
Gisterenavond zaten we met bevriend koppel rustig te eten in een restaurant in Kontich toen ik een onverwachte oproep kreeg van onze overbuur. "Mijnheer Van Gaever uw alarm is juist afgegaan en ik ben gaan kijken en liep in de handen van twee verdachte personen met een vreemd type. Ik heb niets durven doen omdat ik van dat soort mensen schrik heb en ze zijn weggegaan in de zijstraat. Wel heb ik juist de politie verwittigd.Waar bent U als ik vragen mag?"
Vijftien minuten later kwam ik toevallig juist samen met een politiecombi aan ons huis aangereden. Een minuut later stonden we naar onze volledig in stukken geslagen achterdeur te kijken. Het gaf de indruk dat men er met een stormram was tegenaan gegaan. Het hele onderste gedeelte van de deur was weggeslagen zodat een volwassen persoon er zo door kon. Waarschijnlijk is toen het alarm afgegaan en zijn ze gaan lopen.
In tegenstelling tot vorige inbraken had de politie geen tijd om rond het huis te gaan kijken langs waar de inbrekers misschien weer de omheining hadden stukgeknipt. "We nemen zeer kort enkele gegevens op want het is wederom een zeer zware nacht Mijnheer. We komen juist van een inbraak in Wijnegem en werden reeds opgeroepen voor een volgende opdracht.......In de loop van de volgende week zal er wel iemand van ons nog eens komen kijken........We gaan nog snel enkele vragen stellen aan uw overbuur en moeten dan verder.......We kunnen nog weinig doen en als we er eens een "klissen" laat men hen toch steeds weer snel vrij......Het wordt werkelijk erg...........We kunnen er echt niets aan doen....... Snel nam een van de agenten een foto van de ravage en dat was het dan.Wommelgem; Vlaanderen anno 2010!!
Dit is nu onze TIENDE inbraak!! De laatste maanden heb ik grote inspanningen moeten leveren om mijn echtgenote in ons huis te houden omdat ze het na de negende inbraak niet meer zag zitten. Hedennacht hoorde ik haar terug zeggen;"ik wil hier weg....weg....weg....!! We hebben de nacht in huis doorgebracht maar geen oog dicht gedaan wetende dat onze achtergevel een gapende wonde vertoonde. Vroeger was het om de 25 jaar oorlog. Vandaag is het in onze steden en gemeenten bijna dagelijks een soort oorlog aan het worden waarbij men kan gekwetst geraken door een overval; inbraak;Carjacking of wat ook. Onze "leiders"; onze "beroepspolitiekers" zijn van ons destijds mooie en welvarende Vlaanderen een Chaos aan het maken. We hebben nu méér dan 300 teksten geschreven met allerlei voorstellen hoe we het zouden veranderen als we iets in de pap te brokkelen hadden. Maar we hebben niets te zeggen en kunnen alleen onze inwendige woede trachten te koelen. Voorlopig ontbreekt ons de moed om nog iedere dag teksten te schrijven waarvan het resultaat steeds nul komma nul zal blijven. We danken dan ook onze trouwe lezers en vragen hen wat geduld uit te oefenen. Na deze TIENDE inbraak ontbreekt ons voorlopig de moed om nog verder te blijven schrijven. Zonder totaal nieuwe gezichten voor het besturen van ons land is de kans nihil dat we er nog uit geraken. De financiele ramp die op ons aan het afkomen is zal voor een zeer groot gedeelte van onze bevolking zwarte sneeuw betekenen. Van al de kiesbeloften en van alle reeds genome beslissingen zullen er nog maar weinig kunnen uitgevoerd worden. Zelfs onze pensioenen komen duidelijk in gevaar. We worden belogen en bedrogen maar uiteindelijk hebben we de "leiders" die, zij het op ondemocratische wijze, werden verkozen,
Men zegge het voort,
Freddy Van Gaever Senator
Digitalia zegt..
Nood breekt wet. De VMO werd ooit verboden als privé militie, maar zeg nu zelf : is er in dat land daar aan de Noordzee (ik woon zoals U weet op de Italiaanse boerenbuiten die bijna te arm is om de eigen bevolking te voeden, dus zwerft hier geen vreemd gespuis rond) geen privé militie broodnodig?!
Voorstel van mijnentwege
Akkoord, niet te realiseren, maar de basis-idee kan nuttig zijn .voor de loutering en de berusting)
Richt opnieuw zon burger-militie in, leen het bendigde materieel bij de Politie, richt een paar kampen (Beverloo als voorbeeld) opnieuw in met prikkeldraad en hoogspanning. Begin dan met rondrijden om de Rechtbanken te zuiveren van zittende criminele medeplichtigen, bij vergissing soms ook wel Rechters genoemd. Daarna een voor een de gevangenissen. Leegmaken en overbrengen naar de gezonde buitenlucht. Schiessbefehl indien noodzakelijk.
Tweede fase: elke stad wordt voorzien van een tiental plaatsen voor schandblokken, waar de misdadiger met hoofd en handen ingeklemd voor een aantal dagen tentoongesteld wordt, vooraleer hij afgevoerd wordt, in fasen, richting thuisland.
Derde fase. Ga over tot vergoeding van de slachtoffers, door inbeslagname van alles wat de daders en hun families bezitten. Vergeet niet de speurders te zenden naar de thuislanden om ook daar alles in beslag te nemen.
Vierde fase, eigenlijk de eerste: licht de EU voorafgaandelijk in van elke te nemen maatregel, die begint met het oppakken van de verantwoordelijke politici. Dezen kunnen fungeren als kampbewakers, daar toch gewend aan besturen en onder de knoet houden.
Eenmaal de rust is terug gekeerd (dus ook hier een werkzame deadline van max 30 dagen) wordt de militie ontbonden en kan het gewoon politioneel toezicht terug ingevoerd worden. Slechts op die manier kan dat land van jullie terug piloot-land en model-democratie voor de EU worden. Het kan dus nog voor 1 Juli, om tijdig en in rustige vastheid het EU-voorzitterschap onder voorwaarden - op te nemen.
De nieuwe EU-President zou bijvoorbeeld in die zes maanden dienen te worden gekozen uitsluitend door de Basken, de Vlamingen, de Ieren, de Bretoenen, enz, enfin door alle volkeren die strijdvaardig staan voor onafhankelijkheid en voor het Europa der Volkeren. And the winner is .hij die meest stemmen haalt!
Merkel en Sarkozy?
Tje Er zal wel ergens nog een plaatsje vrij zijn bij madame Tussaud?
Onderstaand artikel liefst enkele keren herlezen AUB, vervolgens een paar keer met Uw (eigen) kop tegen de muur slaan, en als het er dan nog altijd staat zoals het stond deze morgen in de De Morgen, dan moet U op straat komen met de Leeuwenvlag om Uw schouders, klaar om stormerderhand De Stomme van Portici te gaan bijwonen. De slotscène dan, waarna de gordijnen vallen.
Ik dacht dat de maskers gevallen waren, toen de CVP eerst over collaboratie-federalisme begon te praten, zodat Martens, bijna wonderlijk verrezen uit het verleden, op TV kon peroreren dat onze democratie eigenlijk geen echte democratie was, maar een consensus-democratie. Mooie consensus, waar men 1/3 van de Vlaamse kiezers in een schurft-kring opsluit.
Jongens, als t zo voortgaat, moet ik beginnen vooruit maken met mijn voetreis naar Vlaanderen. Om, op mijn knieën kruipend nog voor Hemelvaartsdag te kunnen aankomen om mee te vieren, moet niet veel meer gebeuren.
Als de vrees voor de macht van de V-partijen nu maar niet contra-productief begint te werken, zodat de Franscouillons van brullende stieren veranderen in tamme ezels. Zo zou de zinkende Belgica weer tijdelijk vlot kunnen getrokken worden
België delfde zijn eigen graf
(bij uittreksel)
De pacificatie-democratie als techniek van besluitvorming is volgens Maddens al geruime tijd dood en begraven in België.
De pacificatiedemocratie houdt in dat beslissingen moeten worden genomen door een grote coalitie, waarin alle relevante segmenten van de samenleving zijn vertegenwoordigd.
Maar het probleem is nog fundamenteler. Pacificatie-regelingen kunnen maar werken als ook de radicale 'flank parties' erbij worden betrokken. Het is evident dat het Goede Vrijdag-akkoord in Noord-Ierland nooit tot pacificatie zou hebben geleid zonder de steun van Sinn Fein en van het DUP van Ian Paisley. Net zoals het conflict in Baskenland zal blijven woeden zolang de Spaanse overheid niet bereid is om te onderhandelen met de radicale linkse nationalisten of 'abertzales'. Het is precies daarom dat de traditionele partijen sinds het begin van de jaren zeventig ook de Volksunie zijn gaan betrekken bij de onderhandelingen over de staatshervorming. De grote staatshervormingen van 1988 en 1993 zijn enkel tot stand kunnen komen doordat ze door een groot deel van de Vlaams-nationalisten werden gesteund.
Sinds 2008 staan de Vlaams-nationalisten echter helemaal buitenspel bij de staatshervorming. Het radicaal-Franstalige FDF zit via het MR mee aan de onderhandelingstafel. Maar de bijna 40% radicaal-Vlaamse kiezers staan in de kou. Aan Franstalige kant zijn zo goed als alle kiezers vertegenwoordigd, aan Vlaamse kant (met Groen! inbegrepen) ongeveer de helft. Stel even dat het in die omstandigheden toch tot een 'onderhandeld' akkoord gekomen zou zijn over BHV. Het Vlaamsgezinde protest zou ongemeen fel geweest zijn. We zouden naar de verkiezingen zijn gegaan in een sfeer van toenemende polarisatie tussen het blok van drie radicaal-Vlaamse partijen enerzijds en de Belgische 'systeempartijen' anderzijds. Voor de drie V-partijen zou de meerderheid in Vlaanderen meer dan ooit binnen bereik liggen. Het is precies uit vrees voor zo een scenario dat de Vlaamse onderhandelaars geen verregaande toegevingen wilden doen aan de Franstaligen.
Het kan misschien verrassend klinken, maar in veel opzichten ligt het cordon tegen het Vlaams Belang aan de basis van de huidige impasse. Wat er ook aan de basis mag gelegen hebben van dat cordon, het praktische gevolg was dat een alsmaar groter wordende groep van Vlaams-nationalisten van het politieke spel werd uitgesloten.
Daardoor heeft die partij zich nooit kunnen ontwikkelen tot een meer gematigde beleidspartij, zoals de Volksunie in de jaren zestig. Onder druk van het steeds sterker wordende Vlaams Blok is er een radicalisering ontstaan bij een deel van de Volksunie, wat uiteindelijk heeft geleid tot het ontstaan van de N-VA. En als de N-VA vandaag zo huiverachtig staat voor toegevingen aan de Franstaligen, dan komt dat precies omdat ze de hete adem van het Vlaams Belang in de nek voelt. Anders gezegd : door de radicale Vlaams-nationalisten te stigmatiseren en uit te sluiten van het beleid heeft België het pad van de pacificatie verlaten en daarmee zijn eigen graf gedolven.
In zijn "Journaal" van 22 april jongstleden schrijft Mark Grammens aan het einde van zijn stuk "De 'oplossing'" het volgende :
"De na-oorlogse repressie was, in Vlaanderen, het festival van de Vlamingenhaat, ter ondersteuning van een Belgisch-nationalistische staatsgreep. Honderden Vlamingen werden terechtgesteld of gemarteld tot later de dood erop volgde. Duizenden Vlaamse vrouwen werden verkracht. Honderdduizenden werden van hun rechten en hun bezittingen beroofd, en in de ellende gestort. Een onbekend aantal kinderen werd door een staat die later wereldvermaard werd wegens zijn onvermogen om zijn kinderen in bescherming te nemen (Dutroux), aan hun lot overgeleverd en voor het leven getekend".
Voor wie uitspraken van Grammens en andere Vlaamsgezinden als ongeloofwaardig zou willen aanduiden, kan bijvoorbeeld ook eens te rade gaan bij Peter Schrijvers, meer bepaald bij zijn boek "De schaduw van de bevrijding" (bespreking hier). Hoewel hij de naoorlogse repressie daar slechts zijdelings behandelt - omdat de Amerikaanse troepen, aan wie hij vooral zijn aandacht besteedt, daar in het algemeen niet bij betrokken waren of er niet wensten bij betrokken te worden - zijn er her en der in het boek toch stukken te vinden die ernaar verwijzen. Het onderstaande bijvoorbeeld :
"Het waren barbaarse uren en dagen en velen haalden uit naar vermoedelijke verraders met geen enkel ander oogmerk dan zo veel mogelijk vernedering en pijn te veroorzaken. Mensen werden gedwongen spitsroeden te lopen zodat ze konden worden bespuugd en gekrabd en geschopt en geslagen met vuisten, knuppels, riemen en zwepen. Op foto's is het ene na het andere tafereel te zien van collaborateurs met blauwe, gezwollen, bloedende gezichten die onder dwang door de straten worden geleid of in vrachtwagens worden afgevoerd. Andere foto's tonen vrouwen die gedwongen worden zich uit te kleden en spiernaakt de Hitlergroet te brengen. Er is sporadisch bewijs dat duidt op een patroon van verkrachtingen, maar tot op heden zorgt een sterk taboe ervoor dat daarover een diep stilzwijgen wordt bewaard. Diep stilzwijgen heerst ook als het gaat om lynchpartijen en straatexecuties; zelfs een halve eeuw na de oorlog zijn mensen in interviews vaak slechts bereid om in bedekte termen te spreken over wat er is gebeurd of ontkennen ze gewoon dat iets dergelijks ooit zou zijn voorgevallen. Toch weten we zeker dat bijvoorbeeld alleen al in de provincie Limburg straatrechtspraak tijdens de eerste uren van de bevrijding leidde tot de executie van vijf mensen in Tongeren, terwijl in Wellen drie anderen werden gedood met een nekschot."