Oké,
donderdag 16 mei 2013 zal de meteorologische geschiedenis niet ingaan als moeders mooiste meidag.
Nee, ik ga
niet zaniken over de omgekeerde opwarming van onze planeet het schijnt nog waar
ook, deze minder leuke weersomstandigheden schijnen terug te wijzen op het
smelten van het Noordpoolijs maar we zijn akkoord: deze kou, deze regen, dit
gebrek aan licht (vooral dit) een opkikker is vast iets anders.
Maar dan
die slechte gewoonte: dan maar de
televisie aangezet, midden in de namiddag.
Verwerpelijke proletarische reflex. En zo wandel, zonder het te weten of te
willen: Villa Politica binnen, ons federaal parlement waar de politieke elite
van dit land samen zit democratie te bedrijven.
Di Rupo (in
verdacht aanvaardbaar Nederlands, zonder spiekbriefje dan toch één opkikker-)
in een gebekvecht (tiens, dat woord bestaat) met een vurige groene die wat last
heeft van zijn adrenaline, over... jawel
een mogelijk, volgens de interpellant aanstaand, ontploffen van de
kerncentrales van Doel en Tihange samen. Die kleine scheurtjes, je weet wel.
Mensen,
mensen, dat is dus waar wij met onze democratische aspiraties zijn uitgekomen. Twee
hoge gezagdragers van dit land die daar mekaar, voor een totaal ongeïnteresseerd
en duidelijk afwezig publiek, doodleuk staan af te zeiken. Di Rupo glimlachend,
die Groene nog groener dan gewoonlijk door dat gegiechel van u, mijnheer de eerste minister
Zelfs geen
kiezeltje in de rivier verandert van plaats. En toch gaat dat alsmaar door. Die
bizarre manier van democratie vieren.
Het weer,
de regen is troosteloos maar voor dit spektakel en de gevoelens die dat
oproept vind ik geen ander passende adjectief dan zwaar depressief makend.
Is het dat
nu, gaat het zo, staan ze daar voor te roepen op het Tahrirplein en op hoeveel
pleinen nog in de wereld?
Jongens ga
naar huis, uw moeder heeft viskes gebakken.
Plots moet
ik denken aan dat opschrift op een gevel in de Muntstraat in Leuven in de jaren
50: Lenine reviens, ils sont devenus fou.
ps. ik trek mij altijd op aan die oude grijze madame in de rug van kamervoorzitter Flahaut. Altijd in de weer, heel veel telefoneren, nooit uitdagend, deftig gekleed, nooit frontaal in beeld, maar zo aanwezig... Er zijn gelukkig nog vaste waarden in dit land.
Geniet u (nou, genieten is niet het juiste woord) ook zo van die wederuitzending op Canvas van de reeks In Europa van Geert Mak?
Het zal
iets met onze leeftijd te maken hebben, in feite gaat het over onze eeuw.
Vorige week
het jaar 1946 bekeken.
Na de dreun, een wereld die pijnlijk overeind kruipt. Hoe moet het nu verder?
Het ging
over terugkeer van die schaarse overlevenden uit de kampen.
Alles aan
die mensen, zegt Mak, was dood, Alleen hun ogen gaven nog teken van leven.
En door die ogen keek je naar de 6 miljoen ogen die niet terugkeerden.
Huiveringwekkend.
En dan
verhaalt Mak het voorval van een ontmoeting van een man die zon levende dode
wenend in zijn armen sluit, waarop die antwoordt: Tranen, mijn vriend volstaan
nu niet.
Haat, wraak
en vergelding, daar gaat het om.
En dan denk
ik aan de sterkste zijde van het christendom dat een onvoorwaardelijke liefde
voorhoudt. Bemin uw vijand, biedt hem desnoods de andere wang. Oordeel niet.
Alleen zo mag je je christen noemen.
t Klinkt
mooi, maar is het ook juist? Volstaan in dit geval tranen?
Had het
evangelie het ook over de shoah? Of schorten we die "andere wang" even op?
Ik weet
het, het zijn vreselijk beladen woorden: wraak, haat, vergelding,ze vallen volledig buiten ons beschaafd
denken.
Maar toch .
hoe on-menselijk kaneen verheven idee
zijn?
Is dit nog
op mensenmaat?
Is het dan
zo verheven zoiets onvergolden te laten?
Ik weet het
niet.
p.s. bij
Kim De Gelder wisten we het wel, No mercy. RACHE.
Nog opgepikt bij Geert Mak "In EUROPA" het jaar 1946.
Een Joodse vrouw die het overleefd had keert terug naar haar huis in Amsterdam.
Daar vindt ze een gezin dat bij haar was ingetrokken.
Vraag van de nieuwe bewoonster: - Maar waar heb jij de hele tijd dan gezeten? Antwoordt die vrouw: - In het concentratiekamp Auschwitz Waarop die eerste vrouw: - Mag je wel van geluk spreken dat jij hier de voorbije hongerwinter niet hebt hoeven mee te maken.
Weer veel om over na te denken....
Bijv. hoe het eigen verdriet blind kan maken voor het verdriet van een ander. Of: eigen verdriet eerst. Menschlich, alzu menschlich.
Zondag 12 mei,
druil, donker, koud, af en toe regen, overdadig wind
Echt mei
En wat doe
je dan in je wanhoop?
Je zet de
televisie aan.
En ik kom
terecht in een oecumenisch bad. Op verschillende zenders zijn gelovige mensen doende,
elk op hun manier, hun geloof in hun God te belijden.
Ik blijf bij
drie van die gemeenschappen even hangen. Drie werelden.
Nederland zingt
Bij de NOS
kom ik via de EO onvermijdelijk terecht in het al jaren lopende programma:
Nederland zingt op zondag. Een bomvolle grote kerk met allemaal blije gezichten
van mensen waarop je zo leest dat ze net het Grote Licht hebben gezien en die
dat met zijn allen expressief uitzingen. Heel opvallend: veel jonge mensen en
heel schoon blond vrouwvolk. Niet direct een zwarte kousenkerk. God die van je
houdt zoals je bent zingen ze met de armen in de lucht. Als ik God was zou ik ook
van die mensen houden als ze zich ook deze
namiddag en morgen enigszins gedragen
Sint Oda, virgo, begin 8ste eeuw
Ook
bediend door de NOS beland ik bij de RKK (dat is de Roomse variant van het
christendom, de katholieken dus). We staan voor een monumentale kerk ergens in
Noord Brabant, in Sint-Oedenrode waar ze vandaag de opening van het Heilige Oda
jaar vieren. De heilige Oda, vertelt ons de pastoor enthousiast, was een
Schotse prinses die met een heel verhaal en veel mirakelen eromheen, in 713
haar leven gaf voor haar geloof. 1300 jaar geleden, dat moet in Sint Oedenrode (en in
Neerpelt) gevierd worden. En dan legt de pastoor uit dat Oda ons vandaag nog de
weg toont, Oda heeft het ons voorgeleefd hoe wij, en ook het kabinet Rutte II, het vandaag moeten doen. De wollige dons op het verhaal is vandaag blijkbaar weer heel goedkoop. Gebeitelde zinnen, herkenbare
frasen. Maar die pastoor meent het echt zo goed...
Agios
En dan nog
eens bij de VRT de kerkdeur opengestoten. Daar kom ik terecht in Schaarbeek in
de Kerk van de Georgische Parochie van de Heilige Nino. Ik ben bij de
Georgische Orthodoxe Gemeenschap van Brussel. Kleine ruimte, ook helemaal
gevuld met veel jong volk, de meesten in klederdracht. Een in brokaat gewikkelde baardige patriarch die voorgaat
(deurtje in, deurtje uit) en vooraan een koor bestaande uit vier vrouwen en
twee mannen dat op onnavolgbare wijze polyfoon hymnen zingt en reciteert in een
mij volslagen onverstaanbaar Georgisch. Maar onmiddellijk voel je hier het
sacrale domineren, in de gewaden, in het decor, in de muziek, in de ernst. Agios is het
enige woord dat ik snap maar dat blijkbaar de hele sfeer domineert. Niks
blijheid hier, niks God die mij goedvindt, geen mirakuleuze maagd, gewoon ontzag, ineenkrimpen voor de
mysterie.
Iets wat ik mij al lang afvraag is waarom het begrip
karakter, zo veelvuldig in ons dagelijks taalgebruik voorkomt en dat in de
neurowetenschappen (de wetenschap die het menselijk brein ontrafelt) dat woord
amper voorkomt.
En, toch is het (naast schoon/lelijk en slim/stom) de
eerste norm waarop wij onze medemens kwalificeren. Een slecht karakter is
toch zowat het meest negatieve wat je van een mens kunt zeggen. Maar wat in
godsnaam is een karakter?
Gewoon drie vraagjes:
hebben
de neurowetenschappers met hun fMRI-apparatuur in ons brein al de locatie
gevonden waar zij het karakter van een mens situeren? En hoe verhoudt
zich onze hormonale huishouding tot ons karakter?
hoe
verhouden zich onze vrije wil en ons karakter? Kan een mens iets doen aan
zijn karakter? In onze jeugd moesten wij toch ons karakter vormen?
waaraan
zou jij je karakter eerder toewijzen: aan je genen en dan is een karakter
voorgegeven, of aan al je omgevingsfactoren (opvoeding, het leven, cultuur
enz.) en dan heb je er ook niet direct voor gekozen?
Ik heb voor geen van deze drie in se simpele vragen een
antwoord.
Tenzij dat het allemaal wellicht nog oneindig meer ingewikkeld
dan die stroom aan gepopulariseerde
wetenschapsvoorlichting ons probeert uit te leggen?
En toch vind ik het antwoord hierop uiterst belangrijk: zolang
we hierover geen uitsluitsel hebben kunnen we verder geen zinnig woord zeggen
over goed en kwaad, over schuld en onschuld, over persoonlijkheid, identiteit
en ethiek.
Even terug naar mijn vorige Blog over mijn half uurtje
narcose.
In dat ene half uurtje had ik van al dit soort vragen ook
geen last .
Gisteren,dagje in ziekenhuis, klein inwendig onderzoek, wel onder volledige narcose (maximum half uurtje).
Probleemloos gebeuren. Maskertje op, klein wit flesje met inhoud, floep weg, en half uurtje later, floep terug.Niks gebeurd.
En toch, wat een ervaring ! (heel uitzonderlijk gebruik ik het uitroepteken)
Zo, kan ik me voorstellen dat doodgaan en dood zijn moet voelen. Niets dus, le néant complet. Het volledige niets.
Je komt terecht in een compleet andere zijnsmodus, een modus van er (even) niet zijn.
Het is alsof je levensloop even op pauzeknop ging. Er wordt dat half uurtje niets aan je leven afgedaan of toegevoegd. Alles aan jou valt stil. Jij valt stil. Je bent even uit de wereld.
Vooral het wegvallen van elke vorm van (zelf)bewustzijn blijft nu hangen. Je denkt niet meer, je voelt niet meer, je herinnert niets meer, kortom je bent er een poosje niet bij. Je bent even uit het leven gestapt. De wereld mag in dat poosje vergaan, het is niet aan jou besteed.
En dan dacht ik: zo moet dus dood zijn zijn. Niets. Zelfs geen leegte. Gewoon niet zijn. Achteraf gezien een zalige toestandalhoewel je je ook dat niet bewust bent. Maar zo heel kort gewichtloos bestaan, niets dat drukt, niets dat bekommert, alleen leegte. Waarom bang zijn van de dood?
Is leven dan zon marteling?
Zeker niet, maar we realiseren ons toch niet helemaal wat een permanente druk je actieve brein op je bestaan legt. Op elk ogenblik sleep je ongeveer de hele kosmos mee, zelfs in je slaap blijft dat brein je achtervolgen in je dromen. Nooit complete rust. Illusie dat je sluimerend geheugen, dat zijn je niet geactiveerde herinneringen, niet drukt.
Ah, zullen een paar bezoekers zeggen, dan moet jij dringend eens in meditatie gaan.
Geprobeerd, enkele keren, niks voor mij, nooit gelukt. Ik krijg dat brein niet tot stilstand, dat floept altijd ergens waar, men zegt, dat het niet mag gaan. Maar het gaat.
En nu is er die anesthesist die met een wit flesje, mijn complete breinactiviteit uitschakelt, (op een flauwe puls nadie mijn hart nog zachtjes aan de klap houdt), ineens ervaar ik dat zalige er-niet-zijn. Ongelukkige uitdrukking, ik ervaar gewoon niets.
Is dit nu geen al te pessimistische gedachte op zon mooie Hemelvaartdag?
Ik vind zelf van niet.
Wèl een aansporing om zo nu en dan eens te proberen, die globale denkdruk in pauze te zetten, het zal je nooit helemaal lukken hoor, en dan in te zoomen op die enkele bewustzijnselementen die je het dierbaarst zijn. Die lieve gedachten.
Er werd ook gesuggereerd dat het werkwoord "BEVLIEGEN", waarvan het verleden deelwoord "bevlogen" mij in de toespraak van Koning Willem Alexander was opgevallen, wél bestaat.
En dus Op naar Google.
En wat zien ik?
Bevliegen bestaat inderdaad maar in een betekenis die King WA zeker niet bedoelde.
Opzoeken: bevliegen
bevliegen bevliegen werkw. vliegend iets bezoeken Voorbeeld: `De bijen bevliegen de boekweit tussen negen en twaalf uur 's morgens (wintertijd). `tweede betekenisomschrijving. Voorbeeld: `Zin met het bevliegen in de tweede betekenis erin. `enz. Bron: Wikiwoordenboek - bevliegen. ... Gevonden op http://www.woorden.org/woord/bevliegen
Bussel Bussel is een buurtschap in de gemeente Asten in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het ligt ten westen van het dorp Asten, in de buurt van de buurtschappen Dijk, Vosselen en de Beek. ... Gevonden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Bussel
Ik kom nog even terug op Frans de Waal, de Nederlandse primatoloog (een kenner van de primaten, de
mensapen zeg maar) die, voortgaande op zijn jarenlange waarneming van die
dieren, durft concluderen dat niets menselijks die dieren vreemd is, en dat bijvoorbeeld
onze zo geroemde humane moraal in aanleg duizenden jaren ouder is dan onze
soort.Altruïsme, solidariteit, compassie,
rechtvaardigheidsgevoel, empathie noem het maar op, hij heeft het bij zijn
vrienden allemaal weergevonden, vooral bij de chimp en de bonobo.
Op één
uitzondering na dan.
En dat is het
(voorlopig nog?)het exclusief menselijk vermogen om te geloven in verhalen die
hij zelf verzonnen heeft. En zich naar dat geloof ook consequent te gedragen. Onze
tomeloze verbeelding dus als de meest verrukkelijke van alle menselijk
vermogens. Hieruit putten wij ons vermogen kunst te produceren, verhalen te
vertellen, een God, een hemel en een hel te bedenken.
En het is
mij de laatste dagen opgevallen in hoeveel soorten verhalen wij mensen ons
installeren en ons goed voelen (naast den Beerschot natuurlijk).
Nordic Walking, je weet wel dat gedoe met die twee stokken en
die obligaat afgrijselijke outfit daarbij. Nu is dat Nordic Walken een heel verhaal, een heus niet zo eenvoudige
techniek, een gecoördineerd bewegen van romp, heup en schouders. Maar ik zie
zoveel wandelaars mijn fietspad kruisen met zo twee Nordic stokken (ze hebben in den Aldi al in
aanbieding gestaan aan 14 euro) bij zich in de overtuiging dat ze alleen daardoor al aan het
Nordic walken waren. De ene oude walker gebruikte de stokken gewoon om recht te
blijven, de volgende sleepte te stokken achter zich aan en een derde had ze
gewoon over zijn schouders gelegd. Allemaal Nordic Walking. A matter of belief.
Past maar op gij....
Actie 12-12 Voor de slachtoffers van de oorlog in Syrië.
Ik kan toch niet roerloos toekijken bij dat baldadig regime van die Assad en
die kindjes in die kampen daar. Ik heb dan ook prompt 25 euro gestort op 12-12.
Dat zal dien bandiet van een Assad leren. En dat het meteen een lesje weze aan
alle dictators ter wereld. t Kan te ver gaan dit is mijn laatste waarschuwing.
Het Heilig Paterke van Hasselt. Een kennis van een Limburgse kennis
die geheid bij een zware match van R.C. Genk een kaarsje aanstak voor het
Heilig Paterke, kaarsje dat bij een0-2
achterstand prompt gedoofd werd (zotte kosten). Of een andere goede vriend die steevast
op paasdag zijn pardessus (prachtig woord!) in de kast hangt om die er op
Allerheiligen weer uit te halen. De kou die zich schikt naar de kerkelijke
feesten.
Dat kunnen
geloven, onze meest verrukkelijke, liefelijke eigenschap.
Van een vriend een gouden tip gekregen van een boer die aan zijn serre asperges verkoopt. Aan een prijs beneden de Aldi en een kwaliteit boven den Delhaize.
Van februari tot juni (welke heilige is het ook weer die het einde van het feest aankondigt, De Heilige Aspergius?) verkrijgbaar.
Ik ken geen mens die geen asperges lust. Op alle mogelijke en onmogelijke manieren bereid.
En weer kom ik op een taalelement in die aspergecultuur.
Direct na deze Blog stuur ik een brief aan Mijnheer Van Dale. Met dringend verzoek een spoedprocedure te openen, om nog voor het eind van dit jaar een nieuw Nederlands woord in zijn Dikke op te nemen.
En dat woord is: BUSSEL, vrouwelijk, meervoud -s, voorbeeld: "een bussel asperges".Een verzameling van een welbepaald aantal asperges, samengehouden bij voorkeur met een sloddertouwtje, een elastiekje mag ook, maar een plastic zak is ten strengste verboden. En verpakt in een natte keukenhanddoek.
Een kind weet genau (ik zeg dat altijd graag in het Duits omdat dat nog genauer klinkt) hoeveel asperges er in een bussel gaan. Exact genoeg voor twee volwassen personen, zonder zich te overboeffen (volgende kandidaat bij Van Dale), toch lekker te kunnen dooreten aan deze hemelse groente (die wit ziet).
Een bussel peekes kan ook, een bussel prei kan ook, een bussel radijsjes ook, maar een bussel aardbeien of en bussel rode bessen... ge voelt het aan uw water, dat gaat niet.
Komaan Van Dale, niet zeveren. Bussel moet erin.
??? of vergis ik me, staat een bussel er al in... dan stuur ik natuurlijk geen brief.
Is het u
ook al opgevallen dat het woord wellevendheid of beleefdheid met de stille
trom uit de mode is geraakt ?
Niet dat
iedereen vandaag zo schofterig met mekaar omgaat, ik merk daar niet veel van inde dagelijkse omgang. Integendeel. Maar het
woord, de term het begrip doet het niet goed meer. Wordt te snel verbonden met
aangeleerde maniertjes, keurslijf, onnatuurlijk, iets van de bovenklasse. Puur
vorm zonder inhoud. Je mag het woord niet meer gebruiken. Zo levend kan taal ook zijn.
Nog zon
term was goede manieren, maar dat zette zich af tegen vuil manieren en dat
is weer iets geheel anders.
En toch
besef je soms hoe belangrijk en hoe aangenaam die "loze" vormen van wellevendheid
zijn. Ook in al hun formaliteit. Woordjes zoals sorry, dank u wel, graag gedaan
zeg je nooit teveel, ook als er niks te sorry, te danken of te niet graag gedaan
valt.
Doet me
denken aan een voorval, enige jaren geleden op een zonnige zondagmorgen op de
wekelijkse rommelmarkt aan het Vossenplein in de Marollen. Een feest voor het
oog, het oor, de geur, en uw psychisch welgevoelen.
Het is er
altijd heel druk en de rommelige terrasjes buiten voor de vele cafeetjes, zijn
overbezet. Kom ik daar aan, binnen speelde er een jazz, terras is vol, alleen
zie ik nog één tafeltje met vier stoelen waar een man alleen zit. Ik stel
beleefd de vraag, en heb de ijzeren plooistoel al in mijn hand, of het stoort
dat .. Heel normale beleefde overbodige vraag. Dat dacht je, antwoordt die
gast toch: Ja, dat het hem stoort.
Boenk,
patat, wat doe je dan?
Wij zijn
gewoon, zonder verdere uitleg, toch gaan zitten op die twee lege stoelen. Die
gast is woedend recht gestaan en heeft met duidelijk misprijzen het terras
verlaten. Zon boeren.
In mijn jonge jaren heb ik nog rechten gestudeerd. En in die tijd begon die studie met een bijzonder grondige kennismaking met het Romeins Recht. De Grieken waren dan wel betere filosofen, de Romeinen waren alleszins betere juristen en aanleggers van autostrades.
Romeins Recht, de dikste cursus die ik ooit van buiten heb moeten leren. Vandaag zo goed als alles vergeten, behalve dan pagina 1 van die wel duizend bladzijden.
Dat begon met een Latijnse spreuk: SUMMUM IUS SUMMA INIURIA
wat vrij vertaald betekent: hoe meer regeltjes je maakt hoe meer onrechtvaardigheid je schept. Gewoon omdat de wet, en dat is taal, onmogelijk de hele werkelijkheid kan vatten en dus zullen de slimmerikken altijd een slalom vinden om de wet te "ontwijken".
Héél juist, niewaar mijnheer John Crombez?
De eerder genoemde Frans de Waal geeft in zijn boek De Bonobo en de tien geboden, daar een uitstekend voorbeeld van.
Kun je nu één zinnige tegenwerping bedenken tegen de wellicht meest populaire morele regel (het komt dan nog uit de bijbel) de Gulden Regel: "En gelijk gij wilt dat u de mensen doen, doet gij hen evenzo" of: behandel mensen zoals jij graag zelf zou behandeld worden.
Simpel als bonjour, zou je zeggen. Maar dan haalt Frans de Waal dit voorval op:
Stel dat ik tijdens een conferentie een aantrekkelijke vrouw die ik nauwelijks ken naar haar hotelkamer volg en ongevraagd bij haar in bed duik, kan ik vrij goed inschatten hoe ze zal reageren (nvdr. natuurlijk zijn er uitzonderingen). Zeg ik haar dat ik gewoon bij haar doe wat ik graag zou willen dat zij bij mij deed, dan ben ik bang dat mijn beroep op de gulden regel weinig indruk zal maken.
Voilà, in
één zinnetje, de oorzaak van alle miserie op aarde, zo luidt het.
FOUT dus.
Het is niet
het geloof, het geloven in eender wat, in de God van de twaalf artikels, in de
God die wit op zwart niet kan bestaan of in den Beerschot die nog altijd een
wereldploeg is .
U gelooft
maar wat u graag gelooft en wat u goed uitkomt.
De echte
oorzaak van alle miserie ligt in een belendend pand van het geloof, en dat is
1. het
dogmatisme en 2. het messianisme.
Het Dogmatisme,
dat niet in staat is te luisteren naar tegenargumentatie, dat blind achter het
eigen (on)geloofstaat. Het kan gewoon
niet anders dan dat ik alleen gelijk heb.
Het Messianisme,
dat zich niet kan inhouden om het eigen geloof aan anderen aan te praten of op
te leggen. Het zich geroepen voelen om het eigen geloof te verspreiden.
Heel opvallend, zegt ook Frans De Waal, de
wereldbefaamde primatoloog (kenner van de wereld van de primaten/mensapen), dat
dit schadelijke dogmatisme en messianisme ook zo verbreid is binnen het
militante atheïsme, dat bijwijlen alle nefaste eigenschappen van een nieuwe
religie, de non-religie aanneemt. Hitchens, Dennett, Dawkins en al die andere.
ik geloof in u zoon, gij gaat het maken....?
Als we niet
meer mogen geloven, bijwijlen zelfs tegen beter weten in, dan geven wij een
belangrijk stuk van onze menselijkheid prijs.
Als ik zeg:
ik zie u graag dan bedoel ik: ik geloof in u.
De primaten
kunnen in aanleg zowat alles wij mensen kunnen, met uitzondering dan misschien
van dat ene: bewust geloven.
(°Düsseldorf 1929, Duits filosoof-socioloog, prominent lid van de Frankfurter Schule, notoir marxist atheïst)
Wij in het Westen hebben de zonde afgeschaft en de schuld in de plaats gezet
Mozes en zijn Tien Geboden als een nare, drie millennia oude nachtmerrie achter ons gelaten, het juk van het zondebesef afgeschud, onszelf bevrijd... Maar in de kortste keren onszelf opgezadeld met een door allerlei (linkse) profeten, zwaar ingewreven schuldbesef voor ongeveer alles wat er op deze planeet misliep, nog misloopt en zal mislopen.
- onze planeet die afstevent op een regelrechte ecologische ramp - een smeltende kap van het Noordpoolijs en een oprukkende woestijn - alsmaar dier- en plantensoorten die aan hoog tempo uitsterven - uitputting van alle natuurlijke rijkdommen - toenemende ongelijkheid onder de wereldbevolking - honger, oorlog, ziekte, aids, kindersterfte, armoede, onderontwikkeling, uitbuiting
allemaal onze, nee allemaal MIJN schuld. Veroorzaakt door mijn mateloosheid.
Als we een beefstuk eten zijn we kannibalen, dierenbeulen als we op reis gaan neemt onze ecologische voetafdruk schrikbarend toe wie haalt nog zonder achterdocht zijn wagen uit de garage, fijn stof weet je wel en wat daar allemaal gebeurt in Afghansitan, Syrië, Mali en de rest van de wereld of in Borgherhout, Anderlecht of in die moskeeën...
We hebben het allemaal aan onszelf te wijten.
De meest alledaagse bedelbrief begint steevast met een aanval op mijn gerust geweten: "geef Anoushka nieuwe ogen" of "bezorg Kevin ook een communiefeest"
En dan vraag ik mij af: maar wat heb ik dan misdaan?
een oplossing voor ons verdriet...
En soms krijg ik heimwee naar "een ouderwetse goede biecht" waar, tegen een kleine penitentie, al die schuld in vijf minuten van mij werd afgewassen...
Hadden we nog maar onze vertrouwde zonden tegen de Tien Geboden waartegen we bewust konden zondigen (6de en 9de gebod... het was nog plezant ook).
A propos...: heeft u uw schuld al betaald aan die vluchtelingen in Syrië?
Nee? Koop u dan zo rap mogelijk vrij via de actie 12-12, en doe een forse storting.
Vraag is alleen, wat is "fors" , voor hoeveel is mijn schuld ingelost?
Het is weeral even geleden dat ik nog eens uit mijn Dikke Ik mocht putten. Het Dikke Ik is, zoals ik eerder zei, een verzameling van mini columns van lezers maar nog meer van lezeressen, in het NRC Handelsblad. De heerlijke kunst van "het kort houden". Stilletjes aan tijd dat ik jullie nog eens zo'n amuse offreer.
TROUWENS
Een man een een vrouw ontmoeten elkaar in de supermarkt. Ze wisselen enkele wederwaardigheden uit over de vakantie en de man vertelt iets over zijn kinderen. "Wonen ze bij jou of bij hun moeder?' 'Bij mij,' zegt de man. 'Hun moeder trouwens ook.'
Hoezeer ik mezelf ook taalminnaar durf noemen, ik houd van taal en van mijn taal in het bijzonder, toch laat mijn Nederlands hier een groffe steek vallen.
Stom, daar waren we het in onze vorige blog al over eens;
Maar nu heeft STOM in het Nederlands nog een tweede betekenis: een mens die het gebruik van zijn stem moet missen wordt ook STOM genoemd.
De Stomme van Portici, alhoewel die een hele opera volzong en na afloop een revolutie ontketende.
En als je tot overmaat ook je gehoor moet missen, ben je doofstom.
Twee keer STOM dus, normaal dat je die twee betekenissen met mekaar in verband brengt.
En hier maakt onze taal een lelijke uitschuiver: het zou erop lijken dat iemand die weinig of niet spreekt per definitie een stommerik is, terwijl het tegenovergestelde net het geval is.
De echt stommerik is doorgaans heel goed ter taal en wil ook de hele tijd aan het woord zijn. Dat is pas echt een blijk van stommigheid.
Vraagje: zou iemand die heel de tijd blogs zit te schrijven dan ook stom zijn?
Is het u ook al opgevallen dat onze zoete Nederlandse taal erg selectief is met het bedenken van synoniemen voor bepaalde begrippen?
Dat valt het best op met de woorden SLIM en DOM.
Voor het begrip SLIM is de keus haast onuitputtelijk: intelligent, verstandig, intellectueel, erudiet, geleerd, onderlegd, doorgestudeerd, beslagen, ervaren, pienter, knap en zoek zelf nog maar wat verder.
En voor het begrip DOM zijn er slechts twee synoniemen: en dat zijn: (klinkt met mooist in dialect) STOEM en LOEMP en die betekenen dan alle drie nog hetzelfde.
Hoe zou dat komen? Zijn er zo oneindig veel soorten slimmerikken en is er maar één soort dommerikken? Of hebben we voor dom geen synoniem vandoen: omdat bijna altijd dom, stoem en loemp in één persoon verenigd zijn?
Vergis u nu evenwel niet bij het definiëren van die twee adjectiecven. Want je zou zo zeggen dat slimme mensen per definitie het altijd juist weten. Want als je fout zit kun je jezelf toch moeilijk slim noemen
Drie vraagjes in dit verband:
1. Waarom kunnen slimme mensen zo grondig van mening verschillen? Zijn er dan valse slimmen? 2. Waarom zijn al die slimmerikken, als ze het toch zo zeker weten, dan niet zo rijk als de zee diep is? Why are'nt you rich? 3. En waarom komen zowel de slimmen als de dommen zeer vaak tot hetzelfde inzicht? (bijv. het is heel erg gesteld met "den Beerschot")
Komaan, wie bedenkt er voor de stommen ook een paar nuancerende synoniemen?
Velen onder ons stellen zich die vraag in deze tijden van oranjegekte.
of......
Laat nu nog in het midden de voorkeur die je zou willen geven aan de
Nederlandse of Belgische variant van de monarchie, die keus lijkt me niet zo
moeilijk,
maar de vraag is of de erfelijke monarchie, zoon volgt automatisch vader
op, in deze tijden van emancipatie, nog wel strookt met het democratisch
ideaal?
Op eerste zicht: NEE dus, er is geen enkele verdienste aan om de zoon
van je vader te zijn, dus om koning te worden wordt geen enkele verdienste
vereist. Dus leve de republiek waar wij om ze zoveel jaar de ene president naar
huis kunnen sturen en een andere kiezen.
Op tweede zicht
En deze theorie lees ik niet uitsluitend bij vlaggetjes zwaaiende
royalty fanaten ..
Het valt amper tegen te spreken dat zowel België als Nederland een
volwaardige republiek zijn met een koning.
En waarom zouden we dan nog zon koning onderhouden?
Dubbele redenering.
1.De koning dan als
het snuifje magie waaraan een gortdroge republiek nood heeft. Kijk maar naar de
nostalgie van de Fransen naar een heuse koning. Eigenlijk zou je de koning een
soort nuttige nationale mythe kunnen noemen. Een soort (uitgevonden) verhaaltje
waarin de natie zichzelf herkent. Een stuk verenigende symboliek die op gepaste
goede of slechte tijden kan worden bovengehaald.
2.De koning die staat
voor een bepaalde kijk op het samenleven. Waar de democratie neerkomt op een
strijd op leven en dood tussen politieke partijen, het tegenstrever/vijand
model, corrigeert de monarchie dit model. De monarchie, in principe niet
gebonden aan een politieke richting, denkt niet in termen van tegenstrevers,
maar compenseert de splijtende krachten van politieke vijandschappen en het
denken in conflicten en groepstegenstellingen.De monarchie die denkt in termen van het goede samenleven.
(ik zet deze alinea's in een kleiner lettertype omdat niet meer dan een opinie van mij is...)
Heel opvallend in het debat zondag ll. op de Zevende Dag hoe radicaal
alleen de twee nationalistische partijen de monarchie afvallen. Zowel aan
functie 1 als functie 2 hierboven hebben zij geen boodschap. Integendeel, zij
willen het einde van deze natie, zij willen vooral af van die Franstaligen, en
zij hebben geen boodschap aan een pacificatiemodel. Een op de spits gedreven wij-zij
denken.
Alles staat of valt natuurlijk met de persoon van de monarch, maar
daarover hebben wij in de Lage Landen en ook niet in de Noord Europese landen
alvast weinig reden tot klagen. Maar in de zienswijze van de nationalisten
maakt dat weinig verschil. De nationalist kan niet buiten zijn basaal
wij/zijdenken. Er valt niet te
pacificeren.
Maar ik laat mijn bezoeker vanzelfsprekend de volle vrijheid om daar anders over te
denken .
kijk zelf maar....
Nederland zingt
Sint Oda, virgo, begin 8ste eeuw
Agios
en wat jij ervan kozijn chimp?
Past maar op gij....
Héél juist, niewaar mijnheer John Crombez?
ik geloof in u zoon, gij gaat het maken....?
een oplossing voor ons verdriet...
horen, zien en zwijgen...
of......
