Wie mij kent, of mijn winkeltje, of wie bij mij thuis al is geweest, die weet dat orde niet mijn grootste kwaliteit is... Stapelen echter kan ik redelijk goed (winkel)... en dat kan dikwijls ook niet anders als ik weer eens 'een en ander' heb gekocht en ik niet meteen tijd heb om alles meteen te bekijken.
Maar ook thuis vindt een kat soms haar jongen niet meer terug... of de kater zal ik maar zeggen he, in mijn geval... Zo liggen er hier vele honderden boeken en boekjes op mijn bureau, een bureau die ik ooit nog kocht in de uitverkoop bij Philips een tiental jaar geleden. Eigenlijk is het een vergadertafel voor tien man, dus zo'n drie meter lang en anderhalve meter breed. Héél veel plaats dus in het begin en héél verlokkelijk om dat allemaal vol te stapelen. Naast die boeken ook duizenden blaadjes papier met nota's voor mijn stamboom, papieren van de zaak, en duizenden bidprentjes die ik nog moet sorteren... heel gezellig dus, in mijn ogen toch...
Gelukkig dat ik geen poetsvrouw heb want die zou hier helemaal gek worden. En ik wil er ook geen want er mag hier werkelijk geen blad verlegd worden zonder dat ik er bij ben... ik weet ongeveer waar alles ligt en als een ander zich komt moeien is het gedaan met mijn orde in de wanorde!
En daarom heb ik nu de handen uit de mouwen gestoken de afgelopen week : alle boeken in een boekenrek en alle blaadjes en documenten geklasseerd in grote dozen, per onderwerp : stamboom, papierwerk voor de zaak, krantenknipsels en alles ivm mijn dorpje Eggewaarts, bidprentjes, enz. Resultaat? Mijn bureau is bijna leeg maar er staan nu overal volle dozen verspreid in mijn appartement... Het probleem is dus gewoon wat verschoven maar het is toch een begin...
Eind juni van dit jaar gaf ik hier de tekst weer van het gedicht 'De Gierigaard', geschreven door Adriaan De Buck! Adriaan De Buck was hier pastoor, eeuwen geleden. En om nog elk mogelijk misverstand uit de weg te ruimen : dit gedicht gaat niet over een bepaalde inwoner van dit gulle dorpje... sommigen die mij en mijn Eggewaarts goed kennen zullen immers onmiddellijk een link leggen naar een bepaalde nozem... Niet doen dus!
Ik ontdekte deze tekst net tijdens het verder opruimen van mijn bureau thuis, misschien moet ik het laten inlijsten, want bij mij heeft het gedicht wel degelijk heel veel betekenis... elke keer leg ik wél de link naar ... een intriest oud mannetje...
Remedie tegen overlast van engelse toeristen : bordje met 'NO ENGLISH SPOKEN'
In Brugge stik je dezer dagen bijna door de enorme hoeveelheid engelse toeristen. Héél Engeland is de plas overgestoken om 'kerstaankopen' te doen : dus rommel en bucht te kopen die ze eigenlijk niet nodig hebben, of beter gezegd die ze in hun eigen land ook kunnen kopen...
In de bijna tien jaar - ja de tijd vliegt ongelooflijk snel!!!! - dat ik mijn winkeltje heb kan ik me werkelijk geen enkele engelsman herinneren die bij mij iets kocht.. Alhoewel ja, één keer, een eigenaardige overjaarse dame die dacht dat ze ongelooflijk zeldzame gravures zag liggen, unieke stukken dus... Het waren echter zichtjes van Brugge zoals je ze bij wijze van spreken nog bij hopen kan vinden, als ik het voorheb van ene 'Lanckneus'... De dame vroeg eerst heel luizig of de prijs op het pakketje de échte vraagprijs was. Ik vroeg haar om ze misschien méér wilde betalen dan wat ik vroeg. Ze lachte fijntjes en riep toen al haar vriendinnen binnen, allemaal van die typische betweters en koopjesjagers die zichzelf al op tv zagen paraderen met een ongelooflijke vondst die ze in Brugge bij een simpele mens op de kop hadden kunnen tikken voor een prikje... Ok laat ze maar denken...
De schamele 40 euro dat het stuk kostte kon de eerstgenoemde dame niet zelf ophoesten en allen haalden ze kleingeld uit hun plastieken saccochen... triestig hoe die engelsen naar hier komen. Ze kopen eerst een 'zak' pralienen, de goedkoopste liefst - en dus ook échte rommel uit een of andere misschien engelse fabriek - en drinken dan nog met zijn drietjes een koffie en het geld is er bijna 'door'... Wanneer ik zelf zonder geld zit - en dat gebeurt wel meer dan velen hier zullen denken - ewel dan blijf ik thuis he, en dan ga ik niet op 'schok' om anderen te gaan 'ambeteren'...
Jaren geleden had ik hetzelfde voor met een Japanese dame die eveneens wat gravuurtjes kocht, enkele uren later wilde ze die terugbrengen maar ik zei haar dat dit echt niet kon en dat ze zeker niet te veel betaald had. Daarop zei ze me dat ze een heel belangrijke journaliste was en de macht had om mensen te 'maken of te kraken'... dat ze toeristische gidsen maakte voor haar landgenoten... En ze dreigde er mee mij in haar boekjes af te schilderen als bedrieger, afzetter, kortom als een gangster eerste klasse! Ik toonde haar het 'gat' van de deur en smeekte haar dat inderdaad te doen, zodat er geen enkele Japanner het nog in zijn hoofd zou halen om mij te komen ambeteren... Het is namelijk zo dat ze toch niet echt interesse hebben in westerse kunst of boeken, en als ze met een paar tientallen binnenstromen heb ik ogen te kort om hen in de gaten te houden, ik kan trouwens nooit echt zien waar ze naar kijken, die spleetoogjes gaan zowat alle kanten op...
Een weekje geleden werd de kerstmarkt geopend. Leuk voor de toeristen maar ongetwijfeld héél nadelig voor de omringende horecazaken. Als het niet regent is het 's avonds vaak echt op de koppen lopen. En de kwaliteit van de aangeboden drankjes en snacks is vaak niet om over naar huis te schrijven... Vorige zaterdag bestelde ik enkele gluhweins op twee standen en die rotzooi was echt niet te drinken : héél kleine bekertjes met weinig zoete brollewijn... pure oplichting. Uit beleefdheid en om de verkopers niet te schofferen en temeer omdat ik in gezelschap van vrienden was, heb ik de (bittere) beker (bekertje dus) telkens tot op de bodem geledigd... Ik voelde me net Socrates die de gifbeker kreeg... maar ik heb het dus overleefd!
Boze mailtjes van kustm... : frustratie omwille van 'censuur'
Ja dat laffe oude mannetje en zijn kompanen lachen maar groen dezer dagen... Gedaan met anoniem en op een laffe manier onnozele praat te verkopen op mijn blog, onder de vorm van 'reacties'...
Ik kreeg de laatste dagen dan ook enkele woedende mailtjes van dat gespuis, ze 'vinden het niet eerlijk' dat ik 'censuur' toepas op hun pietpraat...
Maar ook dat liedje duurt niet lang natuurlijk want ik heb die gasten gewoon geklasseerd in de map 'ongewenste mail'.
Ja als je die nozems een hand geeft pakken ze een arm he!
Jan met de pet op de televisie : de schaamte voorbij...
Gisterenavond even voor 21u00 kreeg ik heel wat telefoontjes en smsjes... Dat ik onmiddellijk moest kijken naar de televisie!!! Vooreerst werkt mijn tv niet, ik moet hem nog installeren na al die maanden dat dat spel hier al staat. En ik heb nog wel andere dingen te doen he. En ten tweede wist ik natuurlijk al waarnaar ik dringend moest gaan kijken...
Een of andere pseudo-antiquair of moet ik zeggen kroegbaas of moet ik zeggen dopper zou op tv komen. Het is algemeen geweten dat de grootste onnozelaar tegenwoordig op tv kan komen... maar dit was toch de schaamte voorbij!
Die halve gare nietsnut kwam een stuk antiek tonen, een pronkstuk wellicht uit zijn 'persoonlijke' collectie... Maar enkelen lieten me via de telefoon weten dat ze een vermoeden hadden omtrent de werkelijke herkomst van dat stuk oud ijzer... en ik kan dat hier spijtig genoeg niet bekend maken want dan krijg ik hommeles met de enen en de anderen he...
'T is maar om te zeggen dat je niet alles moet geloven wat je ziet op tv!!!
Reacties enkel nog rechtstreeks aan mij sturen aub, dit wegens...
Na enkele laffe onnozele reacties van oa kusmenkloten (wellicht oude gefrustreerde gaykerel uit Westhoek die na meer dan 70 jaar nog niet uit de kast is?) en van de 'heiligemaagd' (wellicht zijn schijngeilige bijzit?) heb ik beslist dat er geen scores meer nodig zijn hier en dat - zoals voordien lange tijd genoegzaam gebeurde - alle reacties rechtstreeks naar mijn emailadres lievenmoenaert@hotmail.com mogen gestuurd worden!
Antica Namur (5) : museumbezoek en feestdag St-Livinus
Ik passeer de huisjes van plezier. Tot mijn verwondering ziet het achter de vitrines weer zwart van het volk... De zwarte dames hebben de draad weer opgenomen, ze zijn duidelijk weer prominent aanwezig... Om te weer aan het werk te gaan... alhoewel... het feit dat ik ze zie zitten of rondlummelen in hun acquarium wijst er natuurlijk wel op dat ze niet aan het werk zijn he, anders waren de gordijntjes dicht en de barkrukken leeg... maar het is natuurlijk nog lang dag. Het bijzonderste is dat de wil er is en da's toch al veel he.
Vandaag tijd voor een museumbezoek, in de Rue du Fer, pal in het centrum. Een groot herenhuis met binnenpleintje. Aan het onthaal drie personeelsleden. Eerst bezoek ik een ongelooflijk mooie collectie religieuze voorwerpen. Veel uit de veertiende eeuw : prachtige reliekhouders, edelsmeedkunst met email, enz. Afkomstig van een klooster die eeuwen lang zorgde voor de goede bewaring van al deze kunstschatten. Ook privepersonen schonken zaken of gaven stukken in bruikleen. Ook komen bepaalde kunstvoorwerpen uit naburige kerkjes, hier komen die unieke stukken uiteraard beter tot hun recht en worden ze bovendien ook veiliger bewaard.
Op de bovenverdieping tientallen mooie houten heiligenbeelden, van romaans tot 18e eeuw. Pronkstukken zijn een groot retabel met honderden figuren, een mooie St-Nicolaas en H. Barbara. Plots zie ik een lege sokkel, in het midden een gaatje en wat houtsplinters... Verdorie hier is een dief gepasseerd!!! En meteen bedenk ik dat men mij aan de balie net vroeg vanwaar ik ben en welk beroep ik heb... dus : superverdacht misschien!!! Ik kijk rond en zie een koppel eveneens bezoekers. Ik maak hen er op attent en samen wenken we een dame, een personeelslid. Deze laatste lijkt in paniek te zijn en snelt naar beneden... Wij blijven als versteend staan tussen al die houten beelden... Even later komt de dame al blazend en puffend terug de trap op en stelt ons gerust : het beeldje van de H. Druon is weg voor restauratie. Waarop ik haar zeg dat ze dan beter gewoon een bordje op de lege sokkel plaatst met tekst en uitleg... Nu kunnen we met een gerust geweten ons bezoek verder zetten. Verder nog een mooie verzameling oude sleutels.
Dan terug naar beneden waar ik enkele heel mooie schilderijen bewonder : eentje stelt de wonderbare broodvermenigvuldiging voor.
Je auto parkeren in het centrum van Namen is geen pretje. Gelukkig kan ik mijn wagen kwijt in een priveparking van een bank waarbij ik klant ben. Het parkeren is enkel toegestaan voor de duur van het bezoek aan de bank maar daar lap ik feestelijk mijn laars aan...
Daarna wat gaan eten en naar de antiekbeurs. Vandaag is het mijn feestdag, St-Livinus. De man die men het zwijgen wou opleggen door met een tang zijn tong uit te rukken. Allemaal vergeefse moeite echter want de heilige man bleef 'klappen'!!! Dus mijn moeder heeft mij echt een passende naam gegeven 42 jaartjes terug : ook ik ben niet te stoppen als ik eenmaal op dreef ben!
En daar bedoel ik gewoon mee dat ik daar vorig jaar ook al eens op bezoek was. Het mooie oude gebouwencomplex bevat namelijk ook een winkel met allerlei religieuze zaken : boeken, wenskaarten, cd's, enz. Je kan het een beetje vergelijken met De Bron in Harelbeke en in het begijnhof te Brugge, maar het aanbod is hier veel kleiner. Maar ook anders, en daarom kom ik eens kijken naar de cd's met religieuze muziek. Ik neem een achttal stuks mee oa gregoriaanse muziek uit de abdij van Solemnes (F) en orgelmuziek met trompetten opgenomen in de abdij van Saint-Wandrille (eveneens in Frankrijk). Het personeel is uitermate vriendelijk en behulpzaam.
Ik hoor dat hier een veertigtal seminaristen studeren, ze komen uit alle Waalse bisdommen, ook zijn er een aantal (andere) buitenlandse studenten. Ik bezoek er ook de mooie kapel waar net een student het orgel bespeelt. Hier komen de seminaristen samen om te bidden.
Dan naar de beurs. Vandaag is het opmerkelijk rustig : veel minder volk. Ik zie vooral gepensioneerden die zich wat komen bezig houden. Enkelen met de kin tot aan de grond, waarschijnlijk nadat ze hier en daar schrokken van de prijs van de vele mooie stukken. Ze zien er uit net alsof ze hun einde al zien naderen... En dan komt wat ik al dagen vreesde : uit de 'saccoche' halen dames omslagen met foto's van hun eigen 'schatten'... meestal minderwaardige rommel die ze aan de straat niet kwijt kunnen, rommel die ze al aan vele anderen presenteerden, zo denk ik als ik de vele beduimelde foto's zie... 'Vlaams' aardewerk, lelijke vermolmde houten heiligenbeelden, waardeloze schilderijen, enz. Wanneer ik hen duidelijk maak dat hun spullen niet echt waardevol zijn, kijken ze me wantrouwend of bedremmeld aan. Dan vragen ze me wat ze er mee moeten aanvangen. Ik raad hen aan om de andere standhouders niet te 'ambeteren' en hun rommel naar een verkoopzaal of veilingzaaltje te brengen, ofwel de boel dumpen in het containerpark. Ik probeer dit zachtjes aan het verstand te brengen maar dit wordt meestal niet erg gewaardeerd... Maar wat wil je, ik wil hen niet voor de gek houden.
Antica Namur (4) : Wapenstilstand en opening van de beurs
De eigenlijke opening en start van het weekend. Het is heel druk opnieuw.
Op hotel heb ik twee oorlogsdagboeken mee. Eentje van Raoul Snoeck, telg van de gekende drukkersfamilie aldaar. Die man en zijn vele makkers hebben serieus afgezien aan het Ijzerfront tijdens WO I. Misschien zou zo'n een boek verplichte literatuur moeten worden voor de jeugd... dan hebben ze tenminste een realistisch beeld van wat er daar echt is gebeurd. Verrassend is dat hij regelmatig op verlof kon naar Parijs bij vrienden en kennissen. De sukkelaar sneuvelde op het einde van de oorlog, na jaren vechten voor ons vaderland. Dit dagboek was oorspronkelijk in het Frans opgesteld, maar vertaald door oud-leraar André Ghysel uit Sint-Jacobskapelle.
Een tweede boek is het verhaal van Oostendenaar Valentin Dewaele. Zijn moeder had een winkel in stoffen in Oostende en diende naar Engeland te vluchten met haar zoon en dochter. Valentin liet zich inlijven bij het Belgisch leger en kreeg opleidingen in Frankrijk. Zijn leven was minder lastig als dat van Snoeck. Verveling en sleur en moedeloosheid staken dikwijls de kop op, de oorlog bleef immers maar duren, eigenlijk onvoorstelbaar dat zo'n een stroompje als de Ijzer vier jaar lang de Duitsers kon tegenhouden... Ik vergeef het die 'Boches' nooit wat ze allemaal vernielden in mijn mooie Westhoek... al die kerkjes en grafmonumenten van mijn voorouders... Al dat onnoemelijk leed met het verwoesten van hofsteden en andere gebouwen... Al die gesneuvelden, altijd iemands vader en/of iemands kind, zoals Willem Vermandere het zo mooi verwoordt... Maar deze Oostendenaar overleeft de oorlogsgruwel en moet zelfs nog maanden in het leger blijven om de Duitsers verder als 'zwiens deur de beeten' te jagen tot in hun eigen land. Daarna het overwonnen gebied bezettten...
Normaal gezien ga ik op 11-11 graag naar het boekenmarktje (zowel antiquarische als nieuwe boeken) in Zonnebeke. Er is dan enorm veel volk en ik draai er een goede omzet. Maar sinds enkele jaren komt er daar een heel agressief ventje de boel echt verpesten. Weinigen zien hem graag komen en hij voert altijd het hoge woord. Bovendien vliegt het speeksel in het rond vanaf het ogenblik dat hij zijn bakkes openzet... Sinds kort zou hij een toontje lager zingen omdat hij een en ander op zijn kerfstok heeft... wat er allemaal van waar is weet ik niet maar feit is dat hij door zijn vroegere bazen op een zijspoor is gezet... Barstend van talent beweren velen maar zijn ogen worden groter dan zijn buikje als hij centen ruikt... En wij handelaars als ik maar btw en belastingen betalen!!!
In de Walen is er veel minder activiteit rond Wapenstilstand. Het is weliswaar ook Sint-Maarten vandaag. Het enige wat me opvalt is dat er in de roodblauw verlichte vitrines in Namen geen zwarte dames te bespeuren zijn... Misschien uit solidariteit met de zwarte mannen die niet langer de 'zwarte piet' willen spelen met de goede Sint. Misschien zeggen hun dames dan : als jullie niet werken vandaag, dan wij ook niet... (?)
En het is uiteraard ook genoegzaam bekend dat er in de eerste wereldoorlog véél meer Vlamingen sneuvelden dan Walen... Vlamingen waren namelijk het kanonnenvlees bij uitstek, zeker als ze de bevelen van hun Franstalige oversten niet correct konden interpreteren!!!
Intussen zijn we aan de voor-opening gekomen. Duizenden invitaties werden verstuurd, misschien wel tienduizenden... in elk geval is er een massa volk! Vandaag minder chique kostuums dan gisteren maar je ziet wel duidelijk dat het mensen van goeden huize zijn, mensen die echt geïnteresseerd zijn. Ook enkele freaks natuurlijk en opvallend geklede figuren oa 'de nagel van mijn doodskist', een Gentenaar die me op alle mogelijke markten komt belagen met oneerbare voorstellen, oneerbaar in die zin dat hij mijn vraagprijs negeert en daar maar een vijfde of zo wil betalen. Specialist ook in het achterhalen van mijn aankoopadressen... Hij wil eigenlijk niet echt kopen bij mij maar gewoon uitvissen waar ik de mosterd haal... Ik wens hem alvast veel geduld toe... Wie ik dit maal niet zie zijn de kabouterfamilie, drie kleine mensjes met wit haar en waarvan eentje met lange witte baard. Geniepig sluipend, alles bepotelend, ... Gelukkig maar! Ook een andere raren type met gemene tronie, lelijk vuil petje en grote rugzak is dit maal niet van de partij. Mijn geluk kan dus niet op!
Iemand komt kijken voor relieken en vroeg massa's uitleg. Hij zegt me dat hij geen verzamelaar is maar wel een heel gelovige man is en graag wat relieken zou kopen. Een zeer aangename gast die me massa's vragen stelt. Hij zegt me dat ik een goede verkoper ben, zo goed dat ik volgens hem makkelijk frigo's kan verkopen aan de Eskimo's. Ik vertel hem dat ik dat ook doe en dat ik hen ook nog zonnepanelen verkoop voor de stroomvoorziening van die frigo's.
Veel bezoekers hebben fototoestellen mee of maken filmpjes met hun gsm. Ogenschijnlijk met als doel om de foto's thuis te tonen aan anderen met de bedoeling om later terug te keren om een aankoop te doen. Maar als ik voortdurend foto's zie nemen van mijn oude kaarten uit 1797 met daarop de Maas en de vele belangrijke steden aan haar oevers, wordt het mij toch even te veel... Ik vraag hen uitleg en dan zeggen ze steevast dat ze dichtbij de Maas wonen en 'gewoon een fotootje' willen maken en dus geen interesse hebben tot aankoop. Waarop ik hen zeg dat ik de bedoeling heb om die dingen te verkopen. Ondertussen krijg ik enkele heel interessante telefoontjes. Mensen die me allerlei spullen willen verkopen waaronder een 'heel mooie Larousse encyclopedie'... ik zeg hen dat ze die boel naar de papiercontainer mogen brengen of dat in de kachel moeten steken als ze er nog iets willen aan hebben. Meestal begrijpen ze niet dat boeken die zoveel geld hebben gekost nu niets meer waard zijn.
Ik denk dat er zeker 10 000 man gepasseerd zijn. Heel mooi maar het nadeel dan is natuurlijk dat je moeilijk met iedereen een praatje kan maken, dat je eigenlijk te weinig tijd hebt om rustig met je bezoekers te praten. Ook vandaag enkele mooie zaken verkocht, aan Bruggelingen nota bene, grote kunstliefhebbers.
Daags voor het publiek op bezoek kan komen is er een 'vetting', een expertise door een hele ploeg specialisten. De enen komen de houten beelden bekijken, anderen bronzen stukken, schilderijen, meubels, enz. enz. Alles wordt aan een nauwkeurig onderzoek onderworpen. Aan de standhouders wordt vriendelijk gevraagd zich van de stand te verwijderen wanneer de expertise gebeurt. Reden is natuurlijk dat de experten op die manier rustiger en onafhankelijker een oordeel kunnen vormen. Er wordt gevraagd om per stuk eventuele restauraties aan te duiden. Het is nogal logisch dat bv. veel meubelen van 300 jaar oud af en toe hersteld zijn geweest, de verkoper moet dit ook duidelijk afficheren zodat de bezoekers op de hoogte zijn van alle eventuele mankementjes (herstelde en vervangen stukken). Zowel de standhouders als de bezoekers waarderen het ten zeerste dat er een expertise gebeurt, dit kan het wederzijdse vertrouwen enkel maar ten goede komen.
Intussen is het woensdagavond geworden. Hier en daar worden nog stukken binnengebracht en wordt er nog wat getimmerd, gezaagd (in de beide betekenissen he) en geboord om de standen af te werken. Een mooi wit tapijt wordt uitgerold in de wandelgangen. Alles is klaar nu.
Donderdag om 17u00 is er de voor-voor-opening, dit werd ook vorig jaar al georganiseerd. Dit omdat men meent dat er beter geïnvesteerd kan worden in het extra verwennen van de bezoekers dan nog langer een lijvige en vooral catalogus te produceren. Die catalogus was een kanjer van zo'n halve kilogram en voor vele bezoekers een blok aan het been want ze moesten dat overal meesleuren de hele avond. Dus werd deze vervangen door een klein gidsje met alle info over alle deelnemers en een uitgebreide 'walking dinner' voor speciale genodigden. Zo ook dit jaar dus. De bezoekers zijn veelal uitgedost in kostuum maar voor mij hoeft dat niet natuurlijk, zelf ben ik meer op mijn gemak in gewone outfit. Maar ja, al die bankdirecteurs van Fortis zijn dat gewoon he. Tientallen opdieners komen met allerlei hapjes en drankjes. Een aantal genodigden stuurden hun kat, dus volgend jaar krijgen ze geen kaart meer van mij... De bezoekers kijken intussen naar het vele tentoongestelde moois, hier en daar zie ik mensen met pakjes rondlopen, de verkoop is dus begonnen. Ook ik verkoop een klein stuk aan een dame, even later blijkt dit een echte prinses te zijn, en veel prinsessen telt ons land uiteraard niet... Dat belooft dus...
Veel bezoekers komen met de trein en moeten dan ook tegen 21u00 met spijt terug naar huis vertrekken. Eentje komt klagen dat hij nog honger heeft... waarschijnlijk heeft hij van de hele dag niet gegeten en wil hij hier zijn buikje rond komen eten... Tot 23u00 worden de gasten verwend met tientallen verschillende soorten hapjes, soepjes en andere lekkernijen, dit alles 'overgoten' met drank naar believen. Er wordt steeds luider gepraat en méér gelachen... zelf drink ik niet tijdens het 'werk' behalve dan één glas champagne en wat fruitsapjes.
Dan naar het hotel. Onderweg zie ik plots een groot oranje bord met grote zwarte letters, daarop staat dat het Waalse Gewest hier investeert in de veiligheid van het wegverkeer. Bon! Maar een paar honderd meter verder moet ik op de remmen gaan staan want het verkeer vertraagt plotseling. Wat verder zie ik hoe dat komt : rode en blauwe lampen. Huisjes van plezier dus. De wegstroken versmallen zelfs en het is net file rijden, zelfs op dit toch al late uur. De chauffeurs vergapen zich aan de vele rondborstige bronstige dames achter de vitrines. De enen zitten schaars gekleed op hoge barkrukken, anderen in zetels. Ze zijn heel vriendelijk : ze zwaaien of maken niet mis te verstane gebaren naar de passanten... Zeker de helkft van de dames is zwartgetint. Zelf heb ik geen problemen met deze huisjes van plezier maar ik heb wel bedenkingen bij de ligging... levensgevaarlijk... De dubbele moraal dus van de overheid : enerzijds veiliger verkeer aankondigen en daarnaast ook poen scheppen en verkeersstremmende activiteien toelaten...
Voor de derde keer op rij neem ik deel aan de prestigieuze antiekbeurs ANTICA te Namen. Enkel Eurantica op de Heizel te Brussel en Brafa in Tour en Taxis scoren nog hoger qua niveau.
Om te kunnen deelnemen diende ik diep in de geldbeugel te tasten, deelnemen koste me zo'n slordige 6000 euro, voor mij toch een klein vermogen... Maar goed, het is me toch weer gelukt om de nodige financiën bijeen te harken en we gaan ervoor, zoals altijd! Wanneer ik in Namen arriveer - sorry voor de soms wat verfranste taal want we zitten hier toch in het buitenland hé! - is twee derden van de standen al opgesteld. Heel bewust vermijd ik om gebruik te maken van de eerste opbouwdag. Het is namelijk zo dat de ruimte rond het expogebouw heel beperkt is, er is nauwelijks plaats genoeg om met twee wagens naast elkaar te rijden, en het merendeel van de exposanten komt met bestelwagens, vrachtwagens en zelfs opliggers... Onnodig dus te zeggen dat het vele wachten en oponthoud voor wrevel zorgt, ik hoor zelfs dat er vroeger wel eens op de vuist gegaan werd : Vlamingen tegen Walen, Nederlanders tegen Fransen, Engelsen tegen Duitsers en alle andere mogelijke combinaties. Zelf de vrede liefhebbend zorg ik er dus voor mijn 'kop' niet te tonen die eerste dag. Om zeker makkelijk te kunnen werken vertrek ik 's morgens vroeg om voor de files Brussel te passeren, dan zoek ik een rustig plaatsje vlakbij de poort dichtst bij mijn stand en kan ik nog een uurtje een oogje dichtdoen. Om acht uur gaan de poorten open en onder een lichte motregen maak ik mijn auto leeg. Alles is zorgvuldig ingepakt in 'bubbeltjesplastic' en op elkaar en tegen elkaar gestapeld zodat er niets beschadigd wordt. Zonder badge raak je niet binnen, de bewaking is heel secuur, soms zie ik die gasten ons met enig leedvermaak bekijken als we met zware stukken sleuren... een helpend handje moet je niet verwachten, dat is immer niet hun taak. Maar geen nood, ik wil ook helemaal geen hulp want enkel ikzelf weet hoe alles ingepakt is en wat breekbaar is. Na een halfuurtje is de auto leeg en plaats ik hem wat verder om andere exposanten wat meer ruimte te geven.
Het terugzien van de andere exposanten is altijd heel hartelijk, door de jaren heen kennen we elkaar redelijk goed. Meestal staan we op dezelfde plaats zodat we eigenlijk 'vaste geburen' geworden zijn. Zo is er een Rus met ikonen, een Duitser met curiosa, een Waalse dame met moderne bronzen beelden, twee Westvlamingen met allerlei poetsprodukten voor hout, zilver, enz. en zijn er in de buurt standen met meubels, kroonluchters, zilver, aziatische en afrikaanse en andere kunst, te veel om op te noemen. Elke beurs opnieuw babbelen we op rustige ogenblikken over de kunst- en antiekwereld, over de vele beurzen waaaraan we deelnemen en over andere zaken. Opvallend is hoe iedereen echt keihard moet werken om de zaken bloeiend te houden. Je krijgt niets voor niets. Zeker niet in deze tijden waar mensen steeds minder de portemonnee bovenhalen voor onze produkten, die toch eigenlijk wel luxeprodukten zijn. Op de eerste plaats moeten de mensen zorgen voor kosten van gezin, woning, vervoer, ... als er dan nog centen over zijn kunnen die eventueel besteed worden aan antiek en kunst... Maar aan de andere kant heb ik de indruk dat mensen nooit rijker zijn geweest dan nu... als je ziet welke duren stukken hier telkens weer verhandeld worden. Maar misschien is het ook zo dat de middelen niet gelijk verdeeld zijn : er zijn steeds meer superrijken en de 'gewone' mensen hebben het steeds moeilijker om hun levensstandaard te behouden... Maar wat kunnen wij handelaars daar aan doen he? We kunnen enkel inspanningen leveren om mooie dingen aan te bieden en te hopen dat er een liefhebber met centen opdaagt...
Een of andere freak, zichzelf Dieter noemend en met emailadres 'kusmenkloten@Gmail.com, vertelt me - naar aanleiding van mijn aankondiging terug reacties toe te laten op mijn blogs - doodleuk dat ik 'zo megalomaan ben als de pest' en 'geen kritiek verdraag'... Totaal gestoord blijkbaar en te laf om zijn echte naam kenbaar te maken... Triestig ventje of vrouwmens hoor!!!
Indien ik geen kritiek zou kunnen verdragen zou ik toch niet opnieuw reacties toelaten he? Ik vraag enkel maar om leuke of correcte reacties. Is dat teveel gevraagd? Ik ben er namelijk ferm gerust in om van die gekke lafaards aan het woord te laten op mijn eigen blog he, het moet plezant blijven vind ik.
Als het moet plaats ik op elke blog mijn emailadres lievenmoenaert@hotmail.com, en kan er enkel nog gereageerd worden via dit emailaddres...
Met argwaan ben ik naar tv aan het kijken... Dit omdat ik momenteel niets anders om handen heb, anders hou ik me wel met interessantere zaken bezig he. Dat lispelend vrouwmens dat haar zoon zomaar naar het verre Oosten laat gaan om daar boeddhistische monnik te worden... Alle respect voor die jongen, ik wens hem zeker veel succes toe! Maar die moeder met haar grote tanden en zelfvoldaan lachje nu op Canvas... Ik krijg heel sterk de indruk dat ze nu vooral heel blij is dat ze haar slag heeft thuisgehaald, omdat ze haar zoon enigszins geforceerd heeft om te doen wat hij nu bezig is... En dan gesteund door die Vansteenbrugghe, een advocaat die ook héél trots is op zijn vele andere 'verwezenlijkingen'... in elk geval had hij niet veel interessants te vertellen en dat zijn we dan ook gewoon van hem... Even mediageil als zijn cliënte, dat wel!
Een veel interessanter figuur is Reginald Moreels. Ik heb al vele jaren veel bewondering voor hem. Ik mocht hem jaren geleden ontmoeten tijdens de boeteprocessie in Veurne. In de St-Walburgakerk raakte ik met hem aan de praat en hij vroeg me om bij het buitengaan van de kerk, bij het vormen van de processie dus, hem wat af te schermen van de opdringerige media. Dus moest ik de verschillende tvploegen wat afdreigen... hen doen inzien dat ze de vermoeide dokter niet moesten ambeteren... en niet tot in den treure stalken! Mijn nogal brede gestalte schermde het eerdere graatmagere lichaam van de dokter wat af, er was letterlijk niet veel meer te zien van hem toen ik hem naast me plaats liet nemen. Beiden torsten we een houten kruis op de schouder om stap voor stap door mijn mooie Veurne te trekken...
En dan komt Margriet Hermans ten tonele. Met haar dochter Celientje dat nu een heuse Celien geworden is. Echt de moeite waard om te horen dat de Celien ook gezondheidsproblemen heeft, diabetes... Veel heeft de Celien niet te vertellen... zo rond als een patat. Maar zingen kan ze wel, net als haar moeder, zo blijkt uit een lied dat ze samen zingen op het einde van het program op Canvas.
Wie kunnen ze nog uitnodigen? Misschien andere bv's zoals die triestigaard uit het Ieperse waarover de laatste maanden heel wat geruchten de ronde doen? Wanneer hij het hoge woord voerde dienden de toehoorders een paraplu boven te halen om het gespuug en gespetter van de stotteraar op te vangen... Zijn vroegere medewerkers hebben meestal geen goed woord over als het om zijn persoontje gaat... ja hoogmoed komt ten val he!
Blij weerzien na 28 jaar van klasgenoot uit college in Veurne
28 Jaar geleden is het intussen dat ik 15 was en in het derde moderne in het college van Veurne op de schoolbanken zat. De klassen waren niet gemengd toen en we waren met 28 jongens : Kurt Vandenbroucke, Christof Declerck, Kris Demuynck, Alain Rocquet, Yves Mortier, Geert Moeneclaey, Pascal Didier, Filip Vannoorenberghe, Koen Demeester, Laurent Dierickx, Dimitri Stierman, Wim Bril, Chris Dejaegher, Wim Vanwalleghem, Frederik Vandendriessche, ikke, Kurt Moerman, Karel Pyliser, Ian Wittewrongel, Vincent Hocquet, Alexander Dierendonck, Gregor Ferdinande, Pieter Vandendries, Michael Desloovere, Koen Loncke, Pascal Mahute, Luc Baes en Hans Mortier (wil niet letten op de enkele schrijffoutjes die er ongetwijfel tussengeslopen zijn).
De meesten zag ik sindsdien niet meer terug, iedereen ging zijn eigen weg. Eentje had kledijwinkel, een vijftal zijn landbouwer, eentje woont op St-Andries in de buurt waar ik vroeger woonde, eentje is bankier, eentje pleegde zelfmoord, eentje is een internationaal gerenommeerde tattoo-specialist, eentje architect en eentje licentiaat die nu in het onderwijs zit. Van de helft weet ik (nog) niet wat ze tegenwoordig 'uitvreten'.
Als ik die oude klasfoto bekijk komen vele aangename herinneringen boven, de meeste klasgenoten kon ik erg appreciëren vanwegen hun vriendschap, studiecapaciteiten, sportprestaties, enz.
Met het ouder worden, ja ik ben toch al 42 nu, kijk ik graag terug op wat vroeger was. Nieuwsgierig naar wat al die oude klaskameraden nu doen, waar ze wonen, ... Van een tiental wist ik dat wel een beetje en door op internet te gaan zoeken vond ik nog heel wat info. Enkelen vond ik helemaal niet terug wat ik wel vreemd vind. Maar mijn generatie is er natuurlijk net eentje van voor het internettijdperk en zo is er over sommigen van hen niets terug te vinden. Eigenlijk ook een bewijs dat je ook zonder internet kan overleven he... En natuurlijk dat je als handelaar meer vindbaar bent dan als bv. ingenieur in een bedrijf...
Maar nu terug naar mijn bezoek. Een van mijn klasgenoten was nagenoeg onvindbaar en precies in rook opgegaan... Eén vermelding vond ik terug : een van zijn kinderen die voor school een oefening moest maken en dat op internet plaatsen, een soort van mini-stamboompje. Eén kleine vermelding maar voor mij genoeg om zo een emailadres te vinden. En zo geraakten we met elkaar in contact...
En vandaag hebben dan de hele dag hier in Brugge gezellig herinneringen opgehaald over vroegere tijden en over wat er sindsdien allemaal gebeurde in ons leven. Net als ik heeft hij heel wat meegemaakt, vreugde want een mooi gezin, maar ook tegenslagen. En nu werkzaam in het onderwijs, in Oost-Vlaanderen. Bijzonder interessant vond ik ook te horen wat klasgenoten vroeger over mij dachten : ik was een nogal verlegen type maar toch geen hele braven... en als ik kattekwaad had uitgehaald stond dat gewoon van mijn gezicht af te lezen... En mijn 'oude maat' deed ook nog een bekentenis : het heeft hem steeds gespeten mij ooit een 'ferme keunebille' te hebben gegeven op school... Op een of andere manier had ik hem boos gemaakt en kreeg ik die 'keunebille' van hem. En inderdaad, na 28 jaar herinnerde ik me plots dat ik hard door de knieën ging van de pijn. En er werd vergiffenis gevraagd en door mij geschonken...
Het werd dus een hele mooie dag, gezellig op een terrasje in hartje Brugge! Met vervolg binnen een paar maandjes...
Na een stille periode tijdens de vakantiemaanden zijn er overal weer veilingen van boeken en antiek. Dit ongetwijfeld tot heel grote schade en groot nadeel van de 'gewone' winkels. Veel verzamelaars menen immers véél meer centen op te rapen als ze hun verzameling verpatsen in een openbare veiling, ze denken daar veel meer geld op te strijken dan wanneer ze het aanbieden bij een handelaar zoals ik. Ofwel plaatsen ze het op internet, met dezelfde overtuiging.
Dat is natuurlijk allemaal goed mogelijk. En vandaag zijn veel verzamelaars en liefhebbers steeds meer en meer geneigd om in hun luie stoel te blijven zitten omdat ze bij bezoekjes aan winkels allerhande vaak van een kale reis thuiskomen. Reden? Veel handelaars hebben een karig aanbod vandaag de dag. Dit omdat ze ofwel zelf niet genoeg actief zoeken naar goed materiaal maar dus ook doordat veel zaken niet meer in de handel verschijnen doordat de eigenaars hun collectie zonder tussenpersonen verkopen. Of via veilingen ook dus. Dus vele verzamelaars kijken online de catalogi van veilingen in, en als het interessant genoeg is bieden ze eveneens via internet of verplaatsen ze zich naar de lokatie waar de veiling doorgaat.
Gelukkig - voor mij toch - zijn er ook mensen die graag écht zien waar hun boeken terecht komen, die niet willen dat hun waardevolle boeken door tientallen of honderden 'liefhebbers' bepoteld worden tijdens de kijkdagen van de veilingen. Daar heeft namelijk elke bezoeker het recht om daar om het even welk waardevol stuk in te kijken, ook al zijn de meesten niet echt geïnteresseerd in aankoop. Resultaat? Boeken kunnen zo op een week tijd veel meer beschadigd worden dan de eventuele schade die er is na vierhonderd jaar bewaring door vele opeenvolgende eigenaars... Dan is de koper op de veiling de dupe... Maar als het boek dan niet verkocht raakt krijgt de eigenaar misschien een 'vod' of beschadigd exemplaar terug...
Zo kreeg ik onlangs een telefoontje van iemand : of ik wilde gaan kijken naar een mooi getijdenboekje uit het begin van de vijftiende eeuw, mooi verlucht (versierd dus) en in goeie staat. Ongelooflijk prachtig en na wat discussie over de prijs werd de verkoop gesloten... en even later was het kostbare boek al verkocht. Met spijt in het hart want zoiets in eigen bezit hebben ware fantastisch. Het betrof een uiterste zeldzaam werk, met eerder ongewone afbeeldingen.... De nieuwe eigenaar is er in elk geval heel tevreden over.
Nauwelijks was dit werkje de deur uit of dezelfde verkoper liet me weten nog een zeldzamer getijdenboekje in bezit te hebben. Ditmaal niet in het Latijn maar in het Nederlands, middelnederlands dus, ook vroeg vijftiende-eeuws. Het werk bevat geen miniaturen maar een groot deel van de gebeden zijn niet bekend, zijn niet gebruikt in andere getijdenboeken wat het werkje bijzonder waardevol maakt. En ja, weer aan dezelfde persoon verkocht. En de prijs? Véél goedkoper dan je op een veiling zou moeten ophoesten, dus iedereen was tevreden!!!
De laatste van drie markten op het welbekende Zand te Brugge. Zoals steeds stond ik met heel mijn santenboetiek op en rond de grote ronde platte inhuldigingssteen van het concertgebouw. Een uitgelezen plaats want iedereen passeert er minstens twee keer (behalve de meeste blinden dan!).
Ik vreesde wat voor regenweer maar het bleef gelukkig bij een grijze lucht. Even zelfrondneuzen voor het uitpakken van mijn eigen materiaal leverde niets op, door het verwachte regenweer had niemand echt mooie boeken mee, en na twee vorige edities van deze markt zag het er naar uit dat velen enkel nog wat overschotten en afdragertjes meehadden. Leuk dus voor mijn financiën want geen centen moeten uitgeven he!
Opvallend was dat er minder volk was dan anders. Pas rond tien uur begon er wat leven in de brouwerij te komen, en wat later weerklonk als altijd het feestelijke klokkengelui van de kathedraal. Ik ken die klokken wel want heb ze nog met eigen handen beroerd toen ik seminarist was. Door de herstellingswerken aan de toren was het mogelijk om via de stellingen tot in de toren te 'kruipen' en dan via stenen trappen naar boven te hollen. Boven gekomen was het uitzicht werkelijk adembenemend : een schitterend uitzicht op de mooie binnenstad. Uiteraard kon ik toen niet aan de verleiding weerstaan om met enkele broeders-in-crime (enkele medeseminaristen waarvan ik hier de naam niet zal verklappen he) de klokken in beweging bracht. Iedereen dacht dat de klokken naar Rome waren (Goede Vrijdag he) maar niets was minder waar!!! Langzaam maar zeker brachten we een drietal klokken in beweging. Enkele ogenblikken later zagen we Mgr Laridon, de toenmalige en betreurde hulpbisschop, molenwiekend in zijn tuin staan... Hij snapte niet hoe op zo'n dag die klokken aan het luiden waren. Als duiveltjes in een wijwatervat amuseerden we ons ten zeerste en bleven een vijftal minuten de vrolijke tonen over de stad galmen... Dan werd het immers stilaan tijd om af te zakken (!!!) naar het doksaal in de kathedraal om er de Goede Vrijdagdienst op te luisteren met ons engelengezang. Beneden gekomen waren we overdekt met kobbenetten (spinrag voor de vrienden in Nederland) en moesten we elkaar wat helpen om die dingen te verwijderen zodat niet iedereen onmiddellijk zou zien waar we net vandaan kwamen he...
Heel wat oude en minder oude bekenden kwamen goeiedag zeggen en ik leerde een aantal mensen kennen waarmee ik zeker nog veel zaken zal kunnen doen enz.
Meer en meer boekenliefhebbers begonnen zich stilaan te verdringen rond mijn stand en die van mijn teergeliefde buren. Veel kooplust was er echter niet, en zeker niet voor de antiek... De omzet was dan ook maar de helft van die van de vorige edities maar ... we zijn niet veel gewend en rappe content!
Terug van niet weggeweest : terug mogelijkheid om (liefst positieve) reacties te geven op mijn blogs
Beste vrienden en alle andere lezers, met vreugde kan ik u laten weten dat ik weer aan de slag ga op mijn blog. De voorbije weken waren nogal druk door beurzen (en andere zaken...) zodat ik mijn blog en mijn teergeliefd lezerspubliek wat verwaarloosd heb he.
In den beginne was er ... mogelijkheid om commentaar te geven op mijn blog. Ik heb me vele uren vergenoegd en ook verkneukeld met het lezen van de vele positieve reacties en commentaren waaruit bleek dat mijn blogs door velen gesmaakt worden... Daarna schakelde ik deze mogelijkheid uit omwille van een paar heethoofden die hier 'hun zotzak kwamen uitschudden', en daar werd ik niet echt vrolijk van... Maar ik heb een olifantenhuid (...) en ik geef graag een gepast antwoord terug he. Dus, vuur maar af die vragen, opmerkingen of wat dan ook!!!