BINNENSKAMERS gold de nieuwe eigenaar van PCM (uitgever van NRC Handelsblad, de Volkskrant en Trouw) al geruime tijd als het enige werkbare alternatief. Ook de redacties leken zich daarbij te hebben neergelegd. Dat is hun goed recht, maar de bijna geruisloze wijze waarop Van Thillo nu de hand legt op 51 procent van de PCM-aandelen wekt verbazing. Toen de Britse durfkapitalist Apax de uitgeverij in 2004 overnam, ging dat ook geruisloos. Pas toen het veel te laat was, dat wil zeggen nadat Apax eruit was gestapt en PCM bijna failliet had achtergelaten, kwamen in de kolommen de verhalen los over de roofridder die maar wat met het bedrijf gespeeld had. Ditmaal hadden we toch een stevig debat mogen verwachten over de voors en tegens van Van Thillo, schreef Yvonne Zonderop, voormalig adjunct-hoofdredacteur van de Volkskrant en lid van de commissie-Brinkman, die de toekomst van de geschreven pers in Nederland onderzoekt, vorige week: Maar de kranten die nu zelf handelswaar zijn wagen zich er niet aan, net zo min als het keurkorps der columnisten en zelfbenoemde intellectuelen. Nemen de redacties een voorschot op Van Thillos vriendelijke dictatuur, zoals hij het zelf noemt? Redactiestatuten respecteert de nieuwe PCM-baas namelijk niet. Nadat hij in 2005 het financiële dagblad De Tijd had overgenomen, ontsloeg hij zowel de hoofdredacteur als de directeur zonder inachtneming van het redactiestatuut. Ook kranten die winst maken, moeten eraan geloven, want zon grote schoonmaak zet de toon voor de toekomstige arbeidsverhoudingen. Volgens sommige voormalige medewerkers overlegt Van Thillo wekelijks met zijn redacties over de redactionele koers en stuurt hij hun tussen de bedrijven door mails met commentaar op de krant van die dag of de dag ervoor: er stonden te veel lange stukken in, er zat een pagina zonder fotos tussen of hij miste het verhaal van de dag dat de lezer in de onderbuik aanspreekt.
Van de huidige hoofdredacteuren van de Persgroep-kranten zul je geen negatieve verhalen over Van Thillo horen. Ze prijzen zijn liefde voor het krantenbedrijf en zijn kennis van zaken. Hij is de meest inspirerende man van het westelijk halfrond, hij weet te overtuigen, is creatief en heeft eigenlijk altijd gelijk. Impliciet geven ook zij dus toe dat de baas de wind eronder heeft. Het is begrijpelijk dat medewerkers die onder Van Thillo een kans krijgen er zo over denken, zo goed als het begrijpelijk is dat de verliezers pardon, degenen die in goed overleg besluiten hun carrière een andere wending te geven, zoals het bij de Persgroep steevast heet terugkijken in wrok. Dat deed bijvoorbeeld directeur Guido Van Liefferinge van Sparta, de tijdschriftenpoot van de Persgroep. Hij was de drijvende kracht achter de best verkopende pulpbladen van Vlaanderen met titels als Dag Allemaal, Joepie, Woef! en Goed Gevoel, gezamenlijk goed voor vijftig procent van het bedrijfsresultaat van de Persgroep. Niettemin mocht Van Liefferinge zijn carrière een nieuwe wending geven, nadat hij het slachtoffer was geworden van o, ironie een nimmer bewezen roddel dat hij het bedrijf saboteerde. In Glamour en glitter, geld en macht (2006) beschrijft Van Liefferinge de nietsontziende stijl van Van Thillo, inclusief diens neiging om redacties in te zetten voor het promoten van zijn andere commerciële activiteiten. Of het allemaal waar is, is moeilijk vast te stellen. Feit is wel dat de websites van de Persgroep-kranten doorschoten zijn met reclame voor de vastgoed- en tweedehands-autohandel van Christian Van Thillo. En het tableau dat Van Liefferinge van de geldbeluste Van Thillo en zijn zwager Christophe Convent (directeur van VTM) schetst, compleet met e-mails van de betrokkenen en de nodige documentatie over geritsel met bvs, is ook zo al onverkwikkelijk.
CRITICI die wat verder kijken dan hun persoonlijke grieven beschouwen Van Thillo als een exponent van een nieuwe cultuur in de mediawereld. Hij mag charmant, doortastend of zelfs charismatisch zijn, hij is toch vooral trendvolger, meent Ides Debruyne, directeur van het Fonds Pascal Decroos voor bijzondere journalistieke projecten: Die trend is goed beschreven in Flat Earth News (2008) van de Britse onderzoeksjournalist Nick Davies. Sensatienieuws wordt de norm voor alle media. Het dictaat van de kiosk vervangt de vertrouwensrelatie tussen de krant en zijn abonnee. Voor kwaliteit, diepgang of onderzoek is geen geld meer. Journalisten worden een doorgeefluik voor emoties, roddels, reclame en propaganda van voorlichters, adverteerders, politici en de eigen uitgever. Deze kwantitatieve en kwalitatieve krimp doet zich bij alle traditionele media voor en het zou unfair zijn die aan Van Thillo te wijten, maar hij is wel koploper en dwingt niet alleen zijn eigen media maar ook de concurrentie tot versnelde aanpassing. Dat zijn kranten beter naar de lezer luisteren, zoals hij beweert, is schijn. Onderzoek wijst uit dat diezelfde lezers minder vertrouwen in de geschreven pers hebben dan ooit tevoren. Dat bleek ook na de moord in het kinderdagverblijf in Dendermonde in januari. Van Thillos krant De Morgen besteedde acht paginas aan emo-nieuws, concurrent De Standaard maar liefst elf paginas. Welbeschouwd onderscheidde geen enkel Belgisch medium zich nog van het sensatieblad Het Laatste Nieuws. Het gevolg: op de begrafenis van de slachtoffertjes werden voor het eerst in de Vlaamse persgeschiedenis alle media geweerd. De overdaad aan emo-nieuws komt de mensen de neus uit, zegt Debruyne. Als je je als pers zo onpopulair weet te maken, dan heb je een probleem. Ogenschijnlijk bedienen de Vlaamse kranten een eigen niche, maar ze doen dat met berichten en features zonder diepgang. Achter de schermen vindt een totale kaalslag plaats. We hebben in Vlaanderen gewoon geen kwaliteitsmedia meer, constateert Ides Debruyne: Een belangrijk criterium voor kwaliteitsmedia is dat ze berichten over alle politieke niveaus, van gemeenteraad tot wereldpolitiek. In België wordt niet meer bericht over niveaus als de EU of de Navo. Buitenlandse correspondenten worden ontslagen, voor onderzoeksjournalistiek is geen ruimte en zelfs op de berichtgeving over de binnenlandse politiek wordt beknibbeld. De weinige overgebleven journalisten schrijven kleurloze kopij die om wille van de synergie moet kunnen worden gebruikt of herkauwd in andere media. Met Van Thillo zou PCM niet alleen een zakenman, maar ook een neoliberale politicus in huis halen. Dat klinkt in Nederlandse oren onwaarschijnlijk, maar de macht is in België anders verdeeld dan in ons land. De Persgroep is de mediapijler van de Vlaamse liberalen. Hun doorbraak, die zijn beslag kreeg in de drie paarse kabinetten onder leiding van Guy Verhofstadt, maakte ook de doorbraak van de Persgroep in de ether mogelijk. Verhofstadt is links-liberaal en Europees georiënteerd, Van Thillo rechts-liberaal en Amerikaans geörienteerd, maar de twee wisten elkaar goed te vinden. De commerciële zender VTM is er gekomen onder politieke druk en Verhofstadt heeft toegegeven dat hij persoonlijk Van Thillo heeft aangetrokken als geldschieter. Dat Verhofstadt aan die onderhandelingen een Toscaanse villa overhield, zoals Van Liefferinge beweert, is overigens onzin. Zoveel is er in België de laatste decennia dan wel weer veranderd.
WAT BETEKENT de synergie à la Van Thillo dan voor de PCM-bladen, gesteld dat ze niet op termijn zelfstandig worden, zoals de redacties graag schijnen te willen? Zijn opstelling na de overname van Het Parool in 2002 kan niet representatief worden geacht, want Van Thillo wil zijn portefeuille in Nederland uitbreiden en dat betekent dat hij hier voorlopig niet zijn tanden laat zien. Dat deed hij in België wel. En het voorbeeld van de kwaliteitskrant die hij daar overnam, De Morgen, is niet opwekkend. De voormalige socialistische partijkrant was net aangekocht door de groep Hoste (voorloper van de Persgroep), toen Van Thillo in 1991 het familiebedrijf overnam. Paul Goossens, de toenmalige hoofdredacteur, was geen commercieel genie, maar hij investeerde wel in onderzoeksjournalistiek. Onder zijn bewind gedijde de katholiek bevlogen Walter de Bock (die de moord op socialistenleider Cools, het Agusta-schandaal en de Bende van Nijvel uitspitte) evengoed als een vrijzinnig-linkse kwiet als Douglas de Coninck (die onder meer de miljardenschandalen van de Belgische ontwikkelingshulp blootlegde). Niemand kon om de krant heen en daardoor kon Goossens zich de bemoeizuchtige socialistische partijbonzen van het lijf houden. Met Van Thillo kreeg de krant er een nog bemoeizuchtigere baas voor terug. Adjunct Ludwig Verduyn had een boek geschreven over de honderd rijkste families van België en wilde daaruit voorpubliceren in zijn krant, maar zag zijn voornemen prompt geblokkeerd door Van Thillo, die door een aantal van de betrokken families was ingeschakeld. Goossens zelf stapte op, nadat hij in conflict was gekomen met Van Thillo over de journalistieke aanpak van de Golfoorlog. De Morgen nam als enige Vlaamse krant niet de berichtgeving van de Amerikanen en hun embedded journalists over, maar legde de nadruk op eigen verslaggeving. Hoe Van Thillo het graag zag, kunnen we afleiden uit de berichtgeving van die andere krant van de Persgroep, Het Laatste Nieuws, die klakkeloos de informatiestroom vanuit het Pentagon overnam. Intussen maakte de krant nog steeds geen winst. De piepjonge Van Thillo, rechtstreeks afkomstig van Duke University, een particuliere elite-universiteit in North Carolina, wist zich eigenlijk geen raad. Daar kwam pas verandering in met het aantreden van de links-liberaal en begenadigd commentator Yves Desmet als hoofdredacteur in 1994. Desmet gooide de krant volledig om. Hij legde de nadruk op emo-nieuws, een luchtigere stijl en een minder linkse signatuur. Hij had gelijk dat de oude krant van ideologische zwaarwichtigheid door de vloer zakte. Maar door zich op te werpen als vertolker van de gewone mensen heeft hij achteraf gezien de sluizen opengezet voor de boulevardjournalistiek en daarin zijn kranten als Het Laatste Nieuws nu eenmaal vanouds veel beter. Inmiddels heeft De Morgen nauwelijks nog een eigen smoel: het sportnieuws komt van Het Laatste Nieuws, het economisch nieuws van De Tijd. De krant stevent af op een verlies van drie miljoen euro en hoofdredacteur Klaus van Isacker leeft met zijn redactie op voet van oorlog. Nadat Van Thillo onlangs bekend had gemaakt dat hij nog eens 26 van de 97 redacteuren wil ontslaan, verklaarde Van Isacker zich akkoord en presteerde het zelfs te verkondigen dat de ontslagen niet ten koste van de kwaliteit gaan. Het jongste nieuws van de burelen van De Morgen is dat de redactie moet verhuizen van het centrum van Brussel naar de bovenverdieping van het pand van Het Laatste Nieuws te Kobbegem, een vlek in Pajottenland met als dubieuze attractie dat om de hoek het biertje Mort Subite whats in a name? wordt gebrouwen
Bron Iskander Mail
Nota: wordt vervolgd, type Courths Mahler tot van Thillo (of een ander. Liefst een ander) het Licht ziet. Of door het bos de bomen. Want de Oude Media zijn de Oude Zieke Man van Europa ..
Met het uitspreken van een rede aanvaardt prof. mr. dr. P. J. E. Chatelion Counet vrijdag het ambt van bijzonder hoogleraar De Bijbel in de Nederlandse cultuur aan de Universiteit van Amsterdam (UvA). Zonder de Bijbel bestaat er geen Nederlandse cultuur.
Ondanks de ontkerkelijking, de secularisatie, is de invloed van de Bijbel op de Nederlandse cultuur nog altijd groot, stelt prof. Chatelion Counet. De Bijbel, breder: het christendom, zit in onze genen en onze memen. Je merkt het bijvoorbeeld als er grote beslissingen genomen moeten worden: dan speelt de Bijbel vaak op de een of andere manier toch een rol. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met een vulkaan.
De bijzondere leerstoel aan de UvA, waarvan prof. Patrick Chatelion Counet (55) de eerste bekleder wordt (voor een dag in de week), is ingesteld door het Bijbels Museum in Amsterdam en wordt mede ondersteund door de NCRV. Maar ik ben onafhankelijk, haast de Nijmegenaar zich te zeggen. Het is niet de bedoeling dat ik straks lippendiensten aan de een of ander ga bewijzen. Wel zal hij in de toekomst adviseren rond nieuwe tentoonstellingen in het Bijbels Museum en zijn medewerking verlenen aan programmas van de NCRV.
Uw naam doet een niet-Nederlandse afkomst vermoeden.
Mijn voorouders waren, inderdaad, hugenoten uit Frankrijk. Eind zeventiende eeuw zijn zij naar Nederland gekomen. Daar hebben ze een poosje in de Waalse Kerk gezeten. Maar al in 1725 zijn hun kinderen weer katholiek geworden. En wijzend naar de beeldjes in de woonkamer dat ben ik ook. Ik zeg wel eens: als mijn voorvader dat toen hij in 1695 naar Nederland vluchtte had geweten, weet ik niet wat hij gedaan zou hebben. Overigens vind ik het mooi dat mijn rooms-katholieke overtuiging voor het Bijbels Museum en de NCRV, beide toch overwegend protestants, geen belemmering is geweest om mij op deze leerstoel te benoemen.
Vooruitlopen op zijn oratie wil hij nog niet. Maar plannen heeft hij genoeg, zegt prof. Chatelion Counet, tot voor kort exegeet Nieuwe Testament in Nijmegen, alsook kerkrechter in opleiding. Waar ik mij op ga concentreren, zijn de omslagmomenten in de Nederlandse cultuur. Momenten dus waarop de maatschappelijke verhoudingen ingrijpend veranderden. Welke rol heeft de Bijbel daarin gespeeld?
Kunt u wat van die momenten noemen?
Als ik heel veel geld tot mijn beschikking zou krijgen, zou ik vijf promovendi aan het werk zetten. De eerste zou zich gaan bezighouden met de periode rond 754, Bonifatius. Hoe heeft de Bijbel zijn plaats toen veroverd?
Een tweede omslagmoment is wat mij betreft 1477: de verschijning van de Delftse Bijbel. Deze Bijbel heeft een belangrijke rol gespeeld in de aanloop naar de Reformatie.
Dan 1778: het begin van de moderne historische kritiek op de Bijbel die vooral het protestantisme sterk zal gaan beïnvloeden.
Met een lach: En als ik dan ook een rooms-katholiek omslagmoment mag noemen: 1965, het slot van Vaticanum II.
O ja. Die zou heel iets anders mogen gaan doen: onderzoeken hoe de parabel van de verloren zoon door de tijd heen op belangrijke momenten een rol heeft gespeeld in de literatuur. Opmerkelijk: als het existentialisme opkomt, krijgt deze parabel een existentiële inkleuring; in de feministische literatuur wordt hij feministisch uitgelegd; en in de laatste roman van J. F. Bernlef postmodernistisch. Maar, de concurrentie als het gaat om onderzoeksgelden is enorm. Ik zal straks blij zijn als ik één promovendus heb.
Alweer enige tijd sinds vorig jaar zomer verzorgt prof. Chatelion Counet inmiddels colleges aan de Universiteit van Amsterdam. Daarin geef ik een dwarsdoorsnede van de Nederlandse geschiedenis en de rol die de Bijbel daarin heeft gespeeld. In de schilderkunst, de literatuur, in bepaalde politieke ontwikkelingen, in de filosofie. Belangstellende studenten komen uit alle faculteiten: sociologie, geschiedenis, Neerlandistiek. Op dit moment zijn het er zon 25. Maar als het aan mij ligt, zitten er over een poosje honderden
Bron Iskander
Inderdaad, veel geluk, Professor. Ik wenste U niet alleen vele honderden studenten toe, maar vele honderden confraters! Om het met Bijbelse woorden te zeggen: de oogst is groot, maar de arbeiders zijn weinig.
En da nog iets. Ik ben ook voor godsdienstvrijheid, en zie verlangend uit naar de door de Islam-staten gesubsidieerde bouw van Christelijke kerken in die landen. In afwachting zie ik dus niet in waarom wij wel moskeeën bij ons subsidiëren.
Ten andere: in het Apenland zijn slechts 2 talen toegelaten in de publieke sector. Arabisch is daar niet bij. Het geeft dus gewoon blijk van burgerlijke gehoorzaamheid en respect voor de Wet, als in de moskeeën alleen N of Fr zou gepredikt worden.
Zodat leden van de Staatsvuiligheid, als ze al een moskee mogen/durven betreden tijdens ,de gebedsvieringen, vlot de staatsondermijnende zaken zouden kunnen vaststellen, zonder tolk.
Ik stel mij de Al Quada-top voor in hun airco-gekoelde woestijntent, of in hun marmeren paleizen, waar ze, getulband en gekleed in smetteloos witte gewaden de verslagen beluisteren van hun westerse spionnen. Daar zal bij momenten een schaterlach opstijgen van in Mekka tot bij Allah in de hoge hemel, wegens de ongelooflijke naïviteit van de ruggengraatloze Westerlingen Hoe zij de koord waaraan ze worden opgehangen, zelf gesubsidieerd hebben .Waarlijk, Filip Dewinter: InchAllah! Allaah Akbar!
We horen het de laatste tijd wel meer. Links vindt geen juiste manier om zich ten aanzien van de islam en de multiculturele samenleving te positioneren. Nochtans is het zonneklaar: er is maar één juiste houding, namelijk een houding waaruit blijkt dat de islam een fascistische religie en een achterlijke manier van leven is.
Hoe is het mogelijk dat we daar niet eerder zijn opgekomen? Filip Dewinter roept al zolang moord en brand over de gevaarlijke islamisering van Europa. En heeft er de voorbije jaren dan niemand Mia Doornaert gelezen? Gelukkig hebben we nu Wim Van Rooy, Geert Van Istendael, Benno Barnard en de ietwat meer genuanceerde (hoewel?) Joost Zwagerman, die de weg wijzen. Wie progressief wil zijn, moet aan islam- en Lanoye-bashing doen. Wie progressief wil zijn, mag het woord multiculturalisme enkel in de mond nemen om het als een gevaarlijke fictie in de grond te boren. Wie progressief is, moet volgens Van Rooy (in Knack 18-02-09) Dewinter gelijk geven. En voor wie de boodschap van Dewinter niet zou kennen, de man heeft zijn visie nogmaals te boek gesteld in een 232 pagina's tellend pamflet Inch'Allah? De islamisering van Europa.
Links Vlaanderen, studiediensten en mandatarissen van SP.A en Groen!, jullie weten wat gelezen om jullie inhoudelijk te stofferen. Bovendien leest het gemakkelijker en is het slechts de helft zo dik als Wim Van Rooys De malaise van de multiculturaliteit (Acco, 2008).
De critici hebben gelijk dat links vaak halfslachtig, soms naïef over de islam en integratie heeft gecommuniceerd. Als er al werd gecommuniceerd, want binnen de sociaaldemocratie was de strategie veelal wittgensteiniaans: waarover men niet spreken kan, moet men zwijgen. Dat dit niet de juiste weg is, wordt pijnlijk duidelijk. Stukken electoraat stappen over naar partijen die wel over het onderwerp communiceren en dan nog in een heldere taal die zegt wat u denkt! Het is hoog tijd dat links hiertegenover een wervend verhaal ontwikkelt.
Moet dit een islam-bashend verhaal zijn? Nee. Het moet duidelijk maken dat op een aantal verworvenheden niet zal worden toegegeven: de mensenrechten (dus ook godsdienstvrijheid en de vrijheid om een godsdienst te verlaten, de vrijheid van meningsuiting en de gelijkheid tussen man en vrouw), de autonomie van de wetenschap (dus geen creationisme in de biologieles Nota van mij: creatief blijven, hé! Want al wat Darwin ontdekt heeft; heeft hij gevonden door de Bijbel aandachtig te lezen tussen de lijntjes - ), de autonomie van de rechtsstaat (dus geen sharia). Maar tegelijk moet worden gesteld dat de islam een plaats kan krijgen in onze samenleving, als hij aan die voorwaarden voldoet. (Nota van mij: zo lang de Koran heilig is, is zulks onmogelijk!) Elke vorm van emancipatorisch en liberaal denken binnen de islam moet worden ondersteund. We moeten verhinderen dat de islam vastgepind wordt op partiële informatie: Hamas is niet gelijk aan dé islam, de islam is niet 'van nature' een gewelddadige religie. Zo'n essentialistisch beeld is in tegenspraak met de sociologie en geschiedenis van religies en met de kritische theologie. Jawel, ook dit laatste bestaat in de islam - ook al is ze op dit moment weinig invloedrijk.
(Patrick Loobuyck neemt hier zijn wensen voor werkelijkheid, want islam IS en BLIJFT oderwerping aan zaken die een 1400 jaar geleden door een woestijn-analfabeet zijn verkondigd, die leefde van moorden, verkrachten en plunderen. Afvalligheid aan de onderwerping moet volgens de Koran altijd met de dood worden bestraft .)
Het is uitermate belangrijk voor het multiculturele samenleven, en dus voor onze toekomst, om voldoende nuance in het debat te brengen. De islam zal hoe dan ook deel blijven uitmaken van onze samenleving. We moeten daarom zoeken hoe we bruggen kunnen bouwen. In plaats van alle moslims over één stigmatiserende kam te scheren, moeten we zorgvuldig onze gesprekspartners kiezen binnen de moslimgemeenschap en samen aan de slag gaan. Nee, de gevaarlijke tendensen in de islam mogen niet doodgezwegen worden. Maar tegelijk moet het ideologische misbruik van de islam om een antiwesterse, terroristische strijd te voeren ontmaskerd worden.
(Een mooiere pleidooi voor dhimitude is nauwelijks denkbaar. Deze houding past perfect in de strategie van de Leiders van Allahs geheime leger)
We (Neen! Niet WIJ, maar ZIJ!) moeten blijven strijden voor de verlichtingswaarden en dit op een niet aflatende manier. Maar dit is niet (alleen) een strijd tegen de islam. We moeten ook zoeken hoe we die strijd kunnen voeren met de islam. Dat lijkt me de progressieve inzet.
PATRICK LOOBUYCK IS MORAALFILOSOOF VERBONDEN AAN DE UNIVERSITEIT ANTWERPEN EN DE UNIVERSITEIT GENT EN REDACTIELID VAN SAMENLEVING EN POLITIEK.
Natuurlijk heeft de Bijbel (Oud Testament) gelijk! Als gelovige vinden wij dat de evidentie zelf, maar ook als ongelovige moeten we dat durven herkennen, hoe ongaarne ook. Zuiver op grond van zintuiglijke waarnemingen. Ene Prof. Smalhout (zie hieronder) brengt het zeer duidelijk onder woorden.
Mijn standpunt? Herlees de Bijbel met de ogen van een onschuldig kind, maar met het verstand van een kritische volwassene, de er aan gewend is geraakt om veel tussen de lijntjes door te moeten lezen. Kortom: Darwin, met zijn evolutieleer, heeft gelijk 1° omdat wij dat met de ogen van de wetenschap dagelijks kunnen zien, en 2° omdat de evolutieleer zelf in de Bijbel staat. Dag 1 tot Dag 7: dat is toch de suggestie van voortdurendheid? En een dag, zegt de Bijbel, is voor de Almachtige als duizend jaar .
Alleen met de levensadem die in Adam geblazen werd hebben de ongelovigen het lastig, en Darwin zwijgt, als het daar op aankomt wijselijk over welke adem dan ook In de Bijbel staat het ware verhaal, met kinderlijke eenvoud neergeschreven Die levensadem, de ziel werd erin geblazen .Leuk hé .En die fameuze Eva! Is niet meer dan een rib van Adam, waaraan later rondingen werden toegevoegd louter door evolutie .Wie gelooft dat nu!?
In de Bijbel staat er ook iets zoals in die dagen zagen de kinderen der Goden dat de vrouwen der mensen aardig waren, en zij namen hen tot vrouw, wat de Goden onwelgevallig was
Allo Darwin? Als dat geen schoolvoorbeeld van evolutie is! Vrouwen, kinderen der mensen, later geworden tot Koninginnen der Schepping?
Besluit: zelfs in het sprookje van Sneeuwwitje en de 7 Dwergen zit een leerzame achtergrond van waarheid, alhoewel de wetenschap kan bewijzen dat er geen dwergen bestaan .Anders gezegd: in het Scjeppingsverhaal moet men de waarheid (hoofdzaak) van de bijkomstigheden willen onderscheiden (6 werkdagen en 1 rustdag .
HEILLOOS CONFLICT
Andries Knevel, de toppresentator van de EO, nam op 3 februari jl. in het programma Het zal je maar gebeuren' afstand van de letterlijke tekst van het scheppingsverhaal. Daarin staat dat de wereld in zes dagen door God is geschapen. Een rotsvast uitgangspunt voor meer dan de helft van alle christenen. Sindsdien ontstond een soort godsdienstoorlog die Nederland sinds mensenheugenis niet meer heeft meegemaakt
Iedereen bemoeit zich ermee. Het bizarre is dat juist in ons land, dat beweert zulk een grote mate van vrijheid van godsdienst en meningsuiting te hebben, de tolerantie uiterst gering blijkt te zijn.
Het conflict gaat in feite tussen het Bijbelse verslag van de schepping en de evolutieleer van Darwin (1809-1882). De Bijbel stelt dat de wereld en alle levende wezens niet alleen in zes dagen tijd zijn geschapen, maar ook in de vorm die wij nu kennen. Dus in alle soorten mensen, planten en dieren. Dat zou 6000 jaar geleden gebeurd zijn.
De wetenschap daarentegen heeft aannemelijk gemaakt dat de schepping een proces is dat miljarden jaren heeft geduurd. En Charles Robert Darwin, die deze maand juist 200 jaar geleden in Engeland werd geboren, maakte het in zijn meesterwerk De oorsprong van de soorten' duidelijk dat de huidige levensvormen in de loop van miljoenen jaren zich via een evolutie ontwikkeld hebben uit primitieve voorgangers.
Aap Daar komt dan de veronderstelling vandaan dat de huidige mens zou afstammen van een soort aap. Dat is voor orthodox-gelovigen een onverdraaglijke gedachte. Vooral ook omdat de Bijbel stelt dat de mens geschapen is naar de gelijkenis van de Eeuwige zelf (Gen.1: vers 26). En een almacht die op een aap lijkt, is onvoorstelbaar.
Zo zijn er dan in de Westerse wereld twee vrijwel onverzoenlijke partijen ontstaan: die van de schepping of de creatie tegenover de geleidelijke ontwikkeling of de evolutie. Een bijkomende factor is het snel toenemende atheïsme, vooral in ons land. Onze kerken verdwijnen met een snelheid van ongeveer zeventig per jaar. Hiermee gaat een toenemend gebrek aan culturele vorming gepaard.
Basale kennis van Bijbelse geschiedenis behoorde vroeger tot de algemene ontwikkeling. Dat moest ook wel, want onze Westerse cultuur is voor een groot deel daar op gebaseerd. Vele kunstwerken van bijv. Rembrandt of een magistrale compositie als de Mattheüs Passion van Bach of de architectuur van een middeleeuwse kathedraal zijn zonder enige Bijbelkennis niet goed te begrijpen.
In het boek Genesis, het eerste boek van de Bijbel, wordt de schepping beschreven in zes dagen tijd. De zevende dag was een rustdag. Er wordt medegedeeld wat er op al die dagen gebeurde. Zo wordt van de eerste dag vermeld dat er eerst een woeste leegte was, waarna er een scheiding werd gemaakt tussen licht en donker. Op de tweede dag ontstond de atmosfeer en op de derde dag werden grote stukken land drooggelegd in een oerzee. En op dat land ontwikkelden zich planten en bomen. Dierlijk leven ontstond eerst in het water en pas op de zesde dag ook op het land. De bekroning van dat alles was de schepping van de mens die de levensadem door de Schepper zelf werd ingeblazen.
Het is schitterende literatuur, die duizenden jaren geleden geschreven is. In een tijd toen er nauwelijks sprake was van wetenschap en de kennis van biologie, archeologie en sterrenkunde vrijwel niet bestond. Maar het is verbijsterend dat die oude schrijvers stapsgewijs de evolutie volgden die onze huidige wetenschap heeft onthuld. Want Genesis beschrijft de juiste volgorde van het ontstaan van de wereld.
Rationeel opgeleide intellectuelen stellen dat het belachelijk is dat zulk een gigantisch gebeuren zich in slechts zes werkdagen zou hebben afgespeeld. Ze spreken met een zekere neerbuigende arrogantie over gelovige mensen die dat idee nog als uitgangspunt hebben.
Brochure Beide partijen staan op voet van oorlog met elkaar. Hoe erg dat kan zijn, wordt onder meer bewezen door Kees van Helden, een gelovig man die woont op Urk. Samen met een aantal christelijke organisaties bracht hij een door dr. Wim Hoek geschreven brochure uit, getiteld Evolutie of Schepping'. De oplage was 6,6 miljoen (!). De kosten bedroegen 250 000 euro. De folder, die de letterlijke Bijbeltekst bepleit, wordt in heel Nederland verspreid. Er komt geen onvertogen woord in voor (zie www. creatie.info). Maar de reacties van het niet-christelijke volksdeel zijn onthutsend.
Kees van Helden wordt bestookt met haatmail van het ergste soort. Zo suggereert een weblog gemarineerde christenhond te eten met gebakken aardappelen. Kees wordt ook bedreigd met moord en doodslag. Zijn folders worden massaal teruggestuurd voorzien van schunnige teksten. Bij de orthodoxe EO is sterpresentator Knevel in de problemen gekomen omdat ook hij afstand nam van de letterlijke zesdagentekst van de Bijbel.
Verbijsterend is ook dat in ons land de vrijheid van meningsuiting kennelijk selectief zo groot is, dat een aanzienlijke groep pertinente maar vooraanstaande atheïsten overal gelegenheid krijgt meningen die vaak beledigend zijn voor religieuze medemensen, vrijelijk te verkondigen. Zo schreef Youp van 't Hek over Jezus Christus al eens een gozer uit Nazareth die tegen vissen lulde' (NRC/Hbl) en Maarten 't Hart schreef over het geloof de barbaarse ethiek van geschifte schaapsherders'.
Slechte lezers Navrant is dat beide partijen wellicht de oeroude Bijbeltekst niet goed lezen. Want niemand kan stellen dat de Bijbelse scheppingsdagen dezelfde duur hadden als onze gewone werkdagen.
Het woord dag' is de Nederlandse vertaling van het Hebreeuwse woord yom', dat vaak ruim geïnterpreteerd kan worden. En de Bijbel zélf zegt: Een dag bij de Here is als duizend jaar' (II Petrus 8), terwijl in psalm 90 v.4 staat: Want duizend jaar zijn in Uw ogen als de dag van gisteren'. Het is dus redelijk te veronderstellen dat de Bijbelse dagen' uit het boek Genesis wellicht tijdseenheden van miljoenen jaren omvatten.
De Bijbelse tekst getuigt van een visie die ontzag inboezemt. Terwijl de verspreiders van atheïstische haatmail, die kennelijk van primitieve apensoorten afstammen, wel érg het gelijk van Darwin proberen te bewijzen.
Wij danken De Telegraaf en Prof. dr. Bob Smalhout voor hun toelating tot overname van de column.
Angstpornobaas, schuimbekkende gek of taboebreker?
Getrouw aan het oude adagio: Spreek alleen over het Vlaams Belang als het in negatieve zin kan, heeft weer eens getriomfeerd De vraag is maar als hun lezers van die goeie ouwe Le Standaer dat niet door hebben, en of ze .niet liever een kruisbeeld in de keuken zien, dan een minaret in hun achtertuin ..
Ik durf verhopen dat (meest) de auteur maar ook de Drukkerij Egmont in hun nopjes zijn. Ieder schuinse aanval is weer een paar honderd exemplaren meer verkocht Wanneer gaan die stomme linkse profeten nu eens zinvol tegen argumenteren, in plaats van zich te bedienen van het wapen van de zwakkelinkg, d.i. schelden. Alhoewel ze precies door al dat schelden toegeven dat ze geen zinvolle tegenargumenten hebben
Ook bij onze vrienden van het AFF is het armoe troef: ze voeren twee moslimmeiden op die niet op hun mondje gevallen zijn..
JONGE MOSLIMA'S NIET OP HUN MOND GEVALLEN TEGENOVER DEWINTER (2)
Meyrem Almaci (foto), ook al moslima en jong, kamerlid voor Groen!, zien we ook graag reageren op politici. Als anderen denken Almaci met kluitje in het riet wandelen gestuurd te hebben, bijt Almaci terug. Heeft ze een repliek klaar, en nog een Heerlijk om zien (zie: http://www.youtube.com/watch?v=tS6aErVXVIY).
In Gazet van Antwerpen mocht Almaci dit weekend in de vrijetijdsbijlage (!) een paar zaken weerleggen nadat Philip Dewinter er twee weken geleden de hele voorpagina (!) kreeg om zijn boek Inch Allah? aan te kondigen. Meyrem Almaci droeg aanvankelijk een hoofddoek, maar legde die later af. Meyrem Almaci: De islam laat geen onderdrukking toe. Als dat je keuze is, zal ik me daar niet tegen verzetten, zei mijn vader toen. Ook dat is ons geloof, maar dat willen veel mensen niet zien. De pamperpolitiek die Philip Dewinter en Jean-Marie Dedecker de traditionele politici verwijten als het over moslims gaat? Almaci: Hoezo, pamperpolitiek? Dat de Belgische gevangenissen vol zitten met allochtone veroordeelden kan je toch moeilijk pamperpolitiek noemen.
Dewinter stelt de islam zoals die door een kleine groep fanatici wordt geïnterpreteerd voor als de enige echte islam. Alsof iedere moslim het goedkeurt dat er ergens in het Midden-Oosten onthoofdingen plaatsvinden. In zijn boek zegt Dewinter dat ook hij weet dat niet alle moslims extremisten zijn. Maar de islam kan niet samengaan met de Westerse cultuur en identiteit klinkt het nu. Ik noem dat racisme in een nieuwe verpakking. De boodschap is anders, maar de ondertoon blijft dezelfde. Almaci hoopt dat moslims meer als een individu worden gezien dan als een groep die vanalles moet. Liberalen zijn daar sterk in. Ze hameren telkens op het belang van het individu, maar als het over moslims gaat, maken ze plots regeltjes voor een hele gemeenschap. De logica ontgaat me en het lost niets op.
Dewinter racisme in een nieuwe verpakking Inderdaad; als een moslim geen argumenten meer heeft, dan scheldt hij/zij het eerst verrot voor racist, of hij gaat over tot rituele slachting.. Is koeltoer.
Maar nu eindelijk De Standaard aan het woord
FILIP DEWINTER antwoordt Jo Van Damme en Marc Reynebeau. 'Ze kiezen voor de gemakkelijke weg: Dewinter afzeiken en de islam vergoelijken.'
In de columns 'Zure wijn in oude zakken' van Jo Van Damme (DS 7 maart) en 'Angstporno' van Marc Reynebeau (DS 3 maart) word ik naar aanleiding van de publicatie van het boek Inch'Allah? De islamisering van Europa getrakteerd op een aantal scheldwoorden en beledigingen. Volgens Van Damme ben ik achtereenvolgens een fanatiekeling, een ophitser, een luguber persoon, een schuimbekkende gek, een racist en een provocateur. Reynebeau is origineler in zijn haatproza en noemt mij een angstzaaier en een angstpornobaas. Niet dat Van Damme en Reynebeau het boek gelezen hebben. Uiteraard niet, een boek van Filip Dewinter hoef je niet te lezen om het met de grond gelijk te maken. Jozef Goebbels las de boeken van Heinrich Heine ook niet. Heine was een jood dus werden de boeken van Heine automatisch op de zwarte lijst geplaatst. Dewinter is een Vlaams Belanger dus
De inhoud van het boek interesseert Van Damme en Reynebeau niet. De oude techniek van de diabolisering werkt nog steeds. Beschuldig een politicus of een schrijver van racisme en xenofobie en het debat hoeft niet meer gevoerd te worden. Ook schrijvers als Joost Zwagerman, Pascale Bruckner, Hendrik Brüder of Ian McEwan die de multicultuur bekritiseren en de islamisering aanklagen, worden onmiddellijk als reactionair, neokoloniaal en uiteraard xenofoob bestempeld. Het idyllische multiculturele plaatje klopt enkel in zoverre dat de islam wordt neergezet als een verdraagzame, vredelievende godsdienst die perfect in overeenstemming is met de Europese vrijheden en de mensenrechten. Dat de islam in werkelijkheid een versteende, verstarde en totalitaire godsdienst is die haaks staat op de vrijheid van meningsuiting, de democratie, de gelijkheid tussen man en vrouw en de scheiding tussen kerk en staat brengt het 'harmonieuze' multiculturele alleen maar aan het wankelen. Dergelijke meningen worden dus maar beter afgebrand als zijnde porno. Hoe meer de multicultuur door de man-in-de-straat ter discussie wordt gesteld, hoe meer schrijvers als Van Damme en Reynebeau denken ze te moeten verdedigen.
Volgens Reynebeau probeer ik politiek te kapitaliseren op het sociologische verschijnsel van de angst voor vreemde culturen. De islamisering van Europa is echter geen angstdroom, maar concrete realiteit. West-Europa telt momenteel meer dan 20 miljoen moslims; in heel Europa zijn het er al 50 miljoen. Jaarlijks komen in Europa meer dan één miljoen nieuwe moslims bij. Indien Reynebeau mijn boek had gelezen, had hij geweten dat ik overigens niet de individuele moslim, maar wel de politieke ideologie van de islam viseer. De islam genereert alleen maar achterstand en is de belangrijkste rem op de integratie van de hier verblijvende allochtonen. Het overgrote deel van de Europeanen beschouwt de islam nog altijd als een exotische variante van het christendom waarbij Jezus toevallig de naam Mohammed draagt. De duizend-en-één-nacht-islam van 'De meiden van Halal' staat in schril contrast met de ware aard van de islam. De islam zal zich niet zoals Reynebeau denkt via zelforganisatie integreren en emanciperen, maar zal Europa via de demografische, culturele en militaire jihad eenvoudigweg onder de voet lopen.
Reynebeau en Van Damme kiezen voor de gemakkelijke weg: Dewinter afzeiken en de islam vergoelijken. Ooit was er een tijd dat progressieve intellectuelen zich keerden tegen vastgeroeste dogma's, klerikalisme, religieus fanatisme en godsdienstverstarring. Om redenen van politieke correctheid en uit schrik het failliet van het multiculturele model te moeten toegeven, verdedigt men nog liever de islamitische theocratie. Dat Reynebeau en Van Damme liever een minaret in de tuin dan een kruisbeeld in de keuken tolereren, verwondert mij geenszins. De zogenaamde intellectuele elite is immers volledig vervreemd van wat leeft bij de bevolking. Deze elite is en blijft blind voor de dagelijkse realiteit. Net zoals velen geloofden in een Europees communisme met een menselijk gelaat, creëert men nu de illusie van een Europese islam. De collaboratie van een groot deel van de Europese intellectuele en culturele elite met de islam zal er mee voor zorgen dat op termijn in plaats van een verlichte Europese islam alleen nog een geïslamiseerd Europa overblijft.
Filip Dewinter is Vlaams parlementslid Vlaams Belang.
Ik bid de hemel dat er nog een paar van dergelijke feitjes (zie hieronder) aan het licht komen vòòr de verkiezingen, want wat geldt voor Nederland, zal wel gelden voor de meeste landen van Europa. Zou dat niet helpen om de ogen te openen van veel kiesvee, die nu uit kuddegeest stemt op de smoelen van de kleurpartijen .
Veel wordt duidelijk! De Muzelmanse onbeperkte kinderzegen, de altijd frisse aanvoer van ginds op onze kosten opgevoede Turken of Marokkanen, de zo geroemde integratie die maar blijft mislukken, enz
Neem daarbij de losse administratie in die landen, meestal geschreven in macaroni-slierten, die wie weet, dezelfde kindjes in verschillende gezinnen laat geboren worden want, begot: wie let daarop! Toen wij klein waren, moest ons moeder ook dikwijls een buurjongen of buurmeisje van tafel naar huis wegsturen: er was er een teveel als ze de koppen telde Blijkens ongecontroleerde (en oncontroleerbare) geruchten bestaat dat susteem van denkbeeldige aanwezige kinderen in de klaslokalen nog altijd in Wallonië. Zou goed zijn voor het toekennen van hogere subsidies, wat toch een lovenswaardig doel is.
Heilige Lewie van Leuven! Gij hebt ons wel leren leven met kraaien op een stort, maar in Uw almachtige linkse wijsheid hebt U nagelaten ons destijds een oplossing te geven. Nu zult ge dat wel niet meer doen, want zij die talrijke kraaien blijfven gij en Uw spitsbroeders op Uw knusse zetels geplant .
Tenware dat kiezers met een eigen gezond verstand (!) straks op 7 Juni de oplossing zelf gevonden hebben .
Kamer wil stop kinderbijslag Marokko
Een Kamermeerderheid van CDA, VVD en PVV wil de kinderbijslaguitkering
Stopzetten voor kinderen die in Marokko en Turkije naar school gaan.
Dat bleek in een debat met staatssecretaris Jetta Klijnsma van Sociale Zaken. Het debat werd gehouden naar aanleiding van berichten over fraude. De VVD wil verdragen met Turkije en Marokko over de export van uitkeringen stopzetten.
Omdat de huidige verdragen niet eenzijdig kunnen worden opgezegd, wil het CDA voor om een nieuw bilateraal verdrag te sluiten met Turkije en Marokko, waarbij de export van uitkeringen gehandhaafd blijft, met uitzondering van de kinderbijslag
Italië is het land waar de citroenen bloeien, waar in donker loof de goudoranjen groeien (Goethe) maar ook het land waar Silvio Berlusconi nog een paar karweitjes dient op te knappen. In Turijn, bijvoorbeeld, in de Noord Afrikaanse ghettos .
Desnoods met harde hand en overvalwagens vol met paras, en als dat niet helpt, met tanks en artillerie. Lees hieronder over Torino, de Koningsstad en bewaarder van de Heilige Lijkwade. Ik wens de ordetroepen veel geluk, en wijs er hen op, dat La Spezia niet al te ver verwijderd en aan zee ligt. Alles gespuis (racaille) dat meet een hogedruk-reiniger bij elkaar gespoten werd, in het ruim van een paar oorlogsschepen en een paar dagen later dumpen op de kusten van hun herkomstland. Lees er de Geschiedenis op na= Koning Philips III, kleinzoon van ons aller Keizer Karel V vorderde zelfs alle beschikbare schepen in gans Europa op (1592) om de Moren, de Turken, ezn, terug te sturen De goeden moeten het dan maar met de slechten bekopen!
Afpersers van protectiegeld uit het Morgenland
E.J. Bron
15 maart 2009
Italië is het land van de wijn, de zon, de zee en van, naar men zegt, de maffia. Ik heb veel gezien in Italië: de wijn, de zon, de zee, aardige mensen en nog veel meer. Alleen één ding niet: de maffia. Welnu, ik heb een deel van mijn studietijd in Italië doorgebracht en intussen moet ik regelmatig voor zaken naar Italië, preciezer gezegd naar Turijn, de hoofdstad van Piemonte. (Een bericht van een zakenman op reis naar Italië)
Turijn, dat is Fiat, dat is een prachtig klassiek stadscentrum en het stamslot van het oude koninklijke geslacht van de Savoye.
Turijn is echter ook de grootste islamitische stad van Italië. Islamitische slagerijen zijn er hier net zoveel als de beroemde Tabacchi.
En er zijn ook vele schaduwkanten. Ten eerste de Via Nizza, direct aan het Stazione Porta Nuova gelegen. Een welluidende naam zou men kunnen denken. Maar helaas zit er meer verborgen achter de historische façades.Via Nizza was de plek waar ik voor de eerste keer persoonlijk mocht ervaren wat een No-Go-Area is. Het is nu enkele jaren geleden dat ik mij als nieuweling in Turijn, onwetend als ik was, in het gebied van deze goed gesaneerde oude gebouwen waagde.
Eigenlijk wilde ik alleen wat te eten halen, maar dat werd meer. Een kleine avonturentrip. Eerst registreerde ik ze alleen maar, de Arabische schrifttekens, maar twee minuten later werd ik al door hem lastig gevallen, de jeugd uit Marokko. Vreedzaam als ze waren dreigden ze me yoghurt in mijn gezicht te gooien, die eigenlijk als voorgerecht was bedoeld Mijn opduiken op weg naar de pizzeria moet hen waarschijnlijk hebben geprovoceerd. Welnu, de pizzeria was dichtbij dat was mijn geluk. Eén antwoord en ik zou een zeer intensieve ervaring met Arabische cultuur hebben opgedaan. Dichtbij en pijnlijk nog bovendien
Welnu, ik reis nog steeds regelmatig naar Turijn en kon mijn indrukken intussen nog uitbreiden. De hoofdsynagoge is een waar meesterwerk van architectuur, klassiek en tijdloos mooi. Maar helaas moet de politie constant voor het gebouw staan. Dit is zelfs niet eens het geval in München, de voormalige hoofdstad van de beweging in het antisemitische Duitsland. Een treurig beeld. Men zou kunnen denken dat de politie dat vast en zeker zou doen vanwege de fascisten. Maar hier vergist de waarde lezer zich. Een fascist zou hier geen twee meter ver komen. Via Nizza is dichtbij en dus ook de islamitische verrijking uit het noorden van Afrika. Bij deze vergissing blijft het echter niet: ik heb in mijn vijf jaar in Turijn niet één fascist gezien. Blijft slechts de treurige zekerheid over: antisemitisch zijn in Turijn alleen de moslims
Arabieren en Marokkanen, die niet alleen door zwarte handel op het Stazione Porta Nuova opvallen, maar zelfs een hele stadswijk onder hun controle hebben: Porta Palazzo (foto). Wie hier blank is, leeft gevaarlijk. Zelfs de politie gaat hier alleen nog maar met het Italiaanse leger op patrouille. Eén ding kunnen ze echter niet verhinderen: wie hier wil parkeren, moet een kleine bijdrage afstaan aan een paar aardige heren, die ook braaf met een aardig grazie dankjewel zeggen. Doet men dat niet, dan zitten er in het gunstigste geval krassen op de auto of zijn de banden lek gestoken. In het ergste geval vergaat het mensen die weigeren te betalen zoals die oudere dame, die vorig jaar door twee jonge moslims in elkaar werd geslagen. Afpersing van protectiegeld als culturele verrijking.
Zoals gezegd: de veel geciteerde maffia heb ik in al die jaren in Italië nooit gezien. De spuigaten uitlopende immigratie uit de Oriënt en haar bijwerkingen beleef ik hier iedere dag. Live, van heel dichtbij en zelfs voor een blinde niet over het hoofd te zien.