Wat zijn er weer een mooie teksten bijgekomen op de blog. Leuk om te lezen. Zelf heb ik het moeilijk om te schrijven momenteel, van mijn huistaak heb ik wel 7 à 8 versies schat ik, handgeschreven stuks inbegrepen. Uiteindelijk er toch maar 1 ingestuurd. Hopelijk brengt het mooie februariweer inspiratie voor de volgende huistaak. Marijke
Mijn zusje en ik , is het boek van Rina frank waar ik gisteren in de boekenwinkel niet kon aan weerstaan. Het eerste hoofdstuk al gelezen. Het leest vlot zoals verwacht. Rina en haar zusje Josepha groeien op in een Joods - Roemeense familie die in het begin jaren vijfytig naar Israël emigreerde. Josepha is intelligent en mag studeren, terwijl de mooie Rina voorbestemd is om een rijke man te trouwen. Maar Rina droomt ervan om net als haar zusje slim te zijn......... Ook het boek Katarakt heb ik gekocht. Violaine
Een lang leven om Geef me de ruimte, het Rad van fortuin, Tiomf van de verschroeide aarde, de Gouden dolk, en nog meer van die 'oude' jeugdboeken waar ik vroeger helemaal in verdween, nog eens te lezen. Onlangs heb ik Kruistocht in spijkerbroek nog eens met plezier herbeleefd. Sedert een paar weken staan een aantal boeken van in mijn jeugd in mijn spiksplinternieuwe boekenkast. Op de plank erboven staan pas gelezen en nog te lezen nieuwe boeken te wachten op mijn aandacht.
Een lang leven om nog veel plezante schrijf- en andere cursussen te volgen waar ik niet alleen nieuwe dingen leer, maar waar ik ook leuke en interessante mensen ontmoet.
Een lang leven om nog veel te lachen, ontroerd te zijn, te knuffelen, te schrijven, te slapen, te werken, te genieten.
Ik kijk haar na mijn kleine meid met haar lieve kleine lach wat wordt ze groot
Mijn gedachten dwalen af opnieuw leven in mijn buik na jaren van wachten en verlangen die zachte bolle buik de kleine stampjes, gekriebel in je buik
En dan op 9 februari klokslag 12.30 is ze daar haar eerste kreetjes de eerste blik ik neem haar dicht tegen me aan ons hemels groot geluk
Nu wordt ze al zeven de tijd gaat veel te vlug
Van paps bekomt ze alles met haar lieve kleine lach ook grote broer is gek op haar zijn grote hand haar kleine, een ijzersterke band en ik neem haar in mijn armen net alsop die dag
Gelukkige verjaardag mijn lieve kleine meid blijf altijd voor ons stralen en dat je vooral gelukkig mag zijn
Mijn goede voornemens boekenstapel is weer een boek lichter. Het boek; 'Voor ik doodga' is uit. Paar keer moeten slikken maar mooi. Volgende van de stapel is er één op verzoek van zoon 'Kruistocht in spijkerbroek' van Thea Beckman. Hij leest niet graag, behalve dit boek.
Vorig weekend bracht ik door in een jeugdherberg. Vanaf vrijdagavond logeerde ik daar samen met een groot aantal anderen die werken aan de musical "De rattenvanger van Hamelen". De leeftijd varieerde van 7 tot 57 jaar en ik behoor daar tot de oudsten. De sfeer zat er goed in met vrijdagavond kampvuur, zaterdagavond kwis en uiteraard heel veel repetities tussendoor. Bij het kampvuur viel wel op dat de liedjes die de oudsten kenden, helemaal niet overeenkwamen met de liedjes die de jongeren, vooral de tieners dan, kenden. Waar wij nog "Suzanne neemt je mee" kwelen, zingen zij "Mijn tele-Romeo". Moet allemaal kunnen, geen probleem. Slapen in een slaapzak op een kamer van 6 is ook een belevenis apart. De eerste nacht viel dat niet mee, de tweede nacht sloeg de vermoeidheid gelukkig toe en had ik een veel betere nachtrust. Overdag was er overal wel iets te beleven: repeteren, spelende kinderen of gitaar of dwarsfluitgeluiden. Keerzijde van medaille: nergens rust en dus een barstende hoofdpijn op zondagmiddag. Maar ik had het er graag voor over want de balans was toch overwegend positief. Mooie herinneringen, vooral ook aan mijn twee "toneeldochters" die van het knuffeltype zijn en hun "toneelmama" hiermee rijkelijk bedeelden. En mijn rol begint er in te zitten, mag ook wel een half jaar voor het optreden... Marijke
Ik voelde me deze voormiddag wat slapjes, maar met mijn kinderen was het nog een beetje minder. Ik heb verse kleren aangebracht, emmers uitgespoeld en teruggeplaatst op de strategisch beste plaats, extra knuffels uitgedeeld, dekens over zieke lijfjes getrokken, oogjes en neusjes afgeveegd, gezorgd voor de bevoorrading van water met en zonder druppeltjes. Ik hoorde het mooiste woord ter wereld een tiental keer teveel : "Mama ! Kom eens..." ; "Mama ! Breng je... ?"
Nu heeft de tv even mijn taak overgenomen. Alhoewel twee van de drie er al te oud voor zijn, passeerden de Teletubbies, Tweenies en consoorten hier al de revue en dat terwijl de jongste boven in zijn bedje droomde over snoepjes, oma's en koeken. De taken die ik voor vandaag voor mezelf gepland had, voerde ik deels uit (kuisen wegens vorige week te hectisch) en een deel stel ik noodgedwongen uit tot deze avond. Het zou wel eens een kort nachtje kunnen worden... Gelukkig is de berg strijk die soms Himalaya-allures aanneemt sedert eergisteren gereduceerd tot een duin type Hoge Blekker zodat die mijn aandacht even kan missen.
Als er kraamhulpen moesten zijn die tijd en zin hebben om het 60-jarige bestaan van de kraamhulp te komen vieren, dan ben ik beschikbaar. Ik heb koffie, koekjes, streekbier (voor als het een zware dag was), ijs, ...
Vermoeid, lichtjes verkouden waren de kinderen alweer aan vakantie toe. Voor het eerst blijft kleine man bij grote broers thuis, als ik ga werken. Gelukkig is dat alleen 's middags, maar het kriebelt in mijn buik of dat wel goed gaat. Een afsprakenlijst, voor alledrie, hangt aan de best zichtbare plek, de computer, om hem de structuur te geven die hij broodnodig heeft. Gisteren is alvast goed verlopen, al belde de puberzoon met de opmerking dat ik een foutje had gemaakt, maar ze hadden die al zelf samen opgelost.
Na een paar hectische dagen, genieten we allemaal op onze eigen manier van een recuperatie-zondag. Zolang ik achter glas genietend naar het zonnetje keek, had ik zin om een grote wandeling te maken, maar zodra ik buiten ging... Brrr. Dan is het beter bij de haard. Nog even genieten van het binnen-leven voor de lente echt komt en de kriebels me naar buiten lokken. De kindjes kijken naar een DVD die ze vorige week in de bibliotheek kozen. Van hieruit zie ik dat mijn jongste een stift bemachtigd heeft. Even ingrijpen...
Zo, potloden bieden een perfect alternatief voor mijn tweejarige. Ondertussen is de papa naar de zolder getrokken waar hij rustig nog wat schildert. Nee, geen schilderijen op een ezel met olieverf of zo, maar grondverf op de muren en het plafond. Hij maakt er een mooie kamer van voor mijn oudste dochter die met haar bijna-acht jaar al eens wat rust en privacy wil. Aan de andere kant durft ze niet gaan slapen zonder kleine zus die onderin het stapelbed slaapt... Nee, soms is het leven een beetje moeilijk met al die keuzes en de twee kanten van de medaille en zo...
Nog even over puberen. We hebben er een in huis : Vóór kerstmis keek ik nog op hem neer. Nu valt de schaduw van de donshaartjes die zijn bovenlip sieren over mij heen. Zijn voeten hebben inmiddels, hoop ik toch, met maat 44 hun einddoel bereikt. Ze lachen hem wel een beetje uit op school, om die slagschepen met daarboven te korte broeken. Een maatje meer glijdt echter nog van zijn tengere lendenen naar beneden. Dat vind hij allemaal niet zo erg, maar die verkoper in die schoenwinkel . Op zoek naar broodnodige nieuwe sportschoenen had zoon het probleem dat zijn voeten wel lang maar niet breed genoeg waren. Dramatisch voorstel van de verkoper, probeer het eens met damesschoenen! Had hij die maar gewoon gepakt. Kort geleden nog liepen we gezellig arm in arm te winkelen. Nu loopt hij voor of achter mij, bang om door een klasgenoot betrapt te worden. Onze nieuwe deuren kraken nu al verschrikt in hun hengsels na een driftige stormbui. Nee, is het eerste antwoord dat hij geeft. Mag ik op de computer, is zijn begroeting. Zijn voeten roffelen, liefst met schoenen, naar boven na een verhitte discussie. Tokio Hotel dreunt hun muziek ons huis in. Nu zingt zijn hese stem bij de tenoren en staat hij ook niet meer naast zijn ex. Zijn eerste emotionele pijnervaring is bijna gesleten. Gelukkig zijn ze nog vrienden en maken ze het elkaar niet te moeilijk. En knuffelen met pap en mam is weer in. Oké met papa begeleidt met de vraag voor computertijd en met mama als het bedtijd is. Maar ik voel me toch weer een beetje onmisbaar.
Nog even en ik heb er ook zo ene rondlopen. Ze wordt in april pas 8 jaar, maar ze lijkt bij momenten al veel groter. Figuurlijk dan want letterlijk lijkt ze ook al minstens een jaar ouder. Ze krijgt normaalgezien 1 EUR per week, maar meestal vergeet ze erom te vragen en vergeet ik het te geven maar ze krijgt tussendoor, maar niet te veel, al eens iets zoals een strip of zo. Misschien zou ik toch beter het systeem met de euro deftig invoeren zodat ze beter de waarde van het geld kan leren.
Ik heb een tijdje geleden gedurende 7 weken, 1 dag per week bezinning gegeven aan jongeren van 13-14 jaar en ik heb er veel van opgestoken. De ene heeft al zoveel meegemaakt waardoor hij/zij al veel rijper is dan de andere die echt nog een kind is. Ik denk dat de opvoeding ook een grote rol speelt. Sommigen mochten echt nog niks van hun ouders en waren nog supernaïef, anderen waren zo te horen bijna 'ballast' voor hun ouders en kregen naar mijn mening teveel vrijheid zonder begeleiding. Ik vraag mij dan af waar die mensen zullen belanden... De gulden middenweg tussen loslaten en controleren, tussen vrijheid en streng zijn, en heel veel geduld zullen wel de belangrijkste bouwstenen zijn zeker voor een goede opvoeding ? Ook vooral de communicatie 'onderhouden' lijkt me cruciaal. Als ze weten dat ze altijd terecht kunnen bij hun mama of papa, wat er ook op hun lever ligt, is belangrijk voor die gasten.
Nu moet ik afsluiten. Mijn jongste (van 2) heeft me nodig... Mama ben je voor altijd hé
Met een aanstormende tienerdochter in huis wordt de kans op discussies groter en groter. Eerste treffen vond plaats rond zakgeld. Dochterlief , net 9 geworden in december, krijgt 3 euro in de week. En zoals gebruikelijk wellicht: zij vindt dit te weinig, terwijl mama dit meer dan genoeg vindt. Tenslotte is het maar bedoeld voor kleinigheden, alles wat ze echt nodig heeft krijgt ze van ons. Ze vindt het wel erg onrechtvaardig dat ze niet een centje bijkrijgt voor een goed rapport en voor een goede les dwarsfluit . Haar redenering: ik heb altijd een goed rapport (wat waar is, want ze is een goede studente) en ik krijg daar nooooiiiiit iets voor. Maar wij vinden nu eenmaal dat je leert voor jezelf en niet voor geld. En nu zit ik dus met de gebruikelijke vragen: zijn wij te streng ? Hoe doen andere ouders dat ? Marijke
Help de blog dreigt stil te vallen, iedereen is druk in de weer met van alles en nog wat. Misschien kunnen de nieuwe schrijvers van de dinsdagavond ook op de blog komen? Tine? Ik zeg maar wat, met hoe meer we zijn hoe meer er geschreven wordt. Op die manier leren wij(Marc, Nico, Paulien...) kortom diegene die er nu niet bij konden zijn de anderen ook wat kennen. Net zoals het bij Daisy is gegaan. Wel moeten het mensen zijn die ook van schrijven houden net als wij, dat is de enige voorwaarde. Wie doet verder aan het verhaal? Nieuwelingen, voelen jullie je geroepen? Of Nico misschien, waar zit je Nico, geen zin meer in schrijven? We zien wel. Tot later!!
Nog twee mannen hebben de cursus versterkt! Stand vrouwen /mannen is nu 6/5. We kwamen de tweede avond dan ook niet rond met de verhalen en gaan morgenavond genietend verder. Degene wiens verhaal al gelezen/beoordeeld is mogen leren schrappen.
we zijn iets gaan drinken in een gezellig café en hebben bijna drie uur gepraat maar dat ging vlug voorbij in het begin dacht ik : neen, dit is niet mijn type ze is te klassiek, ook haar kleding was wat zo maar gaandeweg kwam ze op dreef en uit wat ze zei bleek ook dat ze soms rebels was maar met een goede inborst neen, het is een lieve vrouw
Het kriebelde in mijn buik toen vrijdagochtend de voordeurbel ging. Dat het een vrouw zou zijn maakte het voor mij minder spannend. Een romantische date? Geen sprake van. Of we elkaar dan toch een hele dag konden vermaken? An American in Belgium was ze. Overgevlogen met haar man, die voor twee weken in het Belgisch dochterbedrijf moest werken. De date was dan ook door beide collega-echtgenoten georganiseerd. Ze hield niet van shoppen, wel van cultuur en typisch Belgisch. Ze verbleven in een hotel in Gent, Brussel hadden ze al bezocht en Brugge was al bezet. We namen de trein naar Antwerpen. Voor haar al een onderneming, bij hen in Idaho gebeurt alles per auto. We bezochten al glibberend in de modder de dierentuin (en zagen nog een bekende). En daarna natuurlijk de diamanten, daar hadden ze zelfs bij hen van gehoord en ze wilde ze perse proberen. Enthousiast gingen we winkel na winkel binnen om te bewonderen en oorringen met een zo klein mogelijke diamant te proberen. De verkopers trokken al even enthousiast al hun argumenten uit de kast, totdat ze zei dat ze alleen maar keek. Tussendoor in een Spaans restaurant gegeten en de dag vloog voorbij. Op zondag trokken we nog een keer, met zijn allen nu een hele dag erop uit.
De nacht kruipt traag verder. Onverstoorbaar en in stilte. Terwijl jullie slapen. Ongestoord en in stilte.
De Groote Oorlog is voorbij. Zo dichtbij maar toch veraf. Ook daar is de stilte oorverdovend. De vrede eindeloos.
De Groote Oorlog. Nauwelijks een mensenleven geleden. En toch al bijna vergeten.
Wij leven ons leven. We denken dat dat belangrijk is. In feite stelt het niks voor. Het is gewoon onze Piepkleine Oorlog. Onze dagelijkse strijd om van het leven iets te maken Dat is ons recht en onze plicht.
Maar het stelt niks voor. Vergeleken met die Groote Oorlog. Nauwelijks op een boogscheut van waar we leven Zijn honderdduizenden mensen gekrepeerd En nog veel meer getraumatiseerd, verminkt,... Als beesten de dood ingejaagd.
Die Groote Oorlog droeg de kiemen in zich van nog meer onHeil Haat en vernedering werden neergeschreven in een verdrag en zorgden voor nieuwe haat en dood Die Groote Oorlog spuwde een monstertje uit Adolf Hitler Miljoenen andere kleine mensen lieten hem toe een Groot Monster te worden Samen ontketenden ze een Tweede Groote Oorlog.
Gelukkig zijn wij maar kleine mensen bezig met kleine dingen bezig met onze kleine vreugdes bezig doodgewone kleine fouten te maken
Geïnteresseerd in kleine mensen zoals jij en ik? OK, lees dan "Mijn kleine Oorlog " van Louis Paul Boon, Nobelprijswinnaar voor mij en voor vele anderen
Terwijl jullie je bezighielden met daten en griezelen, bezocht ik gisteravond een wijnavond. Thema: Sauternes, al dan niet begeleid door de gedoodverfde kandidaten: "Roquefort", "Foie Gras" en "Frangipane". Bij de diverse Sauternes bleek al ras dat er geen duidelijke overwinnaar was, maar als er dan toch gekozen moet worden, Sauternes het best wordt begeleid door een koud geserveerde artisanaal bereide Foie Gras. Roquefort is juist ja, te "fort" om de delicate smaak van Sauternes tot zijn recht te laten komen en frangipane ontbreekt alle troeven om de wijn te bekoren. Maar het allerlekkerst is wel een mooi vol glas met goudgele nectar "naakt" gedronken in goed gezelschap. Marijke
Zaterdag! Wat heb je eraan als je de dag alleen moet doorbrengen. De kids zijn er wel, maar toch. Mijn ventje die autofreak is , is naar Brussel. Ja het autosalon. Alhoewel we nog niet zo lang een andere wagen hebben kan hij het toch niet laten om er de ganse dag rond te dwalen. Ah, natuurlijk mag hij dat. Tis gewoon, in het weekend vind ik het net iets gezelliger als we met zijn allen samen zijn. Ben net terug van de basketwedsrijd van mijn zoon. Ze hebben gewonnen.Hobie speelt graag en toch behoorlijk goed zonder op te scheppen. Tis fijn dat ze sport doen. Een uitlaatklep is belangrijk. Zo, ik klaar nog wat kleine klusjes en zet me dan achter mijn schrijftafel. Dat is dan weer het voordeel van alleen zijn. Je kan schrijven zonder echt gestoord te worden. De kinderen lopen heen en weer naar vriendjes in de straat. Zij doen gewoon hun ding, en dat is prachtig. Tot later dan maar weer.
: 
. Op zoek naar broodnodige nieuwe sportschoenen had zoon het probleem dat zijn voeten wel lang maar niet breed genoeg waren. Dramatisch voorstel van de verkoper, probeer het eens met damesschoenen! Had hij die maar gewoon gepakt.
. Haar redenering: ik heb altijd een goed rapport (wat waar is, want ze is een goede studente) en ik krijg daar nooooiiiiit iets voor. Maar wij vinden nu eenmaal dat je leert voor jezelf en niet voor geld.
