Onlangs moest onze kattin Belle naar de veearts. Als kitten had ze al tandproblemen. Nu was het zo erg geworden dat de veearts een volledige gebitsverzorging absoluut noodzakelijk vond. Volgens hem waren de lympheklieren ontstoken, kon de ontsteking in haar bloed terecht komen als we langer wachtten en leed ze alle dagen pijn. Vooral dat laatste argument was doorslaggevend. We maakten dus van ons hart een steen, want zo'n algemene verdoving zag geen haar drie baasjes erg zitten. Onder het motto "reinigen als het kan, trekken als het moet" liet ik haar achter bij de veearts. Helaas bleek het tweede deel van het motto meer van toepassing. Nog lichtjes groggy van de verdoving en met enkel haar hoektanden keerde ze huiswaarts. Intussen is ze hersteld van de ingreep. Eten gaat nog altijd, zelfs harde brokken. En misschien is het mijn schuldig geweten/levendige verbeelding maar volgens mij voelt ze zich beter en eet ze beter. Gelukkig maar, want dat was wel het doel van de operatie. Marijke