Chocolate Moose
Foto

Ga ook eens kijken bij
  • Chocolate Moose : Foto's
  • Chocolate Moose : Muziek
  • Chocolate Moose : Boeken

  • Laatste commentaren
  • shahrahan (shahrahan)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sarmad (sarmad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • echoob (echoob)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • partchoob (partchoob2)
        op Residentieel wonen in het groen
  • ehdasgostar (ehdasgostar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • marjanhadad (marjanhadad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • poonehmedia (poonehmedia)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • atashmahar (atashmahar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • kolahdoozancarpet (kolahdoozancarpet)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen

  • Zoeken in blog


    Inhoud blog
  • Sex blijft een goede drijfveer
  • Pragmatisch vogelen
  • Soepzus en snoepzus
  • De poes piest
  • De kat kwaakt
  • Publiek bezit
  • Diep geloof in het broeikaseffect
  • Het blogcomplot
  • Wandelen op de Mier
  • Kloten koken
  • De nieuwe generatie
  • Staat er haar op?
  • Communicatie ad absurdum
  • Wuhu-huh! Huhuh! Huhu-huh! Wraaaaaaaaaah!
  • Het mysterie van de bijziende jodin
  • Speakin on ze feun
  • Muggenziften
  • Wachten op kleinkinderen
  • Pompen of verzuipen
  • Spitse vondst van 't gepoeste
  • Winston en de vettige bende van Van Slembrouck
  • In ruggenspraak met het vakbondsfront
  • Caroline Gennez in The Crazy Horse
  • Boys & Grills
  • Diep in het rood II
  • Diep in het rood
  • Keuzes maken
  • Obama in Duitsland
  • Huiveren in Sarlat-la-Canéda
  • Shakespeare iz ded
  • Ciao bella!
  • Residentieel wonen in het groen
  • Het koppig model
  • Het bewijs
  • Bedrijfswagen gevraagd

    If the future isn't bright, at least it will be colourful
    07-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Minimal disco

    Voor het slapengaan, drentelde ze nog wat in de keuken rond, op wacht bij de microgolfoven, tot die piepend zou laten weten dat het kersenpittenkussen(*) gaar is.

    Ik stopte mijn iPod onder haar krullen en drukte op play. Eerst pruttelde ze nog wat tegen -dat valt iedere keer uit mijn oren! Je weet dat je gigantische oren hebt, schatje, luister nou gewoon- maar toen kwam ze helemaal los.
    Het begon bij haar koppetje dat haast onmerkbaar van links naar rechts bewoog, van links naar rechts en terug met een klein huppeltje erin. Daarna begonnen haar schouders tegengas te geven voor de heupen, de bovenarmen bleven  tegen het lijf gedrukt, maar de onderarmen melkten een klein koetje.

    Zo stond ze daar, met gesloten ogen genietend, de zondagmorgen in dansend. Minimal disco om 1u20.

    Het intieme feestje ging nog eventjes door tot inderdaad de microgolf de aandacht vestigde op zijn narcistische zelf en het kersenpittenkussen. Ze opende de ogen en de droom hield op. 

    Mijn mooiste zondagmorgenherinnering sinds lang, in een nachtelijke keuken met fluweelwatten overgordijnen, op een soundtrack van Garland Jeffreys : Hail Hail Rock 'n' Roll.



    (*) Het zelfstandig naamwoord,  niet het werkwoord.

    Na dat pijnlijke voorval halverwege november met een wegschietende kersenpit en een kapot brillenglas is het werkwoord kersenpittenkussen taboe ten huize Zapmoose.
    Verder dan erdbeeszoenen gaan we niet meer.



     

    07-01-2008, 18:31 geschreven door Hill


    31-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kleine onverwachte geschenkjes
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Vandaag lag er voor mij een klein geschenkje klaar. Zomaar zowaar, op de trein, op het tafeltje vlak voor mij. Een metro-krantje!
    Voor een kwartiertje was de treinrit weer gered. Het zijn de kleine dingetjes die het hem doen.
    Soms is het geschenkje nog iets groter. Dan vind ik De Standaard of heerlijk heerlijk een verlebberd Storyboekje met allemaal vreselijk interessante mensen erin die ik niet ken.
    Eén keer vond ik On the Road van Jack Kerouac, in een lege coupé ter hoogte van Diegem. Eventjes voelde ik mij Dean Moriarty on acid.  

    Heel prettig is dat, zo eventjes een onverwachte meevaller die de treinreis van hot naar her net dat tikkeltje aangenamer maakt. Zo laat ik nu altijd mijn krant op de trein liggen, zodat anderen ook kunnen genieten van dat kleine geluk.
    Voor de rusteloze treinreiziger helpt ieder beetje. In tijden van nood en ontbering lezen helpt alles om de sleur te breken : een Sinterklaasgazetje, het Vlaamse en het Waalse metrokrantje, de reclamefolders.

    Daarom neem ik ook altijd onze ongeadresseerde publiciteit mee en verdeel die 's ochtends over de coupé's. Ter verstrooiing van de spitspoezen. Ter ondersteuning der pendelaar. 
    Zo neem ik nu al sedert een week lege Cornflakesdozen, uitgelepelde Yoghurt-potjes, pilcharddozen en bijsluiters van geneesmiddelen mee op de trein. Voor mijn medereizigers.  
    En morgen neem ik die lekke fietstube uit het tuinhuis mee, daar staan ook letters op.

    Ik ben een gever, ik ben een schenker.
    Ik ben een goed mens.

    31-12-2007, 16:24 geschreven door Hill


    26-12-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Neen !
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Eindelijk, na een goede maand afwezigheid wordt de Moose weer op gang getrokken. Heel eventjes verkeerde ik niet in de mogelijkheid om veel te schrijven, laat staan te posten. De vorige drie weken zat ik gestrand in een desolaat stationnetje ergens halverwege Charleroi-Zuid en Brussel-Zuid. Het kan gebeuren, de NMBS vond dat het zijn regeling moest omvergooien. 

    Maar neen, ik zal er niet over klagen.
    Ik zal niet klagen over het feit dat mijn enige rechtstreekse trein nu drie kwartier vroeger vertrekt, en de wekker mij, en meteen mijn bedgenote erbij, wakker bingelt om half zes. Neen,  ik klaag niet dat die trein er dan ook nog een minuut langer over doet. Ik klaag zeker niet dat die trein ook dagelijks acht minuten te laat is, ik klaag niet, want mijn vorige was ook altijd acht minuten te laat. Ik zal zeker niet klagen dat mijn trein huiswaarts nog vier minuten vroeger vertrekt, en dat dit plots ook geen rechtstreekse verbinding meer is. Ik klaag niet. Ook niet als blijkt dat ik maar vijf minuten heb om over te stappen en net omdat hij telkens acht minuten te laat is, ik die verbinding mis.

    Wat kan mij dat schelen dat de eerstvolgende verbinding een kwartier later een boemeltreintje is, dat halt houdt in elk nietig -stationnetje schreef ik bijna, maar hij houdt ook halt waar geen stationnetjes staan - parkeerterrein langs het spoor, waar in het avondlijke maanlicht, want ja, de maan schijnt al als ik huiswaarts keer, een verlopen, ruftige straathond tegen het verroeste karkas plast van wat eens een bushokje was. Neen, ik klaag niet. Ik klaag niet dat die trein overvol is, en ik de eerste drieënvijftig kilometer moet rechtstaan. Dan had ik mijn zitplaats maar niet moeten afstaan aan die blinde, hij kon toch niet zien dat ik geen bejaard blauwspoelige was met twee plastieken heupen. Neen, ik klaag niet dat mijn abonnementsgeld een drietal maanden geleden astronomische hoogten heeft bereikt, voor de prijs van een jaarabonnement koop ik makkelijk een kleine bestelwagen. Maar ik klaag niet dat het nu zo druk is dat ik mijn krant niet meer kan lezen. Ik klaag niet.

    Alleen die met haar rosse krullen en haar groene ogen, met haar lange benen en die lach, dat die niet meer op de trein zit, neen, daar kan ik niet goed tegen.

    26-12-2007, 21:23 geschreven door Hill


    26-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Te veel spinazie gegeten
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het is verbazingwekkend hoeveel ijzer een mens in zijn lijf heeft.
    Neem nu bijvoorbeeld die Spaanse toerist, met zijn deukhoed en zijn rossige baard, die net voor mij stond, in eenzelfde ganzenpas aan te schuifelen voor het Musée d'Orsay.
    Goed anderhalve meter was dat kereltje maar, maar dat was ruimschoots voldoende om hem de toegang tot Monet en vrienden te ontzeggen ; hij geraakte maar niet door de metaaldetector.

    Teveel spinazie gegeten blijkbaar, de scanner bleef maar sputteren en dringelen, hoe goed de man ook zijn zakken doorzocht. Stiekem moest ik wel gniffelen, hij raakte niet door de detector terwijl -ik zag dat zo- het natuurlijk zijn bril was die de waarschuwing veroorzaakte. Het mannetje ging even opzij om geen verdere filevorming te veroorzaken en toen was ik aan de beurt.
     
    Een zenuwslopende rinkel deed elk vezeltje in mijn lijf trillen. Zo'n geavanceerd apparaat, kunnen ze daar geen zoemer opzetten in plaats van zo'n aftandse schoolbel ? Zoemer of geen zoemer, ik moest terug.
    Eigenlijk had ik het wel verwacht, mijn broekzakken had ik niet leeggemaakt. Ik diepte achtereenvolgens op : de sleutels van het hotel, de sleutels van mijn appartement (waarom heb jij die nu bij, geen idee, ze zitten nu eenmaal in die broek), een aansteker, het slotje van de pingpongtafel (jaja, ik weet het), twaalf zakdoeken (twaalf, je weet hoe ik ben als ik een verkoudheid heb, schat, a-tchie), twee bolletjes zilverpapier, een doosje frisse muntjes (WinYourClient2006) en een Ikeapotloodstompje (Is grafiet ook geen metaal ?) Drrringggg!!!
    Mijn jas, de ritssluiting van mijn jas, jas uitdoen, drrringggg!!! Mijn broeksriem, mijn broeksriem uitdoen... Neen, deed de securityman langs de andere kant, een vervaarlijk kijkende neger met het formaat van Hulk Hogan in maatpak. Neen, de riem moet niet uit. Dus ook mijn schoenen niet ? Neen. Drrringggg!!! Komaan jong? Ah, maar natuurlijk mijn portefeuille. Drrringggg!!! Wat nu nog ? Zap stond al een kwartier in het lang en het breed aan de goede kant van dat duivelse apparaat haar flamingo-imitatie ten beste te geven,  wapper wapper zwaai zwaai, met haar vol metalen handtas waar het apparaat niet eens op reageerde.

    De pocketspanjaard wist het ook niet meer, het was trouwens een Portugees meende ik nu uit zijn gebrabbel op te maken.
    Ik wees naar mijn tanden : Plombage ?  Amalgame ?
    Nonnonnon
    , deed de neger, ondertussen ook hopeloos wanhopig.
    Poches Poches Poches! kreet hij.

    Het blijft een merkwaardig taaltje dat Frans : posjposjposj. Zo roepen wij onze kat. Ze heet wel Poes, maar ze hoort niet zo goed aan één kant. Vandaar. Posjposjposj.
    Maar mijn pochen zijn leeg, gebaar ik nog, kijk maar! En valt daar mijn polshorloge niet uit mijn binnenzak zeker. Mijn polshorloge dat ik al sedert maart in die binnenzak zitten heb, omdat het naar de horlogemaker moest. En dat was ik ondertussen al zeven maand glad vergeten. Hèhè. Ahum.
    Vooruit gebaart de securityreus nerveus, vooruit, hij wenkt met een metersbrede armbeweging. Avancez, please.

    Musée d'Orsay het is zeker de moeite waard. Als je gaat, groetjes aan de uitvouwneger.
     
    Wist je trouwens dat een zwarte die rood wordt, paars uitslaat ? 

     

          
       

    26-11-2007, 21:05 geschreven door Hill


    23-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Paris le paradis
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Parijs het Paradijs. Amai mijn oor.
    Paradijs voor masochisten misschien, of voor die rijke stinkers die winkelen gaan in Les Galeries Lafayette, daar waar het gajes hun Mercedes 600 half op de stoep achterlaten, met de vier pinkers op, een Mercedes of Bentley met gele CD-nummerplaat met draaiende motor en gehandschoende chauffeur.
    Voor die mensen is Parijs misschien het paradijs. Voor die Chinees ja die op de op een na hoogste etage zijn persoonlijke verkoper de opdracht geeft die Mingvaas uit de Rue Mogador, Paris aan te kopen en naar China te exporteren.
    Parijs, paradijs voor wie geld heeft. En voor wie de Parijzenaar in arrogantie kloppen kan. 
     
    We waren nochtans gewaarschuwd, het stond in mijn Trotter. De doorsnee Parisien ziet de doorsnee toerist als een noodzakelijk kwaad dat met de wortel uitgeroeid moet worden, niet alvorens er zoveel mogelijk geld uit te kloppen. Dat is de doorsnee Parisien. Er zijn er dus ook ergere. Wij, de naiëvelingen, dachten dat het wel zou meevallen. Driewerf hélas! 
     
    Het viel eigenlijk nog mee, tot we op de stoep van het station aangeklampt werden om een aalmoes te schenken. En daarna nog eens, en dan nog eens, en dan nog eens, en nog en nog en nog... Hiermee valt te leven, kom op, die mensen kunnen daar ook niet aan doen. Met die mtv-rapklonen die ons de toegang versperden naar de Sacre Coeur en ons persé een kleurig lintje willen aansmeren al heel wat minder. 
    Maar dat is allemaal kinderspel, vergeleken bij de bediening die de buitenlander naar zijn hoofd geslingerd krijgt in de bistrots en restaurants. Lees verder en huiver.  
     
    Na een uurtje of drie ronddwalen door het pittoreske Montmartre met zijn Sacre Coeur als blikvanger, begon iets links van mij doordringend te brommen, een zwaar geloei bijna, alsof een vrachtwagen uit de vroege jaren veertig zijn zware dieselmotor tevergeefs trachtte te starten. Het bleek mijn vrouwliefs maag te zijn. Om verder onheil te voorkomen, we werden al aangestaard door miljoenen japanners, zochten we een eethuisje. We vonden een gezellige Crêperie, met een interieur dat zo uit Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain gejat kon zijn. 
     
    De ober kwam, we bestelden en binnen het kwartiertje werden we bediend. Zij een hartige pannenkoek met hesp en kaas en ik er eentje met gebakken aardappeltjes bij. Het smaakte. Zoveel zelfs dat we besloten er een dessertje bij te nemen, een zoete pannenkoek.
    De kaart werd er bij gehaald en we vonden een menuutje bestaande uit hartige pannenkoek, watertje, zoete pannenkoek en koffie. We bestelden en plots kon dit niet meer. Ja, apart wel, maar niet meer tegen de combiné prijs. Ik probeerde even aan te dringen, heel beleefd, en prompt werd de menukaart uit onze handen getrokken : C'est la même chose en Allemand, en Anglais en Espagnol : on n'est pas de marchand de tapis ici. De rekening werd naar ons hoofd gegooid et voilà, de eerste ontmoeting met de Parijse horeca was een feit. We waren te perplex om te gaan lopen. Waar kwam die plotse woedeuitbarsting vandaan ? Het restaurantje was te nauw om er snel weg te komen, dus we hebben maar betaald. Dit was de eerste keer, het werd jammer genoeg niet de laatste keer.
     
    Een volgende keer werden we afgeblaft toen we niet snel genoeg (we hadden drie tiende seconde geaarzeld) reageerden bij het aanvaarden van de chocolat chaud, en de bestelling werd ons letterlijk op de tafel gegooid. Het Hollands koppel dat net na ons plaats nam konden we nog waarschuwen en wegjagen. Ze namen het prettig gelaten op : Nou, wij laten ons niet ssjjagrijnig maken! Het leedvermaak was geheel aan onze zijde toen we de afrekening (briefjes en muntjes, lekker veel en kleine) in onze nog niet helemaal lege tas koffie sopten en de plaat poetsten. 
     
    Parijs een paradijs, ja misschien wel, alleen jammer dat er Parijzenaars wonen.
     
    Voilà, het moest er even uit, waarmee dan meteen de enige ergernis over de vakantie uit de weg geruimd is. Claire et nette.

    23-11-2007, 19:22 geschreven door Hill


    22-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Met het lief op schoolreis

    De rugzakken stonden in het halfduister te wachten op de overloop. Het was 5u45. Bovenop haar rugzak zat de rosse kat, op die van mij, Poes. Ze beseften nog niet dat ze de komende vier dagen voor hun maaltje afhankelijk zouden zijn van de goeie wil van de buurvrouw.
    Want de baasjes, die gaan met verlof.

    Een snelweggekauwd ontbijt en een autohobbeltje later zaten we op de trein, richting hoofdstad. Een beetje mismoedig keek ik door het raampje (ben ik dan al eens met verlof, spoor ik dezelfde weg als tijdens een doordeweekse werkdag, alleen nog vroeger), maar zij vond het fantastisch.
    Ze begon haast te wippen van extase toen de koffieman zijn duwkarretje het gangpad binnenrolde. De geur van vers gemalen koffiebonen prikkelde onze appetijt en maakte het zonnigezondagmorgen gevoel in ons wakker. Geen sinecure, want het was zaterdagmorgen, regenachtig en uren te vroeg. Koffie! Kun je koffie krijgen op de trein ? Waaaw koffie ! Ze gilde de coupé bij elkaar.
    Op Nederlandse treinen (hij kwam van Amsterdam) kun je inderdaad warme dranken krijgen, schat. Mmmm, koffie lekker lekker lekker, dit is echt vakantie! Ik bekeek haar even meewarig, zeer tersluiks, en bedacht dat ik die meid toch wel heel graag zie.

    We bestelden twee koffietjes. Blij als een kind nipte ze van haar kartonnetje. Ik dacht zelfs dat ze even de ogen sloot bij het smaken, als een luie genietster op een bank in een zomers park.
    Ik wees haar door het beregenspatte raampje de enkele bezienswaardigheden; kijk hier heb ik nog gesolliciteerd, en hier, in dit flatgebouw heb ik nog gewerkt. Daar, onder die toren is een lekker restaurantje... tot zij me plots onderbrak en ergens halfweg Vilvoorde en Brussel-Noord naar de hemel wees. Kijk, kijk! Een vliegtuig!!!

    Met het lief op schoolreis.
    Heerlijk is het om erop uit te trekken met een opgewonden reisgezel, zo eentje waar de kinderlijke vrolijkheid vanafspat. En had ik geweten dat ze al zo enthousiast zou zijn over koffie in een bekertje en een vliegevlerk van anderhalve centimeter, ik had zoveel moeite niet moeten doen om de reis te plannen. Een bakkie troost en een DVD van La Grande Vadrouille had het blijkbaar ook gedaan.

    In Brussel dan werd het menens. Daar verruilden we onze IC-trein voor een andere IC-trein, eentje die Brussel rechtstreeks verbond met 't buitenland, joehoe! Beware of Pickpockets zei het bandje in vier talen. De Vlaamse vrouwenstem was het aangenaamst. Ze klonk heerlijk kinderlijk vrolijk, met een verborgen gibberlachje achterin haar keel. Haha.

    Aan tweehonderd vijftig per uur zoefden we door het landschap. De koeien stonden erbij en keken ernaar.
    Niet eens anderhalf uur later bolden we het Paradijs binnen.
    Of toch tenminste iets wat er op rijmde.

    En daar beleefden we natuurlijk heel wat avonturen, te lezen de komende dagen op De Moose (kwestie van het lezersaantal weer wat aan te zwengelen na de bijna twee weken stilte).



    22-11-2007, 21:51 geschreven door Hill


    08-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Schenofrene scheve schabben
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ze stond een beetje scheef, leunend tegen een marmeren bijzettafeltje, halverwege het magazijn.
    Het magazijn stond volgestouwd met spulletjes die het prima zouden doen in een vroege Hitchcockfilm over een landhuis eind negentiende eeuw : plafondhoge kasten met groene ruitjes gezet in donker, bijna zwart hout, monumentale notarisbureaus, vuil-tinnen goden vastgevezen op spekstenen sokkels, olifantentanden met koperen sluiting als drinkhoorns uit de Pfalz, opgezette schildpadden en een houten paspop zonder armen noch benen, hoofdloos ook, op kapstokvoet. Die paspop zou later, tegen het einde van de film, het decor vormen van een huiveringwekkende scène gefilmd in clair-obscur.

    De kast trok meteen onze aandacht, waarom was niet duidelijk, misschien wel net omdat ze scheef stond. Ze kreeg iets droevigs, dat haar statigheid ondermijnde. Iets droevigs dat in onze eetkamer wel eens tot een charmante toets kon verworden. We kochten ze.
    De loensende kleerkast staat nu schattig te wezen in onze eetkamer. Zo zijn wij.

    Alleen is een kleerkast te schabbenarm om als servieskast dienst te doen.

    Een plooimeter werd geleend, vreselijk plastiekerige dikke zwarte lijm in een drukpistool eveneens, en de planken kochten we zelf in de plaatselijke Gamma.

    Het was een zondagnamiddag in oktober, dé ideale dag voor klusjes. Ik schoot in een versleten spijkerbroek, lijmpistool losjes aan de broeksband. Ook het T-shirt leek nergens meer op, te stevig om als stofvod te verknippen, maar te verschoten om ooit nog aan te trekken. (
    Oudste dochter : Waaw, wat een leuk T-shirt! - ik leer het nooit).

    Ik had een theorietje uitgedacht zodat ik met een minimum aan meetstreepjes en latgefriemel de schabben waterpas erin kon hangen. Ik zal geen moeite doen om het uit te leggen, ik snap het zelf nauwelijks.
    Het eerste schab kwam erin te zitten en het zat meteen scheef. Het was geen hoek van 45 graden, maar toch wel bijna. In de waterpas erbovenop bleek het luchtbelletje nochtans parmantig tussen de twee streepjes te dobberen. Hoe kan dat nu? Het antwoord was even simpel als ontnuchterend. Mijn hoofd stond scheef. Het schab stond wel recht, alleen de rest van de kast was schuin. Maar dat wisten we toen we ze kochten. Alles onder controle dus. Héhé.
    Mijn plannetje werkte, alleen had de lijm een halfuur tot driekwartier droogtijd nodig. De middag bestond aldus uit : vier steunpunten lijmen. Aflevering van 'In de Gloria' bekijken, schab plaatsen en opnieuw vier blokjes kleven. Konden we dan niet alle blokjes tegelijk kleven? Neen. En ik schreef het al eerder, mijn systeempje valt niet uit te verklaren.

    Na vier uur was de kast schabklaar alleen...

     
    Jullie, ja jullie, die menen mij te kennen!  Schaam jullie ! Jullie allemaal, zonder uitzondering ! Geef maar toe, jaja, geef maar toe, dat jullie hier nu verwachtten dat er iets ongelooflijks verkeerds zou lopen, dat mijn legendarische onhandigheid zijn  humoristisch hoogtepunt zou bereiken in dit bravourestukje, dat het onderlinge guerilla-gevecht tussen mijn twee linkerhanden dit opus magnus der schabbenkunst zou herleiden tot een versplinterde stapel aanmaakhoutjes voor de open haard.

    Ik moet jullie teleurstellen! Mijn  onhandigheid is inderdaad niet meer dan een legende, zorgvuldig persoonlijk door mijzelve gecultiveerd : ingezaaid, begoten en bemest, daarna zelfs bewierookt, en dit alleen als erectie van een versterkte Vaubangordel ter bescherming mijner zeer acute en somtijds bedreigde luiwammesheid.

    Valt dit nogal eens tegen, jullie, nietwaar?  Ha!


    alleen... de linkerkastdeur kan niet goed meer  dicht, en bompa's waterpas plakt zo.

    08-11-2007, 14:26 geschreven door Hill


    02-11-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoogtepunt van de week
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vrijdag :
    Krulzapje mag naar een verjaardagsfuifje, van 19 tot 22u, bij haar vriendinnetje Yomi. Vriendinnetje Melissa wordt daar dan opgepikt en thuis afgezet.
    Zoonzap is stoer genoeg om zelf met de fiets naar de atletiek te baggeren.  
    Daarna volgt het hoogtepunt van de dag : frietjes!

    Zaterdag :

    Krulzapje wordt op de dansschool afgezet en even later weer opgepikt. Tussendoor bezoeken we de bompa en de bomma met een hinnikende Minizap.
    's Namiddags wordt Krulzap bij een ander vriendinnetje (Shana) in Nederland afgezet voor een  Halloween feestje. Ze blijft er slapen en slaagt er terplekke in om haar verblijf te rekken tot maandagmiddag.
    Puberzap nodigt vriendinnetje Olivia uit om te blijven slapen.
    Minizap vraagt buurmeisje Noemi om te blijven slapen.
    Minizap, Zoonzap en buurmeisje worden gebracht en gehaald van de Chirofuif (van 19 tot 22uur).

    Zondag :

    Minizap wordt tot aan de scouts gereden en twee uur later weer opgepikt.
    Ondertussen nodigt Puberzap een ander vriendinnetje (Sydney) uit om te blijven slapen.
    Buurmeisje Noemi komt spelen met Minizap, Buurjongen Mathias komt spelen met Zoonzap.

    Maandag :
    Zoonzap gaat slapen bij Buurjongen.
    Buurmeisje komt slapen bij Krulzap en Minizap. En passant nemen ze alle drie samen een bad.

    Dinsdag :
    Zoontje Yorick van vriendin is blijven slapen bij Zoonzap, 's ochtends komt buurjongen Mathias mee spelen.

    Woensdag :
    Krulzapje blijft slapen bij tante Nadia en halfnichtjes Sharice en Naomi.
    (Waarom moeten al die kinderen van die exotische namen hebben? Wat is er nu mis met een goeie oude 'Abel' of nog een 'Raoul' ?)
    Minizap en Zoonzap en zelfs Puberzap worden aan de bibliotheek afgezet. En teruggebracht, met een stapeltje boeken. Zoonzap komt thuis met een hoopje griezelige Horowitzen, Minizap is in haar paardenfase en -kijk, het is toch mogelijk om een uur te overleven zonder chat, sms en puistengegiechel- Puberzap verdiept zich in Kruistocht in Spijkerbroek.  
    Buurmeisje Karen belt en vraagt of Minizap wil komen spelen waarop Minizap er prompt naartoe galoppeert.

    Donderdag :
    Gaan zwemmen en sauna'en met Zoonzap en Minizap. Daarna nog naar de speeltuin, maar wegens overvol wordt dit plan ter plaatse afgeblazen.
    Puberzap wou niet mee omdat twee vriendinnen (Olivia en Evy) langskwamen. Krulzap, nog steeds verhuurd aan tante Nadia vermeit zich met een partijtje bowling. En hey, daar komt buurmeisje weer met haar tandenborstel. 

    Overgiet deze agenda nog met : de aankoop van een kleerkast bij de tweedehandswinkel, het kiezen, onderhandelen en bestellen van gordijnen, een natuurwandeling, een Halloweenwandeling, een rondje Gamma, het ombouwen van die kleerkast tot servieskast door het inpassen van vijf op maat te zagen schabben, het plannen van een -ik moet er even tussenuit-reisje, de dagdagelijkse beslommeringen, een voltijdse werkweek voor Hill en het gevolg laat zich raden : 

    Vrijdag :
    Mamazap zijgt opgebruikt neer in de zetel, Hill zet zijn werkweek verder en trekt dus Brusselwaarts.

    En dan zegt Zoonzap :
    Eindelijk is het vrijdag en kunnen we naar papa. Want daar zijn het frieten!

    02-11-2007, 20:00 geschreven door Hill


    31-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Roos
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Alvorens naar bed en dootje te doen,
    de tanden te poetsen, daarna nog een zoen
    een voorlaatste plas, ik hou me niet wakker,
    doet zij nog voor mij een roos van acker.

    Daarna ook een heks, een Habsburger, een vis,

    die vrouw van Danone en Suske en Wis.
    En ik, wel ja, ik doe een Jerom,
    ik lach eens schaapachtig en kijk oliedom.

    Ze grijnst in de spiegel, ze trekt nog een smoel.

    Ik doe Elton John, maar zonder gevoel.
    Kim Basinger zij en ik dan vier apen,
    we proesten het uit - 
            - sssssst, de kinderen slapen!


    31-10-2007, 19:00 geschreven door Hill


    26-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zeer zedig
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Weer stond ik voor het loket van de burgerlijke stand. Een mens moet iets doen met al zijn vrije tijd natuurlijk. Het is een hobby gelijk een ander, meneer. (Euche euche). 

    En weer stond ik in een immens lange rij. Met vierhonderd anderen. Het waren trouwens dezelfde vierhonderd van de vorige keer. Dat weet ik wel zeker want toen ze mij in de mot kregen, begonnen ze te gniffelen. Zo van -dat is die daar van de vorige keer, die met zijn rare naam. Hoe heette hij ook al weer, het was iets steenouds, Elvis of zo, of Jahweh. Of... Abraham? Ja dat was het! Abraham.
    Ocheregot.
     
    Ik negeerde de verzamelde goegemeente en spiedde vanachter hun ruggen of de hangplant er ook weer was. Ja hoor, uiteraard, vandaar de rij.
    Gelukkig zijn niet alle ambtenaren hersendood. Naast een gros suffende slomelingen, zure zeiksnorren en de obligate zenuwlijer met doorligwonden, kun je heel soms ook op een aardig exemplaar stoten. Zo eentje met nog bewegende ledematen en ogen met een vonkje leven erin. In Zapdorp hebben ze er zo een paar. Okee, eentje van die bewegenden is een homo met een hazenlipje, maar die mens is tenminste wel aardig. Maar in Zapdorp hebben we zelfs een ravissante blondine zitten (ze leest mee, vandaar).
    En wat meer is, ik ken haar persoonlijk, jawel. Ikke. Ik heb haar zelfs ooit één van onze katjes verpatst : Prinske (formerly known as Acey "Killingmachine" Houseshredder). Prinske dus. Ach. 
    Nou ja, eerlijk is eerlijk, het is eigenlijk een vriendin van mijn nog veel ravissantere blonde wederhelft (ze leest ook mee en staat bovendien net nu achter mij mee te lezen). En zo ik dus ook. Waarom wij dan verleden week niet onmiddellijk naar haar waren toegestapt ? Zij 'doet' de huwelijken, en huwelijk vinden wij net te goed rijmen op gruwelijk. Samenwonen is al griezelig genoeg.
    Vanuit mijn rij probeerde ik haar blonde kopje te onderscheiden tussen de dossierkasten, ficusplanten en kopiemachines. Zoek Wally. Maar dan in het echt. En in drie D. 
    Ik zag ze, in een hoekje. Ze zat voorovergebogen één of ander dossier te bestuderen. Of ze deed alsof, dat kan ook.
    Even deed ik een halfslachtige poging tot wuiven, maar ze zag me niet. Het enige zichtbare effect was een bloedneus bij degene die dichtst bij mij stond. Hij droop af met een heel flauwe woordspeling. 
     
    Het werd dus eenzaam wachten. Ik schatte de afstand tot de comptoir in tijd en berekende dat ik de eerste uren niet aan bod zou komen. Om geen overtollige energie te verliezen schakelde ik mezelf in sluimerstand en staarde als een overgedoseerde junk naar een vochtplek op het plafond.
    Ik werd alleen gewekt door de parapluprik van het heertje achter mij, of door pechvogels die plots doorhadden dat ze in de verkeerde rij stonden en net langs mij heen naar de groendienst moesten.

    Het werd dinsdag, het werd woensdag, het werd donderdag en plots werd ik gewekt door blondkopje. Ze boog zich voorover naar mij toe en ik zette een stap naar achteren om ze vrije doorgang te geven naar het andere loket. Haar klappende kus ontplofte in het ijle.
    O, zei ik nog, ik dacht dat je hier door wou... Ik deed de tomaat en vierhonderd Zappenezen hadden weer iets te gniffelen.  
     
    De zon kwam al op toen ik eindelijk in het bezit was van mijn verlangde formuliertje. 
    Bewijs van goed gedrag en zeden.

    26-10-2007, 20:12 geschreven door Hill


    22-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Belachelijk Wettelijk
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    De ambtenaar had er duidelijk geen zin in. Hij speelde verveeld met het witplastieken bordje met daarop 'burgerlijke stand'. Hij liet het flapperen zoals je soms met een meetlap doet en bestudeerde met holle ogen een vetplant aan het einde van de gang. Uiteindelijk vond zijn linkse hersencel zijn rechtse en die vonk was net genoeg om met een hoofdknik aan te geven dat het onze beurt was.
    Wij knikten hem bemoedigdend toe, maar die man had een te zwaar leven. Hij reageerde als een gecremeerde. Nauwelijks.
     
    Wij, die hét nieuws van Zapdorp en bij uitbreiding van heel Noordelijk België bij ons hadden, popelden ons haast purpel. 
    Wij willen graag wettelijk samenwonen! Ik riep het zo goed als ìn zijn oregaatje, ook al was die vent klinisch dood dan nog kon hij mij niet negeren (om helemaal zeker te zijn zorgde ik zelfs voor een beetje extra spuug).
    Zijn antwoord was even verrassend als eenvoudig. Meneer slaakte een secondenlange zucht. En zweeg.
      
    Gij moet niet zuchten, wij zijn het die moeten zuchten! Oelewapper. Plakwaaier. De laatste twee woorden kon ik bijtijds inslikken. 
    Zijn mechaniekske kraakte even en plots kwam hij in actie! Hij rommelde wat door zijn paperassen en besloot toen iets af te printen. Behulpzaam was hij anders wel. Hij hielp een collega met de printer, hij nam nog twee telefoons op en vervolledigde en passant een ingewikkeld dossier over inschrijvingsformulieren waar junior bediende niet uit geraakte. Alleen jammer dat hij nu eigenlijk met ons bezig was.

    Al bij al viel het nog mee. Na een dik kwartier kwam hij eraan met onze akte. Hier tekenen aub. Onze namen stonden er voluit, ook de tweede en derde voornaam.
    Hill Abel Maurice McGraw stond er. Zapnimf bekeek tersluiks mijn naam en schoot in een funderingscheurende lach. Abel! Wahahahaha. Al wie Zapnimf al eens levend heeft meegemaakt begrijpt wat ik nu bedoel.

    Abel bleek een zeer humoristische naam te zijn voor Zap. Sommige mensen vinden echt alles lollig. Abel, wahahahaha, kan ik nog veranderen van gedacht riep ze naar de ambtenaar. Vierhonderd wachtenden na mij keken ons aan. Ik en mijn wettelijk samenwonende. Abeltje. Ik probeerde haar nog tot bedaren te brengen, dat het niet op zijn Hollands wordt uitgesproken maar op zijn Frans : A-Bèl.
    Het was nu helemaal naar de boeme. Ze kwam niet meer bij, al gierend en grollend mocht ik haar de trap afdragen.
    Telkens ze even bedaarde riep ze 'Abel' en zo zwengelde ze zichzelf weer op gang. Ik persoonlijk vond het maar matig grappig.
    Stop toch eens met lachen, kijk liever naar jezelf : RAOUL, sneerde ik. Het kan altijd erger.
    Het kon inderdaad nog erger. Dat mens kon dus nog harder. Ze stuiterde van de trap, vibreerde twee ruiten van de bibliotheek aan morzels en hapte piepend blauw aanlopend naar adem. Het was bijna wijlen Zapnimf Betty Raoul.
     
    Abel en Raoul, wettelijk samenwonend. De start was alvast denderend humoristisch. Voor Rajjul. En de vierhonderd wachtenden achter ons.

    22-10-2007, 20:50 geschreven door Hill


    15-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nooit meer dokter
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het was nog mistig, een beetje treurig weer zelfs, maar toch kon je merken dat het tegen de middag heerlijk zou worden. Een kleuterzonnetje peuterde al voorzichtig aan de dauwgordijnen en het was slechts een kwestie van kwartieren voor de nevelslierten zouden plaatsmaken voor een kraakfris hemeltje.

    Ik trok mijn kraag hoger en stapte blijgemutst door de stad, mijn pendelstad, mijn tijdsverdrijf tussen twee slechtaansluitende treinverbindingen in. Mijn tijdsverblijf.
    Een ochtendgeur woei me tegemoet : koffie met beboterd (échte boter) brood en sparrennaalden. Mensen haastten zich alle kanten uit, maar merkelijk trager toch dan tijdens de week. Een obligaat wielerpeletonnetje fietste de koffieslierten uit elkaar en verving die door die merkwaardige mélange van kamferolie en Duvel.
    Zo is de zondag.

    Ik keek op de klok aan het belfort. Nog meer dan twintig minuten. Bij een haast verborgen kiosk kocht ik de krant. Een zondagskrant, eentje met vele kleurenfoto's erin van vallende voetballers en over de meet flitsende fietsers. Foto's over totaal onbelangrijke spelletjes, maar met zoveel emotie en karakter erin. Om die ene close-up van die tuimelende voetballer, het gezicht vertrokken van verrokken pijn, daarom koop je die krant.
    Ik rekende af, vroeg en kreeg een zakje en la madame du tabac stopte er nog een gratis boek bij ook. Hier, voor u, zei ze. Ik bedankte, haastte me naar de trein en hobbelde vredig de zondagzon tegemoet.

    Het boek was ik al helemaal vergeten toen het de volgende dag weer opdook bij het opruimen van het rugzakje.
    Het was een blauw boek, lijvig, met harde kaft. Medische familie encyclopedie stond er op. Ik bladerde naar achter : 512 bladzijden! Ik wist niet eens dat er zoveel ziekten bestonden!

    Ik toonde het de vriendin, kijk, nooit meer een dokter hoeven te betalen, alles staat hierin!
    Mijn vriendin, vooral praktisch als het niet nodig is, neemt het bewuste boek ter hand, bekijkt slinks de cover en witst droger dan een zeemvel in de Sahara : Hopelijk krijg je dan aambeien, dit is alleen deel 1, van aa tot arm...

    15-10-2007, 21:40 geschreven door Hill


    05-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als een konijn in een cabrio
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Weer al eens vrijdag, wat vliegen die weken.
    Vrouw leest de Humo, man leest de krant. Vrouw droomt weg en schiet dan in de lach.

    - Wat ben jij grappig!
    - Huh ?
    - Gisteren, bij jouw opmerking tijdens de toneelvoorstelling, toen ik de slappe lach kreeg. Toen was jij grappig zeg.
    - Nou, zoooo grappig was ik toch niet ?
    - Jawel, jawel, je was grappiger dan grappig.
    - Maar jij was nog veel grappiger.
    - Neen neen, jij bent zo grappig als die mop van dat konijn in een cabrio.
    - Maar jij bent nog veel grappigerderder, jij bent zo grappig als die struisvogel in tutu die het zwanenmeer danste.

    - Okee, okee, je hebt gewonnen. Ik ben de grappigste. Rijd jij dan...
    - How how, ik rijd helemaal nergens heen, we zijn op dieet, remember?
    - Oeps, da's waar. Weet je, eigenlijk was je ook helemaal niet zo grappig.

    05-10-2007, 19:17 geschreven door Hill


    04-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als een long
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Donderdagavond, de kroost is op tweewekeljkse vakantie naar hun papa. 
    Man zit in de zetel. Vrouw komt er zich tegenaan schurken. Gezellig.
     
    - Zeg...
    - Hmmm?
    - Ik zie je graag.
    - Ik zie je ook graag.
    - Maar ik zie je toch grager. Ik zie je zo graag dat ik wel helemaal in je zou kunnen kruipen.
    - En ik zie je zo graag dat ik je zou kunnen opeten, zonder ketchup of mayonnaise of zo, zo graag zie ik je..
    - Jaja, kan wel zijn, maar ik zie je zo graag als... als... als een long zuurstof graag ziet! Dat is pas graag zien, niet ?
    - Okee okee, dat is inderdaad graag zien, als een long zuurs... Huh ?
    - Tsja, het is niet gemakkelijk om te zeggen hoe graag ik je graag zie.
    - Laat mij eens proberen : ik zie jou zo graag als... een stuk chocolat!

    - Okee, je hebt gewonnen. Jij ziet mij het graagst. Rij jij dan, lieve lieveling, naar de afhaalchinees in het dorp?

    04-10-2007, 19:02 geschreven door Hill


    02-10-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als een tsjoepseltje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Vrijdagavond, de voorbije werkweek eiste zijn slachtoffers.
    Man komt thuis. Vrouw is er al, ze ligt in de zetel. Languit.
     
    - Ik ben kapot.
    - Ik ben ook kapot.
    - Jaja, maar ik ben toch kapotter.
    - Neen, toch niet, ík ben kappotter, ik ben zeker het kapotst.
    - Maar ik ben kapotter dan kapot. Ik ben zo kapot dat ik bij het uit de auto stappen door mijn knieën ben gegaan.
    - En ik ben zo kapot dat ik vanmorgen uit een vergadering ben opgestapt omdat ik van vermoeidheid begon te duizelen.
    - Jaja, kan wel zijn, maar ik ben zo kapot als... als... als zo'n tsjoepseltje dat je bovenop het soepapke draait, je weet wel zo'n hoedje voor het ventiel. Wel ik ben zo kapot als een kapot tsjoepseltje. Nè, da's pas heeeeeeeeel erg kapot, niet?
    - Okee okee, maar ik dan! Ik! Ik ben begot zo kapot dat je op mijn voorhoofd al kleine barstjes kunt zien, kijk maar! 
    - Maar ik ben zo kapot dat ik niet eens meer kapot kan zeggen. Hoor : kapppptt.
     
    - Okee, je hebt gewonnen jij bent het kapotst. Dus jij rijdt naar de frituur ? 

    02-10-2007, 19:10 geschreven door Hill


    27-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zo dus
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Chapeau dat jij dat volhoudt!  Zo van niets naar vier kinderen. Die drukte, ik zou er zot van worden. En je hebt geen minuut meer voor jezelf. Jij veel liever dan ik! Hoe doe jij dat in 's hemelsnaam, hoe hou jij dat vol ?

    Krulzapje is op bosklas, Puberzap zit boven in haar kamer huiswerk te faken en Metalzap is naar de tandarts met Mamazap.
    Ik kom thuis in een lege woonkamer. Toch lawaai ? Oei Minizap vergeten, die  is er ook nog. Ze ligt heel vreemd opgekruld in de zetel, zoals alleen poezen dat kunnen. Ze kijkt video. Over een mevrouw die met katten kan praten.
    Heb jij de film al gezien ? vraag ze met haar liefste snoetje. Neen? Kom je er dan niet bij zitten ? Ik kruip onder het dekentje, dicht tegen haar aan. Ze zucht eens heel diep door haar neus en nestelt haar hoofdje in mijn zij.

    Die momenten dus, daarvoor. Zo hou ik dat vol.

    27-09-2007, 13:03 geschreven door Hill


    18-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Step step cha-cha-cha en sliiiiiide
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Volbloed heteroman doet bekentenis : Vorige week stond ik tussen een twintigtal zwetende mannen te dansen op "Let's get loud" van de stoeipoep J.Lo.
     
    En er is nog meer. Alle mannen hadden onveranderlijk een brosgeschoren kletskop en een ringbaardje. Uitgenomen misschien één dan, die wel iets langer haar had, maar die was dan weer slechtziend dus dat telt niet. Hij was tenandere ook geen homo, in tegenstelling tot al die andere tondeuzesnoeiers in voetbalbroek en t-shirt. En ik stond daar dan tussen. Step step cha-cha-cha en sliiiiiide.
     
    Step step cha-cha-cha en sliiiiiide. Het springkonijn vooraan deed er alles aan om de sfeer erin te houden : hij moedigde ons aan, danste zichzelf een hartaderbreuk, zette het gebeuk nog wat luider (Turn it up turn it up-aaah ) en ging ongelooflijk uit de bol in vier talen. Want zo ben ik wel, als ik dan toch verplicht word tot ritmisch beenplooien dan moet dat minstens in internationaal kader. Aldus stond ik daar te sjeken tussen wapperende Hollanders, zeer onhippe Fransen, een verloren gevlogen Zwitser (waar halen ze zo iemand vandaan ? (uit Zwitserland)) en bolbuikige Belgenmoppen.
    Dance on your feet, get down to the beat. Feel it! Ik krijg spontaan opvliegers als ik er nog maar aan terugdenk.
    En denk maar niet dat het een verfijnd schouwspel was, een ballet van gestileerde lichamen in een iriserend palet van kracht en soeplesse. Mijn oor. Het geheel had de elegantie van een driepotig nijlpaard op een trampoline. Meteen weer een mythe doorbroken : homo's kunnen dus helemaal niet dansen. En ik kan getuigen. Alleen dan die ene vanvoor met dat microfoontje aan zijn oor, die wel ja, maar al de rest? Het was huilen met de leren pet op. Die met de Freddy Mercury-snor is bij een slide zelfs los door het decor gegaan.
     
    Nu ja, veel recht van spreken heb ik ook niet, na goed een kwartier (als het al zoveel was) gaf ik de brui aan Maarten en ging bij mijn lief zitten op een bankje achter in de sportzaal. Zij was er ook ja, het was trouwens door haar dat ik hier verzeild raakte. Zij kon niet dansen (Knie kapot. Zegt ze.) en zat het hele zootje mij incluis uit te lachen vanuit de achtergrond.
     
    Maar de Bruce Willissen gingen door tot het bittere eind van het cassetje een uurtje later.
    En daarna met zijn allen douchen. Jeij. Ik zweette niet meer, dus voor mij was het niet nodig (Nee hoor, hoeft niet, neen neen, daarbij ik heb toch geen handdoeken bij, ja da's heel vriendelijk maar neen, bedankt ik ga thuis wel in bad, lukt wel, kijk kijk, o, mijn vriendin! Zoenzoenzoen! ).
     
    Fris gewassen en hun broske geföhnd zaten ze daarna allemaal op een terrasje in de zon, met een kopje koffie en een stuk chocoladecake, grappend en grollend. Toffe peren, die gasten. Daarna vertrokken ze nog als degustiefje naar een nachtclub(*), maar daar hebben wij vriendelijk voor bedankt.
    Een namiddag waaiemsi-ei'en in de bear-homosubscene was leuk en eens iets anders, maar een nacht hoefde daar niet direct bij. We konden trouwens niet. We moesten die avond nog naar een fuif in het plaatselijke oudemannekeshuis. Zo zijn wij.  
     
    Drie weken daarvoor : 
    Zeg, Moosje, Krulzapjes peter heeft zopas gebeld. Hij heeft zijn diploma lesgever aerobic-dance behaald en geeft samen met zijn vriend als verjaardagsfeestje een initiatiecursus. Daar doen we aan mee hé?! Ja hè ? Ja ? Ja!


    (*) Ik had eerst getikt 'nichtclub' 

    18-09-2007, 20:51 geschreven door Hill


    17-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vertrouw geen Hollandse ridders
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Heb jij lef ? vroeg ridder Sterk aan Krulzapje. Ja! antwoordde ze haast verontwaardigd.
    En hebben alle anderen ook zo veel lef? drong de ridder uit het Land van Ooit aan. Euh... ja zeker?, klonk het al heel wat minder overtuigend. (Minizap groef zich een holletje in mijn zij, onder de veilige arm).

    Okee, dan heb ik iets voor jullie. Wat is het meest vieze dat jullie al gegeten hebben ? Slakken, mosselen ?
    Spinuzze! riep er eentje, maar de blauwgekousebroekte verstond geen Noorderkemps en deed maar alsof hij Metalzap niet hoorde.
    Dan durven jullie vast wel sprinkhanen te eten ?! Ja hoor, geen probleem, deden ze stoerder dan ze waren. Het is dan wel 1€75 voor de vijf sprinkhanen... Ridder Sterk peuterde wat onhandig met zijn zwaard in de mulle grond. Ja, sorry, ik vind het ook vervelend dat ik er geld voor moet vragen... Stiefpapa mocht dus zijn portefeuille trekken, 1€75 het was nu ook weer geen onoverkomelijke kost, nietwaar, hoewel ik niet zo onmiddellijk de laatste richtprijs voor een kilo kevers uit het blote hoofd kende.
     
    We mochten de ridder volgen, naar het Oranjeboomrestaurant, een eetgelegenheid volledig opgetrokken uit zuurstokkleurtjes. Na nog een klein discussietoneeltje met de caissière (neenneen, hier kun je afrekenen ridder, maar de sprinkhanen zelf moet je bestellen in de keuken) verdween Sterk door de klapdeurtjes naar achter. En wij bleven verbaasd achter met een bonnetje goed voor zeven kwart euro springbeesten.

    De ridder bleef weg. Dat hoorde bij het spel. Natuurlijk zouden we geen echte sprinkhanen krijgen, maar van die geelgroene marsepeinen bolletjes. Of misschien wel spekken in de vorm van insektjes, met voelsprieten van zwarte drop. Of nog, hij zou zo dadelijk terugkeren met de melding dat de sprinkhanen allemaal ontsnapt waren en dat we elk een suikerspin kregen.
    Daar is-ie, daar is-ie, ik zie zijn blauwe kostuum door het glas van de klapdeurtjes! Kijk!

    De Ooiter kwam er inderdaad aan, zijn zwaard had hij in de keuken achtergelaten. In zijn nu vrije hand hield hij een schaaltje met warempel zes uit de kluiten gewassen sprinkhanen erop, gefrituurd en wel, echte dus, met ernaast een potje sojadipsaus.
    Hier zijn ze, wie durft ? Ze smaken eerst naar niks en daarna naar kip, hebben ze mij verteld.
    Gek hoe stoerheid en lef sneller kunnen wegsmelten dan een vergeten calippo op de achterbank van een in de zon geparkeerde monovolume.

    Metalzap beet de spits af, of liever het achterlijf. Dat was hij verplicht aan zijn status van stoere broer. Mmmm lekker overdreef hij het gevalletje. Puberzap liet zich ook niet onbetuigd, ze moest wel, ze had een oogje op de knappe prins (telkens hij haar richting uitkeek, kleurde ze cabernetrood tot diep in haar décolleté). Mamazap, bekend staande als goedlachse omnivoor en ondergetekende Hill hier hadden er ook niet veel problemen mee (het smaakt inderdaad naar kip! Grrrcch, d'er blijft zo'n pootje in mijn keel plakken, ch ch chhhh, het wil er precies niet meer uit! Help!)
    Zelfs Minizap beet weliswaar met lange tanden toch het achterlijfje van haar gefrituurde langpoot. Ze vond het maar vies, naar haar gezichtje te oordelen. En Krulzap ? Die bleek plots in geen velden noch wegen meer te bekennen. We vonden haar pas terug als de mannemenschen der Zapclan het laatste beestje achter de kiezen hadden.
    En, smaakte het nu naar kip?, vroeg de prins poeslief, ik heb het zelf nog nooit durven eten...

    Familiedag van de werkgever, in het Land van Ooit : Inkom, grime, snoep, eten, drinken alles was gratis.
    Alleen dus die sprinkhanen niet. Ik zal die morgen eens voor de grap declareren als onkosten, ik ben benieuwd.

    17-09-2007, 21:29 geschreven door Hill


    10-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mucho Macho
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    De dokter reikte me het plastic bekertje aan en wees waar ik mijn ding mocht doen : de dubbele deuren door en dan rechts aan het einde van de gang, daar dus.
    Drie minuten later sta je daar dan, in een donker toilet met zo'n flikkerende TL-buis boven je kop, met een tupperwarepotje en met de opdracht je blaasinhoud over te hevelen naar dat bekertje.
     
    Het moet van 1986 geleden zijn dat ik nog eens in een potje mocht plassen, tijdens het medisch onderzoek op school was dat. Al wat ik me daarvan herinner was dat dit toen uit de kluiten gewassen, emmergrote pispotten waren, en dat het geen sinecure was om die zonder lekken te vullen.
    Als je die op het toiletdeksel zette was de rand te hoog, en moest je er in een boogje in plassen. Maar als je hem op de grond zette, was het een hele toer om erin te mikken plus dan hoorde je het kletteren tot in de wachtzaal ernaast. En daar zaten de meisjes! Oeoeoe, de meisjes, die verre onbekende diersoort die daar op kousevoetjes stond in hun onderlijveke. Alleen dikke Siska en de knappe Tanya droegen al een BH. De gedachte aan een halfnaakte Tanya maakte dat ik voor het boogje moest gaan. 
     
    Maar dit hier is 2007 en mijn potje heeft niet meer dan 6 cm diameter. Ondertussen is mijn trefzekerheid wel zienderogen verbeterd, dus ik maakte me niet echt zorgen. Tot ik plots bedacht dat ik zopas, net voor ik de wachtzaal binnenstapte, nog een negertje geboetseerd had en daarbij ook alle overtollige ballast had geloosd. O nee, ik zal toch nog wel kunnen pissen zeker ?
     
    Het bleek loos alarm, alles ging opperbest. Ik perste er me daar een straal uit jong! Ik ben ooit eens in een bootje tot tegen de Niagara-waterval gevaren, wel die Niagara is een sissy vergeleken bij wat ik uit mijn Loveboat wist te persen. Zo makkelijk ging het dat het een paar tellen later weer loos-alarm was. Mijn potteke werd te klein! Gelukkig ben ik een pro, en met enige kunstgrepen wist ik de schade binnen de perken te houden zonder spetterij. Dekseltje erop en klaar. 
     
    Met kwieke tred en de neus in de lucht liep ik opnieuw de gang door, passeerde de dubbele deur en poneerde mijn potteke op het dienblad waar nog een tiental potjes stonden. Mijn potje was veruit het meest vol.Ik voelde me op en top man.  
     
    Ja, ik ben een macho in het diepste van mijn nieren.
    En een zeiker.   

    10-09-2007, 21:03 geschreven door Hill


    09-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geel met een rood dekseltje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De secretaresse liet me plaatsnemen in de wachtzaal, hoewel wachtzaal misschien een groot woord is voor de brede zijtak van de centrale gang waar ik ging zitten. Rode zeteltjes moesten het geheel een aangename en huiselijke sfeer geven, maar die werd ruimschoots teniet gedaan door de sterielwitte deur, met daarop een bordje "Laboratorium-Laboratoire" aan het einde van de inham.

    Ik zat op de middelste stoel links, met voor mij een jonge chinese schone in een grijs mantelpakje. Ze wiebelde heel ongemakkelijk in haar stoel en hield haar handtas krampachtig met beide handen vast op haar schoot.

    We wachtten beiden. Tot de laboratoriumdeur openzwaaide en een lange vrouw in witte jas zeer joviaal de chinese binnenriep. Met nadruk op riep. Plaats je plaspotje maar op deze tafel hier!
    De chinese werd rood, kleurde dus oranje, en trippelde met zuinige pasjes de kamer in. Door de half openstaande deur zag ik haar het plastieken bekertje op een dienblad zetten, waar nog een achttal van die bekertjes stonden. Ook geel met een rood dekseltje erop.

    09-09-2007, 22:43 geschreven door Hill


    Archief per week
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/01-31/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 01/01-07/01 2007
  • 24/12-30/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 21/08-27/08 2006
  • 14/08-20/08 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 17/07-23/07 2006
  • 10/07-16/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 05/06-11/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 03/04-09/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 02/01-08/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!