Chocolate Moose
Foto

Ga ook eens kijken bij
  • Chocolate Moose : Foto's
  • Chocolate Moose : Muziek
  • Chocolate Moose : Boeken

  • Laatste commentaren
  • shahrahan (shahrahan)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sarmad (sarmad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • echoob (echoob)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • partchoob (partchoob2)
        op Residentieel wonen in het groen
  • ehdasgostar (ehdasgostar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • marjanhadad (marjanhadad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • poonehmedia (poonehmedia)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • atashmahar (atashmahar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • kolahdoozancarpet (kolahdoozancarpet)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen

  • Zoeken in blog


    Inhoud blog
  • Sex blijft een goede drijfveer
  • Pragmatisch vogelen
  • Soepzus en snoepzus
  • De poes piest
  • De kat kwaakt
  • Publiek bezit
  • Diep geloof in het broeikaseffect
  • Het blogcomplot
  • Wandelen op de Mier
  • Kloten koken
  • De nieuwe generatie
  • Staat er haar op?
  • Communicatie ad absurdum
  • Wuhu-huh! Huhuh! Huhu-huh! Wraaaaaaaaaah!
  • Het mysterie van de bijziende jodin
  • Speakin on ze feun
  • Muggenziften
  • Wachten op kleinkinderen
  • Pompen of verzuipen
  • Spitse vondst van 't gepoeste
  • Winston en de vettige bende van Van Slembrouck
  • In ruggenspraak met het vakbondsfront
  • Caroline Gennez in The Crazy Horse
  • Boys & Grills
  • Diep in het rood II
  • Diep in het rood
  • Keuzes maken
  • Obama in Duitsland
  • Huiveren in Sarlat-la-Canéda
  • Shakespeare iz ded
  • Ciao bella!
  • Residentieel wonen in het groen
  • Het koppig model
  • Het bewijs
  • Bedrijfswagen gevraagd

    If the future isn't bright, at least it will be colourful
    12-08-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De nieuwe generatie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Hij zat er verloren bij. Het ging allemaal aan hem voorbij. Of beter, alleman ging aan hém voorbij.

    Telkens een gulp bezoekers binnenkwam in het veel te kleine kamertje (plots waren ze er allemaal, peters en meters, ouders,...) schonk hij, zich verontschuldigend voor het gemors, de Crémant-de-Bordeaux uit in brede fluitglazen. Maar veel aandacht kreeg hij niet. Ja, 'proficiat opa', bij het binnenkomen maar verder ging alle aandacht naar de nog versufte zus, de trotse papa en de reuzebaby.
    Voor de rest van de tijd zat hij op een kruk naast het tafeltje met de bloemen rechts van het ziekenbed.
    Hij glimlachte maar zei verder niets.

    Toen ik hem vroeg hoe hij zich voelde, ging hij ongemakkelijk verzitten. 
    - De nieuwe generatie is er, zei hij, en zijn ogen werden nat.
    - Schenk mij nog eens in, pa.
    - Merci, zei hij zachtjes.

    12-08-2009, 20:27 geschreven door Hill


    10-08-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Staat er haar op?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Ze had het voor hem opgeschreven. Op een geel papiertje bij de telefoon. Omdat hij het anders weer helemaal zou vergeten. Want tenslotte, zo zijn mannen.

    En zo zat hij dus, een tikkeltje nerveus, buiten op het terras, met de telefoon binnen handbereik, het briefje er vlak bij.

    De telefoon ging.
    Ik belde.
    Hij nam op bij de eerste rinkel. Dat doet hij anders nooit.

    - Ha Pa, alles goed ginderachter?
    - Ha Zoon, ba ja, alles goed hier. En met jou ook alles goed?
    - Ja hoor. Nog nieuws van zus?
    - Neen, we wachten we wachten.
    - En is ma niet te nerveus?
    - Och, zwijgt. Ze loopt hier zo ambetant als een kattestront. Dat het maar gauw gedaan is.
    - Ge kunt het niet forceren natuurlijk.
    - Neen, neen. Ze heeft mij alleszins genoeg orders gegeven. 
    Ik moest bij de telefoon zitten en ik heb een briefke gekregen met wat ik allemaal moet vragen.
    Hierzie, vraag 1:
       Wat is de naam?
       Heeft het veel haar?
       Hoeveel weegt het?
       Is het gezond?
       Is alles goed met Zus?
       Wanneer is het geboren?
    Maar nu ga ik moeten neerleggen. Zie dat ze nu juist belt...
    - Dag Pa.
    - Dag Zoon.

    Nog enkele dagen en dan is de nervositeit over. Dan is papa pépé en mama mémé.
    Maar vooral zus mama.

    10-08-2009, 20:32 geschreven door Hill


    10-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Communicatie ad absurdum
    Klik op de afbeelding om de link te volgen De gsm piepiept een sms:
    - Stuur nog eens je gsmnummer door, wil je? Mijn simkaart is gecrasht en ik ben het kwijt.
    Prompt tingelt het antwoord terug:
    - Kun je je vraag nog eens opnieuw sturen? Ze is niet aangekomen.
      

    10-04-2009, 19:55 geschreven door Hill


    23-02-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wuhu-huh! Huhuh! Huhu-huh! Wraaaaaaaaaah!
    Ik deed het helemaal verkeerd.
    En het was niet de plaats om erg uit de toon te vallen. Ik stond tussen een ruim twee meter hoge kletskop met een stuk wrakhout door zijn neus gepierced en een zwaarbehaarde Hells Angel in ontbloot bovenlijf. "Born to suffer" stond er dwars over zijn borstkas, niet getatoeerd maar ge'brand'. The real stuff dus. Dat waren er dan nog maar twee. Over de
    vierhonderd andere gelijkgestemde zielen heb ik het nog niet eens. Stond er al een vrouw tussen, dan rammelde haar ijzerwinkel al erger dan een kaduke maliënkolder. Meer nog, eentje had zelfs een maliënkolder aan. Brrr. Vierhonderd zwaargewichten. En daar stond ik dan tussen, who-hey, als een bebrilde boekhouder vrolijk in de handjes te klappen. Hoe belachelijk.
     
    Ik was er dan ook eerder toevallig terechtgekomen. Door de schuld van Sinterklaas. Niet iedereen krijgt leuke cadeautjes, soms gaat het ook fout. 
    Voor zoonzap niet, die kreeg wat hij gevraagd had: bij de grootouders, een toegangsticket voor een concert naar keuze. Juij. Ik kan dat alleen maar toejuichen. Alleen zat er een addertje onder het gras. Ik moest mee. Wat op zich niet zo'n ramp is, ik lust ook wel een concertje op zijn tijd: Puccini of zo, of Bert Joris, ik zeg maar wat.
    Zoonzap had zijn zinnen echter gezet op een streepje Skandinavische tegencultuur. Een lekker horlepiepdansend Lapje, een Samische dijenkletsdans?
    Neen, sedert de aangeklede grap Lordi ooit het songfestival belachelijk maakte (of herwaardeerde zo je wil) is in Finland een heuse deathmetal scene uitgebroed. De grootste exponenten daarvan kwamen hun grunts in Hof ter Lo showen en net dat concert koos Zoonzap uit als klaaskado. En moose hier mee.
     
    Nu, het klinkt erger dan het is. Ik kan wel tegen een duwtje, ik heb zelfs een aantal klassieke deathmetalschijven in de kast liggen, maar het was toch al wel een jaartje of twaalf geleden dat ik die nog boven heb zien drijven. Laat staan, dat ik nog naar een metalconcert geweest was. Maar kom, het Hof ter Lo is een leuk zaaltje, zoonzap vindt het geweldig en ik had toch niks beters te doen. (O, nee, is dat blogfeestje op diezelfde dag? Godverdegodver). Maar beloofd was beloofd en de kaarten waren al besteld.
     
    Dus stond ik zaterdag met vierhonderd getatoeëerde kaalgeschoren venten en vrouwen op en neer te wippen op Diablo, Cannibal Corpse (dat zijn dan wel Amerikanen) en op Children of Bodom. Het is eens iets anders. 
    De eerste groep suckte als een melkmachien. En klonk ongeveer hetzelfde ook. Een groot gezoem. De PA stond een beetje scheef opgesteld.
    Niemand klapte dan ook, hoogsten een Oi! kregen ze tussen de nummers door.
     
    Cannibal Corpse was al stukken beter. Zie filmpje, krijg je meteen een idee van het niveau van groepje één. Nou ja, geloof het of niet, maar ik vond ze best wel te pruimen. Vooral grappig eigenlijk. En ik stond er nu toch, ik kon maar beter mee headbangen.
     
    Wuhu-huh! Huhuh! Huhu-huh! Wraaaaaaaaaah! deed de vent vooraan op het podium. En wij dan allemaal terug: Wuhu-huh! Huhuh! Huhu-huh! Wraaaaaaaaaah! Lachen!
    Ik kreeg er best schik in. Op hun CDs staan ook altijd de bekende stickers met : Parental Advisory: Explicit Lyrics. Alsof ook maar één mens begrijpt wat ze zingen. Volgens mij weten ze het zelf ook niet. 
     
    En toen was het nummertje gedaan en klapte ik enthousiast in mijn handen. 
    Als enige.
    Oeps.
     
    Een paar honderd bodybuilders draaiden zich om naar mij en keken dwars door mij heen. Ik draaide mij ook om en deed hardop tss tss tss naar het gothic meisje dat achter mij stond. Konden ze maar denken dat zij het was die klapte. Die zouden ze wel niet in mekaar meppen. 't Was een schoontje. 
    Meteen mijn eerste les geleerd. Op een death metal concert klapt men niet, men steekt de rechterarm Hitlersgewijs omhoog en maakt het duivelsteken, een vuist met gestrekte wijsvinger en pink. Wraaaah! Als het echt goed is, steek je beide armen vooruit: en roep je Huuuuuuuu! Gelukkig stond zoonzap een rij of tien meer naar voor, hij kon mij niet zien. Hoop ik.
     
    Maar kom, na vijf nummertjes had ik Cannibal Corpse wel gezien en ze bleven maar spelen. Ik gaapte en geeuwde een gat in de atmosfeer. Toen brulde de zanger: This is the last song! En ik dacht: Yep! Toen brulde de zanger: I lied! En ik dacht: Lap! (maar het was de Amerikaan).
     
    De volgende groep was zo fins als een sauna en daar kreeg de zaal dan ook veel van weg ondertussen. Maar ze hadden een denderende lichtshow mee en een begenadigd snarenplukker. D'er was zelfs een orgelspeler mee. Meer moet een mens niet hebben. Ik headbangde mijn nekwervels het rustoord in en had ik niet zo'n koppijn gehad ik had het nog leuk gevonden ook. Zoonzap zag mij bewonderend bezig. Ik zag het vanuit mijn ooghoeken. Ha! Zijn ouwe is toch zo oud nog niet.
     
    Het is nu veertig uur later. In mijn oren zoemt nog steeds een tuut en ik heb een stijve nek.
     
     
     
     
     
     
     

    23-02-2009, 20:46 geschreven door Hill


    22-01-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het mysterie van de bijziende jodin
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Ze intrigeerde mij. Al weken.
    Al weken neemt ze onregelmatig de trein. Nu eens wel en dan weer niet. Gelukkig meer wel dan niet. Anders had ik ze misschien niet eens opgemerkt. Want zo opvallend is ze niet. En nu eens een zin met meer dan tien woorden, hoppakee.
    Eigenlijk is ze zeer doordeweeks, een tengere vrouw, ergens halfweg tussen meisje en dame in, niet mooi, niet lelijk, net te gespikkeld om een grijze mus te zijn. Verder heeft ze een paardenstaartje en een joodse neus. En soms een sexy brilletje.
     
    Het is vooral dat brilletje dat mij zo intrigeert. 
    Elke maandag heeft ze het brilletje op, op dinsdag weet ik het niet zo zeker, woensdag heeft ze het op, zonder fout, en als ze er is, dan is ze volkomen onbeglaasd 's donderdags en 's vrijdags. 
     
    Meer moet dat niet zijn om de interesse van de ochtendpendelaar te wekken. Moest ze nu nog een boek lezen of zich desnoods vermeien in een verslenst Metroblaadje, ik zou het begrijpen. Maar niks daarvan, het merendeel van de tijd zit ze gewoon uit het raam te dromen. Waarom dan die bril?
     
    Ik begon er nu echt op te letten: maandag ja, dinsdag niet gezien, woensdag ja, donder zonder en vrijdag zonder. Wat kan hier aan de hand zijn?
    Het gemakkelijkste zou zijn dat ik op de jodin afstapte, een gesprekje met haar aanknoopte -'t Is schoon weer hé vandaag?- en terloops langs haar neus informeerde waar dat briljante brilletje bleef op vrijdag.
    Maar ik ben zeer weinig sociaal voor 14u 's morgens, dus bleef ik met de vraagtekens zitten.
    Tot! Tot! Tot deze avond. Jahaaa, het mysterie van de bijziende jodin ontvouwde zich deze eigenste avond op majestueuze wijze.
     
    Een tikkeltje te haastig sprong ik na de dagtaak de trein op en liet me neerploffen op de eerste vrije zetel, die dichtst bij het raam. Ik rommelde een eind weg in mijn rugzak en toen keek ik op, recht in de ogen van de jodin, die voor mij zat.
    Ze had haar brilletje op.

    Naast haar zat een waarheidsgetrouwe copy, dezelfde trekken, hetzelfde donkerbruine paardenstaartje. Alleen had de rechtse jodenkloon geen brilletje op. Ik keek en keek en keek en zag nu wel degelijk verschillen tussen beiden vrouwen. Behoorlijk wat eigenlijk. Misschien waren ze niet eens zusjes. 
     
    Ik moet dringend naar de opticien. Misschien hebben ze er voor mij ook wel een sexy brilletje.

    22-01-2009, 20:35 geschreven door Hill


    20-01-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Speakin on ze feun
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    De gsm was kwijt. Alweer.
    Alleen was het nu eens die van haar en niet die van mij, wat de tussenstand bracht op 4 - 338. (Maar in 2009 is de stand nog maar 1 - 8, hoeba).
     
    Als ervaringsdeskundige zowel in het verliezen als in het terugvinden, nam ik het onderzoek meteen in handen.

    Ik ging tegenover haar aan tafel zitten, lamp d'erop en doorvragen, good cop bad cop:
    - Waar waart gij den negende januari toen den draadloze telefoon, zijnde van het merk Samsung, verdween? (Ik voelde de Maurice Dewilde in mij opzwellen van trots.)
    - Tsja, als ik dat wist, dan had ik hem niet verloren.
    Hmmm, ook waar. Overnieuw:
    - Waar hebt gij den negende januari den draadloze telefoon, zijnde van het merk Samsung, laatst gezien?
    - In mijn hand.

    Lap, dat werd een taai onderzoek. Ik zette mezelf een shot cocaine, fiedelde een eindje weg en ging verder met het kruisverhoor: En je hand is sedert gisterenavond nog niet van plaats veranderd? Ik kon maar proberen. When you have eliminated the impossible, whatever remains, however improbable, must be the truth"
    - Toch wel. Nu is mijn hand hier, kijk, neusknijp. Maar toen zat mijn hand in mijn handtas die toen op het stoeltje lag dat naast mij stond in café De Klok.
     
    Yup, nijdig onderzoekje, veel gezwam.
    - En hij zit niet in je handtas?
    - Neen, heb ik al gecheckt.
    - En je zat zeker in de Klok?
    - Inderdeed.
     
    Maar Inspector Moose laat zich niet zo gemakkelijk uit zijn lood slaan. Ik trommelde de veertigste van Mozart op de tafel, dronk mijn pint leeg en drong aan:
    - Je bent dat echt heeeeeel zeker van die Klok?
    - Dat zeg ik je toch! Ik weet het zeker, want daarvoor zat ik bij de chinees en toen was de gsm uit mijn sjakkosj gevallen en ik vond hem bij het afrekenen. Daarna gingen we nog iets drinken op café en daar wees Karen me erop dat mijn gsm weer uit mijn handtas was gevallen en toen ik heb terugstopte, wel toen zag ik hem voor het laatst. Zo goed?
    - Sorry, gewoon even bad cop.
    - Huh?
    - Nikske.
     
    Ik wreef mijn snor en merkte scherpzinnig op: - Ma chère amie, en sedert wanneer valt die gsm altijd uit je handtas?
    - Sedert de chinees.
    Bon, dus laatst heb je hem gezien toen je hem in je lekke handtas propte.
    - Stopte.
    - Stopte?
    - Stopte, niet propte.
    - Evidemment.
     
    Na ja, Stephan, vielleicht moessen wir simpelweg anrufen?
    Ja, stumm, moesten we al veel eerder aan gedacht hebben.

    "Diez izze chief inspecteur Mouseau speakin on ze feun"
    "Oooooo, je overvalt mij. Ik ben er even niet, maar ik zal je..." 't Is niks, 't is je antwoordapparaat.
     
    - Oei dat wil dus zeggen dat... iemand die gevonden heeft en mijn SIM-kaart eruit genomen heeft, de vuile dief. Gelukkig stond er niet veel belwaarde meer op.
    - De kans dat er iemand je achttienjaar oude gsm wil herbruiken lijkt me toch scheren aan het absolute nulpunt, schat. Jouw gsm werkt nog op steenkool.  
    - Dan is het misschien een 'domme' vuile dief.
    - Of misschien is je gsm gewoon uitgevallen, lege batterij op zo. Da's dan wel een beetje vervelend. Stel dat die domme vuile dief een eerlijke vinder is, dan kan nooit meer te weten komen van wie die gsm is. Hij neemt die mee naar huis, laadt die op, maar dan kan hij die toch niet opstarten omdat hij jouw PIN-code niet kent.
    - Pfff, alsof we er wel iets mee zouden zijn, moest hij die PIN-code wel weten. Zowat de enige contactpersoon die erin staat is "Moose" en jij pakt je gsm toch nooit op. Kan hij mijn hele belkrediet optoeteren vooraleer jij het merkt.
     
    - Laten we eventjes niet aan doemdenken doen en uitgaan van het meest logische: Hij is uit je handtas gevallen in het café. Ondertussen is de batterij leeg. Wij gaan naar het café, want daar heb je hem laatst gezien, en hebben ze hem er niet gevonden, dan volgen we de weg naar waar je auto stond ... hij ligt toch niet in de auto?
    - Neen, zeker niet, heb ik ook nagekeken. En Krulzap en Minizap hebben ook nog eens gezocht. Niks te vinden.
     
    - Okee, we vatten de telefoon bij de hoorn: we vertrekken nu om de gsm te zoeken.
    - Ja, doen we, maar eerst ga ik toch mijn kleren aandoen. Ik huppel hier nog in pyjama.
    - Euh, dat zie ik toch ook?
    - Ja, maar de lezers niet.
     
    Twintig minuten huppelt ze de trap af: Ik ben er, kom we zijn weg.
    - Heb jij je geschminkt om een gsm te zoeken?
    - Euh ja, om naar de politie te gaan.
    - ?
    - Aan de overkant van het café is een politiebureau en ik dacht misschien heeft de vinder hem daar wel binnengebracht...
    - Zot.
    - Maar, neen, dat kan toch?
    - Jahoor, en jij moet geschminkt zijn voor de polies.
    - Ja, het kan maar helpen...
    - O-o-o, die madam is geschminkt, we zullen haar gsm teruggeven. O-o-o, die madam heeft prut in haar ogen, laten we haar gsm stiekempje houden?
    - Doe niet zo dwaas.
     
    - Waar zijn de autosleutels, trouwens?
    - In mijn sjakkosj.
    - Al een geluk dat die er niet uitgevallen zijn, anders stond je nog voor dat café. Hoewel, ik vind die autosleutels toch niet hoor...
    - Toch wel in dat zijvakje met dat ritssluitingetje.
    - ...dat vakje waar die gsm in zit?
    - Ja daar... oeps.

    20-01-2009, 00:00 geschreven door Hill


    09-01-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Muggenziften
    Klik op de afbeelding om de link te volgen









    In een winternacht in een bed in een huisje in de Kempen.
     
    - Zeg...
    - Mrrrmrrrmmm?
    - Zeg schat, je weet wel, mijn bloed. Dat daar vroeger te weinig rode bloedlichaampjes in zaten, hé.
    - Mrrrmrrrmmm... lammesloppe...mrrrmrrrmmm.
    - Ik heb dat opnieuw. Die ijzerpillen helpen justekes niks. Volgens mij zit er ergens een beest in mij. Een beest dat leeft op mijn bloed.
    - Een bloedzuiger zeker?
    - Ja, of neen, eerder een mug. Ja, een mug! Dat is het. Er leeft een mug binnen in mijn lichaam. Als ik mijn ogen dichtdoe kun je ze horen zoemen.
    Luister maar.
    Hoor je het? Ze zegt bzzbzzbzzzzzzzz.
    - Ja hoor, bzzbzzbzz bzzzzzzzzzzzzzz mrrrmrrrmmm.
     
    - Zeg...
    - Mrrrmrrrmmm?
    - Zeg schat, stel, let wel: stél, stel dat ik die mug dood wil? Da's wel een probleem, niet. Ik kan moeilijk een fles muggenmelk leegdrinken...
    - Als je nu eens stil ligt, heel stil. En dan plots, hup, draai je je op je andere zij. Dan wordt ze misschien wel geplet door een orgaan. Door je milt of zo.
    - Jaaaah. Doendoen!
    - Pas dan toch maar op dat ze je milt niet doorzaagt.
    - Doorzaagt? Een mug zaagt niet, een mug prikt.
    - Ja maar, als ze prikt en prikt en prikt en prikt en prikt met haar snavel zo. Dan is dat wel precies gelijk zagen.
    - Neuuuh. Trouwens ik heb toch een sterke milt. Mijn milt is dubbelwandig. Goeie marchandise ikke!
     
    - Zeg...
    - Mrrrmrrrmmm?
    - Zeg schat, het zit in je buik en het spreekt Engels. Wat is het?
    - Euhhh?
    - Eennier!
    - Een nier zit niet in je buik, maar in je rug!
    - Mmmm... ja, ook weer waar.
     
    - Zeg, ik ken er nog één, maar hij is wel flauwer: het maakt lawaai en het spreekt Engels.
    - ???
    - Een Schot!
    - Die spreekt geen Engels, die spreekt Schots.
    - Ja seg, dan sprak die Ier ook geen Engels maar Iers.
    - Ier?
    - Awel ja, een Ier.
    - Oeps, ik had begrepen 'near'. Zoals in 'near the tree'. Ik vond het al een stomme grap.
     
    - Het is blond en het kan niet goed Engels.
    - Jajaja.
    - Zepniemf!
    - Stoemp! Ik ken er ook eentje: het ligt naast mij en het denkt dat het grappig is...
    - Mrrrmrrrmmm...
     

    09-01-2009, 00:14 geschreven door Hill


    07-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wachten op kleinkinderen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    - Zeg mama? Ben jij... Sinterklaas?
    - Waarom denk je dat, schat?
    - O? Niks. Zomaar...
      Maar... jij bent Sinterklaas hé?
    - Wat denk je zelf?

    Ze trok haar gezicht in een vraagteken en zweeg. De eerste twijfel was binnengeslopen. Zou die vriendelijke baard nu echt bestaan of zit iedereen mee in het komplot? Dan zou MetalZap of toch zeker Krulzap dat allang verklapt hebben? Maar toch? Stel dat...
    Haar gezichtje klaarde op. Och wat doet het er ook toe?  Er wachten belangrijker zaken. Zoals nu: snoepensnoepensnoepen, van de chocolademannetjes, de Mariaatjes en de mandarijntjes. En spelen met de schminkpop! 
     
    Dat was verleden jaar. De mythe had op het nippertje stand gehouden.
     
    Bij het zien van de uitgestrooide lekkernijen dit jaar, rent ze naar mama, ploft haar koppetje in de buik en plet haarzelf in een omhelzing. Dankjewel mamaaa!
    En dan kijkt ze vlug naar omhoog, om te zien hoe moeder reageert. Moeder doet alsof haar neus bloedt.
    Dankjewel mama? Ze probeert het nogmaals, al met meer aarzeling in haar stem.
    Mama zoent de laatste snipper twijfel weg.
     
    Het grootste verhaal is niet meer.
    Ze vindt het vast minder erg dan ik. 

    07-12-2008, 18:05 geschreven door Hill


    26-11-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pompen of verzuipen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    En de poempbak en de poempbak en de poempbak is kapot...


    We stonden op en hadden meteen in de smiezen dat iets niet koosjer was. De vierkoppige terreurgroep die zich kroost laat noemen, zat zeer verdacht stilletjes in de zetel. Terwijl we daarstraks op de overloop nog overduidelijk scheldtirades in quadrophonie over en 't weer hoorden suizen.

    De keuken was een ravage, de living een puinhoop, de eetkamer een slagveld. Dit is niet abnormaal. Wij vinden dat gezellig rommelig. Een leefkamer moet leven. Alleen dat de gootsteen voor driekwart gevuld was met een ranzig sopje van drijvende cornflakesresten, dreftbubbels en een ondefinieerbaar maar zeer vies goedje, joeg onze wenkbrauwen wel eventjes de hoogte in.

    Ze hadden er helemaal niets mee te maken, neuh, beweerden de Daltons unisono. Neen, dat was al zo, we zijn niet eens in de buurt van de pompbak geweest. Cornflakes? Hoe kom je daar nou bij, we hebben helemaal geen cornflakes gegeten. En verfresten hebben we ook niet in de gootsteen gekapt. Verfresten? Zei iemand verfresten? Neen hoor, dat hebben jullie vast verkeerd verstaan. We zeiden...euh berfkersten. Ja, zeg, wij weten ook niet wat berfkersten zijn, we kunnen toch niet alles weten?
     
    Okee, de pompbak was dus verstopt. Als ik een defecte gootsteen zie, dan komt onmiddellijk de klusjesman in mezelf naar boven, hij stapt gezwind in zijn bolide en sjeest er met een rotvaart vandoor. Alleen het spook Plichtsbesef wist hem tijdig bij zijn lurven te vatten en terug naar die poel des verderfs te sleuren.

    Dus deze jongen rolde zijn mouwen op en toog aan het werk. Lekker klussie, effe met de handje wapperen, makkie makkie makkie. Dit is niet de eerste lavabo die ik weer laat reutelen. 

    Het buizenwerk onder de gootsteen had iets van een zwamvlok: een zootje ongeregelde buisjes die allemaal wel ergens hun functie hadden in het geheel, maar toch fijntjes hun eigen ding deden. Ik dacht nog, dat zou ik intelligenter in elkaar kunnen boksen, maar met de technische vaardigheden van de bompa wou ik geen concurrentie aangaan. De bompa is dé mansmens die in zijn eentje huizen bouwt en verbouwt. Ik ben de sukkel die zich snijdt aan de scherpe rand van een blad papier.

    Maar maar! Aan een intergalactische snelheid wist ik het buizenstelsel te ontmantelen, leeg te scheppen, uit te spuiten, af te drogen en... daar hield het bij op. Waarom o waarom had ik niet eerst even een tekeningetje gemaakt over hoe die buizen oorspronkelijk in elkaar geflanst waren?
    Dit korte stuk zat precies onder de eerste pompbak, dat is zeker. Dat lange stuk daar zou daar achter moeten komen, ware het niet dat de ringen niet klopten. En waarom liep de verbinding van wasbak twee naar omhoog in plaats van omlaag, dat kon zeker niet de bedoeling geweest zijn. Tenzij de afvoer van de vaatwas euhm... Het zou stukken makkelijker geweest zijn had ik nieuwe buizen, naar mijn goeddunken, gekocht en er in gevezen, maar dan was schoonvaders intelligibele constructie wijlen, en er moét een reden geweest zijn waarom die buizen zo'n mysterieuze bochten maken.

    Om twee uur kort te maken, ik puzzelde mezelf de pleuris en een lumbago maar de buizen raakten op hun plaats. Hún plaats, nou ja, ik had er geen enkele teveel en alle eindjes waren verbonden.
    And now, the truk met die doif! Ik goot een kopje water door de gootsteen en het kwam er bij de eerste sluiting netjes weer uit. 
    Dat is niet erg, dat is helemaal niet erg, ik vees de buis er weer uit, herstelde de rubberen sluitingsring, goot een kopje water erdoor heen, dat er weer vrolijk uitklaterde bij de tweede dichtingsring.
    Zes kopjes en evenveel dichtingsringen later, trok ik mezelf een droge jeans aan en ging voor de emmer water. Die er meteen langs vijf ringen tegelijk uitgutste. De watervallen van Coo zijn voor mietjes. Hét moment ook dat de huisgenoten en bloc en voor hun eigen veiligheid ertussenuit muisden naar hogergelegen locaties.

    Nog een uurtje of twee later, het was reeds beginnen duisteren, gaf ik het op. Het ding was aangesloten, maar bij grote hoeveelheden (meer dan anderhalve liter) druppelden twee ringetjes nog na.
    Ik bracht verslag uit bij zij die een kameel kan doodbliksemen louter en alleen door er naar te grijnzen. 
    O, het druppelt nog wat na? (Als ze poeslief doet is ze gevaarlijkst.) Maar dat is altijd zo geweest. Van in het prille begin. Alleen na een tijdje ging dat over toen de buizen dichtgeslibd zaten met het eerste vuil... Wist je dat niet?

    Ik gromde terug: Bel toch je vader maar eens, en pols eens of hij geen dichtingstape of zo heeft liggen rondslingeren.
    Een telefoontje later kwam ze huppelend aangedanst: Hij komt morgen langs. Hij zal de afvoer helemaal opnieuw bouwen.
    Toen hij vijftien jaar geleden die afvoer in orde maakte, waren zijn buizen op. Hij heeft toen maar iets in elkaar geflanst met restjes buis die hij links en rechts nog liggen had. Was hij helemaal vergeten, de geinponem.
     
    We zijn nu drie dagen verder, en de pompbak beschikt over een hightech supersonisch roestvrij buizenstelsel waar menige rioolrat maar van kan dromen.
    Er ligt wel een dweil onder, omdat dichtingsring drie een beetje nadruppelt.
     
    En de poempbak en de poempbak en de poempbak is kapot... 

    26-11-2008, 23:09 geschreven door Hill


    08-11-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Spitse vondst van 't gepoeste

    En dan zitten jullie nu te denken: Oooooh, die arme poezekes. Die dutskes! Die zullen vastwel verhongeren in die barre tijden! Die snoezige poezewoezekes laten zich de kattepaté zomaar van hun bord wegstekelen.

    Niets is minder waar beste mensen. Onze katten kunnen beestig goed voor zichzelf zorgen. Meestentijds zorgen ze zelf wel voor hun toetje, getuige de spitse vondst van gisteren. Jaha, ons gepoeste heeft smaak. (*)




      


    (*) Wie de titel van het stukje tien keer zonder hakkelen, in een rottempo, feilloos na mekaar kan opzeggen, wint - laat ik het zo fraseren- een iet of wat beschadigd spinnenvangertje
      

     

    08-11-2008, 20:33 geschreven door Hill


    02-11-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Winston en de vettige bende van Van Slembrouck

    Private Eye Winston stond tegen de beukenhaag, uit het licht van de straatlantaarns. Dikke druppels plensden blaasjes op de tarmac.
    Hij wachtte. Tot hij zeker was. Tot iedereen in het huis sliep. Of toch minstens met slaapogen voor de tv lag.
    Nog twintig minuten. Dan moest het kunnen.

    Voorzichtig loerde hij om de hoek, en met vlugge passen snelde hij naar de carport en drukte zich tegen het tuinhuis. Hij luisterde.
    Niks. Alleen het bonzen van zijn hart. Hij probeerde zijn ademhaling te controleren. Rustig nu. Hij had bijna zeker vrijspel. Altijd beter om je wapens niet te moeten gebuiken.
     
    Winston naderde tot de achterdeur. Tiptenend. Loopt die rotte kat hier niet meer rond? Met dat weer zal ze hopelijk wel binnenzitten. Kan die mij alvast niet verraden...
    Nu hij zo dicht bij zijn doel was, verloor hij zijn oplettenheid en hij stormde naar de voederbak.
    Winston kroop er helemaal in en begon zich vol te vreten. Zijn wapens in de aanslag, dat wel, maar helemaal geconcentreerd op het voedsel. Smikkelend en smakkend, piepend van genot.

    Tot de deur openzwaaide.
    Hij bolde zijn rug, snuffelde met nattige neus en knipperde de oogjes verbaasd naar de lichtbundel uit de onverwachte zaklamp.
    Dief! siste ik hem toe. Och gij schattig diefje.







    De kinderen werden erbij geroepen en ze mochten elk de stekeltjes strelen. Winston bolde zich tot paardenkastanje, maar hield ons vanonder zijn stekeldeken in het oog.
    Kom mannen, laat hem maar doen nu. Poes moest haar bak maar leeggegeten hebben. Daag Winston.
    Daag, zwaaide onze jongste nog.

    Winston, ons diefachtig egeltje.
    Maar liever dat nog, dan de bende van vettige Van Slembrouck.


    02-11-2008, 20:38 geschreven door Hill


    12-10-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In ruggenspraak met het vakbondsfront
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Schat,
    Waarom o waarom moest ik zo vroeg opstaan en je warme ruggecurve missen?
    Waarom? Om op een deftig uur op het werk te zijn. Grom.

    Nog eventjes langs het station gezeild (toch niet de boswegel genomen, tempo trappen tempo tempo!).
    Het stond er zielig verlaten bij, op één nietsvermoedende zwarte medemens na, met haar dochtertje aan de hand. Wat is dat toch dat zwarten nooit het nieuws zien, dacht ik nog. België staakt preventief vandaag. Geen treinen, alleen treiteren! 
    Ik reeste en ralliede voorwaarts het Klein Ei'ke door (ik weet wel dat dat weggeltje Klein Heideken heet, maar Klein Ei'ke vind ik leuker) om daar voor een gesloten overweg te staan.
     
    Een vijftal minuten regendroppels vangen en wachten op een niet-stakende goederentrein, die bij passeren een volledig lege personentrein bleek te zijn. Op twee mensen na. Aan het raam één negerin met dochtertje...
    Negentien kilometer later was ik ook op mijn werk.

    En nu zit ik hier met slaapogen te apegapen. En ik mis je rustige ruggecurve.  

    12-10-2008, 19:42 geschreven door Hill


    16-09-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Caroline Gennez in The Crazy Horse
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De heidewandeling werd besloten met een klim op de uitkijktoren, achttien meter hoog. Je zag kilometers ver, de heide in natgeregende augustusbloesem, weifelend tussen paars en roestbruin, tussen botten en rotten.

    De wolken raasden over en gaven de stilte een surrealistisch tintje. Geen blaadje trilde, geen twijgje boog. Een haast onmerkbare dreiging van toekomstig onheil.
     
    De stilte brak. Getetter en getater: Toeristen.
    Een bus vol, in fluopakken regenjakken en gestreepte paraplus. Een gids liep voorop. Dit hier is de Uitkijktoren. Hij is vijfentwintig meter hoog en je kunt hem beklimmen tot op achttien meter, tot op het derde plateau. Hij zei het tot niemand in het bijzonder en niemand luisterde dan ook.
    Wij waren toen al aan onze laatste tredes afdaling begonnen.

    Wat kun je boven zien, riep een neuzelige zestiger, zongebruind, maar met de regenkap diep over de ogen, mij toe.

    Ik keek om me heen, overschouwde de heide en zei: De Heide.
    (En ik bepeinsde - Du-uh, kijk om je heen, vent, wat had je gedacht, de piramides van Giseh? The Crazy Horse featuring Caroline Gennez? Een touraankomst op de flanken van de Aconcagua? Stel zo geen onnozele vragen, mens!)
    Zij zei: Een geweldig uitzicht over de heide, je kunt kilometers ver kijken, echt de moeite!

    Sociaal zijn, het is niet iedereen gegeven.

    16-09-2008, 20:04 geschreven door Hill


    10-09-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boys & Grills
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hij stond trots met zijn vork te zwaaien, een vettig worstje balancerend op de punt.
    Het was donderdag, en de enige echt hete dag die deze vakantie zou voortbrengen.
    De verzengende zon, de brandende barbecue en een litertje wijn ; de druppels stonden op zijn voorhoofd.
    De tafels daarentegen stonden op het gras, netjes in de schaduw, aangenaam koel zelfs onder de kastanjeboom. Barbecue onder vrienden.
     
    De vrouwen keuvelden over kinderen, breien, mode, mooie hoeden en over de wereld cultureel verheffen.
    Dat dachten de mannen.
    Terwijl de dames vertelden over vingeren, vrijen, blote rooie roeden, en over zuigen-likken-beffen.
    Zo zijn zij.
     
    De mannen hadden het over borsten en billen en rauwe seks.
    Dat dachten dan de vrouwen.
    Wij hadden het over worsten en grillen en rauwe vis.
    Zo zijn wij dan.

    De kinderen dachten niks en plonsden dol-fijn in het plastieken zwembadje met hoge rand.
    Spetterfestijn met klaterlach.
     
    Een idyllisch tafereeltje.
    Zomer, zon, gras, eten en plezier. Een volleven met drie vrouwen, drie mannen, drie poezen en handen vol kinderen.
    Zo is het mooi en zo zou het kunnen blijven.
    Alleen bij ons blijft zoiets nooit.
    Het was traditie en het blijft traditie.
     
    Wij telden af, heimelijk mimen achter zijn rug, vijf-vier-drie (spieren spannen, greep uitrekenen-stop!- kinderen in de weg, opnieuw).
    Shhht: Vijf-vier-drie, neen, hij kijkt om. Even wachten maar -vertellen over de sappigheid van zalm op de rooster, toepidoebidoe- om dan drie-twee-één-ja nu!
     
    Met twee grijpen we onze derde vast -de gillende griller- en we sleuren hem zo goed en zo kwaad als het kan, ondersteboven, dwars, met één been omhoog, tegenspartelend, schoppend, stampend, vechtend en gecontroleerd tegenwringend (hij draagt een  bril, pas op) naar het zwembad.
    Hij biedt weerstand maar moet toch het onderspit delven met zijn hoofd vooruit in het lauwe sop. Hilariteit alom tot...! Wie zei daar 'onderspit'?!
     
    Hij komt druipend recht met zijn reuzevork nog in zijn hand.
    Het zwembad sist zoals de vettige worstjes en loopt merkbaar leeg.
    Drie mannen paniekerig overleggend. Drie vrouwen geamuseerd toekijkend. Acht kinderen doelloos druk doend.
     
    In aller ijl wordt de fietsrepair kit opgeduikeld en de dubbele scheur rustineus geplakt.
    Compresseur d'erbij en de mannen kunnen weer cool doen alsof er nooit niks aan de hand geweest is (weliswaar met schichtige blikken naar de vrouwen). 
     
    Niks aan de hand, natuurlijk niet! Bij ons is er nooit niks aan de hand.
    Maar idyllisch blijft het ook nooit lang.

    10-09-2008, 22:08 geschreven door Hill


    29-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Diep in het rood II
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het bleef me toch wel bezig houden.
    Niet dat ik er mijn slaap voor liet, maar toch. Wat zou er ondertussen gebeurd zijn met mijn afgestane 400 ml bloed? Een volle 0.7% van Hill McGraw ligt nu ergens, waar-o-waar, te wachten op een onwetende afnemer.
    De eerste dagen zou het wel ergens in een industriële frigobox liggen, in zo'n sterielkliene ruimte waar ze ook nog lijken invriezen of zo. Tot daarna een jobstudentje (dokter in de knop, een doparts) het in een centrifuge gooit , allerlei metinkjes uitvoert en het daarna labelled: klaar voor consumptie. 
        
    Zou het nu nog in die vriezer liggen of zou mijn bloed al iemands leven gered hebben? Zouden de McGraws Super Trooper Little Red Bloodcells® al ingespoten zijn bij een bleek leukemiepatiëntje uit Limburg. Of vervoerd per Seakingheli om daarna per MUG door de volgeslibte A19 te sjezen en intraveneus overgetapt te worden in een Poolse trucker die zichzelf klem reed tussen een Spaanse tomatencarrier en een Hollandse verhuiskamion. Misschien is mijn zakje net dat ene dat ze toen lieten vallen, niet opmerkten en er daarna achteruit over reden, een uitgesmeerde rode streep met Michelinprofiel over de autostrade achterlatend, ondertussen opgedroogd tot voedsel voor kraaien en eksters. Het zoù kunnen!

    De afgelopen dagen bleef ik erover fantaseren: Welke Belgische schonen zouden op onze ertkloot nog rondschrijden enkel en alleen omdat ze ter nauwer nood konden genieten van mijn plasmaplasje? Mmmmmm.

    Het mysterie bleef tot ik gisteren in de brievenbus twee enveloppes vond, afkomstig van de bloedtransfusiedienst van het Rode Kruis. Eentje voor mijzelf en eentje voor mijn madam. Die van haar verdween op het aanrecht tussen de andere post en die voor mezelf scheurde ik open.

    Beste Hill McGraw, blablabla,
    bedankt voor je eerste gift, patati patata,
    we hopen, blablabla
    je in de toekomst terug te zien. tara tatata.
    Met vriendelijke groeten en Hoogachtend,
    Mr. R. Kruis.

    Tsja. Fijn. Bedankt. En tot ziens. Misschien.
    En ik gooide de brief in de papiermand.

    Wat later kwam de Zinderende Zap zelfzeker zingend de keuken uitgezeild. Hier, op het aanrecht een brief van het Rode Kruis!
    Ik weet het.
    Voor JOU!
    Voor mij? Was die tweede ook voor mij? Ik had het niet eens nagekeken, eentje voor mij en eentje voor haar, dacht ik.
    Maar die tweede was dus ook voor mij.

    Ik griste hem mee, scheurde hem ook open en ik las:

    Beste Meneer McGraw, blablabla
    nogmaals dank voor, pipikaka,
    niks om ongerust over te zijn, blablabla,
    totaal onbruikbaar bloed, (Excuseer!)
    bloed niet sterk genoeg, (Grmmbl!)  
    Geweigerd.(!!!)

    Ik heb slap bloed. Het is niet straf genoeg. Te weinig power. Te weinig jus. Ik word in leven gehouden met Fristi light. Met aardbezekes-sap. Flets kraantjeswater met een druppeltje grenadine. Zo pover van kwaliteit dat ze het zelfs niet moeten hebben. Liever nog gooien ze het weg, dan mijn siroop ergens in te spuiten.
    Te flauw voor bloedpens.
    Gewoon door 't gotegat die handel.

    Zeg wat denken die eigenlijk? Een gegeven bloedcel kijk je niet in de mond, toch?
    Wie geeft wat hij heeft, is waard dat-ie leeft. Zei mijn bomma altijd. Ze is dood.
    Maar toch.

    Ik las verder.
    De volgende keer mag ik nog komen, maar ik moet op voorhand melden dat ik geen echt volwaardig bloed heb.
    Ze willen me wel nog pijnprikken dan, maar alleen om het teststaaltje. Om te zien of ik mezelf al weer gezond heb gekregen tegen dan. De muggenzifters.

    Ik heb het dan maar zelf opgezocht, gegoogeld op wikipedia, de rootdirectory van het internet.
    De oorzaak kan malaria zijn. Of zware menstruaties. Of nog, ongemerkt bloedverlies uit de dikke darm, stukgevreten door poliepen, tumoren of wormen.
    Het kan ook ijzertekort zijn. Of een gebrek aan vitamine B12.
    Vandaag nog begin ik aan mijn chocoladedieet. Alleen voor het zilverpapier.

    Als dat niet helpt, staat er nog bij, kan het verholpen worden via bloedtransfusie.
    Blood and fire!

    29-08-2008, 20:47 geschreven door Hill


    08-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Diep in het rood
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Het stond met rood omcirkeld in de agenda: Donderdag Bloed Geven. Met drie hoofdletters. Eén van Zapnimfs jaarlijkse uitstapjes.
    Geen probleem voor mij, ik zou wel een DVD'tje zien, een horrorfilmpje of zo. Gaat er altijd wel in. Gordijnen dicht, lampen uit en lekker huiveren onder een dekentje, terwijl op het scherm de afgehakte ledematen in het rond vliegen. Mmmm. Heerlijk.
     
    En toen werd het donderdag en toen zei zij:
    - Komaan, wij moeten er ten laatste om kwart na acht zijn.
    - WIJ? HOE WIJ? 
    - Jij en ik, wij.
    - IK OOK? HOE KOM JE ERBIJ?
    Ik ben allergisch aan bloed! Ik val flauw als ik nog maar het woord "ader" hoor. Geen volkslied kan ik aanhoren of ik krijg duizelingen! Dat kun je niet menen? 
     
    Ze probeerde mij slinks te overtuigen door in te spelen op mijn zwakheden: Mensenlevens redden, blablabla, arme zielige kindertjes met anemie, blablabla, anders slapjanus, nobele taak aan de maatschappij, blablabla, eindelijk eens iets nuttigs in je leven...
    Ik gaf niet toe, en hield het been stijf. Ze zou mij eens leren kennen!
     
    Een kwartier later reden we de parking op. En weer af. Want hij was vol. Bomvol. Heel Zapdorp was gemobiliseerd om twee pinten levenssappen af te staan. Okee, het gaat niet! jubelde ik, en toen vond zij plotsklaps nog een klein gaatje ergens drie kilometer van die menselijke muggenplaag. Niets gekort, ik moest dit ondergaan, het bloed kruipt waar het niet kan gaan.
     
    Zij beende met stevige pas naar het lokaaltje en ik slingerde aan haar arm mee. Hoog tijd voor mijn laatste troefkaart: ik trachtte op mijn beurt op háár gemoed te spelen:
    Belachelijk maken, flauwvallen, schedelbreuk hebben, schaamte, pispaal van 't dorp.
    't Hielp allemaal geen fluit, dat mens heeft geen gemoed. De hardvochtige!

    - Als ik omval, en ik zál omvallen, dan moeten ze zich met mij bezig houden, en dan is er opstopping en kunnen de anderen geen bloed geven en dan hebben ze groot bloedtekort en er zullen onschuldige kindjes sterven en dat wil jíj ( ik kan smerig worden) niet op jouw (!) geweten hebben en...
    - Er zijn heus wel genoeg bedden om de massa aan te kunnen... 
    - Hoezo, bedden, is dat dan niet elk in een kamertje apart?
    - Gekkie!
    - IK WIL NIET PUBLIEK IN EEN ZAAL FLAUWVALLEN!!!
    - Dat gebeurt ommes niet.
    Ja, ik weet ook niet wat ommes betekent, maar ze zei het wel.
     
    Ondertussen waren we al op de parking van de stadsfeestzaal (geweldig, dacht ik nog, nooit meer naar het theater zonder flashbacks vol ranzige bloedgeur). Wel vier (!) ambulances stonden er. Vanuit een ooghoek dacht ik zelfs een tankwagen te onderscheiden met een rood kruis erop. Allemaal waren ze om ter reklaamst bestickerd met huizenhoge slogans als "bloedgevendoetlevengeven" of iets dergelijks. Hoe waar, dacht ik. Ik geef bloed en meteen mijn leven terwijl ik sterf van de angst.
    Ik kreeg mijn eerste duizelingetje maar mijn lief trok mij krachtig de drempel over.
     
    Links was de administratie, een drietal dametjes die zich over de papierwinkel heen bogen. Achteraan in de zaal stonden drie kottekes met dokters erin, en driekwart van de polyvalente zaal stond vol met bedden en driftig heen en weer spurtende verpleegsters (geen enkele vent meneer!).
     
    Ik zag rode lampen flikkeren, alarmen afgaan en dat allemaal in een walm van ziekenhuisdoemp.
    Mijn vriendin mocht meteen door, habituée, maar ik moest aanschuiven bij de rij nieuwelingen. Voor mij allemaal hübsche mädels in teensletsen (hou toch op met tetteren truttebollen!) en ik moest mij inschrijven bij een madammeke met vuurrode krullen als had ze een pruik van bloedkoraal op haar kop. Eventjes viel het geluid weg, maar ik kon het terughalen door zeer diep en rustig te ademen. Waardoor ik dan weer zuurstofoverschot kreeg en plotsklap begon te zweten als een pakje boter in de microgolf op 750 watt.
     
    Meneer, mag ik uw naam? Ronny Vanbever, probeerde ik nog, maar ze moest mijn identiteitskaart zien.
    A-ha Hill McGraw, en niet Ronny? Euh neen, sorry, ik dacht dat je de naam van mijn vriendin vroeg...
    Het was een vriendelijk kind, ze negeerde mijn hyperventileren straal.
    Ze zat er al lang, je kon het zo zien aan haar vermoeide bloeddoorlopen ogen. Hup, daar ging ik weer. Ik hield me staande aan de tafel en wankelde van daar naar een geïmproviseerd bureautje waar ik allerlei formulieren moest invullen: 
     
    Vraag één: Voel je je ziek? Ja of neen. Hahaha. Humor bij het rode kruis. Rotzakken. Jarenlang heb ik ze uit de brand gesleept door mijn auto dicht te kleven met hun stickertjes van de Smurfen, Kuifje, Lucky Luke,... maar als je even een moeilijk momentje hebt, geven ze niet thuis. 
    Naar eer en geweten vulde ik hun lijst in, en liet de eerste vraag open. Nè, is hun adminstratie lekker naar de boeme. 
     
    Daarna mocht ik in een andere rij aanschuiven om tot bij de dokter te komen.
    Het was ook een dame. Vriendelijk weer, het moet gezegd, maar ik moest haar wel zeggen dat ik mij niet ziek voelde. Ach ach ach. En geen aids had, noch tekenbeten of recentelijke piercings en zo.
     
    En toen, zomaar ineens, pompte ze mijn arm aan frutsels om mijn bloeddruk te meten.
    Kan ik ook niet tegen, ik voel dan gewoon het bloed door mijn aders gutsen, ik haal makkelijk het debiet van een vinnig vliedende vaart. 12-7, perfect, zei ze nog.
    Ik mag dan wel dodelijk ziek zijn, naar zuurstof happen als een gerookte haring op de Meir, maar als het op bloeddruk aankomt ben ik niet te kloppen. Undestructible I am. Toch een beetje trots, speekmedolle voor mezelf.
     
    En dan mocht ik weer in een rij gaan staan. Die naar de bloedbank. Negen waren er nog voor mij. Mijn lief, de schat, kwam vragen of alles nog goed met mij ging.
    GA WEG! brulde ik. Weet ik veel waarom. Ik had al mijn aandacht nodig om te blijven ademen. In-Uit-In-Uit-In... En nu... euh... paniekpaniekpaniek. Nog eens 'In' of was het nu 'Uit' - Poefoefoef. In-uit-in-uit...
     
    Ik zag in de wazige verte hoe iets wat op mijn teergeliefde leek zich lachebekkend neder vleide. Ik voelde mijn aorta kloppen, en toen draaide de parket plots een walske. Het bleek niet de parket te zijn maar ikzelf. In een laatste Straussiaanse heupbeweging gooide ik mij op een bekertje water en dat bracht weer kleur op mijn wangen.
     
    Vier dagen en evenveel duizelingen daarna was het mijn beurt.
    Een zestal verpleegsters liepen er rond en ik kreeg natuurlijk net die kenau. Die met die bloeddorstige gierenkop. Van die zou ik nog geen bloed willen krijgen, laat staan haar bloed geven. 
     
    Maar het was loos alarm. Ze moest het zelfs niet hebben. 
    - Oei, meneer, kraste ze, voelt meneer zich niet goed?
    - Neen, madam. Maar het is niet erg (zei ik dat echt?) het zal alleen erger worden.
    - Jammer meneer, dan is het misschien beter dat je dan geen bloed geeft...
     
    Godverdomme. Ben ik nu zover geraakt, heb ik nu zo afgezien, dan wil ik wel all the way gaan. Waar is hier die naald, dat ik ze er zelf inram!
    Maar dat mocht dan weer niet van de gier. 
    Neen, ze moest overleggen met haar collega-verpleegster. Die ook niet geselecteerd was op haar kordaarheid.
    Dus ikke tussen die twee bloedzuigers naar de dokter. Die het ook niet wist. Dan maar naar de collega. Bon, om een lang verhaal kort te maken: ze hebben erover gestemd. Eentje voor, eentje tegen en een onthouding. Ik mocht zelf kiezen. Ik duizelde weg en dat hebben ze geïnterpreteerd als een ja.
     
    Maar de roofvogel wou haar nagels niet meer aan mij vuil maken, dus duwde ze me maar in armen van een ander bloedeloos mensje. Hoe kun je er zo bloedeloos uitzien als je job aders prikken is, dacht ik nog.
     
    Oeps... Hier draai ik weer even weg. Niet in het verhaal, in het echt, nu, terwijl ik dit intik. Manmanman, wat heb ik een rotleven. <Pieske gedaan> Okee, terug full force.
     
    Om zeker te zijn dat ik niet ter plaatse zou overlijden kreeg ik eerst nog een glaasje cola. En dan nog één. En ik drink alleen de light variant, maar dat hadden ze natuurlijk weer niet.
    Tappen ze een halve liter van mijn goede bloed af, gieten ze je bij met zure american junk.
     
    Bon, ze prikten er wat op los en toen weet ik het niet goed meer. Eerst nog een kus, een blonde krullenbol, daarna nog een kus, een lange kus, een heel lange natte lik als van een demente koe, ik wou al protesteren dat de mensen keken en zo, maar het was die kenau van daarstraks die mijn voorhoofd bette met een natte vod. 't Is bijna klaar, zei ze, nog 20cc.
    Toen ging een alarm af, een licht begon rood te gloeien en 't was af.
     
    Blijf maar liggen, zei ze. Ze goot nog een cola in mij, en ik moest stilletjesaan bekomen. Schoon genoeg had ik ervan, maar ik kon niet van die tafel af geraken. Hij stond in hoogste stand en ik vond de hendel naar beneden niet.
     
    Een kwartier later zat ik dan toch een beetje triestig te kijken in een kopje fletse koffie, terwijl Zapmadam er op los kwetterde.
    Hoe voel je je nu?, vroeg ze in de auto op weg naar huis.
    'k Weet niet, mijn arm doet zeer. Volgens mij zijn ze die naald erin vergeten...
     
    Het heet dus hematofobie wat ik heb. De ergo-variante. En je kunt er niet van genezen. Alleen een pacemaker helpt soms.
    En heel veel troost en liefde.
    Dus niet: Wahahahahahahaha, flauwe bees! roepen. 

    08-08-2008, 21:26 geschreven door Hill


    27-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Keuzes maken
    De tragische lyriek van het Adagio for Strings van Barber of de melancholie naar verloren liefdes en dus tijdperken uit de Suite nr3 in D (Air) van Bach.
    De mystiek van Hildegarde von Bingen of de gelatenheid, religieus maar intens, van de Benedictijner monniken van het Monasterio de Santo Domingo de Silos. 
    De cellulaire minimalistische composities van Wim Mertens of Philip Glass of de gelaagde klankentapijten van Boris Blank.
    De symphonische jazz van an American in Paris of de frenetieke energiesplinterbommen van de be-bop uit The Beat Generation.
    De perfectie van een trompet in Kind of Blue of de trilling van een lip, als was het een vlindervleugel, op Ascenseur pour l'Echafaud.
    De klankvervreemding van Karl-Heinz Stockhausen of de stemacrobatiek van Yma Sumac. De warme deken van Astor Piazzolla en Lhasa de Sela of de alle levendodende vrieskou van Biosphere's Substrata
    Tekstflarden Brel of Brassens, een weemoedige Lieven Tavernier of de poëzie van seriewoordenaar Solaar.
    Het is er allemaal, open en bloot, vrij beschikbaar, op CD of MP3 te vinden in de korvenkast in de living, een hand weg van de afstandsbediening van de TV. Zomaar.
     
    ---
    Jaarlijks wordt in Zapdorp een festivalletje georganiseerd. Een familiefestival is het, met een rockpodiumpje, een stand-up comedie tent, twee of drie vetkraampjes, d'er is zelfs een schlagerpodium. En het is gratis.
    Dus wij daar naartoe. Met de hele kroost erbij. Niet dat we veel van die kroost zien: Puberzap verdwijnt heel snel met een aantal vriendinnen om allerlei stoere dingen te doen die niet mogen, maar wel keivet zijn als je veertien bent. De kleinsten vinden ook heel snel een viertal vriendinnetjes van school en hangen rond in de speeltuin op het terrein en de zoon die... tsja waar zat die eigenlijk?
    Dat zal wel ergens bij dat rockpodium rondhangen, hij is verstandig genoeg om zijn plan te trekken. En hij vertoont nog niet echt puberstreken dus zorgen moeten we ons daar niet over maken.

    Het werd een prettige namiddag en tegen een uur of negen trokken we naar het hoofdpodium, want daar trad de hoofdact op.
    Van Zoonzap nog steeds geen spoor.
    En dan zien we dit:
     
     
     
     
      
    Alles is er, van Abba tot Zappa.
    En hij kiest er net de schuif uit met de pretpunk. 

    27-07-2008, 14:14 geschreven door Hill


    26-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Obama in Duitsland
    - Hij komt naar hier, hij komt naar hier, kijk, kijk, kijk, het staat in de gazet!
    - ...?
    - Hier, kijkt dan toch, hij komt naar hier, naar Berlijn, den Obama komt naar Berlijn.
    - Ja, en?
    - We gaan kijken, man.
    - Naar een Amerikaanse neger?
    - Komaan doe niet onnozel, dat wordt de volgende president van Amerika! Dit is geschiedenis! Ich bin ein Berliner, weet je nog, van Zjei-ef-kei. Daar klappen ze nu nog van. Dien Obama dat is Kennedy en Luther King tope tegare. Dat is... we moesten al weg zijn. Wat zitten wij hier nu nog te doen.
    - Zijt eens wat rustiger, dien Obama loopt echt niet weg hoor. Wanneer komt hij?
    - Binnen twee uur, waaah, binnen twee uur al! We kunnen met de tram gaan, 't is hier vlak in de buurt. Waar is mijn hemd?
    - ...
    - Mijn hemd ja, mijn Amerikaans hemd. Dat ik altijd aandoe tijdens de Oktoberfesten.
    - A neen, dat doe je niet aan! Als je dat aandoet dan kom ik niet mee.
    - Maar jawel, Amerikanen zijn enthousiaste mensen, 't is feest, dat geeft niet, komaan, ik doe dat hemd aan en jij een petje met 'USA forever' erop.
    - Zot!
    - En we hebben ook nog een boodschap nodig voor Obama. Op zo'n bord. D.A.F. of zo. Deutsch-Amerikanische Freundschaft.
    - Da's het merk van een vergeten popgroep uit de jaren tachtig!
    - Is dat zo? Ja, dan is die inderdaad vergeten...
    - Als je persé een boodschap wilt, laat het dan tenminste iets intelligents zijn...
    - Zoals: We have a german dream!
    - Euh...
    - Ich bin wie du! Ubique Media Daemon! Black is Beautiful! Obamassive!!
    - Okee, laat maar. Zou je niet gewoon Lang Leve Obama erop zetten. 't Zal al belachelijk genoeg zijn, in je Amerikaans hemdje.
    - Dat hemdje is niet belachelijk. Maar misschien heb je wel gelijk. Lang leve Obama! Hier heb ik al een stuk karton, geef me die zwarte alcoholstift eens. Nee, niet die, die dikke daar. Ja, goed. 
    - ...
    - Verdomme, dat zal daar nooit opkunnen. Mijn bord is te kort.
    - Pfffff, zet dan gewoon Obama.
    - Ja? Allé ja! Voilà sè, 't staat er al op. En goed duidelijk geschreven dat iedereen het kan zien. Kom we zijn weg! 
    - Doe eerst dat hemd uit, en trek iets anders aan. Dat is belachelijk.
    - Dat is NIET belachelijk. Dat is een ode aan Amerika. 
    - Oh oh oh.
    - Zij toch niet altijd zo bang om je belachelijk te maken. Niemand is belachelijk.
    -...
    - Hij is er. Komaan, helpt eens mee dat bord omhoog te steken.
    - Je gaat je belachelijk maken! 
    - Zwijgt en helpt mee. Jij altijd met je idées fixes!
    - En toch, je gaat je...
    - Stomp!  Lang leve Obama!!! 




    26-07-2008, 13:27 geschreven door Hill


    17-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Huiveren in Sarlat-la-Canéda
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Sarlat-La-Canéda, le 17 juin, 2008

    Het was een echte Française, een mooi maar tenger madammeke van eind dertig, in het zwart gekleed, op punthakjes en met een baret op lang zwartgeverfd haar.
    Ze wankelde met haar hakjes op de regengladde kasseien, struikelde en greep mijn arm.
     
    Ze keek naar mij op, verontschuldigde zich en vertelde dat ze hier, in deze straat, nog gewoond had. Dat dakvenstertje daar, nu dichtgenageld met harde plastiek, daar woonde ze toen. Nu is ze verhuisd, ze woont niet meer in de stad, nu woont ze... elders.
    Ze brabbelt iets wat ik niet begrijp. Ze is ook moeilijk te verstaan. Een warrig Frans en haar zinnen lijken van de hak op de tak te springen.

    Ik kijk in haar ogen en zie zilt. Zeewater. Gesprongen adertjes. Maar ze is wel mooi opgemaakt, veel poeder en de lippen donker aangelijnd. Alleen heeft ze lange vieze nagels. Rouwranden. 

    Ze vraagt me lispelend of ik al op het kerkhof ben geweest. Of ik de lanterne des morts heb gezien. De dodenlantaarn!
    Ze bedoelt die konische toren op het kerkhof, waar ze 's nachts vuur in maakten, zodat de dolende zielen der doden 's nachts de weg naar hun graven terugvonden.

    Ze kijkt door mij heen. Haar wit gezicht licht op. De poeder maskeert maar verbergt niet. Rode aders in de wangen. Getekend door jarenlang alcoholmisbruik.
    Ik heb er nog 'un reportage' over gemaakt, ik...  Voor France3. Ik... mythe... ik werd overvallen... op het kerkhof... 's nachts, de lichten van de camera's, alles baadde in het licht... hij nam mij... Nam mij vast. De man, de schaduw. Harde schaduwen en fel licht, overlicht, overbelicht. Hij nam zijn mes en hield het tegen mijn keel. Ken jij de legende van de lanterne des morts? Ken je de ware legende van de lanterne des morts? Vertel me de legende, en vertel ze juist. Eén kans, anders... hij drukte het mes dieper in mijn keel.
    Haar slapen klopten, de aders in haar ogen werden dikker. Ze greep mijn arm steviger vast en drukte haar nagels, steeds dieper in mijn arm, als messen.

    Haar mantel viel open, in haar nek werd een moedervlek zichtbaar met centimeterslang haar erop. Het verborg een lang litteken.
    Ze drukte haar gezicht haast tegen het mijne: ze fluisterde iets onverstaanbaars. Ik rook Martini.
    Moi, j'ai survécue!

    En toen liet ze me los. Ze stond wankel, struikelde naar de muur. Ze herstelde zichzelf en keek door mij heen alsof ze mij niet meer zag.
    Au revoir, zei ze toen, en stapte naar links de volgende straat in. Even nog keek ze achterom. Of ik ze wel volgde.
    Maar ik koos rechts.

    17-07-2008, 20:55 geschreven door Hill


    25-06-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Shakespeare iz ded
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hi-ill!

    - 'Fabuless' wat wil dat zeggen?
    Ze kijkt mij aan met haar bruinblauwe ogen en blaast een krulletje omhoog.
    - Fabulous bedoel je, wel dat is iets geweldigs, iets fantastisch.
    - A ja, zegt ze, dan versta ik wat ik zing!

    En hop, weg is ze, neuriënd de kamer door:
    I want fabuless,
    My sister is a fles.

    Talen zijn alleen moeilijk als je groot bent.

    25-06-2008, 15:11 geschreven door Hill


    Archief per week
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/01-31/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 01/01-07/01 2007
  • 24/12-30/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 21/08-27/08 2006
  • 14/08-20/08 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 17/07-23/07 2006
  • 10/07-16/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 05/06-11/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 03/04-09/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 02/01-08/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!