Chocolate Moose
Foto

Ga ook eens kijken bij
  • Chocolate Moose : Foto's
  • Chocolate Moose : Muziek
  • Chocolate Moose : Boeken

  • Laatste commentaren
  • shahrahan (shahrahan)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sarmad (sarmad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • echoob (echoob)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • partchoob (partchoob2)
        op Residentieel wonen in het groen
  • ehdasgostar (ehdasgostar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • marjanhadad (marjanhadad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • poonehmedia (poonehmedia)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • atashmahar (atashmahar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • kolahdoozancarpet (kolahdoozancarpet)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen

  • Zoeken in blog


    Inhoud blog
  • Sex blijft een goede drijfveer
  • Pragmatisch vogelen
  • Soepzus en snoepzus
  • De poes piest
  • De kat kwaakt
  • Publiek bezit
  • Diep geloof in het broeikaseffect
  • Het blogcomplot
  • Wandelen op de Mier
  • Kloten koken
  • De nieuwe generatie
  • Staat er haar op?
  • Communicatie ad absurdum
  • Wuhu-huh! Huhuh! Huhu-huh! Wraaaaaaaaaah!
  • Het mysterie van de bijziende jodin
  • Speakin on ze feun
  • Muggenziften
  • Wachten op kleinkinderen
  • Pompen of verzuipen
  • Spitse vondst van 't gepoeste
  • Winston en de vettige bende van Van Slembrouck
  • In ruggenspraak met het vakbondsfront
  • Caroline Gennez in The Crazy Horse
  • Boys & Grills
  • Diep in het rood II
  • Diep in het rood
  • Keuzes maken
  • Obama in Duitsland
  • Huiveren in Sarlat-la-Canéda
  • Shakespeare iz ded
  • Ciao bella!
  • Residentieel wonen in het groen
  • Het koppig model
  • Het bewijs
  • Bedrijfswagen gevraagd

    If the future isn't bright, at least it will be colourful
    18-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Step step cha-cha-cha en sliiiiiide
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Volbloed heteroman doet bekentenis : Vorige week stond ik tussen een twintigtal zwetende mannen te dansen op "Let's get loud" van de stoeipoep J.Lo.
     
    En er is nog meer. Alle mannen hadden onveranderlijk een brosgeschoren kletskop en een ringbaardje. Uitgenomen misschien één dan, die wel iets langer haar had, maar die was dan weer slechtziend dus dat telt niet. Hij was tenandere ook geen homo, in tegenstelling tot al die andere tondeuzesnoeiers in voetbalbroek en t-shirt. En ik stond daar dan tussen. Step step cha-cha-cha en sliiiiiide.
     
    Step step cha-cha-cha en sliiiiiide. Het springkonijn vooraan deed er alles aan om de sfeer erin te houden : hij moedigde ons aan, danste zichzelf een hartaderbreuk, zette het gebeuk nog wat luider (Turn it up turn it up-aaah ) en ging ongelooflijk uit de bol in vier talen. Want zo ben ik wel, als ik dan toch verplicht word tot ritmisch beenplooien dan moet dat minstens in internationaal kader. Aldus stond ik daar te sjeken tussen wapperende Hollanders, zeer onhippe Fransen, een verloren gevlogen Zwitser (waar halen ze zo iemand vandaan ? (uit Zwitserland)) en bolbuikige Belgenmoppen.
    Dance on your feet, get down to the beat. Feel it! Ik krijg spontaan opvliegers als ik er nog maar aan terugdenk.
    En denk maar niet dat het een verfijnd schouwspel was, een ballet van gestileerde lichamen in een iriserend palet van kracht en soeplesse. Mijn oor. Het geheel had de elegantie van een driepotig nijlpaard op een trampoline. Meteen weer een mythe doorbroken : homo's kunnen dus helemaal niet dansen. En ik kan getuigen. Alleen dan die ene vanvoor met dat microfoontje aan zijn oor, die wel ja, maar al de rest? Het was huilen met de leren pet op. Die met de Freddy Mercury-snor is bij een slide zelfs los door het decor gegaan.
     
    Nu ja, veel recht van spreken heb ik ook niet, na goed een kwartier (als het al zoveel was) gaf ik de brui aan Maarten en ging bij mijn lief zitten op een bankje achter in de sportzaal. Zij was er ook ja, het was trouwens door haar dat ik hier verzeild raakte. Zij kon niet dansen (Knie kapot. Zegt ze.) en zat het hele zootje mij incluis uit te lachen vanuit de achtergrond.
     
    Maar de Bruce Willissen gingen door tot het bittere eind van het cassetje een uurtje later.
    En daarna met zijn allen douchen. Jeij. Ik zweette niet meer, dus voor mij was het niet nodig (Nee hoor, hoeft niet, neen neen, daarbij ik heb toch geen handdoeken bij, ja da's heel vriendelijk maar neen, bedankt ik ga thuis wel in bad, lukt wel, kijk kijk, o, mijn vriendin! Zoenzoenzoen! ).
     
    Fris gewassen en hun broske geföhnd zaten ze daarna allemaal op een terrasje in de zon, met een kopje koffie en een stuk chocoladecake, grappend en grollend. Toffe peren, die gasten. Daarna vertrokken ze nog als degustiefje naar een nachtclub(*), maar daar hebben wij vriendelijk voor bedankt.
    Een namiddag waaiemsi-ei'en in de bear-homosubscene was leuk en eens iets anders, maar een nacht hoefde daar niet direct bij. We konden trouwens niet. We moesten die avond nog naar een fuif in het plaatselijke oudemannekeshuis. Zo zijn wij.  
     
    Drie weken daarvoor : 
    Zeg, Moosje, Krulzapjes peter heeft zopas gebeld. Hij heeft zijn diploma lesgever aerobic-dance behaald en geeft samen met zijn vriend als verjaardagsfeestje een initiatiecursus. Daar doen we aan mee hé?! Ja hè ? Ja ? Ja!


    (*) Ik had eerst getikt 'nichtclub' 

    18-09-2007, 20:51 geschreven door Hill


    17-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vertrouw geen Hollandse ridders
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Heb jij lef ? vroeg ridder Sterk aan Krulzapje. Ja! antwoordde ze haast verontwaardigd.
    En hebben alle anderen ook zo veel lef? drong de ridder uit het Land van Ooit aan. Euh... ja zeker?, klonk het al heel wat minder overtuigend. (Minizap groef zich een holletje in mijn zij, onder de veilige arm).

    Okee, dan heb ik iets voor jullie. Wat is het meest vieze dat jullie al gegeten hebben ? Slakken, mosselen ?
    Spinuzze! riep er eentje, maar de blauwgekousebroekte verstond geen Noorderkemps en deed maar alsof hij Metalzap niet hoorde.
    Dan durven jullie vast wel sprinkhanen te eten ?! Ja hoor, geen probleem, deden ze stoerder dan ze waren. Het is dan wel 1€75 voor de vijf sprinkhanen... Ridder Sterk peuterde wat onhandig met zijn zwaard in de mulle grond. Ja, sorry, ik vind het ook vervelend dat ik er geld voor moet vragen... Stiefpapa mocht dus zijn portefeuille trekken, 1€75 het was nu ook weer geen onoverkomelijke kost, nietwaar, hoewel ik niet zo onmiddellijk de laatste richtprijs voor een kilo kevers uit het blote hoofd kende.
     
    We mochten de ridder volgen, naar het Oranjeboomrestaurant, een eetgelegenheid volledig opgetrokken uit zuurstokkleurtjes. Na nog een klein discussietoneeltje met de caissière (neenneen, hier kun je afrekenen ridder, maar de sprinkhanen zelf moet je bestellen in de keuken) verdween Sterk door de klapdeurtjes naar achter. En wij bleven verbaasd achter met een bonnetje goed voor zeven kwart euro springbeesten.

    De ridder bleef weg. Dat hoorde bij het spel. Natuurlijk zouden we geen echte sprinkhanen krijgen, maar van die geelgroene marsepeinen bolletjes. Of misschien wel spekken in de vorm van insektjes, met voelsprieten van zwarte drop. Of nog, hij zou zo dadelijk terugkeren met de melding dat de sprinkhanen allemaal ontsnapt waren en dat we elk een suikerspin kregen.
    Daar is-ie, daar is-ie, ik zie zijn blauwe kostuum door het glas van de klapdeurtjes! Kijk!

    De Ooiter kwam er inderdaad aan, zijn zwaard had hij in de keuken achtergelaten. In zijn nu vrije hand hield hij een schaaltje met warempel zes uit de kluiten gewassen sprinkhanen erop, gefrituurd en wel, echte dus, met ernaast een potje sojadipsaus.
    Hier zijn ze, wie durft ? Ze smaken eerst naar niks en daarna naar kip, hebben ze mij verteld.
    Gek hoe stoerheid en lef sneller kunnen wegsmelten dan een vergeten calippo op de achterbank van een in de zon geparkeerde monovolume.

    Metalzap beet de spits af, of liever het achterlijf. Dat was hij verplicht aan zijn status van stoere broer. Mmmm lekker overdreef hij het gevalletje. Puberzap liet zich ook niet onbetuigd, ze moest wel, ze had een oogje op de knappe prins (telkens hij haar richting uitkeek, kleurde ze cabernetrood tot diep in haar décolleté). Mamazap, bekend staande als goedlachse omnivoor en ondergetekende Hill hier hadden er ook niet veel problemen mee (het smaakt inderdaad naar kip! Grrrcch, d'er blijft zo'n pootje in mijn keel plakken, ch ch chhhh, het wil er precies niet meer uit! Help!)
    Zelfs Minizap beet weliswaar met lange tanden toch het achterlijfje van haar gefrituurde langpoot. Ze vond het maar vies, naar haar gezichtje te oordelen. En Krulzap ? Die bleek plots in geen velden noch wegen meer te bekennen. We vonden haar pas terug als de mannemenschen der Zapclan het laatste beestje achter de kiezen hadden.
    En, smaakte het nu naar kip?, vroeg de prins poeslief, ik heb het zelf nog nooit durven eten...

    Familiedag van de werkgever, in het Land van Ooit : Inkom, grime, snoep, eten, drinken alles was gratis.
    Alleen dus die sprinkhanen niet. Ik zal die morgen eens voor de grap declareren als onkosten, ik ben benieuwd.

    17-09-2007, 21:29 geschreven door Hill


    10-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mucho Macho
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    De dokter reikte me het plastic bekertje aan en wees waar ik mijn ding mocht doen : de dubbele deuren door en dan rechts aan het einde van de gang, daar dus.
    Drie minuten later sta je daar dan, in een donker toilet met zo'n flikkerende TL-buis boven je kop, met een tupperwarepotje en met de opdracht je blaasinhoud over te hevelen naar dat bekertje.
     
    Het moet van 1986 geleden zijn dat ik nog eens in een potje mocht plassen, tijdens het medisch onderzoek op school was dat. Al wat ik me daarvan herinner was dat dit toen uit de kluiten gewassen, emmergrote pispotten waren, en dat het geen sinecure was om die zonder lekken te vullen.
    Als je die op het toiletdeksel zette was de rand te hoog, en moest je er in een boogje in plassen. Maar als je hem op de grond zette, was het een hele toer om erin te mikken plus dan hoorde je het kletteren tot in de wachtzaal ernaast. En daar zaten de meisjes! Oeoeoe, de meisjes, die verre onbekende diersoort die daar op kousevoetjes stond in hun onderlijveke. Alleen dikke Siska en de knappe Tanya droegen al een BH. De gedachte aan een halfnaakte Tanya maakte dat ik voor het boogje moest gaan. 
     
    Maar dit hier is 2007 en mijn potje heeft niet meer dan 6 cm diameter. Ondertussen is mijn trefzekerheid wel zienderogen verbeterd, dus ik maakte me niet echt zorgen. Tot ik plots bedacht dat ik zopas, net voor ik de wachtzaal binnenstapte, nog een negertje geboetseerd had en daarbij ook alle overtollige ballast had geloosd. O nee, ik zal toch nog wel kunnen pissen zeker ?
     
    Het bleek loos alarm, alles ging opperbest. Ik perste er me daar een straal uit jong! Ik ben ooit eens in een bootje tot tegen de Niagara-waterval gevaren, wel die Niagara is een sissy vergeleken bij wat ik uit mijn Loveboat wist te persen. Zo makkelijk ging het dat het een paar tellen later weer loos-alarm was. Mijn potteke werd te klein! Gelukkig ben ik een pro, en met enige kunstgrepen wist ik de schade binnen de perken te houden zonder spetterij. Dekseltje erop en klaar. 
     
    Met kwieke tred en de neus in de lucht liep ik opnieuw de gang door, passeerde de dubbele deur en poneerde mijn potteke op het dienblad waar nog een tiental potjes stonden. Mijn potje was veruit het meest vol.Ik voelde me op en top man.  
     
    Ja, ik ben een macho in het diepste van mijn nieren.
    En een zeiker.   

    10-09-2007, 21:03 geschreven door Hill


    09-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geel met een rood dekseltje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De secretaresse liet me plaatsnemen in de wachtzaal, hoewel wachtzaal misschien een groot woord is voor de brede zijtak van de centrale gang waar ik ging zitten. Rode zeteltjes moesten het geheel een aangename en huiselijke sfeer geven, maar die werd ruimschoots teniet gedaan door de sterielwitte deur, met daarop een bordje "Laboratorium-Laboratoire" aan het einde van de inham.

    Ik zat op de middelste stoel links, met voor mij een jonge chinese schone in een grijs mantelpakje. Ze wiebelde heel ongemakkelijk in haar stoel en hield haar handtas krampachtig met beide handen vast op haar schoot.

    We wachtten beiden. Tot de laboratoriumdeur openzwaaide en een lange vrouw in witte jas zeer joviaal de chinese binnenriep. Met nadruk op riep. Plaats je plaspotje maar op deze tafel hier!
    De chinese werd rood, kleurde dus oranje, en trippelde met zuinige pasjes de kamer in. Door de half openstaande deur zag ik haar het plastieken bekertje op een dienblad zetten, waar nog een achttal van die bekertjes stonden. Ook geel met een rood dekseltje erop.

    09-09-2007, 22:43 geschreven door Hill


    05-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De integere financiële markt
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Het blijft intrigerend waarom bepaalde mensen zo graag moeilijke woorden gebruiken, terwijl ze vaak niet eens weten wat ze nu betekenen...

    05-09-2007, 19:41 geschreven door Hill


    04-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Katten zijn geen honden
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Hoe hij binnengeraakt was weten we niet, maar hij fladderde vrolijk van de ene hoek van de kamer naar de andere. Eerst dachten we nog dat het zo'n dikke pluchen mot was. Als het echt warm is kun je die hier zo van de grond rapen -wow nieuw hoogpolig tapijt? Neen, vier centimeter mot-.
     
    Maar toen hij ondersteboven, met zijn kop naar beneden aan de muur ging hangen, zagen we dat het een vleermuizeke was. Joepie, een vampier in huis, eentje van ocharme ochere acht centimeter lang. Blij als een klein kind wees ik mijn wederhelft op mijn ontdekking. (ik blijf vleermuizen iets vinden dat thuishoort in Victoriaans donkere verhalen. Spannend!) Ja lief, dat is een vleermuis. Komt hier wel vaker voor. Lege confituurpot pakken, vangen en buiten zetten, da's de manier.   
     
    Dat beestje hing daar wel koddig te wezen, maar inderdaad, het moest de deur uit. Vleermuizen vliegen in haren, zeggen ze. En hoe lang was het al niet geleden dat ik mijn okselhaar nog getrimd had ? Geen risico's nemen, Hill!
    Ramen en deuren werden wagenwijd opengezet (dit wordt weer een nachtje muggenmeppen!).
    Even overwoog ik zelfs om  de lichten uit te doen in de hoop dat het beest naar buiten zou vliegen, maar bijtijds besefte ik dat dit nogal onnozel was. Zo'n vliegmuis fladdert op sonar en niet op licht.
     
    Op ultrasone geluidsgolven, niet hoorbaar met het menselijke oor, staat er in de boekjes. Dat zal dan wel zeker, maar dan hapert de gps van mijn pocketbatman toch.
    Primo, ik hoorde die fladderrat overduidelijk piepen (niks niemendal ultrasoon) en secundo hij vond de uitgang niet. Dat laatste kon ik misschien nog begrijpen.
    Ondertussen was de hoeveelheid muggen, motten, nachtvlinders, keverachtigen binnenskamers aangegroeid tot een zwerm die makkelijk kon concurreren met een middelgrote sprinkhanenplaag. Geen wonder dat die vleermuis niet naar buiten wou. Meneer dineerde drie sterren in onze living.
     
    Terwijl ik met een lege confituurpot achter het beest aanfladderde, zaten onze katten het schouwspel vanop kasten en vensterbanken zeer aandachtig gade te slaan. Geen vlerktril ontging hen. 
    En toen gebeurde het. Had vleer de muis zijn buikje zo rond gegeten dat hij prompt uit de lucht viel of begaf de batterij van zijn sonar het, wie zal het zeggen, maar heel even raakte hij de terrasdeur en stortte neer. 
    Meteen vlamde een oranje-zwarte pijl door de kamer. Ons moordenaarsduo Whoppy-Streepje gooide zich op het ongelukkige vampiertje. Streep was eerst, maar Whoppy gaf zich niet zomaar gewonnen. Algauw verwerd onze living tot een stuifwolk van kattendons, poten, klauwen en staarten. De madurodamdracula lag er een beetje beduusd bij, met zijn vleugeltje gescheurd onder een achterpoot van Streepje.
     
    Het zou nu zeer literair verantwoord zijn moest Poes, onze derde kat, met de vleermuis aan de haal gaan, maar neen hoor, hij bleef languit luilekker liggen in de zetel, zich uitstrekken, een keer gapen en dan verder kijken naar de DVD van Garfield.
     
    Katten, het zijn helaas geen honden.

    04-09-2007, 21:03 geschreven door Hill


    03-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wij zijn niet te kloppen
    Het bloedde verschrikkelijk. Het zag er vreselijk uit.
    Hoe kan het ook anders ? Een roestmetalen voetbalgoal van tientallen kilo's die plotsklaps omvalt en te pletter slaat op die kleine meisjesvingertjes.
     
    Ze krijste de hele speelplaats bij elkaar. Juffen keken met afschuw toe, een hand voor de open mond.
    Een helse rit naar het ziekenhuis, een troostende mamajuf en een opname bij de spoed later, was het grootste leed geleden.
    Dokter Röntgen was duidelijk. Niet eens gebroken luidde het verdict, alleen op zevenentachtig plaatsen gekneusd. Dat kind heeft geen skelet, dat kind is gewoon gegoten uit rubber. Dat moet haast wel : Kajjetjoetten Krulzap .
     
    Het volgende uur bleef ze nog een beetje nasnikken, maar daarna was ze the talk of the town. Iedereen moest en zou horen hoe ze haar vinger zo gruwelijk verwond had, kijk hier, ze trok het verband een beetje naar beneden zodat je een bijna onmenselijk vingerkootje zag, gezwollen, blauw, zwart, paars. Ze genoot bij de aanblik van die gruwende toeschouwers.
    Nog een uurtje later deed ze al molentje op de pelouze en was ze eigenlijk vergeten dat haar vinger er ei zo na af lag. 
    De volgende dag geeft ze haar broer ervan langs in haar home-made catch film. (zie onder)
    Drie weken nog moet ze in het gipsverband zitten.
     
    Het schooljaar is begonnen.
    Dit gebeurde op de opendeurdag op vrijdag 31 augustus. Wij zijn niet te kloppen.

    03-09-2007, 20:26 geschreven door Hill


    01-09-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hill schrijft een gedicht
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Hill schrijft een gedicht.
    Inderdaad, dat gebeurt wel eens meer. In een onbewaakt moment. Als ik niets om handen heb bijvoorbeeld. Of als ik op de fiets zit en ik zie een eekhoorntje dat onbeweeglijk in het gras zit langs de kant van de weg. Onbeweeglijk omdat het doodgereden is door die zwarte BMW X5-jeep die zelfs niet vertraagt aan de verkeersdrempels.
    Of nog, als de mist opkomt. En die natte nevelsluiers het spinrag lippenstiften dat aan de hoeken van tuinhuizen en sparrenbomen meedrijft in een briesje van niets. Dan durf ik wel een een gedichtje te schrijven.
    Meestal zijn die net zo melig als bovenstaande beschrijvingen dus gooi ik ze de dag derna gewoon weg.
     
    Uitgenomen dat ene gedicht dan, dat al meer dan een halfjaar op mijn PC staat, nog door niemand gelezen is, een geheim gedicht, nog ongerept met een laagje rijm erover.
    Het is misschien nogal zwaar op de hand, maar toch,voor één keer ben ik er zeer tevreden over, ik beken.

    Het gedicht probeert de gevoelens en gewaarwordingen te vatten van een hier aangespoelde vreemdeling, de gedachten weer te geven van een andere dan de anderen.
    In het eerste vers is hij pas aangekomen en voelt hij de -misschien gevaarlijke, misschien niet, maar zeker nieuwsgierige en afwijzende- blikken van de menigte rondom hem. Hij begrijpt ze niet en zij willen hem niet begrijpen, willen hem zelfs niet kennen, willen hem niet zien.
    Hij twijfelt : Moet hij opgaan in de menigte of moet hij de mensen aanspreken? Moet hij vluchten, nog maar eens, al vluchtend is hij hier terecht gekomen, of moet hij vechten voor zijn zijn?
    Hij neemt een besluit : hij gaat de confrontatie aan. 

    In het tweede vers neemt hij resoluut het woord. Hij gaat ervoor en dwingt de mensen hem te bekijken, hem te begrijpen ook al rammelt zijn taal, onze taal, ook al kan hij zich moeilijk uitdrukken. In een wervelende apoteose werpt hij zich in de menigte en grijpt hun aandacht, krijgt hun aandacht en leeft!
    Alleen... blijft dit duren, de menigte valt weg, en we hebben er het raden naar of hij ook daadwerkelijk in ons huis een thuis vindt.

    Dat is de samenvatting van het gedicht, maar ook typografisch zit het mooi in elkaar : terwijl de eerste verzen als een melopee
    rondtollen in steeds wijdere cirkels rond zijn ik, brengt zijn besluit om de confrontatie aan te gaan, meteen van binnenuit, de cirkelgedachte met een schok tot stilstand.
    In de tweede strofe wordt zijn euforie en de apoteose weergegeven door gebruik te maken van dezelfde stijlfiguren én zelfs dezelfde zinsdelen, maar toch bruist hier de geweldigheid en gulpt ze naar buiten in die finale uitroep. En net omdat het gedicht daar stopt, abrupt, komt bij de lezer weer die twijfel opzetten.
    Als je het gedicht meerdere keren na elkaar voordraagt, komen zelfs de mantra-achtige kwaliteiten ervan naar boven. 

    Kortom U merkt, ik was er tevreden over. Zo kwam het dat ik dit gedicht opdiepte vanuit de verste krochten van mijn harde schijf toen mijn lieve lief me vroeg om nog eens iets te posten.
    Komaan, zeurde ze, schrijf nog eens iets, anders zul je nog àl je lezers kwijtraken. Met de nadruk op àl bedoelde ze : zelfs ik blijf niet eeuwig klikken op je blogje als er niets te rapen valt. Vermoed ik.
    Ik diepte dus mijn zieleroerselen op die maanden hadden gerijpt in een foldertje op mijn desktop en liet ze ze lezen.
    Ze las het gedicht en werd plotsklaps helemaal rood. Ze begon te hikken, ze liep paars aan viel van haar stoel. De tranen stroomden uit haar ogen, ze krulde op de grond. De trut kwam niet meer bij van het lachen.
    Twintig minuten heeft dit geduurd. En wat later op de avond schoot ze nog eens door naar een regelrechte lachkramp. Ik zie haar nog blauw worden in de zetel. Pffff Mjiaw. Was ze nog op de kat gaan zitten. Mocht ik dat beest nog een beetje reanimeren ook, de troela.
     
    Dus, beste mensen, dit gedicht zal wel nooit verschijnen op de Moose. Het is niet door de keuringscommissie geraakt. Het is niet makkelijk te moeten leven als genie met een plebejer aan je zij.

    01-09-2007, 23:58 geschreven door Hill


    31-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bijpraten

    - Maar wie dawwe hier emmen, den Guido seg!
    - Moch! Erik! Dat is lange geleden joeng!
    - Ca va ?
    - Ca va! Ja ja.En gij, Ca va ?
    - Ja ja, ça va, ça va!
    - Allez, tot ne volgende !
    - Yooow! Ciao!


    31-08-2007, 22:46 geschreven door Hill


    27-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Met een hompelvoet op stap
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hierlangs, wees de streepjesdas, hierlangs links de helling af.

    We stonden voor een tweesprong van open deuren. De rechtse deur toonde een betonnen brandtrap naar beneden, die verdween achter een zachtbeige geschilderde wand.
    De linkse deur toonde een zachte glooiing neerwaarts, zonder trappen, om lekker op te kunnen rolstoelen. Wij gingen voor links, wij mochten glooien.
    Boven de rechterdeur hing het groene symbooltje van 'wegwezen hier', een open vierkant met een vertrekkende pijl.
    Boven de linkse deur hing een bordje : Boîteux.
     
    Boîteux? Ik trok mijn vertaalcellen op gang. Boîteux. Betekende dat niet "kreupel" ? En was dat niet een beetje heel weinig respectvol voor onze vrienden de vierwielers ? Nu is er over mijn kennis van de Franse taal met de jaren een laagje stof neergedwarreld, er wriemelt zelfs hier en daar pissebed of muurvarkentje over, dus ik heb het opgezocht. Intraglot, een vertaalprogrammaatje op het werk vertaalde boîteux als volgt : kreupele, hinkelepink, hinkepink, hinkepoot, hompelvoet, manke, mankepoot, mankpoot.
     
    In gedachten verzonken over zoveel lompheid en gebrek aan fijngevoeligheid van mijn werkgever, liep ik de gang af naar de uitgang.
    Ik botste haast tegen het straatnaambordje : Kreupelenstraat - Rue des Boîteux.

    27-08-2007, 20:34 geschreven door Hill


    26-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Koffie verkeerd en het drielagenmodel
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Met tachtig waren ze en allemaal op hun paasbest ; de mannelijke helft met krakend blinkende schoenen, de vrouwen met gelakte nageltjes.
    Ik was één van die tachtig. Mijn schoenen kraakten ook. Blinken al iets minder. (Had ik maar niet in die plas moeten stappen net voor het station).
     
    Een portier vroeg ons in beide landstalen of we allemaal de hal wouden binnengaan sielvoeplai. We wouden.
    De hal had de vorm van een halve cirkel. Langs de holle kant stonden vitrinekasten, glazen deurtjes gevat in roodkoperen lijsten en oudhouten afwerking. Langs de rechte kant, vooraan dus, stonden blauwe vlaggen met daarop dure letters in geel. Onder de vlaggen twee tafels met daarop twee dienbladen vol kopjes en een tiental thermossen. Ik laveerde kwasi nonchalant en geheel toevallig naar de vlaggen, deed alsof ik het logo op de vlaggen bewonderde maar dacht alleen maar : Koffie! Koffiekoffiekoffie! Ikwilkoffie. Daarvoor staat hij hier trouwens. Toch ? 
     
    Ik schonk mezelf een kopje in, nevelde een wolkje melk door mijn verslaving en nam meteen ook een koekje. En nog eentje, voor de zekerheid. Negenenzeventig paar ogen volgden mij als Romeinen een knullige gladiator. Ik ging nu net als alle anderen tegen de kasten staan. 
    Een minuscuul dametje met overduidelijk ongeschoolde kapper trad naar voren en heette ons hartelijk welkom. Ze deed er dik een kwartier over. Ik liet mij niet afleiden en nipte van mijn -het was Max Havelaar!- koffie.
    Ze stelde ons voor aan een tweede mevrouw die ons meer zou vertellen over de geplogenheden en gebruiken in mijn nieuwe firma. Maar voor we eraan beginnen, nodig ik jullie allemaal uit voor een kopje koffie! Met een ijzige blik op mij gericht. Oeps.
     
    Na de koffie werden we een aula binnengeleid. Ik was de eerste binnen, maar werd teruggeroepen omdat ik het foldertje vergeten was. Toch was ik nog de tweede die de zaal betrad. De eerste, een man in lilliputverpakking ging helemaal vooraan links zitten. Ik volgde hem en sloot netjes ernaast aan. Naast mij nam een derde plaats, en alle anderen schoven door naar achter waar ze allemaal op een kliekje bijeen gingen hokken zodat er tussen ons drie en de rest van de zaal zes lege rijen zaten. Hoe belachelijk.
     
    De lichten werden gedimd en het drielagenmodel werd ons gepresenteerd. Ze heette Micheline, en ging gekleed in een witte kniebroek, daarboven een laagje zomerjurk (rood met witte bloemen, zelfs in Tadjikistan geven ze zo iets mee met Spullenhulp), en daarboven dan nog een wollen truitje in een kleur dat er geen bekende. Het drielagenmodel.
    Maar het moet gezegd, onder dat vestimentair drama ging een pittig dametje schuil dat ons de does-en-niet-does van mijn nieuwe werkgever presenteerde.
     
    Na haar gooiden ze achtereenvolgens een schooljuffertje, een ik-heb-mijn-priesterroeping-gemist'e, een grappige fiscalist (ze bestaan!), iemand die zo een cultuurprogramma kon presenteren op de RTBF en een schotel gevulde broodjes binnen. De broodjes waren veruit het meest interessant. Ze werden natuurlijk niet echt de aula binnengegooid, we moesten ervoor naar een belendend zaaltje, waar een echte ober stond. Zo eentje in smoking en begiftigd met een typische kelnerblik, stilzwijgend discreet met aan de randjes een pijnlijke grimas.
     
    De broodjes waren succulent : belegd met minstens drie lagen heerlijkheden (daar zijn ze weer met hun drielagenmodel dacht ik nog). Alleen waren het van die moderne broodjes. Vroeger, ik spreek nu van vorige eeuw (en da's echt nog maar zeven jaar geleden) kreeg je overal van die knapperige bolle witte pistolets, of van die spoelvormige sandwiches belegd met een schelle paté, of met gekapt of met stuk kaas ertussen, hoogstens vond je er een blad verlepte sla tussen of een verloren gereden tomaat, maar na vier van die pistolets was je voldaan. Je veegde nog eens met je mouw de groffe kruimels van je lippen en klaar. 
    Maar nu, heden ten dage? Weg zijn ze, die heerlijke sandwiches, nergens kun je ze nog vinden. Weggeëvolueerd tot ronde sponsen bolletjes op basis van koffiekoekdeeg. Lekker zijn ze, meer nog, heerlijk zijn ze. En meestal worden ze dan nog eens belegd met onuitsprekelijke, ongetwijfeld delicieuse, daar niet van, maar tongcarambolerend beleg. Ga er maar eens aan staan : Op je nuchtere maag na drie glazen schuimwijn een broodje carpaccio bestellen. Of een sandwichtje surimi, doe mij maar eentje met salsiccia of serrano ham. Gravad lax. Je hebt meer tijd nodig om het broodje te bestellen dan om het op te eten. Want de trend is hoe miniatuurder hoe duurder. En deze receptie is er eentje met standing en dan moet het geld kosten. Maar lekker was het zeker.
     
    Tegen vieren was de show gedaan. De das mocht uit. De eerste werkdag zat erop.
    Onderweg naar huis hield ik wel nog even halt bij de frietenboer. Voor mij een curryworst special. Dat zijn ook drie lagen. En minstens even lekker.

    26-08-2007, 13:59 geschreven door Hill


    13-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stok - My favorite places en zo
    Een Westvlaming die aan Antwerpen is blijven plakken (die vettige straten, meneer, een mens geraakt daar onmogelijk nog weg ; klodders andalousesaus, meeuwendrets, verschraalde Cara pils, gevulde en daarna gescheurde condooms, slijmballen met Hollandse tongval,...) op de valreep gered, opgepikt en gevoed, ontvoerd naar daar waar de heide 's zomers brandt, deze mens vragen ze naar zijn favoriete eethuisjes, winkels, restaurants,... 
    Maar ik kom nooit buiten, meneer! Ik zit opgesloten thuis! Lucht! Lucht!
     
    Maar alla, dan verzin ik wel iets. Komt-ie.
     
    My favorite Grab-a-Bite. Ja hoor, het is nog in het Engellands ook, mag ik er nog een woordenboek voor stelen.
    Waar ik graag een beetje bijt dus. Da's een makkelijke. In Zapnimf, of course (ook ik kan engels, zie). Waar anders vind je zo'n sappige dijen, zo'n klappe kuiten, zo'n zoenzachte knoezels. Wie anders heeft zo'n zoete lippen, zo'n zoute ogen, zo'n zilte tranen en bijterig bitter chocoladen oorlelletje. Dat pittige kopje, die pikante mond, die zachte hals, borsten als van zeem zo zoet en een bruisende champagnenavel. En da's dan nog maar de eerste gang. Zapnimf wis en waarachter. Smak.
     
    My favorite shop in town. Euhmmm, kweenietzometeen. Ik kom er straks nog op terug.
    Neen toch niet.
     
    My favorite restaurant. Een restaurant is mij te hoog gegrepen, een favoriet restaurant heb ik dus niet. Daar waar obers als knipmensen de hongerige mens bejeegnen met een onderdanige superioriteit, word ik zelden opgemerkt. Het moet gezellig blijven. Zoals in de Koekoek in Oostende bvb. Hun specialiteit is de gebraden kip. Dat is trouwens ook het enige dat je er kunt eten. Met brood. Met optie op appelmoes. En het kannetje extra vet. De koekoek is trouwens 24/7 open. Ideaal om een extra fond te leggen om 3u30 na een avondje stappen. Ze hebben er ook Tuborg. Alleen gebraden kip dus. En toch heten ze de Koekoek. Tsk tsk tsk.
    Waar het lekker ontbijten is, dat is in de Kruidtuin, in de Leopoldstraat in Antwerpen. Zeer aan te bevelen is de tweede bank, links. Daar kun je je boterkoeken verorberen (een aanrader zijn de paaskoeken van bakker Klaas in de Molenstraat 88 in Wervik). Daarbij schenk je een kopje Mildou Relax, (2€46 voor 250gr in de GB) uit een metalen thermos. 
    En kom, we zijn in een goede bui, we gooien er nog een derde tegenaan : De Rooden Hoed in Antwerpen voor zijn marktmenu, en omdat de eigenaar een neefje is van de stiefmoeder van mijn zusters vriend.  
          
    My favorite “take my friends when in town”. Heb ik even geluk : mijn vrienden zijn nogal makkelijk content te stellen. Dus als er dan al eens eentje in de buurt is, dan zijn die meestal tevreden met een Westvleteren of een Westmalle op het terras met zicht op de kastanjeboom, en vooral zonder veel gedoe. Maar als ik ze eens uitermate wil irriteren dan neem ik ze mee naar de Kulminator in Antwerpen. Het meest lowprofile en gezapige café van de streek. Je zit er in versleten fauteuils zodat iedereen er na een uur rugpijn heeft en een stofallergie, iedere discussie over een goed biertje of een café met veel keuze wordt meteen opgeblazen bij het doornemen van het bierboek. Ze hebben er alles. Alles zeg ik je. En dan nog van verschillende jaargangen(*). Je kunt er een Duvel bestellen van 1987 of eentje van 1998 of een bananenbier van 2002. Meteen gedaan met discussiëren over -ik heb ooit een bier gedronken...- het is er.
    En als je goed in de sfeer komt word je op straat gezet, want het ding sluit ergens vlak na middernacht. Bekend tot in Sjina en Japan.
    (*) Volgens mij kopen ze gewoon bedorven stocks op van andere cafés en zetten dat dan als delicatesse op de kaart. Maar oordeelt u vooral zelf.
     
    Other five things to mention. Okee, eindelijk komen we ergens. Vijf zaken die ik nog kwijt wil.
    1. De Europese roodborst is een gedrongen zangvogeltje (12-14 cm) dat broedt van april tot juni en dan vijf tot zeven eieren legt.
    Ze zijn behoorlijk agressief en hebben een zeer onnozele naam, want hun borstvlek is oranje en niet rood.
    2. Onze rosse kat (Whoppy) heeft verleden maand zowel een duif als een eekhoorn gevangen. Poes (de grijze) vangt voornamelijk uiltjes. Streepje (onze jongste) 'vangt' tout court. 
    3. Van Duke Ellington beluister je best de originele opnames, uitgevoerd door het orkest van the Duke himself. Hij schreef zijn nummers namelijk op zijn muzikanten. Zijn trompettist kon zo lekker grawlen op zijn trompet, wel dan schreef Duke daar speciaal een nummer voor...
    4. Als je een loszittende terrastegel niet onmiddellijk vervangt maar laat liggen, kun je erover vallen.
    Ervaring heet dat. 
    5. Het Bruto Nationaal Product van Noorwegen bedroeg in 2005 1906 miljard Noorse Kroon (ofte 243,3 miljard Euro). Dit is inderdaad niet grappig. Maar wel correct.  
     
    O kijk, laat ik dit stokje wel niet in mijn spiksplinternieuwe hakselaar vallen zeker. Wat jammer nou.

    13-08-2007, 00:00 geschreven door Hill


    09-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.1987 - Toen stress nog heel gewoon was
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het jaar 1987. Het plastieken permanent Rick Astley emmert de ether door (Never gonna give you up, never gonna let you down, never gonna run around, and hurt you, bwaaak), een Hollander wint Gent-Wevelgem en de nieuwste rage is de lichtgevende jo-jo. Je bent twaalf. Het is dinsdag. Het regent. (Het regende altijd op dinsdag in 1987).

     

    Je moeder wekt je, met slaapoogjes kom je de trap af en op je bord ligt een brief. Een brief! Voor jou! Voor mij! En het is niet eens mijn verjaardag!

    Met nerveuze, trillende vingertjes draai je die om op zoek naar de afzender. In het kinderlijk gekriebel herken je de naam van een vage vriend uit een hogere klas. Verwarring alom, waarom zou hij mij schrijven ? Je scheurt hem open, pas op pas op, de postzegel niet schenden want die wordt er straks afgeweekt voor in de verzameling. Het is er eentje voor in het bruine boek (Het groene, kleinere boek is voor buitenlandse postzegels). 

     

    De brief is geschreven op ruitjespapier met een voorgedrukte roze kantlijn. Je ontcijfert het hobbelige schrift en doet meteen twee vaststellingen :

    1) Als ik niet onmiddellijk deze brief vijf keer overschrijf en binnen de drie dagen post, verbreek ik niet alleen een ketting die al vierendertig jaar standhoudt, maar kom ik op een bijzonder gruwelijke en niet bijster aangename wijze aan mijn einde. Stressen!  

    en

    2) De afzender moet wel héééééééél weinig vrienden hebben dat hij mij een brief stuurt.

    Kort daarna daagt me een derde vaststelling. Dat hele grapje zal me algauw een namiddag kosten. Mijn woensdagnamiddag. En er zijn al zo weinig woensdagnamiddagen in de week.

     
    Ik schooi briefpapier bij mijn moeder en de volgende dag, na schooltijd, begin ik eraan. Nog eens doorlezen : Beste Hill, ik stuur je deze brief blablabla... Daarna moet ik die vijf keer overschrijven. Wel oppassen onderaan en mijn eigen naam onderaan een lijstje met vijf andere namen plaatsen. De eerste op het lijstje stuur je een paar kleurige (of waren het geurige?) sokken. Wat waren we simpel in de jaren tachtig.  Een tweetal weken wachten en je zult in de post 3125 paar sokken ontvangen.

     

    Drie uur later zit ik met een joekel van een schrijfkramp en vijf brieven. Vijf brieven die beginnen met : Beste Hill. Godverdomme. Tussen '86 en '96 was ik persoonlijk verantwoordelijk voor een goeie twaalf procent van de omzet van Tipp-Ex. Hill oververfd en respectievelijk Björn, Diederik, ...   in de plaats. Missie geslaagd? Baneentgij. Die vijf vrienden waren niet echt een probleem, maar hun adressen, dat was andere koek. Ik zie mijn maten dagelijks op school, de meesten weet ik ook nog wel wonen, maar het adres ? Diederik woont drie huizen voor de tabaksfabriek, Björn in het huis links van het huis met de groene deur en David ergens in de nieuwe wijk. Telefoonboek? Negatief. Ik woonde net over de provinciegrens, dus in een andere foonzone en daarbij wie kent nu de naam van de vader van zijn vriendjes? En de brief moést opgestuurd worden, hij mocht niet zomaar afgegeven worden. Trouwens, dat wou ik niet ook, ik zou ze wel even verrassen met een brief thuis, zoveel eergevoel had ik ook nog wel.  

     

    De rest van de namiddag heb ik dus doorgebracht met het naar mijn vrienden fietsen, vanachter een struik, in je puurste spionnagestijl hun huisnummer noterend, en met belachelijk gierende bandjes verderspuiten naar het begin van de weg voor de straatnaam. En koud dat het was. IJsregen meneer. Eén op de twee woensdagen in 1987 regende het ook. Verdomme toch.

    Iets over zessen ben ik weer thuis, waar ik nog een lap tegen mijn oren krijg omdat ik te laat ben voor het avondeten. Terwijl mijn zus, op míjn plaats (heilig heilig) in de zetel ligt met een warme cécémel, te kijken naar míjn favoriete Merlina, zit ik verkrampt en met een rood oor enveloppes te schrijven. En daarna, bij moeder bedelen om zeven postzegels (de brief met de sokken erin moet dubbel gefrankeerd worden). Of moeder de brieven ook nog eens wou posten, morgen eventueel misschien. Het antwoord bleek even simpel als verwacht. Dus de volgende morgen sta ik een halfuurtje vroeger op, om nog eens langs het stadhuis te fietsen omdat ik mij vaag herinnerde dat daar een brievenbus stond.

    Eenentwintig jaar later zijn we nu. Ik zit nog te wachten op mijn eerste sok.

     

    Gelukkig bestaat dit fenomeen niet meer. Het internet luidde gelukkig ook het einde van de papieren kettingbrief in. De spammail kwam in de plaats. En ik ben wijzer geworden. Ondertussen haal ik mijn sokken bij een gerenommeerde sokkenboer en is de deleteknop maar centimeters verwijderd van van mijn linkerpink. Rust. Deze jongen leidt eindelijk een stressloos leventje. Geen brief kan mij nog verontrusten. Zen.  

     

    En dan krijg je een stok in je oog. Ja, een stok. Waar ik vroeger met een rood oor zat, zit ik nu met een rood oog. We gaan er niet echt op vooruit.

    Vagelijk wist ik dat zoiets bestond, en mijn mooie lief bevestigde mijn donkerzwartste vermoedens. Een stok, d'er is mij een kettingblog toegeworpen. En ik die dacht dat ik er vanaf was.

    Had ik niet zo'n enthousiast lief (ik weet ook niet waar ze die vrolijkheid vandaan haalt, het moet een ziekte zijn) én zat jij komende zaterdag niet aan onze tafel, dan had je die stok snoeihard in je gezicht teruggekregen, beste Menck.

    Maar kom, ik zal mijn best doen. Eén dezer dagen staat 'em erop. 

    09-08-2007, 13:09 geschreven door Hill


    06-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kastanjelaar met complexen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Onze kastanjeboom is op hol geslagen. Het zat er al enkele dagen aan te komen, maar toch kwam zijn crisis als een krakende brug over de Mississippi : plotsklaps en ronduit onprettig. 
     
    En toch, er waren al langer signalen dat het niet zo bijster goed ging met onze kastanjelaar. Hij weet een beetje van het weer, dachten we, hij is een beetje in de war.
    Je zou voor minder in de war zijn, deze zomer. De laatste weken, wat zeg ik màànden, heeft het hier geregend alsof onze hof de setting is van een documentaire van Cousteau zaliger. Dan denken ze in Gloustershire dat ze een beetje last hebben van de vochtigheid. Overstroming, humpf, ik teel al drie weken rijst op de pelouze. Verleden week nog heb ik mijn grasmachine klemgereden op een rivierkreeft. Het zijn allemaal watjes daar in het land van de Queen.
    En dan nu die plotse warmte. Onze katten spinnen niet meer, ze koken gewoon over. Schat, wat stinkt hier zo ? O, niks, Poes staat weer in brand. De thermometer tegen de buitenmuur gaf gisteren 54 graden aan. Celcius. En hij is niet stuk, ik heb hem persoonlijk gecontroleerd. (in de frigo gelegd en na een uurtje : inderdaad 5°C). 
     
    Waarmee ik maar wil zeggen, het is niet zo verwonderlijk dat onze kastanjeboom een beetje gaga is. Daarenboven zit hij dan nog midden in zijn pubertijd ook, het moet weer lukken.
    Zestien in hij ondertussen. Mijn lief heeft hem zelf grootgebracht. Kastanje in potje aarde op de verwarming, de borst gegeven tot zijn tweede en daarna in de tuin aangeplant, waar hij ondertussen is uitgegroeid tot een flinke kanjer. Zestien en flink. Scheert zich al tweemaal in de week. Laat zich volgaarne als krabpaal gebruiken voor het verzamelde gepoeste uit de buurt. Onze kastanjeboom, onze schaduwschenker in moeilijke momenten. 
     
    Zo lagen we er gisteren ook weer onder, te bekomen van de plaatselijke hittegolf, in onze strandstoel op stand vijf. Ik zat zeer verdiept in de gazet van dinsdag 24 juli (Vinokoerov verrijst in de Pyreneeën! Volgens mij gaat hij het Rasmussen nog knap moeilijk maken in de laatste tijdrit. Let op mijn woorden!). Net toen ik de stand nakeek (Vino 23ste op 28'21", neen dat wordt moeilijk) krijg ik een slag in mijn nek. 't Prikte. Niet dat het pijn deed, maar aangenaam is het toch ook niet. Precies een mini-katteklauwtje. Ik zat al klaar om mijn schots geruite pantoffel op de neus van de kattekwaadkitten te mikken, toen ik naast mij in de tuinzetel -ocharme ochere- een madurodambolstertje vond, met miniatuurkastanjepitteke erin. Zoooo lief. Onze good ol' kastanjelaar draagt vruchten. Dik een seizoen te vroeg maar toch. Wat moeten we daar nu mee ?
     
    Maar we zullen hem aanmoedigen, een hart onder zijn bast steken. We zullen dat kastanjetje begraven en morgen komt de zapnimf in haar alter ego van tandenfee langs en legt er 50 cent voor in de plaats. Zodat hij wat meer zelfvertrouwen krijgt. Misschien groeit zijn bonsaïcomplex er van zelf uit.

    06-08-2007, 14:30 geschreven door Hill


    02-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Laatste werkdag

    Aan gij allen (ja ook aan u!),

    Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. En de tijd van gaan gaat komen. Of nog : ik kom te gaan. En als ik kom ga ik nogal een gang. Euh...

    Vijf jaar geleden heb ik getekend bij een middelgroot bedrijf in Antwerpen en nu werk ik voor een kleintje in Brussel. Ja, het was voor mij ook even verschieten. Een kleintje dan nog waar ik me niet echt organogrammatorisch zie inpassen op lange termijn. En dan zat ik zo te denken aan mijn les filosofie indertijd.
    Ik herinnerde mij een groot filosoof (ik geloof dat ik het zelf was) die ooit eens zei : 't Is nie mier wat 't gewist is en 't zal... yup, je kent hem ook ?
    Hij zei ook : 't Is overal iet. Maar als 't overal iet is dan liever iet dichter bij huis. Maar dat laatste tussen "( )".

    Et voilà dus, wijlen weg. Ik begin er op 16 augustus na anderhalve week vakantie nog.

    De laatste dag, een streep onder vijf jaar ING Insurance. Een streep onder vijf plezierige jaren toch wel. 
    Dankjewel collega's.
     
    Merci Ann en Wim, voor de begeleiding bij mijn eerste wankele ING-stapjes 
    Merci Christophe, voor de basisregels "Vooruitdenken"
    Merci Steven, je was mijn allereerste echte homo 
    Merci Sandra voor je articulatie
    Merci Greet, voor de aanblik op je rode koontjes - mmmm
    Merci Peter - Hoor ik daar een lama schijten of zei jij iets?
     
    Merci Patrick, voor je rustgevende invloed
    Merci Guy, voor je coaching
    Merci Bert, voor je wel heel grote geduld
    Merci Steven voor de niet gehaalde whiskey, en merci derde Steven voor de liften
    Merci Davy en Robby voor de nooit mopperende support
     
    Merci Jan en Koen, jullie waren onklopbaar in je Stattler & Waldorf impressie 
    Merci Bart en Danny voor security shortcuts en de persoonlijke aanpak
     
    Merci Peter voor de Cobolreviews en merci Willy voor Release Packs
    Merci Mark voor onze avondlijke tot soms nachtelijke onderonsjes. En er nog voor betaald worden ook!
    Merci INGInsurance voor het ongewild betalen van een nachtje doordrinken op de De Keyserlei.  
    Merci Lieven, voor het zoemen van je bas bariton
     
    Merci Guy voor het doorduwen van baselines en de schoppen onder de kont van BISBOSS
    Merci Patrick voor het mij leren bedwingen van met de PC te gooien
     
    Merci Dominic, Heidi, Dirk, Leni, An & Nancy voor de aangename superuseroverleggen
     
    Merci Mireille en merci Alain voor de professionaliteit, en ook voor de mooie benen. Mireille dan toch.
    Merci Bob voor je vertrouwen
     
    Merci Nicky voor de verhalen over Amalia Antonella, de meest gedistingueerde kat deze kant van de melkweg
    Merci Bram, John & Vicky, wat was het altijd lachen geblazen in jullie kot 
    Merci Sietha voor de gezellige meetings en de leuke babbels
    Merci Silvano voor je verbluffend energieniveau voor tien uur 's ochtends
    Merci Sabina, jij bent een heel fijne madam
    Merci Kristine en merci Godelieve, merci Wendy
     
    Merci Bernard, mon francophone préféré
    Merci Véronique voor je boeken en je operatips 
    Merci Nathalie voor je raad en daad
    Merci Sabine voor je fantastische persoonlijkheid
    Merci Anja voor je lach
    Merci Veerle voor je enthousiame over schorseneren 
    Merci Jan voor de herwaardering van de eightiesmuziek en de schoonste jaren hier 
     
    Merci Belinda voor je hese stem (grrrrrrr)
    Merci Than voor de altijd grappige noot (sibémol)
    Merci Filip voor de visie, merci Jeanine
     
    Merci Fons voor je adrenaline en je nononsenstothepointigheid en hoe je in mijn eerste vergadering met je vuist op tafel sloeg en begon over de vogelclub van Brasschaat
    Merci Bob voor je verhalen over je maten, het vliegwezen en je encyclopedische kennis van wieweetwat
     
    Merci Daniël voor je snor
    Merci Kristof, merci Koen en Peter voor de spoedcursus telefoneren
    Merci Kristof voor je enthousiasme, merci Katleen en Pascal
     
    Merci Lilian voor de zoete fluister, merci Peggy voor de klaterende lach
    Merci Tamara, merci Freek
    Merci Stefan en Bart
    Merci Jos voor de generator. Hij doet het bijna. Soms.
    Merci Koozn voor de vergaderingen in 't Wesvlams
    Merci Marc voor je betrokkenheid in zowat alles
     
    Merci Inge en Peter, Hans en Grete
    Merci Diane en Hilde
    Merci Ann voor het geduld, voor het grote geduld en het vertrouwen
    Merci Lode, de schoonste bariton van Kortrijk
     
    Merci Joris, merci Simone, merci Kurt en merci Line, 't was misschien kort, maar ik heb meer aan jullie gehad dan jullie denken
     
    Merci Frank en Koen voor jullie begrip
     
    Merci Wim om drie jaar op mijn kop te willen kijken, zonder erop te slaan (en de verhalen over de chiro, over de klein mannen,...) én mijn ondersteuning als beginnend analyst
    Merci Francis voor de vriendschap
    Merci Ilse, zeer veel merci Ilse!
    Merci Pieter voor de opvang van mijn geadopteerd kindje. James is in goede handen bij jou.
     
    Merci Stefan voor Afrika en zoveeeeeel meer. 
     
    Merci alle anderen om mij te moeten ondergaan.
     
     
    PS :
    Merci X, voor de niet-beveiligde link naar de dataroom.
    Beste allen, ik weet nu precies hoeveel jullie verdienen.
     
    Wisten jullie trouwens dat er meer asbest in dit gebouw zit dan je dacht ? 
     

    02-08-2007, 07:20 geschreven door Hill


    01-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wekker op half zeven

    Snoezelpoes
    schapendoes
    ronken snorren van genot.
    Pootjes strekken,
    rugje rekken,
    bij elk aaitje op je kop.

    Ik buig voorover
    kus en tover
    een glimlach op je zoete snoet
    toch blijf je slapen
    dromen rapen
    over nimfen en kabouters zonder hoed.

    Ik pak je vast,
    ik bijt en tast,
    je spert je ogen wijd verschrikt
    vol wolkendauw
    en kittenblauw.
    Je knort wijl je me likt.

    01-08-2007, 13:27 geschreven door Hill


    23-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kapellen en zijn ghetto's
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Met zijn te korte jeansvestje en zijn bloedrode T-shirt, modieuze scheuren erin, zat hij headbangend in de trein. Snoeiharde gangsta rap was het, met over elkaar struikelende beats als pistoolschoten uit één of ander gitzwart ghetto. Hij trok er ook een gangstersmoel bij. Of tenminste, hij keek hoe hij dacht dat een gangster kijken moest ; een boze blik naar beneden gericht en half getuite lippen. Om er toch een beetje negerder uit te zien dan zijn melanoomarme velletje deed vermoeden.
     
    De trein maakte een flauwe bocht naar rechts en uit een deurtje kwam de treinbegeleidster gepiept. Ze vroeg onze plaatsbewijzen. Quasi nonchalant diepte hij uit zijn metersdikke portefeuille (mét gouden ketting) zijn abonnement op en showde het als een politiepenning aan de poinçonneuse. Ze wierp er een vage blik op, knikte, beende twee-drie passen naar voor en keerde dan op haar stappen terug. Excuseer mijnheer, was je abonnement niet geldig tot de tweeëntwintigste ? We zijn nu de drieëntwintigste.
     
    Hij verkruimelde onder haar ogen, kleurde mooi assorti met zijn t-shirtje en stotterde een paar halve verontschuldigingen. Als een slachtlam onderging hij de vernedering van de administratieve rompslomp onder tien paar geïnteresseerde ogen. Bij de volgende halte moest hij eraf. Zijn oren gloeiden nog na. 
     
    Ik keek hem na hoe hij het ghetto van Kapellen binnenstapte. Zijn fiets aan de hand.

    23-07-2007, 21:45 geschreven door Hill


    16-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De gel van Hill
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Neen, jij moet voor mij niets anders
    liefst heb ik je net zoals je bent
    Net zoals ik jou bij 't bloggen tegenkwam,
    net zoals ik uit je mond vernam
    dat je geen praatjesdrukke kerels bent gewend.
    Neen, je moet beslist niet anders,
    blijf voor mij precies zoals je bent.
                                  (uit Wim Decraene - Laat me met je meegaan)
    Dat was het ongeveer wat de hupse zapnimf in mijn oor fluisterde de eerste weken samen. Een maandje of zo later wreef ze de prut uit haar ogen en mocht ik beginnen aan de verbouwing.
     
    Ze wist weer eens iets nieuws.
    Na mijn bril moest nu de rest van mijn kop eraan geloven.
    Die stekeltjes op je kop, dat Monchichi-kopje, dat mag wel eens wat hipper hoor. Laat mij dat eens onder handen nemen. Je zou er zoveel jonger kunnen uitzien. Blijf zitten, blijf zitten, ik haal mijn schaar.
    Bij mij treedt dan onmiddellijk alarmfase één in : de vriendin krijgt weer een aanval van acute creativiteit.
    De ene keer resulteert dat in het vervaardigen van een workshop over Keith Haring, de andere keer zet ze een school op stelten door alle bomen in de nabijheid van de speelplaats vol CDs te hangen, en dan weer denkt ze loos te moeten gaan met mij. De vorige keer smeerde ze me een nieuwe bril aan, een andere keer werd ik quasi verplicht om van die vreselijke stapsandalen te kopen. Gadverdamme. Drie weken heb ik tegengeprutteld, drie weken van koude oorlog en stekelige opmerkingen over en 't weer maar de sandalen zijn gekomen. Het is niet makkelijk om veertien uur per dag uitgelachen te worden door een vierkoppige kroost en zijn verwekster omdat je stevige wandelschoenen wil aantrekken onder een short. Toen ook de schoonouders aan die feke hilariteit deelnamen brak bij mij de veer : ik bezit nu dus ook van die cabrio-schoenen. Joepie. Man man man. 
     
    En nu staat ze daar al op en neer te huppen, popelend (maar da's een leuk werkwoordje zeg! : popelen. De paus popelde met rode konen een eind weg) om haar schaar in mijn fluweeldonzen haardos te zetten.
    Ik doe de ogen dicht en zij begint. Eerst met een soort van hoofdmassage. Mmmmm heerlijk. Daarna hoor ik iets metaligs knisperen. Het is begonnen :
     
    Knipper de knip.
    Knipper de knip.
    Knip knip.
    Knipperdeknip.
    Oei. Knipknipknipknipknip.

    - Oei ? OEI? Wat oei ? Wat heb je gedaan?
    - O. Niks. Knipknip.
    - Jamaarjamaar... wat niks?
    - O niks. Niks om je zorgen over te maken hoor. Gewoon. Knipknip.
    - Wat niks om je zorgen over te maken ?
    - O. Knipknip. Niks. Wist je trouwens dat jij een niet-symmetrische schedel hebt ?
    - Heyhey! Weet jij wel waar jij mee bezig bent ?
    - M-m. knipperdeknip. Ik heb twee jaar kapschool gevolgd. Knip.
    - Kapschool ! Jij ?
    - M-m knipknip.
    - Maar ik heb ze niet afgemaakt, ik was er niet zo goed in... KNIP! Oow, zeg, dat was een taai haar.
    Knipknipknipknipknip.
    - Ja maar zeg, wat doe jij daar allemaal...
    Brrrrrrrzzzzzzzzzzzzzzzzzzmmmmm.
     
    De rest van mijn tegengepruttel verzoemt in de monotone tondeuzeloei. Ik voel het rillen tot in mijn ruggenmerg.
    Een kwartier later is zij-die-leerde-coifferen-toen-de-punk-hoogtij-vierde klaar.
    - 't Is klaar!
    Ik krijg zo'n handspiegeltje voorgeschoteld en kan mezelf bewonderen. Het valt me eigenlijk nog mee. Je kan nauwelijks zien dat er iets weggeknipt is. Alleen langs de zijkanten is het korter en alle fouten en gaten zaten langs de achterkant, lekker uit het reflectievlak van de spiegel. Okee, hier kan ik mee leven. Ik maak aanstalten om een cd van Wim Decraene op te zetten en zij zegt : How-ow. 't Is nog niet klaar.
    - Jamaar, je zei toch... ? 
     
    Met een violette grijns op haar smoeltje haalt ze een uit de kluiten gewassen bokaal plaksel uit de la. Bruine zeep, daar lijkt het op. Ik word meteen teruggekatapulteerd naar mijn jeugd in de jaren veertig, toen ik slag om slinger arbeidde om de gebarsten tegels van de keukenvloer rein te schrobbende. Beikes. Ik kreeg een vieze smaak in de mond. 
    - Wat ben je met die zeep van plan ?
    Neen, het blijkt geen zeep, 't is gel. En dàt word ìk nù verwacht in mijn stoppels te wrijven! Dit slaat nergens op, helemaal nergens. Over mijn dood lijk dat ik dat zal inwrijven. Dus wrijft zij het in.
     
    Het zit in een groen doorzichtig potje, het IS ook groen, en op het etiket staat dat het op basis van -I kid you not- olijven is! Maar het riekt wel naar tomaten, en het ziet eruit als vloeibare komkommer. Komkommerkop McGraw dat kan er ook nog wel bij. Hey, hoorde ik er eentje fluisteren op het werk, kijk daar : Robert Smith van the Cure.
     
     
    Neen, jij moet voor mij niets anders
    liefst heb ik je net zoals je bent
     
    Ik had het moeten weten toen ik aanlegde met een ex-Punkster.
     
    How many ways to get what you want
    I use the best I use the rest
    I use the enemy I use anarchy
                                (uit The Sex Pistols - Anarchy in the UK)
     
    Over drie weken zie je dat gat van de tondeuze niet meer, toen ze van 'oei, kapje er vergeten op te zetten' deed.

    16-07-2007, 21:35 geschreven door Hill


    13-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bretagne - Roz-de-Dunes
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het ruisen van de branding ging over in haar ademhalen, de meeuwen vlogen hoger en verder, weg van ons en van de wereld, het bruisen van de branding vermengde zich met het klapwieken van hun vleugels. Ik vloog met ze mee en zag het strand onder mij : de gladde gepolijste rotsen, als reuzenmossels in het zilt, golfbrekers van nature, het okergele met lichtbruine strand, zand met vooral veel schelpjes erin.
    Ik zag de rozeoranje hemel, nazinderen van de middagzon, ik zag twee donkere schaduwvissers tegen horizon, tegen de zon in. Ik speelde met de hemel, dwarrelde naar beneden, liet me vallen, speels, duikvlucht, scheerde rakelings over haar slapende figuur, stevig toegedekt door wollen trui met rolkraag. Ze sliep tegen de rots, in een lagune, haar lagune, onze lagune. Ik bespiedde haar vanuit het zwoele zwerk, naderde en vertrok opnieuw, daalde en trok weer op, als een nieuwsgierige maar bange mug, steeds weer opnieuw het spel van eb en vloed. Ik landde op haar neus tenslotte, ik beroerde haar hals, tuitte de lippen...

    Bruusk werd ik uit mijn droom gerukt. Een beetje verdwaasd keek ik om me heen, en zag ook haar ontslapen, verveeld wakker worden, haar hoofd wendde naar links, naar de luide stemmen, de mannenkreten, het motorgejank.

    Weg droom, weg rust.
    Een tiental meter links van ons vandaag stonden drie mannen en een vrouw in het rulle zand druk te gesticuleren, in hun midden een 4x4, een Toyota, tot aan zijn assen in het droge zand. Niet te tillen, niet te verduwen, niet te starten. Verloren.

    Een halfuur ging voorbij en twee mannen verwijderden zich om hun plaats weer aan te nemen tegen de horizon, met hun hand om de hengel. De vrouw belde. Om hulp. Op zoek naar een tractor om de jeep weer vlot te trekken, maar kreeg nergens gehoor. Haar man bleef in de wagen zitten, ondernam niets, zat erbij als een sfinx, en staarde strak maar moedeloos voor zich uit. 
    De vrouw wisselde woorden met de man, en toog toen te voet het zandweggetje naar boven, langs waar zij het strand opgereden en vastgereden waren. De man bleef zitten.

    Een eenzame jeep op een verloren strand. Een ondergaande zon en een blinde man. 

    13-07-2007, 22:32 geschreven door Hill


    12-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bretagne - La Rance
    Klik op de afbeelding om de link te volgen ...Met een maandje vertraging...

    Ze struikelde. Ze had de stalen vuistdikke ring niet opgemerkt die in het loopvlak van de pier vastgeheid zat. Ze probeerde nog wel haar evenwicht te bewaren, maar haar plastieken stapschoenen kregen geen grip op de natte glibberige dallen van de aanlegsteiger. Met een doodssmak keilde ze tegen de stenen. Meteen schoten vier-vijf armen ter hulp om de ongelukkige recht te trekken, een oude vrouw zien vallen is nooit grappig. Vooral niet op die manier.

    Het dametje werd recht geholpen door haar echtgenoot, een eveneens zeer grijzend mannetje van vooraan de zeventig. Hij sloeg heel beschermend zijn arm om zijn vrouw en vroeg bezorgd : Est-ce que tu as mal? Est-ce que tu as mal? Zij, nog enigszins verdoofd van de schok antwoordde niet, maar bleef staren in het ijle. Est-ce que tu as mal ? Est-ce que tu as mal ? Het mannetje bleef zijn mantra volhouden, wel dertig veertig keer na mekaar Est-ce que tu as mal ?
    Tot uiteindelijk zijn vrouw haast onmerkbaar knikte en ze samen naar de boot schuifelden die ondertussen aan die gevaarlijke ring aangemeerd lag.

    Pas nu voelde ik de stilte aan mijn zij. Ik keek om en zag mijn vriendin staan met tranen in de ogen. Wat is er ? fluisterde ik. Niets, fluisterde ze terug. Maar dit is zo mooi, die bezorgdheid van dat heertje, die liefde nog zo groot na al die jaren... Het doet mij wel iets.

    Wij stapten mee in het bootje. De trossen werden losgegooid, en de boot wendde de steven richting La Rance met zijn geweldige getijdenwerking.
    Een kwartiertje later voeren we de sluizen door en we zagen pittoreske havendorpjes, vissershutjes en allerhande torentjes elk met hun eigen vertelling, tussen legende en geschiedenis.

    Het dametje was ondertussen helemaal bekomen van de doorstane emoties en was verwikkeld in een discussie met één van de matrozen, een rustige jongeman met bedeesde blik. Ze gebaarde driftig naar de zee, maar de schipper knikte ontkennend. Mais si! repliceerde ze, en liep kordaat naar de boeg van het schip, daar waar een tiental kinderen verzameld zaten. Ze sloeg er geen acht op, maar duwde er resoluut twee opzij en wurmde zich naar voor. Toen één van de kinderen, een mini-uitvoering van Will Smith, ertegen protesteerde, kreeg hij een zeer donkere blik toegeworpen en ze siste iets onverstaanbaars en Frans tussen haar tanden. De kleine bevroor ter plaatse. Ondertussen stond haar echtgenoot langs de zijkant van het schip, helemaal alleen. Hij keek met troebele ogen in het heldere water.

    Zeg, fluisterde mijn vriendin, volgens mij is dat helemaal geen leuk oud koppel, maar is zij een oude kenau van een schooldirectrice en ligt hij, al zestig jaar onder de sloef. Ocharme dat mannetje...

    Moraal van het verhaal:
    Oude vrouwtjes, heb er niet te gauw medelijden mee, ook niet in Frankrijk.

    12-07-2007, 18:47 geschreven door Hill


    Archief per week
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/01-31/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 01/01-07/01 2007
  • 24/12-30/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 21/08-27/08 2006
  • 14/08-20/08 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 17/07-23/07 2006
  • 10/07-16/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 05/06-11/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 03/04-09/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 02/01-08/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!