Chocolate Moose
Foto

Ga ook eens kijken bij
  • Chocolate Moose : Foto's
  • Chocolate Moose : Muziek
  • Chocolate Moose : Boeken

  • Laatste commentaren
  • shahrahan (shahrahan)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sarmad (sarmad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • echoob (echoob)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • partchoob (partchoob2)
        op Residentieel wonen in het groen
  • ehdasgostar (ehdasgostar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • marjanhadad (marjanhadad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • poonehmedia (poonehmedia)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • atashmahar (atashmahar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • kolahdoozancarpet (kolahdoozancarpet)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen

  • Zoeken in blog


    Inhoud blog
  • Sex blijft een goede drijfveer
  • Pragmatisch vogelen
  • Soepzus en snoepzus
  • De poes piest
  • De kat kwaakt
  • Publiek bezit
  • Diep geloof in het broeikaseffect
  • Het blogcomplot
  • Wandelen op de Mier
  • Kloten koken
  • De nieuwe generatie
  • Staat er haar op?
  • Communicatie ad absurdum
  • Wuhu-huh! Huhuh! Huhu-huh! Wraaaaaaaaaah!
  • Het mysterie van de bijziende jodin
  • Speakin on ze feun
  • Muggenziften
  • Wachten op kleinkinderen
  • Pompen of verzuipen
  • Spitse vondst van 't gepoeste
  • Winston en de vettige bende van Van Slembrouck
  • In ruggenspraak met het vakbondsfront
  • Caroline Gennez in The Crazy Horse
  • Boys & Grills
  • Diep in het rood II
  • Diep in het rood
  • Keuzes maken
  • Obama in Duitsland
  • Huiveren in Sarlat-la-Canéda
  • Shakespeare iz ded
  • Ciao bella!
  • Residentieel wonen in het groen
  • Het koppig model
  • Het bewijs
  • Bedrijfswagen gevraagd

    If the future isn't bright, at least it will be colourful
    20-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pol
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Pol werkt bij ons. Al negen maanden. Pol is Indiër en heeft een snor.
    Pol is de verbindingspersoon tussen een computerbedrijf in België en een batterij Indiërs ginderachter. Pol is dertig. Eigenlijk heet Pol niet Pol maar iets onuitspreekbaars met achtenveertig letters verdeeld over negen lettergrepen. Omdat dat nogal moeilijk communiceert noemen wij hem Pol. En Pol vindt dat wel fijn.

    Pol zit aan een bureau net tegenover Jan en Koen, onze twee technische cracks op het gebied van netwerken. Nu is het eigene aan netwerken dat die nogal vaak weigeren van te werken, met net of zonder.
    Koen is een beer van een kerel, die zich nogal goed kan inleven in zijn werk. Als er dan iets verkeerd zit met het netwerk, kan je hem drie blokken ver horen zuchten. Hij gooit zijn armen in de hoogte, slaat zijn ogen ten hemel alsof hij een verloren gewaande Peruaanse godheid aanroept, en brult van : Man man man man man, miserie, miserie ! Met klemtonen op de eerste 'man' en op de 'zéééérie's. Het leuke is dat Jan, zijn buurman, dat ook al overgenomen heeft. Bij problemen klinkt het vanuit die hoek dan ook unisono : Màn man man man man... Wij kijken daar al niet meer van op want het gebeurt zo ongeveer om de twee dagen.
    Pol, de Indiër, spreekt alleen Indisch en Engels. De eerste keer dat hij die oerkreet hoorde, kroop hij net niet onder tafel, uit schrik dat Koen hem zou villen. Minstens villen. Maar ondertussen reageert zelfs hij niet meer op het gejammer van Koen en Jan.

    Verleden week was het D-day voor Pol. Hij moest een presentatie geven over een stukje computerprogrammatuur dat zijn Indische achterban opgeleverd had. De demo kwam nogal sputterend op gang en het wilde niet echt lukken. Pol kon er niet mee lachen en wij toehoorders hoorden hem spontaan zuchtten : Man man man man man. Alleen dan met een gek accent erop. We kwamen niet meer bij van het lachen.
    Pol heeft het ondertussen toegegeven. Het zijn de enige woorden Nederlands die hij kent, maar hij zal ze van zijn leven nooit meer vergeten, ook al wordt hij een honderdenvijfjarige grijsaard ergens in een achterhoek van Bangalore. Zijn kleinkinderen zullen het geweten hebben. 

    20-04-2006, 19:07 geschreven door Hill


    19-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kettingroken
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ook dit tafereeltje speelde zich verleden week af in de trein.

    Op het perron in Kortrijk kwam een behoorlijk nerveuze man naast mij zitten. (Dus tussen mij en mijn Nepalese schone). Hij zag er een beetje sjofel uit : hemdje een knopje te ver open, borsthaar eruitkrullend, afgelopen sneakers en een versleten jeans met gaten erin. En het was geen broek met modieus geplaatste gaten, zoals twintigers wel eens dragen die in hun tienerjaren zijn blijven haperen. Het was echt een versleten jeans.
    Hij rookte. Toen zijn sigaret voor vier-vijfde op was, tastte hij al in zijn binnenzak naar zijn pakje. Een rood pakje, Marlboro waarschijnlijk. Nog een laatste diepe haal aan zijn eerste sigaret, het einde vonkend over de sporen wegschieten, en onmiddellijk het vuur in zijn nieuwe sigaret zuigen. In een tijdspanne van een kwartier heeft hij er zeker vier gerookt. Toen de trein al het station binnenreed, stak hij nog vlug een vijfde op die hij in twee-drie trekken volledig binnenzoog. Dan pas sprong hij op de trede de trein binnen. Hij nam plaats verderop in de coupé waar ik hem niet kon zien.

    Ondertussen was ik mij aan het concentreren op mijn Aziaatje, maar onze aandacht werd getrokken door een opgeschoten, slome pummel op de bank naast ons. Hij brabbelde in Frans Frans (dus geen Waals Frans) tegen zijn vriend, een kortgeschoren rosse kerel, maar wel met een intelligent gezicht, dat hij nu, onmiddellijk, stante pede, echt wel een sigaret nodig had, en of zijn vriend hem geen kon lenen. Hijzelf was te nerveus om er zelf eentje te draaien. Zijn vriend bood hem een Gitanes aan en de slungel verdween richting toiletten.
    Hij zat er nog niet helemaal op, of de nerveuze gast vanop het perron in Kortrijk verscheen er ook met een sigaret in zijn handen. Je zag hem binnensmonds vloeken. Verdomme, hij moest zijn nicotine binnenhebben en het toilet was nu wel bezet zeker. Toen de Fransman de toiletdeur opende, rukte de tweede ze hem bijna uit handen. De laatste schoot het toilet binnen om zelf zijn dosis binnen te trekken.
     
    Zo hebben ze elkaar elk twee keer afgelost gedurende de rit. Op den duur hadden ze zelf plezier in de situatie. Zo zie je maar, vriendschap ontstaat op de gekste plaatsen.  

    19-04-2006, 18:43 geschreven door Hill


    18-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Recepties
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vandaag was het weer zo ver. En gisteren had ik er ook al eentje achter de rug. Een sociale happening waar je met een groepje relatief onbekenden samengegooid wordt in een overhit lokaaltje. En je twee uur met elkaar moet babbelen over schaapjes en lammetjes. Ik bedoel natuurlijk : de receptie. Om er zonder kleerscheuren door te geraken heb je een speciaal talent nodig, en ik vrees dat ik het niet heb. Ik ben heel slecht in smalltalk en op recepties is dat wel een handicap.

    Maandag viel het nog mee. Een vriend van me had er nog een kindje bij en het was doopreceptie. De gastheer was zeer attent en ik had een onderwerp waar ik nogal wat succes mee had. Kom je nu speciaal voor ons van Antwerpen (de recepties was in de Vlaanders)? Neen, van nog veel verder, ik kom van Bretagne. Van Bretagne ? Op congé geweest ?  Ja, en bam, ik was vertrokken voor een half uur. Hetzelfde verhaal nog drie keer doen bij telkens andere groepjes en de receptie was voorbij. Set match go.

    Daarstraks was het moeilijker, een receptie op het werk. Maar niet met de naaste collega's, daar zou ik mij nog wel uit weten te redden, maar wel met een samenraapseltje dat ze uit allerlei verschillende afdelingen en diensten geplukt hadden. Ik kende de meeste wel vaagweg, maar net niet genoeg om zinnige verhalen tegen te vertellen. En daar sta je dan. Toepidoepidoe. Nog een glaasje schuimwijn ? Welja waarom niet. Je bent aan je derde glaasje schuimwijn en je beseft net te laat : Oow, da's ook waar, ik heb nog niet gegeten. Net als je je kop rood voelt kleuren. Waarom moeten recepties altijd op een lege maag gebeuren ? Dan is de drank al eens gratis en je mag er niet aankomen of je bent licht in het hoofd. Daar zou toch iets op moeten gevonden worden. Okee, er zijn wel broodjes, maar met die micropistoleetjes vul je je maag niet. En je kunt moeilijk zo'n broodje of vijftien naar binnenproppen.

    Maar goed, je staat daar, en de ruimte condenseert stilletjesaan in groepjes van vier-vijf man. Je kiest ook maar een groepje, dat waar die grapjas tussen zit. En je staat daar. De verhalen kun je niet volgen, want zij kennen elkaar al jaren en jij mist elke context bij de grappen die ze vertellen. Ongemerkt wissel je van het ene groepje naar het andere, maar ook daar is het niet veel beter. Nu ja, ik ben er geweest, de meesten hebben me gezien, ik heb mijn socale daad weer uitgevoerd voor vandaag, ik mag naar huis. Het is wel nog vroeg, dus je probeert ongezien naar de deur te sluipen. Je bent er bijna en dan spreekt je baas je nog aan. Hij vertelt misschien wel interessante dingen, maar die drommelse schuimwijn begint serieus op je luistervermogen te werken. Alle klanken verworden tot een grote brij. Drie glaasjes maar ! Eindelijk laat hij je los, je verontschuldigt je omdat je weg moet, en je stapt in de lift.

    Je bent al beneden als je merkt dat je je fluitglas nog in de hand hebt.   

    18-04-2006, 20:10 geschreven door Hill


    17-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Parelmoeren tanden
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ze was een beetje in de war. Teveel treinen en te veel drukte voor haar te kleine kopje.
    Een beetje angstig keek ze om zich heen. Ze deed me denken aan een lijster die pas tegen het raam gevlogen is. Ze wist het ook eventjes niet meer.

    Een jonge vrouw was ze, een eind in de twintig, met een Aziatisch uiterlijk, maar ik kon niet thuisbrengen uit welke regio : hele donkere pupillen in relatief wijde spleetogen, maar haar huid was net iets te donker, vol sproetjes ; donkerbruin (niet zwart !) haar in een staartje gebonden, een kleine mond en putjes in de wangen als ze lachte. Ze was mooi.    

    Ze keek om zich heen, haar blik zocht hulp. Ik leek haar betrouwbaar genoeg en ze kwam naar me toe. Op welk perron ze moest zijn voor Gent ? Track three right here, but not this train, take the next one. Ze keek alsof ze me begreep.
    Ik liep weg van perron drie om een flesje water te halen uit de automaat aan de ingang van het station. Toen ik terugkwam stond ze er nog steeds een beetje ongerust bij. Ze herkende me een haar gezichtje opende in een glimlach. Next train ?  vroeg ze. Neen, not track two, track three. Hierheen. Ik moet ook deze trein hebben.
    Een beetje ongemakkelijk toch, wachtte ze naast mij op de harde bank. Bij iedere oproep van de speaker spitste ze de oren of er geen Gent tussenzat. Toen inderdaad een trein binnenreed op spoor drie, tergelijkertijd met de "Gent" van de speaker zag ik haar ontspannen. Ze had nu een houvast. Ik stapte op en zij kwam me achterna. Ze ging tegenover me zitten en staarde naar buiten. Haar zwarte pupillen in de nauwe spleetoogjes schoten heen en weer over het mist-troostige landschap van een voorbijrazend verzopen Harelbeke. Als ze merkte dat ik haar gezichtje bekeek, glimlachte ze even haar parelwitte, korte, gelijkmatige tandjes bloot.
    Ze was van Nepal, en op weg naar haar zus in Gent. Weer dat lachje, en weer die mooie tanden. Ofwel gebruiken ze in Nepal weinig suiker ofwel poetsen ze hun tanden daar heel grondig. Maar ze had de meest witte tanden die ik ooit "live" gezien heb. Ze wist niet dat er twee Genten waren, Sint-Pieters en Dampoort. Weer heel even die ongeruste blik, maar de "Sint-Pieters" leek bij haar fonetisch wel een belletje te doen rinkelen. Na een moeizame babbel -ze sprak heel stil- en een veel te kort treinritje, wankelde de trein Gent binnen. Vanonder haar lange wimpers zochten haar ogen weer bevestiging en ik knikte haar toe.
    Ik hielp haar nog eventjes met haar koffer. Ze drukte op de groene knop en de dubbele deur vouwde open.
    Nog eenmaal draaide ze zich om. "Tenk joe" zei ze. Met weer die stralende glimlach.

    Opmerking voor mezelf : Je hebt nog geen afspraak voor de jaarlijkse controle bij je tandarts.

    17-04-2006, 18:48 geschreven door Hill


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nog eens een tussenwerpsel
    Klik op de afbeelding om de link te volgen De fotograaf was niet thuis.
    De ontwikkelingshelper had de donkere kamer voor zichzelf alleen.

    17-04-2006, 00:00 geschreven door Hill


    16-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Schaap
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Papa stond met kleine Milan aan de hand de eendjes te voeren.

    Deze morgen was het zonnetje zelf hen komen wekken door op hun neus te schijnen, door de gaatjes in het rolluik. Aan de ontbijttafel vroeg mama aan Stien of ze zin had om naar de kinderboerderij te gaan. Ja-aaa riep Stien. En Ja-aaa riep Milan. Maar eerst jullie boterhammetjes opeten, probeerde papa nog, maar veel zin had het niet, de kleuters waren al veel te opgewonden om nog te geven om eten.
    De laarsjes werden aangegespt. Stien twee wit plastieken met roze hartjes erop, Milan blauwe met race-auto's.

    Dat was nu een uurtje geleden en nu stond papa met Milan dus de eendjes te voeren. Zijn grote zus (Stien was al vijf ! - één opengesperd handje oud), zat met mama op de wip. Daarstraks waren ze ook al gaan kijken naar de stal met het varken. Dat was altijd het hoogtepunt van de trip naar de kinderboerderij : het varken. Het heette Benny en had op zijn rug lange blonde harde haren. Papa moest dan Stien altijd optillen tot ze over het hekje kon kijken en met haar arm helemaal gestrekt nog eventjes Benny's rug kon aaien. Ze vond het eigenlijk griezelig maar ook een beetje spannend. Zo eventjes met het handje vlug voelen aan het varken en daarna het handje terugtrekken. En maar giechelen.
    Algauw had Stien genoeg van de wip en nu trok ze met mama en papa en Milan naar de loopweide. Daar liepen enkele geitjes rond, met van die grappige sikjes. Milan overwoog of hij een uitval zou doen naar de dichtsbije geit en aan diens sik trekken (precies de floche van de kermis), maar hij liet het maar zo. Die horens stonden daar te gevaarlijk kortbij.
    Wat zijn dit, papa ? vroeg Stien, terwijl ze naar de geiten wees. Dat zijn nu schapen, Stien, zei papa. Stien knikte en mama ook. Milan keek geconcentreerd naar de eerste hommel die voorbijzoemde. 

    De jeugd wordt alsmaar slimmer zeggen ze. Waar komen al die domme ouders dan vandaan ?

    16-04-2006, 00:00 geschreven door Hill


    15-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gedachten lezen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Een drietal weken geleden, moest ik nog eens in hartje Kortrijk zijn. Ik was met mijn zus meegereden, die daar ook in de buurt nog iets te doen had. Ze verstopte haar wagen in een ondergrondse parking.
    We namen de trappen naar boven en kwamen uit op een heraangelegd pleintje. Winkelende mensen, beladen met kartonnen en plastic zakken liepen kris kras door elkaar. Ik zag er met frivole draagtasjes van de Zara, een paar met plastic tassen van de Mexx en eentje met twee blauw-gele Aldi sleurzakken. Ze kwetterden met elkaar of waren in discussie met hun jengelende kinderen. Maar mama, ik wil helemaal geen ijsje. Gij gaat een ijsje eten zeg ik u ! Maar mama... Neen, niet waar, het was andersom geloof ik.
     
    Al wandelend nam ik die beelden in me op, tot ik plots stilstond en geschrokken, maar ook geamuseerd om me heen keek. Mijn zus had het gezien en stopte ook. Ze raadde meteen mijn gedachten.
    Vreemd hé, zei ze, al die mensen, in een echte stad en ze praten Westvlaams. Dat ben je niet meer gewend hé ?  Ik schrok ook altijd toen ik nog in Gent woonde en als ik naar Kortrijk of Brugge ging shoppen, en de mensen gewoon Westvlaams praatten.

    Je mist de vreemdste zaken als je 'je streek' verlaat. Maar dit had ik toch nooit zien aankomen. Zo zie je maar, René Froger had gelijk : alles kan een mens gelukkig maken.

    Maar wat nog veel frappanter was ; mijn zus wist precies wat op dat moment door mijn hoofd ging. Ik weet niet of ik dat nu leuk moet vinden of eerder vervelend. De volgende keer dat ik haar zie ga ik eens keihard denken aan een koffietafel in haar nieuwe huis, met twee soorten cake, een goed taske koffie met een cognac'je toe. Ik ben benieuwd of...

    15-04-2006, 00:00 geschreven door Hill


    14-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vrijdag visdag deel 2 : De Haai
    Klik op de afbeelding om de link te volgen











    Een 4x4 ontmoet een haai.
    Haai, groet de Jeep
    Yeep, repliceert de haai.


    Okee, okee, ik weet het, ik weet het.
    Maar het is dan ook vrijdag natuurlijk...

    14-04-2006, 00:00 geschreven door Hill


    12-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Krasse knarren karren
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    We dachten dat we jong waren. We dachten dat varkentje zullen we wel eens wassen. We dachten, ik ga hier de anderen eens een poepje laten ruiken. We dachten, ach we dachten veel te veel.
    The day after, na het karten dus, vroeg ik mijn mede-racers of ze ook zo stijf waren. Een greep uit de reacties in mijn mailbox :

    Het was heel tof, maar...

    Man man man man man, miserie, miserie !
    Ik heb geen pijn meer in mijn benen, maar mijn rug is compleet gekraakt. In het midden van mijn rug, echt helemaal in het midden knal op mijn ruggengraat zit een blauwe plek van 15 cm doormeter. Omzeggens niet geslapen van de pijn.
    Ik moet toch een unieke rijstijl hebben...
    (eindigde 7de)

    Mijn portable in en uit de auto krijgen was een ramp. De koffiekan heb ik deze morgen met 2 handen moeten vastnemen.
    Ik kan mijn linkerhand niet meer laten rusten als ik iets intik op mijn klavier omwille van een blaar die strategisch geplaatst is.
    Mijn rechterkant heeft een redelijk blauw plekske van ook zo'n 20cm en mijn benen zijn nog altijd van flanelle.
    't Is triestig gesteld met mijn conditie... Een half uurtje in zo'n karretje en 'k heb een paar dagen nodig om te recupereren.
    Sorry voor de eventuele tikfouten, maar de backspace toets ligt wat omgemakkelijk. Ik moet er nl. mijn pols voor bewegen.
    Gekraakte groetjes,
    (eindigde tweede)

    't Is precies alsof mijn schoers (=schouders nvdr) vastgebetonneerd zitten. Ik ben zo stijf als een plank.
    (eindigde vijfde)

    Alleen mijn rechterarm heeft het wat moeilijk. Ik kom best goed weg als ik julie zo hoor. Maar misschien ben ik nog te moe om al mijn breuken te voelen.
    (eindigde zesde)

    De enige conclusie hier kan zijn :
    Ofwel was het een race op het scherp van de snee ofwel... Laten we het misschien houden op wat Peter Koelewijn in '77 zong.


    Je wordt ouder papa

    Oh, je kent ze wel want je kent mij ook
    In de dertig en één en al lach
    Zo één die denkt dat 'ie alles kan en vooral dat 'ie alles mag
    Maar m'n zoon van acht noemt mij al bij z'n vrienden m'n ouwe heer
    Soms daag ik 'm uit voor het pingpongspel en dat win ik nog elke keer
    Maar het kost hem weinig moeite maar mij steeds meer

    Oh je wordt ouder papa, geef het maar toe
    Je wil er alles aan doen maar je weet niet hoe
    Je wordt ouder papa
    Je wordt ouder papa, geef het maar toe
    Want je bent nog snel maar ook eerder moe
    Je wordt ouder papa

    (...)
    Maar ik tel wel mee in 't cafe want daar swing ik nog als een trein
    Net als de rest die net als ik geen 20 meer kan zijn
    Daar zijn de dorst en de babbels groot maar de daden klein

    (...)
    En ik voetbal mee één keer per jaar voor de meiden van het bedrijf
    En je blijft maar lachen al stort je in en al ben je dagenlang stijf
    Heel veel praatjes op kantoor en je zegt het recht voor z'n raap
    Maar als een strobaal val je 's avonds laat voor de kleuren-TV in slaap
    Tot het ruisen 's nacht van dat ding je wakker maakt

    Zo pijnlijk waar allemaal...

    12-04-2006, 17:03 geschreven door Hill


    11-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kloeke kerels karten
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dit w-e verjaarde Björn voor de 31ste keer en Bruno besloot dit te vieren door familie en vrienden uit te nodigen op een wedstrijdje karten. Met twaalf rijders en een handvol supporters gaven we present verleden zondag.
    Ik moest ook meedoen. (zie ook tekstje van 26-02-2006). Ik had wel wat voorbehoud over mijn stuurmanskunsten in zo'n palet op wielen, maar als ik Björn daarmee een plezier kon doen, waarom niet ?

    Vooraleer we mochten beginnen, moesten we een formuliertje invullen op de computer : Naam, adres, en dan een heleboel wettelijke bepalingen waarin we afstand deden van onze rechten bij ongeval, bij lichamelijk letsel, bij doodrijden/overlijden, enzovoorts. Tot in de puntjes gedetailleerd, het enige dat nog ontbrak was het adres van de persoon aan wie ze je nieren zouden overlaten bij overlijden. Allemaal heel geruststellend, moet ik zeggen, dat beloofde.
    Nog voor we begonnen vertelde de meest ervaren piloot van ons groepje, dat zijn kart ooit eens in brand was gevlogen, en hij het zelf niet doorhad. Gelukkig had de koerscommissaris het opgemerkt of het had verkeerd kunnen aflopen. Yup, nog meer geruststellend dus. Ik zag het zwaar zitten.

    We kregen elk een helm, een plastieken haarnetje (smelt lekker bij hoge temperatuur), en een katoenen overall. (Katoen, brandt dat niet heel gemakkelijk, vroeg ik mij nog af). Na een kwartiertje in dat pak, wist ik dat er geen gevaar was. Je zweet daar zo hard in dat het in een mum van tijd doorweekt is. En nat katoen zal wel niet branden. Alleen nijdig roken.
    De jarige was zeer in zijn nopjes. Een tweetal weken daarvoor was hij er ook geweest (stiekem wezen trainen, jaja) en toen kreeg hij een extra large. Nu, twee weken later dus, een large. Zie je wel, dat ik vermagerd ben, lachte hij. Hij trok zijn overall aan, en onmiddellijk scheurde het kruis eruit. En toen lachten al de anderen.

    Ondertussen was iedereen netjes ingepakt, klaar om te vertrekken, maar eerst kregen we nog een opleiding. Op het circuit worden seinen gegeven aan de hand van vlaggen en die betekenissen werden nog eens doorgenomen.
    De verschillende vlaggen : geel wil zeggen, pas op er is gevaar; blauw wil zeggen : gevaar, maak plaats want je rijdt te traag; zwart is : stop maar, er is groot gevaar (vb wanneer je wagen in brand staat) en gele lichten zijn : trager rijden want gevaar. Heel... inderdaad, geruststellend.

    Zijn er nog vragen vroeg de instructeur : Euh, ja wat doe je bij brand, vroeg ik. Brand komt niet vaak voor hoor, legde hij uit. Het is alleen mogelijk als je bvb benzine gemorst hebt, of als je te vaak gas geeft en remt tergelijkertijd. Dan kunnen je remmen het begeven of je vliegt in brand. Nice, als je in brand staat kun je nog niet stoppen ook. Heel... inderdaad.
    Maar per slot van rekening, het zijn eigenlijk maar grasmachine motortjes en hoe vaak staat een grasmachine nu in brand, hahaha ? Ik werd van langs om stiller. Ik BEN er namelijk ooit in geslaagd om die bij mijn ouders. Heel... yup.

    Nu goed, we kregen elk zo'n grasmaaiertje toegewezen.
    Je neemt plaats, je wil de gordel aantrekken, maar je vindt die niet.  ... Inderdaad.
    Ok, een kart heeft geen gordels, dit is niet erg. Dit is echt niet erg. En als je verongelukt zal je lever dienen om een alcoholieker een jaar of vier verder te helpen, dus why worry ?

    Het startsein werd gegeven en we vertrokken. Bij de eerste bocht werd het al duidelijk : servostuur op een cart is er dus ook niet. Je moest rukken aan je stuur alsof je een vliegdekschip moest parkeren. Na één rondje zat je al volledig verkrampt. Nu ja, zo goed en zo kwaad als ik kon, slipte ik mij het parkoers door. Veel van de race heb ik niet gezien want mijn helm bedampte. Ik reed dan maar op het gevoel. Altijd vooruit en als ik iets raakte de andere kant opsturen. Ik eindigde precies in het midden in de stand. Niet slecht vond ik, temeer, als ik niet had moeten wachten voor die trein op een rondje van het einde was ik misschien nog dichter geëindigd.

    De race was afgelopen en we mochten allemaal proberen uit onze kart te sukkelen. Wat moelijker is dan het lijkt, want er is niets om je aan op te trekken of af te duwen. Ja, toch wel, rechts van je was er een zwarte kubus precies, ik kon niet goed zien wat het was met mijn bedampte helm. Ik stootte mij erop af. Wahaah. Een gloeiende motor. Ik hoor mijn rechterhandpalm nog nasissen. Volledig uitgeput wankelden we allemaal naar de cafetaria, maar daar mochten we niet binnen. Neen, er was eerst nog prijsuitreiking. Kon mij dat schelen, ik had dorst.
    De eerste drie kregen een beker. Een lege. Pfuh, triestige organisatie.

    In de cafetaria werd de race nog eens overgedaan. En zoals het hoort werden de verhalen prachtiger en prachtiger. Weet je nog toen ik aan volle touche in de chicane aankwam en daar in één beweging Marceau voorbijschoot. Ja, maar toen heb jij mij van de baan gereden met die slip toen ik de helling af drifte enzovoort...

    De dertigers waren weer even kleine jongetjes. Zelfs de twee meiden die meereden.

    (Morgen krijgen jullie een samenvatting van een aantal commentaren over 'the day after').    

    11-04-2006, 18:53 geschreven door Hill


    10-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Horror tussen Kortrijk en Gent
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Op de trein kijk ik graag naar het wegschuivend landschap. Een kudde donzen schaapjes die tot hun knieën in de modder staan, een koe die staat te bubbelgummen, een roekeloze die zijn dak herstelt,...

    Als ik op zondagavond de trein neem, dan luister ik altijd met gespitste oortjes naar de grappen en grollen van de studenten die opnieuw een weekje van onder moeders rokken zijn. Ik hou wel van hun verhalen die meestal krioelen van de sterke anekdotes.

    -"En toen viel mijn vader van zijn paard met zijn kop op een paal en die paal zat dwars door zijn hoofd en hij bleef daar hangen. Het paard liep naar huis en verwittigde zijn ouders en toen die hem vonden was hij al helemaal koud. En hij bleef daar maar hangen. Ze hebben hem losgetrokken en naar de kliniek gevoerd, maar hij was al dood. En toen kwam daar dr. Vandersyppe toevallig langs en die zei, haal hem maar uit de vriezer, en die stroopte de mouwen van zijn leren vest op en hij heeft met een gewone boor, ik zweer het U, vijf gaten in mijn vaders kop geboord, en die hebben de klonters weggekregen en mijn vader is met een hartmasage weer tot leven gekomen..."
    -"En is dat daarvan dat hij blind is aan één oog ? "
    -"Nee, dat was van die keer dat hij van acht meter naar beneden gevallen is, met zijn hoofd eerst, van de hangar. Ze hebben toen zijn bril moeten uit zijn gezicht opereren. Hij heeft toen twee maanden in coma gelegen."
     -"Ja, nogal een stevige je vader, heb jij."
    -" Ja, maar ik ook hoor. Ik ben eens bijna verdronken in zee, en ik ben toen een keer of vijf met mijn kop vooruit tegen de golfbrekers gegooid geweest, maar ik had gelukkig niets. Alleen de volgende dag een bloedvergiftiging van het zeezout in de schaafwonden..."

    Toen ben ik toch eventjes rechtgestaan, zogezegd om mijn broek op te trekken, maar eigenlijk om te kijken welke kop die kerel had. Het leek me echt niet zo'n stevig gevalletje nochtans.

    Maar onverstoorbaar bleef hij doorgaan. Van Kortrijk tot Gent. Een half uur horrorverhalen over het uitzonderlijk sterk gestel van zijn vader, van zichzelf, van zijn schoonbroer, van zijn hele familie en al zijn kennissen. Hij heette waarschijnlijk Massis, die gast.

    En dan bedenk ik, heb ik ook geen sterke verhalen over mijn geweldig gestel. Ik ben ook struis gebouwd. Maar ik kom niet verder dan die keer dat ik ook heftige pijn had. Toen ik me op het werk sneed aan een blad papier...
    Daar kan ik moeilijk een stukje over schrijven, dacht ik nog.

    10-04-2006, 23:29 geschreven door Hill


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tiereliereliera liere luut
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Met het uitdoven van de sneeuwklokjes en het openbloeien van de krokussen, wordt nog een fenomeen uit zijn winterslaap gewekt. De eerste zonnestralen sporen niet alleen de cafébazen aan tot terraszetten, maar in donkere garages worden kleine lawaaimonstertjes uit hun winterslaap gewekt.
    Her en der te lande worden ze opgefrist, nog eens met een natte doek afgestoft en van spinnenwebben ontdaan. De olie ververst, de bandenspanning gecontroleerd, een por met de sleutel in het stopcontact. De motor pruttelt eerst nog tegen, het dieselbezinksel moet even bekomen, maar dan, met een kuch en een puf hobbelt het bestelwagentje de binnenplaats op. De diepvriezers worden gevuld met 6 verschillende soorten ijs en 8 soorten frisco's. De sirene wordt opgezet en het oude ijskarretje slentert stapvoets de woonwijken door.

    Is het jullie al opgevallen dat het altijd oude ijskarretjes zijn ? Het model van vier generaties terug. Ik vraag me altijd af waar je zoiets kunt kopen. Je stapt een garagewinkel binnen en vraagt : goedemiddag meneer, ik had graag uw modellen ijskreemkar gezien ? Bestaat er zoiets als het ijskreemkarautosalon op de Heizel ? Actie min 10% als je op ski's komt ? Volgens mij zijn die ijskarren allemaal tweedehands bestelwagens die voor een prikje opgekocht worden en omgebouwd. Omgebouwde Belgacom-camionnetjes of afgeschreven politiecombi's. Van cokedealer naar ijscodealer, het is een kleine stap.
    Och, een rammelend ijscokarretje heeft wel een zekere charme. Ik kan me geen zomer voorstellen zonder dat getingel rond zevenen 's avonds. Alle kinderen van de wijk stormen naar de kar van Crème Angèle of Frisco Freddy. Kleine pummeltjes met een rood portemonneetje in hun polletjes met daarin precies geteld 30 frank (gekregen van tante Liliane) om een ijsje te kopen. Het hoort bij de lente/zomer zoals zonnebrandolie en muggen in je wijnglas. Een mooie traditie.

    Waar ik wel korzelig van wordt, dat is van hun begeleidende muziekjes, van de bandjes die ze afspelen, van hun toeters, van hun sirenes, van hun bovenmenselijke lawaai-uitstoot.
    Ik weet niet of ik hier mag veralgemenen, maar zowel in die Westvlaamse uithoek waar ik uit de klei gestampt ben, als in de Antwerpse stad waar ik blijven plakken ben, wel, op beide plaatsen 125 km van elkaar af, klinken de ijskreemkarren precies even erg. Wacht, ik doe het even voor.
    Antwerpen : Tiereliereliera liere luut. Tureluut. Tureluut. Tiereliereliera liere luut... En zovoorts. In De Vlaanders is dat : Tureluu, tureluu, turelu tuut. Tsikkeboem tsjikkeboem tsikkeboem boem et cetera. Hebben jullie het herkend ? Für Elise van van Beethoven en de 40ste Symfonie van Mozart. En afgerammeld op een overstuurd muziekdoosje.
    Waarom ? Waarom ?  Ik vraag het U God in volle vertwijfeling : Waarom ? Jaren heeft den Amadee zitten sleutelen aan zijn symfonie en waarom ? Om als jukeboxjingle te dienen op een ijskar. Ik weet het wel, op de meeste klassieke werken rusten geen auteursrechten meer en dan moet je SABAM niet betalen. Dat weet ik wel, maar toch, wees toch eens wat creatiever... Veel rock 'n' roll en oude reggae is ook rechtenvrij. Reggae en een ijscokar, een winnende combinatie toch ?

    Maar waar ik mij vooral aan stoor, dat is aan hun toontje. Gewoon gruwelijk. Kijk, we zijn in het tijdperk van de GSMs met twaalf hifi-, quadrophonia-, geluidschips. We zitten in het tijdperk van de iPod (40 Gigabyte muziek= 7000 liedjes) op een wit apparaatje de grootte van een platgereden sigarettenpakje. Maar die ijskar, neen, die is blijven steken in de midi sinusgolf. Alleen tuut. En dan nog tuut in de meest metalige vorm. De gemiddelde ijskar heeft drie (3!) verschillende liedjes. Crème Angèle had er eentje. Plus een bel zoals de trams. Tuut tuut. En dan tingeling. De bel werd bediend door aan het touwtje te trekken. Ocharme Angèle. Het menske heeft iedere zomer een tenniselleboog van hier tot in Tokio. Sommige sectoren zijn gewoon gedoemd om tenonder te gaan...
     
    Maar de mens is een taai beest, een overlever. Zolang er ijskarren rondrijden, ga ik op blote voeten mijn friscootje likken.
    Mét propjes in de oren.

    10-04-2006, 00:15 geschreven door Hill


    09-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag Mark...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het verlaten stadspark op een vrijdagnamiddag.
    Ik was in een jolige bui. Mijn neef was in een jolige bui. We dolden met liedjes en liedjesteksten. We dachten terug aan allerlei persiflages op Vlaamse klassiekers en zongen, eerst met gedempte stem, daarna bijna uit volle borst : Zeven kanjers van frambozen (zeven anjers, zeven rozen), Daar is de postbode, daar is den John (daar is de lente, daar is de zon), O.C.M.W. (Y.M.C.A), Sifilis, wij willen sifilis, wij zijn van niks nie vies, wij willen sifilis A-ja-ja ! (Aangebrand, de soep is aangebrand).
    Dat niveau dus. We waren volop op toeren aan het komen (Sifilis !), tot neef teken deed van, ssshhht, daar zit iemand op een bank. Rijkelijk laat.

    Je komt je collega's tegen op de zotste plaatsen...

    09-04-2006, 00:00 geschreven door Hill


    07-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vrijdag visdag
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De stamgasten van Hotel Chocolate Moose hebben wellicht al gemerkt dat op vrijdagavond geen nieuw tekstje verschijnt.
    De Moose Towers zijn op vrijdagavond namelijk gesloten. Zo kan de uitbater wat uitrusten van de afgelopen week. Waarvan hij dan moe is, vraagt U ? Kijk, als je de vrijdagavond niet moe bent, dan heb je tijdens de week niet genoeg gewerkt. Zo simpel is dat.
    Maar als troost én omdat vrijdag visdag is dit fotootje van een chagrijnige goudvis.

    Ik groet U allen en tot morgen.

    Hill McGraw

    07-04-2006, 19:48 geschreven door Hill


    06-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.As the snow flies
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Aprilse grillen, we hebben er de laatste tijd al wel een paar gehad. Het is middag, je ziet een stralend zonnetje, je lift naar beneden en... het hagelt. Deze week, dinsdag, wilde ik over de middag een frisse neus halen. De hemel zag er aanlokkelijk blauw uit en het zonnetje prikkelde mijn ogen. Ik slenterde wat rond in de koekenstad. Straatje in straatje uit zonder welbepaald doel. Tot de hemel plotsklaps verduisterde en er minuscule sneeuwvlokjes uit dwarrelden. Babysneeuwvlokjes. Ik vond dat wel geinig. Het duurde maar even, misschien een halve minuut, niet veel langer tot de sneeuwwolk was uitgesmolten en het zonnetje er weer door kwam. Meteen nogal fel eigenlijk.
    Op dat moment zag ik rechts voor mij het OCMW van Antwerpen (één van de). Uit de poort kwam er een jonge vrouw gewandeld, ik schatte haar 24-25, met een baby op de arm. Ze huilden. Beiden.
    Door de voorbije sneeuw waarschijnlijk, schoot mij plots het nummertje "In the Ghetto" van Elvis Presley door de geest.
     
    As the snow flies
    On a cold and gray chicago mornin’
    A poor little baby child is born
    In the ghetto
    And his mama cries
    ’cause if there’s one thing that she don’t need
    It’s another hungry mouth to feed
    In the ghetto
    (...)

    Dit beeld stond plotsklaps voor mij. De jonge moeder, met huilende baby op de arm, komt het OCMW-gebouw buiten. Is ze haar uitkering kwijtgeraakt, kwam ze een voorschot vragen, kan ze aan haar schuldafbetalingsplan niet voldoen ? Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat dit de grootsteedse tristesse is. Het leven zoals het is en wij het nooit te zien krijgen.
    Ik loop haar voorbij en merk dan pas dat ze helemaal niet huilt. Haar gezicht is alleen maar verwrongen in een zware frons. Tegen de zon, die zo fel schijnt.

    Misschien heb ik wel net een tikkeltje te veel fantasie.

    06-04-2006, 18:44 geschreven door Hill


    05-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het mannetje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Herinneren jullie je het mannetje nog van anderhalve week geleden ?  Dat mannetje dat daar helemaal alleen in dat flatgebouw zat in Antwerpen ?  Neen ? Hoe hardvochtig van jullie !

    Wel, het zit daar weer, in het schemerdonker, tussen 150 blauwflikkerende PC-schermen. Alleen is nu nog het koffieapparaat kapot ook (ERROR 3061 : Temperatuur te laag). Boehoe, de hele wereld is tegen mij.
    Wat het mannetje daar doet ?  Ochottekes, het speelt. Het speelt met het elastiekje dat rond zijn broodje zat vanmiddag.

    Kom in de informatica, zeiden ze, boeiende job. Word system analyst, software engineer,... (ik weet niet eens meer welke blitse titel ik nu weer heb). Informatica het neusje van de zalm! Jahoor. Ik vraag me af hoeveel weken van mijn leven ik al gespendeerd heb aan het kijken naar een zandloper. Of aan het gapen naar zo'n blauwe balk die tergend traag, blokje per blokje naar zijn einde sukkelt.
    Meer nog, ik heb zelf nog van die blauwe balkjes in elkaar gestoken. En hei, bij mij was het geen Microsoft-balk die redelijk vlotjes opschiet tot aan het laatste blokje om daar dan, al zijn kruit verschoten, blijft bokken.
    Neen neen, mijn balkje ging gestadig vooruit tot aan het bittere einde. En als het daar aangekomen was, begon het gewoon opnieuw.
    De gebruikers van mijn toepassing konden dit maar matig appreciëren, maar ik persoonlijk vond het wel lollig. Hèhèhè.

    05-04-2006, 21:22 geschreven door Hill


    04-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Willy
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Iedere morgen, om drie na elf stipt, slaat hij de deur dicht van zijn rijhuisje in de Klappeistraat.
    Hij is nooit struis geweest, maar de laatste jaren loopt hij moeizaam, een beetje scheefgebogen. Zijn tengere lichaam raakt de muur. Op zijn zwarte overjas zitten vetvlakken aan de mouwen, en aan de kraag zit iets wat op opgedroogd speeksel lijkt.
    Hij heeft een vijftal minuten nodig om de straat door te komen, tot op het pleintje aan de Kerkstraat. Tegen achten 's avonds wordt Willy thuisgebracht met de taxi. Hij wordt eruitgeholpen en wankelt naar zijn voordeur, om zich heen een lucht van verschraald bier en jenever. Met veel gepringel slaagt hij erin om de sleutel in het slot te steken. Hij lacht en valt naar binnen.
    Om de volgende morgen, om iets na elf terug op stap te gaan. Dag in dag uit. Weekdag, zaterdag, zondag.
    Willy heeft nog een tiental jaar te gaan. Misschien vijftien.
    Zou hij gelukkig zijn ?
    Ben ik gelukkig ?  

    04-04-2006, 18:29 geschreven door Hill


    03-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De vonk sloeg over
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ik kwam het koffiehokje uit, net iets te geweldig en botste prompt op Sylvie, een collega. We verontschuldigen elkaar voor onze lompheid, keken in elkaars ogen en een vonk sprong over. Waaw, Hill heeft touche ! Nope, helemaal niet. Hill is weer electrisch geladen, ja.

    Als het droog en koud is, durf ik nog wel eens te vonken. Ik trek mijn trui uit en het knettert als een brandend sparrenbos. Wel meer mensen hebben daar last van. Alleen, ik natuurlijk weer net iets meer. Heeft iets te maken met mijn denderende X-factor vermoed ik (zie ook tekstje van 27/12/2005).

    De moeilijke periode begint begin december en loopt tot halverwege februari. Daarna wordt het te vochtig of te warm, en verdwijnen die electrostatische neigingen. Alleen ben ik nu al aan het knetteren van september. En het blijft maar duren. Ik weet niet wat ik nu weer gegeten heb.
    Als ik de metalen trapleuning durf aan te raken krijg ik een schok. Als ik de deur durf te openen door de klink te gebruiken (en daar dient dat ding tenslotte voor) tzzzieieieietttt, wip ik een meter omhoog. Het is zover gekomen dat ik altijd achter de rug van een collega probeer binnen te glippen. Als het echt niet anders kan, wikkel ik eerst een zakdoek rond de klink. Gelukkig heb ik geen snotvalling, anders (de collega's : Hè, plakt die deur weer zo...).
    Zelfs in de lift heb ik er last van. Een verdieping kiezen en vlam, een stroomstoot door mijn vingerkootjes. Een geweldig zicht voor de collega's, maar ik kan het maar matig appreciëren. Aangenaam is anders. Een paar maanden terug, en ik verzin dit niet, zagen collega's een blauwe vlam overspringen tussen mij en Bert (da's ook zo'n electrisch geladen gast).

    Verleden week donderdag dan, werd ik bij de arbeidsgeneesheer geroepen. De dag ervoor had ik op een vergadering onze projectleider, Wim, een hand gegeven. Ze mochten hem prompt afvoeren met een hartstilstand. Hij heeft nogal vochtige handen, moet je weten.
    De arbeidsgeneesvrouw, een dokteres, we hebben een nieuwe, maar het is geen jonge, tommetoch, voerde allerlei routine-onderzoeken op mij uit : Hartslag meten (aanwezig, walstempo : oemkaka oemkaka), reflexen testen (met zo'n hamertje, pataat op mijn knie, recht op die electrische pees daar, dit doet ze geen twee keer meer), met de longluisteraar (ik schrijf stetoskoop altijd verkeerd) heen en weer wrijven, mijn borsthaar in de war brengen (ik had er verdorie een half uur mee in de krullers gezeten de zondag daarvoor).
    Nu goed, ik knetterde en vonkte erop los. Telkens ze me aanraakte met dat stethoos-je weet wel- wipte ze een decimeter of twee omhoog. Ik zag haar rood worden van inspanning en aan haar pretoogjes te zien ook van plezier. Ze begon ook wat harder te ademen.
    Lap, ziet dat aan, speelde ik nog een beetje vibrator voor dat madammeke.
    Toen ik haar daarop wees, werd ze nog roder, naar het paarse toe. 'k Had het mens kwaad gekregen, precies.
    Je mag je opmerkingen voor jezelf houden riep ze.

    Heb je al een idee wat ik heb, probeerde ik nog voorzichtig. Ja, zei ze, je ben knettergek...

    03-04-2006, 19:30 geschreven door Hill


    02-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ontspannend stoombad op zaterdagavond
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ik was beter niet opgestaan zaterdag. Een mistige ijshageldag. Niet buiten maar vooral binnen dan. Je hebt zo van die dagen. Hoe je ook probeert, de dag komt niet op gang, het wil gewoon niet lukken. Afgelopen zaterdag was zo'n rotdag. Ik ga jullie niet vervelen met de beschrijving die dag. Misschien alleen dit.
     
    In een poging om de dag nog een ietsiepietsie te redden, besloot ik rond half tien 's avonds om een warm bad te nemen. Eventjes alle stress van je af laten vloeien.
    De sleutel tot onvoorwaardelijk genieten, staat of valt maar al te vaak met een minutieuze voorbereiding.
    Mijn eerste werk is altijd mijn grootste handdoek draperen over de tegelvloer (nat is spekglad, ten zeerste te vermijden !), mijn pijama hang ik over de radiator, straks is die lekker warm.
    Naast mij op de wasmachine staat een aangebroken fles Zuid-Afrikaanse Pinot noire klaar (restje van vrijdag), met daarnaast een versgekochte pocketversie van Flaubert's Parrot door Julian Barnes.
    De radio staat op, tegen mijn gewoonte in, op Klara, vandaag mocht klassiek. Moest klassiek!
    Ik ga voor een stoombad, met van die oranje korrels erin (ik lees dit hier af : Thermaal badzout, spierontspannend, jeneverbesextract. En dan nog eens hetzelfde in het Frans. (Als ik zeg, ik lees dit af, bedoel ik niet dat mijn PC in de badkamer staat natuurlijk, maar wel dat ik de bokaal naar mijn bureau heb versleurd. (Over twee weken zal ik dan weer niet meer weten hoe die pot daar geraakt is.)) Weet iemand van jullie hoe je een zin afsluit waarin je al drie keer iets tussen haakjes gezet hebt ? Ik geraak er hier helemaal niet meer aan uit.) Soit.

    Ik draai de kranen open, het bad loopt vol en begint lekker te stomen. De oranje korrels zorgen voor een gelige olieschijn in het water. Mmmmm. Even met de dikke teen testen op warmte. Ok. Daarna met de hele voet. Ok. Daarna gaan zitten. Oesje, toch wel wat heet. Maar hèhè, het doet zo'n deugd. Alleen is de zender van de radio een half streepje verschoven en zit ik nu te luisteren naar een distorted viooltje, Paganini vs betonmixer, heel irritant, maar ik zit nu eenmaal, aan die radio ga ik echt niet meer klooien. Ik heb geen zin in een klootfranswa'tje.
    Waar ik wel zin in heb is in een frisse witte wijn, parelend in het glas. Ik grijp naar de fles en wil mijn glas volschenken. Hoe ontgoochelend! Uit de fles piest een armoedig straaltje : vijf centiliter. Op zijn hoogst. Tommetoch. Nou ja. Ik zet de fles terug maar haper aan de handdoek, die tergend langzaam in het badwater glijdt. Ik zie het gebeuren, maar kan niet ingrijpen (beide handen vol : glas en fles). Grrrr.
    Ok, het is niet erg. Het is echt niet erg. Ik vis hem eruit en mik hem naast de wastafel. Kletterend dweilt hij naar de grond. Het wil dus echt niet lukken. Rustig blijven, vooral rustig blijven nu. Ik leun achterover in bad en sluit mijn ogen. Zalig, ware het niet van... van die nijdige tocht langs mijn borstkas. De badkamerdeur is opengegaan. Ze was dus niet in het slot gevallen en piept nu open. Haaaaaa. Ik moet dus toch uit bad, want in die tocht ga ik echt niet zitten. Ik sta recht en brand mij aan die o-zo romantische T-lichtjes. Rotkrengen. Ik maak een ongecontroleerde beweging en daardoor sla ik tegen mijn wijnglas. Het valt niet, maar in mijn onhandigheid om het glas te redden valt Flaubert zijn papegaai, neen niet in het water, maar op de natte handdoek, naast de wastafel.

    Kijk, soms is er niets, maar dan ook helemààl niets aan te doen.
    Op sommige dagen blijf je beter in bed. 

    02-04-2006, 18:39 geschreven door Hill


    01-04-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wonde
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Een zondagnamiddag, in het Zeezotje in Oostende.

    Ik moet plassen en loop de smalle trap op naar de toiletten. Ik ben al halverwege de trap, als ik een jeansbroek met haklaarzen op me af zie komen. De bezitster ervan is een te fel opgemaakte blonde stoot. Ik versnel mijn tempo om zo vlug mogelijk bij de eerste bocht van de wenteltrap te geraken, daar waar een plateautje is. Zo kunnen we elkaar gemakkelijk kruisen. De blondine heeft het zo niet begrepen en daalt de trap verder af, waardoor we ons langs elkaar door moeten wurmen. Bij het passeren sist ze tussen haar tanden : Gij zijt ook nogal een gentlemen gij ! En ik sta perplex.
    Ik deed er toch alles aan om de situatie uit de weg te gaan. Wat kon ik meer doen ? Trouwens klimmend verkeer heeft toch altijd voorrang in de bergen, niet? Trut. Takketeef.

    Voor de gemiddelde mens is hierbij de kous af, maar bij mij blijft dit altijd nog eventjes rondraaien in mijn kopje. Waarom was die nu agressief? Uit domheid waarschijnlijk, of uit arrogante gewoonte.Tang.
    Maar wat mij nog meest intrigeert : waarom blijf ik hierover nadenken ? Waarom voel ik mij gekwetst ? Er is geen enkele reden toe en toch en toch, heeft ze een hele kleine wonde geslagen.

    Ik hang aan elkaar met littekenweefsel.

    01-04-2006, 19:03 geschreven door Hill


    Archief per week
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/01-31/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 01/01-07/01 2007
  • 24/12-30/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 21/08-27/08 2006
  • 14/08-20/08 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 17/07-23/07 2006
  • 10/07-16/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 05/06-11/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 03/04-09/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 02/01-08/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!