Chocolate Moose
Foto

Ga ook eens kijken bij
  • Chocolate Moose : Foto's
  • Chocolate Moose : Muziek
  • Chocolate Moose : Boeken

  • Laatste commentaren
  • shahrahan (shahrahan)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sarmad (sarmad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • echoob (echoob)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • partchoob (partchoob2)
        op Residentieel wonen in het groen
  • ehdasgostar (ehdasgostar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • marjanhadad (marjanhadad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • poonehmedia (poonehmedia)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • atashmahar (atashmahar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • kolahdoozancarpet (kolahdoozancarpet)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen

  • Zoeken in blog


    Inhoud blog
  • Sex blijft een goede drijfveer
  • Pragmatisch vogelen
  • Soepzus en snoepzus
  • De poes piest
  • De kat kwaakt
  • Publiek bezit
  • Diep geloof in het broeikaseffect
  • Het blogcomplot
  • Wandelen op de Mier
  • Kloten koken
  • De nieuwe generatie
  • Staat er haar op?
  • Communicatie ad absurdum
  • Wuhu-huh! Huhuh! Huhu-huh! Wraaaaaaaaaah!
  • Het mysterie van de bijziende jodin
  • Speakin on ze feun
  • Muggenziften
  • Wachten op kleinkinderen
  • Pompen of verzuipen
  • Spitse vondst van 't gepoeste
  • Winston en de vettige bende van Van Slembrouck
  • In ruggenspraak met het vakbondsfront
  • Caroline Gennez in The Crazy Horse
  • Boys & Grills
  • Diep in het rood II
  • Diep in het rood
  • Keuzes maken
  • Obama in Duitsland
  • Huiveren in Sarlat-la-Canéda
  • Shakespeare iz ded
  • Ciao bella!
  • Residentieel wonen in het groen
  • Het koppig model
  • Het bewijs
  • Bedrijfswagen gevraagd

    If the future isn't bright, at least it will be colourful
    26-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mussolini
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Suffend lig je naast de zetel. Het parket geeft nog iets verkoeling. Je probeert een strip van Guust Flater te lezen, maar de warmte wint het van je concentratie. Zweetdroppels op je voorhoofd, op je armen, zelfs op je handen. Je had die milkshake niet mogen mixen, dat gaf de doodssteek. In de keuken is het nog drie graden warmer.
     
    Je glijdt weg in een coma waaruit je bruusk opgebiept wordt door de GSM. Een sms'je. Van een onbekend nummer. Je opent het en leest :
    Wie was die Italiaanse fascist uit WO II. Met drie vraagtekens. Maar halfbeseffend wat er gebeurt, antwoord je : Mmussolini (inderdaad, ik tikte 2 immen). Het antwoord komt onmiddellijk daarna : Bedankt, nu zullen we kunnen slapen !
    En ik ben op slag klaarwakker... Wie heeft me die vraag gesteld ? En waarom ? Was ze wel voor mij bedoelt ? En waarom wordt ze precies aan mij gesteld ? Is het niet te vroeg om al te gaan slapen.

    Zij zullen kunnen slapen ja, maar ik, ik ga weer een slapeloze nacht tegemoet...   

    26-07-2006, 20:02 geschreven door Hill


    25-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dien avond en die Kobbe II
    Klik op de afbeelding om de link te volgen














    Dien avond en die Kobbe                         Dien avond en die Roze
                    (door Gezellige Guido)                             (door Guido Gezelle)

    'k Heb menig uur bij u                                  'k Heb menig uur bij u
    geweven en vergoten,                                    gesleten en genoten,
    mijn speekselvocht alleen voor u                 en nooit en heeft een uur met u
    om ons webje te vergroten.                          me een enklen stond verdroten.

    'k Heb menig menig blom voor u               'k Heb menig menig blom voor u
    omsponnen en behangen,                           gelezen en geschonken,
    en, lijk een moederspin, voor u                   en, lijk een bie, met u, met u
    er vliegen in gevangen;                                  er honing uit gedronken;

    maar nooit een uur zoo lief met u,              maar nooit een uur zoo lief met u,
    zoo lang zij duren koste;                               zoo lang zij duren koste;
    maar nooit een uur zoo hard als ik,              maar nooit een uur zoo droef om u,
    speeksel afscheiden moste,                            wanneer ik scheiden moste,

    als het uur wanneer ik dicht bij u,                 als het uur wanneer ik dicht bij u,
    dien avond, uitgeweven,                                dien avond, neergezeten,
    mijn poten telde en sprak tot u                     u spreken hoorde en sprak tot u
    hey -ik vind er hier maar zeven !                    wat onze zielen weten.

    Noch nooit een web zoo schoon, voor u     Noch nooit een blom zoo schoon, van u
    gemaakt, gespeekt, gezeverd,                          gezocht, geplukt, gelezen,
    als die dien avond blonk tot u,                      als die dien avond blonk op u,
    in zilverdraad geleverd !                                  en mocht de mijne wezen !

    Te doeme toch en nonde q,                           Ofschoon, zoo wel voor mij als u,
    -'t begint hier weer te waaien -                        -wie zal dit kwaad genezen ?-
    mijn web en scheurt tedju                              een uur bij mij, een uur bij u
    het is weer naar de haaien;                              niet lang een uur mag wezen;

    het is kapot, geen web voor u,                       ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
    geen toekomst noch koop'ren sollen,           zoo lief en uitgelezen,
    ik kobbe, mindervalied bij u,                         die rooze, al was 't een roos van u,
    in een rolstoel rond aan't bollen,                   niet lang een roos mocht wezen,

    toch lang bewaart, dit zeg ik u,                       toch lang bewaart, dit zeg ik u,
    hoewel ik een poot verloze,                            't en ware ik 't al verloze,
    mijn hert drie dierbre beelden: U,                  mijn hert drie dierbare beelden: U,
    mijn web -en- de artrose !                              dien avond - en - die rooze !

    25-07-2006, 19:27 geschreven door Hill


    24-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dien Avond en die Kobbe
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vanavond besloot ik de hitte te trotseren en een avondwandelingetje te maken. Dat was ook al eventjes geleden. Langs de Italiëlei met zijn belastingskantoren, aan de Porsche-garage linksaf, voorbij de Diamantsnijdersschool en voor de Londonbrug nog eens linksaf zo de jachthaven binnen. Op een bankje met zicht op de boten ging ik zitten.

    De zeiljachten dobberden haast bewegingsloos op het inktzwarte water, dat alleen hier en daar doorsneden werd door het zachtoranje schijnsel van de lantaarnpalen aan de oever. Ik keek naar de statige pakhuizen, nu gerenoveerd tot loften en kunstgalerijen.
    Een onvermoede rust kwam over mij. Vakantie. Voor de eerste keer dit jaar voelde ik de vakantie. Door de hitte was ik helemaal vergeten dat de wereld met vakantie is. Vakantie. Het bleef nog onwerkelijk klinken.

    Twee banken links van mij zat een vrijend paartje (met t). Het bleken twee jongens te zijn. Een Zuid-Amerikaanse vrouw, een beetje dikkig, liet haar hond uit, zij op blote voeten, hij op blote poten.
    Een briesje, och, briesje, het was niet meer dan een zuchtje, wind kwam opzetten. Vier rimpels in het water. Ik sloot de ogen. Zo ontspannen was ik niet meer geweest sedert... waarschijnlijk sedert die vier dagen in een stadspark in Hannover in '97. Op de iPod kabbelende acid Jazz van the Wizards of Ooze, gevolgd door Echo Beach van Martha & The Muffins. Het was perfect. Misschien wel te perfect.
     
    En toen viel die spinnekop in mijn nek. Een vette spinnekop, met een dik bol achterlijfje van een vingerkootje lang. Ik zat niet onder een boom, noch onder een afdakje, waar die stiekemerd vandaan kwam ik weet het echt niet. Waarschijnlijk gedragen door het briesje.
    Met een spastische nekslag en een veegbeweging met mijn linkerhand liet ik de kobbe op de grond vallen. Ze keek verdwaasd om zich heen en spurtte toen uit het licht vandaan onder mijn bank. Gelukkig nog dat ik een nauwaansluitend T-shirt droeg en dat ze niet IN mijn T-shirt terechtgekomen was.

    Dien avond en die Kobbe, ik weer. Ik voelde het prikken in mijn nek. Zou ze gebeten hebben ? Zou ik morgen onder de bubbels staan ? Het zal toch geen gifspin geweest zijn, die meegereisd is met een container en die hier door de aanhoudende warmte met gemak overleeft ? Moet ik nu in zeven haasten naar het Instituut voor Tropische Ziekten om een spuitje tegengif ? Beeldde ik me dat nu in of begon mijn schouder te slapen ? Een beetje wel, en mijn arm begint ook stijf te worden...

    Hou op Hill ! Je bent van slag van de warmte. Ga naar huis en schrijf er morgen een gedicht of zo over. Den Guido heeft het ook gedaan toen hij zich prikte aan een roos. En hij is nog negenenzestig geworden.

    24-07-2006, 23:40 geschreven door Hill


    23-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Over lezen (en over drinken)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Al een kleine week ben ik 's avonds een tikkeltje onrustig. Het laatste zetje vooraleer de slaap der onschuldigen te slapen, ontbreekt. De finishing touch is er even niet : ik heb geen boek meer klaarliggen.

    Normaal slingert er op mijn nachtkastje altijd wel een boek rond. Nu liggen er ook een vijftal, maar in geen enkele van die boeken ben ik al meer dan vijftien bladzijden ver. Sedert verleden week, na het beëindigen van de herlezing van Julian Barnes' De geschiedenis van de wereld in 10 1/2 hoofdstukken, ben ik nog niet in een nieuw avontuur verwikkeld geraakt.
    Om de dagafsluiting niet helemaal in de war te laten lopen, lees ik nu voor het slapen gaan een kortverhaaltje uit the Case-book of Sherlock Holmes, of een lap 'paraproza' van Gust Gils, soms een aantal gedichten van Louis Verbeeck. Hapklare brokjes van anderhalve tot drie pagina's. Perfect als overgang tussen twee 'lange' boeken in, maar de volledige onderdompeling in een nieuwe leeservaring is het toch niet. En dat maakt me altijd een beetje ongemakkelijk voor het slapen gaan.
    Precies of er iets mist, een laatste literaire nachtzoen, als ik het lampje uitknip in de slaapkamer, of de kaars uitblaas in het bureautje. Mijn leeslamp daar is volledig doorgebrand, de lamp zelf, niet het peertje, en bij gebrek aan een andere lamp is ze nu vervangen door twee waskaarsen vastgedraaid in lege cognac-flessen. Het was een tijdelijke oplossing, maar ondertussen is het al maanden zo. Ik vind het eigenlijk veel gezelliger om te lezen bij flakkerend kaarslicht. Vooral dan Victoriaanse detective-verhalen of griezelsprookjes, of boeken die zich afspelen in een duistere middeleeuw.
    Met een glaasje bloedrode Cabernet erbij, die duivels fonkelt in het glas als je die tegen het kaarslicht houdt. Of bij een neusje kurkdroge sherry (Palomino Fino), waarin je het hout van de vaten nog proeft. Of een gouden bolletje Otard XO. Of bij een French Coffee, een slaapmutsje van sterke koffie, de cafeïne geneutraliseerd door gebrande cognac, of nog beter door gecarameliseerde Grand Marnier. Mmmm.

    Hmmm, ik geloof dat ik een beetje ben afgeweken. Maar da's niet erg, ik denk dat ik mij vanavond nog wat ga ont-dehydrateren. Haha.     
     

    23-07-2006, 23:40 geschreven door Hill


    22-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Water Music
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Omdat Polleke den eersten hondervijfenzeventig jaar geleden de eed heeft afgelegd als opperhoofd der Belgen, moest onze harmonie een aperitiefconcert geven op de zeedijk in Oostduinkerke.
    Al sinds mensenheugnis wordt op de dijk een kiosk neergepoot en al minstens vijfentwintig jaar mogen wij daar optreden op de nationale feestdag. Omdat het dit jaar onmenselijk warm was, hadden ze de kiosk een paar honderd meter verderop neergegooid en er een Latino-bandje ondergebracht. Wij mochten optreden in volle zon, op het middaguur, zonder podium. Oostduinkerke heeft zo zijn eigen logica.

    Ik probeerde onze maatzwaaier er nog toe over te halen om het hele gedoe af te gelasten wegens zonneslaggevaar, maar het heeft niet mogen baten. Het enige dat ik uit de brand (!) wist te slepen was dat na het eerste nummertje onze das uitmocht. Uit pure wraak heb ik toen in minstens drie werken een vreselijk valse noot binnengesmokkeld, omdat ik weet dat hij daar niet tegenkan. Nè.
    Tijdens het concert van een uur heb ik anderhalve liter water in mijn kelegat gegoten. Een volledige fles -Vittel was het geloof ik. Het was niet doenbaar. Na een halfuur toeteren zat zowat iedere muzikant met van die reusachtige okselvijvers. Alleen ik niet. Bij mij was het volledige hemd doorweekt. Uitwringbaar nat. Gelukkig nog dat we optreden in crèmekleurige hemden, het viel niet echt op.
    Bij de afsluitende Brabançonne geraakten onze oldtimers zelfs niet eens meer recht, zodat onze vaderlandsliefde al zittend ge-uit werd, zo warm was het.

    Dan denk je, het ergste heb je gehad, maar zo zit deze organisatie niet in elkaar. Neen, vanaf vier uur werd van ons nog verwacht dat we zouden opmarcheren door de stad. Tot vijf uur. Bij de gedachte alleen al, kreeg Fernand een hartaanval en Bernard hebben ze moeten reanimeren. Het enige wat er nog uitkwam was : Vreemdelingenlegioen, vreemdelingenlegioen... En normaal spreekt hij alleen Frans.
    Maar onze voorzitter bleef onverbiddelijk, we moesten en we zouden onze toer doen.

    Tijd voor Noodplan B dus : de schade beperken.
    Ik wist dat onze dirigent nogal fan is van één zeer zwaar marsnummer. Omdat dit bij achttien graden al zwaar is om uit te voeren, moest die mars verdwijnen. Met de andere klarinetten werd afgesproken om te doen alsof we net die éne partituur vergeten waren. Wat ? On the Quarter Deck ? Maar dirigent, die mars heb ik niet mee, is dat een stapmars ? Dat is toch een zitmars, die zit echt niet in ons marsboekje, kijk maar...
    Hij IS er ingetuind, jawel. De eerste hindernis was genomen.
    Het volgende was ervoor zorgen dat je de tocht overleefde. In mijn geval was dat dus anderhalve liter water binnenkrijgen onderweg. Het scenario was perfect.
    Tussen het aperitiefconcert en het opmarcheren was ik een supermarkt (open op 21 juli, hoera !) binnengeschoten, nu ja geschoten, eigenlijk eerder gestrompeld, en ik had daar een paar halveliterflesjes water gekocht. Die verspreidde ik over vrienden en kennissen waarvan ik wist dat ze ergens zouden staan luisteren langs het parkoers. In mijn achterzak propte ik het laatste flesje. Tot zover de voorbereiding.

    De tamboer-majoor gaf het startsein en de eerste mars werd ingezet. Nog voor we de tweede straat door waren was mijn eerste flesje al leeg. Gelukkig stond Ghislaine, mijn eerste bevoorraadster in de bocht klaar. Zoals een volleerd profrenner trok ik het lege flesje uit mijn achterzak en keilde het weg over het peloton heen. Ghislaine sprintte met je reinste doodsverachting de straat op, en met een welgemikte worp wierp ze het flesje over de bombardon heen naar mij toe. In een duikvlucht, met de kop vooruit plukte ik het flesje uit de lucht en zoop het leeg alvorens ik weer op de grond terechtkwam. Zo ging het precies. Of toch bijna. Kom, laten we het erop houden dat mijn bevoorraadster inderdaad in die bocht klaarstond en me het volle flesje aanreikte, en we het 'in een schoffelscheut' (voor de niet West-vlamingen : zeer snel) ruilden met het lege flesje.

    Het plan heeft gewerkt. Het beste bewijs, ik ben niet opgenomen in het ziekenhuis met uitdrogingsverschijnselen. Ik heb alleen een rode neus. En dit keer is het niet van de drank.

    Maar als het volgend jaar weer zo warm is, ga ik staken. Dan speel ik alleen nog dodenmarsen.

    22-07-2006, 22:32 geschreven door Hill


    21-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Te warm voor een tekstje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    21-07-2006, 00:00 geschreven door Hill


    19-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Over espressomachines en tien voor twaalf
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    We waren dit weekeinde met de drie oerleden van de Berkesclub nog eens afgezakt naar een festivalletje. De laatste jaren kwam het er nooit meer van, maar deze keer vonden we een concert waarbij de artiesten op het podium ouder waren dan wijzelf. En geloof het maar, een keer je dertig bent, is dat niet meer zo vanzelfsprekend. Gelukkig is er de reggae, waar oude knarren van ver in de zeventig nog steeds het mooie weer maken.
    Het mooie weer was er inderdaad. Nu ja, als je 35 graden nog goed weer mag noemen. Het was er ook heel stoffig, maar dat was een voordeel, je verbrandde niet. Je smeerde jezelf in met zonnecrème en meteen kleefde je vol vuil grijs stofzand. Total Sun Block.

    Met ons drietjes stonden we voor het podium te filosoferen over de good ol' days, toen we nog geen auto hadden om concerten te bezoeken, toen we nog een tentje moesten schooien bij vrienden om naar een festivalletje te gaan. Hoe lang is het al geleden dat we nog eens met zijn drieën samen op een reggaefestival waren geweest ?  We wisten het niet, maar het moest ergens eind vorige eeuw geweest zijn, '98 of '99. En zo stonden we te genieten van de tegendraadse beats en afterbeats, en van de voorbijwaaiende boslucht.

    We beseften dat we nu toch wel heel oud aan het worden zijn, toen we onszelf betrapten, heftig gewikkeld in een discussie over de voor- en nadelen van deze en gene espressomachine. Acht jaar geleden zouden we daar nooit op gekomen zijn. We rookten toen ook heel knullige zelfgedraaide sigaretten op basis van exotisch gras, nu stonden we een sigaartje te paffen.
    We herkauwden ons verleden, melancholie is een ziekte, maar een schone ziekte. We stonden in overpeinzing tot plots : Alert Alert ! Schone poes op tien voor twaalf !

    Dàt zijn we nog niet verleerd !

    19-07-2006, 22:03 geschreven door Hill


    18-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Belastingsbrief
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Eind mei zijn ze weer daar : de gevreesde bruine enveloppes. Met daarin een precies eendere enveloppe, alleen een tikkeltje kleiner. Naast de enveloppe vind je ook nog vier boekjes : eentje met reclame over de regering, eentje dat uitlegt wat je met de andere twee papiertjes moet doen, een kladblok en het document waar alles om draait : de belastingsaangifte. Het jaarlijks geworstel kan een aanvang nemen.

    Als goede huisvader en Belg pur sang werk ook ik volgens de JIT-productiemethode : Just In Time.
    Gisterenavond mocht ik dus op zoek gaan naar de bruine enveloppe, die ik eind mei ergens goed had opgeborgen. Waar had ik die nu weer neergekwakt ?
    Relatief snel vond ik haar terug in mijn administratiehoop. Mijn administratiehoop is een stapel papier van ongeveer veertig centimeter hoog en ze ligt in een hoekje van bergkast. Telkens belangrijke documenten (verzekeringen, facturen,...) verschijnen in de Moose Tower, worden die netjes op de administratiehoop gegooid. En eenmaal op het jaar, meestal het w-e voor de belastingsbrief opgestuurd moet worden, verdeel ik de administratiehoop in kleinere hoopjes, per soortnaam : belastingen, electrabel, verzekeringen, bankuitreksels,... (Sinds ik niet meer met de wagen rij, is er geen stapel PVs meer). Al die papieren krijgen twee gaatjes in hun rug geschoten ("Je suis le poinçonneur des Contracts, J’ fais des trous, des p’tits trous, encor des p’tits trous" -zeer vrij naar Serge Gainsbourg : Le Poinçonneur Des Lilas) en ze worden in mappen gepropt met dichterlijke namen als : Foon, Verzek, Ellentriek en Overschotjes. Als alle overbodige papperassen opgeborgen zijn kan ik beginnen met de hoofdschotel : het invullen van de belastingsbrief.

    Bij mij gaat dat behoorlijk vlotjes : niet getrouwd, niet gepensioneerd, niets of niemand ten laste (toch niet meer sedert het overlijden van Leopold, mijn kanarie), geen beleggingen, geen geld. In een zucht en een vloek ben ik er van af. Ter controle neem ik het kladje erbij van verleden jaar en controleer of ik daar geen vakje méér had aangekruist. Dat is niet het geval, ik neem mijn 'net' erbij en pen het klad over.
    Ik pen het klad over, het klad van verleden jaar, godverdomme !
    In de handleiding staat dat je wijzigingen mag aanbrengen met corrector. Tipp'ex zullen ze wel bedoelen. Nu moet je dat eens doen : Dertig minuscule kottekes overschilderen met zwaar stinkende, en ik vermoed niet echt gezonde Tipp'Ex, die door de warmte eerder pap is dan vloeibaar. Je moet er liters verdunner bijkappen om nog enigszins je borsteltje nat te krijgen. Je hangt boven dat belastingsformulier, met een vergrootglas om al die vakjes bij te werken en die penetrante lucht dringt tot diep in je longblaasjes door, je voelt zo je bloed mee verdunnen. En daarna maar wapperen om het droog te krijgen, met een donkerblauwe BIC je berglandschap overtrekken en bij de handtekening beseffen dat die eigenlijk correct was, waarom heb je die ook overschilderd ?

    JIT is een efficiënte productiemethode, maar dan alleen als je een zeer goede controle hebt over je werkproces. En ik vergeet altijd die ene factor die altijd roet in het eten gooit : mezelf.
    Bon, het spul is droog, is zelfs ingevuld en de enveloppe is dichtgekleefd. Nu nog alleen binnengooien bij de buren (de belastingen wonen een paar blokken van mij vandaan) en we kunnen weer genieten in de zetel van een glaasje wijn, tevreden met mijn tijdige oplevering van een vervelende klus. Ik zet de radio op om naar het nieuws te luisteren.

    Bayruth boem, Boonen buiten en Meneer Reynders om te melden dat mijn belastingen maar over twee weken binnen moeten. Tommetoch.

    18-07-2006, 22:41 geschreven door Hill


    17-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gruizige achterwaas
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Slapen in een andere kamer dan gewoonlijk. Slapen in nieuwe, vreemde geluiden. Andere vrachtwagens rijden voorbij. Of dezelfde vrachtwagens maar op een andere ondergrond. Het ruisen van de filter in een tuinvijver. Een gekakel van een kip. Kip ?
    Het is al te warm en tegen dit klankbehang lukt slapen al helemaal niet. En je moet er om 5u45 uit. Ook dat nog. En je raakte er maar om half twee in. Ai ai ai. Dat zal pijn doen morgenochtend, je weet het nu al, maar toch blijf je klaar wakker.
    Denk je. Tot Abba je wakkerschreeuwt om kwart voor zes. You can dance, you can jive, having the time of your life
    See that girl, watch that scene, dig in the dancing queen.

    Yeah. Right. Radio Sado I presume.
     
    Maar niet getreurd, ik ben een ochtendmens (toch vanaf tien uur). Kop onder de kraan, tanden ingezeept, haartjes nat : ik ben klaar wakker. Het kostuum ligt mooi in de plooi gestreken. Hemdje fris. Nog eventjes de das rechtrekken en Klaar is Hill. Klaar ja, voor een treinrit van meer dan twee uur. En daarna nog een halfuurtje tram. Alle friste is meteen weg, hobbelend en wiegend met je kop tegen het venster.
     
    Met een vage ruis achter de ogen staar je naar je PC. Eén koffie, twee koffie, drie koffie...
    Na vijf koffies weet je, het zal niet meer lukken. Je betrapt jezelf erop dat je al voor die vierde keer diezelfde paragraaf leest. De zesde koffie zorgt alleen maar voor maagpijn. Het is vechten tegen de slaapgaai.
    Hoog tijd om op te krassen. Blik op de klok. Mwja, het is toch al vier uur, sterk van mezelf. Je stapt de gekoelde kantoren uit en wordt meteen lamgeslagen. Daar komt de koppijn. Een pulserende koppijn ergens tussenin je ogen en je voorhoofd.
    Thuis kun je je alleen nog in de zetel ploffen. Om halfzeven schrik je wakker. In slaap gesukkeld. Op de radio speelt, ja maar neen hee !, Gimme gimme gimme a man til midnight. Van Abba.

    Het is halfzeven wat kun je nu nog in godsnaam met de avond beginnen ? De belastingen invullen zie ik echt niet meer zitten, dat wordt verschoven naar morgen. Een yoghurtje eten, dat kan er nog net bij. En dan vroeg slapen ?
    Neen, ik moet nog een tekstje schrijven voor de Moose. Ook dat nog.

    17-07-2006, 21:01 geschreven door Hill


    16-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.René
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Je zit in het restaurant en weet niet goed wat je mag verwachten. Je hebt er al veel goeds over gehoord, dat wel, maar het blijft toch spannend.
    En dan komt de ober. Als dan blijkt dat diie ober als twee druppels cognac lijkt op René uit Allô Allô, hetzelfde postuur, dezelfde kop met dezelfde snor en zijn servet op gelijkaardige wijze over zijn arm gedrapeerd, dan weet je dat het een aangename avond zal worden.
    Het werd een zeer aangename avond. In het centrum van Antwerpen, onder de kathedraal, in wat doorgaat voor het oudste restaurant van Antwerpen.

    We kozen voor het marktmenu, dat is een wekelijks wisselend menuutje van drie gangen, samengesteld uit die dag vers op de markt gekocht kan worden.
    We kregen een voorgerechtje met daarop een doormidden gehakte babykreeft, op een provençaals slaatje, waarin allerlei gegrillde nootjes verborgen zaten. De kreeft moest je uit haar schulp halen met een vorkje dat heel erg leek op de vorkjes waarmee ik altijd mijn herstelde fietsband over de velg trek. Ik vreesde al weer voor het ergste, maar ik heb niets door de lucht doen schieten. Voor één keer was Murphy niet mee.
    Het hoofdgerecht was eveneens van onberispelijke kwaliteit, het vlees smolt in de mond en de groentjes (o.a. miniatuurraapjes, warme kersen (dat is dan weer fruit, ik weet het ik weet het)) lagen in harmonie te blinken naast een zoet sausje.
    Tussen de gangen door ruimde René af en diende René op met een lijkbiddersgezicht. Gortdroog, maar wel met een blinkende twinkel in zijn linkeroog.
    Toen we hem feliciteerden met de prachtprestatie van de chef, bleef hij koel, zoals een ober uit de boekjes moet zijn. Een zuinig woordje hier, een droge opmerking daar, maar je voelde dat hij een boek aan replieken klaarhad.
    Toen René (René heette eigenlijk helemaal niet René, maar Pierre, ach, een goede ober MOET Pierre heten, maar voor het gemak houden we het hier op René) de borden afruimde en ons vroeg of we ervan genoten hadden, kon de grapjas uit ons gezelschap het niet laten René te laten weten, dat het dessert uitmuntend was, maar net omdàt het zo lekker was, het zo klein leek.
    René bekeek de man met een scheef oog en lanceerde : Ik weet het meneer, ik heb er dat al heel veel horen zeggen tegen mij, het was heel goed, zeer goed zelfs, zeggen ze, jammer dat het zo'n kleintje is. En hij verdween met een monkellachje naar de keuken.

    Hij moet ook nog opgevangen hebben dat onze grapjas bij de spoorwegen werkte, want toen er wat later een discussie op gang kwam over hoge belastingen en zo, kwam hij er tussen : Och, door onze belastingen blijven de treinen rijden. Hopla, hij zat alweer in de keuken.

    De Rooden Hoed in Antwerpen, ga erheen. Niet voor René (Pierre), maar voor het Marktmenu. Voor vijfendertig euro (zonder wijnen) heb je een menuutje dat er vijftig waard is, in een heel verzorgd kader, onder de kathedraal. En als je geluk hebt, wordt je er bediend door een enige, echte ober : René.

    16-07-2006, 00:00 geschreven door Hill


    15-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lachen op de roltrap
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vrijdagmiddag, shoppingcenter City 2 in Brussel.
    Twee gezellige meiden, de ene mollig en halverwege de dertig, de andere ook volslank en misschien veertig. De ene draagt platte Marokkaanse pantoffels zonder hiel, de oudste hakjes onder een rok tot net boven de knie.
    Ze zijn in een druk gesprek. Het moet heel erg grappig zijn, want om de zoveel meter vuren ze lachsalvo's de menigte in. Hun vrolijkheid overstemt met gemak de omgevingsruis.
    Het is een plezier om ze door het gebouw te zien flaneren. En omdat ik ook die richting uit moet, besluit ik ze te volgen.

    En maar tetteren, en maar tetteren, het kan niet op.
    In het midden van de promenade willen ze naar beneden, naar de Carrefour in de kelder. Maar net die roltrap naar beneden blijkt niet te werken.
    Wat weer voor opstoot van vrolijkheid zorgt. Als ze uitgelachen zijn, kijken ze elkaar even aan, ze haken arm in arm en ze stappen gezwind de stilstaande roltrap op. Die daarop prompt in werking schiet, maar naar omhoog !
    Beiden springen achteruit en schrikken zo dat ze even hun kwebbels stilhouden. Waardoor des te duidelijker mijn lach wegklatert. 
    Dat is dan weer het sein voor een volgend salvo van de dames.

    Als lachen gezond is, worden die meiden de eerste acht jaar niet meer ziek.

    15-07-2006, 00:00 geschreven door Hill


    13-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De wolvlieg
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Omdat ik een nieuwe versie moest nakijken van een computerprogramma zat ik niet op mijn vertrouwde stekje, maar achter een grote kast op een andere verdieping. Vanachter die kast hoorde ik volgende conversatie tussen drie collega's :

    - Neen, Luc heeft dit jaar nog geen sjans gehad met zijn schapen. Ze hebben zwaar te lijden gehad van de wolvlieg.
    - De wolvlieg, wat is dat voor iets ?
    - Da's een nogal nijdig beest eigenlijk. Da's een vlieg die haar eitjes legt in de vacht van een schaap. En uit die eitjes komen maden en die beginnen dan dat schaap op te eten.
    - Wablieft ? 
    - Jaja, de Luc kon er niet mee lachen. Op twee dagen kunnen die een heel schaap binnenspelen.
    - Allez gij ?!
    - Ja, ik weet het ook niet, ik herhaal maar wat de Luc zei.
    - En hoe gaat dat dan in zijn werk ?  Je schaap staat in de wei, twee dagen daarna kom je terug, schaap weg. Ah ja, de wolvlieg zal gepasseerd zijn...
    - Of als je in Bayern woont is Bruno misschien langsgeweest.
    - Bruno ? Bruno, van Lisa, van de verhuisdienst ?
    - Maar neen, Bruno, die beer in Duitsland. Is die trouwens niet neergeschoten ondertussen ?
    - Nochtans, Bruno van Lisa van de verhuisdienst eet ook graag schapenvlees.
    - En wat kun je dan doen tegen zo'n wolvlieg ?
    - Tsja, niet veel, geloof ik, je schapen uitvlooien 's avonds.
    - Nou, dat lijkt me ook een heel karwei, iedere avond je wei aflopen om tussen de krulletjes van je schapen naar neten te zoeken.
    - Neen, niet neten, maar maden. Het zijn vliegenlarven.
    - Dus na twee dagen is daar dan alleen een plukje wol van over. Springen die maden dan niet over naar de hond, bvb ?
    - Alleen als je een wollige hond hebt zeker.
    - Dat weet ik niet, de Luc heeft wel zijn kiekens nagekeken, maar die hadden er geen last van.
    - Zou de wollige reuzenmamoet daar ook last van gehad hebben ? Misschien is dat beest wel uitgestorven door toedoen van de wolvlieg...

    Een vierde collega komt erbij : En wat hoor ik daar ? Is Bruno van Lisa van de verhuisdienst op congé in Bayern ?

    13-07-2006, 18:31 geschreven door Hill


    12-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mercedes SL300 en Peugeot 504
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ze zat aan het tafeltje schuin voor me, op de Wapper, het pleintje dat geprangd zit tussen de Meir, Het Rubenshuis en de sjieke Schuttershofstraat.
    Ze dronk een tonic en was zeer stijlvol, maar toch sportief gekleed. Op haar tafeltje lag een verzilverde aansteker naast een pakje Marlboro Light.
    Ze genoot van het zonnetje op haar bruin verbrande gezicht, dat mooi contrasteerde met haar te blonde haar. Ze moet in de goede buurt van vijftig geweest zijn.
    Zo kalm en rustig als ze toen was, zo opgewekt en vrolijk werd ze toen ze hem zag. Ze zwaaide met haar slanke hand (twee sierringen) en hij kwam naar haar toe. Kus op de wang.
    Hij zat nog niet helemaal neer of hij had al een sigaret van haar geschooid. De ober kwam, hij bestelde. Hetzelfde als zij, een tonic meneer ? Ja. Hij schoof zijn stoel wat dichter. Zij betaalde.

    Hij was in niets wat zij was. Of toch, maar het werd belachelijk. Hij had ook een zeer bruine teint, maar dan zo onnatuurlijk dat ik vreesde dat hij zijn bruin-zonder-zon eraf zou zweten in dikke trage druppels. Zijn haar was iets dat het midden hield tussen helblond, oranje, en grijs. Geföhnt dan nog. Het grijs zal wel de oorspronkelijke kleur geweest zijn.
    Hij kon zo meespelen in een reclame van Sigma-verven : zomernuances voor het tuinhuis.  
    Hij was gekleed in een transparante (ach ach ach) witte linnen broek en droeg een fuchsia zijden hemd, met drie knopjes open of course, een inkijk gevend op een twaalftal zielige grijze krulletjes. Vergeten te verven dacht ik nog. Ze contrasteerden mooi met zijn gouden ketting. Boven zijn hemd droeg hij nog een mouwloos, eveneens witlinnen, vestje (gilee in het Vlaams). Ook de verplichte ongeschoren wangen waren aanwezig.
    Een herspoten, gerestaureerde Peugeot was hij. Maar doorroest en hij kon het niet meer verbergen. 

    Hij had heel wat te vertellen. Om de twee, drie zinnen boog hij heel vertrouwelijk naar haar toe, alsof hij haar wou dwingen naar hem te luisteren. Ze moest lachen. Ik heb heel even meegeluisterd, maar zijn conversatie getuigde van een hersendodende arrogantie : hij was goed in dit, hij was goed in dat. Mag ik eens ? Hij reikte naar haar handtas en haalde haar gsm eruit. Mijn batterijen zijn plat en ik moet dringend bellen. Mag ik ? Hij mocht.
    Zij wenkte de ober en ze bestelde nog twee tonics die ze ook betaalde.

    Lieve dame, je hebt nog minstens vijfentwintig jaar voor de boeg. Jij bent veel meer waard dan dit. Word wakker !    

    12-07-2006, 21:19 geschreven door Hill


    11-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jobstudentes
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het is juli en daar zijn ze weer : de jobstudenten.
    Overal, maar dan echt overal duiken ze op, waar ze allemaal vandaan komen ik zou het niet weten, maar je hoeft maar met je ogen te knipperen of er staat er eentje voor jou. In de parking, bij de broodjeszaak, op de Meir voor een goed doel, in het magazijn : computers schoonmaken, direct mailings versturen,...
    Ook in de supermarkt krioelt het van de jobstudenten. Je hebt er die bestellen in de visafdeling, anderen vullen dan weer rekken aan, en ook aan de kassa kun je ze vinden.

    Aan de kassa zijn het altijd pronte meiden. Ook iets ouder dan de doorsnee jobstudent, want aan de kassa moet je kunnen omgaan met geld. In mijn supermarkt was het ook weer zo.
    Ik had er eentje met een rode kop. Niet d'er haar, dat was lang en donkerbruin, in een staartje samengebonden. Maar het gezicht was heel rood. Van inspanning, maar vooral van nervositeit. Het wilde allemaal niet zo goed lukken. Niet dat ze haar best niet deed, maar ze moest zoveel navragen. Hoeveel kosten die vuilniszakken ?  Tot de ervaren collega achter haar. En daarna, wat moet ik doen bij een bak leeggoed ?  De kassa is geblokkeerd... Ik krijg dit potje niet gescand. Kortom, allemaal onnozele vragen eigenlijk, maar als je het niet weet, wel ja, dan weet je het niet. Ik kan er alleen maar uit concluderen dat de begeleiding van jobstudenten daar niet deugt. Want het was echt geen domme meid achter de kassa.

    De reactie van de wachtenden amuseert mij ook ten zeerste. Het vertelt zoveel over hun karakter, over wie ze echt zijn. Je hebt er die pertinent weigeren aan te schuiven aan een kassa met jobstudent. Meestal zijn dat oudere mensen, gepensioneerde dametjes van zesenzeventig. Nog goed te been, maar er moet niet getreuzeld worden. Efficiëntie ten top. Ik denk dan altijd, als je gepensioneerd bent en je wil efficiënt winkelen, ga dan buiten de spitsuren als de werkmens achter zijn bureautje zit, en niet op vrijdagavond of zaterdag. Maar kom, dat is een andere discussie.
    Anderen, die wel in de jobstudentenrij aanschuiven, staan er ostentatief te zuchten en op hun horloge te kijken. Meestal zijn dat dertigers en veertigers. Liefst heren in das en dames in net niet mantelpakje, zonnebankbruin met veel gouden armbanden.
    Nog anderen proberen de meisjes te helpen, en geven de jobstudentes allerlei extra uitleg die het alleen nog maar complexer maakt. Probeer zo eens te scannen... Moet die bankkaart er niet anders in ? Goedbedoeld allemaal, dat wel. Maar die meiden zijn al overstresst, meer info kunnen die echt niet aan. De behulpzamen, dat zijn dan meestal prille vijftigers of net niét vijftigers. Die hebben ook zo'n dochter en herkennen hun eigen oogappel erin.
    En dan heb je nog de laatste groep, die zijn echt in de minderheid, dat zijn de mensen die tijd hebben. Wie het niet zoveel kan schelen of ze om zes uur thuis zijn of om zes uur kwart. Die het vertederend vinden, zo'n vers jobstudentje. Een jonge meid die haar uiterste best doet, maar het wil niet lukken. En helemaal rood aanloopt, op haar lip bijt en eigenlijk in haar diepste binnenste zou willen huilen. Maar dat kan nu niet meer, ze is al twintig en voor zoiets onnozels ga je toch niet huilen. Maar als je goed kijkt, zie je de wanhoop in haar ogen. De wanhoop die vooralsnog het gevecht met de trots verliest voor de tranen. Die smeltkroes van gevoelens op dat ongeschonden jonge gezicht, het is van een onvermoede schoonheid.
    Het is van het mooiste wat je kan zien op een vrouwengelaat. Je wil ze zo knuffelen. Kom maar bij nonkel Hill, lieveke. Het komt wel goed.
    Maar je moet er snel bijzijn. Na twee-drie dagen is dit weg, zijn de gevoelens vervaagt. Dan kennen ze de job, dan zijn ze ingewerkt.

    En dan zijn ze alleen nog mooie jonge meiden. De onschuld is er al af.

    11-07-2006, 19:13 geschreven door Hill


    09-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De kleine reuzin
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De olifant was hier ! En het was mooi, zo mooi. Ontroerend mooi. Niet zozeer de olifant (die was zeer indrukwekkend, hoeoe, en prachtig, een juweel van mechaniek), dan wel de kleine reuzin.
    Deze vijf meter hoge copy van de jonge Björk stal vanmorgen mijn hart en dat van alle andere Antwerpenaars. Zeer sterk, voor een houten marionet, opgehangen aan een hefkraan met stalen kabels.

    Maar die subtiliteit in haar ogen, haar verliefde blik naar de olifant, het knipperen tegen het zonlicht bij het ontwaken, het was zo mooi. Vertederend vooral. Een reuzenpeuter die je met vraagogen aankijkt en je zo aan je hart wil drukken. Zo'n oog voor het menselijke, voor het detail.

    Nog een voorbeeldje. Toen de reuzin net van onder de douche kwam, werd haar haar in een 'chignon' gedraaid, in een knotje, om zo gemakkelijker d'er kleedje te kunnen aantrekken. Wel die zin voor detail ontroerde mij ten zeerste. Ik heb er niet bij gehuild. Maar het scheelde echt niet veel.

    Nooit gedacht dat houten poppen me zo zouden kunnen ontroeren.
    En omdat het Fransen waren : chapeau !

    09-07-2006, 23:37 geschreven door Hill


    08-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zweten
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Negen uur 's avonds, ik heb scheurende honger (tiens -ik ben vanmiddag vergeten te eten-) en de ijskast is zo leeg als alleen een lege ijskast kan zijn. Leeg, nu ja, er is mosterd en braadboter, maar ver zal ik daar niet mee komen.
    Het wordt dus uiteten vanavond, maar stel je er aub niet teveel bij voor. Ik ga voor pitta.
    Als sinds mijn studententijd kom ik graag in pittatenten. Pitta, de ideale hap om drie uur 's nachts als je al een beetje begint te schommelen. Als je na een avondje doorzakken alles niet meer zo heel helder ziet. Vliegske in het oog. Van vermoeidheid natuurlijk, van vermoeidheid, niet van de drank, wij kunnen daar tegen, tegen die drank, van vermoeidheid is het. Toen misschien wel ja. En ik moet eerlijk bekennen dat het ook al jaren geleden is dat ik nog eens om drie uur een pittatent ben binnengestapt. Misschien maar goed ook.

    Nu heb ik voor pitta een goed adresje, een smal doeninkje goed weggestopt op de Ossenmarkt. Het is een tentje met Turkse eigenaars, maar je wordt er meestal bediend door een Oost-Europeaanse schoonheid. Het zal wel een russin zijn. Groot, kortgeknipt blond haar, net iets langer in de nek, heel vriendelijk en een schattig accent. Meer moet dat niet zijn. Wat er ook heel leuk aan is, is dat ze zo mooi kan zweten. Echt waar. Als het echt warm is, dan krijgt ze een rode blos op d'er wangen, haar gezicht glimt, en haar frou-frou wordt nat met kleine plukjes samengeklitte haren. Hetzelfde gebeurt met de haartjes in haar nek. Och och och.
    Als je dan toch pitta moet eten, dan kun je zowel gaan voor een aangename bediening, vind ik, en nu het wel heel warm was, zou ze d'er wel hééééél sexy uitzien, schatte ik.

    Ze was er niet. Het was een Turk van in de vijftig. Met een snor. En hij zweette ook.

    08-07-2006, 23:50 geschreven door Hill


    06-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Warmte echt niet meer te pruimen - Ruimtetuig stort neer te Antwerpen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het Anti Hitte Front juichte. Het zou gaan onweren. Liters water zouden vallen, alle pollen en stof worden weggewassen en de temperaturen zullen een legendarische chute maken van vijfendertig naar vijfentwintig. Joepie ! Eindelijk !

    Het Anti Hitte Front bestaat uit Jan, mijn chef, Anja, een zeer goed gelukte collega en ikzelf. Sabine wou niet meedoen. Zij vindt die warmte wel geinig. Tegendraads mens.
    De enige bestaansreden van het AHF is 'het warme weder voor malkander draagbaarder maken'. Onze voornaamste activiteit bestaat dan ook vooral in het zagen tegen elkaar over hoe warm het wel weer is (of hoe warm het weer wel is). Dus eigenlijk maken we vooral het leven van onze collega's aangenamer. Moeten zij ons geweeklaag niet aanhoren. We hebben wel vage plannen om volgende zomer samen naar Nova Zembla te trekken voor drie maanden. Maar die plannen zijn nog maar in embryonaal stadium.

    Pien Jr. had voor gisteren onweer voorspeld en wij zaten dan ook met ons drietjes hoopvol naar de wolkenloze blauwe hemel te turen, de goede weersvoorspellingen in het achterhoofd.
    Het werd namiddag, vier uur, vijf uur, maar de hemel bleef rimpelloos. Zelfs geen schapenwolkjes te bespeuren. Bèè. De thermometer buiten gaf vijfendertig graden aan. Al vier dagen weigert dat ding te bewegen, alleen eergisteren ja, toen wipte hij naar negenendertig.
    De afkoeling zou dan wel voor 's avonds zijn besloten we. Antwerpen is wel in meer dingen een beetje achter.

    Rond acht uur zat ik dus thuis voor mijn raam. Te hopen. En ik ben er zeker van dat in Mechelen en in Zwijndrecht de medeleden van het AHF ook met hun kop uit het raam hingen. Noppes. Het bleef broeierig wolkenloos. Ik geef het niet graag toe, maar ik heb zelfs een krakkemikkige lambada uit mijn lendenen geperst als soort van primitieve regendans. Het hielp geen zier. Ik werd er alleen nog meer zweterig en plakkerig van.
    Het koelde ook niet af buiten. Geen zuchtje wind. Geen blaadje bewoog.

    Ik heb voor mijn venster gestaan tot 1u15. Slapen lukte toch niet. Tussen natte lakens liggen het is een vreselijk gevoel. En dan niet kunnen slapen omdat je nerveus bent, alleen al omdat je denkt dat je weer niet zult slapen. Wat moet je dan, schaapjes tellen ? Bèè. Tegen kwart voor twee moet ik toch in slaap gesukkeld zijn. Dat weet ik, want toen ik wakker schrok was het twee uur nul vier. En het was aan het regenen ! Aan het gieten zelfs. Buiten, tegen de ruit, tegen de kast, op mijn bed en op het parket. Nu waren mijn lakens niet alleen nat van het zweet maar ook nog eens van de regen.
    Het was de eerste keer dat ik dat deed en ik moet zeggen het is maar matig aangenaam : om halfdrie 's nachts je parket droogwrijven.

    De volgende morgen om half zes zat ik weer rechtop in bed, ademnood, zuurstoftekort, TE HEET, want het venster was ondertussen dicht tegen de regen. Ik moést opstaan, het ging gewoon niet meer. En zo is het nu al zo'n twee weken van dattem. Verdomme toch, een mens zou ervan gaan vloeken.

    O ja, en vanwaar die titel, wel het is hier momenteel zo warm dat er een ruimtetuig is neergestort in mijn straat (zie foto).
    Het zijn gekke tijden.

    06-07-2006, 21:16 geschreven door Hill


    05-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Asfalt walsen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Een grote proficiat aan de mannen van 'den asfalt', de stoere binken in blote bast die de verse laag tarmac goten in de Sint-Thomasstraat. Het moet een helse job zijn om bij vijfendertig graden onder een slaande zon, de kokende asfalt van honderdzestig (!) graden uit te gieten en plat te walsen. Je moet het toch maar doen.

    Misschien wel nog deze kritische noot. Jullie brol droogt niet ! Voor geen meter !
    Als jullie een kwartkilootje macadam missen, je moogt het komen ophalen in De Moose Tower. Pak wel een beitel mee, je zal het moeten losbikken van mijn schoenzolen.

    05-07-2006, 21:32 geschreven door Hill


    04-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tandartsen en neushaar
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    In de vooravond ben ik bij mijn tandarts langs geweest. Achtendertig graden heet en meneer gaat bij zijn tandarts zitten. Dat scoort toch wel een dikke zeven op de schaal van de Sade. Maar goed, toen ik de afspraak vastlegde, kon ik natuurlijk ook niet weten dat het zo warm zou zijn.
    Bij een hittegolf naar de tandarts gaan klinkt misschien erg, maar het kan nog altijd erger. Verleden jaar bijvoorbeeld. Toen ben ik erin geslaagd om die afspraak pal op mijn dertigste verjaardag in de plannen. Je moet het maar doen. Ik belde voor een afspraak, hij kon niet, we verschoven de datum een paar keer heen en weer en voor ik er erg in had was het op mijn verjaardag. Ik had het niet eens gemerkt tot de avond zelf.
    't Was tof. Thuis komen, de taart staat klaar, en dan met een verdoofde linkerwang zitten. Niet willen toegeven natuurlijk, toch proberen die taart in die verlamde muil te proppen, niet goed weten of je smoel nu dicht is of open, beginnen kauwen, met als resultaat dat de taart overal lag uitgenomen in mijn kelegat. En dan achteraf de vrienden : heb je goed gevierd ? Ja hoor, een echt bachanaal, het etensresten lagen meters in het rond...

    Maar dat was verleden jaar. 
    Nu, ik moet het toegeven, de tandarts die ik heb is een sympathieke peer. Alleen, hij heeft te veel neushaar. Dat is een typische beroepsziekte van tandartsen denk ik. Mijn vorige had dat ook. Hij hangt boven je, hij begint te peuteren aan iets waarvan jij hoopte dat hij het niet zo zien, en je kijkt recht in zijn giganteske neusgaten. Een grasveld. Struikgewas. Kreupelhout. Het Zoniënwoud heeft er geen lap aan. Een tip : ga altijd in de zomermaanden naar de tandarts. De kans dat hij dan met een snotvalling zit is het kleinst. Hoef je niet te kijken op die slijmerige lianen in het Zoniënwoud.
    Dus jij maar gruwelen en hij maar peuteren en peuteren. Tot hij iets vindt dat pijn doet. En dan gaat hij boren. Hèhèhèhè.

    Het viel me al bij al nog goed mee deze keer. Hoewel.
    Erg geruststellend is het toch niet als je zinssneden hoort als : Och, ik zie het al, ik zal het doen zonder verdoving... Hey how, ik vind verdoving niet erg ! Echt niet ! Geef hier die verdoving ! 
    Of nog : dat is leuk werk een tand herbouwen, je tand was bijna volledig weg en nu heb ik er een nieuwe geboetseerd. Wablieft ? Tand bijna helemaal weg, je moet alleen die vulling verstevigen, jij. Een tand boetseren, waar haalt hij het. Ik ben toch niet van plasticine !
    En dan, op het einde, haha, ik heb al iets gemaakt dat weer op een kauwvlak lijkt. Al heel wat beter dan die grot van daarstraks. Grot ! Komaan jong, ga iemand anders beledigen hé.

    Maar, het moet gezegd, mijn bijtertjes zijn weer in orde. Tak tak. En dat zonder die zeurende verdoving. Ik kan eten, zonder morsen. En dat ga ik nu doen !
    Ik trek de ijskast open en daar staren mij vier drinkyoghurtjes aan. Gekocht uit voorzorg. Ik heb ook nog twee wortels, en een potje mosterd. Het wordt weer een boeiend avondmaal.

    Maar morgen, morgen bak ik taart !

    04-07-2006, 20:22 geschreven door Hill


    03-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De kast
    Klik op de afbeelding om de link te volgen In mijn woonkamer staat een grote inbouwkast. Het is een beetje onduidelijk uit welke houtsoort ze gehakt is, maar ik denk niet dat het eik is. Misschien beuk. En moest het toch eik zijn, dan toch wel zeer slecht verniste.
    Toen ik zes jaar geleden het appartementje kocht, stond die kast er al. Ze was toen geschilderd in een soort van blauw, waar Picasso in zijn blauwste periode niet het bestaan van vermoedde. Heel hel blauw, maar volledig ontdaan van de vrolijke ondertoon die meestal wel door die kleur schemert. Het gaf me geen lekker gevoel, een beetje naargeestig vond ik het. De kast heb ik dus overgeschilderd in een tint ergens halfweg tussen gebrande sienna en roestbruin in.
    Die kast speelt nu al zes jaar het achtergrond decor waartegen mijn leventje voortkabbelt en over het algemeen doet de kast waar ze best in is : kast zijn.

    Alleen in de zomer is er iets mee. Als het heel warm is, ademt de kast het verleden uit.
    Bij temperaturen boven de dertig komen allerlei geuren los. Een duffig aroma stijgt op van tussen de kieren. Zoals de spiegel van Merlijn het verleden weerspiegelde, zo ademt mijn kast de voorbije decennia uit.
    Bij snikhete zomerdagen, als de zware dichtgetrokken gordijnen tevergeefs de warmte buiten proberen te houden, als ik half versuft in de zetel hang, nog napuffend van niets doen, dan weken geurvlagen zich los uit mijn kast. Een bedwelmende atmosfeer penetreert de kamer en benevelt mij. Als mistige geesten. De geur brengt mij terug naar de vorige eigenaars : een fotograaf en zijn model.
     
    Ik zie hem, zijn lange witte haren, hij moet zestig zijn, wapperend om zijn hals, hij, gekleed in niets dan een jeansbroek. Hij fotografeert een veel te jong meisje. Ik ruik zweet, feromonen, chemicaliën, ontwikkelaar. Ik ruik ook sinaasappelsap, en een ondergeur van sterke drank.
    Ik zie, hij staat voor mij, hij moet er echt zijn, zo scherp staat hij voor mij, ik zie de fotograaf in de hoek van mijn woonkamer staan, neen niet staan, liggen. Hij staart glazig voor zich uit, in trance haast, in zijn hand een driekwartlege fles vodka. Op het parket liggen her en der vertrappelde sinaasappels, gepeld en uitgezogen. Hij kokhalst.
    Het jonge model is er niet meer, alleen haar armband ligt er nog. Achteloos neergegegooid op de buffetkast. Ik zweet, mijn god, wat zweet ik. Mijn hemd is doornat. Ik stink.

    Ondertussen is het beginnen regenen. Buiten wordt de hitte weggeblust. Met de regen vervaagt de fotograaf. Hij lost op. Het verleden wordt opnieuw de kast in getrokken. De houtnerven volgezogen met gedachten van dertig jaar terug, klaar om mij bij een volgende hittegolf opnieuw in een nachtmerrie te benevelen.   

    03-07-2006, 21:52 geschreven door Hill


    Archief per week
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/01-31/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 01/01-07/01 2007
  • 24/12-30/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 21/08-27/08 2006
  • 14/08-20/08 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 17/07-23/07 2006
  • 10/07-16/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 05/06-11/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 03/04-09/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 02/01-08/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!