Chocolate Moose
Foto

Ga ook eens kijken bij
  • Chocolate Moose : Foto's
  • Chocolate Moose : Muziek
  • Chocolate Moose : Boeken

  • Laatste commentaren
  • shahrahan (shahrahan)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sarmad (sarmad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • echoob (echoob)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sheykhbahaeihotel (sheykhbahaeihotel)
        op Residentieel wonen in het groen
  • partchoob (partchoob2)
        op Residentieel wonen in het groen
  • ehdasgostar (ehdasgostar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • marjanhadad (marjanhadad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • poonehmedia (poonehmedia)
        op Residentieel wonen in het groen
  • sepahanfoolad (sepahanfoolad)
        op Residentieel wonen in het groen
  • atashmahar (atashmahar)
        op Residentieel wonen in het groen
  • kolahdoozancarpet (kolahdoozancarpet)
        op Residentieel wonen in het groen
  • isfahanvisit (isfahanvisit)
        op Residentieel wonen in het groen

  • Zoeken in blog


    Inhoud blog
  • Sex blijft een goede drijfveer
  • Pragmatisch vogelen
  • Soepzus en snoepzus
  • De poes piest
  • De kat kwaakt
  • Publiek bezit
  • Diep geloof in het broeikaseffect
  • Het blogcomplot
  • Wandelen op de Mier
  • Kloten koken
  • De nieuwe generatie
  • Staat er haar op?
  • Communicatie ad absurdum
  • Wuhu-huh! Huhuh! Huhu-huh! Wraaaaaaaaaah!
  • Het mysterie van de bijziende jodin
  • Speakin on ze feun
  • Muggenziften
  • Wachten op kleinkinderen
  • Pompen of verzuipen
  • Spitse vondst van 't gepoeste
  • Winston en de vettige bende van Van Slembrouck
  • In ruggenspraak met het vakbondsfront
  • Caroline Gennez in The Crazy Horse
  • Boys & Grills
  • Diep in het rood II
  • Diep in het rood
  • Keuzes maken
  • Obama in Duitsland
  • Huiveren in Sarlat-la-Canéda
  • Shakespeare iz ded
  • Ciao bella!
  • Residentieel wonen in het groen
  • Het koppig model
  • Het bewijs
  • Bedrijfswagen gevraagd

    If the future isn't bright, at least it will be colourful
    02-11-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Winston en de vettige bende van Van Slembrouck

    Private Eye Winston stond tegen de beukenhaag, uit het licht van de straatlantaarns. Dikke druppels plensden blaasjes op de tarmac.
    Hij wachtte. Tot hij zeker was. Tot iedereen in het huis sliep. Of toch minstens met slaapogen voor de tv lag.
    Nog twintig minuten. Dan moest het kunnen.

    Voorzichtig loerde hij om de hoek, en met vlugge passen snelde hij naar de carport en drukte zich tegen het tuinhuis. Hij luisterde.
    Niks. Alleen het bonzen van zijn hart. Hij probeerde zijn ademhaling te controleren. Rustig nu. Hij had bijna zeker vrijspel. Altijd beter om je wapens niet te moeten gebuiken.
     
    Winston naderde tot de achterdeur. Tiptenend. Loopt die rotte kat hier niet meer rond? Met dat weer zal ze hopelijk wel binnenzitten. Kan die mij alvast niet verraden...
    Nu hij zo dicht bij zijn doel was, verloor hij zijn oplettenheid en hij stormde naar de voederbak.
    Winston kroop er helemaal in en begon zich vol te vreten. Zijn wapens in de aanslag, dat wel, maar helemaal geconcentreerd op het voedsel. Smikkelend en smakkend, piepend van genot.

    Tot de deur openzwaaide.
    Hij bolde zijn rug, snuffelde met nattige neus en knipperde de oogjes verbaasd naar de lichtbundel uit de onverwachte zaklamp.
    Dief! siste ik hem toe. Och gij schattig diefje.







    De kinderen werden erbij geroepen en ze mochten elk de stekeltjes strelen. Winston bolde zich tot paardenkastanje, maar hield ons vanonder zijn stekeldeken in het oog.
    Kom mannen, laat hem maar doen nu. Poes moest haar bak maar leeggegeten hebben. Daag Winston.
    Daag, zwaaide onze jongste nog.

    Winston, ons diefachtig egeltje.
    Maar liever dat nog, dan de bende van vettige Van Slembrouck.


    02-11-2008, 20:38 geschreven door Hill


    12-10-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.In ruggenspraak met het vakbondsfront
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Schat,
    Waarom o waarom moest ik zo vroeg opstaan en je warme ruggecurve missen?
    Waarom? Om op een deftig uur op het werk te zijn. Grom.

    Nog eventjes langs het station gezeild (toch niet de boswegel genomen, tempo trappen tempo tempo!).
    Het stond er zielig verlaten bij, op één nietsvermoedende zwarte medemens na, met haar dochtertje aan de hand. Wat is dat toch dat zwarten nooit het nieuws zien, dacht ik nog. België staakt preventief vandaag. Geen treinen, alleen treiteren! 
    Ik reeste en ralliede voorwaarts het Klein Ei'ke door (ik weet wel dat dat weggeltje Klein Heideken heet, maar Klein Ei'ke vind ik leuker) om daar voor een gesloten overweg te staan.
     
    Een vijftal minuten regendroppels vangen en wachten op een niet-stakende goederentrein, die bij passeren een volledig lege personentrein bleek te zijn. Op twee mensen na. Aan het raam één negerin met dochtertje...
    Negentien kilometer later was ik ook op mijn werk.

    En nu zit ik hier met slaapogen te apegapen. En ik mis je rustige ruggecurve.  

    12-10-2008, 19:42 geschreven door Hill


    16-09-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Caroline Gennez in The Crazy Horse
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De heidewandeling werd besloten met een klim op de uitkijktoren, achttien meter hoog. Je zag kilometers ver, de heide in natgeregende augustusbloesem, weifelend tussen paars en roestbruin, tussen botten en rotten.

    De wolken raasden over en gaven de stilte een surrealistisch tintje. Geen blaadje trilde, geen twijgje boog. Een haast onmerkbare dreiging van toekomstig onheil.
     
    De stilte brak. Getetter en getater: Toeristen.
    Een bus vol, in fluopakken regenjakken en gestreepte paraplus. Een gids liep voorop. Dit hier is de Uitkijktoren. Hij is vijfentwintig meter hoog en je kunt hem beklimmen tot op achttien meter, tot op het derde plateau. Hij zei het tot niemand in het bijzonder en niemand luisterde dan ook.
    Wij waren toen al aan onze laatste tredes afdaling begonnen.

    Wat kun je boven zien, riep een neuzelige zestiger, zongebruind, maar met de regenkap diep over de ogen, mij toe.

    Ik keek om me heen, overschouwde de heide en zei: De Heide.
    (En ik bepeinsde - Du-uh, kijk om je heen, vent, wat had je gedacht, de piramides van Giseh? The Crazy Horse featuring Caroline Gennez? Een touraankomst op de flanken van de Aconcagua? Stel zo geen onnozele vragen, mens!)
    Zij zei: Een geweldig uitzicht over de heide, je kunt kilometers ver kijken, echt de moeite!

    Sociaal zijn, het is niet iedereen gegeven.

    16-09-2008, 20:04 geschreven door Hill


    10-09-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boys & Grills
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Hij stond trots met zijn vork te zwaaien, een vettig worstje balancerend op de punt.
    Het was donderdag, en de enige echt hete dag die deze vakantie zou voortbrengen.
    De verzengende zon, de brandende barbecue en een litertje wijn ; de druppels stonden op zijn voorhoofd.
    De tafels daarentegen stonden op het gras, netjes in de schaduw, aangenaam koel zelfs onder de kastanjeboom. Barbecue onder vrienden.
     
    De vrouwen keuvelden over kinderen, breien, mode, mooie hoeden en over de wereld cultureel verheffen.
    Dat dachten de mannen.
    Terwijl de dames vertelden over vingeren, vrijen, blote rooie roeden, en over zuigen-likken-beffen.
    Zo zijn zij.
     
    De mannen hadden het over borsten en billen en rauwe seks.
    Dat dachten dan de vrouwen.
    Wij hadden het over worsten en grillen en rauwe vis.
    Zo zijn wij dan.

    De kinderen dachten niks en plonsden dol-fijn in het plastieken zwembadje met hoge rand.
    Spetterfestijn met klaterlach.
     
    Een idyllisch tafereeltje.
    Zomer, zon, gras, eten en plezier. Een volleven met drie vrouwen, drie mannen, drie poezen en handen vol kinderen.
    Zo is het mooi en zo zou het kunnen blijven.
    Alleen bij ons blijft zoiets nooit.
    Het was traditie en het blijft traditie.
     
    Wij telden af, heimelijk mimen achter zijn rug, vijf-vier-drie (spieren spannen, greep uitrekenen-stop!- kinderen in de weg, opnieuw).
    Shhht: Vijf-vier-drie, neen, hij kijkt om. Even wachten maar -vertellen over de sappigheid van zalm op de rooster, toepidoebidoe- om dan drie-twee-één-ja nu!
     
    Met twee grijpen we onze derde vast -de gillende griller- en we sleuren hem zo goed en zo kwaad als het kan, ondersteboven, dwars, met één been omhoog, tegenspartelend, schoppend, stampend, vechtend en gecontroleerd tegenwringend (hij draagt een  bril, pas op) naar het zwembad.
    Hij biedt weerstand maar moet toch het onderspit delven met zijn hoofd vooruit in het lauwe sop. Hilariteit alom tot...! Wie zei daar 'onderspit'?!
     
    Hij komt druipend recht met zijn reuzevork nog in zijn hand.
    Het zwembad sist zoals de vettige worstjes en loopt merkbaar leeg.
    Drie mannen paniekerig overleggend. Drie vrouwen geamuseerd toekijkend. Acht kinderen doelloos druk doend.
     
    In aller ijl wordt de fietsrepair kit opgeduikeld en de dubbele scheur rustineus geplakt.
    Compresseur d'erbij en de mannen kunnen weer cool doen alsof er nooit niks aan de hand geweest is (weliswaar met schichtige blikken naar de vrouwen). 
     
    Niks aan de hand, natuurlijk niet! Bij ons is er nooit niks aan de hand.
    Maar idyllisch blijft het ook nooit lang.

    10-09-2008, 22:08 geschreven door Hill


    29-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Diep in het rood II
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het bleef me toch wel bezig houden.
    Niet dat ik er mijn slaap voor liet, maar toch. Wat zou er ondertussen gebeurd zijn met mijn afgestane 400 ml bloed? Een volle 0.7% van Hill McGraw ligt nu ergens, waar-o-waar, te wachten op een onwetende afnemer.
    De eerste dagen zou het wel ergens in een industriële frigobox liggen, in zo'n sterielkliene ruimte waar ze ook nog lijken invriezen of zo. Tot daarna een jobstudentje (dokter in de knop, een doparts) het in een centrifuge gooit , allerlei metinkjes uitvoert en het daarna labelled: klaar voor consumptie. 
        
    Zou het nu nog in die vriezer liggen of zou mijn bloed al iemands leven gered hebben? Zouden de McGraws Super Trooper Little Red Bloodcells® al ingespoten zijn bij een bleek leukemiepatiëntje uit Limburg. Of vervoerd per Seakingheli om daarna per MUG door de volgeslibte A19 te sjezen en intraveneus overgetapt te worden in een Poolse trucker die zichzelf klem reed tussen een Spaanse tomatencarrier en een Hollandse verhuiskamion. Misschien is mijn zakje net dat ene dat ze toen lieten vallen, niet opmerkten en er daarna achteruit over reden, een uitgesmeerde rode streep met Michelinprofiel over de autostrade achterlatend, ondertussen opgedroogd tot voedsel voor kraaien en eksters. Het zoù kunnen!

    De afgelopen dagen bleef ik erover fantaseren: Welke Belgische schonen zouden op onze ertkloot nog rondschrijden enkel en alleen omdat ze ter nauwer nood konden genieten van mijn plasmaplasje? Mmmmmm.

    Het mysterie bleef tot ik gisteren in de brievenbus twee enveloppes vond, afkomstig van de bloedtransfusiedienst van het Rode Kruis. Eentje voor mijzelf en eentje voor mijn madam. Die van haar verdween op het aanrecht tussen de andere post en die voor mezelf scheurde ik open.

    Beste Hill McGraw, blablabla,
    bedankt voor je eerste gift, patati patata,
    we hopen, blablabla
    je in de toekomst terug te zien. tara tatata.
    Met vriendelijke groeten en Hoogachtend,
    Mr. R. Kruis.

    Tsja. Fijn. Bedankt. En tot ziens. Misschien.
    En ik gooide de brief in de papiermand.

    Wat later kwam de Zinderende Zap zelfzeker zingend de keuken uitgezeild. Hier, op het aanrecht een brief van het Rode Kruis!
    Ik weet het.
    Voor JOU!
    Voor mij? Was die tweede ook voor mij? Ik had het niet eens nagekeken, eentje voor mij en eentje voor haar, dacht ik.
    Maar die tweede was dus ook voor mij.

    Ik griste hem mee, scheurde hem ook open en ik las:

    Beste Meneer McGraw, blablabla
    nogmaals dank voor, pipikaka,
    niks om ongerust over te zijn, blablabla,
    totaal onbruikbaar bloed, (Excuseer!)
    bloed niet sterk genoeg, (Grmmbl!)  
    Geweigerd.(!!!)

    Ik heb slap bloed. Het is niet straf genoeg. Te weinig power. Te weinig jus. Ik word in leven gehouden met Fristi light. Met aardbezekes-sap. Flets kraantjeswater met een druppeltje grenadine. Zo pover van kwaliteit dat ze het zelfs niet moeten hebben. Liever nog gooien ze het weg, dan mijn siroop ergens in te spuiten.
    Te flauw voor bloedpens.
    Gewoon door 't gotegat die handel.

    Zeg wat denken die eigenlijk? Een gegeven bloedcel kijk je niet in de mond, toch?
    Wie geeft wat hij heeft, is waard dat-ie leeft. Zei mijn bomma altijd. Ze is dood.
    Maar toch.

    Ik las verder.
    De volgende keer mag ik nog komen, maar ik moet op voorhand melden dat ik geen echt volwaardig bloed heb.
    Ze willen me wel nog pijnprikken dan, maar alleen om het teststaaltje. Om te zien of ik mezelf al weer gezond heb gekregen tegen dan. De muggenzifters.

    Ik heb het dan maar zelf opgezocht, gegoogeld op wikipedia, de rootdirectory van het internet.
    De oorzaak kan malaria zijn. Of zware menstruaties. Of nog, ongemerkt bloedverlies uit de dikke darm, stukgevreten door poliepen, tumoren of wormen.
    Het kan ook ijzertekort zijn. Of een gebrek aan vitamine B12.
    Vandaag nog begin ik aan mijn chocoladedieet. Alleen voor het zilverpapier.

    Als dat niet helpt, staat er nog bij, kan het verholpen worden via bloedtransfusie.
    Blood and fire!

    29-08-2008, 20:47 geschreven door Hill


    08-08-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Diep in het rood
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Het stond met rood omcirkeld in de agenda: Donderdag Bloed Geven. Met drie hoofdletters. Eén van Zapnimfs jaarlijkse uitstapjes.
    Geen probleem voor mij, ik zou wel een DVD'tje zien, een horrorfilmpje of zo. Gaat er altijd wel in. Gordijnen dicht, lampen uit en lekker huiveren onder een dekentje, terwijl op het scherm de afgehakte ledematen in het rond vliegen. Mmmm. Heerlijk.
     
    En toen werd het donderdag en toen zei zij:
    - Komaan, wij moeten er ten laatste om kwart na acht zijn.
    - WIJ? HOE WIJ? 
    - Jij en ik, wij.
    - IK OOK? HOE KOM JE ERBIJ?
    Ik ben allergisch aan bloed! Ik val flauw als ik nog maar het woord "ader" hoor. Geen volkslied kan ik aanhoren of ik krijg duizelingen! Dat kun je niet menen? 
     
    Ze probeerde mij slinks te overtuigen door in te spelen op mijn zwakheden: Mensenlevens redden, blablabla, arme zielige kindertjes met anemie, blablabla, anders slapjanus, nobele taak aan de maatschappij, blablabla, eindelijk eens iets nuttigs in je leven...
    Ik gaf niet toe, en hield het been stijf. Ze zou mij eens leren kennen!
     
    Een kwartier later reden we de parking op. En weer af. Want hij was vol. Bomvol. Heel Zapdorp was gemobiliseerd om twee pinten levenssappen af te staan. Okee, het gaat niet! jubelde ik, en toen vond zij plotsklaps nog een klein gaatje ergens drie kilometer van die menselijke muggenplaag. Niets gekort, ik moest dit ondergaan, het bloed kruipt waar het niet kan gaan.
     
    Zij beende met stevige pas naar het lokaaltje en ik slingerde aan haar arm mee. Hoog tijd voor mijn laatste troefkaart: ik trachtte op mijn beurt op háár gemoed te spelen:
    Belachelijk maken, flauwvallen, schedelbreuk hebben, schaamte, pispaal van 't dorp.
    't Hielp allemaal geen fluit, dat mens heeft geen gemoed. De hardvochtige!

    - Als ik omval, en ik zál omvallen, dan moeten ze zich met mij bezig houden, en dan is er opstopping en kunnen de anderen geen bloed geven en dan hebben ze groot bloedtekort en er zullen onschuldige kindjes sterven en dat wil jíj ( ik kan smerig worden) niet op jouw (!) geweten hebben en...
    - Er zijn heus wel genoeg bedden om de massa aan te kunnen... 
    - Hoezo, bedden, is dat dan niet elk in een kamertje apart?
    - Gekkie!
    - IK WIL NIET PUBLIEK IN EEN ZAAL FLAUWVALLEN!!!
    - Dat gebeurt ommes niet.
    Ja, ik weet ook niet wat ommes betekent, maar ze zei het wel.
     
    Ondertussen waren we al op de parking van de stadsfeestzaal (geweldig, dacht ik nog, nooit meer naar het theater zonder flashbacks vol ranzige bloedgeur). Wel vier (!) ambulances stonden er. Vanuit een ooghoek dacht ik zelfs een tankwagen te onderscheiden met een rood kruis erop. Allemaal waren ze om ter reklaamst bestickerd met huizenhoge slogans als "bloedgevendoetlevengeven" of iets dergelijks. Hoe waar, dacht ik. Ik geef bloed en meteen mijn leven terwijl ik sterf van de angst.
    Ik kreeg mijn eerste duizelingetje maar mijn lief trok mij krachtig de drempel over.
     
    Links was de administratie, een drietal dametjes die zich over de papierwinkel heen bogen. Achteraan in de zaal stonden drie kottekes met dokters erin, en driekwart van de polyvalente zaal stond vol met bedden en driftig heen en weer spurtende verpleegsters (geen enkele vent meneer!).
     
    Ik zag rode lampen flikkeren, alarmen afgaan en dat allemaal in een walm van ziekenhuisdoemp.
    Mijn vriendin mocht meteen door, habituée, maar ik moest aanschuiven bij de rij nieuwelingen. Voor mij allemaal hübsche mädels in teensletsen (hou toch op met tetteren truttebollen!) en ik moest mij inschrijven bij een madammeke met vuurrode krullen als had ze een pruik van bloedkoraal op haar kop. Eventjes viel het geluid weg, maar ik kon het terughalen door zeer diep en rustig te ademen. Waardoor ik dan weer zuurstofoverschot kreeg en plotsklap begon te zweten als een pakje boter in de microgolf op 750 watt.
     
    Meneer, mag ik uw naam? Ronny Vanbever, probeerde ik nog, maar ze moest mijn identiteitskaart zien.
    A-ha Hill McGraw, en niet Ronny? Euh neen, sorry, ik dacht dat je de naam van mijn vriendin vroeg...
    Het was een vriendelijk kind, ze negeerde mijn hyperventileren straal.
    Ze zat er al lang, je kon het zo zien aan haar vermoeide bloeddoorlopen ogen. Hup, daar ging ik weer. Ik hield me staande aan de tafel en wankelde van daar naar een geïmproviseerd bureautje waar ik allerlei formulieren moest invullen: 
     
    Vraag één: Voel je je ziek? Ja of neen. Hahaha. Humor bij het rode kruis. Rotzakken. Jarenlang heb ik ze uit de brand gesleept door mijn auto dicht te kleven met hun stickertjes van de Smurfen, Kuifje, Lucky Luke,... maar als je even een moeilijk momentje hebt, geven ze niet thuis. 
    Naar eer en geweten vulde ik hun lijst in, en liet de eerste vraag open. Nè, is hun adminstratie lekker naar de boeme. 
     
    Daarna mocht ik in een andere rij aanschuiven om tot bij de dokter te komen.
    Het was ook een dame. Vriendelijk weer, het moet gezegd, maar ik moest haar wel zeggen dat ik mij niet ziek voelde. Ach ach ach. En geen aids had, noch tekenbeten of recentelijke piercings en zo.
     
    En toen, zomaar ineens, pompte ze mijn arm aan frutsels om mijn bloeddruk te meten.
    Kan ik ook niet tegen, ik voel dan gewoon het bloed door mijn aders gutsen, ik haal makkelijk het debiet van een vinnig vliedende vaart. 12-7, perfect, zei ze nog.
    Ik mag dan wel dodelijk ziek zijn, naar zuurstof happen als een gerookte haring op de Meir, maar als het op bloeddruk aankomt ben ik niet te kloppen. Undestructible I am. Toch een beetje trots, speekmedolle voor mezelf.
     
    En dan mocht ik weer in een rij gaan staan. Die naar de bloedbank. Negen waren er nog voor mij. Mijn lief, de schat, kwam vragen of alles nog goed met mij ging.
    GA WEG! brulde ik. Weet ik veel waarom. Ik had al mijn aandacht nodig om te blijven ademen. In-Uit-In-Uit-In... En nu... euh... paniekpaniekpaniek. Nog eens 'In' of was het nu 'Uit' - Poefoefoef. In-uit-in-uit...
     
    Ik zag in de wazige verte hoe iets wat op mijn teergeliefde leek zich lachebekkend neder vleide. Ik voelde mijn aorta kloppen, en toen draaide de parket plots een walske. Het bleek niet de parket te zijn maar ikzelf. In een laatste Straussiaanse heupbeweging gooide ik mij op een bekertje water en dat bracht weer kleur op mijn wangen.
     
    Vier dagen en evenveel duizelingen daarna was het mijn beurt.
    Een zestal verpleegsters liepen er rond en ik kreeg natuurlijk net die kenau. Die met die bloeddorstige gierenkop. Van die zou ik nog geen bloed willen krijgen, laat staan haar bloed geven. 
     
    Maar het was loos alarm. Ze moest het zelfs niet hebben. 
    - Oei, meneer, kraste ze, voelt meneer zich niet goed?
    - Neen, madam. Maar het is niet erg (zei ik dat echt?) het zal alleen erger worden.
    - Jammer meneer, dan is het misschien beter dat je dan geen bloed geeft...
     
    Godverdomme. Ben ik nu zover geraakt, heb ik nu zo afgezien, dan wil ik wel all the way gaan. Waar is hier die naald, dat ik ze er zelf inram!
    Maar dat mocht dan weer niet van de gier. 
    Neen, ze moest overleggen met haar collega-verpleegster. Die ook niet geselecteerd was op haar kordaarheid.
    Dus ikke tussen die twee bloedzuigers naar de dokter. Die het ook niet wist. Dan maar naar de collega. Bon, om een lang verhaal kort te maken: ze hebben erover gestemd. Eentje voor, eentje tegen en een onthouding. Ik mocht zelf kiezen. Ik duizelde weg en dat hebben ze geïnterpreteerd als een ja.
     
    Maar de roofvogel wou haar nagels niet meer aan mij vuil maken, dus duwde ze me maar in armen van een ander bloedeloos mensje. Hoe kun je er zo bloedeloos uitzien als je job aders prikken is, dacht ik nog.
     
    Oeps... Hier draai ik weer even weg. Niet in het verhaal, in het echt, nu, terwijl ik dit intik. Manmanman, wat heb ik een rotleven. <Pieske gedaan> Okee, terug full force.
     
    Om zeker te zijn dat ik niet ter plaatse zou overlijden kreeg ik eerst nog een glaasje cola. En dan nog één. En ik drink alleen de light variant, maar dat hadden ze natuurlijk weer niet.
    Tappen ze een halve liter van mijn goede bloed af, gieten ze je bij met zure american junk.
     
    Bon, ze prikten er wat op los en toen weet ik het niet goed meer. Eerst nog een kus, een blonde krullenbol, daarna nog een kus, een lange kus, een heel lange natte lik als van een demente koe, ik wou al protesteren dat de mensen keken en zo, maar het was die kenau van daarstraks die mijn voorhoofd bette met een natte vod. 't Is bijna klaar, zei ze, nog 20cc.
    Toen ging een alarm af, een licht begon rood te gloeien en 't was af.
     
    Blijf maar liggen, zei ze. Ze goot nog een cola in mij, en ik moest stilletjesaan bekomen. Schoon genoeg had ik ervan, maar ik kon niet van die tafel af geraken. Hij stond in hoogste stand en ik vond de hendel naar beneden niet.
     
    Een kwartier later zat ik dan toch een beetje triestig te kijken in een kopje fletse koffie, terwijl Zapmadam er op los kwetterde.
    Hoe voel je je nu?, vroeg ze in de auto op weg naar huis.
    'k Weet niet, mijn arm doet zeer. Volgens mij zijn ze die naald erin vergeten...
     
    Het heet dus hematofobie wat ik heb. De ergo-variante. En je kunt er niet van genezen. Alleen een pacemaker helpt soms.
    En heel veel troost en liefde.
    Dus niet: Wahahahahahahaha, flauwe bees! roepen. 

    08-08-2008, 21:26 geschreven door Hill


    Archief per week
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/01-31/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 17/08-23/08 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 06/04-12/04 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 01/01-07/01 2007
  • 24/12-30/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 21/08-27/08 2006
  • 14/08-20/08 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 17/07-23/07 2006
  • 10/07-16/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 05/06-11/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 03/04-09/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 02/01-08/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!