Inhoud blog
  • Overlijden Robert De Telder
  • Corona
  • Chronologische schema's - afbeeldingen - vanaf de Grote Vloed tot de Spraakverwarring
  • Joeja
  • De eerste drieduizend jaar, hoofdstuk 1
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    KRONOS
    chronologie - archeologie - oudheid
    26-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het Salomo-tijdperk en de archeologie

    In het Rockefeller Museum in Israël bevindt zich onder vele andere artefacten een ivoren paneel, vermoedelijk een onderdeel van een stoel-arm, met de voorstelling erop van een koning op een sfinxentroon met voor hem zijn koningin en hofhouding. De vondst werd te Megiddo gedaan en het artefact gedateerd in het Laat Brons Tijdperk.

     

     

    Het is de verdienste van David Rohl (A Test of Time, 1995, Chapter 8, The Age of Solomon) dit artefact met de era van Salomo verbonden te hebben. De orthodoxie heeft daarentegen gemeend het tijdperk van Salomo in het IJzertijdperk te moeten onderbrengen en dit als gevolg van hun volgen van de dateringsmethode van de Egyptologie en hun foutieve Sothis-kalender. Men zit namelijk door de veronderstelling van het gebruik van een Sothis-kalender in het oude Egypte er tot zes à zeven eeuwen op de tijdsbalk fout. De Salomo-era hoort thuis in het Laat Brons. Wanneer men in Israël in deze aardlagen op zoek naar Salomo ’s bouwwerken gaat komt er veel meer tevoorschijn dan wanneer gezocht in het IJzertijdperk. In feite is er in het IJzertijdperk niets of weinig van Salomo ’s bouwactiviteiten te vinden en vandaar de stelling van veel wetenschappers dat de beschrijving in de Bijbel van Salomo ’s koninkrijk sterk overdreven is.

     

     

    Het is de gereviseerde chronologie van de oudheid die de aardlagen in Israël correct dateert en het Laat Brons LB II a-tijdperk ten tijde van Salomo plaatst. Op deze manier hebben we in de getoonde afbeelding hoogstwaarschijnlijk een afbeelding van Salomo op zijn troon.

    David Rohl beschrijft in zijn eerder geciteerde werk in detail de afbeelding van Salomo op zijn troon met voor hem zijn Egyptische bruid. Wat op de afbeelding verder opvalt is de troon geflankeerd met twee leeuwen met mensenhoofden; de Egyptische Sfinx. De Bijbel (1 Koningen 10:18) verwijst naar zulk een troon. Rondom de troon zien we ook drie duiven afgebeeld, wat naar de vredevorst verwijst. Duiven zijn blijkbaar altijd een symbool van vrede geweestHet is een van de vele goudklompjes die men in de studie van David Rohl kan vinden.

    David Rohl ’s revisie van de geschiedenis van de oudheid laat de eerdere bevindingen van Velikovsky in verband met de bijzondere link tussen de achttiende dynastie farao ’s van Egypte en Israël echter los. In het variant van Velikovsky zijn de farao ‘s Hatsjepsoet en Thothmosis III tijdgenoten van Salomo.

    Velikovsky leverde naar mijn mening het onomstotelijke bewijs dat de tempelschatten uit de tempel van Jeruzalem op een tempelmuur van farao Thothmosis III te Karnak in Egypte staan afgebeeld. Thothmosis III is de Bijbelse farao Sisak. Zie o.a. het artikel op dit blog van 20.03.2017: de Bijbelse farao Sisak. Zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1489964400&stopdatum=1490569200 en scrol naar beneden.

     

    De (vrouwelijke) farao die voor Thothmosis III regeerde was Hatsjepsoet die Velikovsky identificeerde met de Bijbelse koningin van Scheba. De goed gedocumenteerde reis van Hatsjepsoet naar het land Poent leidde haar naar het Israël van Salomo. Te Deïr El Bahri in Egypte staat op een tempelmuur de reis naar het land Poent/Israël gedetailleerd weergegeven. Zelfs de naam van de landvoogd van Poent: Paroeah (1 Koningen 4:17), staat volgens Velikovsky in de Bijbel.

     

     

    Flavius Josephus (Joodse oudheden Boek VIII, vi,5) identificeerde de koningin van Scheba als afkomstig uit Egypte. Verder geeft het Nieuwe Testament het antwoord waar Scheba gezocht moet worden. In de evangeliën noemt Jezus de koningin van Scheba: de koningin van het zuiden. Het Bijbelse zuiden blijkt bij de profeet Daniël (11:40-42) Egypte te zijn. De reis naar Poent of Israël vondt plaats in het negende regeringsjaar van Hatsjepsoet, op mijn tijdsbalk 977 v. Chr. Opvallend vind ik ook het feit dat het negende regeringsjaar van Hatsjepsoet met haar reis naar Poent, gelijk valt met het dertigste regeringsjaar van Salomo. Hoewel de Bijbel met geen woord over het dertigste jaar van Salomo als zijnde iets bijzonder rept, is het mogelijk dat Salomo naar Egyptisch gebruik een Heb-Sed festival vierde en Hatsjepsoet alias de koningin van Scheba naar deze viering kwam. Het negende regeringsjaar van Hatsjepsoet in 977 v. Chr. is het resultaat van het verankeren van Thothmosis III’ vijfentwintigste regeringsjaar met het vijfde regeringsjaar van Rehabeam in 961 v. Chr. Het jaar van de invasie van farao Sisak alias Thothmosis III in Juda.

    Met Egypte was Salomo al eerder geallieerd. Salomo had zich namelijk verzwagerd met de farao door een dochter van hem tot vrouw te nemen (1 Koningen 9:16). Dat Egypte een militaire bondgenoot was, zien we door de inname van Gezer in Kanaän door de legers van Farao, waarna farao deze stad als bruidsschat aan Salomo ’s vrouw schonk. In mijn variant is deze farao: Thothmosis I.

     

     

    Hatsjepsoet was de oudste dochter van Thothmosis I en halfzuster van de jonge Thothmosis III. Hatsjepsoet, of de Griekse naam Amesses bij Josephus, regeerde 21 jaar en 9 maanden. Zij heerste aanvankelijk als coregent met Thothmosis II en na diens dood als voogd van de jonge Thothmosis III en dit vanaf 986 v. Chr. In het tweede regeringsjaar van Thothmosis III trok Hatsjepsoet alle regeringsbevoegdheden naar zich toe en regeerde als vrouwelijke farao over Egypte. Het bondgenootschap met Israël dat al een aanvang genomen had onder farao Ahmose en bevestigd door Thothmosis I, de schoonvader van Salomo, werd door Hatsjepsoet verder versterkt. De bekroning was haar reis naar het land Poent, naar Salomo. Dr.I. Velikovsky gaat in zijn studie uitvoerig op alle details van de reis in. Te Eilath in Israël aan de Golf van Akaba stond Paroeah met zijn hofhouding Hatsjesoet op te wachten. Zie het artikel van 02.01.2017 op dit blog: het Suez-kanaal van de oudheid, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1483311600&stopdatum=1483916400

     

     

    De aankomst te Poent staat gedetailleerd in reliëfafbeeldingen weergegeven op haar tempelmuren te Deïr El Bahri in Egypte. Hatsjepsoet vervulde zo het Schriftwoord over haar, dat over Salomo opgeschreven staat:

    1 Koningen 4:34 En uit alle volken kwamen er om de wijsheid van Salomo te horen, van al de koningen der aarde, die van zijn wijsheid gehoord hadden.

     

    Het is de logica zelve dat Egypte als grootste buurland van Israël op de roep van Salomo afkwam. De Joodse historicus Flavius Josephus schreef dat het de koningin van Egypte en Ethiopië was, die Salomo bezocht (Joodse Oudheden Boek VIII, vi. 5).

    Bijbelvorsers die de conventionele (chronologisch-foutieve) Egyptologie volgen, zien het verband met Egypte niet en zoeken de Bijbelse koningin van Scheba elders op de kaart. De Egyptische dynastieën zoals ze door de orthodoxe Egyptologie op de tijdsbalk verankerd werden kenden geen vrouwelijke farao of koningin ten tijde van Salomo rond circa 1000 v. Chr. Vandaar de reden om aan het Arabische schiereiland de voorkeur te geven als de plaats vanwaar de koningen van Scheba kwam. Zij zien een lange stoet met kamelen vanuit Jemen naar Jeruzalem trekken. Deze theorie herleidt Salomo samen met het dateren van Salomo in het IJzertijdperk tot niet meer dan een bedoeïenenstamhoofd, wat te betreuren is en geen recht aan de Bijbel doet. Het Israël van David en Salomo was naast Egypte een grootmacht in de regio toen.

     

    Wordt vervolgd….

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

     

    Kronieken van de koningen van Israël, 2017, zie link: https://www.bol.com/nl/p/kronieken-van-de-koningen-van-israel/9200000086650052/?suggestionType=searchhistory

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    26-12-2017 om 09:55 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het Bijbel-historische boek 2 Koningen en de archeologie

    In 597 v. Chr. voerde Nebukadnezar de koning van Juda Jojachin weg naar Babylon en zette hem daar gevangen. Over deze in de Bijbel beschreven geschiedenis heeft de archeologie een vondst gedaan.

     

     

    2 Koningen 24:11 Zelfs kwam Nebukadnezar, de koning van Babel, tegen de stad, als zijn knechten die belegerden. 12 Toen ging Jojachin, de koning van Juda, uit tot den koning van Babel, hij, en zijn moeder, en zijn knechten, en zijn vorsten, en zijn hovelingen; en de koning van Babel nam hem gevangen in het achtste jaar zijner regering. 13 En hij bracht van daar uit al de schatten van het huis des HEEREN, en de schatten van het huis des konings; en hij hieuw alle gouden vaten af, die Salomo, de koning van Israël, in den tempel des HEEREN gemaakt had, gelijk als de HEERE gesproken had. 14 En hij voerde gans Jeruzalem weg, mitsgaders al de vorsten, en alle strijdbare helden, tien duizend gevangen, en alle timmerlieden en smeden; niemand werd overgelaten, dan het arme volk des lands. 15 Zo voerde hij Jojachin weg naar Babel, mitsgaders des konings moeder, en des konings vrouwen, en zijn hovelingen; daartoe de machtigen des lands bracht hij gevankelijk van Jeruzalem naar Babel; 16 En alle kloeke mannen tot zeven duizend, en timmerlieden en smeden tot een duizend, en alle helden, die ten oorlog geoefend waren; dezen bracht de koning van Babel gevankelijk naar Babel. (Statenvertaling)

     

     

    Van de gevangenzetting in Babylon en Jojachin ’s levensonderhoud daar heeft de archeologie een bewijsstuk gevonden. Robert Johann Koldewey (1855/1925) was de Duitse archeoloog die tijdens de vorige eeuwwisseling te Babylon de vondst deed. In Berlijn in het Pergamon-Museum heeft men dit bijzonder Babylonisch Spijkerschrifttafeltje ontcijferd. Het document heeft het over een overzicht van leveranties van levensmiddelen zoals olie en andere producten aan de gevangengenomen koning Ja’-u-kin of Jojachin van Juda. De Babylonische kleitabletten met betrekking tot Jojachin dragen bovendien als jaartal het dertiende regeringsjaar van Nebukadnezar wat de datering mogelijk maakt. Aan het einde van de regeerperiode van Nebukadnezar verloste de nieuwe heerser Ewil-Merodak, de koning van Juda uit zijn gevangenis en lezen we het volgende commentaar in de Bijbel:

    2 Koningen 25:27 Het geschiedde daarna in het zeven en dertigste jaar der wegvoering van Jojachin, den koning van Juda, in de twaalfde maand, op den zeven en twintigsten der maand, dat Evilmerodach, de koning van Babel, in het jaar, als hij koning werd, het hoofd van Jojachin, den koning van Juda, uit het gevangenhuis, verhief. 28 En hij sprak vriendelijk met hem, en stelde zijn stoel boven den stoel der koningen, die bij hem te Babel waren. 29 En hij veranderde de klederen zijner gevangenis, en hij at geduriglijk brood voor zijn aangezicht, al de dagen zijns levens. 30 En aangaande zijn tering, een gedurige tering werd hem van den koning gegeven, elk dagelijks bestemde deel op zijn dag, al de dagen zijns levens. (Statenvertaling)

     

    Het zevenendertigste jaar van de ballingschap van Jojachin viel in oktober 562/september 561 v.Chr. Het was bovendien een jubeljaar, (JOSEPHUS Complete Works, Translated by William Whiston, A.M. Appendix Dissertation V) het achttiende sinds de eerste viering negenenveertig jaar na de inname van Kanaän onder leiding van Jozua in 1443 v. Chr., veertig jaar na de exodus in 1483 v. Chr.

     

    Het zevenendertigste ballingsjaar van Jojachin viel gelijk met een regeringswissel in Babylon: na de dood van Nebukadnezar nam Evil Merodach volgens de Ptolemeüs-canon de scepter op 11 januari 561 v. Chr. van zijn vader over. In februari/maart, de twaalfde maand (Adar), van het jaar 561 v. Chr. werd Jojachin uit zijn gevangenis verlost. Over de chronologische bruikbaarheid van de Ptolemeüs-canon schreef ik in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 482-494, een appendix.

     

     

    De vrijlating van Jojachin door de Babylonische koning Evil Merodach in een Jubeljaar was een teken Gods voor het volk van Israël in Babylonische ballingschap. De zeventigjarige ballingschap was een periode dat het ontvolkte land Juda zijn sabbatrust vergoed kreeg. De Israëlieten hadden zelden het Jubeljaargebod gehouden en van de honderdtwintig sabbatjaren die er waren tussen de inname van het Beloofde Land Kanaän en het begin van de ballingschap hadden zij zeventig maal het sabbatjaargebod genegeerd.

     

    Het is geen toeval dat het achttiende jubeljaar van oktober 562/september 561 v. Chr. gelijk viel met het zevenendertigste jaar van de ballingschap van koning Jojachin van Juda en zijn vrijlating. Het is bovendien een bevestiging dat de rangschikking van de jubeljaren volgens de achttiende-eeuwse wetenschapper William Whiston correct is. En als kers op de taart hebben we de archeologie die vanuit Babylonische bron met de Bijbel overeenstemt.

     

    Wordt vervolgd….

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

     

    Kronieken van de koningen van Israël, 2017, zie link: https://www.bol.com/nl/p/kronieken-van-de-koningen-van-israel/9200000086650052/?suggestionType=searchhistory

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

     

    18-12-2017 om 08:44 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het dertiende historische jubeljaar van oktober 807/september 806 v. Chr.

    Deze week vervolgen we onze reeks over de historische jubeljaren. Het laatste artikel op dit blog betreffende de historische jubeljaren dateert van 27.10.2017 met aandacht voor het twaalfde historische jubeljaar van oktober 856/september 855 v. Chr. ten tijde van de regeerperiode van koning Joas van Juda. Een jubeljaar dat ten tijde van de regeerperiode van Joas waarschijnlijk niet nageleefd werd. Zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?ID=3032193

     

    Hierna een opsomming van de jubeljaren uit het werk van William Whiston (JOSEPHUS Complete Works, translated by William Whiston, A.M., Appendix Dissertation V., die we al behandeld hebben. Er waren dertig jubeljaren vanaf 1395/1394 v. Chr. tot september 27 AD/oktober 28 AD, het jaar dat Jezus zich te Nazareth als Messias bekendmaakte en ‘het jaar van het welbehagen des HEEREN’ uitriep. De Heiland deed dit aan de hand van het voorlezen van het profetisch Bijbelgedeelte van de profeet Jesaja in diens eenenzestigste hoofdstuk:

    Jesaja 61 1 De Geest des Heeren HEEREN is op Mij, omdat de HEERE Mij gezalfd heeft, om een blijde boodschap te brengen den zachtmoedigen; Hij heeft Mij gezonden om te verbinden de gebrokenen van harte, om den gevangenen vrijheid uit te roepen, en den gebondenen opening der gevangenis; 2 Om uit te roepen het jaar van het welbehagen des HEEREN, …

     

    Met Jom Kippoer op 29 september van het jaar 27 AD werd op de jubeljaarkalender het dertigste jubeljaar, sinds de instelling ervan in de vijftiende eeuw voor Christus na de exodus gevolgd door de inname van het Beloofde Land Kanaän, afgekondigd. Het is een kalender die op wetenschappelijke basis via elf historische verwijzingen het jaar 27/28 AD als het dertigste Jubelwaar aanduidt. In het recente verleden hadden zogenaamde alternatieve kalenders de aandacht en dit meestal op basis van een foutieve verwachting vanuit de eschatologie dat de wederkomst van Christus rond de periode van de bloed-manen van de jaren 2014/2015 zou plaatsvinden. Ik heb tijdens deze periode van (uiteindelijk) algemene verwarring de lendenen van mijn verstand (1 Petrus 1:13) omgord gehouden en altijd aan de ‘historische’ sabbat- en jubeljaren vastgehouden.

    Begin sabbatjaartelling: 1443 v. Chr. bij de intocht van Kanaän o.l.v. Jozua. Aantal en jaartallen v. Chr.:

    Historische periode:                                Historische jubeljaarverwijzing:

    v. Chr.:

    1.       1395/1394 Richter Othniël            geen

    2.      1346/1345          Richter Ehud               Ruth 6:6

    3.      1297/1296 Ehud & Samgar           geen

    4.      1248/1247 Debora en Gideon        geen

    5.      1199/1198  Richter Thola               geen

    6.      1150/1149  Richter Eli                   geen

    7.      1101/1100  Richter Samuël            geen

    8.      1052/1051 Samuël & Saul             geen

    9.      1003/1002 Salomo                        geen

    10.    954/953   Rehabeam                             geen

    11.     905/904   Josafat                          geen

    12.     856/855   Joas                              geen

    13.    807/806 Amazia                       geen

     

     

    Het historische dertiende jubeljaar van oktober 807/september 806 v. Chr. viel ten tijde van de regeerperiode van koning Amazia van Juda, maar vooraleer we via onze vertrouwde tijdsschema ’s op de tijdsbalk daar arriveren volgt op de bijgevoegde tijdsschema ’s nog de lange veertigjarige regeerperiode van Joas, de vader van Amazia. De tijdsschema ‘s zijn op millimeterpapier samengesteld met telkens veertien jaar per schema. De jaartallen bovenaan de tijdsbalk zijn op de westerse jaartelling gebaseerd onderverdeeld in vier vakken van elk drie maanden van januari tot december. De Bijbelse sabbatjaren staan daaronder in een blauwe balk vermeld van april tot maart. Het Jubeljaar zag zijn start in oktober van de negenenveertigste sabbatjaarcyclus en liep verder tot september van het volgende jaar waar inmiddels in april een nieuwe sabbatjaarcyclus van start was gegaan. Op het hierboven getoonde schema zien we de eerste en tweede sabbatjaarcyclus afgebeeld.

     

     

    Het volgende schema toont bovenaan met een blauwe balk de derde en vierde sabbatjaarcyclus met in 830 v. Chr. het einde van de regeerperiode van Joas, die opgevolgd wordt door zijn zoon Amazia.

    Het voorjaar van 830 v. Chr. zag vermoedelijk kosmische fenomenen aan de hemel in lijn met de catastrofetheorie via een cyclus van meganatuurcatastrofes met intervallen van 54 jaar en zes maanden. Zie recent het artikel op dit blog van 17.11.2017: de Moeder van alle verwoestingen, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?ID=3036463

    Het is opmerkelijk dat het jaartal 830 v. Chr. gekenmerkt is door het einde van de regeerperiode van Joas in Juda en van koning Joahaz in het tienstammenrijk. Opmerkelijk is ook dat Jerobeam II van Israël een jaar later in 829 v. Chr. als co-regent in het tienstammenrijk geïnstalleerd werd.

    In mijn nieuw boek: ‘Kronieken van de koningen van Israël’ geef ik bijzonder aandacht aan deze periode in de geschiedenis van het tienstammenrijk. Zie link voor eventuele aanschaf van het boek: https://www.bol.com/nl/p/kronieken-van-de-koningen-van-israel/9200000086650052/?suggestionType=searchhistory

     

     

    Het hierboven afgebeelde schema toont de vijfde en zesde sabbatjaarcyclus ten tijde van koning Amazia van Juda. De chronologie van de regeerperiode van Amazia heb ik in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 265-269, behandelt. Over Amazia staat er geschreven dat hij recht deed in de ogen des HEEREN:

    2 Koningen 14:1 In het tweede jaar van Joas, den zoon van Joahaz, den koning van Israël, werd Amazia koning, de zoon van Joas, den koning van Juda. 2 Vijf en twintig jaren was hij oud, toen hij koning werd, en regeerde negen en twintig jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Joaddan van Jeruzalem. 3 En hij deed dat recht was in de ogen des HEEREN, nochtans niet als zijn vader David; hij deed naar alles, wat zijn vader Joas gedaan had. 4 Alleenlijk werden de hoogten niet weggenomen; het volk offerde en rookte nog op de hoogten. (Statenvertaling)

    De Bijbel zwijgt over een eventueel naleven van het jubeljaar-gebod ten tijde van de regeerperiode van Amazia. Het dertiende jubeljaar viel op ons schema in het vijfentwintigste regeringsjaar van Amazia.

     

     

    Het dertiende jubeljaar van oktober 807/september 806 v. Chr. was een historisch jubeljaar op basis van de schakel dat het is in de lange ketting van de dertig jubeljaren die er waren vanaf het eerste jubeljaar na de intocht in het Beloofde Land Kanaän en het openbaar worden van Jezus van Nazareth als de Messias in de synagoge van zijn thuisstad zoals door de evangelist Lucas (4:19) gebracht.

    Het nog te behandelen vijftiende jubeljaar van oktober 709/september 708 v. Chr. op dit blog was een historisch voor honderd percent verifieerbaar jubeljaar ten tijde van koning Hizkia en is een van de vele navigatiepunten op de tijdsbalk dat onze ordening van de sabbat- en jubeljaren bevestigd. Ik kan niet genoeg benadrukken dat de sabbat- en jubeljaren in deze artikelenreeks gebracht historisch verifieerbare jubeljaren zijn op basis van chronologische gegevens uit de Bijbel en uit de werken van Flavius Josephus. Het is een jubeljaarkalender die op de tijdsbalk door elf historische verwijzingen bevestigd wordt.

    Uiteindelijk zal onze reeks over de historische jubeljaren ons leiden naar een alsnog toekomstig jubeljaar met het herstel van alle dingen zoals beloofd in het Profetische Woord van de Bijbel.

     

    Wordt vervolgd….

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    Kronieken van de koningen van Israël, 2017, zie link: https://www.bol.com/nl/p/kronieken-van-de-koningen-van-israel/9200000086650052/?suggestionType=searchhistory

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).



    14-12-2017 om 08:32 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Azaria de koning van Juda, heerser over Klein-Azië en Egypte in de achtste eeuw v. Chr.

    2 Koningen 15:1 In het zevenentwintigste jaar van Jerobeam, de koning van Israël, werd Azarja koning, de zoon van Amasja, de koning van Juda. 2 Hij was zestien jaar oud, toen hij koning werd; hij regeerde tweeënvijftig jaar te Jeruzalem. Zijn moeder heette Jekolja; zij was uit Jeruzalem. 3 Hij deed wat recht is in de ogen des HEREN, geheel zoals zijn vader Amasja gedaan had. 4 Alleen verdwenen de hoogten niet; nog steeds slachtte en offerde het volk op de hoogten. 5 De HERE sloeg de koning, zodat hij melaats was tot de dag van zijn dood, en hij woonde in een afgezonderd huis, terwijl Jotam, de zoon des konings, het paleis beheerde en het volk des lands bestuurde. 6 Het overige van de geschiedenis van Azarja, en al wat hij gedaan heeft, is dat niet beschreven in het boek van de kronieken der koningen van Juda? 7 Azarja ging bij zijn vaderen te ruste en men begroef hem bij zijn vaderen in de stad Davids; zijn zoon Jotam werd koning in zijn plaats.

     

    De chronologie van de regeerperiode van Azarja of Uzzia heb ik in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 279-484, uiteengezet. Op de tijdsbalk heeft Azaria de regeerperiode van het najaar 803 v. Chr. tot het najaar van 750 v. Chr. Zijn ziekte en quarantaine plaatsen we vanaf oktober 776 v. Chr. Hij had dan zesentwintig jaar gezond en voorspoedig als alleenheerser geregeerd. Daarna werd zijn zoon Jotham co-regent tot aan zijn dood in quarantaine. Het Bijbelboek 2 Kronieken verwijst naar Azarja of Azaria met de naam Uzzia.

    2 Kronieken 26:1 Toen nam het ganse volk van Juda Uzzia (die nu zestien jaren oud was), en maakte hem koning in de plaats van zijn vader Amazia. 2 Dezelve bouwde Eloth, en bracht ze weder aan Juda, nadat de koning met zijn vaderen ontslapen was. 3 Zestien jaren was Uzzia oud, toen hij koning werd, en hij regeerde twee en vijftig jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Jecholia, van Jeruzalem. 4 En hij deed dat recht was in de ogen des HEEREN, naar alles, wat zijn vader Amazia gedaan had. 5 Want hij begaf zich om God te zoeken, in de dagen van Zacharia, die verstandig was in de gezichten Gods; in de dagen nu, dat hij den HEERE zocht, maakte hem God voorspoedig. 6 Want hij toog uit, en krijgde tegen de Filistijnen, en brak den muur van Gath, en den muur van Jabne, en den muur van Asdod; daartoe bouwde hij steden in Asdod, en onder de Filistijnen. 7 En God hielp hem tegen de Filistijnen, en tegen de Arabieren, die te Gur-baal woonden, en tegen de Meunieten. 8 En de Ammonieten gaven Uzzia geschenken; en zijn naam ging tot den ingang van Egypte, want hij sterkte zich ten hoogste. 9 Daartoe bouwde Uzzia torens te Jeruzalem, aan de Hoekpoort en aan de Dalpoort, en aan de hoeken; en hij sterkte ze. 10 Hij bouwde ook torens in de woestijn, en hieuw vele putten uit, overmits hij veel vee had, beide in de laagten en in de effene velden; akkerlieden en wijngaardeniers op de bergen en op de vruchtbare velden; want hij was een liefhebber van den land bouw.

     

     

    Tijdens zijn voorspoedige en gezonde levensperiode rees Uzzia/Azaria tot grote hoogten. Het Schriftwoord zegt dat hij oorlog voerde tegen de Filistijnen, hun burchten afbrak en aldaar nieuwe steden oprichtte. Ook de Arabieren (vers zeven) krijgen naast de Meünieten een vermelding. Ook wordt vermeld dat de Ammonieten schatplichtig aan Uzzia werden. De Meünieten zouden dezelfde zijn als de Maonieten in Richteren 10:12. Zij woonden in het gebied van Maon zuidoostelijk van het bekende Petra in het gebergte van Seïr, het gebied van Edom. Door zowel de kuststreek van Filistea als het gebergte van Seïr in de woestijn te bezetten beheerste Azarja alias Uzzia volledig de toegang tot Egypte. Zijn naam ging dan ook volgens het Bijbelcitaat tot aan de ingang van Egypte, zoals er in vers acht staat geschreven.

    2 Kronieken 26:11 Verder had Uzzia een heirkracht van geoefenden ten oorlog, uittrekkende ten heire bij benden, naar het getal hunner monstering, daar de hand van Jeiel, den schrijver, en Mahaseja, den ambtman; onder de hand van Hananja, een van de vorsten des konings. 12 Het gehele getal van de hoofden der vaderen, der strijdbare helden, was twee duizend en zeshonderd. 13 En onder hun hand was een krijgsheir van driehonderd zeven duizend en vijfhonderd, die met strijdbare kracht zich ten oorlog oefenden, om den koning tegen den vijand te helpen. 14 En Uzzia bereidde voor hen, voor het ganse heir, schilden, en spiesen, en helmen, en pantsieren, en bogen, zelfs tot de slingerstenen toe. 15 Hij maakte ook te Jeruzalem kunstige werken, bedenking van kunstige werkmeesters, dat zij op de torens en op de hoeken zijn zouden, om met pijlen en met grote stenen, te schieten; zo ging zijn naam tot verre toe uit, want hij werd wonderlijk geholpen, totdat hij sterk was. (Statenvertaling)

     

    Het Schriftwoord vervolgd met de beschrijving van de omvang van het leger van Uzzia met aandacht voor hun bijzondere uitrusting. Kunstig nieuw ontworpen militaire afweerwapens worden beschreven om pijlen en grote stenen af te schieten. Ware wonderwapens voor die tijd die maakten dat Azaria met ontzag door vriend en vijand bejegend werd. Ik stel me de vraag of de Assyriërs enkele decennia later deze wapens kopieerden?

     

    In Israël zat tot 776 v. Chr. Jerobeam II op de troon die volgens het Schriftwoord (2 Koningen 14:28) Damascus en Hamath controleerde. De beide vorsten beheersten samen het gebied waar David en Salomo hun scepter over zwaaiden.

    Toen Assyrië onder de leiding van Tiglath Pileser III opnieuw buiten zijn grenzen trad verwijst de Assyrische koning in zijn bewaard gebleven (gefragmenteerde) annalen naar koning Azaria van Juda. De Assyriër Tiglath Pileser beschrijft Azaria hier als de leider van een Klein-Aziatische coalitie van koningen tegen Assyrië.

    “In the course of my campaign, I received the tribute of the kings of the seacoast… Azariah of Judah, like… Azariah, the land of Judah… without number, reaching high to heaven and exceedingly great on earth… … which had gone over to Azariah and had strengthened him… like stumps… exceedingly difficult… was barred and was high… were situated… his egress… I had them bring… I surrounded his garrisoned towns and against… I caused them to carry and… his great… like pots I smashed… rider… Azariah… my royal palace… in…tribute like that of the Assyrians I laid upon them… and the city of Kullani… at his invitation… …. 19 districts of Hamath, together with the cities of their environs, which lie on the shore of the sea of the setting sun, which had gone over to Azariah, in revolt and contempt of Assyria, I brought within the border of Assyria. My officials I set over them as governors. 30.300 people I carried off from their cities and placed them in the province of the city of Ku-. 1.223 people I settled in the province of the land of Ulluba.”

     

    De gevestigde Assyriologie heeft op basis van haar Eponiemlijsten voor Tiglath Pileser III een regeertijd van het jaar 745 tot het jaar 727 v. Chr. uitgedokterd wat echter niet past met de Bijbels-chronologische gegevens over koning Azaria van Juda met de jaren 803/750 v. Chr. Voor mij is het duidelijk dat de chronologische constructie van de Assyriologie voor deze tijdsperiode onverzoenbaar met de Bijbels-chronologische gegevens is. De conclusie is dat er hiaten in de Eponiemlijsten voorkomen en dat de lijst aldus geen opeenvolging van koningen en gebeurtenissen voorstelt. Zie o.a. het recente artikel van 01.12.2017 over de knieval van de geleerde Edwin R. Thiele, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?ID=3039886

    We moeten bovendien aannemen dat de verwijzing naar Azarja van Juda als de leider van een Klein-Aziatische coalitie door Tiglath Pileser III, in de periode van 803 tot 776 v. Chr. op de tijdsbalk te plaatsen is, tijdens zijn gezonde periode. Dit vereist een drastische herziening van de schikking van de regeerperioden van de koningen Pul, Tiglath Pileser III, Salmaneser V, Sargon II en Sanherib op de tijdsbalk. Een herziening die op dit blog regelmatig aandacht krijgt. Zie het recente artikel over de profeet Jona te Nineveh van 14.07.2017, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1499637600&stopdatum=1500242400

     

    Het is dezelfde periode ongeveer dat Uzzia/Azarja ook Egypte onder zijn controle had (De Zonaanbidder, 2016, blz. 36-39). Mijn geciteerde boek laat ik in de inleiding aanvangen in het jaar 800 v. Chr. met de meganatuurcatastrofe waar de Hebreeuwse profeet Amos het begin van zijn bediening mee aanduidt. Het is de periode van de belegering van Troje van 800 tot 790 v. Chr., volgens mijn revisie van de geschiedenis van de oudheid. Egypte werd toen sinds de dagen van koning Asa van Juda door de Ethiopiërs of Nubiërs overheerst. De legendarische Memnon zat in 800 v. Chr. op de troon in Egypte. Toen deze besloot Priamos van Troje tegen de Grieken te hulp te snellen marcheerde Memnon met zijn leger langs de kustroute door Klein-Azië naar Troje. Het gebied van Azaria/Uzzia liet hij met rust aangezien de Bijbel hierover zwijgt. Van het slagveld rondom Troje is Memnon niet teruggekeerd aangezien hij in die strijd door Achilles gedood werd. In Egypte nam farao Thothmosis IV de gelegenheid te baat om het Nubische juk af te werpen. Volgens mijn revisie van de geschiedenis van de oudheid kreeg hij hierbij hulp van koning Azaria van Juda. Ik postuleer dat Azaria van ongeveer 790 v. Chr. tot 748 v. Chr. in Egypte een Judese legermacht gestationeerd had en een geallieerde van Thothmosis IV was. De luitenant-generaal van het Egyptische leger was een Israëliet met de naam Joeja die ook nog onder de opvolger van Thothmosis IV: Amonhotep III, zijn functie verder uitoefende. De Nijldelta was in deze periode van lappendeken van de verschillende Egyptische dynastieën of huizen die ieder over hun deel van Egypte heersten. Zo heb ik in mijn reconstructie van de geschiedenis van de oudheid het zesde regeringsjaar van farao Petubast van de drieëntwintigste dynastie met het twintigste regeringsjaar van koning Azaria van Juda verbonden. Het resultaat is dat Petubast ten tijde van de eerste Olympische Spelen in 776 v. Chr. farao is. Het is Africanus, één van de kopieerders van Manetho, die meedeelt dat Petubast ten tijde van de Olympische Spelen farao was. Een puzzelstuk dat hier in het plaatje past. De opvolgers van Petubast die veertig jaar regeerde, zijn Osorcho met acht jaar, Psammus met tien jaar en farao Zet (die alleen door Africanus vermeldt wordt) met eenendertig jaar. Volgens het studiewerk van de geleerde (B. Th., B.A., M.A., Ph. D.) Donovan A. Courville (The Exodus Problem and its Ramifications, 1971, Volume 1, page 303-308) regeerde Zet contemporain met al zijn voorgangers en was hij identiek met farao Sethnakht van de twintigste dynastie. In mijn artikel op dit blog van 13.10.2017 over de Bijbelse farao So ten tijde van de belegering van Samaria in 720/717 v. Chr., vermelde ik een mogelijk verband tussen So, Sethnakht en de Sethoos van Herodotos, zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1507500000&stopdatum=1508104800

    Het geciteerde artikel laat de Libiërs rond deze tijd ook hun plaats in het lappendeken Nijldelta innemen.

    In mijn studie TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 307-311, volgde ik het studiewerk van Donovan A. Courville (The Exodus Problem and its Ramifications, Chapter XVIII) en identificeerde Sethnakht met farao Zet van de drieëntwintigste dynastie. Sethnakht was volgens Courville een overgangsfiguur tussen de twee dynastieën. De orthodoxe Egyptologie heeft niet veel informatie over deze koning en veel over zijn afkomst en leven wordt gespeculeerd.

    De ‘Sethoos’ van Herodotos wordt opgevolgd door twaalf koningen die ieder voor een tijd over een gebied van Egypte heersten. Later zou één van hen: farao Psammetichos, de alleenheerschappij overnemen (Herodotos Boek 2:147).

    Naar farao Sethnakht als de grondvester van de twintigste dynastie wordt in ‘The Great Harris Papyrus’, verwezen. Het bekende papyrus bevindt zich in het British Museum. Zie link:

    https://www.britishmuseum.org/research/collection_online/collection_object_details.aspx?objectId=114374&partId=1

     

    Het Papyrus beschrijft de chaotische toestand waar Egypte in verzeild was geraakt en waar farao Sethnakht een einde aan wist te maken. Hierna het relevante gedeelte voor ons artikel op het Papyrus:

    "The land of Egypt was overthrown from without, and every man was thrown out of his right; they had no "chief mouth" for many years formerly until other times. The land of Egypt was in the hands of chiefs and of rulers of towns; one slew his neighbour, great and small. Other times having come after it, with empty years, Arsu ('a self-made man'), a certain (KHARU) Syrian was with them as chief (WR). He set plundering their (i.e., the people's) possessions. They made gods like men, and no offerings were presented in the temples. "But when the gods inclined themselves to peace, to set the land in its rights according to its accustomed manner, they established their son, who came forth from their limbs, to be ruler, LPH, of every land, upon their great throne, Userkhaure-setepenre-meryamun, LPH, the son of Re, Setnakht-merire-meryamun, LPH. He was Khepri-Set, when he is enraged; he set in order the entire land which had been rebellious; he slew the rebels who were in the land of Egypt; he cleansed the great throne of Egypt; he was ruler of the Two Lands, on the throne of Atum. He gave ready faces to those who had been turned away. Every man knew his brother who had been walled in. He established the temples in possession of divine offerings, to offer to the gods according to their customary stipulations."

     

    Dat de Bijbelse koning Azaria/Uzzia met de Aziaat Arsu van het Harris-Papyrus geïdentificeerd kon worden kwam voor mij het eerst aan het licht toen ik het boek ‘Die Sumerer gab es nicht’, 1988, van Gunnar Heinsohn, las. In de jaren tachtig was ik voor mijn broodwinning regelmatig in Rotterdam waar ik o.a. probeerde mijn zeecontainers van de hand te doen. ’s Middags reed ik dan dikwijls naar Barendrecht waar de heer F. Kerkhof woonde, alwaar ik mijn schoofzak met meegebrachte boterhammen at. Voor koffie zorgde de heer Kerkhof. Tegelijkertijd had ik dan boeiende gesprekken met een autodidact die Meneer F. Kerkhof was op gebied van de herziening van de geschiedenis van de oudheid en voor wie ik grote bewondering had. Hij was o.a. een van de oprichters van de Evangelische Hogeschool in Amersfoort. Op een middag had hij het boek van Gunnar Heinsohn voor me klaarliggen. Toen ik het boek had doorgenomen schrok ik wel van de drastische revisie die Heinsohn doorvoerde. De titel van het boek sprak al voor zichzelf. Voor de heer Kerkhof was dit geen hinderpaal en wilde de man voor een lezing naar Nederland uitnodigen. ‘Je mag van deze wetenschappers geen schrik hebben’ zei hij. Zij brengen ook dikwijls nuttige bruikbare informatie aan het licht.

    Volgens Heinsohn (blz. 175-182) lag het machtscentrum van de Aziaat Arsu/Azaria nabij Tanis. Voor Heinsohn was er slechts één kandidaat ter identificatie van de verder onbekende Arsu in Egypte en dat was Azaria van Juda. Te Tell el Daba in Egypte werd door Oostenrijkse archeologen een stad bloot gelegd met een heel duidelijk Aziatische achtergrond. Gunnar Heinsohn stelt dat de blootgelegde straat grafische laag ‘F’ in tegenstelling met de orthodoxe dateringsmethode, rond 750/720 v. Chr. gedateerd dient te worden en met de era van Arsu/Azaria te identificeren is.

     

     

    In de genoemde straat grafische laag met de restanten van een Aziatische nederzetting zijn ook de restanten van een beeld en een tempel van een hoogwaardigheidsbekleder tevoorschijn gekomen, een beeld dat duidelijk Syrisch-Aziatische trekken heeft. Het bijzondere kapsel komt normaal in Egypte niet voor. Indien Heinsohn gelijk heeft zijn we hier in bezit van een (beschadigde) afbeelding van koning Azaria/Uzzia die voor een hele tijd de Nijldelta zonder ontzag voor de Egyptische goden, overheerst heeft. Een mummie van de hoogwaardigheidsbekleder is niet gevonden, wat past in het Bijbelverhaal waar we leren dat Azaria/Uzzia te Jeruzalem tot aan zijn dood in Quarantaine geplaats werd nadat hij met melaatsheid getroffen werd.

     

     

    © Israël-museum. Grafzerk met inscriptie van Koning Uzzia. De inscriptie luidt: “naar hier werden de beenderen gebracht van Uzarja koning van Juda. Open dit niet”.

     

    De uiteindelijke aftocht van het leger van Arsu/Azaria uit Egypte is eenvoudiger op de tijdsbalk onder te brengen. In het werk van Flavius Josephus, de Joodse historicus uit de eerste eeuw van de westerse tijdrekening, gaat deze fel te keer tegen de Griek Apion die verkondigde dat de exodus van Israëlieten onder Mozes ten tijde van de zevende olympiade geschiedde. Een andere oudheid historicus Lysimaechis verkondigde dan weer tot ergernis van Josephus dat de exodus tijdens het bewind en farao Bocchoris plaatsvond. Voor mij is het duidelijk dat deze oudheidhistorici het over het terugtrekken van het Judeese leger van Arzu/Azaria hadden en niet over de exodus onder Mozes. Het zijn allemaal puzzelstukken die alleen in het historische plaatje van de achtste eeuw v. Chr. passen:

    Lysimaehus says it was under king Bocchoris, that is, one thousand seven hundred years ago; Molo and some others determined it as every one pleased: but this Apion of ours, as deserving to be believed before them, hath determined it exactly to have been in the seventh olympiad, and the first year of that olympiad; the very same year in which he says that Carthage was built by the Phoenicians.

    (Flavius Josephus, against Apion Book II, 2.)

     

    De conclusie is dat de vermelding van de zevende Olympiade in 748 v. Chr. het tijdstip was van de aftocht van het leger van Arsu/Aziria/Uzzia uit Egypte.

    Het was dezelfde periode dat ook farao Bocchoris van de vierentwintigste dynastie over zijn lapje grond in de Nijldelta bewind uitoefende. Zie TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 301-306. Een lappendeken van elkaar rivaliserende huizen of dynastieën tot het jaar 748 v. Chr. onderdanig aan de Aziaat Arsu alias Azaria, zoals hij in het Harris-Papyrus beschreven staat. Daarna begon voor Egypte de era van farao Zet alias Sethnakht alias Sethoos gevolgd door de Ramessieden. Zij traden in het gereviseerde model van de geschiedenis van het oude Egypte samen met de Libiërs als de aanvalshonden van de achttiende dynastie onder Amonhotep III en IV op.

     

    Wordt vervolgd…

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

     

    Kronieken van de koningen van Israël, zie link: https://www.bol.com/nl/p/kronieken-van-de-koningen-van-israel/9200000086650052/?suggestionType=searchhistory

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009, (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    08-12-2017 om 00:00 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kronieken van de koningen van Israël
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Mijn nieuw boek: ‘Kronieken van de koningen van Israël’, is vanaf heden op het internet beschikbaar.

    Hierna enkele gegevens:

    Formaat A5 (148mm x 210mm), papier crème papier (romandruk), binding paperback, aantal pagina's 175, boekdikte 15mm, verkoopprijs: EUR 16,50, ISBN 9789402169430

    Trefwoorden: oudheidgeschiedenis, Assyriologie, Israël, tienstammenrijk, Bijbel.

     

    %%%FOTO1%%%

     

    Beschrijving:

    'Kronieken van de koningen van Israël’ brengt de geschiedenis van het oude Israël, het zogenaamde tienstammenrijk door middel van een nieuwe chronologie gebaseerd op de sabbat- en jubeljaren. Naar het boek der ‘Kronieken der koningen van Israël’ wordt in de Bijbelboeken 1 en 2 Koningen telkens aan het einde van een behandelde kroniek van een koning van Israël verwezen. Het is een boek dat over de eeuwen heen verloren ging wat door elke liefhebber van Bijbelse- en wereldgeschiedenis als spijtig bevonden wordt. De geschiedenis van de koningen van Israël halen we vandaag uit de historische boeken van de Bijbel, de Psalmen, uit de werken van de oudheidhistoricus Flavius Josephus en uit de Joodse overleveringen en legendes. De auteur geeft in het bijzonder aandacht aan de Assyriologie en de link tussen beide koningslijsten: de Bijbelse koningslijst van het tienstammenrijk en de Assyrische koningslijst. De koningen van Assyrië die in de Bijbel vermeldt worden werden op de tijdsbalk verankerd met de chronologische gegevens die de Bijbel doorgeeft. Het boek sluit af met een hoofdstuk naar het toekomstig herstel van Israël in het oude land der vaderen waarbij in het bijzonder de stam Zebulon in verleden, heden en toekomst besproken wordt.

    De auteur Robert De Telder is een autodidact die naar de geest van de hervormer Maarten Luther: sola fide - sola gratia - sola scriptura, de Schriften onderzoekt. Hij is een revisionist van de geschiedenis van de oudheid waarbij vooral de gevestigde Egyptologie en Assyriologie aangepakt worden.

    Bestellen kan uitsluitend via de volgende link: https://www.bol.com/nl/p/kronieken-van-de-koningen-van-israel/9200000086650052/?suggestionType=typedsearch

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

    06-12-2017 om 10:58 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De knieval van de godgeleerde Edwin R. Thiele

    2 Koningen 18:9 Het geschiedde nu in het vierde jaar van den koning Hizkia (hetwelk was het zevende jaar van Hosea, den zoon van Ela, den koning van Israël) dat Salmaneser, de koning van Assyrië, opkwam tegen Samaria, en haar belegerde. 10 En zij namen haar in ten einde van drie jaren, in het zesde jaar van Hizkia; het was het negende jaar van Hosea, den koning van Israël, als Samaria ingenomen werd. 11 En de koning van Assyrië voerde Israël weg naar Assyrië, en deed hen leiden in Halah, en in Habor, bij de rivier Gozan, en in de steden der Meden. 12 Daarom dat zij de stem des HEEREN, huns Gods, niet waren gehoorzaam geweest, maar Zijn verbond overtreden hadden; en al wat Mozes, de knecht des HEEREN, geboden had, dat hadden zij niet gehoord, noch gedaan.

    13 Maar in het veertiende jaar van den koning Hizkia kwam Sanherib, de koning van Assyrië, op tegen alle vaste steden van Juda, en nam ze in. (Statenvertaling)

     

    Het hierboven geciteerde Bijbelcitaat leert dat de val van Samaria en de wegvoering van de tien stammen van Israël in Assyrische ballingschap in het zesde regeringsjaar van koning Hizkia van Juda geschiedde wat gelijk was aan het negende regeringsjaar van koning Hosea van Israël. De Assyrische overweldiger van Samaria wordt bij naam genoemd: Salmaneser (V). Acht jaar later in het veertiende regeringsjaar van Hizkia vermeldt de Bijbel de Assyriër Sanherib die tegen de steden van Juda optrok.

     

    Wanneer men dit Schriftwoord herleest blijft er naar mijn mening geen stof tot eventuele chronologische discussie over. Het Bijbelgedeelte 2 Koningen 18:9-13 geeft duidelijk de onderlinge chronologie aan van de koningen van Juda en Israël en geeft de naam op van de Assyrische heerser die Samaria innam en de naam van de Assyrische heerser die later tegen de steden van Juda optrok. Nochtans werd dit duidelijk Schriftgedeelte door de geleerde Edwin R. Thiele in zijn boek: ‘The Mysterious Numbers of the Hebrew Kings’, 1951, afgewezen omdat het chronologisch niet paste in de Assyrische koningslijstconstructie. Thiele schreef zelfs dat het Bijbelcitaat van 2 Koningen 18 fout was en kunstmatig aan de Bijbel toegevoegd. Zijn knieval naar de Assyriologie toe. Volgens de Assyriologie zitten er 21 jaar tussen de val van Samaria en de belegering van Jeruzalem door Sanherib. In de Bijbel daarentegen zijn het slechts acht jaar!

    De keuze van de titel voor zijn boek heb ik altijd als ongelukkig beschouwd. Wat is er zo mysterieus aan de regeerperioden van de Bijbelse koningen? Eens men begrijpt dat het afgescheurde tienstammenrijk er een afwijkende kalender op ging nahouden ten opzichte van het koninkrijk Juda valt er al een grote schijnbare moeilijkheid tot het uittekenen van de regeerperioden op een tijdsbalk weg. Het koninkrijk Juda rekende namelijk het nieuwe jaar vanaf de maand Tisjri of september/oktober waar tegenover het tienstammenrijk het nieuwe jaar in de maand nisan of maart/april liet aanvangen. Daarnaast kenden beide koninkrijken regelmatig de zogenaamde troonsbestijgingsjaren waarbij het eerste regeringsjaar van een bepaalde koning niet altijd als zijn eerste jaar gezien werd maar als zijn kroningsjaar. Dit is overigens een observatie die Thiele maakte en zijn verdienste is. Waarom dan de regeerperioden van de koningen van Juda en Israël mysterieus noemen?

    De reden was de Assyriologie die als wetenschap in de twintigste eeuw een Assyrische koningslijst met datering aanbood die voor Thiele en vele anderen meer gezag had dan de Bijbels-chronologische gegevens. Het was voor Thiele onmogelijk om de gegevens van 2 Koningen 18:9-13 te verzoenen met de Assyrische gegevens betreffende de koningen Sargon II en Sanherib. Volgens de Assyriologie was het Sargon II die volgens hun uitgedokterde jaartal in 722 v. Chr. Samaria innam en de tien stammen van Israël in ballingschap wegvoerde. Dat Sargon II na de dood van Salmaneser V de Assyrische geschiedenisannalen gemanipuleerd en vervalst heeft kwam niet in hun gedachten noch werd in vraag gesteld.

    Volgens de Bijbelse chronologie gebaseerd op de sabbat- en jubeljaren werd Samaria in het voorjaar van 717 v. Chr. door de Assyrische koning Salmaneser V ingenomen. Zie TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 312-320. Een verschil van vijf jaar op de tijdsbalk met 722 v. Chr. Het veertiende regeringsjaar van Hizkia zit op de tijdsbalk op basis van de sabbat- en jubeljaartelling met het jaar oktober 710/september 709 v. Chr. verankerd, wat een verschil van acht jaar geeft met Sanherib in het jaar 701 v. Chr. op basis van de Eponiemlijsten.

    Het grote struikelblok is dat volgens de gangbare interpretatie van de eponiemlijsten er eenentwintig jaar zit tussen Sargon II en de val van Samaria en Sanherib met de belegering van Jeruzalem. Volgens het Bijbelgedeelte 2 Koningen 18:9-13 zit er slechts acht jaar tussen beide historische gebeurtenissen.

    Wanneer men uitgaat van de betrouwbaarheid van de Bijbel en op basis daarvan de aangeboden Assyrisch- chronologische gegevens afwijst blijft als enige oplossing het aanpassen van de datering van de Assyriologie door middel van het aanvaarden dat de regeerperioden van Salmaneser V, Sargon II en Sanherib elkaar overlapten. De conclusie is dan ook dat de Eponiemlijsten hiaten bevatten en geen opeenvolging van jaarlijkse gebeurtenissen voorstellen.

     

    ²

     

    De Assyrische koningslijst is chronologisch samengesteld op basis van de zogenaamde Eponiemlijsten. Een eponiem wordt verondersteld een Assyrische ambtenaar geweest te zijn waarnaar een nieuw jaar in Assyrië genoemd werd. De Eponiemlijsten gaan volgens de Assyriologie over de periode van het jaar 892 tot het jaar 648 v. Chr., een belangrijke periode ook in de geschiedenis van de Bijbelse koningen van Israël en Juda. Via het eponiem van Bur Sagale werd de lijst verankerd met het jaar 763 v. Chr. en een genoteerde zonsverduistering over Nineveh. Het is de genoteerde zonsverduistering die chronologisch op de tijdsbalk verankerd kon worden dat de aangeboden Assyrische koningslijst zo gezaghebbend maakt. Het zwakke in de Assyrische koningslijst is en blijft echter dat men er gewoonweg vanuit gaat dat de lijst van koningsnamen volledig is en het voor een Assyrioloog ondenkbaar is dat er namen in de koningslijst zouden ontbreken. Daarenboven neemt men aan dat de Assyrische koningen geen overlappingen hadden wat regeerperioden met elkaar betreft.

    Dat er namen van Assyrische koningen in de lijst ontbreken kan zondermeer vanuit de Bijbel en andere bronnen aangetoond worden. Een voorbeeld is de koning van Assyrië die zich op de prediking van de profeet Jona tot de God van Israël voor uitkomst keerde en de Bijbels-Assyrische koning met de Hebreeuwse naam Jareb die in de achtste eeuw v. Chr. op de tijdsbalk thuishoort. Wat de overlappingen van Assyrische regeerperioden betreft zijn er in de Bijbel aanwijzingen ten tijde van Achaz en Hizkia dat er co-regentschappen onder de koningen van Assyrië waren. Ten tijde van de Assyrische belegering van Jeruzalem in het veertiende jaar van Hizkia is er bijvoorbeeld een Bijbelse verwijzing (2 Kronieken 32:1-4 ) naar meer dan één Assyrische koningen die de troon met elkaar deelden. Zie ook: ‘De Assyriologie herzien, 2012, blz. 91’. Met andere woorden: de Assyriër Sanherib die trachtte Jeruzalem in te nemen deelde volgens de Bijbel de troon van Assur als co-regent met een andere koning. Zie het artikel van 06.06.2016 op dit blog, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1465164000&stopdatum=1465768800

     

    Wordt vervolgd…

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

     

    Kronieken van de koningen van Israël, zie link: volgt in week 49 op 6 december!

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    02-12-2017 om 00:00 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het evangelie volgens Johannes en chronologie

    Johannes 2:1 En op de derde dag was er een bruiloft te Kana in Galilea en de moeder van Jezus was daar; 2 en ook Jezus en zijn discipelen waren ter bruiloft genodigd. 3 En toen er gebrek aan wijn kwam, zeide de moeder van Jezus tot Hem: Zij hebben geen wijn. 4 En Jezus zeide tot haar: Vrouw, wat heb Ik met u van node? Mijn ure is nog niet gekomen. 5 Zijn moeder zeide tot hen, die bedienden: Wat Hij u ook zegt, doet dat! 6 Nu waren daar zes stenen watervaten neergezet volgens het reinigingsgebruik der Joden, elk met een inhoud van twee of drie metreten. 7 Jezus zeide tot hen: Vult de vaten met water. En zij vulden ze tot de rand. 8 En Hij zeide tot hen: Schept nu en brengt het aan de leider van het feest. En zij brachten het. 9 Toen nu de leider van het feest het water proefde, dat wijn geworden wasen hij wist niet, waar deze vandaan kwam, maar de bedienden, die het water geschept hadden, wisten het – riep de leider van het feest de bruidegom, en hij zeide tot hem: 10 Iedereen zet eerst de goede wijn op en als er goed gedronken is, de mindere; gij echter hebt de goede wijn tot dit ogenblik bewaard.

    11 Dit heeft Jezus gedaan als begin van zijn tekenen te Kana in Galilea en Hij heeft zijn heerlijkheid geopenbaard, en zijn discipelen geloofden in Hem. 12 Daarna daalde Hij af naar Kafarnaüm, Hij, zijn moeder en zijn broeders en zijn discipelen, en zij bleven daar niet vele dagen.

    13 En het Pascha der Joden was nabij en Jezus ging op naar Jeruzalem. 14 En Hij vond in de tempel de verkopers van runderen en schapen en duiven, en de wisselaars, die daar zaten. 15 En Hij maakte een zweep van touw en dreef allen uit de tempel, de schapen en de runderen; en het geld van de wisselaars wierp Hij op de grond en hun tafels keerde Hij om. 16 En tot de duivenverkopers zeide Hij: Neemt dit alles hier vandaan, maakt het huis mijns Vaders niet tot een verkoophuis. 17 En zijn discipelen herinnerden zich, dat er geschreven is: De ijver voor uw huis zal Mij verteren. 18 De Joden dan antwoordden en zeiden tot Hem: Welk teken toont Gij ons, dat Gij dit moogt doen? 19 Jezus antwoordde en zeide tot hen: Breekt deze tempel af en binnen drie dagen zal Ik hem doen herrijzen. 20 De Joden dan zeiden: Zesenveertig jaren is over deze tempel gebouwd en Gij zult hem binnen drie dagen doen herrijzen? 21 Maar Hij sprak van de tempel zijns lichaams. 22 Toen Hij dan opgewekt was uit de doden, herinnerden zijn discipelen zich, dat Hij dit gezegd had, en zij geloofden de Schrift en het woord, dat Jezus gesproken had. 23 En terwijl Hij te Jeruzalem was, op het Paasfeest, geloofden velen in zijn naam, doordat zij zijn tekenen zagen, die Hij deed; 24 maar Jezus zelf vertrouwde Zichzelf hun niet toe, omdat Hij hen allen kende 25 en omdat het voor Hem niet nodig was, dat iemand van de mens getuigde; want Hij wist zelf, wat in de mens was. (NBG Vertaling 1951)

     

     

    Een door archeologen in Jeruzalem in 1930 van de vorige eeuw opgegraven stenen watervat. Het zijn zulke watervaten die in het Johannes-evangelie beschreven staan en gebruikt werden voor de reinigingsrituelen van de Joden. Eén metreet was gelijk aan vandaag ongeveer 39.5 liter.

     

    De evangelist Johannes brengt in zijn tweede hoofdstuk de bekende geschiedenis van het eerste wonder van Jezus Christus aan het begin van zijn bediening en geeft tegelijkertijd enkele chronologische navigatiepunten waarmee we deze geschiedenis op de tijdsbalk kunnen onderbrengen. Het wonder van het veranderen van water in wijn op de bruiloft te Kana geschiedde kort voor het eerste Pesach-feest (2:13) van de driejarige openbare bediening van Jezus Christus. De evangelist vermeldt bovendien dat dit eerste Pesachfeest te dateren is in het (2:20) zesenveertigste jaar sinds de herbouw van de Tempel te Jeruzalem door Herodes de Grote. Op de tijdsbalk is dit het jaar 20 v. Chr. Dit ankerpunt levert de oudheidhistoricus Flavius Josephus (Ant.Bk.XV,xi.1) die leert dat Herodes aan de herbouw van de Tempel te Jeruzalem in zijn achttiende regeringsjaar begon:

    “1. AND now Herod, in the eighteenth year of his reign, and after the acts already mentioned, undertook a very great work, that is, to build of himself the temple of God, and make it larger in compass, and to raise it to a most magnificent altitude, as esteeming it to be the most glorious of all his actions, as it really was, to bring it to perfection; and that this would be sufficient for an everlasting memorial of him; …. etcetera

     

    De chronologie van de regeerperiode van Herodes de Grote heb ik in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 437-442, behandelt. Zie ook het relevante artikel op dit blog van 14.04.2017: Goede Vrijdag 7 april 30 AD, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1491775200&stopdatum=1492380000

    Het eerste Pesachfeest van Jezus’ bediening dateren we in het voorjaar van 27 AD wat aansluit bij het dertigste Jubeljaar dat in het najaar van 27 AD begon. De verschillende chronologische navigatiepunten die de Bijbel aanreikt samen met de historische gegevens van Flavius Josephus bevestigen de juistheid van William Whiston ’s sabbatjaar en jubeljaartelling met het dertigste jubeljaar in oktober 27/ september 28 AD.

    Het eerste wonder van Jezus Christus kunnen we aan de hand van de hiervoor vermelde chronologische ankerpunten dateren in het voorjaar van 27 AD. Het wonder van het water dat in wijn veranderd werd spreekt tot de verbeelding. De leider van het feest die van het water proefde dat wijn geworden was had geen idee van de oorsprong van deze wijn. De man moet nochtans een connaisseur geweest zijn. Zijn commentaar tegen de bruidegom was dat men normaal eerst aan de gasten de betere wijn serveert en daarna pas de minder goede. Hij dacht dat de bruidegom de betere wijn tot het laatst bewaard had. Ik ben persoonlijk benieuwd naar deze wijn die ik meen in de alsnog toekomstige Opstanding in de stad Gods zijnde ook te mogen proeven (Lucas 22:15-16). Dit laatste zal dan mijn deel zijn op basis van mijn geloof en pure genade van Godswege zonder enige verdienste van mezelf (Efeze 2:8-10). Daarbij bedenk ik dat ook mijn geloof uiteindelijk een gave Gods is.

     

     

    De geschiedenis die de evangelist Johannes brengt met het wonder van het water dat in wijn veranderd werd, als eerste wonder van Jezus Christus, sluit tegelijkertijd alle fabels uit over wonderen die Jezus als kind volbracht zou hebben.

    Twee soera's van de Koran bijvoorbeeld vermelden eveneens wonderen van Jezus, zij het zonder chronologie of commentaar. Het gaat om Soera 3:49 en 5:110, waar verteld wordt dat Isa, zoon van Marjam (Jezus, zoon van Maria) levende vogels van klei maakt, de blinde en melaatse geneest en de doden opwekt. Volgens Wikipedia is dit verhaal vermoedelijk ontleend aan het apocriefe kindheidsevangelie van Thomas.

     

    Wordt vervolgd…

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    24-11-2017 om 10:19 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De moeder van alle verwoestingen

    Jesaja 1: 1 Het gezicht van Jesaja, den zoon van Amoz, hetwelk hij zag over Juda en Jeruzalem, in de dagen van Uzzia, Jotham, Achaz en Hizkia, de koningen van Juda. 2 Hoort, gij hemelen! en neem ter ore, gij aarde! want de HEERE spreekt: Ik heb kinderen groot gemaakt en verhoogd; maar zij hebben tegen Mij overtreden. 3 Een os kent zijn bezitter, en een ezel de krib zijns heren; maar Israël heeft geen kennis, Mijn volk verstaat niet. 4 Wee het zondige volk, het volk van zware ongerechtigheid, het zaad der boosdoeners, de verdervende kinderen! Zij hebben den HEERE verlaten, zij hebben den Heilige Israëls gelasterd, zij hebben zich vervreemd, wijkende achterwaarts. 5 Waartoe zoudt gij meer geslagen worden? Gij zoudt des afvals des te meer maken; het ganse hoofd is krank, en het ganse hart is mat. 6 Van de voetzool af tot het hoofd toe is er niets geheels aan hetzelve; maar wonden, en striemen, en etterbuilen, die niet uitgedrukt noch verbonden zijn, en geen derzelve is met olie verzacht. 7 Uw aardrijk is een verwoesting, uw steden zijn met het vuur verbrand; uw land verteren de vreemden in uw tegenwoordigheid, en een verwoesting is er, als een omkering door de vreemden. 8 En de dochter van Sion is overgebleven als een hutje in den wijngaard, als een nachthutje in den komkommerhof, als een belegerde stad. 9 Zo niet de HEERE der heirscharen ons nog een weinig overblijfsel had gelaten, als Sodom zouden wij geworden zijn; wij zouden Gomorra gelijk zijn geworden. (Statenvertaling)

     

     

    Toen de bekende Oudtestamentische profeet Jesaja zijn bediening begon was het gebied van Israël net door een meganatuurcatastrofe getroffen. De hierboven geciteerde verzen geven een beschrijving van het land dat als omgekeerd beschreven wordt met alom verbrande steden. De dodentol aan mensenlevens moet enorm geweest zijn want de overlevenden worden als een overblijfsel beschreven. De verwoesting was haast gelijk aan de bekende historische verwoesting van de steden Sodom en Gomorra in oktober 1889 v. Chr.

    De beschrijving van de verwoesting van het land door de profeet Jesaja was zo desastreus dat de profeet Zacharia er later naar verwijst wanneer deze de komst van de HEERE God op de Olijfberg te Jeruzalem beschrijft.

    Zacharia 14:1 Ziet, de dag komt den HEERE, dat uw roof zal uitgedeeld worden in het midden van u, o Jeruzalem! 2 Want Ik zal alle heidenen tegen Jeruzalem ten strijde verzamelen; en de stad zal ingenomen, en de huizen zullen geplunderd, en de vrouwen zullen geschonden worden; en de helft der stad zal uitgaan in de gevangenis; maar het overige des volks zal uit de stad niet uitgeroeid worden. 3 En de HEERE zal uittrekken, en Hij zal strijden tegen die heidenen, gelijk ten dage als Hij gestreden heeft, ten dage des strijds. 4 En Zijn voeten zullen te dien dage staan op den Olijfberg, die voor Jeruzalem ligt, tegen het oosten; en de Olijfberg zal in tweeën gespleten worden naar het oosten, en naar het westen, zodat er een zeer grote vallei zal zijn; en de ene helft des bergs zal wijken naar het noorden, en de helft deszelven naar het zuiden. 5 Dan zult gijlieden vlieden door de vallei Mijner bergen (want deze vallei der bergen zal reiken tot Azal), en gij zult vlieden, gelijk als gij vloodt voor de aardbeving in de dagen van Uzzia, den koning van Juda; dan zal de HEERE, mijn God, komen, en al de heiligen met U, o HEERE! 6 En het zal te dien dage geschieden, dat er niet zal zijn het kostelijk licht, en de dikke duisternis. 7 Maar het zal een enige dag zijn, die den HEERE bekend zal zijn; het zal noch dag, noch nacht zijn; en het zal geschieden, ten tijde des avonds, dat het licht zal wezen. (Statenvertaling)

     

    De profetie van het Bijbelboek Zacharia hoofdstuk 14 is uitgebreider en gaat tot en met vers eenentwintig. Ik wens echter in het bijzonder de aandacht te vestigen op vers vijf waar de profeet de omvang van de aardbeving ten tijde van koning Uzzia beschrijft. De profeet onderlijnt hier het destructieve karakter van de apocalyptische meganatuurcatastrofe wanneer Jesaja zijn bediening als profeet van de HEERE aanving.

     

     

    Het dateren van de meganatuurcatastrofe in het jaar dat Jesaja zijn bediening begon doen we met de hulp van de historische Bijbelboeken en de Joodse historicus uit de eerste eeuw van onze tijdrekening: Flavius Josephus.

    De regeerperiode van koning Uzzia heb ik in mijn werk TIJD en TIJDEN, 2015, hoofdstuk: De kroniek van koning Uzzia van Juda: blz. 279, uitgewerkt en op de tijdsbalk verankerd met de jaren: 803/750 v. Chr.

    De Joodse oudheidhistoricus Flavius Josephus reikt het ankerjaar aan tot het exact dateren van het begin van de bediening van Jesaja als profeet. Ook hij beschrijft hoe het land Juda door een aardbeving getroffen werd op het moment dat koning Uzzia/Azaria zich met Jom Kippoer de rol van hogepriester toe eigende:

    In the meantime a great earthquake shook the ground and a rent was made in the temple, and the bright rays of the sun shone through it, and fell upon the king's face, insomuch that the leprosy seized upon him immediately. And before the city, at a place called Eroge, half the mountain broke off from the rest on the west, and rolled itself four furlongs, and stood still at the east mountain, till the roads, as well as the king's gardens, were spoiled by the obstruction. Now, as soon as the priests saw that the king's face was infected with the leprosy, they told him of the calamity he was under, and commanded that he should go out of the city as a polluted person. Hereupon he was so confounded at the sad distemper, and sensible that he was not at liberty to contradict, that he did as he was commanded, and underwent this miserable and terrible punishment for an intention beyond what befitted a man to have, and for that impiety against God which was implied therein. So he abode out of the city for some time, and lived a private life, while his son Jotham took the government; after which he died with grief and anxiety at what had happened to him, when he had lived sixty- eight years, and reigned of them fifty-two; and was buried by himself in his own gardens.

    (Flavius Josephus, Joodse Oudheden, Boek IX,x.4)

     

    In mijn studie TIJD en TIJDEN, 2015, De archeologische site in Egypte te Tell el Daba, blz. 285, beschrijf ik hoe Uzzia hoogstwaarschijnlijk geïdentificeerd kan worden met de Aziatische veldheer Arsu die volgens het Egyptische Harris-papyrus voor een tijd Egypte overheerst heeft.

    Het begin van de regeerperiode van Uzzia betekende aanvankelijk een tijd van welvaart voor Juda en heel de regio.

    2 Kronieken 26:6 Want hij toog uit, en krijgde tegen de Filistijnen, en brak den muur van Gath, en den muur van Jabne, en den muur van Asdod; daartoe bouwde hij steden in Asdod, en onder de Filistijnen. 7 En God hielp hem tegen de Filistijnen, en tegen de Arabieren, die te Gur-baal woonden, en tegen de Meunieten. 8 En de Ammonieten gaven Uzzia geschenken; en zijn naam ging tot den ingang van Egypte, want hij sterkte zich ten hoogste. (Statenvertaling)

     

    Maar aan dit alles kwam een einde in oktober van het jaar 776 v. Chr. wanneer een hoogmoedige koning Uzzia met Jom Kippoer meende niet alleen als koning maar ook als hogepriester te kunnen optreden. Het resultaat was dat hij met melaatsheid geslagen werd en de volgende vijfentwintig jaar tot aan zijn dood in quarantaine geplaatst.

    2 Kronieken 26:16 Maar als hij sterk geworden was, verhief zich zijn hart tot verdervens toe, en hij overtrad tegen den HEERE, zijn God; want hij ging in den tempel des HEEREN, om te roken op het reukaltaar. 17 Doch Azaria, de priester, ging hem na, en met hem des HEEREN priesters, tachtig kloeke mannen. 18 En zij wederstonden den koning Uzzia, en zeiden tot hem: Het komt u niet toe, Uzzia, den HEERE te roken, maar den priesteren, Aärons zonen, die geheiligd zijn, om te roken; ga uit het heiligdom, want gij hebt overtreden, en het zal u niet tot eer zijn van den HEERE God. 19 Toen werd Uzzia toornig, en het reukwerk was in zijn hand, om te roken; als hij nu toornig werd tegen de priesteren, rees de melaatsheid op aan zijn voorhoofd, voor het aangezicht der priesteren in het huis des HEEREN, van boven het reukaltaar. 20 Alstoen zag de hoofdpriester Azaria op hem, en al de priesteren en ziet, hij was melaats aan zijn voorhoofd, en zij stieten hem met der haast van daar, ja hij zelf werd ook gedreven uit te gaan, omdat de HEERE hem geplaagd had. 21 Alzo was de koning Uzzia melaats tot aan den dag zijns doods; en melaats zijnde, woonde hij in een afgezonderd huis, want hij was van het huis des HEEREN afgesneden; Jotham nu, zijn zoon, was over het huis des konings, richtende het volk des lands. 22 Het overige nu der geschiedenissen van Uzzia, de eerste en de laatste, heeft de profeet Jesaja, de zoon van Amos, beschreven. 23 En Uzzia ontsliep met zijn vaderen, en zij begroeven hem bij zijn vaderen, in het veld van de begrafenis, die van de koningen was; want zij zeiden: hij is melaats; en zijn zoon Jotham werd koning in zijn plaats. (Statenvertaling)

     

    Het laatste vers van het hiervoor geciteerde hoofdstuk maakt duidelijk dat koning Uzzia in quarantaine geplaatst werd en dat zijn zoon in zijn plaats het land bestuurde. Een jaartal geeft de Kroniekschrijver niet op, maar zowel THE LEGENDS OF THE JEWS gecompileerd door Louis Ginzberg als de SEDER OLAM vermelden een periode van vijfentwintig jaar dat de zoon van Uzzia: Jotham, als co-regent optrad.

    Het historisch laatste regeringsjaar van Uzzia op de tijdsbalk was het jaar okt751/sep750 v. Chr. Wanneer we vanaf dit jaartal vijfentwintig jaar terugrekenen arriveren we in de maand oktober van het jaar 776 v. Chr.

    Het jaar 776 v. Chr. is niet toevallig het jaartal van de instelling van de Olympische Spelen door de Grieken, als dank naar hun goden toe voor de afgewende meganatuurcatastrofe. Ook over Nineveh werd in 776 v. Chr. een verwoesting afgewend. Het was hetzelfde jaar dat de profeet Jona naar Nineveh gezonden werd ter aankondiging van de nakende verwoesting. Het is geen toeval dat we Bijbels-chronologisch naar hetzelfde jaartal geloodst worden voor de datering van de aardbeving van Uzzia en het begin van de bediening van de profeet Jesaja. De combinatie van de hiervoor aangehaalde chronologische bronnen leveren allen het jaar 776 v. Chr. voor de grote aardbeving ten tijde van de regeerperiode van Uzzia en het jaar van het begin van het optreden van de profeet Jesaja, op.

     

    In de reconstructie die de geleerde Edwin R. Thiele (1895/1986) maakte van de chronologie van de koningen van Juda en Israël gaat het verband met het jaar van de aardbeving ten tijde van Uzzia en het jaar 776 v. Chr. verloren of wordt het niet gezien. Zie het artikel op dit blog van 06.02.2017: De Assyriologie, Thiele en het noodlottige jaartal 930 v. Chr., zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1486335600&stopdatum=1486940400

     

    Ook de revisionistische onderzoeker van het eerste uur Dr. Immanuël Velikovsky (1895/1979), Werelden in botsing, 1950, hanteerde de conventionele datering van de regeerperiode van de koning Uzzia (Werelden in botsing, 1971, eerste hoofdstuk, het jaar -747) en mist zo enkele verbanden op de tijdsbalk. Dit zijn echter schoonheidsfoutjes die niet aan de pioniersarbeid van Velikovsky afdoen. Velikovsky ziet namelijk de grote natuurramp ten tijde van koning Uzzia als een scheidslijn tussen twee tijdsperioden. Als een gevolg van de meganatuurcatastrofe werd in het Midden-Oosten in 747 v. Chr. een nieuwe kalender ingevoerd. Dat jaar was het begin van de era van Nabonassar, een tot dan toe onbekende koning van Babylon. Volgens Velikovsky werden de Olympiaden die in 776 v. Chr. van start gingen door een of andere kosmische gebeurtenis ingeluid. In het tweede hoofdstuk van zijn boek ‘Werelden in botsing’ maakt hij de link met de planeet Mars en de Romeinse mythologie. De Romeinse maand maart was aan de planeet Mars gewijd die volgens de Romeinse mythologie verondersteld werd als god, de vader van Romulus, de stichter van Rome te zijn.

    De stichting van Rome in 753 v. Chr. vond plaats in een tijd, niet ver verwijderd van ‘de grote verwoesting’ of zoals de titel van mijn artikel luidt: ‘de moeder van alle verwoestingen’, die de profeet Jesaja in 776 v. Chr. beschreef. Volgens een Romeinse overlevering zouden de ontvangenis van Romulus door zijn moeder, de stichting van Rome en de dood van Romulus hebben plaatsgevonden in jaren van grote natuurberoeringen die gepaard gingen met verschijnselen aan de hemel en storingen in de beweging van de zon.

     

    Mijn boek ‘De Zonaanbidder – Achnaton, de strenge en hardvochtige farao volgens de profeet Jesaja, 2016, begin ik met een inleiding in het jaar 800 v. Chr. met als onderwerp een meganatuurcatastrofe van kosmische oorsprong. Het is de in de Bijbel beschreven aardbeving waar de profeet Amos het begin van zijn optreden met verbindt. Het beleg van Troje heb ik gedateerd van 800 tot 790 v. Chr. Het is dezelfde periode waar ook de legendarische Memnon op het slagveld bij Troje aan zijn einde kwam en in Egypte farao Thothmosis IV de gelegenheid te baat nam het Ethiopische juk af te schudden en de macht te grijpen. Ook in dit boek verwijs ik naar het werk van Velikovsky 'Werelden in botsing, derde hoofdstuk: wanneer werd de Ilias geschreven?, naar de Ilias, de geschiedenis van de belegering van Troje. De Griekse goden Athene en Ares waren volgens Velikovsky de planeten Venus en Mars, die toen de baan van de aarde om de zon verstoorden, en interacties met elkaar hadden. Velikovsky citeert heel wat stukken uit de Ilias, als aanwijzingen voor de juistheid van zijn kosmische catastrofetheorie. Hij maakt duidelijk dat er zich boven het slagveld te Troje een kosmisch gebeuren afspeelde, met dramatische gevolgen voor de aarde.

    Indien mijn historische reconstructie correct is ontvluchte de legendarische/historische Aeneas in 790 v. Chr. het brandende Troje en begon dat jaar aan zijn lange zwerftocht naar Rome via Dido in Carthago.

     

    De getoonde tijdschijf van 54 jaar en zes maanden op het bijgevoegde schema tussen meganatuurcatastrofes in, heb ik van de studie van Donald W. Patten, Ronald R. Hatch and Loren C. Steinhauer, ‘The Long Day of Joshua and Six Other Catastrophes’. Zij identificeren zeven rampen van kosmische oorsprong die planeet aarde in de oudheid teisterden. Zij hebben echter ook gebruik gemaakt van de gefabriceerde jaartallen van de geleerde Edwin R. Thiele en missen als een gevolg enkele verbanden zoals het jaar 776 v. Chr. voor de aardbeving van Uzzia. Wanneer men echter het cyclusmodel van Donald W. Patten, Ronald R. Hatch en Loren C. Steinhauer, met rampen alle 54 jaar en zes maanden binnen de nieuwe chronologie gebaseerd op de sabbat- en jubeljaren, hanteert zijn de resultaten verbluffend.

    Zoals eerder opgemerkt is de meganatuurcatastrofe-cyclus volgens Patten nauwkeurig te berekenen tot 54 jaar en zes maanden met iedere keer een planetaire interactie in de maand maart, het Romeinse Tubilustrium en de daaropvolgende catastrofe 54 jaar en zes maanden later in oktober, het Romeinse Armilustrium. Het was volgens hen de planeet Mars die in die tijd de aarde in haar omloop rond de zon periodiek verstoorde.

    Wanneer men vanaf het jaartal 776 v. Chr. in oktober 54 jaar en zes maanden op de tijdsbalk naar voor en naar achter rekent arriveert men in de jaren maart 830 en maart 722 v. Chr.

    Het verkregen jaartal 722 v. Chr. is hier opmerkelijk omdat dit jaar volgens de Bijbelse chronologie op basis van de sabbat- en jubeljaarrekening, in het voorjaar de dood zag van koning Achaz, de vader van Hizkia, met een vermelding van een kosmisch fenomeen. Een Joodse legende verhaalt namelijk dat op de dag dat koning Achaz stierf er slechts gedurende twee uur daglicht was (Louis Ginzberg, Legends of the Jews, Volume IV, Bible Times and Characters. From Joshua to Esther). De oorzaak ligt volgens de catastrofetheorie bij een storing van planeet aarde in haar omwenteling om de zon.

     

    Wordt vervolgd…

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    17-11-2017 om 09:33 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    09-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De datering van het Egyptische Oude Rijk aan de hand van de Bijbelboeken Genesis en Exodus

    De benaming: het Egyptische Oude Rijk, is een geschiedkundige indeling volgens de gevestigde wetenschap: Egyptologie. De dynastieën van de oudheidhistoricus Manetho: III, IV, V en VI worden hier ondergebracht. Op de tijdsbalk plaatst de orthodoxe egyptologie de farao ’s van deze dynastieën tussen 2686 en 2181 v. Chr. en dit volgens de theorie dat er in het oude Egypte een dubbele kalender gebruikt werd: de zogenaamde Sothis-kalender. Zie recent het artikel op dit blog van 18.08.2017, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1502661600&stopdatum=1503266400

    De foutieve datering van het Egyptische Oude Rijk op de tijdsbalk maakt dat elk mogelijk verband met de Bijbel en de aartsvaders zoek is. Volgens de Joodse oudheidhistoricus Flavius Josephus was het bijvoorbeeld Abram/Abraham die aan de Egyptenaren de kennis van de astronomie en andere wetenschappen doorgaf, wat een heel ander licht op de ontstaansgeschiedenis van het oude Egypte werpt.

    Joodse Oudheden, Boek 1, hoofdstuk VIII.

    2. For whereas the Egyptians were formerly addicted to different customs, and despised one another's sacred and accustomed rites, and were very angry one with another on that account, Abram conferred with each of them, and, confuting the reasonings they made use of, every one for their own practices, demonstrated that such reasonings were vain and void of truth: whereupon he was admired by them in those conferences as a very wise man, and one of great sagacity, when he discoursed on any subject he undertook; and this not only in understanding it, but in persuading other men also to assent to him. He communicated to them arithmetic, and delivered to them the science of astronomy; for before Abram came into Egypt they were unacquainted with those parts of learning; for that science came from the Chaldeans into Egypt, and from thence to the Greeks also. (link: http://sacred-texts.com/jud/josephus/ant-1.htm)

     

    Abram was dan ook geen in lompen geklede nomade (zoals Hollywood e.a. bronnen hem al eens afbeelden) maar een prins in zijn tijd die aan de hoven van de nieuw ontstane koninkrijken ontvangen werd. Later zou de zoon van Jakob: Jozef, onderkoning van Egypte zijn en vonden de twaalf stammen van Israël/Jakob asiel in Egypte ten tijde van een zevenjarige hongersnood. Later zouden de Israëlieten in Egypte verdrukt worden toen een farao van een geheel nieuwe dynastie de macht overnam. De tijdens de verdrukking geboren Mozes zou door de dochter van de farao van de verdrukking geadopteerd worden en daarop veertig jaar aan het hof van farao verblijven. Daarna volgde na heel wat perikelen de vlucht van Mozes naar het land Midian voor een periode van ook veertig jaar. Naar het einde toe van de tweede veertigjarige periode kwam het bericht dat de farao van de verdrukking in Egypte overleden was. De farao van de verdrukking regeerde Bijbels gezien voor een periode van meer dan tachtig jaar.

     

     

    De Bijbel reikt drie ankerpunten aan waarmee farao ’s van het Oude Rijk op de tijdsbalk geplaatst kunnen worden. Het Oude Rijk verhuist hierbij op de tijdsbalk naar de periode van 1739 v. Chr. tot 1483 v. Chr. of een verschil van 947 jaar met de orthodoxe constructie.

    In mijn studie TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 107-111, heb ik farao Pepi II van de zesde dynastie als de farao van de verdrukking in Egypte geïdentificeerd (Exodus 1:1-11).

    De aanleiding tot de identificatie was de lange regeerperiode van farao Pepi II van negenennegentig jaar. De enige lange regeerperiode van alle farao ’s van Egypte dat overeenkomt met de Bijbelse chronologische gegevens waarbij de farao van de verdrukking minstens twee tijdsschijven van veertig jaar op de troon zat.

    Voor diegenen die zouden twijfelen aan de hoge ouderdom van Pepi II; ook de andere beschikbare Egyptische bronnen vermelden een regeerperiode van ‘plus’ negentig jaar. De Turijnkoningslijst bijvoorbeeld die meestal in afwijking van Manetho kleinere getallen voor regeerperioden opgeeft, geeft ditmaal voor Pepi II ook negentig plus jaar op. Zelfs de orthodoxe Egyptoloog J. H. Breasted zag geen reden om aan dit hoge getal te twijfelen.

    Pepi II is zonder twijfel de farao van de verdrukking van de Israëlieten in Egypte. Manetho bericht dat hij als zesjarige de troon besteeg en negenennegentig jaar regeerde. Hij stierf een korte tijd voor de uittocht van de Israëlieten. Een exodus die we op de tijdsbalk plaatsen in het jaar 1483 v. Chr.

     

     

    De Bijbel leert ook dat met het opkomen van de farao van de verdrukking een nieuwe dynastie of huis aan de macht was.

    Exodus 1:1 Dit nu zijn de namen der zonen van Israël, die in Egypte gekomen zijn, met Jakob; zij kwamen er in, elk met zijn huis. 2 Ruben, Simeon, Levi, en Juda; 3 Issaschar, Zebulon, en Benjamin; 4 Dan en Nafthali, Gad en Aser. 5 Al de zielen nu, die uit Jakobs heup voortgekomen zijn, waren zeventig zielen; doch Jozef was in Egypte. 6 Toen nu Jozef gestorven was, en al zijn broeders, en al dat geslacht, 7 Zo werden de kinderen Israëls vruchtbaar en wiesen overvloedig, en zij vermeerderden, en werden gans zeer machtig, zodat het land met hen vervuld werd. 8 Daarna stond een nieuwe koning op over Egypte, die Jozef niet gekend had; 9 Die zeide tot zijn volk: Ziet, het volk der kinderen Israëls is veel, ja, machtiger dan wij. 10 Komt aan, laat ons wijselijk tegen hetzelve handelen, opdat het niet vermenigvuldige, en het geschiede, als er enige krijg voorvalt, dat het zich ook niet vervoege tot onze vijanden, en tegen ons strijde, en uit het land optrekke. 11 En zij zetten oversten der schattingen over hetzelve, om het te verdrukken met hun lasten; want men bouwde voor Farao schatsteden, Pitom en Raamses. (Statenvertaling)

     

    Het Griekse Nieuwe Testament maakt nog duidelijker dat een volledig nieuwe dynastie was aangetreden. In het Bijbelboek Handelingen hoofdstuk 7 lezen we het verhaal van Stefanus die voor het Sanhedrin heel beknopt maar duidelijk de geschiedenis van Israël bracht. Stefanus zei het volgende over de farao van de verdrukking: “Doch naarmate de tijd der belofte, waarmede God Zich aan Abraham verbonden had, naderde, vermeerderde het volk en vermenigvuldigde zich in Egypte, totdat er over Egypte een andere koning aan het bewind kwam, die Jozef niet gekend had. Deze nam list te baat tegenover ons geslacht en handelde slecht met de vaderen, en liet hen hun zuigelingen te vondeling leggen, opdat het volk zich niet zou voortplanten.”

     

    In de Griekse taal staat er het woord ‘HETEROS’ voor wat ‘een andere’ betekent. ‘HETEROS’ staat voor ‘een gans andere’ in plaats van het normale Griekse woord ‘ALLOS’ wat gewoon anders betekent binnen een zelfde soort. Het gebruik van het Griekse ‘HETEROS’ maakt duidelijk dat een farao van een nieuw huis of dynastie de macht overnam. Of hoe een beetje Bijbelstudie van de grondtekst heel wat licht op de Egyptologie kan werpen. De conclusie moet zijn dat de dynastieën van Manetho van het Oude Rijk niet achter elkaar geheerst hebben maar elkaar dikwijls overlapten waarbij de zesde dynastie een nieuwkomer was.

     

     

    De volgende verankering van een Egyptische farao van het Oude Rijk op basis van de Bijbelse chronologie is die van farao Zoser van de derde dynastie van Manetho.

    In mijn werk TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 61-71, heb ik de farao die Jozef als onderkoning had geïdentificeerd met farao Zoser van de derde dynastie. Uit de tijd van de Ptolemeeërs is er een rotsinscriptie bewaard gebleven met de vermelding van een zevenjarige hongersnood die Egypte ten tijde van farao Zoser getroffen heeft. Ook hier zoals bij de hoge leeftijd van de farao van de verdrukking is de vermelding over een hongersnood die bovendien exact zeven jaar duurde geen toeval maar een aangereikt ankerpunt op de tijdsbalk waarmee we een regeerperiode van een farao kunnen vastpinnen. Het was in het achttiende regeringsjaar van farao Zoser dat de hongersnood van zeven jaar voorbij was. De overige farao ’s volgend op Zoser heb ik op de tijdsbalk ingevuld. Het is geen toeval dat de farao die de Israëlieten asiel verleende ook uit het zogenaamde Oude Rijk stamde.

     

    Als derde farao heb ik Oenas van de vijfde dynastie op basis van Bijbelse chronologie op de tijdsbalk verankerd. De vijfde dynastie had mijn aandacht in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 104-106. De laatste farao van dynastie V: Oenas, heb ik op de tijdsbalk verankerd met de tien plagen gevolgd door de exodus van Israël uit Egypte. Van de regeerperiode van Oenas is er een bericht bewaard gebleven over een hongersnood die Egypte toen trof. De vermelding van een hongersnood was heel ongewoon voor het anders vruchtbare Egypte en er zijn over een periode van ruim tweeduizend jaar slechts enkele verwijzingen naar een hongersnood. De hongersnood van de periode van Oenas past hier in het Bijbelrelaas van het boek Exodus met de tien plagen, die Egypte voor de Exodus troffen. De uittocht van de Israëlieten betekende in de gereviseerde chronologie het einde van het Oude Rijk van Egypte en dus ook van de vijfde dynastie.

     

    De orthodoxe egyptologie gaat er van uit dat de dynastieën die Manetho opgeeft in opeenvolging over Egypte geheerst hebben. Zij laten bijvoorbeeld de vijfde dynastie opgevolgd worden door de zesde dynastie alhoewel hier weinig of geen aanknooppunten over bewaard zijn gebleven. Er zijn orthodoxe Egyptologen zoals Sir Alan Gardiner die dit ook toegeven:

    It is unknown why Teti (Dynasty VI) should have been regarded as the inaugurator of a new dynasty, but it is about this time that we first become fully aware of the momentous change that had come about in the character of the Egyptian realm. Past and gone was the extreme centralization of the previous periods….

    Sir Alan Gardiner, Egypt of the Pharaohs, 1961, Book II, The Old Kingdom, page 91

     

    In hetzelfde hoofdstuk vestigt Alan Gardiner de aandacht op het feit dat de bekende en alom wat chronologie betreft, gerespecteerde faraolijst: de Turijn-canon, farao Oenas als laatste op een lijst van de farao ’s vanaf de eerste farao Menes, opgeeft. Wat er volgens hem op wijst dat een bepaalde belangrijke periode in de geschiedenis van Egypte met Oenas afgesloten werd.

    After Unis the Turin Canon inserted a total of all the years from the accession of Menes down to that reign; the number is unfortunately lost, but the entry serves a useful purpose by showing that a great period was thought of as terminating here.

    Sir Alan Gardiner, Egypt of the Pharaohs, 1961, Book II, The Old Kingdom, page 91

     

    De gegevens die van Manetho via zijn kopieerders bewaard bleven spreken elkaar tegen wat aantal en regeerduur van de verschillende farao ’s van de vijfde dynastie betreft. De kroniekschrijver Africanus, een van de kopieerders van Manetho, vermeldt negen farao’s voor de vijfde dynastie met een totaal van 248 jaar. De andere kopieerder van Manetho echter: Eusebius, vermeldt eenendertig faraonamen, maar verward heel duidelijk de farao’s van de vijfde dynastie met die van de zesde dynastie. De bekende Abydos-koningslijst geeft in afwijking van Manetho faraonamen voor de vijfde dynastie op, zij het zonder de regeerduur te vermelden. De gefragmenteerde Turijnlijst heeft dan weer negen koningen waarbij de derde naam in de lijst als gevolg van zware beschadigingen aan het papyrusdocument verloren ging.

    De archeologie komt te hulp in het reconstrueren van de regeerperioden van de respectievelijke farao ‘s. In het British Museum is een grote kalkstenen schijndeur uit het graf van de edelman Ptahsjepses te Sakkara, tentoongesteld.

     

     

    Deze edelman beschrijft in een inscriptie op de deur hoe hij tot zijn dood onder zeven farao’s leefde. Twee farao’s van de lijst werden geïdentificeerd als zijnde van de vierde dynastie van Manetho en vijf farao’s zijn van de vijfde dynastie. Er bestond aldus interactie tussen beide dynastieën die blijkbaar voor een periode gezamenlijk over hun deel van Egypte heersten.

    De Britse egyptoloog Sir Alan Gardiner verwijst in zijn studie: Egypt of the Pharaohs, 1961, hoofdstuk IV, naar graftempels van de vijfde en de zesde dynastie en toont aan dat de weergegeven reliëfs soms identiek met elkaar zijn en volgens hem van elkaar gekopieerd. Zo schrijft hij dat de tombe van Farao Sahoe-ra van de vijfde dynastie een muurreliëf heeft met een scène van krijgsgevangen Libische stamhoofden samen met buitgemaakt vee. Dit blijkt een identieke scene te zijn met de gegevens gevonden in de dodentempel van Pepi II van de zesde dynastie. Zelfs de opgegeven aantallen van krijgsgevangenen en vee kloppen nauwkeurig. Voor de orthodoxe Egyptologie is dit een anomalie. Volgens mijn reconstructie is er echter geen sprake van plagiaat maar waren de farao’s Sahoe-ra (1536/1529 v. Chr.) en Pepi II (1586/1487 v. Chr.) tijdgenoten van elkaar, met Sahoe-ra ondergeschikt aan Pepi II.

    Wat de rangschikking van de farao ’s van de vijfde dynastie op de tijdsbalk betreft heb ik in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, als ankerpunt het jaartal van de exodus genomen: 1483 v. Chr. en van dit ankerjaar in de tijd teruggewerkt tot aan de regeerperiode van farao Menkaura van de vierde dynastie, waar ik de verbinding met de vijfde dynastie maakte. De regeerperiode van farao Oenas loopt aldus van het ankerjaar 1483 v. Chr. tot 1513 v. Chr. met een regeerperiode van dertig jaar, die de Turijnkoningslijst opgeeft. Zoals eerder vermeld is er uit de tijd van de regeerperiode van farao Oenas is een vermelding bewaard gebleven over een hongersnood die Egypte toen getroffen heeft.

     

     

    De tien plagen betekenden voor Egypte een economische ramp zonder weerga en de vernietiging van het leger van farao in de Rode Zee daaropvolgend betekende dat het land openlag voor de invasie van de Amoe /Hyksos /Amalekieten.

    Een tot dan toe ononderbroken lijn van farao ’s vanaf Menes tot op Oenas was aan haar einde gekomen. Vreemde heersers zouden daarop voor een lange periode de heerschappij over Egypte overnemen. Zie ook mijn boek: EXODUS, 2016, blz. 107-124

    De enige intentie van de Egyptische oudheidhistoricus Manetho in de derde eeuw voor Christus ten tijde van het Griekse bewind over Egypte, was om zijn tijdgenoten en collega-historici aan te tonen dat de Egyptische geschiedenis de oudste van heel de wereld was. Hierbij manipuleerde hij zijn faraolijsten waaruit moest blijken dat zij in opeenvolging geregeerd hadden en elkaar niet overlapten wat in werkelijkheid dikwijls het geval was.

     

    Wordt vervolgd….

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    09-11-2017 om 08:03 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-11-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De mogelijke oorsprong van Halloween
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Wanneer men op het internet naar de oorsprong van het inmiddels ook in België bekende Halloweenfeest onderzoek doet dan blijkt de oorsprong bij de Kelten te liggen en moeten we enkele duizenden jaren terug de geschiedenis in tot voor de tijd dat het christendom zich in onze lage landen bij de zee kon vestigen. Over de Kelten is niet veel geweten, zij waren de inwoners van onze gewesten voor de Germaanse volksverhuizingen van de vierde eeuw na Christus. Vlamingen, Brabanders en Limburgers stammen af van de Germaanse Salische Franken die zich vanaf 370 na Christus in Laag-België vestigden. In Groot Brittannië en Ierland waar zich vooral de Germaanse stammen Angelen en Saksen vestigden is het Keltische element wat ras en gebruiken betreft niet volledig verdwenen. Halloween is dan ook een feest dat vooral in deze landen bewaard bleef en vandaar met de immigratie van grote groepen mensen uit de Britse eilanden ook in Noord-Amerika terecht kwam. Het lijkt dan ook een protestants feest te zijn maar is het niet echt. De oorsprong zou volgens sommige bronnen een oogstfeest van de Kelten geweest zijn dat gevierd werd rond 31 oktober en 1 november.

    Toen de door het Romeinse Rijk tot staatsgodsdienst gepromoveerde Roomse Kerk ook Noordwest Europa inpalmde en alle heidendom verbood nam zij het Keltische oogstfeest over en maakte er een algemene dodenherdenking van: het bekende allerheiligen en allerzielen.

    Op de Britse eilanden bleef het oorspronkelijke gebruik van Halloween beter bewaard. De Kelten geloofden dat op die dag de geesten van de overledenen van het voorbije jaar terugkwamen ter inbezitneming van de levenden. Ter afwering van deze zogenaamde boze geesten droegen de Kelten maskers.

    Tot hier in het kort wat men algemeen over de oorsprong van het Halloweenfeest op het internet vindt.

     

    De vermoedelijke oorsprong van Halloween met in het bijzonder de dodenherdenking gaat terug tot de achtste eeuw v. Chr. en eerder toen planeet aarde met intervallen van 54 jaar en zes maanden door een cyclus van meganatuurcatastrofes van kosmische oorsprong getroffen werd.

    In vorige afleveringen op dit blog bracht ik de cyclus van meganatuurcatastrofes van de wetenschappers Patten, Hatch en Steinhauer (The Long Day of Joshua and Six Other Catastrophes, 1973) onder de aandacht. Het is met de cyclus van deze rampen die afwisselend in de maanden maart en oktober planeet aarde teisterden dat Halloween en de dodenherdenking met het massaal begraven van de slachtoffers in de maand november zijn oorsprong heeft. Ook de afbeeldingen van heksen op bezemstelen die door de lucht vliegen vinden hier vermoedelijk hun oorsprong. Wanneer planeet aarde in haar baan om de zon door een interactie met andere planeten en hemellichamen geschud werd en als een gevolg ruimteafval de dampkring binnendrong zal dit door de Kelten verklaard zijn door middel van geesten en heksen op bezemstelen.

    Het meest recente artikel op dit blog betreffende de cyclus van oudheidnatuurcatastrofes dateert van 21.07.2017. Zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1500242400&stopdatum=1500847200

     

    Zie ook het artikel op dit blog van 18.10.2016: voorjaar 1049 v. Chr.: de verdrijving van de Hyksos/Amalekieten uit Egypte en de notering van een meganatuurcatastrofe. Zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1476655200&stopdatum=1477260000

     

    Wat als een paal boven water staat is dat de achtste eeuw v. Chr. en het begin van de zevende eeuw v. Chr. een periode van een planeet aarde in beroering was. Voor de oude Kelten en andere volken van die tijd betekende het iedere keer een ondergang van hun wereld met ontelbaar veel slachtoffers en het daarna massaal verwijderen van de stoffelijke resten van de slachtoffers. Volgens de catastrofetheorie kwam het zonnestelsel rond 668 v. Chr. tot rust en namen de legendes hun aanvang.

     

    Het laatste boek (Mankind in Amnesia, 1982) dat de controversiële onderzoeker Dr. Immanuël Velikovsky (1895/1979) schreef was gewijd aan het verdringen van de historische meganatuurcatastrofes dat hij catologeerde onder een ‘collectief geheugenverlies’ van de moderne mensheid. Velikovsky omschreef het als het volgt: De herinnering aan catastrofes werd uitgewist, niet door gebrek aan geschreven overleveringen, maar door een kenmerkend proces, dat later gehele naties, tezamen met hun geletterden, in deze overleveringen allegorieën of vergelijkingen deed zien, terwijl in werkelijkheid kosmische natuurverstoringen daarin heel duidelijk stonden beschreven.

     

    Wordt vervolgd…

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009: dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar.

    01-11-2017 om 08:38 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-10-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het twaalfde historische jubeljaar van oktober 856/september 855 v. Chr.

    We vervolgen deze week onze reeks over de historische jubeljaren. Het laatste artikel op dit blog betreffende de historische jubeljaren dateert van 06.10.2017 met aandacht voor het elfde historische jubeljaar van oktober 905/september 904 v. Chr. ten tijde van de regeerperiode van koning Josafat van Juda. Een jubeljaar dat hoogstwaarschijnlijk ten tijde van de regeerperiode van Josafat nageleefd werd. Zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?ID=3026048

     

    Hierna een opsomming van de jubeljaren uit het werk van William Whiston (JOSEPHUS Complete Works, translated by William Whiston, A.M., Appendix Dissertation V., die we al behandeld hebben. Er waren dertig jubeljaren vanaf 1395/1394 v. Chr. tot 27/28 AD, het jaar dat Jezus zich te Nazareth als Messias bekendmaakte en het ‘aangename jaar des HEREN’ uitriep.

    Begin sabbatjaartelling: 1443 v. Chr. intocht Kanaän o.l.v. Jozua.

    Aantal en jaartallen v. Chr.:

    Historische periode:                                Historische jubeljaarverwijzing:

    v. Chr.:

    1.       1395/1394 Richter Othniël            geen

    2.      1346/1345          Richter Ehud               Ruth 6:6

    3.      1297/1296 Ehud & Samgar           geen

    4.      1248/1247 Debora en Gideon        geen

    5.      1199/1198  Richter Thola               geen

    6.      1150/1149  Richter Eli                   geen

    7.      1101/1100  Richter Samuël            geen

    8.      1052/1051 Samuël & Saul             geen

    9.      1003/1002 Salomo                        geen

    10.    954/953   Rehabeam                             geen

    11.     905/904   Josafat                          geen

    12.    856/855  Joas                             geen

     

    In het vorige artikel over de jubeljaren hebben we gezien dat het jubeljaar dat gelijk viel met het eerste regeringsjaar van Josafat, door de in de Bijbel beschreven godvruchtige koning hoogstwaarschijnlijk gehouden werd.

     

     

    Het Bijbelse Jubeljaar was een belangrijk onderdeel uit de wet van Mozes van 1483 v. Chr. betreffende het beheer en het eigendomsrecht over het Beloofde Land, het land Kanaän dat ze veertig jaar later in 1443 v. Chr. zouden binnentrekken. Het doel van het jubeljaar was om uiteindelijk alle mogelijke individueel verlies van land en rijkdom in het negenenveertigste jaar van de sabbatjaarcyclus te herstellen, en aan de rechtmatige eigenaar terug te geven. De toepassing van de wet betekende een garantie tegen blijvende verarming van onfortuinlijke Leviticus 25:1-55. Denk bijvoorbeeld aan de geschiedenis van Naomi in het Bijbelboek Ruth dat we op dit blog met het artikel van 24.04.2017 behandelden. Zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1492984800&stopdatum=1493589600

     

     

    Op het bijgevoegde schema merken we dat Josafat vijfentwintig jaar regeerde waarna zijn zoon Joram de alleenheerschappij overnam. Joram regeerde namelijk al een hele tijd in co-regentschap met zijn vader. Hij was de eerste keer als co-regent aangesteld in 889 v. Chr. voorafgaand aan de slag bij Ramoth-Gilead in 888 v. Chr. Een conflict met Aram/Syrië dat Josafat in bondgenootschap met Achab van Israël was aangegaan. Dit was een wijze beslissing van Josafat want zijn bondgenoot Achab van Israël bijvoorbeeld sneuvelde in deze slag tegen de Arameeërs.

    De complexe chronologie voor de tijdsperiode heb ik in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 237-241, behandelt.

    De bijgevoegde tijdsschema ‘s zijn op millimeterpapier uitgewerkt met telkens veertien jaar per vel. De jaartallen bovenaan de tijdsbalk zijn op de westerse jaartelling gebaseerd onderverdeeld in vier vakken van elk drie maanden van januari tot december. De Bijbelse sabbatjaren staan daaronder in een blauwe balk vermeld van april tot maart en de jubeljaren van oktober tot september. Het Jubeljaar zag zijn start in oktober van de negenenveertigste sabbatjaarcyclus en liep verder tot september van het volgende jaar waar inmiddels in april een nieuwe sabbatjaarcyclus van start was gegaan. Op het hierboven getoonde schema zien we de tweede, derde en vierde sabbatjaarcyclus afgebeeld.

     

    Op het hierboven getoonde schema merken we ook een vermelding naar de slag bij Karkar. Deze oorlog staat niet in de Bijbel vermeld maar kennen we vanuit een Assyrische bron. Te Karkar streden de Assyriërs onder leiding van Salmaneser III tegen een coalitie van Klein-Aziatische koningen, waaronder Achab van Israël. In mijn nieuw boek: ‘Kronieken der koningen van Israël’, dat in het najaar gepubliceerd zal worden, geef ik heel wat aandacht aan deze periode in de geschiedenis van het tienstammenrijk. Vooral de link met de Assyrische koningslijst wordt uitgediept en gereviseerd aan de chronologische gegevens die de Bijbel verstrekt. De datering van de slag bij Karkar wordt hierbij gereviseerd naar het jaar 889 v. Chr. in plaats van het orthodoxe jaartal 853 v. Chr.

     

     

    Het volgende schema toont de vijfde en zesde sabbatjaarcyclus tijdens een zeer bewogen periode in de geschiedenis van het koninkrijk Juda. Joram, de zoon van Josafat, stierf in 876 v. Chr. en werd opgevolgd door een van zijn jongere zonen: Ahazia.

    2 Kronieken 22:1 En de inwoners van Jeruzalem maakten Ahazia, zijn kleinsten zoon, koning in zijn plaats; want een bende, die met de Arabieren in het leger gekomen was, had al de eersten gedood. Ahazia dan, de zoon van Joram, de koning van Juda, regeerde. 2 Twee en veertig jaar was Ahazia oud, toen hij koning werd, en hij regeerde een jaar te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Athalia, een dochter van Omri. 3 Hij wandelde ook in de wegen van het huis van Achab; want zijn moeder was zijn raadgeefster, om goddelooslijk te handelen.4 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN, gelijk het huis van Achab; want zij waren zijn raadgevers, na den dood zijns vaders, hem ten verderve. (Statenvertaling)

     

    Ahazia regeerde slechts een jaar en kwam aan zijn einde door de hand van Jehu van Israël op dezelfde dag dat deze Joram, de zoon van Achab doodde in het voorjaar van 875 v. Chr. Deze geschiedenis en chronologie heb ik in TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 251-256, uiteengezet.

    Bij de dood van Ahazia door de hand van Jehu deed zijn moeder die een dochter van Omri was, een poging tot uitroeiing van het nakomelingschap van David en hiermee de geslachtslijn waaruit de Messisas, de beloofde Losser die alles herstellen zou, geboren zou worden.

    2 Koningen 11:1 Toen nu Athalia, de moeder van Ahazia, zag, dat haar zoon dood was, zo maakte zij zich op, en bracht al het koninklijke zaad om. 2 Maar Joseba, de dochter van den koning Joram, de zuster van Ahazia, nam Joas, den zoon van Ahazia, en stal hem uit het midden van des konings zonen, die gedood werden, zettende hem en zijn voedster in een slaapkamer; en zij verborgen hem voor Athalia, dat hij niet gedood werd. 3 En hij was met haar verstoken in het huis des HEEREN zes jaren; en Athalia regeerde over het land. (Statenvertaling)

     

    Zes jaar zou de koninginmoeder Athalia over het land Juda heersen terwijl de kleine Joas samen met zijn tante verborgen zat in een vertrek in de Tempel van Salomo. In het zevende jaar (2 Koningen 11:4-21) werd de jonge Joas door de priester Jojada, ondersteund door de hoofdmannen van het leger, tevoorschijn gebracht en Athalia gedood waarna Joas tot koning over Juda gezalfd werd.

    2 Kronieken 23:1 Doch in het zevende jaar versterkte zich Jojada, en nam de oversten der honderden, Azarja, den zoon van Jeroham en Ismaël, den zoon van Johanan, en Azarja, den zoon van Obed, en Maaseja, den zoon van Adaja, en Elisafat, den zoon van Zichri, met zich in een verbond. 2 Die togen om in Juda, en vergaderden de Levieten uit alle steden van Juda, en de hoofden der vaderen van Israël, en zij kwamen naar Jeruzalem. 3 En die ganse gemeente maakte een verbond in het huis Gods, met den koning; en hij zeide tot hen: Ziet, de zoon des konings zal koning zijn, gelijk als de HEERE van de zonen van David gesproken heeft. (Statenvertaling)

     

    De geslachtslijn van de koningen Juda vinden we ook in het evangelie naar Matteüs terug waar deze de geslachtslijn van Maria, de moeder van Jezus Christus. Zie TIJD en TIJDEN, 2015, appendix 1: het geslachtsregister van Jezus Christus.

    Met de actie van Athalia tot uitroeiing van de geslachtslijn van David zien we de tegenstander aan het werk die sinds Genesis er alles aan doet om Gods heilsplan te dwarsbomen. Dit heilsplan begon met de belofte in Genesis (3:15) over het zaad van de vrouw, de losser die de schepping van de dood zou verlossen, de kop van de slang vermorzelen en alles herstellen. Het zijn de jubeljaren die ons naar de toekomst toe naar dit beloofde herstel zullen leiden.

    In het laatste boek van de Bijbel Openbaring hoofdstuk 12 zien we het einde van de tegenstander beschreven worden met een opsomming van alle namen waaronder hij sinds Genesis berucht was (12:9): de grote draak, de oude slang, duivel en/of Satan.

     

     

    Op onze bijgevoegde tijdsbalk merken we dat het twaalfde jubeljaar van oktober 856 v. Chr. tot september 855 v. Chr. gelijk liep met het vijftiende regeringsjaar van Joas. De Bijbel zwijgt over een eventueel naleven van het sabbat-  en jubeljaar gebod? We mogen echter terecht twijfelen of het jubeljaar in het vijftiende regeringsjaar van Joas gehouden werd? Er staat namelijk geschreven dat Joas na de dood van de profeet Jojada de wet des HEEREN verliet.

    2 Kronieken 24:15 En Jojada werd oud en zat van dagen, en stierf; hij was honderd en dertig jaren oud, toen hij stierf. 16 En zij begroeven hem in de stad Davids, bij de koningen; want hij had goed gedaan in Israël, beide aan God en zijn huize. 17 Maar na den dood van Jojada kwamen de vorsten van Juda, en bogen zich neder voor den koning; toen hoorde de koning naar hen. 18 Zo verlieten zij het huis des HEEREN, des Gods hunner vaderen, en dienden de bossen en de afgoden; toen was een grote toornigheid over Juda en Jeruzalem, om deze hun schuld. 19 Doch Hij zond profeten onder hen, om hen tot den HEERE te doen wederkeren; die betuigden tegen hen, maar zij neigden de oren niet. 20 En de Geest Gods toog Zacharia aan, den zoon van Jojada, den priester, die boven het volk stond, en hij zeide tot hen: Zo zegt God: Waarom overtreedt gij de geboden des HEEREN? Daarom zult gij niet voorspoedig zijn; dewijl gij den HEERE verlaten hebt, zo zal Hij u verlaten. 21 En zij maakten een verbintenis tegen hem, en stenigden hem met stenen door het gebod des konings, in het voorhof van het huis des HEEREN. 22 Zo gedacht de koning Joas niet der weldadigheid, die zijn vader Jojada aan hem gedaan had, maar doodde zijn zoon; dewelke, als hij stierf, zeide: De HEERE zal het zien en zoeken! (Statenvertaling)

     

    We weten niet wanneer chronologisch gezien de dood van Jojada plaatsvond en als een gevolg is het invullen van het jaar van de afval van Joas op de tijdsbalk onmogelijk. Met het twaalfde jubeljaar bereikte Joas de volwassen leeftijd van eenentwintig jaar en was verantwoordelijk voor zijn daden.

     

    Op het bijgevoegde schema zien we in het najaar van 860 v. Chr. een verticale rode lijn afgebeeld met de vermelding van de stichting van Carthago dat jaar. In mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 257-263, schreef ik een hoofdstuk over de datering van de stichting van Carthago op basis van de Bijbelse sabbat- en jubeljaartelling.

    Het is de oudheidhistoricus Flavius Josephus, Against Apion, Book I. 17-18, die in zijn geschiedschrijving de sleutel aanreikt ter berekening van de stichting van Carthago. Josephus wijst op de chronologische link die er bestaat tussen de bouw van de Tempel te Jeruzalem en de stichting uiteindelijk van Carthago. Er zaten namelijk exact honderddrieënveertig jaar en acht maanden tussen het twaalfde regeringsjaar van de Fenicische koning Hiram en het begin van de bouw van de Tempel te Jeruzalem tot aan het zevende regeringsjaar van Pygmalion.

    De regeerperiode van Salomo is verankerd met de jaren 1007/967 v. Chr. en dit op basis van de sabbat- en jubeljaartelling volgens William Whiston. Mijn jaartal voor de dood van Salomo in 967 v. Chr. wijkt met zesendertig jaar af van het tegenwoordig gangbare jaartal 931 v. Chr. De Tempelbouw te Jeruzalem ving aan in het vierde regeringsjaar van Salomo in april 1003 v. Chr. en in oktober van het jaar 996 v. Chr., zeven jaar later, was de Tempel afgewerkt.

     

     

    Het twaalfde regeringsjaar van Hiram op de tijdsbalk verankerd met het vierde regeringsjaar van Salomo, is gelijk aan april 1003/maart 1002 v. Chr. Vanaf dit jaartal gerekend arriveren we in het jaar 860 v. Chr. voor het zevende regeringsjaar van de Fenicische koning Pygmalion. Het is in dat jaar dat de zuster van Pygmalion: Dido, uit Tyrus moest vluchtten en datzelfde jaar nog Carthago stichtte. In mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, toon ik aan dat het jaar 860 v. Chr. getuige van een meganatuurcatastrofe was, wat de revisie van de geschiedenis van de oudheid zo boeiend maakt. Het zijn iedere keer puzzelstukjes die men kan samenvoegen zodat het plaatje duidelijker wordt². Zo een belangrijk puzzelstukje is het samenkomen van schijnbare toevalligheden zoals bijvoorbeeld de meganatuurcatastrofe van kosmische oorsprong in het jaar 860 v. Chr. Dat jaar met de catastrofe werd de oorzaak dat sommige Tyriërs naar nieuwe vestigingsplaatsen op zoek gingen. Wanneer men de aangepaste chronologie van Edwin R. Thiele in verband met de regeerperiode van Salomo hanteert mist men dit verband.

     

    Het twaalfde jubeljaar van oktober 856/september 855 v. Chr. was een historisch jubeljaar op basis van de schakel dat het is in de lange ketting van de dertig jubeljaren die er waren vanaf het openbaar worden van Jezus van Nazareth als de Messias in de synagoge van zijn thuisstad zoals door de evangelist Lucas (4:19) gebracht, en vervolgens terug de tijd in vanaf oktober 27/september 28 AD tot het eerste jubeljaar van oktober 1395/september 1394 v. Chr., vijftig jaar na de intocht in het Beloofde Land onder leiding van Jozua.

     

    Uiteindelijk zal onze reeks over de historische jubeljaren ons leiden naar een alsnog toekomstig jubeljaar met het herstel van alle dingen zoals beloofd in het Profetische Woord van de Bijbel.

     

    Wordt vervolgd….

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    27-10-2017 om 13:10 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-10-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dunkirk, 1940

    ‘Dunkirk’ is een oorlogsfilm van de producer en regisseur Christopher Nolan (°1970-) die dit jaar in de bioscopen getoond werd. De film verhaalt ‘operatie Dynamo’, de reddingsactie van de Britse marine en luchtmacht voor hun door de Duitsers ingesloten troepen in Noord-Frankrijk.

    Ik heb de film deze maand gezien en maak van mijn historische (oudheid) blog gebruik om enkele van mijn indrukken in de vorm van een film-beoordeling aan mijn lezers door te geven.

    Duinkerken in 1940 is weliswaar geen oudheidgeschiedenis maar ligt toch al zevenenzeventig jaar achter ons en de generatie van achttienjarigen toen, zijn door de dood ingehaald. De geschiedenis van de uitredding van het grootste deel van het Britse expeditieleger in 1940 was bepalend voor de uitkomst van de Tweede Wereldoorlog die in september 1939 als een Europese oorlog tussen Groot Brittannië geallieerd met Frankrijk tegen Nazi-Duitsland begonnen was. De aanleiding was de onoplosbaarheid van het Pools-Duitse geschil omtrent de vrijhaven Danzig en de Poolse corridor door voormalig Duits gebied naar de Baltische Zee geweest. Hitler-Duitsland eiste in de zomer van 1939 de terugkeer van de vrijstad Danzig naar het Reich en de toelating van Polen tot het aanleggen van een extra autobaan en spoorlijn vanuit het Reich naar het sinds 1919 via het opgelegde vredesverdrag van Versailles, afgescheurde Oost-Pruisen. Een jaar eerder in de zomer van 1938 was er de crisis rond Tsjecho-Slowakije geweest dat aanvankelijk weigerde zijn Duitstalige gebieden aan het Reich af te staan. In de lente van 1938 was Oostenrijk bij Duitsland ingelijfd, de zogenaamde ‘anschluss’ en het was voor Hitler-Duitsland de logica zelve dat ook de overige Duitstalige gebieden in de sinds 1919 geschapen randstaten (na de ontmanteling van de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie) zoals Tsjecho-Slowakije, deze gebieden zouden afstaan. Door bemiddeling van vooral Chamberlain, de premier van Groot-Brittannië toen, was een conflict afgewend en werden de Tsjechen aangemaand tot het opgeven van alle verzet en ging het zogenaamde Sudetenland met zijn Duits-Oostenrijkse bevolking zonder strijd naar Groot-Duitsland. Toen de rest van de meer-volkerenstaat Tsjecho-Slowakije daarop binnen zes maanden desintegreerde als een gevolg in de eerste plaats door de afscheuring van de Slowaken van de Tsjechen-staat op 14 maart 1939, gevolgd door de Hongaren en de Polen die ook hun deel van de Tsjechen-staat opeisten, hield Chamberlain-Engeland, Hitler-Duitsland hiervoor verantwoordelijk. Een direct resultaat was een Britse garantie aan Polen in het voorjaar van 1939. Dit land was namelijk het volgende doel van Hitler-Duitsland tot rechtzetting van het in 1919 te Versailles opgelegde vredesverdrag.

     

     

    Kaart uit een Belgische schoolatlas van april 1939. Men merkt dat de algemene verwachting was dat Duitsland het uiteindelijk toegestaan zou worden alle verloren gebieden in het oosten ten gevolge van het vredesverdrag van Versailles in 1919 opnieuw te verkrijgen.

     

    Duitsland werd in 1919 als enige schuldige voor het uitbreken van de Grote Oorlog in 1914 veroordeeld en verplicht tot herstelbetalingen aan de overwinnaars, daarnaast werd aan de nieuw opgerichte staat Polen een transithaven aan de Baltische Zee geschonken met een Poolse corridor door Duits land naar de zee. In het westen ging het Duitstalige Elzas-Lotharingen terug naar Frankrijk en verkreeg België het Duitstalige gebied van Eupen-Malmedy-Sankt Vith. Het was de tijd van het landjepik. In het noorden ging een gedeelte van Sleeswijk-Holstein met haar Deense inwoners terug naar Denemarken. Het Duitse koloniale rijk in Afrika en Azië werd onder de overwinnaars verdeeld waarbij Engeland de vetste delen toegewezen kreeg. Ook de Belgen kregen een stukje van Duits Oost-Afrika in de vorm van het mandaatgebied Roeanda-Oeroendi. De Belgen hadden dan weliswaar tijdens de eerste wereldoorlog Tabora, de hoofdstad van Duits Oost-Afrika veroverd, maar ook zij werden door de Engelsen en Fransen te Versailles in 1919 gedicteerd betreffende wat kon en niet kon. De Britten pikten Duits Oost-Afrika: Tanganyika, in en de Belgen kregen slechts twee kruimeltjes van de grote taart.

    Ik schrijf deze inleiding ter aantoning van de schuld die de overwinnaars van november 1918 dragen in verband met het uitbreken van een tweede wereldoorlog slechts twintig jaar later. Engeland dat zich in mei 1940 in Vlaanderen militair verpletterd zag droeg in wezen medeschuld aan het tweede conflict met Duitsland als een gevolg van hun behandeling van een verslagen vijand in 1918/1919.

    In november 1918 was er in het oorlog moede Keizerrijk Duitsland revolutie uitgebroken en werd er om een wapenstilstand met de geallieerden verzocht op basis van een te onderhandelen vredesverdrag. Dat vredesverdrag is er in juni 1919 gekomen echter niet op basis van onderhandelingen maar als een dictaat van de overwinnaars. De Engelse blokkade van de Duitse zeehavens werd in november 1918 ook niet opgegeven maar doorgezet tot de zomer van 1919 met als resultaat honderdduizenden hongerdoden in het algemeen verzwakte Duitsland. De Duitse delegatie in Versailles in 1919 mocht niets onderhandelen maar kreeg integendeel een ultimatum voorgeschoteld waarbij zij het vredesdictaat konden tekenen of de volledige bezetting van Duitsland door de geallieerden verkiezen. Zij tekenden het document waarbij belangrijke delen van hun territorium met bevolking naar vreemde overheersing ging en hun koloniaal rijk voor hen volledig verloren ging. Bovendien aanvaarden zij de schuldige voor het uitbreken van de grote oorlog geweest te zijn met de verantwoordelijkheid tot het betalen van buitenproportionele herstelbetalingen aan de overwinnaars die zichzelf tot slachtoffer declareerden. De jonge Duitse republiek die na het vertrek van de keizer uitgeroepen was had geen schijn van kans zich als volwaardige democratie te ontwikkelen noch te handhaven. De straten werden in de jaren twintig van de twintigste eeuw beheerst door de met elkaar rivaliserende communisten en nationaalsocialisten, twee extreme antidemocratische bewegingen die elkaar naar het leven stonden. De Duitse communisten werden gedirigeerd vanuit Moskou-Rusland.

    Het tsaristische Rusland was in 1917 met de novemberrevolutie (oktober volgens de juliaanse kalender) door de communisten onder leiding van Lenin neergeslagen en deze hadden daarop een vredesverdrag met het Keizerrijk Duitsland gesloten. Nadat de communisten via een bloedige burgeroorlog orde op zaken in Rusland gebracht hadden maakten dezen zich op om daarna de rest van de wereld met hun communistische boodschap te veroveren. De Komintern of communistische internationale was door Lenin in maart 1919 te Moskou opgericht met het doel van het oprichten van communistische partijen in de landen van het westen. Hun doel was over de gehele wereld een internationale proletarische revolutie te bewerken ter vestiging van de dictatuur van het proletariaat. De leiding van dit alles geschiedde sinds 1922 vanuit Moskou met de nieuwe dictator Stalin aan het hoofd. Het geïndustrialiseerde Duitsland was voor hen een belangrijk doel van waaruit zij hoopten de rest van Europa te kunnen onderwerpen.

    Voor de westerse grootmachten van 1919 was Sovjet-Rusland sindsdien een bedreiging en werd het land als een paria behandeld. Zij waren niet uitgenodigd in Versailles.

    Het Tsaristische Rusland was een van de medeschuldigen voor het uitbreken van de eerste wereldoorlog in de zomer van 1914. Het was de mobilisatie van het Russische leger geweest dat de dominostenen in beweging bracht. De grote oorlog die in 1914 uitbrak kwam ook zo maar niet uit de lucht vallen maar was al jaren daarvoor gepland en voorbereid. Er waren vier hoofdschuldigen voor het conflict: Frankrijk, Rusland, Engeland en Duitsland. In deze volgorde maar alle vier gelijk wat hun verantwoordelijkheid betreft. Vooreerst Frankrijk dat sinds de oorlog van 1870 aan de terugwinning van Elzas Lotharingen werkte door middel van nieuwe bondgenootschappen aangezien het te zwak was om Duitsland alleen aan te pakken. Hun eerste bondgenoot was Rusland waar de tsaar droomde van een Groot-Slavisch Rijk met Rusland als leider. Rusland ’s doel was hier de neerwerping en ontmanteling van de Oostenrijks-Hongaarse Dubbelmonarchie met vele Slavische volken binnen haar grenzen zoals Tsjechen, Slowaken, Polen, Oekraiëners, Roethenen, Kroaten, Slovenen en Serviërs. Oostenrijk-Hongarije was echter een bondgenoot van het Keizerrijk Duitsland en kon aldus niet aangepakt worden zonder met Duitsland in conflict te geraken. Hier raakten de belangen van Rusland en Frankrijk elkaar met Duitsland als een gemeenschappelijke hinderpaal die verwijderd moest worden. Voor Frankrijk was dit de voorwaarde tot het verkrijgen van Elzas Lotharingen en voor Rusland de voorwaarde tot aanhechting van de Oostenrijks-Slavische gebieden bij hun Rijk.

    Deze coalitievorming tegen Duitsland werd echt gevaarlijk toen Engeland aan het begin van de twintigste eeuw besloot om een verbond met Frankrijk te sluiten, gericht tegen Duitsland. Zij hadden hun zinnen op het koloniaal rijk van de jonge Duitse staat gezet en begeerden de wereldwijde Duitse export van goederen te vervangen door Britse producten. ‘Made in Germany’ was een van de redenen voor het uitbreken van de grote oorlog in 1914. Het was sinds 1904 wachten op de juiste gelegenheid om de militaire machinerie in beweging te zetten. Deze gelegenheid deed zich voor toen de Oostenrijkse kroonprins en diens echtgenote in juni 1914 door een Servische terrorist in Sarajevo in de Oostenrijkse (Slavische) provincie Bosnië-Herzegovina vermoord werden. Oostenrijk legde de schuld voor het moordcomplot bij het naburig Servië dat echter door Rusland gesteund werd. De opgestelde dominostenen begonnen te wankelen en de eerste dominosteen viel toen Rusland besloot te mobiliseren tegen Duitsland, de beschermer van Oostenrijk-Hongarije. Binnen de maand stond Europa in brand. Duitsland was de vierde medeschuldige voor het uitbreken van de eerste wereldoorlog. Uiteraard wist Duitsland via zijn kanalen van de geheime diplomatie tussen Frankrijk en Rusland tegen hen gericht en hadden zij zich militair voorbereid tot het neutraliseren van de dreiging. Een oorlog op twee fronten tegelijkertijd werd terecht als zeer moeilijk betracht en daarom was het plan voorzien om vooreerst in het Westen Frankrijk te verslaan door middel van een oprukken door het neutrale België heen in een omsingelingsslag voor het Franse leger dat tegenover Elzas en Lotharingen ontplooid was. Na het verslaan van het Franse leger zou het Russische leger aan de oostelijke grens aangepakt worden en verslagen. De bedoeling was om een vergroot Duits bastion tegen het oosten op te richten. Toen men vernam dat Engeland de Frans-Russische as vervoegd had zag Duitsland als enige tegenmaatregel de uitbreiding van haar zeevloot in de Noordzee. Een actie die Engeland nog meer reden gaf ter uitschakeling van de Duitse militaire macht. Hun bedoeling was om de Duitse eenheidstaat door de legendarische Bismarck opgericht te herleiden tot de oorspronkelijke staat van de verschillende vorstendommen.

    De Belgische koning Albert I werd door de Duitse Keizer benaderd voor toelating van het doortrekken van het Duitse leger op weg naar Frankrijk met als beloning voor België de terugkeer van de verloren provinciën aan Frankrijk: Frans-Vlaanderen, Artesië en Picardië. De Belgische koning, de Saksen-Coburger Albert I, mocht dan wel van Duitse afstamming zijn grondwettelijk was hij op dit domein ondergeschikt aan de regering. België was in 1914 een Franstalige unitaire staat met een Nederlandstalige meerderheid die monddood was en haar rechten miste. Moest er in 1914 een federale staat België bestaan hebben zoals we die vandaag kennen dan had er vermoedelijk in de kamer een fiks debat plaatsgevonden over het voorstel van de Duitse keizer. De mogelijke uitkomst van zulk een hypothetisch debat vandaag voorspellen is onmogelijk.

    De kanonnen van Augustus deden in 1914 hun werk en de verschillende nationale legers kwamen in beweging voor een frisse vrolijke oorlog waar iedereen van dacht dat het met Kerstfeest 1914 allemaal voorbij zou zijn. Het resultaat was uiteindelijk een bloedbad dat meer dan vier jaar zou aanhouden en zou resulteren in een verscheurd Europa met fascisten en communisten in vele landen als nieuwe realiteit.

    Hoewel het historisch vandaag geduid kan worden dat er vier schuldigen waren en niet alleen Duitsland werd dit laatste land in 1919 als de enige schuldige gebrandmerkt en gestraft. Engeland en Frankrijk kwamen uiteindelijk verzwakt uit dit conflict en waren in 1938 niet in staat het nieuwe nationaalsocialistische Duitsland aan te kunnen. Daar komt bij dat de Britse regeringen voor dat Chamberlain het roer overnam in Sovjet-Rusland een groter gevaar zagen dan in Nazi-Duitsland. De invoering van de dienstplicht en uitbreiding van het Duitse leger in 1935 werd aanvaard, alsook de militarisering van het Rijnland door Duitsland in 1936. Het vlootverdrag tussen Baldwin-Engeland en Hitler-Duitsland waarbij Duitsland toegestaan werd zijn vloot tot de sterkte van een derde van de Britse vloot uit te breiden was getekend met in het achterhoofd de dreiging van Stalin-Rusland dat zijn leger en marine alsmaar uitbreidde tot een niveau dat gelijk was aan de sterkte van alle legers wereldwijd samen. Het is geweten dat Baldwin-Engeland die zich in Spaanse burgeroorlog van 1936-1939 neutraal opstelde, de fascist Franco verkoos boven een mogelijke Bolsjewistische overwinning in Spanje. Te laat besefte men dat in Duitsland sinds 1933 een psychopathische dictator aan de macht was die zijn eigen programma zoals uiteengezet in zijn boek ‘Mein Kampf’ aan het uitvoeren was. Men had in de jaren twintig de jonge Duitse republiek als volwaardig moeten behandelen en het vredesverdrag van 1919 herzien. In 1933 was het voor dit mogelijk scenario te laat.

    De Britten begonnen pas echt aan hun herbewapening na de München-akkoorden van 1938 en vertrouwden op het Franse leger toen zij op 3 september 1939, drie dagen na de Duitse invasie van Polen, Duitsland de oorlog verklaarden. Buiten het doorvoeren van een maritieme blokkade en het trachten te betrekken van zoveel mogelijk neutrale landen bij het conflict, hadden zij geen plan voor het voeren van hun oorlog. Daarbij komt dat Nazi-Duitsland een pakt gesloten had met Stalin-Rusland, een land dat hun van alle grondstoffen nodig voor het voeren van een oorlog voorzag. De zeeblokkade mocht dan weliswaar werken maar was een lachertje als een gevolg van de Russische leveringen aan Duitsland. Als een gevolg van dit bijzondere pakt tussen Russen en Duitsers was Duitsland bovendien in staat om in de lente van 1940 al zijn divisies, zijn gehele leger in het westen te ontplooien. Het restant-Polen en Tsjechië werden door politie-eenheden en gewapende arbeidsmannen (O. T.) in bedwang gehouden.

    Ik schrijf deze inleiding tot het beter begrijpen van de toestand op 10 mei 1940 toen de Duitse legers hun offensief tegen het westen begonnen.

     

    De film ‘Dunkirk’ brengt zulk een inleiding niet en plaatst de kijker ineens voor de omsingelde geallieerde legers in Noord-Frankrijk en Vlaanderen. Er wordt een aantal van 400.000 soldaten vermeldt die dienen geëvacueerd te worden, wat onmiddellijk vragen oproept. Het Britse expeditieleger in Frankrijk bestond uit slechts tien divisies met in totaal iets meer dan 200.000 man, de helft van het getal dat de filmmaker opgeeft. De overige zijn dan Fransen en Belgen hoewel dat niet vermeld wordt en het vermoeden laat dat Britten bedoeld zijn. Als de sfeerfilm van Nolan begint zien we een kleine groep Britse soldaten Duinkerken binnentrekken waar zij echter onmiddellijk door zowel Franse als Duitse soldaten onder vuur worden genomen.

     

     

    Tegelijkertijd dwarrelen flyers uit de lucht op de soldaten neer. De flyer toont een kaart met de frontlijn van 24 mei 1940 en de boodschap dat de geallieerde legers omsingeld zijn en beter hun wapens kunnen neerleggen. De film is nog geen tien minuten bezig of de eerste schoonheidsfouten doen zich al voor. Op 24 mei stonden de Duitsers namelijk nog niet in de straten van Duinkerken maar ruim daarbuiten zoals de kaart overigens laat zien. Op 24 mei was ook het Belgische leger nog niet uitgeschakeld maar woedde de slag aan de Leie met een betreurenswaardige hoge tol aan mensenlevens aan Belgische zijde. De Belgen komen nochtans in de film niet aan bod. Het kleine neutrale België had op 10 mei 1940 een leger van 600.000 man gemobiliseerd dit in contrast met de Britten die sinds hun oorlogsverklaring van 3 september 1939 slechts iets meer dan 200.000 man in Frankrijk gestationeerd hadden. Maar zoals eerder opgemerkt vertrouwden zij op het Franse leger. Tot hier even mijn eerste indruk van de film die vooral sinds ik de trailer bekeken had wel wilde zien. De trailer toont al iets van de audiovisuele kracht van de film met speciale effecten die alleen met de huidige computertechnologie mogelijk zijn.

    Nolan toont het Duinkerkenepos van 1940 vanuit drie invalshoeken: land, zee en lucht. De verschillende personages in de film worden niet geïntroduceerd maar men zit meteen middenin de gefilmde chaos van Duinkerken zonder enige verhaalstructuur.

    Dat hij slechts een patrouille van drie Spitfires toont die over het kanaal opereren ter bescherming van de geallieerde schepen ervaarde ik teleurstellend als historisch niet correct. De RAF Royal Air Force had namelijk zestien eskaders jagers over het kanaal ingezet of ongeveer 250 vliegtuigen waarvan er een honderdtal verloren gingen. De Duitsers verloren ruim honderddertig vliegtuigen gedurende de geallieerde evacuatie. Hoewel de film ‘Dunkirk’ prachtige animatiebeelden van drie ingezette Spitfires weergeeft geeft dit niet een correct beeld weer van de armada van vliegtuigen die dagelijks over het kanaal en boven de stranden strijd voerden. Ook aan Duitse zijde toont Nolan in de film een eenzame Heinkel-111 bommenwerper die een schip in het vizier neemt en daarop door de Spitfires onderschept wordt. Het is een prachtige historisch correcte animatie van Heinkel ‘s en Stuka ’s maar ik had meer vliegtuigen in de lucht afgebeeld.

     

     

    © Hans-Adolf Jacobsen, Dünkirchen, 1958

     

    Hierboven ziet u een situatiekaart van het frontverloop op 24 mei 1940. Rechtsboven op de kaart ziet men de opstelling van het Belgische leger aan de Leie. Op de rechtervleugel van het Belgische leger zitten de Britten opnieuw in hun stellingen aan de Frans-Belgische grens, vanwaar ze op 10 mei 1940 naar de Dijle-stelling in België waren vertrokken. Na de Duitse doorbraak bij Sedan op 14 mei 1940 waar een geheel Frans leger op de loop ging, trokken de Britten zich volgens plan samen met het Belgische leger terug op de Schelde en daarna als een gevolg van de gelukte Duitse doorbraak naar het kanaal, trokken zij zich verder terug op hun oorspronkelijke stellingen aan de grens. Buiten achterhoedegevechten heeft het Britse leger in mei 1940 nooit een echte veldslag dienen uit te vechten. Op de kaart ziet men ook duidelijk dat indien de Duitsers een wig tussen de Britten en het Belgische leger hadden kunnen drijven, de Britten gelegerd aan de Frans-Belgische grens, Duinkerken nooit hadden kunnen bereiken. Het is de slag aan de Leie en het volhouden van de Belgen tot de avond van 27 mei dat de Britten redde. Dit heeft nooit in de geschiedschrijving over de tweede wereldoorlog die overigens door Anglo-Amerikanen gedomineerd wordt, veel aandacht gekregen. In de film van Nolan ook al helemaal niet.

    Een volgende vaststelling die ik in de loop van de film deed is dat nooit of nergens iemand van hoog tot laag de naam ‘God’ in de mond neemt. Vandaag in de derde generatie van de ontkerkelijking in Europa heel normaal maar niet in 1940. Een tijd terug las ik in de krant dat de Belgen vandaag de koelste godsdienstminnaars in Europa zijn. Ik neem aan dat de situatie in Engeland vandaag iets beter is.

    Wanneer men echter een historische film maakt zoals die van Nolan over Dunkirk 1940, dient het historische kader te kloppen. En dat correcte historische kader was dat God en religie een onlosmakelijk deel van de Britse cultuur was. Het land was samen met zijn Dominions en Commonwealth het grootste protestantse land ter wereld met bovendien koning Georges VI als hoofd van de Engelse kerk, de C.O.E. Church of Engeland.

    Op zondag 26 mei 1940 riep koning Georges VI de Britten tot een ‘National Day of Prayer’ op dat door miljoenen Britten over heel het eiland werd opgevolgd. Zie link: https://www.youtube.com/watch?v=1zbUqeYnyxw

    Men besefte op 26 mei dat het noodlot toesloeg en dat menselijk gezien de kans groot was dat het Britse expeditieleger zou ondergaan met alle gevolgen van dien. Het wonderlijke is dat het zeewater in het kanaal daarop extreem kalm werd, iets dat in geen dertig jaar was voorgekomen en dan nog gedurende tien dagen, de periode van de inscheping vanaf de stranden bij Duinkerken. De inscheping vanaf de stranden met kleine boten was alleen mogelijk omdat de zee zo vlak als een spiegel was met haast geen deining. De dag na de inschepingen beukten de golven opnieuw tegen de stranden aan.

    De film van Nolan laat hier niets van zien. Integendeel de opnamen tonen de moeilijkheid van het inschepen in sloepen bij gewone deining toen de film gedraaid werd. Ik nodig mijn lezers uit om op het internet enkele documentaires over het Dunkirk-epos op te zoeken en in het bijzonder op de wonderlijke kalme zee te letten. Zie o.a. de link: https://www.youtube.com/watch?v=PGjGdksK37Y

    De inscheping vanaf de stranden maakte het mogelijk uiteindelijk ruim 335.000 soldaten (geen 400.000) in te schepen waarvan ongeveer 200.000 Britten en 135.000 Fransen.

    Toen alles voorbij was werd op zondag 9 juni 1940 in alle kerken in Groot-Brittannië een ‘Day of National Thanksgiving’ gehouden. Dit laatste nogmaals ter illustratie dat God en religie geen dode letter in het Engeland van 1940 waren.

    Ik heb in 2007 een boek over de tweede wereldoorlog gepubliceerd waar ik in het bijzonder metahistorische accenten trachtte te leggen. Hierna een citaat uit mijn boek dat betrekking op het wonder van Duinkerken heeft:

     

     

    Citaat: HET WONDER VAN DUINKERKEN.

    De manier waarop de Britten 338.000 geallieerde soldaten vanuit Duinkerken konden redden kan als een wonder omschreven worden. Menselijk kunnen speelde zeker een rol en de prestaties van de Royal Navy en de RAF die boven de stranden een ware luchtslag uitvochten waren mee bepalend. Maar het feit dat het Kanaal zelf opmerkelijk rustig was en dat Hitler op 24 mei zijn 'Panzers' tot staan had gebracht, waren feiten waarop het Britse opperbevel geen invloed had. Voor wie geestelijke ogen en oren heeft is de hand Gods in dit gebeuren zichtbaar. Een armada van schepen aller aard bracht met achterlating van hun materieel, het leger veilig naar Engeland. Deze geslaagde terugtocht gaf Engeland gelegenheid om de strijd verder te zetten en was een garantie op hoop voor bezet Europa. We moeten bedenken dat indien het Britse expeditieleger zou zijn vernietigd Engeland evenals Frankrijk om een wapenstilstand had moeten verzoeken. Bij de aanvang van mijn werk heb ik kritiek geleverd op Engeland, vanwege het feit dat het met Frankrijk een bepaalde politiek tegen het Duitsland van 1918 heeft gevoerd dat het zaad van de Tweede Wereldbrand in zich droeg. Door de uithongering en vernedering van het Duitse volk na 1918 hebben Engeland en Frankrijk een pad gelegd voor de duistere machten die bezit hebben genomen van de Duitse ziel. Wanneer nu echter in 1940 het nationaalsocialistische Duitsland zijn 'Nieuwe Orde' opdringt aan Europa zodat Engeland alleen overblijft om weerstand te bieden tegen dit goddeloze systeem dan dwingt deze realiteit ons tot sympathie voor Engeland. In Engeland is nu een regering van nationale eenheid aan de macht met Winston Churchill als eerste minister en bezield om de strijd verder te zetten.

    De nationaalsocialistische leer is een ideologie die bezit wilde nemen van de hele mens ook van zijn denken. Het facet dat na de Tweede Wereldoorlog vooral belicht werd is de rassenleer. Dominerend in de nationaalsocialistische leer is het antisemitisme en de superioriteit van de Germaanse mens. De rassenleer was niet exclusief nationaalsocialistisch maar vindt men al terug bij Nietsche en andere denkers uit de negentiende eeuw. Door de slechte leefomstandigheden in Duitsland na 1918 en in de jaren twintig vinden de nazi's in het Duitse volk een voedingsbodem om hun waanideeën aan de man te brengen. Duitsland diende machtiger te worden. Het diende als 'Herrenvolk' Europa te regeren. Het nationaalsocialisme legde de nadruk op 'het volk', het eiste een onvoorwaardelijk opgaan van het individu in de gemeenschap en de gehoorzaamheid aan één leider: " Führer befehl, wir folgen"! Een andere slagzin was: “Du bist nichts, Dein Volk ist alles”. De Joden werden aangewezen als de schuldigen voor alle tegenslag van het Duitse volk en daarom vervolgd. Uiteindelijk was een 'Endlösung' voorzien, waarbij door genocide 4.851.200 Europese Joden enkel en alleen al in de vernietigingskampen Auschwitz, Chelmno, Belzec, Sobibor, Maidanek en Treblinka, vergast en gecremeerd zijn geworden. Daarbij komen nog de ontelbare honderdduizenden die in westelijk Rusland in 1941 al bij het oprukken van de Wehrmacht ter plaatse van kant werden gemaakt. Het totaal moet ongeveer liggen bij zes miljoen Joden, allen slachtoffer van deze rassenleer. Dat deze leer demonisch geïnspireerd was is duidelijk en het is opmerkelijk dat het 'protestantse' Engeland, als volk de geestelijke kracht heeft om de 'Nieuwe Orde' te weerstaan. Zo werd het zelfs de enig resterende macht in Europa om het joods-christelijke cultuurgoed te bewaren.

    DE ROL VAN ENGELAND IN HET LOT VAN EUROPA

    ‘God zond de wind’, luidde de historische uitspraak over het wonder van de vernietiging van de Spaanse armada in 1588. ‘God verbood de wind te waaien’, zou de uitspraak kunnen zijn over het wonder van de redding uit Duinkerken in 1940... Het hierna volgende citaat gaat over dit wonder: “Want als gedurende deze dagen de wind was opgestoken zou een complete zeeramp het gevolg zijn geweest. Het inladen van de soldaten op de stranden zou trouwens praktisch ondoenlijk zijn geweest. Maar de zee was en bleef kalm en spiegelglad, een week lang. Dat was ongewoon in het Kanaal. Een dag na afloop van de operatie stak de wind op en beukten hoge golven de verlaten stranden.”

    De laatste vierhonderd jaar is het handelen van Groot-Brittannië als protestantse natie dikwijls bepalend geweest voor het verdere bestaan van een vrij Europa. De eerste bedreiging was die van Philips II van Spanje die Europa wilde verenigen en de contrareformatie met haar absolutisme grondvesten. De enige gevaarlijke tegenstander was Engeland. In de zestiende eeuw was alleen Noordwest-Europa namelijk redelijk veilig overgebleven doch verdeeld. Duitsland bijvoorbeeld bestond als eenheidsstaat nog niet maar was samengesteld uit tientallen vorstendommen. Noord-Nederland had zich weliswaar boven de grote rivieren tegen de opdringende Spanjaarden kunnen handhaven maar dit alles zou voor Philips II gevallen zijn bij een geslaagde landing in Engeland. Daarom geloof ik ook dat God verantwoordelijk is voor de vernietiging van de Spaanse Armada op weg naar Engeland in 1588. Een volgende antichrist die zich aandiende was Napoleon die in de achttiende eeuw Europa wilde verenigen en zijn nieuwe orde vestigen. Ook toen was het alleen Engeland dat deze dictator weerstond en garant stond voor een nieuw en vrij Europa. De Conventie van Wenen volgend op de slag bij Waterloo in 1815 zag de langst durende vrede die West-Europa ooit kende. Tijdens de Eerste Wereldoorlog 1914/1918 was het Engeland ’s alliantie met Frankrijk en Rusland dat het tij voor Frankrijk deed keren. Het verloop van de geschiedenis kennen we. In 1940 stond Engeland weer alleen tegen de zoveelste dictator die zich op het continent aandiende. Ditmaal echter was het een tot de tanden toe bewapende despoot die erop uit was zijn duizendjarig rijk te vestigen. Engeland had militair onvoorbereid, deze man de oorlog verklaard en zag zich nu haast totaal verpletterd. Het kleine Britse expeditieleger van slechts 200.000 man was na amper tien dagen strijd omsingeld in Vlaanderen en Noord-Frankrijk met slechts één uitweg: de zee. Het is hier dat ik meen dat de HERE God weer heeft ingegrepen. Net zoals bij de vernietiging van de Spaanse Armada gebruikte Hij de natuurelementen. Alleen met dit verschil dat de zee nu kalm bleef wat de inscheping vanaf de stranden bij Duinkerken mogelijk maakte. Wanneer men enkele degelijke werken over de Tweede Wereldoorlog naslaat, dan blijkt dat er inderdaad iets ongewoons met de zee gaande was tussen 21 en 31 mei 1940. Mijn eerste citaat was dat van L. J. Hartog uit zijn boek ‘en morgen de hele wereld. Deze onderzoeker stelt dat de zee een week lang kalm en spiegelglad was en dat één dag na afloop van de evacuatie van het Britse leger de wind opstak en hoge golven op de verlaten stranden beukten. Dat er iets met de zee aan de hand was vinden we in verschillende studies terug. Het hierna volgende citaat spreekt boekdelen: “De zee is wonderbaarlijk kalm; bij de minste achter-vloed zou het gebruik van de stranden onmogelijk zijn, wat tot gevolg zou hebben dat het effect van de evacuatie tot de helft zou worden teruggebracht"

    Een ander wonder waren de 'toevalligheden' van het weer dat dikwijls in het nadeel van de ‘Luftwaffe’ werkte. Vermoedelijk had Göring de evacuatie niet kunnen verhinderen maar hij had veel meer schade kunnen toebrengen. Telkens waren er wolken, regen en mist, op voor de ‘Luftwaffe’ ongelukkige momenten. Er vonden zware luchtaanvallen plaats op 27 en 28 mei, en op 1 juni. Telkens was er de volgende dag een mistlaag die de Duitsers verhinderde om de resultaten van hun bombardementen te evalueren. Positief voor de Duitse Luftwaffe was het feit dat zij zelden de dichtbevolkte stranden met mitrailleurvuur bestookte. Ook werden er nooit fragmentatiebommen gebruikt die een verschrikkelijke tol aan levens op de stranden geëist zouden hebben. Vreemd is dat de Luftwaffe tijdens deze periode, Dover en andere ontschepinghavens niet aanviel. Duizenden geallieerde soldaten meer zouden gesneuveld zijn. We moeten bedenken dat indien het Britse Expeditieleger zou zijn vernietigd Engeland vermoedelijk net zoals Frankrijk, een wapenstilstand met Nazi-Duitsland had moeten sluiten. Zeker met betere voorwaarden dan deze die Frankrijk accepteerde, maar het had in ieder geval geresulteerd in een Nazi-Duitse heerschappij van het Europese continent. Dit is een variant dat zich in deze tijdsperiode had kunnen voordoen. Italië was aldus ook buiten de oorlog gebleven. Er zou geen oorlog in de Balkan of de Middellandse Zee hebben plaatsgevonden en Duitsland zou er vermoedelijk in 1941 in geslaagd zijn het Rode Leger te vernietigen. Het resultaat zou vermoedelijk een nazificering van het hele continent geweest zijn met alle gevolgen van dien. Dit alles werd vermeden door de redding van het Britse leger van de stranden bij Duinkerken. Dit is een hypothese en moet als een variant beschouwd worden. Ik besef dat we in een postchristelijk tijdperk leven en dat mijn betoog over een Goddelijke tussenkomst over het slagveld rondom Duinkerken en vooral over de zee voor vele van mijn lezers als wereldvreemd moet overkomen. Dit ongeloof neemt echter de realiteit niet weg van die andere dimensie en van de geestelijke machten die hun strijd om planeet aarde voeren. De strijd van duisternis tegen Licht is naar mijn mening voor wie wil zien waar te nemen. Einde citaat.

     

     

    © De Fabribeckers, de veldtocht van het Belgische Leger in 1940, 1966

    Het laatste schip dat Duinkerken verliet was de Belgische trawler A5 van het Marinekorps in de nacht van 2 op 3 juni 1940 met 240 Franse soldaten en hun officieren aan boord.

    De evacuatievloot bestond volgens Churchill uit 693 Britse en 168 geallieerde vaartuigen aller aard, hoewel deze cijfers tussen de verschillende auteurs afwijken. De vermelde geallieerde vaartuigen waren vooral Nederlandse en Belgische schuiten.

     

    Hierna een boekbeoordeling van de hand van Jan van Barneveld:

    De Vlaamse auteur Robert de Telder heeft een bijzondere belangstelling voor geschiedenis. Bijbelse geschiedenis in zijn boeken ‘Van Noach tot Christus’ en ‘Kroniek van het oude Israël’. Wereldgeschiedenis van de oudheid in Kronos, waarin hij de chronologie van de oudheid aan een kritisch onderzoek onderwerpt. Zijn vlijtig verzamelen en onderzoeken van feiten en gegevens, gebeurtenissen en ontwikkelingen heeft hij in bovengenoemde boeken voor ons ten nutte willen maken. De Tweede Wereldoorlog door het oog van een Belg is een interessant historisch document. Drie zaken spelen door het hele boek heen. De persoonlijke ervaringen van zijn vader, die een deel van de oorlog als dwangarbeider in Duitsland doorbracht. Wat de Holocaust en de demonie van Hitler en ook Stalin betreft probeert de schrijver metahistorische accenten te leggen. Hij legt ook een vinger bij de zegen en de vloek (Gen. 12:3) over Europese landen die samenhangt met hun behandeling van het Joodse volk. In zijn uitvoerige literatuurlijst treffen we dan ook het beroemde boek aan van Normann Grubb: Op de bres, het leven van Rees Howells. De hoofdmoot van dit boek is de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. De ontwikkelingen van de oorlog in landen als Frankrijk, Denemarken, Noorwegen, Nederland, Oost Europese landen en vooral België komen ter sprake. De Duitse opmars, het doorzettingsvermogen van Churchill (zijn boek De Tweede Wereldoorlog is een belangrijke bron voor De Telders boek), het 'halt!' van Stalingrad, de opmars van de geallieerden, alles komt uitvoerig toegelicht met kaarten en foto's ter sprake. Door een gedetailleerde inhoudsopgave is het goed mogelijk om het boek ook als naslagwerk te gebruiken. Een paar gevoelige onderwerpen die ter sprake komen en waarbij de 'neutrale Belg' zijn menig niet verdoezelt, zijn de rol van de Rooms katholieke kerk, van paus Pius XII en het onbarmhartige en onnodige plat bombarderen van Duitsland door de geallieerden (terwijl de spoorlijnen naar Auschwitz Birkenau intact bleven, JvB). Ik werd tijdens het lezen wel wat overweldigd door de grote hoeveelheid feiten die in een enorm tempo op me afkwamen. Maar ja, zo ging het in Tweede Wereldoorlog.

    Jan van Barneveld

     

    Hierna een opgave van boeken die ik raadpleegde tot het schrijven van mijn filmbeoordeling:

    Winston Churchill, DE TWEEDE WERELDOORLOG, 1948

    Hans-Adolf Jacobsen, Dünkirchen, 1958

    De Fabribeckers, de veldtocht van het Belgische Leger in 1940, 1966

    Raymond Cartier, DE TWEEDE WERELDOORLOG, 1968

    STANDAARD, GESCHIEDENIS VAN DE TWEEDE WERELDOORLOG, 1977

    Norman Grubb, OP DE BRES, HET LEVEN VAN REES HOWELLS, 1980

    L. J. Hartog, EN MORGEN DE HELE WERELD, 1985

    J. Cleeremans, LEOPOLD III IN HET JAAR 40, 1986

    Roger Keyes, LEOPOLD III – deel 1 & 2, 1986

    John Lukacs, DE KRACHTMETING, 1992

    Guido Knopp, Hitler – Eine Bilanz, 1995

    Edward Radzinsky, STALIN, 1996

    J. H. J. Andriessen, DE ANDERE WAARHEID, 1998

    John Lukacs, HITLER EN DE GESCHIEDENIS, 1999

    Gerd Schultze-Rhonhof, Der Krieg, der viele Väter hatte, 2003

    John Lukacs, Vijf dagen in Londen, 2005

    Viktor Suworow, Dmitrij Chmelnizki, Ueberfall auf Europa, 2009

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    20-10-2017 om 00:00 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-10-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wie was de Bijbelse farao met de Hebreeuwse naam ‘So’ ten tijde van de val van Samaria in 717 v. Chr.?

    2 Koningen 17:1 In het twaalfde jaar van Achaz, den koning van Juda, werd Hosea, de zoon van Ela, koning over Israël te Samaria, en regeerde negen jaren. 2 En hij deed dat kwaad was in de ogen des HEEREN; evenwel niet, als de koningen van Israël, die voor hem geweest waren. 3 Tegen hem toog op Salmaneser, koning van Assyrië; en Hosea werd zijn knecht, dat hij hem een geschenk gaf. 4 Maar de koning van Assyrië bevond een verbintenis in Hosea, dat hij tot So, den koning van Egypte, boden gezonden had, en het geschenk aan den koning van Assyrië niet als te voren van jaar tot jaar opbracht; zo besloot hem de koning van Assyrië, en bond hem in het gevangenhuis. 5 Want de koning van Assyrië toog op in het ganse land; ja, hij kwam op naar Samaria, en hij belegerde haar drie jaren. 6 In het negende jaar van Hosea, nam de koning van Assyrië Samaria in, en voerde Israël weg in Assyrië, en deed ze wonen in Halah, en in Habor, aan de rivier Gozan, en in de steden der Meden. (Statenvertaling)

     

    De Hebreeuwse naam ‘So’ komt niet in de gekende Egyptische koningslijsten voor en dus bestaat de taak er in deze Bijbelse koning over Egypte met een Egyptische naam te identificeren. Farao So heerste volgens de Bijbel over Egypte tijdens de belegering van Samaria door de Assyriërs van 720 tot 717 v. Chr.

    De Statenbijbel en de Engelstalige King James Bijbel hebben beide de naam So onvertaald gehandhaafd. Zo ook de NBG en NBV vertalingen. Ook de Joodse historicus Flavius Josephus (Joodse Oudheden, Bk IX, xiv) uit de eerste eeuw van de westerse tijdrekening, vermeld de naam So als koning van Egypte ten tijde van de val van Samaria.

    De Septuagintbijbel LXX echter, de Griekse vertaling van het Oude Testament daterend uit de derde eeuw voor Christus en tot stand gekomen in Alexandrië in Egypte, heeft het Hebreeuwse So als ‘Segor’ neergezet. Maar ook deze naam vinden we niet terug in de ons bekende Egyptische koningslijsten. De betekenis van de naam Segor is ‘standvastigheid’ of ‘sterkte’ wat misschien een hint inhoudt naar een mogelijke identificatie.

    SEPTUAGINT, IV Kings, Chapter 17

    1 In the twelfth year of Achaz king of Juda began Osee the son of Ela to reign in Samaria over Israel nine years. 2 And he did evil in the eyes of the Lord, only not as the kings of Israel that were before him. 3 Against him came up Salamanassar king of the Assyrians; and Osee became his servant, and rendered him tribute. 4 And the king of the Assyrians found iniquity in Osee, in that he sent messengers to Segor king of Egypt, and brought not a tribute to the king of the Assyrians in that year: and the king of the Assyrians besieged him, and bound him in the prison-house. 5 And the king of the Assyrians went up against all the land, and went up to Samaria, and besieged it for three years. (LXX)

     

    Maar laat ons eerst de tijdsconstructie schilderen waar de hiervoor beschreven geschiedenis in moet passen. De val van Samaria dateer ik in 717 v. Chr. en dit in afwijking van het gangbare jaartal 722 v. Chr. Dit laatste jaartal is foutief gebaseerd op de verankering van de Bijbelse koningslijst met de van Assyrische koningslijst door de geleerde Edwin R. Thiele. Zie mijn boek De Assyriologie herzien, 2012. De gevestigde Assyriologie gaat er bovendien van uit dat Sargon II de veroveraar van Samaria was en verantwoordelijk voor de wegvoering van de tien stammen in ballingschap. De Bijbel stelt echter duidelijk dat het de Assyrische koning Salmaneser V was die Samaria innam. Salmaneser was de zoon en opvolger van Tiglath Pileser III, Assyrische koningen die tijdens hun regeerperiode expansionistisch buiten hun gebied traden en een gesel voor de buurlanden werden. Het zijn ook namen van koningen die voor deze periode bij name in de Bijbel terug te vinden zijn.

    Egypte was tijdens deze periode geen grootmacht meer en bovendien was de Nijldelta verdeeld over verschillende huizen of dynastieën. De profeet Jesaja bijvoorbeeld die optrad tijdens deze epoque beschrijft Egypte aldus:

    Jesaja 30:1 Wee den kinderen, die afvallen, spreekt de HEERE, om een raadslag te maken, maar niet uit Mij, en om zich met een bedekking te bedekken, maar niet uit Mijn Geest, om zonde tot zonde te doen; 2 Die gaan, om af te trekken in Egypte, en vragen Mijn mond niet; om zich te sterken met de macht van Farao, en om hun toevlucht te nemen onder de schaduw van Egypte. 3 Want de sterkte van Farao zal ulieden tot schaamte zijn, en die toevlucht onder de schaduw van Egypte tot schande. 4 Wanneer zijn vorsten zullen geweest zijn tot Zoan, en zijn gezanten zullen gekomen zijn tot nabij Chanes; 5 Hij zal hen allen beschaamd maken door een volk, dat hun geen nut kan doen, noch tot hulp, noch tot voordeel, maar tot schande en ook tot smaadheid zijn zal. 6 De last der beesten, van het zuiden, naar het land des angstes, en der benauwdheid, van waar de sterke leeuw en de oude leeuw is, de basilisk en de vurige vliegende draak; hun goederen zullen zij voeren op den rug der veulens, en hun schatten op de bulten der kemelen, tot het volk, dat hun geen nut zal doen. 7 Want Egypte zal ijdellijk en te vergeefs helpen; daarom heb Ik hierover geroepen; Stilzitten zal hun sterkte zijn. (Statenvertaling)

     

    Het Bijbelboek Jesaja 30:4 spreekt over de vorsten (in het meervoud) van Egypte die te Zoan verblijven en er wordt verwezen naar de residentie Chanes waar gezanten arriveren. Beide Egyptische hoofdplaatsen heb ik eerder geïdentificeerd met het Egyptische Tanis dat voor het Hebreeuwse Zoan staat en de plaats Chanes is identiek met het Egyptische ‘Te-haph’ne-hes’ wat ‘residentie van de Nubiër’ betekende. De Nijldelta was ten tijde van de profeet Jesaja als een lappendeken met verschillende huizen of dynastieën die ieder over hun gebied van Egypte als vazallen heersten. Hun leenheer was Amonhotep IV die volgens mijn revisie in de achtste eeuw v. Chr. op de tijdsbalk thuishoort. Zie mijn boek: De zonaanbidder, Achnaton de strenge en hardvochtige farao volgens de profeet Jesaja, 2016.

    De tweeëntwintigste Libische dynastie had haar hoofdplaats in Tanis, het Bijbelse Zoan, samen met een afsplitsing van de drieëntwintigste dynastie. In Memfis, het Bijbelse Nof, zat de vierentwintigste dynastie tezamen met vertegenwoordigers van de achttiende dynastie. Deze laatsten hadden naast Thebe ook in Memfis een residentie. En te Chanes was de vijfentwintigste dynastie vertegenwoordigd met een Ethiopiër of Nubiër op de troon. De Libiërs en de Ethiopiërs heb ik mijn studie beschreven als een soort politiehonden die door Amonhotep III en Achnaton gebruikt werden ter handhaving van hun macht, zowel binnen als buiten de grenzen van Egypte. Dit is het ook het plaatje dat de profeet Jesaja in zijn negentiende hoofdstuk over Egypte neerzette. Egypte zou na een opstand van stad tegen en stad en koninkrijk tegen koninkrijk overgegeven worden in de macht van een hardvochtig en gestreng heer. Deze dwingeland identificeerde ik met de godsdienstige fanaticus Amonhotep IV of Achnaton. Deze farao verplaatste zijn hoofdstad van Thebe naar een nieuw gebouwde stad met de naam Achet-Aton. Voor zijn gebieden in Klein-Azië had hij minder interesse die dan ook een voor een verloren gingen.

    Het is uit de rij van de hiervoor opgegeven dynastieën dat farao So geselecteerd dient te worden. Voorwaar geen eenvoudige opdracht.

    Wie was farao So? Een Ethiopiër? Een Libiër? Een autochtone Egyptenaar?

     

    Herodotus (Boek 2, 137) heeft het meerdere malen over een Ethiopische koning met de naam Sabakoos, die het zowel Psammetichos als zijn voorganger Anysis moeilijk maakte gedurende een periode van vijftig jaar. Diodorus van Sicilië, een historicus uit de eerste eeuw voor Christus, schrijft in zijn historisch werk dat in totaal vier Ethiopische farao’s over Egypte geheerst hebben en dit gedurende een periode van 36 jaar, hoewel hij schrijft dat dit heersen met intervallen gebeurde.

    In 709 v. Chr. vond tijdens de belegering van Jeruzalem door het Assyrische leger, de slag van Elteke plaats tussen het leger van Egypte en dat van Assyrië aan de grens met Egypte. De Bijbel noemt Tirhaka bij naam als de koning van Ethiopië die in bondgenootschap met Hizkia tegen de Assyriërs optrok maar geen uitredding bracht. Tirhaka is zodoende als farao van Ethiopië met het veertiende regeringsjaar van Hizkia verbonden. Tirhaka regeerde in co-regentschap met de Ethiopiërs Sjabaka en Sjebitkoe. De Kawa-stele maakt dit duidelijk. Deze inscriptie leert dat het zesde jaar van Tirhaka gelijk was aan het vijftiende jaar van Sjabaka en het derde jaar van Sjebitkoe. De voorganger van Sjabaka was Pianchi die in zijn eenentwintigste regeringsjaar een invasie vanuit Nubië naar de Nijldelta leidde. Op de tijdsbalk plaatsen we farao Sjabaka ten tijde van de val van Samaria. Was hij de Bijbelse So? Of was het Pianchi zijn voorganger?

    Volgens het werk van Dr. Immanuël Velikovsky was de Bijbelse So een Sosenk of een Osorkon van de Libische tweeëntwintigste dynastie de meest geschikte kandidaat. Velikovsky plaatste de tweeëntwintigste dynastie in de achtste en zevende eeuw v. Chr. op de tijdsbalk en brak terecht met de orthodoxe identificatie van Sheshonk of Sjosjenq I met de Bijbelse farao Sisak die in het vijfde regeringsjaar van Rehabeam Juda binnenviel en de Tempel te Jeruzalem plunderde.

    De bekende wetenschapper Isaac Newton die een revisionist van de geschiedenis van de oudheid was, schreef ook zijn mening over farao So neer. Volgens Newton was de Ethiopiër Sabakoos of Sabacon die Herodotos beschreef de Bijbelse farao So. En mogelijk schrijft Newton, was Sabacon identiek met Sethon of Sethoos. Hierna het betreffende gedeelte dat ik van het internet plukte:

    In the Dynasties of Manetho; Sevechus is made the successor of Sabacon, being his son; and perhaps he is the Sethon of Herodotus, who became Priest of Vulcan, and neglected military discipline: for Sabacon is that So or Sua with whom Hoshea King of Israel conspired against the Assyrians, in the fourth year of Hezekiah, Anno Nabonass. 24. Herodotus tells us twice or thrice, that Sabacon after a long Reign of fifty years relinquished Egypt voluntarily, and that Anysis who fled from him, returned and Reigned again in the lower Egypt after him, or rather with him: and that Sethon Reigned after Sabacon, and went to Pelusium against the army of Sennacherib, and was relieved with a great multitude of mice, which eat the bow-strings of the Assyrians; in memory of which the statue of Sethon, seen by Herodotus, [339] was made with a Mouse in its hand. A Mouse was the Egyptian symbol of destruction, and the Mouse in the hand of Sethon signifies only that he overcame the Assyrians with a great destruction. The Scriptures inform us, that when Sennacherib invaded Judæa and besieged Lachish and Libnah, which was in the 14th year of Hezekiah, Anno Nabonass. 34. the King of Judah trusted upon Pharaoh King of Egypt, that is upon Sethon, and that Tirhakah King of Ethiopia came out also to fight against Sennacherib, 2 King. xviii. 21. & xix. 9. which makes it probable, that when Sennacherib heard of the Kings of Egypt and Ethiopia coming against him, he went from Libnah towards Pelusium to oppose them, and was there surprised and set upon in the night by them both, and routed with as great a slaughter as if the bow-strings of the Assyrians had been eaten by mice. Some think that the Assyrians were smitten by lightning, or by a fiery wind which sometimes comes from the southern parts of Chaldæa. After this victory Tirhakah succeeding Sethon, carried his arms westward through Libya and Afric to the mouth of the Straits: but Herodotus tells us, that the Priests of Egypt reckoned Sethon the last King of Egypt, who Reigned before the division of Egypt into twelve contemporary Kingdoms, and by consequence before the invasion of Egypt by the Assyrians.

    (THE CHRONOLOGY OF ANCIENT KINGDOMS AMENDED. A SHORT CHRONICLE from the First Memory of Things in Europe, to the Conquest of Persia by Alexander the Great, by Sir ISAAC NEWTON, London, MDCCXXVIII, 1728 AD)

     

    Het boeiende aan de studie van Newton is dat deze onderzoeker in de achttiende eeuw uitsluitend werkte met het historische materiaal dat toen voorhanden was via de Bijbel, Flavius Josephus, Herodotos, Diodorus en vele andere historici. Het archeologische terrein in Egypte lag toen nog braak en zou pas voor het Westen toegankelijk worden na de campagne van Napoleon in Egypte in de negentiende eeuw. Maar de eerder vermelde oudheidhistorici had Newton door en door in de grondtekst bestudeerd en toen al had hij een revisie van de Egyptische geschiedenis neergepend waar heden heel wat bruikbare puzzelstukjes in gevonden kunnen worden.

    Met dit artikel wil ik echter verder aandacht geven aan farao Sethoos van de historicus Herodotos. De naam Sethoos is een Griekse naamversie van een Egyptische farao. Herodotos schrijft dat farao Sethoos een tijdgenoot van de Assyriër Sanherib was. En van Sanherib weten we dat deze de zoon en troonopvolger van Sargon II, de usurpator was. Sanherib staat ook in de Bijbel vermeld met zijn belegering van Jeruzalem in het veertiende regeringsjaar van koning Hizkia van Juda zijnde 709 v. Chr. Dit jaartal is slechts acht jaar verwijderd van de val van Samaria in 717 v. Chr.

    Herodotos Boek 2,

    141. After him there came to the throne the priest of Hephaistos, whose name was Sethos. This man, they said, neglected and held in no regard the warrior class of the Egyptians, considering that he would have no need of them; and besides other slights which he put upon them, he also took from them the yokes of corn-land which had been given to them as a special gift in the reigns of the former kings, twelve yokes to each man. After this, Sanacharib king of the Arabians and of the Assyrians marched a great host against Egypt. Then the warriors of the Egyptians refused to come to the rescue, and the priest, being driven into a strait, entered into the sanctuary of the temple and bewailed to the image of the god the danger which was impending over him; and as he was thus lamenting, sleep came upon him, and it seemed to him in his vision that the god came and stood by him and encouraged him, saying that he should suffer no evil if he went forth to meet the army of the Arabians; for he himself would send him helpers. Trusting in these things seen in sleep, he took with him, they said, those of the Egyptians who were willing to follow him, and encamped in Pelusion, for by this way the invasion came: and not one of the warrior class followed him, but shop-keepers and artisans and men of the market. Then after they came, there swarmed by night upon their enemies mice of the fields, and ate up their quivers and their bows, and moreover the handles of their shields, so that on the next day they fled, and being without defence of arms great numbers fell. And at the present time this king stands in the temple of Hephaistos in stone, holding upon his hand a mouse, and by letters inscribed he says these words: "Let him who looks upon me learn to fear the gods."

     

    Herodotos beschrijft Sethoos als de opperpriester van Hefaistos en maakt hem een tijdgenoot van Sanherib van Assyrië, tegen wie hij ook moest strijden. De strijd vond plaats bij Peloesion, de gangbare toegang tot Egypte in het noorden langs de kustroute, en Herodotus verhaalt hoe de Assyriërs moesten vluchten vanwege een muizenplaag die het Assyrische leger teisterde.

    De conclusie is dat meerdere Egyptische legers en legerbevelhebbers aan de beschreven strijd deelgenomen te hebben. We hebben Tirhaka met een legertroep en we hebben Sethoos met een legertroep die geallieerd een Assyrische invasie een halt toeroepen. Twee aanvoerders; wat verwijst naar de vorsten van Zoan van de profeet Jesaja in de Bijbel.

    Maar wie was Sethos? Met welke farao moet hij geïdentificeerd worden?

     

     

    In mijn studie TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 307-311, identificeerde ik hem met farao Zet van de drieëntwintigste dynastie. Volgens het studiewerk van Donovan A. Courville (The Exodus Problem and its Ramifications, Chapter XVIII) was de laatste farao van dynastie XXIII met de naam Zet gelijk aan de ‘Sethnakht’ de grondvester van de twintigste dynastie. Sethnakht was volgens Courville een overgangsfiguur tussen de twee dynastieën. De orthodoxe Egyptologie heeft niet veel informatie over deze koning en veel over zijn afkomst en leven wordt gespeculeerd.

    De ‘Sethoos’ van Herodotos wordt opgevolgd door twaalf koningen die ieder voor een tijd over een gebied van Egypte heersten. Later zou één van hen: farao Psammetichos, de alleenheerschappij overnemen.

    Herodotos Boek 2:

    147. but I will now recount that which other nations also tell, and the Egyptians in agreement with the others, of that which happened in this land: and there will be added to this also something of that which I have myself seen.

    Being set free after the reign of the priest of Hephaistos, the Egyptians, since they could not live any time without a king, set up over them twelve kings, having divided all Egypt into twelve parts. These made intermarriages with one another and reigned, making agreement that they would not put down one another by force, nor seek to get an advantage over one another, but would live in perfect friendship: and the reason why they made these agreements, guarding them very strongly from violation, was this, namely that an oracle had been given to them at first when they began to exercise their rule, that he of them who should pour a libation with a bronze cup in the temple of Hephaistos, should be king of all Egypt (for they used to assemble together in all the temples). …

     

    151. Now the twelve kings continued to rule justly, but in course of time it happened thus:--After sacrifice in the temple of Hephaistos they were about to make libation on the last day of the feast, and the chief-priest, in bringing out for them the golden cups with which they had been wont to pour libations, missed his reckoning and brought eleven only for the twelve kings. Then that one of them who was standing last in order, namely Psammetichos, since he had no cup took off from his head his helmet, which was of bronze, and having held it out to receive the wine he proceeded to make libation: likewise all the other kings were wont to wear helmets and they happened to have them then. Now Psammetichos held out his helmet with no treacherous meaning; but they taking note of that which had been done by Psammetichos and of the oracle, namely how it had been declared to them that whosoever of them should make libation with a bronze cup should be sole king of Egypt, recollecting, I say, the saying of the Oracle, they did not indeed deem it right to slay Psammetichos, since they found by examination that he had not done it with any forethought, but they determined to strip him of almost all his power and to drive him away into the fen-country, and that from the fen- country he should not hold any dealings with the rest of Egypt.

     

    152. This Psammetichos had formerly been a fugitive from the Ethiopian Sabacos who had killed his father Necos, from him, I say, he had then been a fugitive in Syria; and when the Ethiopian had departed in consequence of the vision of the dream, the Egyptians who were of the district of Saïs brought him back to his own country. …

     

    De identificatie van de Sethoos van Herodotos met Sethnakht de grondvester van de twintigste dynastie ligt voor de hand wanneer we in de twaalf koningen van Herodotos als opvolgers van Sethos, de Ramessieden willen herkennen. De tien Ramessieden die samen met Necho en Psammetichos de twaalf koningen van Herodotos maken. Het is een passend puzzelstuk dat men via deze identificatie kan invoegen.

     

    De vraag naar wie exact farao So van de Bijbel was blijft nog onbeantwoord, maar farao Sethnakht alias Sethoos is naar mijn mening de meest logische kandidaat. We moeten ook bedenken dat de Egyptische farao’s meerdere namen hadden met buiten Egypte dikwijls andere namen. De farao’s Amonhotep III en Amonhotep IV bijvoorbeeld werden in Klein-Azië in het Akkadisch aangesproken als Nimmoeria en Nafoeria. Het is alzo niet ongewoon dat in Israël een farao met de naam So bekend was.

     

    Wordt vervolgd…

     

    Met vriendelijke groet

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    13-10-2017 om 09:56 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-10-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het elfde historische jubeljaar van oktober 905/september 904 v. Chr.

    We vervolgen deze week onze reeks over de historische jubeljaren. Het laatste artikel op dit blog betreffende de historische jubeljaren dateert van 15.09.2017 met aandacht voor het tiende historische jubeljaar van oktober 954/september 953 v. Chr. ten tijde van de regeerperiode van koning Rehabeam van Juda. Zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?ID=3019971

     

    We zetten onze studiereis in de tijd langs de inmiddels vertrouwde tijdsbalken verder. De tijdsbalken zijn op millimeterpapier uitgewerkt met telkens veertien jaar per vel. De jaartallen bovenaan de tijdsbalk zijn op de westerse jaartelling gebaseerd met de geboorte van Jezus Christus, onderverdeeld in vier vakken van elk drie maanden van januari tot december. De sabbatjaren staan daaronder in een blauwe balk vermeld van april tot maart en de jubeljaren van oktober tot september. Het Jubeljaar zag zijn start in oktober van de negenenveertigste sabbatjaarcyclus en liep verder tot september van het volgende jaar waar inmiddels in april een nieuwe sabbatjaarcyclus van start was gegaan. Dit volgens de manier van tellen door William Whiston.

    Hierna een opsomming van de jubeljaren uit het werk van William Whiston (JOSEPHUS Complete Works, Translated by William Whiston, A.M., Appendix Dissertation V., die we al behandeld hebben. Er waren dertig jubeljaren vanaf 1395/1394 v. Chr. tot 27/28 AD, het jaar dat Jezus zich te Nazareth als Messias bekendmaakte en het ‘aangename jaar des HEREN’ uitriep.

    Begin sabbatjaartelling: 1443 v. Chr. intocht Kanaän o.l.v. Jozua.

    Aantal en jaartallen v. Chr.:

    Historische periode:                                Historische jubeljaarverwijzing:

    v. Chr.:

    1.       1395/1394 Richter Othniël            geen

    2.      1346/1345          Richter Ehud               Ruth 6:6

    3.      1297/1296 Ehud & Samgar           geen

    4.      1248/1247 Debora en Gideon        geen

    5.      1199/1198  Richter Thola               geen

    6.      1150/1149  Richter Eli                   geen

    7.      1101/1100  Richter Samuël            geen

    8.      1052/1051 Samuël & Saul             geen

    9.      1003/1002 Salomo                        geen

    10.    954/953   Rehabeam                             geen

    11.     905/904 Josafat                       geen

     

    In het vorige artikel over de jubeljaren hebben we gezien dat ten tijde van Rehabeam, de zoon van Salomo bij de Ammonietische Naäma, het tiende jubeljaar hoogstwaarschijnlijk niet gehouden werd (1 Koningen 14:21-22). Zie TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 211-215. Het begin van de ongerechtigheid van Israël nam in 983 v. Chr. een aanvang bij de huwelijksvoltrekking van Salomo met Naäma. Tien van de twaalf stammen van Israël zouden zich kort na de troonsbestijging van Rehabeam afscheuren. Zij volgden Jerobeam die op een woord des HEEREN van de profeet de leiding over tien stammen opnam.

     

    Het Bijbelse Jubeljaar was een belangrijk onderdeel uit de wet van Mozes van 1483 v. Chr. betreffende het beheer en het eigendomsrecht over het Beloofde Land, het land Kanaän dat ze veertig jaar later in 1443 v. Chr. zouden binnentrekken. Het doel van het jubeljaar was om uiteindelijk alle mogelijke individueel verlies van land en rijkdom in het negenenveertigste jaar van de sabbatjaarcyclus te herstellen, en aan de rechtmatige eigenaar terug te geven. De toepassing van de wet betekende een garantie tegen blijvende verarming van onfortuinlijke Leviticus 25:1-55. Denk bijvoorbeeld aan de geschiedenis van Naomi in het Bijbelboek Ruth. Het sabbat-en het jubeljaargebod van Leviticus hoofdstuk 25 leert ook duidelijk dat de sabbatjaar- en jubeljaartelling een aanvang nam bij de inbezitneming van het land Kanaän door de Israëlieten.

    Leviticus 25:1 En de HERE sprak tot Mozes op de berg Sinai: 2 Spreek tot de Israëlieten en zeg tot hen: Wanneer gij in het land komt, dat Ik u geef, dan zal het land rusten, een sabbat voor de HERE.

     

    Israël heeft in zijn lange geschiedenis zelden het jubeljaargebod gehouden. Volgens mij zonder twijfel als reden van winstbejag door de machthebbers. De wortel van alle kwaad is de geldzucht leert de Bijbel (1 Timoteüs 6:10). Van de in totaal honderdtwintig sabbatjaren vanaf het eerste sabbatjaar van apr1437/mrt1436 v. Chr. gerekend, tot en met het sabbatjaar van apr604/mrt603 v. Chr., hebben zij slechts met intervallen vijftig keer het sabbatjaargebod gehouden. Na het zeventig keer negeren van het sabbatjaargebod volgde de Babylonische ballingschap. Een ballingschap die exact zeventig jaar duurde ter vergoeding voor het (ontvolkte) land dat toen zijn sabbatrust kreeg.

     

     

    Bij de dood van Rehabeam in 949 v. Chr. werd deze opgevolgd door zijn zoon Abiam die voor een korte tijd regeerde. Daarna zie we op het bijgevoegde schema dat Asa, de zoon van Abiam, de scepter van Juda overnam. Hetzelfde schema toont in het voorjaar van 941 v. Chr. een verticale lijn dat een meganatuurcatastrofe weergeeft die dat jaar vooral Egypte trof. Het was de zogenaamde zondvloed van Deucalion die ik meen te kunnen dateren. Zie het artikel van 13.03.2017 op dit blog, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1489359600&stopdatum=1489964400

    In vorige afleveringen gaf ik aandacht aan de cyclus van meganatuurcatastrofes van de wetenschappers Patten, Hatch en Steinhauer (The Long Day of Joshua and Six Other Catastrophes, 1973) onder de aandacht. Het is in de cyclus van deze rampen, dat de beschreven zondvloed van Deucalion geplaatst moet worden. In een cyclus van 54 jaar en zes maanden werd planeet aarde in de oudheid vanaf de vierentwintigste eeuw tot aan de achtste eeuw v. Chr. getroffen. Daarna kwam volgens de theorie ons zonnestelsel tot rust.

     

     

    Het volgende schema toont de lange regeerperiode van Asa via de derde, vierde en vijfde sabbatjaarcyclus. In mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 225-228 heb ik de chronologie van de koningen van Israël en Juda voor deze periode uitgewerkt. Chronologie is de ruggengraat van alle geschiedschrijving. De definitie van chronologie is de volgende: volgorde van tijdstippen waarop gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. 

    Het Nederlandse woord ‘chronologie’ komt uit het Griekse: K R O N O L O G I A. ‘Kronos’ betekent tijd en ‘legein’ betekent ‘zeggen’ of ‘vertellen’. ‘Kronos’ en ‘Kronologie’ nemen in de Bijbel een belangrijke plaats in wat logisch is aangezien de Bijbel ook een historisch boek is.

     

    Het vijftiende regeringsjaar van Asa was getuige van een Ethiopisch-Nubische invasie van Juda die Asa kon afslagen. Het gevolg van de Nubische invasie was een breuk in de Egyptische achttiende dynastie vanaf Amonhotep II tot Thothmosis IV. Het Nubische miljoenenleger van Zera was namelijk doorheen Egypte naar Klein-Azië opgerukt. Zie TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 229-232. Dat er een Nubische tussenperiode in de achttiende dynastie zat, heb ik in mijn boek ‘De Zonaanbidder, Achnaton de strenge en hardvochtige farao volgens de profeet Jesaja’, aangetoond.

     

     

    Aan de lange regeerperiode van Asa kwam een einde in 906 v. Chr., waarna hij opgevolgd werd door zijn zoon Josafat. De blauwe balk toont de vijfde, zesde en zevende sabbatjaarcyclus die ons via het volgende schema naar het elfde jubeljaar leidt.

    Op het bijgevoegde schema merken we verder in het tienstammenrijk de regeerperiode van Omri en de bouw van Samaria door hem in 914 v. Chr. In mijn nieuw boek: ‘Kronieken der koningen van Israël’, dat in het najaar gepubliceerd zal worden, geef ik heel wat aandacht aan deze periode in de geschiedenis van het tienstammenrijk. Vooral de link met de Assyrische koningslijst wordt uitgediept en gereviseerd aan de chronologische gegevens die de Bijbel verstrekt. De Assyriërs verwijzen in hun annalen naar de dynastie van Omri en Achab.

     

     

    Het bijgevoegde schema toont via een blauwe verticale balk het historische elfde jubeljaar sinds de instelling ervan door Mozes. Het is niet toevallig dat het eerste regeringsjaar van Josafat gelijk valt met het elfde jubeljaar. Over Josafat vinden we veel positiefs geschreven in de Bijbel.

    1 Koningen 22:41 Josafat nu, de zoon van Asa, werd koning over Juda, in het vierde jaar van Achab, den koning van Israël. 42 Josafat was vijf en dertig jaren oud, als hij koning werd, en regeerde vijf en twintig jaren te Jeruzalem; en de naam zijner moeder was Azuba, de dochter van Silchi. 43 En hij wandelde in al den weg van zijn vader Asa; hij week niet daarvan, doende dat recht was in de ogen des HEEREN. 44 Evenwel werden de hoogten niet weggenomen; het volk offerde en rookte nog op de hoogten. 45 En Josafat maakte vrede met den koning van Israël. 46 Het overige nu der geschiedenissen van Josafat, en zijn macht, die hij bewezen heeft, en hoe hij geoorloogd heeft, zijn die niet geschreven in het boek der kronieken der koningen van Juda? 47 Ook deed hij uit het land weg de overige schandjongens, die in de dagen van zijn vader Asa overgebleven waren. 48 Toen was er geen koning in Edom, maar een stadhouder des konings. 49 En Josafat maakte schepen van Tharsis, om naar Ofir te gaan om goud; maar zij gingen niet, want de schepen werden gebroken te Ezeon-geber. 50 Toen zeide Ahazia, de zoon van Achab, tot Josafat: Laat mijn knechten met uw knechten op de schepen varen; maar Josafat wilde niet. 51 En Josafat ontsliep met zijn vaderen, en werd bij zijn vaderen begraven in de stad van zijn vader David; en zijn zoon Joram werd koning in zijn plaats. (Statenvertaling)

     

    Er staat in vers 43 van het hiervoor vermelde Bijbelcitaat dat Josafat ‘wandelde in al den weg van zijn vader Asa; hij week niet daarvan, doende dat recht was in de ogen des HEEREN’. We kunnen aannemen dat alhoewel de Bijbel niet specifiek naar het houden van het jubeljaar verwijst, dit bijzonder jaar door Josafat toch gehouden werd. Het hierna volgende citaat uit het Bijbelboek 2 Kronieken leert dat Josafat leraren naar de steden van Juda uitzond die het volk onderrichten in de Wet des HEEREN.

    2 Kronieken 17:1 En zijn zoon Josafat werd koning in zijn plaats, en hij sterkte zich tegen Israël. 2 En hij leide krijgsvolk in alle vaste steden van Juda, en leide bezettingen in het land van Juda, en in de steden van Efraïm, die zijn vader Asa ingenomen had. 3 En de HEERE was met Josafat; want hij wandelde in de vorige wegen zijns vaders Davids, en zocht de Baäls niet. 4 Maar hij zocht den God zijns vaders, en wandelde in Zijn geboden, en niet naar het doen van Israël. 5 En de HEERE bevestigde het koninkrijk in zijn hand, en gans Juda gaf Josafat geschenken; en hij had rijkdom en eer in menigte. 6 En zijn hart verhief zich in de wegen des HEEREN; en hij nam verder de hoogten en de bossen uit Juda weg. 7 In het derde jaar nu zijner regering zond hij tot zijn vorsten, tot Ben-chail, en tot Obadja, en tot Zecharja, en tot Nathaneel, en tot Michaja, opdat men zou leren in de steden van Juda. 8 En met hen de Levieten, Semaja en Nethanja, en Zebadja, en Asaël, en Semiramoth, en Jonathan, en Adonia, en Tobia, en Tob-adonia, de Levieten, en met hen de priesters Elisama en Joram. 9 En zij leerden in Juda, en het wetboek des HEEREN was bij hen; en zij gingen rondom in alle steden van Juda, en leerden onder het volk. 10 En een verschrikking des HEEREN werd over alle koninkrijken der landen, die rondom Juda waren, dat zij niet krijgden tegen Josafat. 11 En van de Filistijnen brachten zij Josafat geschenken met het opgelegde geld; ook brachten hem de Arabieren klein vee, zeven duizend en zevenhonderd rammen, en zeven duizend en zevenhonderd bokken. 12 Alzo nam Josafat toe, en werd ten hoogste groot; daartoe bouwde hij in Juda burchten en schatsteden. 13 En hij had veel werks in de steden van Juda, en krijgslieden, kloeke helden in Jeruzalem. 14 Dit nu is hun telling, naar de huizen hunner vaderen. In Juda waren oversten der duizenden: Adna de overste, en met hem waren driehonderd duizend kloeke helden. 15 Naast hem nu was de overste Johanan; en met hem waren tweehonderd en tachtig duizend; 16 Naast hem was Amasia, de zoon van Zichri, die zich vrijwillig den HEERE overgegeven had; en met hem waren tweehonderd duizend kloeke helden. 17 En uit Benjamin was Eljada, een kloek held; en met hem tweehonderd duizend, die met boog en schild gewapend waren. 18 En naast hem was Jozabad; en met hem waren honderd en tachtig duizend, ten krijge toegerust. 19 Dezen waren in den dienst des konings; behalve degenen, die de koning in de vaste steden door gans Juda gezet had. (Statenvertaling)

     

    Vers vier van het hierboven vermelde Bijbelcitaat verwijst naar het tienstammenrijk: Israël, dat halsstarrig zijn weg los van de HEERE God verder volgde.

    De chronologie van de regeerperiode van Josafat en zijn tijdgenoten in het tienstammenrijk heb ik in TIJD en TIJDEN, 2015, hoofdstuk: kroniek van koning Josafat van Juda, blz. 237-241, uiteengezet.

     

    Het elfde jubeljaar van oktober 905/september 904 v. Chr. was een historisch jubeljaar op basis van de dertig jubeljaren die er waren vanaf het openbaar worden van Jezus van Nazareth als de Messias in de synagoge van zijn thuisstad zoals door de evangelist Lucas (4:19) gebracht, en vervolgens terug de tijd in vanaf oktober 27/september 28 AD tot het eerste jubeljaar van oktober 1395/september 1394 v. Chr. Het historisch verifieerbare vijftiende jubeljaar van 709/708 v. Chr. met het veertiende regeringsjaar van Hizkia (Jesaja 37:30) en het achttiende jubeljaar van 562/561 v. Chr. (2 Koningen 25-27) met de vrijlating van Jojachin in dien zevenendertigste ballingsjaar, zijn de belangrijkste navigatiepunten op de tijdsbalk, die onze reis in de tijd terug als correct zijnde bevestigen. Hierna een opgave van de jubeljaren volgend op het elfde jubeljaar:

    Historische periode:                                Historische jubeljaarverwijzing:

    v. Chr.:

    12.     856/855   Joas                              geen

    13.     807/806   Amazia                         geen

    14.     758/757    Uzzia                             geen

    15.     709/708   jaar 14 Hizkia               Jesaja 37:30

    16.     660/659   Manasse                       geen

    17.     611/610    Josia - Val Nineveh      Nahum 1:15

    18.     562/561    jaar 37 Jojachin           2 Koningen 25:27

    19.     513/512    Haggaï                          geen

    20.    464/463   Ezra                              geen

    21.      415/414    Nehemia                       geen

    22.     366/365   Perzische periode        geen

    23.     317/316    Griekse periode            geen

    24.     268/267   Griekse periode            geen

    25.     219/218    Griekse periode            geen

    26.     170/169    Griekse periode            geen

    27.     121/120    Makkabeeën                 geen

    28.      72/71       Makkabeeën                 geen

    29.      23/22      Hongersnood               Flavius Josephus

    30.    27/28 AD          Messias Jezus              Lucas 4:19

     

    Het jaar oktober 27/september 28 AD was heilshistorisch gezien het jaar van het openbaar worden van Messias Jezus aan Israël. Paulus noemt het in zijn brief aan de Galaten: ‘de volheid des tijds’.

    Galaten 4:4 Maar wanneer de volheid des tijds gekomen is, heeft God Zijn Zoon uitgezonden, geworden uit een vrouw, geworden onder de wet; 5 Opdat Hij degenen, die onder de wet waren, verlossen zou, en opdat wij de aanneming tot kinderen verkrijgen zouden. 6 En overmits gij kinderen zijt, zo heeft God den Geest Zijns Zoons uitgezonden in uw harten, Die roept: Abba, Vader! 7 Zo dan, gij zijt niet meer een dienstknecht, maar een zoon; en indien gij een zoon zijt, zo zijt gij ook een erfgenaam van God door Christus. (Statenvertaling)

     

     

    De evangelist Lucas brengt in zijn vierde hoofdstuk (4:16-21) de geschiedenis van de Heer Jezus Christus die op de sabbatdag in de synagoge te Nazareth voor de daar verzamelde Joden zich bekend maakt als de Gezalfde of de Christus. Hij deed dit door in het Bijbelboek Jesaja dat Hem aangereikt werd, de plaats op te zoeken waar geschreven staat:

    Jesaja 61:1 De Geest des Heeren HEEREN is op Mij, omdat de HEERE Mij gezalfd heeft, om een blijde boodschap te brengen den zachtmoedigen; Hij heeft Mij gezonden om te verbinden de gebrokenen van harte, om den gevangenen vrijheid uit te roepen, en den gebondenen opening der gevangenis; 2 Om uit te roepen het jaar van het welbehagen des HEEREN, ……

     

    In het midden van de zin van vers twee stopte hij echter met voorlezen, gaf de boekrol terug aan de dienaar en verklaarde aan de gemeente dat dit Schriftwoord nu voor hun oren vervuld was. Het resultaat was dat Hij door de aanwezige Joden afgewezen werd en uit de synagoge geworpen (Lucas 4:28-30).

     

    Het blijft boeiend om het Schriftgedeelte van de profeet Jesaja in zijn geheel te lezen. Vers twee vervolgd namelijk met de vermelding van een dag der wraak ter troosting van alle treurigen Sions. Hierna het betreffende Schriftgedeelte dat in wezen het toekomstige herstel van Israël in het land der vaderen leert bij de wederkomst van de Messias:

    Jesaja 2:2 …… en den dag der wraak onzes Gods; om alle treurigen te troosten; 3 Om den treurigen Sions te beschikken dat hun gegeven worde sieraad voor as, vreugdeolie voor treurigheid, het gewaad des lofs voor een benauwden geest; opdat zij genaamd worden eikebomen der gerechtigheid, een planting des HEEREN, opdat Hij verheerlijkt worde. 4 En zij zullen de oude verwoeste plaatsen bouwen, de vorige verstoringen weder oprichten, en de verwoeste steden vernieuwen, die verstoord waren van geslacht tot geslacht. 5 En uitlanders zullen staan, en uw kudden weiden; en vreemden zullen uw akkerlieden en uw wijngaardeniers zijn. 6 Doch gijlieden zult priesters des HEEREN heten, men zal u dienaren onzes Gods noemen; gij zult het vermogen der heidenen eten, en in hun heerlijkheid zult gij u roemen. 7 Voor uw dubbele schaamte en schande zullen zij juichen over hun deel; daarom zullen zij in hun land erfelijk het dubbele bezitten; zij zullen eeuwige vreugde hebben. 8 Want Ik, de HEERE, heb het recht lief, Ik haat den roof in het brandoffer, en Ik zal geven, dat hun werk in der waarheid zal zijn; en Ik zal een eeuwig verbond met hen maken. 9 En hun zaad zal onder de heidenen bekend worden, en hun nakomelingen in het midden der volken; allen, die hen zien zullen, zullen hen kennen, dat zij zijn een zaad, dat de HEERE gezegend heeft. 10 Ik ben zeer vrolijk in den HEERE, mijn ziel verheugt zich in mijn God, want Hij heeft mij bekleed met de klederen des heils, den mantel der gerechtigheid heeft Hij mij omgedaan; gelijk een bruidegom zich met priesterlijk sieraad versiert, en als een bruid zich versiert met haar gereedschap. 11 Want gelijk de aarde haar spruit voortbrengt, en gelijk een hof, hetgeen in hem gezaaid is, doet uitspruiten; alzo zal de Heere HEERE gerechtigheid en lof doen uitspruiten voor al de volken. (Statenvertaling)

     

    Uiteindelijk zal onze reeks over de historische jubeljaren ons leiden naar een alsnog toekomstig jubeljaar met het herstel van alle dingen zoals beloofd in het Profetische Woord van de Bijbel.

     

    Wordt vervolgd….

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    06-10-2017 om 00:00 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De zinloze tochten van Wen-amon

    Het reisverslag van Wenamon met de titel: ‘de zinloze tochten van Wen-amon’ is een bewaard gebleven rapport van een Egyptische handelsmissie in de oudheid waar de ambtenaar Wen-amon mee belast werd. Volgens het verslag moest de heilige bark van Amon-Ra in Thebe hersteld worden. Omdat Egypte geen degelijk hout bezat werd Wenamon eropuit gestuurd om in Byblos in Klein-Azië cederhout te gaan halen.

     

     

    Tijdens de reis werd Wen-amon volgens het reisverslag bestolen door een van zijn bemanningsleden en als een gevolg arriveerde hij zonder goud en geloofsbrieven in de haven Dor waar hij niet hartelijk ontvangen werd door Tjeker-baäl, de lokale vorst. Na veel onderhandelen en het toezenden van extra fondsen uit Egypte kreeg Wenamon toch zijn lading hout, maar zijn problemen waren verre van voorbij. Na vervolgens een reis via Tyrus en Sidon, belandde hij zelfs op Cyprus waar hij door een koningin met de naam Hatiba, werd opgenomen. De beklagenswaardige indruk die Wen-amon maakte is evenredig met de positie, die Egypte blijkbaar op dat tijdstip in de oude wereld innam. Het einde van het relaas is verloren gegaan, maar aangezien het papyrus in Thebe gevonden werd, kunnen we er zeker van zijn dat de opdracht van Wenamon een goed einde kende.

    Volgens de orthodoxe Egyptologie wordt het reisverslag van Wen-Amon aan het einde van Manetho ’s twintigste of het begin van de eenentwintigste dynastie in de elfde eeuw voor Christus gedateerd. De meningen betreffende het plaatsen van Wenamon op de tijdsbalk lopen ook in de orthodoxie uiteen. Sommige onderzoekers zoals de Egyptoloog J.H. Breasted (1865-1935) menen het einde van de tijdsperiode van de regering van Ramses XI te herkennen, en weer anderen verankeren het vermelde vijfde regeringsjaar in het reisverslag aan de regering van farao Smendes I van Manetho ’s eenentwintigste dynastie. Het was de Grieks-Egyptische historicus Manetho die de eenentwintigste dynastie in de geschiedenis van Egypte inlaste. In werkelijkheid waren de zogenaamde heersers van dit huis geen farao’s van Koninklijke afstamming, maar alleen maar machtige priesters.

    Het merkwaardige van het reisverslag van Wenamon is dat de aanvang van de reis in het vijfde regeringsjaar van een niet bij naam genoemde farao gedateerd wordt. Het is als een gevolg raden naar de identiteit van de niet bij naam genoemde farao en ook is het vooral een raden naar het waarom van het niet vernoemen van de naam van de dan regerende farao, wat ongebruikelijk was in het oude Egypte?

     

     

    Een kaart uit de voortreffelijke Bijbelatlas ‘The MacMillan Bible Atlas, 1968, no. 67. De Assyrische provinciegrenzen van de achtste eeuw v. Chr. heb ik aangebracht. De Tjeker hadden zich volgens de herziening sinds het einde van de achtste eeuw v. Chr. aan de kust van het oude Israël gevestigd.

     

    Volgens mijn revisie van de geschiedenis van de oudheid en vooral het herschikken van de Egyptische koningslijsten, zoals in ‘TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 27-46, gebracht, behoort Wenamon gereviseerd op de tijdsbalk in de zevende eeuw voor Christus.

    De twintigste dynastie met als toonaangevende farao Ramses III verhuist volgens mijn revisie op de tijdsbalk naar de achtste en zevende eeuw v. Chr. De invasie van de zeevolken heb ik zelfs nauwkeurig in het jaar 712 v. Chr. gedateerd in het achtste regeringsjaar van Ramses III. Zie: De Assyriologie herzien, 2012, Appendix 2. Zie ook het artikel op dit blog van 29.11.2016: de chronologie van Ramses III en de zeevolken gereviseerd, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1480287600&stopdatum=1480892400

    Hoewel Ramses III de overwinning op de zeevolken claimde was het toch mogelijk dat bepaalde zeevolken zoals de Tjeker en nieuwe Filistijnen zich daarna langs de kust van Klein-Azië konden vestigen. Het was in de havenstad Dor bij de Tjeker dat Wenamon’s nachtmerrie begon. De seculiere Egyptologie heeft geen moeite met een onafhankelijk Tjeker-land in de elfde en tiende eeuw v.Chr. aan dezelfde kust waar de koningen van Israël toen zeggenschap hadden. Het gebied viel nochtans volgens de Bijbel tijdens de orthodoxe tijdsperiode onder de controle van de koningen van Israël en de Bijbel zwijgt over de Tjeker. Een sterk verenigd Israël dat onder de koningen David en Salomo toen heerste van de beek van Egypte af tot aan de Eufraat en waar het plaatje van de orthodoxie niet in past. Het plaatsen van de eenentwingtigste dynastie tijdens deze tijdsperiode is het gevolg van het hanteren van de foutieve Sothiskalender gelanceerd door de Egyptoloog Eduard Meyer (1855/1930). Zie het artikel op dit blog van 18.08.2017: de Dendera tempel.

    Binnen het raamwerk van de herziene chronologie komen nu heel wat puzzelstukjes passend samen. De eenentwintigste dynastie hoort op de tijdsbalk namelijk thuis in de periode volgend op de verwijdering van de Aton-vereerders, de lange periode (739/671 v. Chr.) dat de eredienst aan de god Amon in Egypte verboden was en al de tempels gesloten. Zie TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 345-360.

    Het is logisch aan te nemen dat de zogenaamde heilige houten bark van Amon-Ra daarna aan restauratie toe was, het enige doel trouwens van de reis van Wenamon in het vijfde regeringsjaar van de dan regerende farao.

    Maar waarom geen naamvermelding van de dan heersende farao? De eenentwintigste dynastie van Manetho was een zogenaamde priesterdynastie die regeerde rond de heiligdommen van de god Amon te Thebe, maar ook een residentie te Tanis in de Nijldelta had. Een Nijldelta die in deze tijdsperiode een lappendeken was van dynastieën of huizen die allen vazallen van de Assyriërs waren, Assyriërs die Egypte ten tijde van Essarhaddon in 671 v.Chr. onder de voet hadden gelopen. De belangrijkste aangestelde vazal van de Assyriërs was Horemheb. Velikovsky maakte duidelijk dat Horemheb in deze tijdspanne als farao te plaatsen is. Waar ik bij Velikovsky van afwijk is dat ik meen dat de Amarna-farao’s, de zogenaamde Aton-vereerders, onmiddellijk aan Horemheb voorafgingen.

     

     

    Farao Achnaton was een tijdgenoot van Achaz in Juda en van Pekah en Hosea in Israël. De zogenaamde Amarna briefwisseling werd met deze koningen gevoerd. In mijn boek ‘De Zonaanbidder, Achnaton, de strenge en hardvochtige farao volgens de profeet Jesaja, 2016, blz. 89-125, toon ik aan dat de rebel Labaja van de Amarnabriefwisseling met Pekah van Israël geïdentificeerd kan worden en Rib Addi met Hosea.

     

    Farao Horemheb die door de buitenlandse Assyriërs tot farao aangesteld werd was een gehaat heerser en het ligt voor de hand dat dit de reden voor Wen-amon was om deze gehate naam in zijn reisverslag niet te vermelden.

    De Assyriërs hadden het veroverde gebied in Klein-Azië in nieuwe provincies ingedeeld. Dor was op deze manier een schatplichtig land aan Assyrië met een redelijk onafhankelijk koning aan het hoofd. In Juda zat de eveneens aan Assyrië schatplichtige Manasse op de troon. In Egypte werden tijdens deze periode massaal graven van achttiende dynastie-heersers geschonden en geplunderd. Het waren de priester-heersers van de eenentwintigste dynastie die een en ander trachten te herstellen. De Egyptoloog Breasted vermeldt ook dat ten tijde van Ramses IX een aantal Egyptische afgezanten gedurende zeventien jaar in Dor door lokale stadvorsten gegijzeld werden en daarna de dood vonden. Een periode van chaos en anarchie was het voor heel de regio en het is binnen het raamwerk van de herziening van de geschiedenis van de oudheid dat een en ander beter verklaarbaar wordt.

    Dat Wenamon met de nodige fondsen naar Dor reisde toont aan dat deze regio niet langer schatplichtig aan Egypte was. Een toestand die ten tijde van de Assyriërs onder Sanherib, Essarhaddon en Assurbanipal het geval was. Het gebied van de Levant stond van dan af onder de Assyriërs en onder Essarhaddon werd Egypte zelfs onder de voet gelopen.

    De vorst van de Tjeker te Dor stelt zich dan ook aanmatigend en onafhankelijk tegenover Wenamon op met absolute onverschilligheid naar de Egyptische god Amon toe.

     

    Wordt vervolgd…

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    29-09-2017 om 08:30 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De tocht van de profeet Elia naar de berg Gods Horeb in Arabië

    De bijzondere geschiedenis van het optreden van de profeet Elia ten tijde van koning Achab en zijn beruchte Fenicische vrouw Izebel is onder Bijbelkenners heel bekend.

    1 Koningen 16:29 Achab, de zoon van Omri, werd koning over Israël in het achtendertigste jaar van Asa, de koning van Juda. En Achab, de zoon van Omri, regeerde te Samaria tweeëntwintig jaar over Israël. 30 Achab, de zoon van Omri, deed wat kwaad is in de ogen des HEREN, meer dan allen die vóór hem geweest waren. 31 Het minst erge was, dat hij wandelde in de zonden van Jerobeam, de zoon van Nebat, maar hij nam tot vrouw Izebel, de dochter van Etbaäl, de koning der Sidoniërs, en ging de Baäl dienen en zich voor hem neerbuigen. 32 Vervolgens richtte hij voor de Baäl een altaar op in het huis van de Baäl, dat hij te Samaria gebouwd had. 33 Verder maakte Achab de gewijde paal; en Achab ging voort met zó te handelen, dat hij de HERE, de God van Israël, meer krenkte dan alle koningen van Israël die vóór hem geweest waren. (NBG Vertaling 1951)

     

    Achab plaatsen we op de tijdsbalk van het jaar 909 tot 888 v. Chr. en dit op basis van de nieuwe chronologie volgens de sabbat- en jubeljaren. De plaatsing van de regeerperiode van Achab op de tijdsbalk in relatie tot de koningen van Juda heb ik in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 225-228 uitgewerkt. De gangbare jaartallen voor Achab zijn: 874/853 v. Chr. Deze regeerperiode werd door de geleerde Edwin R. Thiele (The Mysterious Numbers of the Hebrew Kings,1951) uitgedokterd op basis van een verankering van de Bijbels-chronologische gegevens van de koningen van Israël en Juda met die van Assyrië. In mijn boek TIJD en TIJDEN, appendix 4, heb ik Thiele ’s wijze van (mis)rekenen uitgelegd.

     

     

    Tegen de afgoderij van Achab trad de profeet Elia op en ging de confrontatie met de priesters van Baäl aan. Wat volgde was een hongersnood van drie jaar en zes maanden die het land Israël zou teisteren

    1 Koningen 17:1 Toen zeide de Tisbiet Elia, uit Tisbe in Gilead, tot Achab: Zo waar de HERE, de God van Israël, leeft, in wiens dienst ik sta, er zal deze jaren geen dauw of regen zijn, tenzij dan op mijn woord.

     

    Gedurende een periode van drie-plus jaren (1 Koningen 18:1) zou de hongersnood Israël en de buurlanden teisteren. In het Nieuwe Testament verwijst de Heer Jezus Christus naar dezelfde hongersnood en vermeldt de duur van de hongersnood voor een periode van exact drie jaar en zes maanden.

    Lucas 4:25 Doch Ik zeg u naar waarheid, er waren vele weduwen in de dagen van Elia in Israël, toen de hemel drie jaren en zes maanden lang gesloten bleef en er grote hongersnood was over het gehele land, 26 en tot geen van haar werd Elia gezonden, doch wel naar Sarepta, bij Sidon, tot een vrouw, die weduwe was. (NBG Vertaling 1951)

     

     

    De Joodse overlevering Seder Olam plaatst het begin van de grote hongersnood in het dertiende regeringsjaar van koning Achab. Op mijn tijdsbalk heb ik met deze gegevens gewerkt en de hongersnoodperiode laten aanvangen vanaf het najaar van 897 v. Chr. tot het voorjaar van 893 v. Chr.

    Bij de aanvang van de hongersnoodperiode vertoeft de profeet Elia volgens 1 Koningen 17:2-24, in de woestijn nabij een beek die in de Jordaan uitmondt, met raven die hem van Godswege ’s morgens en ’s avonds van voedsel voorzien. Maar na een tijd droogt als een gevolg van het ophouden van de vroege en late regen ook de beek op en wordt Elia daarop naar Fenicië geleid (1 Koningen 17:8) naar het huis van een weduwe die voor hem zorgt.

    In het derde jaar van de hongersnood krijgt de profeet Elia daar het Woord des HEREN met de opdracht naar Achab te gaan.

    1 Koningen 18:1 Toen er geruime tijd verstreken was, kwam in het derde jaar het woord des HEREN tot Elia: Ga heen, vertoon u aan Achab, want Ik wil regen op de aardbodem geven. 2 En Elia ging heen om zich aan Achab te vertonen. De honger nu was sterk in Samaria.

     

    Wat volgt in het Bijbelboek 1 Koningen hoofdstuk 18, is de confrontatie van de profeet Elia met de priesters van de god Baäl op de berg Carmel. Deze geschiedenis heb ik op de tijdsbalk verankerd met het voorjaar van 893 v. Chr.

    1 Koningen 18:36 Op de tijd nu, dat men het avondoffer brengt, trad de profeet Elia naar voren en zeide: HERE, God van Abraham, Isaak en Israël, heden moge bekend worden, dat Gij God zijt in Israël, en dat ik uw knecht ben, en op uw bevel al deze dingen doe. 37 Antwoord mij, HERE, antwoord mij, opdat dit volk wete, dat Gij, HERE, God zijt, en dat Gij hun hart weer terugneigt. 38 Toen schoot het vuur des HEREN neer en verteerde het brandoffer, het hout, de stenen en de aarde, en lekte het water in de groeve op. 39 Toen het gehele volk dat zag, wierpen zij zich op hun aangezicht en zeiden: De HERE, die is God! De HERE, die is God! 40 Daarop zeide Elia tot hen: Grijpt de profeten van de Baäl, laat niemand van hen ontkomen. Zij grepen hen, en Elia voerde hen naar de beek Kison en liet hen daar slachten.

     

    Nadat Izebel, de Fenicische vrouw van Achab, het bericht van de dood van de priesters van de Baäl vernam, zweert zij Elia te laten doden. Deze geschiedenis vinden we in het negentiende hoofdstuk van het Bijbelboek 1 Koningen, beschreven. De profeet Elia vlucht voor zijn leven naar Berseba in Juda en vervolgens naar de berg Gods, een tocht voor hem van veertig dagen.

    De gebeurtenissen op de Carmel laat ik in het voorjaar van 893 v. Chr. tijdens de Pesach-week geschiedden. Dit maakt dat Elia rond Sjavoeot aan de berg Gods arriveerde.

     

     

    Vijfhonderdnegentig jaar na de Exodus met Pesach vluchtte de profeet Elia in het jaar 893 v. Chr. voor zijn leven, naar de berg Gods Horeb. Deze vluchtroute kunnen we op een landkaart uittekenen.

    1 Koningen 19:1 En Achab zeide Izebel aan al wat Elia gedaan had, en allen, die hij gedood had, te weten al de profeten, met het zwaard. 2 Toen zond Izebel een bode tot Elia, om te zeggen: Zo doen mij de goden, en doen zo daartoe, voorzeker, ik zal morgen omtrent dezen tijd uw ziel stellen, als de ziel van een hunner. 3 Toen hij dat zag, maakte hij zich op, en ging heen, om zijns levens wil, en kwam te Ber-seba, dat in Juda is, en liet zijn jongen aldaar. 4 Maar hij zelf ging henen in de woestijn een dagreis, en kwam, en zat onder een jeneverboom; en bad, dat zijn ziel stierve, en zeide: Het is genoeg; neem nu, HEERE, mijn ziel, want ik ben niet beter dan mijn vaderen.5 En hij leide zich neder, en sliep onder een jeneverboom; en ziet, toen roerde hem een engel aan, en zeide tot hem: Sta op, eet; 6 En hij zag om, en ziet, aan zijn hoofdeinde was een koek op de kolen gebakken, en een fles met water; alzo at hij, en dronk, en leide zich wederom neder.7 En de engel des HEEREN kwam ten anderen male weder, en roerde hem aan, en zeide: Sta op, eet, want de weg zou te veel voor u zijn. 8 Zo stond hij op, en at, en dronk; en hij ging, door de kracht derzelver spijs, veertig dagen en veertig nachten, tot aan den berg Gods, Horeb.

     

     

    © Howard Blum, The Gold of Exodus, The Discovery of The Most Sacred Place on Earth, 1998. Deze onderzoeker identificeert overtuigend de berg ‘Jabal al Lawz’ in Saoedi Arabië met de Bijbelse Sinaï dat hij doet dit op basis van archeologisch onderzoek ter plaatse. Rechtsboven op de afbeelding zien we de plaats gemarkeerd waar een spelonk ontdekt werd met de vermoede plaats waar de profeet Elia schuilde.

     

    9 En hij kwam aldaar in een spelonk, en vernachtte aldaar; en ziet, het woord des HEEREN geschiedde tot hem, en zeide tot hem: Wat maakt gij hier, Elia? 10 En hij zeide: Ik heb zeer geijverd voor den HEERE, den God der heirscharen; want de kinderen Israëls hebben Uw verbond verlaten, Uw altaren afgebroken en Uw profeten met het zwaard gedood; en ik alleen ben overgebleven, en zij zoeken mijn ziel, om die weg te nemen. 11 En Hij zeide: Ga uit, en sta op dezen berg, voor het aangezicht des HEEREN. En ziet, de HEERE ging voorbij, en een grote en sterke wind, scheurende de bergen, en brekende de steenrotsen, voor den HEERE henen; doch de HEERE was in den wind niet; en na dezen wind een aardbeving; de HEERE was ook in de aardbeving niet; 12 En na de aardbeving een vuur; de HEERE was ook in het vuur niet; en na het vuur het suizen van een zachte stilte. 13 En het geschiedde, als Elia dat hoorde, dat hij zijn aangezicht bewond met zijn mantel, en uitging, en stond in den ingang der spelonk. En ziet, een stem kwam tot hem, die zeide: Wat maakt gij hier, Elia? 14 En hij zeide: Ik heb zeer geijverd voor den HEERE, den God der heirscharen; want de kinderen Israëls hebben Uw verbond verlaten, Uw altaren afgebroken en Uw profeten met het zwaard gedood; en ik alleen ben overgebleven, en zij zoeken mijn ziel, om die weg te nemen. 15 En de HEERE zeide tot hem: Ga, keer weder op uwe weg, naar de woestijn van Damaskus; en ga daar in, en zalf Hazaël ten koning over Syrië. 16 Daartoe zult gij Jehu, den zoon van Nimsi, zalven ten koning over Israël; en Elisa, den zoon van Safat, van Abel-mehola, zult gij tot profeet zalven in uw plaats. 17 En het zal geschieden, dat Jehu hem, die van het zwaard van Hazaël ontkomt, doden zal; en die van het zwaard van Jehu ontkomt, dien zal Elisa doden. 18 Ook heb Ik in Israël doen overblijven zeven duizend, alle knieën, die zich niet gebogen hebben voor Baäl, en allen mond, die hem niet gekust heeft. 19 Zo ging hij van daar, …

     

    De afstand heden van Beër-Sjeva tot de Jabal al-Lawz in Arabië de berg ik in mijn boek EXODUS, 2017, als de berg Gods aanwees, bedraagt ongeveer vierhonderd kilometer. Dit betekent dat de profeet Elia gedurende veertig dagen en nachten zo een tien kilometer per schijf van vierentwintig uur afgelegd heeft, alvorens bij de berg Gods te arriveren. Vanuit vers zeven maken we op dat de profeet Elia erg verzwakt was en dat zonder de bijzondere aangereikte voeding de af te leggen weg voor hem te veel geweest zou zijn.

    Bij de berg Gods gearriveerd krijgt Elia opnieuw een Woord des HEREN met de opdracht naar Israël terug te keren via de woestijn van Damascus, en daar Hazaël tot koning over Aram te zalven, vervolgens Jehu in Israël tot koning te zalven en als derde opdracht, Elisa, de zoon van Safat, uit Abel-Mechola, tot profeet in zijn plaats te zalven:

    1 Koningen 19:15 Daarop zeide de HERE tot hem: Keer op uw schreden terug, naar de woestijn van Damascus, en als gij daar gekomen zijt, dan zult gij Hazaël zalven tot koning over Aram. 16 Voorts zult gij Jehu, de zoon van Nimsi, zalven tot koning over Israël; en Elisa, de zoon van Safat, uit Abel-Mechola, zult gij zalven tot profeet in uw plaats. 17 Wie dan aan het zwaard van Hazaël ontkomt, hem zal Jehu doden; en wie aan het zwaard van Jehu ontkomt, hem zal Elisa doden. 18 Doch Ik zal in Israël zevenduizend overlaten, alle knieën die zich niet gebogen hebben voor de Baäl, en elke mond die hem niet gekust heeft.

     

    Het uitvoeren van deze drie opdrachten plaatsen we in het najaar van 893 v. Chr.

    Met mijn in 2016 gepubliceerde boek ‘EXODUS’ gaf ik ook aandacht aan de juiste locatie van de berg Gods in Arabië. Het is de christelijke traditie dat sinds de regeerperiode van Keizer Constantijn in de vierde eeuw na Christus, de berg Gods foutief in het zuiden van de hedendaagse Sinaïwoestijn geplaatst wordt. Constantijn liet op die plaats een klooster bouwen en tot in de twintigste eeuw zou men zonder meer aannemen dat op deze plaats Mozes de Wet van God in ontvangst kreeg?

    Een beetje Bijbelstudie maakt echter al snel duidelijk dat men voorbarig voor deze locatie gekozen heeft. De apostel Paulus bijvoorbeeld plaatst namelijk gezaghebbend de berg Gods in Arabië.

    Galaten 4:21 Zegt mij, gij, die onder de wet wilt staan, luistert gij niet naar de wet? 22 Er staat immers geschreven, dat Abraham twee zonen had, één bij de slavin en één bij de vrije. 23 Maar die van de slavin was naar het vlees verwekt, doch die van de vrije door de belofte. 24 Dit is iets, waarin een diepere zin ligt. Want dit zijn twee bedelingen: de ene van de berg Sinaï, die slaven baart, dit is Hagar. 25 Het (woord) Hagar betekent de berg Sinaï in Arabië. Het staat op één lijn met het tegenwoordige Jeruzalem, want dat is met zijn kinderen in slavernij. (NBG Vertaling 1951)

     

    De apostel Paulus plaatst de berg Sinaï in Arabië en wijst zelfs de locatie van de berg aan, namelijk Hagar. Een naam die Sinaï betekent. Hij doet dit bij het doorgeven van een geestelijke les via het wijzen op twee bedelingen in de Heilsgeschiedenis: de bedeling van de Wet namelijk, die voorafging aan de huidige bedeling van de genade (Gal. 5:5).

    Het Arabië van Paulus’ tijd was het koninkrijk der Nabateeërs. Een koninkrijk dat zich uitstrekte over de huidige landen: Jordanië en het noordwesten van Saoedi-Arabië. De huidige plaats Hegra zou zelfs met het Bijbelse Hagar verband kunnen hebben. Het Arabische Hegra is dan hetzelfde als het Griekse Hagar, de taal waarin Paulus zijn brieven schreef.

    De berg Gods lag nabij het gebied van het Bijbelse Midian. Het was te Midian dat Mozes gedurende veertig jaar asiel verkreeg na zijn vlucht voor zijn leven uit Egypte. Het was te Midian oostelijk van de Schelfzee aan de huidige golf van Akaba, dat Mozes als herder in dienst van zijn schoonvader Jethro door de HERE God geroepen werd, ter uitredding van de Israëlieten in Egypte.

    Flavius Josephus maakte in zijn historisch werk (Joodse Oudheden, Boek 2, xi.1) duidelijk dat Midian aan de Rode Zee ligt en hij noemt de plaats waar Mozes na een tocht door de woestijn terecht kwam: Madiane. Deze plaats kan men heden op een landkaart van het Arabische schiereiland nog altijd terugvinden onder de naam Modiana.

    De ligging van de berg ‘Jabal al Lawz’ als eindpunt van de exodustrek past in het Bijbelse relaas:

    1. Mozes die vanuit Midian op weg naar Egypte trekt komt onderweg zijn broer Aaron tegen die hem op een woord van God tegemoet ging. De ontmoeting vond plaats nabij de berg Horeb. (Exodus 4: 27 En de HERE zeide tot Aäron: Ga Mozes in de woestijn tegemoet. Hij ging en ontmoette hem bij de berg Gods en kuste hem.) Dit Schriftgedeelte plaatst de berg Gods noordelijk van Al Bad (Midian) de woonplaats van de schoonvader van Mozes.

    2. Volgens het Bijbelboek Deuteronomium 1:2 zijn het elf dagreizen vanaf Horeb tot Kades-Barnea wat alleen zin heeft indien de berg Gods de Jabal al Lawz is.

    In mijn boek ‘EXODUS, 2016, blz. 107-124, verwijs ik naar de studie van Howard Blum (The Gold of Exodus, The Discovery of The Most Sacred Place on Earth, 1998). Deze onderzoeker identificeert overtuigend de berg ‘Jabal al Lawz’ in Saoedi Arabië met de Bijbelse Sinaï en hij doet dit op basis van archeologisch onderzoek ter plaatse.

     

    Het jaar 893 v. Chr. zag in het voorjaar een meganatuurcatastrofe van kosmische oorsprong. Volgens het onderzoek van Donald W. Patten, Ronald R. Hatch and Loren C. Steinhauer met hun boek ‘The long day of Joshua and six other catastrophes, 1973, wijzen de verzen elf en twaalf van 1 Koningen 19 naar een meganatuurcatastrofe van kosmische oorsprong.

    Het was Dr. Immanuël Velikovsky met zijn boek: Worlds in Collision, 1950 en naar het Nederlands vertaald in 1973: Werelden in botsing, dat voor sommige vak-wetenschappers de aanzet is geworden voor een kosmologische studie van Velikovsky ‘s catastrofetheorie. Zulk een werk dat ik kan aanbevelen is de studie van Donald W. Patten, Ronald R. Hatch and Loren C. Steinhauer met ‘The long day of Joshua and six other catastrophes, 1973.

    Het is volgens deze theorie de planeet Mars die in de negende en achtste eeuw voor Christus verantwoordelijk was dat planeet aarde in haar loop rond de zon periodiek verstoord werd met iedere keer de daarmee gepaard gaande meganatuurcatastrofes. Deze boosdoener werd door de volkeren van de oudheid vergoddelijkt en werd een oorzaak van afgoderij ook in Israël. De planeet Mars kreeg van hen diverse namen zoals: Ares bij de Grieken, Tyr bij de Germanen, Horus in Egypte, Baal en/of Bel in Klein-Azië, Indra in India en MARS bij de Romeinen.

    Ik geef op dit blog regelmatig aandacht aan de cyclus van meganatuurcatastrofes die planeet aarde in de negende en achtste eeuw v. Chr. geteisterd hebben. Het meest recente artikel dateert van 21.07.2017: 360 dagen in één jaar. Zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1500242400&stopdatum=1500847200

    Wie dacht dat de meganatuurcatastrofes van de negende en achtste eeuw v. Chr. het einde van een aarde in beroering betekende, komt bedrogen uit. Wanneer we het laatste Bijbelboek Openbaring los van de orthodoxe uitlegkunde bestuderen en de beschreven aangekondigde rampen als nog in de toekomst te geschiedden willen zien, blijkt dat planeet aarde eens wederom danig geschud zal worden. Of zoals de Heer Jezus Christus in zijn rede over de laatste dingen Zijn wederkomst aankondigde:

    Lucas 21:25 En er zullen tekenen zijn aan zon en maan en sterren, en op de aarde radeloze angst onder de volken vanwege het bulderen van zee en branding, 26 terwijl de mensen bezwijmen van vrees en angst voor de dingen, die over de wereld komen. Want de machten der hemelen zullen wankelen. 27 En dan zullen zij de Zoon des mensen zien komen op een wolk, met grote macht en heerlijkheid.

     

    En aan deze gebeurtenissen gaat de (weder)komst van de profeet Elia vooraf

    Maleachi 4:4 Gedenk der wet van Mozes, Mijn knecht, die Ik hem bevolen heb op Horeb aan gans Israël, der inzettingen en rechten. 5 Ziet, Ik zende ulieden den profeet Elia, eer dat die grote en die vreselijke dag des HEEREN komen zal. 6 En hij zal het hart der vaderen tot de kinderen wederbrengen, en het hart der kinderen tot hun vaderen; opdat Ik niet kome, en de aarde met den ban sla.

     

    Tijdens die grote en vreselijke dag des HEEREN die we eindtijd noemen, een toekomstige periode van zeven jaar, is er opnieuw sprake van vuur uit de hemel dat het slachtoffer van de nieuw ingestelde offerdienst in Jeruzalem verteerd, zij het in negatieve vorm.

    Openbaring 13:11 En ik zag een ander beest opkomen uit de aarde en het had twee horens als die van het Lam, en het sprak als de draak. 12 En het oefent al de macht van het eerste beest voor diens ogen uit. En het bewerkt, dat de aarde en zij, die daarop wonen, het eerste beest zullen aanbidden, welks dodelijke wond genezen was. 13 En het doet grote tekenen, zodat het zelfs vuur uit de hemel doet nederdalen op de aarde ten aanschouwen van de mensen.

     

    Het is een nieuw ingestelde offerdienst in een nieuw opgerichte tent der samenkomst op de Tempelberg te Jeruzalem. Het is tegen deze nieuw ingestelde offerdienst dat de twee getuigen van de HEERE God, waaronder Elia, zullen getuigen.

    In die alsnog toekomstige tijd in de tweede helft van de zevenjarige eindtijdperiode komt volgens het profetische woord van de Bijbel ook de berg Gods Horeb opnieuw in het vizier.

    Jesaja 16:1 Heersers des lands, zendt de lammeren van de rotsen (Petra) de woestijn in naar de berg der dochter van Sion. 2 En het zal geschieden, dat de dochters van Moab als vluchtende vogels, een opgejaagd nest, aan de voorden van de Arnon zullen zijn. 3 Schaf raad, geef een beslissing, maak op de volle middag uw schaduw als nacht, verberg de verdrevenen, verraad de vluchtelingen niet.

     

     

    Openbaring 14:1 En ik zag en zie, het Lam stond op de berg Sion en met Hem 144.000, op wier voorhoofden zijn naam en de naam zijns Vaders geschreven stonden. 2 En ik hoorde een stem uit de hemel als de stem van vele wateren en als de stem van zware donder…

     

    Jeremia 31:2 Zo zegt de HERE: Het volk der ontkomenen aan het zwaard vond genade in de woestijn, Israël, op weg naar zijn rust.

     

    Hosea 2:13 Daarom zie, Ik zal haar lokken, en haar leiden in de woestijn, en spreken tot haar hart. 14 Ik zal haar aldaar haar wijngaarden geven, en het dal Achor maken tot een deur der hoop. Dan zal zij daar zingen als in de dagen van haar jeugd, als ten dage toen zij trok uit Egypte.

     

    De beschreven woestijn in de hierboven geciteerde Bijbelgedeelten is het gebied oostelijk van de Jordaan en de Wadi el Arab. Het is een gebied waar een overblijfsel van Israël voor de koning van het noorden tijdens de tweede helft van de zevenjarige eindtijdperiode, veilig zal zijn. Zie het artikel van 28.06.2017 op dit blog: Chronologie van de Apocalyps (vervolg), link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1498428000&stopdatum=1499032800

     

    De berg ‘Jabal al Lawz’ zit op de landkaart als de berg Horeb duidelijk op zijn juiste plaats en past in het kader dat de profetische gedeelten van de Bijbel voor deze periode schildert.

     

    Wordt vervolgd…

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009: dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar.

    22-09-2017 om 07:23 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het tiende historische jubeljaar van oktober 954/september 953 v. Chr.

    We vervolgen deze week onze reeks over de historische jubeljaren. Het laatste artikel op dit blog betreffende de historische jubeljaren dateert van 11.08.2017 met aandacht voor het negende historische jubeljaar van 1003/1002 v. Chr. ten tijde van de regeerperiode van Salomo. Zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1502056800&stopdatum=1502661600

     

     

    We zetten onze studiereis in de tijd langs de inmiddels vertrouwde tijdsbalken verder. De tijdsbalken zijn op millimeterpapier uitgewerkt met telkens veertien jaar per vel. De jaartallen bovenaan de tijdsbalk zijn op de westerse jaartelling gebaseerd met de geboorte van Jezus Christus, onderverdeeld in vier vakken van elk drie maanden van januari tot december. De sabbatjaren staan daaronder in een blauwe balk vermeld van april tot maart en de jubeljaren van oktober tot september. Het Jubeljaar zag zijn start in oktober van de negenenveertigste sabbatjaarcyclus en liep verder tot september van het volgende jaar waar inmiddels in april een nieuwe sabbatjaarcyclus van start was gegaan. Dit volgens de manier van tellen volgens William Whiston.

    Hierna een opsomming van de jubeljaren uit het werk van William Whiston (JOSEPHUS Complete Works, Translated by William Whiston, A.M., Appendix Dissertation V. Er zijn dertig jubeljaren vanaf 1395/1394 v. Chr. tot 27/28 AD, het jaar dat Jezus het ‘aangename jaar des HEREN’ uitriep en zich te Nazareth als Messias bekendmaakte.

    Begin sabbatjaartelling: 1443 v. Chr. intocht Kanaän o.l.v. Jozua.

    Aantal en jaartallen v. Chr.:

    Historische periode:                                Historische jubeljaarverwijzing:

    v. Chr.:

    1.       1395/1394 Richter Othniël            geen

    2.      1346/1345          Richter Ehud               Ruth 6:6

    3.      1297/1296 Ehud & Samgar           geen

    4.      1248/1247 Debora en Gideon        geen

    5.      1199/1198  Richter Thola               geen

    6.      1150/1149  Richter Eli                   geen

    7.      1101/1100  Richter Samuël            geen

    8.      1052/1051 Samuël & Saul             geen

    9.      1003/1002 Salomo                        geen

    10.    954/953  Rehabeam                 geen

    11.     905/904   Josafat                          geen

    12.     856/855   Joas                              geen

    13.     807/806   Amazia                         geen

    14.     758/757    Uzzia                             geen

    15.     709/708   jaar 14 Hizkia               Jesaja 37:30

    16.     660/659   Manasse                       geen

    17.     611/610    Josia - Val Nineveh      Nahum 1:15

    18.     562/561    jaar 37 Jojachin           2 Koningen 25:27

    19.     513/512    Haggaï                          geen

    20.    464/463   Ezra                              geen

    21.     415/414     Nehemia                       geen

    22.    366/365    Perzische periode        geen

    23.    317/316     Griekse periode            geen

    24.    268/267    Griekse periode            geen

    25.    219/218     Griekse periode            geen

    26.    170/169     Griekse periode            geen

    27.    121/120     Makkabeeën                 geen

    28.     72/71        Makkabeeën                 geen

    29.    23/22       Hongersnood               Flavius Josephus

    30.    27/28 AD          Messias Jezus              Lucas 4:19

     

    In het vorige artikel over de jubeljaren hebben we gezien dat David in het najaar van 1007 v. Chr. stierf en dat zijn zoon Salomo bij Bathseba na heel wat verwikkelingen de troonopvolger werd. Deze geschiedenis wordt in het Bijbelboek 1 Koningen in de eerste twee hoofdstukken gebracht. Twaalf jaar jong (1 Koningen 3:7) nam Salomo de kroon van David over. In zijn vierde regeringsjaar zou Salomo zestien jaar zijnde aan de bouw van de Tempel te Jeruzalem beginnen.

    Toen het negende historische jubeljaar in oktober 1003 v. Chr. aanving was men sinds het voorjaar van dat jaar aan de werkzaamheden met de bouw van de Tempel te Jeruzalem begonnen. Hoewel dit voor Salomo volgens de Bijbel jaren van geestelijke en materiele voorspoed waren tekenden zich al donkere wolken aan zijn geestelijk firmament af. Hij ging namelijk een verbond aan met de farao van Egypte door diens dochter tot vrouw te nemen. In vergelijking met de bouw van de Tempel zou Salomo daarna bijna de helft meer in tijd en energie aan zijn eigen bouwwerken besteden. Het toont iets van de geestelijke metamorfose die plaatsvond bij zijn groei van jongeling tot man. Met zijn zestien jaar was hij nog vol geestelijke ijver aan de Tempel begonnen die met zijn drieëntwintigste jaar afgewerkt was. In de tussentijd had hij echter de dochter van farao van Egypte getrouwd en deze in de Stad David ’s ondergebracht. Het verbond met Egypte zou nefast uitdraaien en uiteindelijk Israël zijn onafhankelijkheid kosten.

    Op de bijgevoegde schema ’s zijn via groene tijdsbalken de tijdgenoten van Salomo in Egypte ingevoegd. In het vorige artikel zagen we dat de farao met wie Salomo zich verzwagerde Thothmosis I van de Egyptische achttiende dynastie was. In mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 197-203, heb ik deze identificatie uitgewerkt. Bij de dood van Thothmosis I in 986 v. Chr. nam zijn dochter Hatsjepsoet na een co-regentschap van twee jaar met haar halfbroer Thothmosis III het bewind over Egypte over en werd zo de eerste vrouwelijke farao. Zij bezocht Salomo als de koningin van Scheba in haar negende regeringsjaar. Op de tijdsbalk zitten we in het dertigste regeringsjaar van Salomo in het jaar 977 v. Chr. en ik postuleer dat Salomo dat jaar volgens Egyptische traditie zijn dertigjarig bewind vierde. De koningin van Scheba heb ik in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 208-209 behandelt. Hierna een belangrijk citaat:

    “Het is de logica zelve dat Egypte als grootste buurland van Israël op de roep van Salomo afkwam. De Joodse historicus Flavius Josephus uit de eerste eeuw van de christelijke tijdrekening, schreef dat het de koningin van Egypte en Ethiopië was die Salomo bezocht (Joodse Oudheden Boek. VIII,vi.5). Bijbelvorsers die de conventionele (chronologisch-foutieve) Egyptologie volgen zien het verband met Egypte niet en zoeken de Bijbelse koningin van Scheba elders op de kaart. De Egyptische dynastieën zoals ze door de orthodoxe Egyptologie op de tijdsbalk verankerd werden kenden geen vrouwelijke farao of koningin ten tijde van Salomo rond ca. 1000 v. Chr. Vandaar de reden om aan het Arabische schiereiland de voorkeur te geven als de plaats vanwaar de koningen van Scheba kwam. Zij zien een lange stoet met kamelen vanuit Jemen naar Jeruzalem trekken voor een tocht die ook vandaag met dezelfde transportmiddelen van toen heel moeilijk blijft. Deze theorie herleidt Salomo samen met het dateren van Salomo in het IJzertijdperk, in feite tot een bedoeïenenstamhoofd wat te betreuren is en geen recht aan de Bijbel doet. Het Israël van David en Salomo was naast Egypte een grootmacht in de regio toen. Het is de orthodoxe Egyptologie en haar foute dateringsmethode dat maakt dat Salomo en zijn in de Bijbel beschreven bouwwerken in de verkeerde strata in Israël geplaatst en aldus tot mythe verklaard worden. Deze strata of lagen worden namelijk gedateerd aan de hand van de orthodoxe Egyptologie. De tijd van Salomo wordt op het einde van IJzer I geplaatst dat orthodox gedateerd werd van 1200 tot 930 v. Chr. In deze strata of lagen is echter weinig terug te vinden dat getuigt van de vele bouwwerken van Salomo zoals de Bijbel deze uitvoerig beschrijft en daarom wordt het Rijk van Salomo door vele historici tot mythe verklaart. Het is pas wanneer men de orthodoxe Egyptologie en haar dateringsmethode volledig afwijst dat men een nieuwe tijdsdatering van Laat Brons en IJzer kan invoeren en dit op basis van de historische boeken van de Bijbel. Of hoe belangrijk het revisionisme van de geschiedenis van de oudheid is.”

    Einde citaat.

     

     

    In het najaar van 967 v. Chr. stierf Salomo en werd opgevolgd door zijn zoon Rehabeam wiens moeder de Ammonietische Naäma was. Zie TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 211-215. Het begin van de ongerechtigheid van Israël nam in 983 v. Chr. een aanvang bij de huwelijksvoltrekking van Salomo met Naäma. Tien van de twaalf stammen van Israël zouden zich kort na de troonsbestijging van Rehabeam afscheuren. Zij volgden Jerobeam die op een woord des HEEREN van de profeet de leiding over tien stammen opnam.

    Ik werk momenteel aan de afronding van mijn nieuw boek: ‘Kronieken der koningen van Israël’, dat in het najaar gepubliceerd zal worden. Jerobeam I krijgt hier als eerste koning van Israël heel wat aandacht. Ik houd mijn lezers van de verschijningsdatum op de hoogte. Het boek brengt specifiek de chronologie van de koningen van het tienstammenrijk vanaf Jerobeam I tot Hosea en hun historische verankering op de tijdsbalk op basis van de sabbat- en jubeljaren. Vooral veel aandacht besteed ik aan de revisie van de koningen van Assyrië op de tijdsbalk in relatie tot de historische gegevens over de koningen van Israël.

     

     

    Het is met het derde schema van deze aflevering dat we bij het tiende jubeljaar van oktober 954/september 953 v. Chr. arriveren. Op de tijdsbalk bevinden we ons in het dertiende regeringsjaar van Rehabeam. In de Bijbel vinden we geen verwijzing naar het houden van het sabbatjaar- en jubeljaargebod ten tijde van de regeerperiode van Rehabeam. Integendeel:

    1 Koningen 14:21 Rehabeam nu, de zoon van Salomo, regeerde in Juda; een en veertig jaren was Rehabeam oud, als hij koning werd, en regeerde zeventien jaren te Jeruzalem, in de stad, die de HEERE verkoren had uit al de stammen van Israël, om Zijn Naam daar te zetten; en de naam zijner moeder was Naäma, de Ammonietische. 22 En Juda deed, wat kwaad was in de ogen des HEEREN, en zij verwekten Hem tot ijver, meer dan al hun vaderen gedaan hadden, met hun zonden, die zij zondigden. 23 Want ook zij bouwden zich hoogten, en opgerichte beelden, en bossen, op allen hogen heuvel, en onder allen groenen boom. 24 Er waren ook schandjongens in het land; zij deden naar al de gruwelen der heidenen, die de HEERE van het aangezicht der kinderen Israëls uit de bezitting verdreven had. 25 Het geschiedde nu in het vijfde jaar van den koning Rehabeam, dat Sisak, de koning van Egypte, optoog tegen Jeruzalem. 26 En hij nam de schatten van het huis des HEEREN, en de schatten van het huis des konings weg, ja, hij nam alles weg; hij nam ook al de gouden schilden weg, die Salomo gemaakt had. (Statenvertaling)

     

    Onder het bewind van Rehabeam ging het er wat de afgoderij betreft nog erger aan toe dan tijdens de regeerperiode van Salomo. Meer dan al hun vaderen gedaan hadden, staat er in 1 Koningen 14:22.

    In het vijfde regeringsjaar van Rehabeam in 961 v. Chr. rukte farao Sisak alias Thothmosis III Juda binnen en plunderde de tempel te Jeruzalem.

    2 Kronieken 12:1 Het geschiedde nu, als Rehabeam het koninkrijk bevestigd had, en hij sterk geworden was, dat hij de wet des HEEREN verliet, en gans Israël met hem. 2 Daarom geschiedde het, in het vijfde jaar van den koning Rehabeam, dat Sisak, de koning van Egypte, tegen Jeruzalem optoog (want zij hadden overtreden tegen den HEERE), 3 Met duizend en tweehonderd wagenen, en met zestig duizend ruiteren; en des volks was geen getal, dat met hem kwam uit Egypte, Libyers, Suchieten en Moren; 4 En hij nam de vaste steden in, die Juda had, en hij kwam tot Jeruzalem toe. 5 Toen kwam Semaja, de profeet, tot Rehabeam en de oversten van Juda, die te Jeruzalem verzameld waren, uit oorzaak van Sisak, en hij zeide tot hen: Alzo zegt de HEERE: Gij hebt Mij verlaten, daarom heb Ik u ook verlaten in de hand van Sisak. 6 Toen verootmoedigden zich de oversten van Israël en de koning, en zij zeiden: De HEERE is rechtvaardig. 7 Als nu de HEERE zag, dat zij zich verootmoedigden, geschiedde het woord des HEEREN tot Semaja, zeggende: Zij hebben zich verootmoedigd, Ik zal hen niet verderven; maar Ik zal hun in kort ontkoming geven, dat Mijn grimmigheid over Jeruzalem door de hand van Sisak niet zal uitgegoten worden. 8 Doch zij zullen hem tot knechten zijn, opdat zij onderkennen Mijn dienst, en den dienst van de koninkrijken der landen. 9 Zo toog Sisak, de koning van Egypte, op tegen Jeruzalem; en hij nam de schatten van het huis des HEEREN en de schatten van het huis des konings weg; hij nam alles weg; hij nam ook al de gouden schilden weg, die Salomo gemaakt had. (Statenvertaling)

     

    In het tienstammenrijk onder leiding van hun eerste koning Jerobeam I zou er geen enkele verwijzing meer voorkomen naar het houden van sabbatjaar- en/of jubeljaren. Jerobeam voerde in het gebied van Israël een tegen-godsdienst in ter voorkoming dat mensen uit zijn rijk naar de jaarlijkse feesten des HEEREN in Jeruzalem zouden optrekken (1 Koningen 12:26:33).

    Het tiende jubeljaar van 954/953 v. Chr. was een historisch jubeljaar op basis van de dertig jubeljaren die er waren vanaf het openbaar worden van Jezus van Nazareth als de Messias in de synagoge van zijn thuisstad zoals door de evangelist Lucas (4:19) gebracht, en vervolgens terug de tijd in vanaf oktober 27/september 28 AD tot het eerste jubeljaar van oktober 1395/september 1394 v. Chr. Het historisch verifieerbare vijftiende jubeljaar van 709/708 v. Chr. met het veertiende regeringsjaar van Hizkia (Jesaja 37:30) en het achttiende jubeljaar van 562/561 v. Chr. (2 Koningen 25-27) met de vrijlating van Jojachin in dien zevenendertigste ballingsjaar, zijn de navigatiepunten op de tijdsbalk, die onze reis in de tijd terug als correct bevestigen. Twee tot drie navigatiepunten en een kruispeiling zijn ook vereist en voldoende ter navigatie waar dan ook.

     

    Op het bijgevoegde schema heb ik een verticale lijn getrokken van het vijfentwintigste regeringsjaar van Thothmosis III naar het vijfde regeringsjaar van Rehabeam. Voor Thothmosis III was dit zijn derde veldtocht naar Klein-Azië sinds de dood van Hatsjepsoet zijn halfzuster en rivale voor de troon van Egypte. In mijn reconstructie van de geschiedenis van de oudheid is 961 v. Chr. een ankerjaar op tijdsbalk, een navigatiepunt waar we de koningen van Egypte mee in lijn met die van Israël brengen. Dat het negende jaar van Hatsjepsoet bijvoorbeeld met haar reis naar het land Poent/Israël gelijk viel met het dertigste regeringsjaar van Salomo is het resultaat van het verankeren van Thothmosis III met Rehabeam. Zo ook worden de vorige farao’s Thothmosis I en Ahmose aan de chronologie van Israël gelinkt. Farao Ahmose had samen met Saul van Israël de Hyksos of Amalekieten in Klein-Azië verslagen. Zie een eerdere studie op dit blog over de Bijbelse farao Sisak van 20.03.2017, zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1489964400&stopdatum=1490569200 en scrol naar beneden.

    De plaatsing van het Egyptische Nieuwe Rijk op de tijdsbalk heb ik in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 197-203, uitgewerkt. De verschillende historische bronnen wat de faraolijst en hun regeertijd betreft worden in dit hoofdstuk naast elkaar gezet en op basis van Bijbelse navigatiepunten op de tijdsbalk in lijn met de koningen van Israël gebracht.

     

    Wordt vervolgd….

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    15-09-2017 om 08:46 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Was het Tetragrammaton in het oude Egypte in hiërogliefenschrift bekend?

    Het was het herlezen van het boek: “The Splendour that was Egypt, A general survey of Egyptian culture and civilization, 1949, by Margaret A. Murray, dat me op de piste voor een nieuw artikel op dit blog zette. De vraag is namelijk of het Hebreeuwse Tetragrammaton in het oude Egypte bekend was? Volgens sommige egyptologen wel, wat ik echter meen te kunnen weerleggen. De Egyptologe Margaret A. Murray (1863/1963) laat de naam van God al in de tweede helft van het vierde millennium v. Chr. (orthodoxe chronologie) in Egypte bekend worden.

    De naam van de HEERE God, het Tetragrammaton dat niemand vandaag door het ontbreken van de juiste klinkers nog correct kan uitspreken, werd door Mozes voor de eerste maal in de geschiedenis van Egypte aan het hof van farao uitgesproken. We schrijven dan 1484 v. Chr. één jaar voor de Exodus, wanneer Mozes en Aaron voor farao stonden met de opdracht van God: Laat Mijn volk trekken. Of de wereldbekende Engelse woorden uit de KJB: Let My People go.

    Exodus 3:13 Toen zeide Mozes tot God: Zie, wanneer ik kom tot de kinderen Israëls, en zeg tot hen: De God uwer vaderen heeft mij tot ulieden gezonden; en zij mij zeggen: Hoe is Zijn naam? wat zal ik tot hen zeggen? 14 En God zeide tot Mozes: IK ZAL ZIJN, Die IK ZIJN ZAL! Ook zeide Hij: Alzo zult gij tot de kinderen Israëls zeggen: IK ZAL ZIJN heeft mij tot ulieden gezonden! 15 Toen zeide God verder tot Mozes: Aldus zult gij tot de kinderen Israëls zeggen: De HEERE (Tetragrammaton: JHWH), de God uwer vaderen, de God van Abraham, de God van Izak, en de God van Jakob, heeft mij tot ulieden gezonden; dat is Mijn Naam eeuwiglijk, en dat is Mijn gedachtenis van geslacht tot geslacht. (Statenvertaling)

     

    De exacte uitspraak weten we dan niet meer met absolute zekerheid, de betekenis is bewaard gebleven: IK ZAL ZIJN, Die IK ZIJN ZAL.

    Het Bijbelboek Exodus maakt ook duidelijk dat deze naam voor farao een nieuwe naam was van een God die hij voordien niet kende.

    Exodus 5:1 En daarna gingen Mozes en Aäron heen, en zeiden tot Farao: Alzo zegt de HEERE, de God van Israël: Laat Mijn volk trekken, dat het Mij een feest houde in de woestijn! 2 Maar Farao zeide: Wie is de HEERE, Wiens stem ik gehoorzamen zou, om Israël te laten trekken? Ik ken den HEERE niet, en ik zal ook Israël niet laten trekken. 3 Zij dan zeiden: De God der Hebreën is ons ontmoet; zo laat ons toch heentrekken, den weg van drie dagen in de woestijn, en den HEERE, onzen God, offeren, dat Hij ons niet overkome met pestilentie, of met het zwaard. (Statenvertaling)

     

     

    Rechts: hiërogliefen-afbeelding van een buitenlandse berg-god uitgebeeld met het teken van drie heuvels gevolgd door de afbeelding van een god. Daarnaast links, de tijdens de zesentwintigste dynastie toegevoegde hiërogliefen. Deze zouden bij transliteratie de letters JHW hebben weergegeven.

     

    De Egyptologe Margaret A. Murray werd geboren in 1863 in Calcutta als kind van een uit Engeland afkomstig gezin en kwam in 1894 naar het UCL voor het bestuderen van hiërogliefen. Murray leidde ook een van het eerste mummieonderzoeken in 1906 en deed belangrijke archeologische ontdekkingen in Egypte en Syrië. Een aantal van honderdvijftig publicaties waren uiteindelijk het resultaat van al haar onderzoeken. Een van haar boeken ‘The Splendour that was Egypt, A general survey of Egyptian culture and civilization’, kon ik bij toeval op 17 maart 2001 in een antiquariaat in Canterbury op de kop tikken. Dat ik zo nauwkeurig de dag, de maand en het jaar kan vermelden volgt voort vanuit mijn gewoonte in elk van mijn verkregen boeken mijn naam met plaats en datum van aankoop te vermelden. Het boek blijft naar mijn mening een aanrader als inleiding tot de studie van de Egyptologie. Het is in het eerste hoofdstuk dat Murray de voorgeschiedenis van Egypte brengt met vooral aandacht voor de Gerza-tijd die vooraf ging aan de eerste dynastie met als eerste farao: Menes.

     

     

    Een afbeelding uit de zogenaamde Gerza-tijd daterend van de ‘Pre-dynastische periode’ voor Egypte. Het stelt buitenlandse schepen voor die Egypte aandoen. Het zijn enorme roeiboten met aan de achtersteven grote roeren bevestigd. In het midden hebben de schepen twee cabines met een grote mast met embleem in de top bevestigd aan een van de cabines. De bergen in de vorm van een punt staan volgens het hiërogliefenschrift voor vreemde landen. Ook het embleem op de mast met drie tot vijf bergen afgebeeld staat voor de berg-god die zijn oorsprong in het land van herkomst had.

     

    Op de getoonde afbeelding daterend uit de Gerza-tijd meent de Egyptologe Margaret A. Murray het hiëroglief van de berg-god te herkennen. Een hiëroglief dat ten tijde van de zesentwintigste dynastie na transliteratie als J-H-W gelezen kon worden. Ook hier ontbreken de klinkers echter en blijft de correcte uitspraak een vraagteken. Bovendien zijn het slechts drie letters en geen vier zoals in het Hebreeuwse Tetragrammaton. De farao ’s van de zesentwintigste dynastie dateren we van 675 tot 525 v. Chr. Zie TIJD en TIJDEN, 2015, hoofdstuk: de zesentwintigste dynastie van Manetho, blz. 375-384. Een bekende farao van deze dynastie was Necho II die in de Bijbel bij naam vermeld staat. Het is deze farao die in de slag bij Megiddo in 609 v. Chr. koning Josia van Juda doodde en op het slagveld hierbij een woord van de God van Israël aan Josia meedeelde.

    2 Kronieken 35:20 Na dit alles, toen Josia het huis toebereid had, toog Necho, de koning van Egypte, op, om te krijgen tegen Karchemis, aan den (Eu)Frath; en Josia toog uit hem tegemoet. 21 Toen zond hij boden tot hem, zeggende: Wat heb ik met u te doen, gij, koning van Juda? Wat u aangaat, ik ben heden tegen u niet, maar tegen een huis, dat oorlog voert tegen mij; en God heeft gezegd, dat ik mij haasten zou; houd u af van God, Die met mij is, opdat Hij u niet verderve. 22 Doch Josia keerde zijn aangezicht niet van hem; maar hij verstelde zich, om tegen hem te strijden, en hoorde niet naar de woorden van Necho uit den mond van God; maar hij kwam om te strijden in het dal Megiddo. (Statenvertaling)

     

    %

     

    Deel van een granieten deurstijl van Ramses II: waarschijnlijk een afbeelding van koning Josia van Juda, sneuvelend te Megiddo. Zie het artikel op dit blog van 01.09.2017: Farao Ramses II en zijn tijd.

     

    Ondanks de betoonde genade op genade liet Josia het leven op het slagveld te Megiddo. Volgens de Joodse overlevering was Josia namelijk door de profeet Jeremia gewaarschuwd om niet tegen Necho te strijden maar farao met zijn leger naar de Eufraat te laten oprukken. Een eigenzinnige Josia trok niettemin met zijn leger richting Megiddo om te strijden tegen farao Necho, en werd op het slagveld een tweede maal door de God van Israël ditmaal door monde van Necho zelf, gewaarschuwd de strijd alsnog af te breken en huiswaarts te keren. Het resultaat kennen we vanuit de Bijbelse geschiedschrijving:

    2 Kronieken 35:23 En de schutters schoten den koning Josia. Toen zeide de koning tot zijn knechten: Voert mij weg, want ik ben zeer gewond. 24 En zijn knechten namen hem weg van den wagen, en voerden hem op den tweeden wagen, dien hij had, en brachten hem te Jeruzalem; en hij stierf, en werd begraven in de graven zijner vaderen; en gans Juda en Jeruzalem bedreven rouw over Josia. 25 En Jeremia maakte een klaaglied over Josia; desgelijks alle zangers en zangeressen spraken in hun klaagliederen van Josia, tot op dezen dag; want zij gaven ze tot een inzetting in Israël; en ziet, zij zijn geschreven in de klaagliederen. 26 Het overige nu der geschiedenissen van Josia, en zijn goeddadigheden, naar dat geschreven is in de wet des HEEREN; 27 Zijn geschiedenissen dan, de eerste en de laatste, ziet, die zijn geschreven in het boek der koningen van Israël en van Juda. (Statenvertaling)

     

    In verband met ons onderwerp over het wel of niet gekende Hebreeuwse Tetragrammaton in het oude Egypte is het belangrijk op te merken dat farao Necho op het slagveld te Megiddo niet de Naam van God het Tetragrammaton in de mond neemt, maar het Hebreeuwse ‘El’ wat naar het Nederlands vertaald wordt met het Germaanse ‘God’.

     

    De Egyptologe Margaret A. Murray vermoedde dat de plaats van afkomst van de schepen die Egypte aandeden met de berg-god in het vaandel, Kreta was. Maar dit is gissen. De Gerza-tijd die aan de eerste Egyptische dynastie voorafging wordt door de orthodoxe egyptologie rond 3500 v. Chr. gedateerd en de eerste farao daaropvolgend rond 3150 v. Chr. In het licht van de chronologie die het Bijbelboek Genesis levert valt de Gerza-tijd na de spraakverwarring en de verspreiding van de volken vanuit de vlakte van Sinear over de oude wereld. De nakomelingen van de Cham, een van de zonen van Noach, trokken daarop naar Egypte en andere landen. In een artikel op dit blog van 04.07.2016 bracht ik deze geschiedenis: chronologie van Nimrod tot Abram/Abraham, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1467583200&stopdatum=1468188000

    De moderne wetenschap Egyptologie negeert het Bijbelboek Genesis met zijn oorsprongsgeschiedenis en brengt een pre-dynastieke geschiedenis van Egypte op basis van de evolutietheorie. De tijd die aan de eerste farao’s voorafging wordt over verschillende tijdperken uitgesmeerd en de aanvang bij gebrek aan schriftelijke bronnen in een ver niet meer verifieerbaar verleden geplaatst. Het Paleo-lithicum-tijdperk plaatst men bijvoorbeeld rond 500.000 à 300.000 tot 10.000 v.Chr. op de tijdsbalk. Deze constructie is volledig op de evolutie-gedachte gebaseerd, en blijft een theorie. Of zoals wijlen Huib Verweij (De boom der kennis, 1973, blz. 18) het ooit opmerkte: de evolutietheorie is uitgevonden om te bewijzen wat nog bewezen moet worden. Men kan nochtans via het Bijbelboek Genesis een exacte (jonge) geschiedenis van de oudheid brengen.

    Te Naqada in Egypte werd een site door archeologen blootgelegd met een nederzetting die voor de Archaïsche tijd gedateerd werd, de zogenaamde Naqada-cultuur, verwijzend naar de mensen die tijdens de Kopertijd van circa 4400 tot 3150 v. Chr. het land daar bewerkten. De Naqada-cultuur werd onderverdeeld in drie fases van bewoning. De oudste veronderstelde fase is die van ‘Naqada I’ die bestond uit een lokale dorpscultuur. Maar ook voor de Naqada-cultuur laat men Egypte al bevolkt worden. Vanaf circa 10.000 tot 5000 v. Chr. rangschikken deskundigen het tijdperk van het Epipa-leolithicum op de tijdsbalk. Tijdens deze periode laat men volgens de theorie, bevolkingsgroepen vanuit Zuidwest-Azië (!), de Sahara en de Boven-Nijl Egypte binnenkomen.

    Vanuit het Genesismodel gezien zijn dit de eerste kolonisten van de grote trek die in het jaar 2239 v. Chr. vanuit het Tweestromenland op gang kwam. De feiten op het terrein kloppen met elkaar, met uitzondering van de orthodoxe dateringsmethode.

    De Gerza-tijdperk-schepen die Egypte aandeden zie ik vanuit het oosten en/of het zuidwesten het gebied van Egypte aandoen en niet vanuit Kreta waar Murray de oorsprong van de schepen zag. De berg-god die de zeevaarders als embleem in hun masten toonden is nu een van de vele goden uit het pantheon van Nimrod, de kleinzoon van Cham.

     

    Een andere egyptoloog die meent dat de naam van God in het oude Egypte bekend was, is Donald B. Redford (1934-). In zijn boek Egypt, Canaan, and Israel in Ancient Times, 1992, geeft de auteur minstens vijftien verwijzingen naar de naam Yahweh, samen met de toegevoegde klinkers die sommige Anglo-Amerikanen menen te kunnen aanbrengen. De naam wordt ook beginnend met een Ypsilon geschreven in plaats met de letter J of Jod maar dat heeft met de Engelse uitspraak te maken.

    De egyptoloog Donald B. Redford beschouwt de Bijbel als een verzameling van verhalen en legenden zonder historische waarde en in wezen gelijk aan de vele mythologieën. De aartsvader Jozef bijvoorbeeld ziet hij als een fictief persoon die geen enkele historische waarde heeft. Hij gaat er van uit dat de Hyksos-periode in Egypte de oorzaak van het ontstaan van mythes in Kanaän werd wat leidde tot het verhaal rond Mozes. De auteur van het Bijbelboek Exodus had volgens Redford geen kennis van het oude Egypte van voor de zevende eeuw v. Chr.

    Wanneer Redford in zijn boek ‘Egypt, Canaan, and Israel in Ancient Times’ over het historische Israël schrijft doet hij dat aan de hand van de enkele schaarse bewaard gebleven berichten uit het oude Egypte. Een voorbeeld is de Merneptah-stele waarop naar het volk Israël verwezen wordt. Er bestond volgens Redford pas een Israëlitische entiteit in Kanaän aan het einde van de dertiende eeuw v. Chr. Meer wil hij echter niet invullen. De oorsprongsgeschiedenis van Israël zoals gebracht in de Bijbelboeken Genesis en Exodus wijst hij af. Wat de dateringsmethode van de Egyptische dynastieën op de tijdsbalk betreft volgt Redford de sinds meer dan honderd jaar geldende Sothis-kalender die de Egyptoloog Eduard Meyer aan het begin van de twintigste eeuw lanceerde. Farao Merneptah zit aldus foutief in 1212/1202 v. Chr. op de tijdsbalk. Over de gereviseerde plaats van Merneptah op de tijdsbalk schreef ik eerder op dit blog op 02.08.2016 een artikel: een verwijzing naar Israël op de Merneptah-stele, zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1470002400&stopdatum=1470607200

    In lijn met de orthodoxe egyptologie laat Redford de Tempel te Jeruzalem in het volgens de Bijbel vijfde regeringsjaar van Rehabeam door farao Sjosjenq I van de Libische tweeëntwintigste dynastie plunderen. Hier meent hij (Chapter 12) dat de Bijbel voor de eerste maal pas een verifieerbare link met Egypte maakt? In zijn hoofdstuk 12 verwijst Redford zelfs naar ‘het Huis van Yahweh’ te Jeruzalem. Het is hier dat de wetenschapper Professor Donald Bruce Redford B.A., M.A. and Ph.D zich naar mijn mening laat meeslepen door de algemeen door de orthodoxie aanvaarde maar fout bevonden schikking van de Libische dynastie op de tijdsbalk. Geen enkele Egyptisch-Libische oudheidbron verwijst namelijk ten tijde van Sjosjenq naar het Huis van Yahweh te Jeruzalem. Niettemin verbindt Redford het ‘Huis van Yahweh’ met Sjosjenq I.

    Het is de verdienste van de revisionist van de geschiedenis van de oudheid de egyptoloog David M. Rohl de plaatsing van de Libische dynastie in de tiende eeuw v. Chr. weerlegd te hebben. In zijn boek A TEST OF TIME, The Bible – From Myth to History, 1995, Chapter Five, toont Rohl op wetenschappelijke wijze aan dat farao Sjosjenq I nooit in Jeruzalem geweest is en dat zijn veldtocht naar Klein-Azië noordelijk van Judea plaatsvond. Rohl haalt hier op grandioze wijze een van de pilaren van de orthodoxe egyptologie neer.

    Redford echter blijft trouw aan de dateringsmethode van de egyptologie waarmee de dynastieën van Manetho op de tijdsbalk gerangschikt werden. Als een gevolg daarvan ziet hij de Amarna-tijd in de veertiende eeuw v. Chr. met de vermelding van Jeruzalem in de kleitabletten-briefwisseling van een veronderstelde Kanaänietische koning Abdi Hiba met residentie in Jeruzalem met de farao ’s Amonhotep III en IV van de achttiende dynastie Chapter 10). De algemene briefwisseling beschrijft volgens de orthodoxie de toestand in Kanaän voor de intocht van de Israëlieten. De orthodoxie ziet in de vermelde Habiroe in de Amarna-correspondentie een verwijzing naar de Hebreeën van Jozua.

    De draad met het Tetragrammaton en het Egyptische hiëroglief Y-H-W neemt Redford op wanneer hij de Sjasoe in Kanaän beschrijft. Hij vereenzelvigd zonder bewijs de Egyptische naam Y-H-W met het Tetragrammaton als stammend uit Edom en de Sjasoe.

    For half a century it has been generally admitted that we have here the tetragrammaton, the name of the Israelite god, “Yahweh”, and if this be the case, as it undoubtedly is, the passage constitutes a most precious indication of the whereabouts during the late fifteenth century BC of an enclave revering this god. And while it would be wrong to jump to the conclusion that “Israel” as known from the period of the Judges or the early monarchy was already in existence in Edom at this time, one cannot help but recall the numerous passages in later Biblical tradition that depict Yahweh “coming forth from Seir” and originating in Edom. The only reasonable conclusion is that one major component in the later amalgam that constituted Israel, and the one with whom the worship of Yahweh originated , must be looked for among the Shasu of Edom already at the end of the fifteenth century BC.

     

    Op basis dat al gedurende een halve eeuw het toegegeven wordt dat het Egyptische Y-H-W het Hebreeuwse Tetragrammaton voorstelt moet volgens Redford de conclusie zijn dat het Tetragrammaton met Edom verbonden kan worden? Ter ondersteuning van zijn postulaat dat het Tetragrammaton uit Edom stamt, haalt hij zonder bronverwijzing veronderstelde zogenaamde talrijke passages uit de Bijbel en de overleveringen aan waar vermeldt wordt dat de HEERE God uit Seïr optrekt. Ik ben vanuit mijn studie vertrouwd met deze Bijbelgedeelten zoals dit van de profeet Habakuk. Dit zijn Bijbelgedeelten die hun vervulling ten tijde van de Exodus kenden en ook nog een eindvervulling zullen zien bij de alsnog toekomstige Apocalyps. In die beschreven zogenaamde Apocalyptische tijd zal overigens ook Edom opnieuw zijn rol spelen.

    Het laatste hoofdstuk van de profeet Zacharia sluit af met een apocalyptisch gedeelte. Daarin wordt geprofeteerd over een wereldoorlog, over een oprukken van alle natiën tegen het herstelde Jeruzalem (14:2). Op het hoogtepunt van de beschreven eindstrijd grijpt de HEERE God in (14:3-4) en ziet de profeet Zacharia Hem staan op de Olijfberg die als een gevolg splijten zal, waarna een apocalyptisch beeld zonder weerga geschetst wordt. Het is de gevreesde en lang verwachte Dag des HEEREN die beschreven wordt (14:5-8). En dan vervolgd de profeet met een bijzondere voorspelling wat betreft de Naam van God:

    Zacharia 14:9 En de HEERE zal tot Koning over de ganse aarde zijn; te dien dage zal de HEERE een zijn, en Zijn Naam een. (Statenvertaling)

    Jesaja 42:8 Ik ben de HEERE (JHWH), dat is Mijn Naam; en Mijn eer zal Ik geen anderen geven, noch Mijn lof den gesneden beelden. (Statenvertaling)

     

    IK ZAL ZIJN, Die IK ZIJN ZAL, de betekenis van het Tetragrammaton, zal dan voor ieder duidelijk zijn. Het jaar 70 AD met de vernietiging van de Tempel door de Romeinen en de wegvoering van de Joodse bevolking in ballingschap betekende niet het definitieve einde van Israël maar zal volgens het Profetische woord van de Bijbel een vervolg kennen.

     

    De conclusie van de egyptoloog Donald B. Redford dat de enige redelijke verklaring voor de vraag waar het Tetragrammaton ontstond de Sjasoe in Edom was, is niet aangetoond. Hij maakt zich zelfs hierbij naar mijn mening, schuldig aan een cirkelredenering die in wezen niets bewijst. Alleen het revisionisme van de geschiedenis van de oudheid geeft uitkomst. De achttiende en negentiende dynastie horen op de tijdsbalk niet thuis in de veertiende en dertiende eeuw v. Chr. waar de orthodoxie ze plaatste maar komen volgens de revisie op de tijdsbalk zo een zeshonderd jaar dichterbij. Wie de Sjasoe in werkelijkheid waren wordt pas in de zevende eeuw v. Chr. volledig duidelijk. Zie het artikel op dit blog van 11.08.2016: Farao Seti I van de Egyptische negentiende dynastie, zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1470607200&stopdatum=1471212000

     

    Mijn conclusie is dat het Egyptische hiëroglief van de berg-god niets anders is dan de voorstelling van een vreemde berg-god. De oorsprong was het land van Nimrod: Sinear, van waaruit Egypte aangedaan werd, en dit lang voor er sprake van Edomieten en/of Sjasoe was. Ik merk ook op dat Redford nergens naar de Egyptologe Margaret A. Murray en haar studie: “The Splendour that was Egypt, A general survey of Egyptian culture and civilization, 1949, verwijst. Murray maakt nochtans duidelijk dat de berg-god Y-H-W al tijdens de Gerza-periode zijn intrede in Egypte deed en diens oorsprong dus niet in Edom ligt.

     

    Let op: het is een onderdeel van het werk van de egyptoloog Donald B. Redford dat ik afwijs en niet zijn gehele studie. In mijn boek ‘De Zonaanbidder’ uit 2016 verwijs ik in mijn bibliografie naar het werk van Redford met vooral aandacht voor zijn studie ‘Akhenaten-The Heretic King, 1987. In dit boek toont Redford zich een genie die egyptologie en archeologie meesterlijk verbindt en hiermee een nooit eerder getoond profiel van Achnaton weergeeft. Wat ik afwijs is de orthodoxe dateringsmethode waarmee zij de Egyptische dynastieën op de tijdsbalk geplaatst hebben.

     

    Wordt vervolgd….

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009: dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar.

    08-09-2017 om 10:07 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-09-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Farao Ramses II en zijn tijd

    Mijn aflevering van deze week draagt de titel van een boek van wijlen Dr. Immanuel Velikovsky (1895/1979). Een boek dat bij de publicatie in 1978 niet alleen van de orthodoxe egyptologie heel wat tegenwind kreeg maar ook van revisionisten van de geschiedenis van de oudheid. Op basis van oudheidgeschriften, inscripties en monumenten kwam Velikovsky tot de conclusie dat de Egyptische chronologie zoals die door de orthodoxe egyptologie uitgedokterd was, niet correct was, maar dat er op de tijdsbalk verschillen zijn die oplopen tot zeshonderd jaar wanneer men zijn revisie hanteert. Volgens Velikovsky is Ramses II dezelfde farao als Necho II en was de Babyloniër Nebukadnezar een tijdgenoot en zijn antagonist. Het Hettietische koninkrijk zou volgens Velikovsky hetzelfde rijk zijn geweest als het Chaldeeuwse rijk van Nebukadnezar?

     

     

    Zijn eerder gepubliceerde boeken “Werelden in botsing” (1951) en “Aarde in beroering” (1952) waarin Velikovsky zijn catastrofistische theorieën uiteenzette werden bij de publicatie door de academische wereld verworpen. De catastrofetheorie leert dat bepaalde tijdperken in de geschiedenis van de aarde abrupt werden afgesloten door rampen van kosmische oorsprong, zoals het langs de aarde scheren van een komeet, die zich vervolgens in een permanente baan om de zon heeft gevestigd en nu bekend is als de planeet Venus. Deze rampen zouden in het collectieve geheugen van de mensheid zijn gegrift en de bron vormen van diverse mythen over de hele wereld.

    Verder deed Velikovsky beweringen over eigenschappen van de planeten Venus en Jupiter. Zo was hij van mening dat de planeet Jupiter radiosignalen uit zou moeten zenden. Dit werd 1954 toevallig bevestigd door Bernard Burke en Kenneth Franklin van het Carnegie Instituut in Washington D.C., afdeling radioastronomie en aardmagnetisme. Op 6 april 1955, tijdens een bijeenkomst van de American Astronomical Society, meldden ze hun bevindingen. Ook beweerde hij dat de oppervlaktetemperatuur van Venus zeer hoog zou liggen, in de orde van honderden graden Celsius boven nul. Dit stond haaks op de toen algemeen geaccepteerde inzichten over Venus. In 1962 passeerde de ruimtesonde Mariner 2 de planeet Venus en stelde vast dat de oppervlaktetemperatuur ongeveer 400 graden Celsius bedraagt. Tevens nam de sonde waar dat Venus een retrograde, tegengestelde, draairichting heeft ten opzichte van de andere planeten, behalve Uranus, in ons zonnestelsel.

    Hierna volgt een korte samenvatting van Velikovsky’ s kosmologische bevindingen in relatie tot de geschiedenis van het oude Egypte en Israël. Rond 1500 voor Christus was de planeet Venus nog een komeet, die ontstaan was uit Jupiter, en rond deze tijd de baan van de aarde verstoorde. Beide hemellichamen geraakten in elkaars invloedssfeer en de aarde werd in zijn omloop om de zon gestoord, met als een gevolg te lange en te korte dagen en nachten wat door oudheidastronomen ook waargenomen werd. Een ander resultaat waren aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en het vormen van nieuwe gebergten als gevolg van een bewegende aardkorst. Uit de staart van de komeet viel een rode stof, soms vermengd met vloeistof, meteorieten en koolwaterstoffen op aarde neer. Met de interactie tussen Venus en planeet Aarde nam men elektrische ontladingen waar tussen de kop en de staart van de komeet. Op aarde gaf deze waarneming aanleiding tot het ontstaan van heel wat mythologische verhalen. De plaats van de polen op aarde veranderde. De door de grote hitte verdampte hoeveelheid water viel als sneeuw neer op plaatsen, waar vroeger geen koud klimaat heerste, met resultaat ingevroren mammoets in Siberië. Dit ganse kosmologische scenario gebeurde tegelijk met de Exodus van de Israëlieten uit Egypte in 1483 v. Chr. en verklaart de Bijbelse plagen en het uiteengaan van de Rode Zee. Daarna vond nog een cyclus van bijna-botsingen plaats alvorens de planeten van ons zonnestelsel tot rust kwamen en hun huidige baan om de zon innamen.

     

     

    Velikovsky herschikte de Egyptische dynastieën op de tijdsbalk met ditmaal de historische Bijbelboeken als leidraad. Het Egyptische Oude en het Midden-rijk waren volgens hem contemporain en gingen als een gevolg van de tien plagen en de Exodus ten onder. Nog hetzelfde jaar werd Egypte door de Hyksos overrompeld. Velikovsky identificeerde de Hyksos of Amoe uit Egyptische bron met de Bijbelse Amalekieten en voegt de periode van de Hyksos als tussenperiode in de Egyptische geschiedenis in, van de vijftiende tot de tiende eeuw v. Chr. Zo verhuist het Nieuwe Rijk met het begin van de achttiende Egyptische dynastie op de tijdsbalk naar de periode van de koningen van Israël: Saul, David en Salomo rond 1000 v. Chr. De revisie door Velikovsky van de geschiedenis van de Oudheid werd zoals eerder opgemerkt door de academische wereld verworpen. Tot enkele decennia terug wekte de naam Velikovsky in het wetenschappelijke establishment afkeer op. Tegenwoordig vind men de boeken van Velikovsky alleen nog in gespecialiseerde antiquariaten en dikwijls worden ze geklasseerd onder het vak: esoterie, wat spijtig is. Men kan namelijk op onderdelen van Velikovsky ’s baanbrekend werk van mening verschillen en/of afwijzen, maar niet heel zijn werk. Wat mij persoonlijk betreft in mijn studie van de chronologie van de oudheid, passen de bevindingen van Velikovsky sluitend in mijn chronologische reconstructie met de Bijbel als leidraad. In mijn boek ‘TIJD en TIJDEN, 2016’ volg ik de grote lijnen van Velikovsky ’s reconstructie met hier en daar enkele afwijkingen waar ik meen een verbetering te kunnen aanbrengen. Een voorbeeld is de bekende Amarna-tijd in Egypte dat ik op de tijdsbalk in de achtste eeuw v. Chr. onderbracht met de koningen Pekah en Hosea van het tienstammenrijk als correspondenten met farao Achnaton.

    Wat het boek Ramses II en zijn tijd betreft wijk ik van Velikovsky af in die zin dat ik Ramses II van de negentiende dynastie niet zoals Velikovsky als een alter ego van farao Necho II van de zesentwintigste dynastie zie maar als contemporain met elkaar. Ramses II is in mijn reconstructie ondergeschikt aan Necho II. Zo zijn ook Nebukadnezar en Hattoesilis tijdgenoten van elkaar en niet één en dezelfde persoon. Het was het boek van C. Verburg, Farao nagerekend, 1977, hoofdstuk II, 43-45, dat me op deze denkpiste zette.

     

    Ramses II ook wel Ramses de Grote genoemd, nam als onderdeel van het leger van Necho met zijn legereenheid deel aan de slag bij Karkemis in 605 v. Chr. Velikovsky (Ramses II en zijn tijd, hoofdstuk 1) toonde in zijn werk aan dat de slag tussen Ramses II en de Hettieten wel degelijk bij Karkemis aan de rivier de Eufraat werd uitgevochten en niet aan de rivier de Orontes. Zijn bewijslast voor de herkenning van het Egyptische ‘Kadesj’ dat ‘heilige’ betekent, met Karkemis is overtuigend. Karkemis betekent ‘de stad’ (Kar) van Kemis of ‘Kemosj’. Als naar een god genoemde of aan een god gewijde stad was het een heilige plaats: Kadesj. Op Assyrische muurreliëfs van Salmaneser met afbeeldingen van de stad Karkemis herkennen we dezelfde stad zoals afgebeeld op Egyptische muurreliëfs. Dr. Immanuël Velikovsky put zijn gegevens uit een grondig onderzoek van oudheidteksten en oude topografische kaarten en plannen van veldslagen en van stratigrafische methoden van de archeologie. Zo een voorbeeld is de tombe en de sarcofaag van koning Ahiram te Byblos in Fenicië, of Jebeil in het moderne Libanon.

     

     

    De tombe werd in de vorige eeuw in 1921 door archeologen blootgelegd en onderzocht. De sarcofaag behoorde aan een Fenicische koning Ahiram of Hiram. Het is een naam die meerdere Fenicische koningen over de eeuwen heen hadden. De afbeelding hierboven toont koning Ahiram op een troon met gevleugelde sfinxen en hovelingen tegenover hem. De andere zijde toont een processie van personen die offeranden dragen. De uiteinden van de sarcofaag tonen vier rouwklagende vrouwen. Aan de ingang van de tombe vond men een vervloekingstekst in Hebreeuwse/Fenicische letters. Dicht bij de ingang werden verscheidene fragmenten van een albasten vaas gevonden met de naam van Ramses II er op vermeld. Daarnaast vond men in de tombe Cypriotisch aardewerk dat door deskundigen als een product uit de zevende eeuw v. Chr. gedateerd werd. Dit was overigens de start van een jarenlange discussie over hoe dit aardewerk in de tombe van koning Hiram verzeild was geraakt, een koning die men aan de hand van de cartouches van Ramses II in de dertiende eeuw v. Chr. gedateerd had. Voor Velikovsky is de conclusie duidelijk: Het Cypriotische aardewerk is contemporain met de tombe en farao Ramses II hoort aan het einde van de zevende eeuw, begin zesde eeuw v. Chr. op de tijdsbalk geplaatst. Zo ook het Hebreeuwse/Fenicische schrift aan de ingang en op de sarcofaag, dat ook in de zevende eeuw v. Chr. thuishoort. Velikovsky citeert in zijn boek een Israëlische geleerde M. Haran, die in 1958 een artikel schreef over de afbeelding van de vier klaagvrouwen op de sarcofaag. Twee van de vier vrouwen slaan zich op de heupen, terwijl de andere twee het hoofd in de handen houden. De Israëlische historicus haalde verscheidene voorbeelden aan van het slaan met de handen in het Oude Testament als uiting van diepe smart, met name in het Bijbelboek Jeremia 31:19 en Ezechiël 21:12. De andere vrouwen zetten de handen op hun hoofd – eveneens een bekend verschijnsel bij klagen, bij rouw en bij pijn. De profeten Jeremia en Ezechiël waren tijdgenoten van Nebukadnezar in de zesde eeuw v. Chr. en zo was Ramses II eveneens contemporain met hen.

    Op het hierna volgende citaat van Velikovsky zeg ik eveneens amen: “Niets is zo vermoeiend als een gedetailleerde chronologie. Maar indien deze wiskunde van de geschiedenis nageplozen wordt niet ter wille van zichzelf maar om identiteiten vast te stellen en als het dient om deze identiteiten te kunnen bewijzen, dan kan er een boeiende studie uit voortvloeien”.

     

     

    Zoals bij de aanvang van mijn artikel vermeldt bestaat er geen overeenstemming onder de vele revisionisten van de geschiedenis van de oudheid over de exacte plaatsing van Ramses II op de tijdsbalk. De onderzoeker Donovan A. Courville (The Exodus Problem and its Ramifications, 1971) bijvoorbeeld laat de negentiende dynastie van Manetho de achttiende dynastie opvolgen en plaatst Ramses II op de tijdsbalk in 805/739 v. Chr. en maakt hem een tijdgenoot van de koningen Uzzia van Juda en van Jerobeam II van Israël. Deze koningen van Juda en Israël evenaarden echter de macht van David en beheersten het gebied vanaf de beek van Egypte tot aan de Eufraat. Ramses II laat zich tijdens deze epoque niet eenvoudig op de tijdsbalk plaatsen.

    De egyptoloog David Rohl (A Test of Time, 1995) heeft in zijn reconstructie Ramses II dan weer als tijdgenoot van Salomo en Rehabeam in de tiende eeuw v. Chr. en meent Ramses II met de Bijbelse Sisak te kunnen identificeren. Rohl laat de negentiende dynastie van Manetho de achttiende opvolgen, en linkt zijn constructie aan een vermeende zonsverduistering over Oegarit in 1012 v. Chr. Ik vermeldde eerder in mijn boek ‘De Assyriologie herzien, 2012’ dat men geen exacte zonsverduisteringen meer kan berekenen voorbij de achtste eeuw v. Chr., de tijd in. In die eeuw werden er in de oudheid als een gevolg van een verstoring van de aarde in haar baan om de zon, kalenderwijzigingen noodzakelijk en doorgevoerd.

    Maar mijn grootste bezwaar tegen de constructie van Rohl is dat als een gevolg van zijn plaatsing van de Amarna-farao’s op de tijdsbalk, de Bijbelse koningen Saul en David nu tot correspondenten en vazallen van de farao’s Amonhotep III en Achnaton gemaakt worden. Wanneer men de betreffende Amarna-brieven online op het internet leest dan valt onmiddellijk op dat de Amarna-correspondenten allen afgodendienaars waren. De persoon van David staat uitvoerig in de Bijbel beschreven waar vooral de Bijbelboeken 1 en 2 Samuël, 1 Koningen en 1 Kronieken zijn levensloop beschrijven. Zo ook zijn er meerdere psalmen in de Bijbel die door David geschreven zijn. ‘Een man naar mijn hart’ noemt de HERE God hem. Wanneer men al deze informatie tot zich neemt is het onmogelijk koning David van Israël als een afgodendienaar te herkennen. Daarenboven leert de Bijbel dat het knechtschap van Israël/Juda aan Egypte, eerst ten tijde van Rehabeam aanving (2 Kronieken 12:8) en niet eerder. Men kan op basis van dit Schriftgedeelte onmogelijk koning David als een knecht of vazal van farao van Egypte herkennen. Zie ook het artikel op dit blog van 20.03.2017: De Bijbelse farao Sisak, zie link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1489964400&stopdatum=1490569200 en scrol naar beneden.

     

    De orthodoxe Egyptologie heeft Ramses II op de tijdsbalk geplaatst van het jaar 1279 tot 1212 v. Chr. en dit op basis van een veronderstelde Sothis-kalender. Volgens de historische boeken van de Bijbel bevinden we ons voor deze periode op de tijdsbalk ten tijde van de Richteren. Richteren die na de dood van Jozua en de oudsten, het Israëlitische volk leidden. Heel opmerkelijk: het Bijbelboek Richteren zwijgt over Egypte als grootmacht gedurende deze tijd. Zie het artikel van 18.08.2017 op dit blog voor de Sothis-kalender.

     

     

    In mijn onderzoek van de geschiedenis van de oudheid meen ik dat Velikovsky gelijk heeft met zijn plaatsing van Ramses II aan het einde van de zevende eeuw begin zesde eeuw v. Chr. Wat ik afwijs is zijn stelling dat de zesentwintigste dynastie een fabricatie van Manetho was en dat deze farao ’s in wezen alter-ego’s van de farao ’s van de negentiende dynastie waren. Zoals eerder opgemerkt meen ik dat Ramses II als een ondergeschikte co-regent met één divisie van het Egyptische leger, aan de slag bij Kadesj/Karkemis deelnam. Het leger van Necho II/Ramses II tijdens de slag bij Karkemis bestond uit vier divisies. Ramses II commandeerde slechts één van de divisies van het leger van farao Necho, namelijk de divisie van Amon die aan de Eufraat in moeilijkheden geraakte en gered werd door het tijdig op het strijdtoneel verschijnen van de andere legergroep. Een andere divisie van het legen van Necho was samengesteld met de Sardan of Lidiërs. Deze soldaten worden ook beschreven door de profeet Jeremia. De oudheidhistoricus Herodotos (Boek 2:154) leert ons dat ten tijde van de regering van Psammetichos van Manetho ’s zesentwintigste dynastie het aan Griekse huurlingen toegestaan werd zich in noordoostelijk Egypte te vestigen. De Lidiërs of Loedim in het Hebreeuws, die de profeet Jeremia vermeldt zijn de Griekssprekende huurlingen die in het leger van Necho dienden en mee aan de Eufraat in de slag bij Karkemis tegen Nebukadnezar vochten.

     

    In mijn variant op de reconstructie van Velikovsky meen ik dat farao Necho II tijdens de slag bij Karkemis in 605 v. Chr. het leven liet en Ramses II ongedeerd met het leger naar Egypte terugkeerde. Dat Necho sneuvelde in de slag bij Karkemis kan men afleiden uit Jeremia 46:17 waar farao ‘een rumoermaker’ genoemd wordt die zijn tijd liet voorbijgaan. De regeringsjaren der farao’s van de zesentwintigste dynastie zijn dus ook aan een revisie toe en hiermee komt dan misschien het laatste heilig huisje van de Egyptologie neer. In mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 375-384, bied ik een chronologische reconstructie van de zesentwintigste dynastie van Manetho aan.

    Bij zijn behouden thuiskomst trok Ramses II alle macht naar zich toe en voerde een damnatio memoriae naar de persoon van Necho II uit. Het kanaal van de Nijl naar de Rode Zee bijvoorbeeld een werk dat door Necho begonnen (Herodotos Boek 2:158), kwam aldus op naam van Ramses II. Ook op vele bouwwerken van Necho werd de naam van Ramses II toegevoegd (Kroniek van de farao’s - Peter A.Clayton - hoofdstuk negentiede dynastie Ramses II - Ramses de bouwer ). Ook de gevestigde Egyptologie spreekt over een voor hen alsnog onverklaarde damnatio memoriae. De beelden van Necho II werden het offer van de razernij waarmede zijn nagedachtenis werd vervolgd. Momenteel werden slechts een klein aantal steles, enkele reliëfs en twee bronsjes gevonden die voor vernieling bewaard gebleven zijn.”

    Tot aan de era van Ramses II maakten Egyptische kunstenaars hun afbeeldingen op zogenaamde bas-reliëfs. Tijdens de regering van Ramses II ging men over naar het zogenaamde verzonken reliëf. De reden hiertoe was dat Ramses II zich heel wat gebouwen in Egypte tijdens zijn bewind toe-eigende en er zijn naam in liet beitelen. Met andere woorden: door toepassing van het verzonken reliëf werd de naam van Ramses’ voorganger weggebeiteld, met zijn naam in de plaats eroverheen. Op deze manier werden al bestaande bouwwerken die Ramses' bevielen van zijn naam voorzien en usurpeerde hij ze.

    Wanneer men de plaatsing van Ramses II op tijdsbalk door de verschillende onderzoekers zowel uit orthodoxe hoek als van revisionistische zijde onderzoekt en aan de Bijbel toets blijkt dat hun revisie niet in overeenstemming met de historische boeken van de Bijbel is. Alleen in de zevende en zesde eeuw v. Chr. waar Velikovsky en anderen Ramses II op de tijdsbalk plaatsen blijkt dat Ramses II daar op zijn plaats zit en er geen contradictie bestaat.

    Tot slot wil ik aandacht geven aan de tot nu toe niet opgegraven hoofdplaats Saïs van de zesentwintigste dynastie. De Griekse naam Saïs komt in de Bijbel niet voor, alhoewel farao Necho II en zijn tijd wel vermeld werden. De naam van de hoofdplaats van Necho II in Egypte had in de Bijbel een andere naam.

    Het Bijbelboek Jeremia geeft heel wat informatie over het Egypte van de zevende eeuw voor Christus. Tijdens de periode van de slag bij Kadesj/Karkemis leert Jeremia dat Egypte meerdere koningen had met ieder een hoofdstad:

    Jeremia 46:13 Het woord, dat de HEERE tot den profeet Jeremia sprak, van de aankomst van Nebukadrezar, den koning van Babel, om Egypteland te slaan. 14 Verkondigt in Egypte, en doet het horen te Migdol; doet het ook horen te Nof en Tachpanhes; zegt: Stelt er u naar, en maakt u gereed, want het zwaard heeft verteerd, wat rondom u is. 15 Waarom zijn uw sterken weggeveegd? Zij stonden niet, omdat hen de HEERE voortdreef. 16 Hij maakte der struikelenden veel; ja, de een viel op den ander; zodat zij zeiden: Staat op en laat ons wederkeren tot ons volk, en tot het land onzer geboorte, vanwege het verdrukkende zwaard. 17 Daar riepen zij: Farao, de koning van Egypte, is maar een gedruis; hij heeft den gezetten tijd laten voorbijgaan. (Statenvertaling)

     

    Tachpanhes lijkt de belangrijkste plaats in Egypte geweest te zijn omdat Jeremia (hfst.43:9) daar het paleis van de farao situeert. De stad Nof was Memfis, maar van Tachpanhes en Migdol weten we tot op heden niet waar deze plaatsen zich bevonden. Migdol betekent wachttoren en lag vermoedelijk aan de grens van Egypte met Klein-Azië.

    De orthodoxe Egyptologie heeft de hoofdstad Saïs van de zesentwintigste dynastie in de noordwestelijke Nijl-Delta op de kaart geplaatst. Nu blijkt vanuit het werk van Velikovsky dat deze keuze heel lichtvaardig gemaakt is en in wezen zonder archeologische basis. Tot op heden werden in feite geen ruïnes van deze toch belangrijke stad gevonden. De ondergrond van het huidige Sa al-Hagar (waar men vermoedt dat Saïs begraven ligt) is van water verzadigd en daarom nooit grondig onderzocht (Peter A. Clayton, Kroniek van de farao’s - 26ste dynastie). Wat gevonden werd zijn slechts enkele oesjabti’s met de naam van Psammetichos, de vader van Necho er op vermeld. Velikovsky stelt dat men te snel tot voorbarige conclusies is gekomen wat de plaatsing van Saïs betreft op de kaart van Egypte.

    Velikovsky leert dat Tanis, (het Bijbelse Zoan), en Saïs één en dezelfde stad zijn. Hier ook volg ik een eigen variant los Velikovsky. Ik meen namelijk op grond van Jeremia ’s opgave van Egyptische steden dat niet Tanis, maar het Bijbelse Tachpanhes het Saïs van de oudheid is. Saïs en het Bijbelse Tachpanhes met het paleis van farao zijn dan één en dezelfde stad. En er zijn in de Bijbel aanwijzingen waar Tachpanhes te vinden is. De Joodse vluchtelingen, door Jeremia (43:5-7) beschreven, doen als eerste stad in Egypte Tachpanhes aan. Dit gegeven plaatst deze stad zondermeer in het noordoosten van Egypte. Een en ander wordt door de Griekse Septuagint Bijbelvertaling bevestigd; dat Tachpanhes als Taph’nas weergeeft. En dit zou de belangrijke versterkte stad Daphnai in noordoostelijk Egypte geweest kunnen zijn. Het ontdekken van het werkelijke Sais zou wel de archeologische vondst van het derde millennium kunnen zijn. Herodotos(Boek 2:169) beschrijft het paleis en de begraafplaats van farao Amasis en zijn voorgangers. Op basis van wat de Bijbel over farao Necho en zijn hoofdplaats Tachpanhes leert, had men beter voor het Griekstalige ‘Saïs’ op zoek gegaan in de noordoostelijke Nijldelta en heel wat tijd, energie en geld bespaart. Ook de oudheidhistoricus Herodotos wijst naar de noordoostelijke Nijldelta voor de plaatsing van Saïs op de kaart, langs de door hem beschreven Saïtische Nijlmonding stroomafwaarts.

     

    Wordt vervolgd…

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    01-09-2017 om 09:10 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-08-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een vingerafdruk van koning Achaz van Juda uit de achtste eeuw v. Chr.?

    Koning Achaz regeerde over het tweestammenrijk Juda van 739 tot het voorjaar van 722 v. Chr. De afbeelding is van een kleizegeltje van slechts een paar centimeter groot dat in het moderne Israël gevonden werd. De Hebreeuwse tekst er op vermeld luidt: “behorend aan Achaz (zoon van) Jotham koning van Juda”.

     

     

    Het werd gebruikt om een perkamentrol te verzegelen. Over de oorsprong van het zegel bestaat er onder specialisten weinig discussie. Indien Achaz het zegel zelf heeft aangebracht hebben we hier een (gedeeltelijke) vingerafdruk van de koning.

    De chronologische verankering van de regeerperiode van koning Achaz op de tijdsbalk heb ik uitvoerig behandeld in mijn boek TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 289-294.

    Achaz was ook buiten de grenzen van Juda/Israël bekend. De Assyriërs bijvoorbeeld verwijzen in hun annalen naar Achaz bij name. De Assyrische koning Tiglath Pileser III vermeldt Achaz in een van zijn bewaarde muur reliëfs: Nimrud, Zuid oostelijk paleis, Slab inscriptie ( 6-16). Zie het artikel op dit blog van 14.04.2016, link: http://www.bloggen.be/robertdetelder/archief.php?startdatum=1460325600&stopdatum=1460930400

    Volgens mijn reconstructie van de geschiedenis van de oudheid was de Bijbelse Achaz een tijdgenoot en correspondent met de farao ’s Amonhotep III en Achnaton van de achttiende dynastie. Met hen correspondeerde hij in de Akkadische taal onder de naam Abdi Hiba. Ook de Assyriër Tiglath Pileser III vinden we in dezelfde briefwisseling met farao terug.

    Hierna een extract uit mijn boek ‘De Zonaanbidder, 2016’ dat een en ander van mijn revisie van de geschiedenis van de oudheid verklaart.

    Citaat:

    De Amarna-briefwisseling van Abdi-Hiba alias Ebed Tov (de goede dienstknecht) met farao Amonhotep III en farao Amonhotep IV

    De Amarna-briefwisseling is een verzameling kleitabletten die de briefwisseling van de (Klein-Aziatische) vazallen met de farao’s Amonhotep III en IV in Klein-Azië, bevat. De orthodoxe egyptologie dateert ze via hun foutieve Sothis-kalender in de vijftiende en veertiende eeuw voor Christus. Velikovsky beweerde dat ze in de negende eeuw voor Christus thuishoren. Er werden meer dan honderd bladzijden in zijn boek ‘Eeuwen in chaos’ aan de Amarna-kleitabletten gewijd. Volgens Dr. Velikovsky waren de Bijbelse koningen Achab en Josafat tijdgenoten en correspondenten van Achnaton. Velikovsky wees er terecht op dat de vertaling van het Akkadisch spijkerschrift meerdere vertalingen, wat betreft namen van personen en plaatsen, mogelijk maakt. Enkele alternatieve voorbeelden die Velikovsky voor Abdi Hiba aanhaalt zijn bijvoorbeeld: Abdi-Kheba, Abdi-Hepat, Abdi-Hebat of Ebed-Nob. Een betere vertaling van Abdi Hiba volgens Velikovsky is het Hebreeuwse Ebed Tov dat ‘de goede dienstknecht’ betekent.

    In mijn studie ‘Genesis versus Egyptologie’ identificeerde ik koning Achaz van Juda en koning Hosea van Israël, als Abdi Hiba en Rib Addi uit de Amarna-briefwisseling. De rebel Labaja in de Amarna-brieven is Pekah van het tienstammenrijk. Deze genoemde koningen van Israël en Juda waren volgens de Bijbel, alle afgodendienaars en passen dus beter in het plaatje wat de inhoud van de briefwisseling betreft. Ik heb moeite met de identificatie van Abdi Hiba met bijvoorbeeld koning Josafat van Juda, die volgens de Bijbel op de HERE God vertrouwde, maar in zijn vermeende briefwisseling met Farao andere goden gediend zou hebben. Dit is al voldoende basis om de identificatie van Josafat als een Amarna-briefschrijver af te wijzen. Deze opmerkingen nemen uiteraard het opzoekwerk dat vooral Velikovsky geleverd heeft, niet weg. Opzoekingen die het fundament voor het revisionisme van de geschiedenis van de oudheid legden.

    De taal van de Amarna-briefwisseling was het Akkadisch, een oudheidtaal waarvan het gebruik er van tegenwoordig te vergelijken is met het Engels als internationale communicatietaal. De farao’s Amonhotep III en IV worden in de briefwisseling aangeduid als Nimoeria en Nafoeria. De identificatie van de briefontvangers Nimoeria en Nafoeria staat buiten twijfel. De identificatie van de verzenders is niet eenvoudig. Geen van de brieven is gedateerd, wat het chronologisch schikken moeilijk maakt. De meeste brieven zijn van Farao’s vazallen in Klein-Azië. Sommige brieven zijn van onafhankelijke vorsten zoals koning Suppiluliuma van het Hethietenrijk en Boernaboeriasj van Babylon.

    Zoals eerder opgemerkt heb ik vanaf het eerste regeringsjaar van Horemheb in 671 v. Chr. op de tijdsbalk teruggewerkt en de farao ’s Eje, Toetanchamon, Smenkhkare en Achnaton chronologisch gerangschikt.

    Horemheb is in Velikovsky ’s reconstructie een vazal van de Assyriërs. In mijn model past dit volkomen en ik laat logischerwijze de Amarna-farao ’s aan de regeerperiode van Horemheb, voorafgaan. Enkele belangrijke puzzelstukjes worden op deze manier ingevoegd. Farao Achnaton bijvoorbeeld regeert nu ten tijde van de val van Samaria in 717 v. Chr. De verovering van Samaria of Soemoer is in de Amarna-briefwisseling terug te vinden. We moeten bedenken dat de hoofdstad Samaria van het tienstammenrijk in zijn geschiedenis vanaf koning Omri, de bouwer van de stad, slechts eenmaal ingenomen werd.

    In totaal zijn er vijf brieven (kleitabletten) van Abdi Hiba uit Jeruzalem te Amarna, het Achetaton uit de oudheid, gevonden. Deze brieven werden door de wetenschappers gecatalogeerd onder de nummers: EA 285 tot 290 en zijn inmiddels alle online op het internet-vertaald naar het Engels te lezen. Hierna volgen de brieven die ik heb gedownload:

    EA 285, EA 286, EA 287, EA288, 290….

    EA289

    … To the king, my lord, hath spoken thus, Abdi-hiba, thy servant. At the feet of the king, my lord, seven times and seven times I fall. . . . Behold, hath not Milki-lim revolted to Labaya's sons and to Arzaya's, so as to claim the land of the king for them. A prince who has done this deed why does not the king call him to account ? Behold Milki-lim and Tagi, the deed which they have done is this : After having taken the city Rubuda (Rabbath), they are now seeking to take Jerusalem. If this land belongs to the king, why (delay till) the IJazati are at the king's disposal. Behold the land of Grinti-kirmil belongs to Tagi, and the people of Ginti form a garrison in Betsani (Bethsjean) ; and the same will befall us now that Labaya and the land of Shakmi have given everything to the Habiru. Milki-lim has written to Tagi and his sons : " As two are . . ., give to the people of …

     

    De briefschrijver Abdi Hiba in Jeruzalem is herkenbaar als een zelfstandige vazal van farao te Jeruzalem. Dat Abdi Hiba koning te Jeruzalem was, wordt door de orthodoxie niet betwist. De orthodoxie ziet hem echter in hun tijdsbestek als een Kanaänietisch koning die ten tijde van de intocht van de Israëlieten (of Hebreeën) te Jeruzalem resideerde en naar farao vijf brieven schreef, vragend om hulp tegen de Habiroe die naar zijn land en stad oprukten. De Habiroe worden door de orthodoxie met de Hebreeërs van de veertiende eeuw v. Chr. geïdentificeerd. Er zijn echter onderzoekers die de identificatie van de Habiroe als etnische groep van de hand wijzen. De Habiroe worden in alle Amarna-brieven namelijk als soldaten of knechten gezien. Ook kan men ze vanuit de brieven herkennen als een onafhankelijke bende huurlingen. Hun leider was Labaja naar wie ook in andere brieven van vazallen van farao, verwezen wordt. In mijn variant is Labaja de usurpator en koning van het tienstammenrijk: Pekah. En de briefschrijver uit Jeruzalem Abdi Hiba is koning Achaz.

    In Juda was aan de lange regeertijd van koning Uzzia in 750 v. Chr. een einde gekomen en nam zijn zoon Jotham in dat jaar de alleenheerschappij over. Koning Jotham was voor een hele tijd co-regent met zijn vader geweest, als een gevolg van de opgelopen melaatsheid door Uzzia, toen deze meende zowel het ambt van koning als van hogepriester te mogen uitoefenen (TIJD en TIJDEN, 2015, hoofdstuk: kroniek van koning Uzzia van Juda, blz. 279-284). Ik postuleer dat de jonge Amonhotep IV tijdens zijn ballingschap in Jeruzalem Uzzia en Jotham gekend heeft. Vanaf het rampjaar 776 v. Chr. nam Jotham de staatszaken waar en leefde de melaatse Uzzia in quarantaine. In 739 v. Chr. nam de zoon van Jotham, Achaz, de scepter van Juda over (TIJD en TIJDEN, 2015, blz. 289-294). Hij is de Amarna-briefschrijver onder de naam Abdi Hiba.

    In mijn reconstructie pas ik dezelfde werkmethode als Velikovsky toe. Hierna een citaat uit ‘Eeuwen in Chaos’, 1952, blz.255:

    “… in de zaal van de historie, waar mensenmenigten uit vele eeuwen elkaar verdringen, wijs ik rechtstreeks bepaalde figuren aan, die geheel andere namen dragen  dan de door ons gezochte personen, men zegt zelfs, dat ze thuishoren in een eeuw, die wel zes eeuwen gescheiden is van de tijd van de personen die wij zoeken. Zelfs nog eer ik onderzoek doe naar de op deze wijze schijnbaar zonder recht van spreken uitgekozen personen, verklaar ik de identificatie als juist. Het kompas in mijn hand is het kompas van de tijdmeting; ik bekort met zes eeuwen de tijd van Thebe en el-Amarna en tref koning Josafat te Jeruzalem, Achab te Samaria en Benhadad te Damascus aan. Indien mijn kompas van de tijdmeting me niet bedriegt, zijn zij de koningen, die in de el-Amarna periode regeerden in Jeruzalem, Samaria en Damascus.”

    Ik schuif ditmaal meer dan zeven eeuwen op de tijdsbalk, met als resultaat Achaz in Jeruzalem, Pekah in Samaria en Rezin in Damascus. Laat ons nu zien of het historische kader van de briefschrijver Abdi Hiba past in het Juda van de achtste eeuw v. Chr.

    Het is vooral de EA-brief 289 die vanwege de inhoud eerst mijn aandacht trok. Abdi Hiba vraagt namelijk om hulp aan farao tegen Labaja en diens zonen. Daarnaast verwijst Abdi Hiba naar de val van de stad Rubuda en de bedreiging die er nu voor Jeruzalem is. Over de identificatie van Rubuda wordt door de orthodoxie getwist, maar een opmerkelijke identificatie is die met Rabbath, de hoofdstad van Ammon in Trans-Jordanië. Het is deze identificatie die in mijn variant past. De Amarna-brief met nummer 289 verwijst volgens mij duidelijk naar het conflict dat in het Bijbelboek Jesaja hoofdstuk 7 en 2 koningen hoofdstuk 16 beschreven staat.

    De (geciteerde) Bijbelcitaten spelen zich af in de dagen van Achaz, de koning van Juda, toen Resin, de koning van Aram in bondgenootschap met Pekah, de zoon van Remaljahu, de koning van Israël, tegen Jeruzalem ten strijde trok. Achaz meende het niet tegen dit bondgenootschap te kunnen halen. De beschreven oorlog kan vanuit de Bijbel nauwkeurig gedateerd worden. Koning Achaz werd koning over Juda in het zeventiende regeringsjaar van Pekah van Israël het jaar okt739/sep738 v. Chr. Aangezien Pekah twintig jaar regeerde, komen slechts de drie laatste jaren van diens regering in aanmerking voor het plaatsen van de beschreven invasie op de tijdsbalk. Deze jaartallen gaan van april 738 tot maart 735 v. Chr. Dus een van deze jaren 738/737, 737/736 en 736/735 v. Chr. was getuige van de oorlog van Damascus en Samaria tegen Jeruzalem. Het is chronologisch mogelijk om vanuit de Bijbel het jaar 736 v. Chr. als het jaar van de invasie aan te geven. De kinderen van de profeet Jesaja en hun bijzondere naamgeving waren namelijk als een teken voor het Juda van zijn tijd gegeven.

    Jesaja 8:3 En ik was tot de profetes genaderd, en zij was zwanger geworden en baarde een zoon. En de HERE zeide tot mij: Noem hem: Maher-Salal Chas-Baz, 4 want voordat de jongen zal kunnen roepen: Mijn vader en mijn moeder, zal men de rijkdom van Damascus  en de buit van Samaria vóór de koning van Assur dragen.

     

    Volgens dit Schriftwoord zou Damascus door de Assyriërs ingenomen worden voordat het zoontje van Jesaja in staat zou zijn om mama en papa te kunnen zeggen. Koning Achaz wilde echter niet vertrouwen op het Woord des HEREN van de profeet Jesaja, maar verkoos in de plaats daarvan zelf zijn plan te trekken. Vermoedelijk schreef hij eerst een brief aan de farao van Egypte om hulp, maar van die kant kwam er geen hulp. We weten vanuit de Bijbel dat hij daarop de koningen van Assur benaderde om een bondgenootschap (tegen betaling) tegen Damascus en Samaria.

    2 Kronieken 28:16 In die tijd zond koning Achaz het verzoek tot de koningen van Assur hem te helpen…

    2 Koningen 16:9 En de koning van Assur gaf hem gehoor; de koning van Assur trok op tegen Damascus, nam het in en voerde de bevolking in ballingschap weg naar Kir; en Rezin bracht hij ter dood. Daarop ging Achaz Tiglath-Pileser, de koning van Assur, tegemoet naar Damascus…

     

     

    Volgens de gereviseerde chronologie van de oudheid zit de campagne van Tiglath Pileser III tegen Damascus in het jaar 735 v. Chr.

    Het bestuderen van (de bijgevoegde kaart) maakt het inpassen van EA289 in het Bijbelrelaas eenvoudiger. We merken op de kaart een geallieerd leger van Damascus en Samaria dat tegen het Jeruzalem van Abdi Hiba, alias Achaz, oprukt. Hun bedoeling is het doden of afzetten van Achaz en het op de troon van Juda plaatsen van de zoon van Tabeal. Tegelijkertijd zien we op de kaart een Aramees leger dat oostelijk van de Jordaan naar Rabbath oprukt, deze hoofdplaats van Ammon inneemt en daarna verder oprukt naar Edom. Westelijk van Juda toont de kaart aanvalsrichtingen vanuit het gebied van de Filistijnen en in het bijzonder Ashkelon. Over dit algemeen conflict handelen de vijf brieven van Abdi Hiba uit Jeruzalem over handelen. Er zijn al voldoende namen van steden met Akkadische briefnamennamen geïdentificeerd om deze conclusie te kunnen trekken. In EA-brief 288 verwijst Abdi Hiba ook naar Nahrima. Het Egyptische Naharim is een verbastering van het Bijbelse Aram-Naharaïm, het Aram van de twee rivieren of Mesopotamië. In mijn werk ‘Genesis versus Egyptologie’ toonde ik al aan, dat het Mitanni uit Egyptische bron, in feite het Assyrische Rijk was, en dat beide rijken één waren. De Egyptoloog Alan Gardiner verwijst in zijn opus magnum (EGYPT OF THE PHARAOHS, Egypt under foreign rule, pagina 341.) naar het merkwaardige feit dat Egyptische bronnen nooit naar het Assyrische Rijk verwijzen. Nochtans merkt Alan Gardiner op, zou zelfs Thebe helemaal in het zuiden van Egypte, uiteindelijk ook door de Assyriërs ingenomen worden.

    Wanneer we de Amarna-periode transponeren naar de negende en de achtste eeuw v. Chr. blijkt dat de EA-schrijver uit Mitanni met de naam Tushratta niemand minder is dan Tiglath Pileser III van Assyrië. Hij is de derde hond, bij wijze van spreken, die het been waarover Samaria en Damascus vochten, wegkaapte.

    Einde citaat

    Voor wie het boek eventueel wil aanschaffen volgt er hierna een internetlink.

     

    Met vriendelijke groet,

    Robert De Telder

     

    Recente publicaties:

     

    EXODUS, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/102331

     

     

    De Zonaanbidder, 2016, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/87999

     

    TIJD en TIJDEN, 2015, Zie link: http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=5579

     

    De Assyriologie herzien, 2012, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/76234

     

    De Tweede Wereldoorlog door de ogen van een neutrale Belg, 2007, zie link: http://www.bravenewbooks.nl/books/69343

     

    Apocalyps, 2009,

    (dit boek is uitverkocht maar op een PDF-document gratis op eenvoudig verzoek per email bij de auteur verkrijgbaar).

    24-08-2017 om 09:25 geschreven door Robert De Telder  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 02/11-08/11 2020
  • 22/06-28/06 2020
  • 08/06-14/06 2020
  • 01/06-07/06 2020
  • 18/05-24/05 2020
  • 04/05-10/05 2020
  • 27/04-03/05 2020
  • 13/04-19/04 2020
  • 06/04-12/04 2020
  • 27/01-02/02 2020
  • 20/01-26/01 2020
  • 31/12-06/01 2019
  • 23/12-29/12 2019
  • 16/12-22/12 2019
  • 09/12-15/12 2019
  • 02/12-08/12 2019
  • 25/11-01/12 2019
  • 18/11-24/11 2019
  • 11/11-17/11 2019
  • 04/11-10/11 2019
  • 28/10-03/11 2019
  • 21/10-27/10 2019
  • 14/10-20/10 2019
  • 07/10-13/10 2019
  • 30/09-06/10 2019
  • 23/09-29/09 2019
  • 16/09-22/09 2019
  • 09/09-15/09 2019
  • 02/09-08/09 2019
  • 26/08-01/09 2019
  • 19/08-25/08 2019
  • 12/08-18/08 2019
  • 05/08-11/08 2019
  • 29/07-04/08 2019
  • 22/07-28/07 2019
  • 15/07-21/07 2019
  • 08/07-14/07 2019
  • 01/07-07/07 2019
  • 24/06-30/06 2019
  • 17/06-23/06 2019
  • 10/06-16/06 2019
  • 03/06-09/06 2019
  • 27/05-02/06 2019
  • 20/05-26/05 2019
  • 13/05-19/05 2019
  • 06/05-12/05 2019
  • 29/04-05/05 2019
  • 22/04-28/04 2019
  • 15/04-21/04 2019
  • 08/04-14/04 2019
  • 01/04-07/04 2019
  • 25/03-31/03 2019
  • 18/03-24/03 2019
  • 11/03-17/03 2019
  • 04/03-10/03 2019
  • 25/02-03/03 2019
  • 18/02-24/02 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 04/02-10/02 2019
  • 28/01-03/02 2019
  • 21/01-27/01 2019
  • 14/01-20/01 2019
  • 07/01-13/01 2019
  • 01/01-07/01 2018
  • 24/12-30/12 2018
  • 17/12-23/12 2018
  • 10/12-16/12 2018
  • 03/12-09/12 2018
  • 26/11-02/12 2018
  • 19/11-25/11 2018
  • 12/11-18/11 2018
  • 05/11-11/11 2018
  • 29/10-04/11 2018
  • 22/10-28/10 2018
  • 15/10-21/10 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 01/10-07/10 2018
  • 24/09-30/09 2018
  • 17/09-23/09 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 27/08-02/09 2018
  • 20/08-26/08 2018
  • 13/08-19/08 2018
  • 06/08-12/08 2018
  • 30/07-05/08 2018
  • 23/07-29/07 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 02/07-08/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 11/06-17/06 2018
  • 04/06-10/06 2018
  • 28/05-03/06 2018
  • 21/05-27/05 2018
  • 14/05-20/05 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 30/04-06/05 2018
  • 23/04-29/04 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 09/04-15/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 19/03-25/03 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 05/03-11/03 2018
  • 26/02-04/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 22/01-28/01 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 08/01-14/01 2018
  • 01/01-07/01 2018
  • 25/12-31/12 2017
  • 18/12-24/12 2017
  • 11/12-17/12 2017
  • 04/12-10/12 2017
  • 27/11-03/12 2017
  • 20/11-26/11 2017
  • 13/11-19/11 2017
  • 06/11-12/11 2017
  • 30/10-05/11 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 16/10-22/10 2017
  • 09/10-15/10 2017
  • 02/10-08/10 2017
  • 25/09-01/10 2017
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 04/09-10/09 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 21/08-27/08 2017
  • 14/08-20/08 2017
  • 07/08-13/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 17/07-23/07 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 03/07-09/07 2017
  • 26/06-02/07 2017
  • 19/06-25/06 2017
  • 12/06-18/06 2017
  • 05/06-11/06 2017
  • 29/05-04/06 2017
  • 22/05-28/05 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 08/05-14/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 24/04-30/04 2017
  • 17/04-23/04 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 06/03-12/03 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 20/02-26/02 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 06/02-12/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 02/01-08/01 2017
  • 26/12-01/01 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 12/12-18/12 2016
  • 05/12-11/12 2016
  • 28/11-04/12 2016
  • 21/11-27/11 2016
  • 14/11-20/11 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 31/10-06/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 03/10-09/10 2016
  • 26/09-02/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 12/09-18/09 2016
  • 29/08-04/09 2016
  • 22/08-28/08 2016
  • 15/08-21/08 2016
  • 08/08-14/08 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 25/07-31/07 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 04/07-10/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 23/05-29/05 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 18/04-24/04 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 28/03-03/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 29/02-06/03 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 08/02-14/02 2016
  • 01/02-07/02 2016
  • 25/01-31/01 2016
  • 18/01-24/01 2016
  • 11/01-17/01 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2015
  • 14/12-20/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 30/11-06/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 28/09-04/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 14/09-20/09 2015
  • 07/09-13/09 2015
  • 31/08-06/09 2015
  • 24/08-30/08 2015
  • 17/08-23/08 2015
  • 10/08-16/08 2015
  • 03/08-09/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 06/07-12/07 2015
  • 29/06-05/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 06/04-12/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 23/03-29/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 30/12-05/01 2014
  • 22/12-28/12 2014
  • 15/12-21/12 2014
  • 01/12-07/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 03/11-09/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 22/09-28/09 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 21/04-27/04 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 17/02-23/02 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 06/01-12/01 2014

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!