M : 'You know, when it comes to the end, none of us really know what's gonna happen. So what we can do is go on, living our lives.

F : Even when it's all gonna disappear?

M: Well, look at it this way: if you spend all your time focussed on the ending; you are gonna miss the show.'

In een reclame passeert Rika Ponnet. 'Mensen kunnen heel veel dingen zeggen. Kijk naar de handelingen van mensen, naar de keuzes die ze maken. Het is niet de talk, maar de walk die mensen doen' 
Soms lees je in interviews de vraag : wat zou je je jongere zelf vertellen? Gedane zaken nemen geen keer, maar bovenstaande had ik graag eerder geloofd.

Dit schilderij zag ik zaterdag in een tentoonstelling over vrouwelijke kunstenaars in de Lage Landen tussen 1600 en 1750 en direct wist ik dat ik dit wou fotograferen. Niet zozeer omdat ik het werk bijzonder mooi vond of het me raakte, wel omdat het vergiet me fascineerde. In die mate dat ik, die altijd bewust ben van belichting, kadrage of andere, daar geen seconde heb bij stilgestaan. En al even in die mate dat gisteren aan de draaischijf vanzelf dezelfde vorm uit mijn handen vloeide. Vierhonderd jaar en vermoedelijk meer later. 

Lang weekend voor de deur, bijhorende invitaties, mijn hart dat alleen maar wil gaan fietsen of wandelen langs Fluitekruid en Boterbloemen en mijn stem die zachter en helderder dan ooit dit verwoordt. 

Check deze video: temps de vivre moustaki https://share.google/D4nZPa8H5S1GpIO6B

'I have begun to wonder if the secret of living well is not in having all the answers but in pursuing unanswerable questions in good company.' 

'Collega's die een rechte lijn nodig hebben worden daar nogal draaierig van, maar al kronkelend kom je ook op het eindpunt terecht. Het is een beetje zoals een achtbaan : je moet de kriebels in je buik kunnen verdragen.' stuurt iemand me en ik schiet in een lach. Lang leve neurodiversiteit en open gesprekken 🩷 

'Speelvoyage, ' zegt mijn mama gniffelend terwijl ze zich over de tafel naar mij toe buigt. 'Als de mensen vroeger huwden en op huwelijksreis gingen. Ze noemden dat speelvoyage'.
Een terrasje in Beisbroek, de zon, een kop thee en een gniffelende mama.

Al altijd floreer ik op ritme en rituelen. Het geeft me houvast en rust in de achtbaan die het leven soms is. In mijn geboortemaand een klein zwart wezentje en meer bepaald zijn zang die me, 's ochtends vroeg en 's avonds net voor het invallen van de duisternis, gelukkig maakt tot in de toppen van mijn tenen. Vader Merel, hoog in de boom, zingt ; het is lente.

' Er is iets in de zang van een merel

Het is voorjaar, je wordt wakker

Je ligt te denken in de nacht

Het raam staat open - er is iets

Waarvan die vogel zingt

En je denkt aan wat je moet opgeven

Er is iets in je dat leeg is en het stroomt vol

Met het zingen van die merel '

(Rutger Kopland) 

Al altijd al brachten ongebruikte of groot aantal spullen in huis enige frictie in me teweeg. In deze tijden van overconsumptie in ongemakkelijk duo met duurdere tijden meer dan ooit. 

Gemakkelijk kon ik dus de vele voorwerpen, die vijf mensen in één huis onherroepelijk met zich meebrachten, een betere bestemming geven. Gewoonten slopen erin. Enkele weken voor Sinterklaas op bezoek kwam sorteerden de kinderen hun speelgoed en werden vier categorieën gemaakt : houden, verkopen, weggeven, containerpark. Jaarlijkse grote opruim in kleerkasten en andere, ik dans daardoor. Alles weten liggen, geen 4 half en half werkende nietjesmachines, geen mooie maar ongemakkelijke schoenen en geen quinoa over datum omdat niemand dat graag eet. I love it. Het brengt rust in ons huis, in mijn hoofd, in mijn hart. 

Tot ik in de kerstvakantie iets in handen nam waar ik al altijd met een grote boog omheen ging, dozen die ik strategisch mooi stapelde onder onze trap, dozen waarbij sentiment de overhand nam: onze herinneringsdozen. Grote dozen, veel dozen. 

En aansluitend nogmaals grote kuis in mijn contacten op Facebook, Instagram, in mijn mails en berichten. 

Het heeft me veel moeite en letterlijk zweet en tranen gekost, maar ik wist dat ik dit nog moest doen om mijn volgende levensjaren zo open en vrij mogelijk in te gaan. 

2026 is het jaar van het paard. Karmische relaties sloten af in 2025. In gedachten zit ik op de brede rug van een blond fries boerenpaard in galop, ik ben gelukkig. 

In de auto hoorde ik kort een gesprek. Jammer genoeg weet ik niet wie het was of welke zender.

Heel kort door de bocht ging het over het feit dat als je je moeilijk kan verbinden met jezelf en bijgevolg met de ander, er dan een ander gegeven ontstaat. Namelijk schijnbare verbinding vinden met de andere door samen eenzelfde iets te verwerpen. En er komen direct mensen in me op, per twee, per drie of een hele grote groep samen.

In de Steiner zomerweek in Turnhout voorbije zomer had ik in de namiddag speksteenkappen gekozen. Het gehele proces van de steen kappen en mezelf werd antroposofisch bekeken en wonderlijk begeleid. Al even wonderlijk was hoe de stenen, na met bijenwas ingewreven te zijn, uit de oven kwamen en kleur bekenden.
Sommigen bijna inktzwart, lichtroos, blauwig, bruin, oker, wit.
De tekening bij sommige stenen heel rustig, andere met zwarte heftige sterren. 
Heel bijzonder en spannend, want de eerste les kozen we onze steen gevoelsmatig uit. Ze waren allen lichtgrijs en ruw.
Mijn steen staat sinds de zomer in ons huis en ik bleef er maar met gemengde gevoelens naar kijken. Tot ik gisterenavond een steenvijl nam en een bolling die me al heel de tijd parten speelde wegnam.
Hij is klaar en ik zie de kosmos erin. 

'Every relationship is two nervous systems and two children trying to feel safe together.' 

'Zoek een moeder die Alberdina heet. 
Zie, als je uit school komt, hoe ze met haar armen over elkaar en een bont short voor, met een broodmes onder haar arm, in de deuropening glimlachend op je staat te wachten. 
En een vader die voor je uit schaatst met zijn handen op zijn rug. 
Hoor het krassen van de schaatsen. Proef de wind.'

Deze eerste zinnen uit een boeks tuurde iemand me en nam me in één beweging mee naar mijn kindertijd. 

Schaatsen met mijn papa. Op de schaatsbaan, op de Kranepoel of op andere bevroren waters. 
Maar eerst en altijd: papa die gehurkt voor ons zat, onze wollen kousen hoog optrok, een tweede paar kousen erover aandeed en met zijn stevige handen onze schaatsen al even stevig vastknoopte. 
Gisteren stuurde mijn zus foto's van papa. Foto's die we niet eerder zagen.  
Met zijn zus, met zijn papa, spelend op de gitaar die nu de mijne is en waarvan ik me voorneem hem weer meer te laten klinken. 
Eénennegentig jaar zou papa vandaag geworden zijn en hij wordt nog alle dagen gemist, mijn allerliefste papa die Ivo Bob heet.

Zalig vind ik het als mensen muziek die hen raakt met me delen. 

Waarbij het soms bij eenmalig beluisteren blijft en andere opnieuw en opnieuw en opnieuw. 

https://youtu.be/_07VErQAP38?si=KaPudESF0ahHSXSR

'Then the flowers became very wild because it was early September and they had nothing to lose. '

De geur in mijn auto van net geplukte of geraapte appelen van de boomgaard in Snellegem.

Het schaakspel van mijn bompa en papa dat Remi deze zomer meenam naar Schotland. 

Dan verdwijnt de angst en staat mijn hart op.

In alles om me heen. 

https://youtu.be/Azy9ceJe0pA?si=48O5aGLOwSFtMK9g

Omheen wat leegte 

Draait zij met haar twee handen 

Geduldig een pot 

"Het is toch mooi dat we vermijdbaar lijden vermijden?" zegt monnik Giel in Viva la feta en vat daarmee samen wat ik niet kon verwoorden. 

Wist je dat wanneer een vrouw zwanger is, sommige van de cellen van haar baby daadwerkelijk haar lichaam binnendringen en daar jaren blijven - zelfs decennia? Dit fascinerende fenomeen heet foetaal-maternal microchimerisme.

Tijdens de zwangerschap reizen foetale cellen via de placenta naar de bloedbaan van de moeder, en sommige komen zelfs in haar organen, weefsels, botten en hersenen. Deze cellen kunnen lang na de geboorte blijven, waardoor een blijvende afdruk op het lichaam van de moeder achterlaat. En dit gebeurt niet alleen bij volledige zwangerschappen - deze cellen worden zelfs tijdens miskramen of abortussen overgebracht.

Nog ongeloofwaardiger, onderzoek heeft uitgewezen dat deze foetalecellen niet alleen passieve gasten zijn. Als het hart van een moeder gewond is, zijn bijvoorbeeld foetale cellen naar het beschadigde gebied migreren en veranderen in hartspecifieke cellen om het weefsel te helpen herstellen. Op een krachtige manier helpt de baby de moeder te genezen, net zoals de moeder de baby voedt en laat groeien.

Deze tweerichtingsrelatie verklaart misschien zelfs waarom sommige ziektes of symptomen tijdens de zwangerschap verbeteren. Het lichaam van de moeder beschermt de baby fel en in ruil draagt de baby bij aan het welzijn van de moeder.

Ooit vreemde trek gehad tijdens de zwangerschap? Men denkt dat de baby een rol kan spelen bij het signaleren van welke voedingsstoffen de moeder misschien meer nodig heeft - nog een andere manier waarop de baby haar ondersteunt.

In één onderzoek ontdekten onderzoekers foetale cellen die 18 jaar na de bevalling nog steeds aanwezig zijn in de hersenen van een moeder. Het zou kunnen verklaren waarom veel moeders een bijna paranormale verbinding met hun kinderen melden, ze voelen hun emoties of welzijn zelfs als ze gescheiden zijn.

De wetenschap onthult nu wat veel moeders altijd hebben gevoeld: de verbinding tussen moeder en kind gaat veel dieper dan we ooit hadden gedacht.
National Geographic Photography Wonderful World 𓂀𓅓𓅃 

Na de kankerdiagnose vorig jaar en de eerste angst of ik uberhaupt wel volgende levensjaren zou kunnen vieren stond ik een paar maand geleden onder de douche toen ik plots wist hoe ik mijn zevenenvijftigste verjaardag wou ingaan : vierend met allerlei vrouwen, girls only, jong en oud, die deel uitmaken van mijn leven en van wie ik warmte rond mijn hart voel als ik aan hen denk. En zo kwam het dat er tot in de vroege uurtjes gezongen en gedanst werd en ik het feest afrondde op een bijzondere manier: aan de ronde tafel met mijn voeten omhoog en een theetje bijpratend met een vriendin terwijl drie hartsvriendinnen opruimden en de afwas deden. Dank je wel aan iedereen die deel uitmaakte van dit zalige feest en bewogen vorig levensjaar!