Voor het eerst in mijn leven moet ik toegeven dat ik egoïstisch bezig ben. De laatste tijd was ik erg in mezelf gekeerd en had ik weinig aandacht voor anderen. Het grootste deel van de tijd spendeerde ik aan me zorgen maken over de dingen die ik nooit gedaan zal krijgen. Ik heb niet eens pogingen ondernomen om er iets aan te doen. Lijstjes opstellen en zuchten bij de dingen die er gedaan moesten worden. Zeggen dat mijn motivatiebrief niet volledig naar mijn zin is en herlezen maar niet herschrijven. Zo'n toestanden. Toegegeven, ik wentelde mezelf een beetje in zelfmedelijde. Gevolg daarvan is dat ik ook niet meer blogde, er zou niets zinvol uitkomen.
Dat is nu wel weer voorbij. Hoewel ik dus eigenlijk geen klop uitgevoerd had de laatste dagen/weken was mijn hoofd erg vermoeid. Het klinkt als zever in pakskes, maar piekeren is een vermoeiende bezigheid. Gelukkig had mijn papa een reddend aanbod. We zijn met de hele familie een midweek Parijs gaan doen, samen met een dagje Disneyland. Hoewel zo'n familie vakanties altijd heel wat ruzie opleveren, heeft het me echt deugd gedaan. Ik heb geen boek ingepakt omdat ik echt even afstand wou nemen van de realiteit en dat is behoorlijk gelukt. Zoals je je wel kan inbeelden is de realiteit nu net iets harder dan ervoor. Er is zeer veel werk dat moet ingehaald worden, maar er is een nieuwe drive. Dat was het doel van de vakantie en is zeker bereikt.
Nu moet ik alleen nog alles naar mijn zin krijgen en zien dat ik bijgewerkt ben tegen het einde van de vakantie. We hebben nog tot 23/04 de tijd om ons eindwerk paper af te krijgen en ook dat zal wel lukken. Sommige taken moet ik noodgedwongen uitstellen, maar ook dat zal geregeld worden tegen de herexamens. Hoewel niet alles volgens het ideaal beeld verloopt ben ik gelukkig met de oplossingen. Je kan dan ook niet altijd verwachten dat alles volgens wens gaat, je moet flexibel zijn! Dat heeft verder studeren me wel geleerd.
Nog iets belangrijk dat de rust van Parijs me gebracht heeft. Tevredenheid. Ik zou niet durven stellen dat ik gelukkig ben met mezelf. Er is alleen een soort van tevredenheid gekomen met het proces. Ik heb niet langer de neiging om een zware druk op mezelf uit te oefenen. Al bij al ben ik niet zo slecht bezig. Misschien gaan de veranderingen langzaam, maar ik doe al zoveel meer. Mijn kamer ziet er een pak beter uit, voor het eerst gooide ik echt dingen weg, ik draag make-up, ik bijt niet zo hard en veel meer op mijn nagels, ik verlies wat gewicht, ik draag felle kleuren in mijn kledij, ik kocht bruine schoenen, .... De laatste weken maakte ik zoveel veranderingen door die ik niet eens merkte of niet naar volledige waarde schatte. Langzaam is doorgedruppeld dat ik misschien wel tevreden mag zijn met mijn werken aan mezelf. Ik begin ook te twijfelen of het wel nodig is dat ik mijn doel bereik... Is de weg er naartoe niet belangrijker, of is de weg pas belangrijk als hij werkelijk geëindigd is?
20 en meer
