oeps... foutje... Ik heb me laten verleiden tot een reactie, tot een telefoontje.
Ik stuurde een uitnodiging voor de jaarljkse bbq rond, van onze toneelvereniging, waar jij ntussen ook lid van bent. Dit jaar zijn wij de gastheer. En tja, ik laat me niet kennen... ook jij kreeg een uitnodiging. De reactie liet niet lang op zich wachten "vermoed dat dit niet voor mij bedoeld was. Vermoedelijk vergeten mijn mailadres te wissen... net zoals fb". Ik reageerde hierop, ondanks mijn strikte beslissing op niéts meer schriftelijk te reageren. En dus belde ik even.
Ik luisterde naar je stem... zo vertrouwd en toch zo vreemd. Analyseerde wat het met me deed... en de conclusie was: niet erg veel. Jij ratelde je gewoonlijke lijstje vragen af: hoe is het met de kids? Met hun examens/toetsen? Waarom vroeg ik jou niet om mijn dochter te helpen met jouw vak? Vroeg ik het aan iemand anders dan? Hoe gaat het met mijn ogen? Hoe gaat het met mijn littekens? Ik antwoord, kort, zonder uitweiden. En beëindig het gesprek na enkele minuten.
Hoe kan ik je duidelijk maken dat ik herstellende ben? Maar dat het me lukt? Ik kwam een weekend door, met weinig contact met deze nieuwe man. En ik werd er, voor het eerst, niet angstig van. Vanochtend miste ik zijn berichtje op gsm, vond het pas een uur later. Géén paniekaanval dat ik een fout maakte, waarvoor ik zou gestraft worden, in woorden of middels stilte. Gewoon een "grmbl, gsm gaf niet aan dat er een berichtje was van jou. Bel maar als je tijd hebt, ben vrij".
Wat je van deze nieuwe "ik" zal vinden, zal ik zien. Want je maakte aan een sneltreinvaart indertijd van mij dat onzekere meisje... slaan en zalven, wat viel ik snel in dat patroon. Ik maak me geen illusies... tot het inzicht dat jij degene was die mij kwijtgeraakte, zal jij nooit komen. En ik ben tot het inzicht gekomen dat dat ook niet nodig is. Eigenlijk weet ik zelfs niet meer wat ik jou nog wil zeggen, in een gesprek. Alles is gezegd, en wat nog niet gezegd is, doet er niet meer toe.
Ik wil het enkel over de toekomst hebben. Niet onze toekomst, maar dé toekomst. Hoe gaan wij met elkaar om vanaf nu? Want jouw beeld, dat je me tijdens ons laatste gesprek, intussen ruim een maand geleden voorhield, kan je op je buik schrijven... Hand in hand door een museum of bos wandelen? Inderdaad, zo loop ik niet rond met vrienden... enkel met een man waar ik van houd of toch minstens gevoelens voor heb. Niet meer met jou dus...
Ga jij proberen me te overtuigen, terug aan te halen? Of ga je gewoon afstand houden, je eigen koppige zelf? Het maakt me niet nieuwsgierig, die vraag... Ik wil het gewoon achter de rug hebben, dat gesprek. Horen wat jij te zeggen hebt. Of je hebt nagedacht (al moet ik me ook daarover geen illusies maken, want jij bent het Slachtoffer, altijd en overal)?
Af en toe komt er een flits van ons in betere tijden in me op. Want we hadden mooie momenten... vooral in bed. Al minimaliseer ik dan ook onze relatie. Want we hebben ook goede gesprekken gehad.. of althans: ik dacht dat het goede gesprekken waren. Achteraf gezien vraag ik me af of jij niet gewoon mij liet praten, en gewoon luisterde... Dàt is geen gesprek, dàt is een psychoanalyse. Daarin laten ze je ook praten praten praten, en volg je je eigen proces,waarbij de therapeut een begeleider is maar géén actieve partner. Hij stelt zich op als middel... Was jij dàt voor mij: een middel om mezelf beter te leren kennen? Zal ik dat maar meenemen als les uit die maanden samen...
De zomer komt eraan, en met de zomer ook de herinneringen aan vorige zomer. En ik besef dat ik je al bijna een jaar niet meer geloof... al bijna een jaar geleden mijn eerste grote teleurstelling door jou meemaakte. Een jaar vol pijn... maar het jaar eindigt goed. Met geloof en hoop... in een ander.
21-06-2016 om 19:21
geschreven door just a woman
|