ik blijf drie dagen in het van god en klein pierke verlaten maar zo ontiegelijk sprookjesachtig mooi muang ngoi....ontbijt op straat, dwz op de aarden straat, terwijl eenden of iets dergelijks links zowel als rechts in m'n billen proberen te pikken en honden onder 't gammele bijna uit elkaar vallende tafeltje elkaar afbijten, 'n pretje is 't niet, maar je leert er mee leven, net als met 'n pregnante urinegeur die soms onverwacht je pad kruist; ik besluit, weliswaar wat laat, terug naar ban na te stappen, end of nowhere dacht ik, maar dan blijken er nog khamu-dorpen te bereiken (al stappend natuurlijk), maar halverwege naar hueay bo keer ik op mijn stappen terug...wat meer bewolkt en namiddag transformeert zich te vlug tot avond... en duisternis (en als er iets is waarvoor ik op mijn hoede ben is het wel de duisternis...) veralgemeningen zijn natuurlijk gevaarlijk, maar ik moet bepaald 't idee dat lao vriendelijk zijn toch wel wat bijstellen....ze zijn dan ook niet bepaald onvriendelijk, op enkelen na, ze zijn eerder afstandelijk.....nu het heeft ook m'n eigen gedrag bijgeschaafd....ik beantwoord enkel nog 'n sabai dii van iemand die het me gunt, voor de rest kijk ik over ze heen.... ik ga avondeten in het resto van lattanavongsa (waar ik verblijf)...het resto draait op volle toeren, het is gelegen net aan de pier, het kloppende hart van muang ngoi, ik vrees dat de rest van het dorp zo dood is als de duisternis die 's avonds het dorp in een klem heeft !