...met het mooie duetje van jonge hinde norah jones en ouwe crooner tony bennett (speak low uit 2012) "..time is a thief...the curtain descends, everything ends, too soon!" 'n volle maand die vlugger vloog dan snel vliegen.... en vanaf morgen zal ik dit oord (mui ne annex phan thiet) eindeloos missen, 'n plaats waar ik gerust kan wonen....dat lange meer dan 10km uitgesponnen lint rond de baai met niks schreeuwerigs, niks banaals (daar wissel ik duizend belgische kusten en honderd cote d'azurs voor in) maar met 'backpackers goedkoop' logies naast peperdure resorts hand in hand, m'n spiksplinternieuwe kamer die 'n waarlijk verlengde was van mijn thuis, mijn bijwijlen gevaarlijke (door de bussen, taxi's, jeeps, motorbikes alle op jacht naar vlug te verdienen geld) fietstochten onder 'n soms genadeloos geselende zon (vandaag 36), die spookachtige 6-lanes highway zonder verkeer (hiernaartoe moeten de coen brothers gesleurd worden voor 'n volgende film), mui ne en phan thiet met de echte cafe's zoals 'n cafe uitgevonden werd, de eindeloos lange 6-lane nguyen tat thanh zoal 'n communistische champs elysees er moet uitzien, de thap cham (chamtorens) die vanop de heuvel alles gadeslaan, m'n dagelijkse moot heerlijke verse vis, en dan de highlights die ik niet meer bezocht wegens genoeg bezocht, maar alleen weten dat ze er zijn geeft 'n ware voldoening: de red en white sanddunes, de suoi tien of fairy stream of lage canyon, het kleine vissersdorp mui ne, de grote vissersstad phan thiet met de ruwe vissers met hun vel dat eerder leer dan huid is...en m'n thuishaven hoa bien (seaflower) dat onlosmakelijk deel uitmaakt van m'n uitermate schitterend totaalpakket.... en dus vandaag 'n laatste goeiedag gezegd aan de mensen in mijn stamcafe's en de bakery my wu waar ik vrijwel elke dag ontbeet en waar men mij de pieren uit de neus vroeg....en morgenochtend staat de bus klaar naar saigon....