in Hue is het fris en soms miezert het wat...vandaag alweer fietsen...ditmaal naar een van de mooiste begraafplaatsen, die van Tu Duc, gemakkelijk bereikbaar en dus wat busloads toeristen... en ditmaal was zelfs de gerenoveerde graftombe te bezoeken verder...met de fiets geraak je ergens waar anderen dan niet komen, zonder zelfs te weten te komen welke graftombe ik nu precies bereikt heb (midden in de velden, via glibberige paadjes) niemand anders komt er en zelfs viets schrikken op van m'n passage.....'n bron zei me ....'mama cua (=van) Khai Dinh' ...maar opvallend is telkens de raadselachtige stilte midden in de velden, doden die er nog zijn en toch vergeten zijn, doden om wie niemand nog maalt, enkel 'n gebaar richting 'lang' (zowat uit te spreken 'leing' = tombe) en slechts weinigen die zich kunnen herinneren of voorstellen wie in de tombe huist.....hier rondwaren tussen de rijstvelden waar 'n schaarse boer voor z'n overleven werkt en 'n soms adembenemende rust die de doden hier reeds tijdens hun leven voor zich gereserveerd hadden.... en de jonge schriele receptioniste pakte vrijwel alles uit m'n handen...ga je fietsen? ik zorg voor 'n 'xe dap' (fiets) en hij staat er...ik vraag haar of ze voor mij 's kan telefoneren naar hotel My Chau om kamer te boeken in Hoian en...zij stelt 'n ander hotel voor en ik neem dat dan nog....en sneller als de kippen vraagt ze me hoe ik er geraak en als ik 'n prijs laat vallen die ik heb horen noemen...komt ze af met 'n busboeking....dat kleine wicht dat bij de minste windstoot uit evenwicht lijkt blijkt bijna mijn ademhaling over te nemen....maar ze blijft glimlachen als 'n baby-sfinx