's ochtends krijg ik oploskoffie aangeboden van m'n charmante coupegenote...met m'n gebrekkig vietnamees en veel gebaren kunnen we toch ''n gesprekje' klaarmaken...en dat gaat over het gemakkelijkste...de familie...ik heb goed geslapen ...ikzelf maak bewust eerste stop mee (was al gestopt in Nha Trang) in Dieu Tri...en de regen maakt de rijstvelden nog troostelozer ook door de talrijke grafzerkjes lukraak gepixeld in de velden (hier omarmen leven en dood elkaar het meest intens) ontbijten in de helemaal niet propere restauratiewagen waar het bijna voltallige treinpersoneel,lijkt mij, zit te eten met al hun strepen op de schouders, ondertussen al te lawaaierig gsm'end om indruk te maken of om hun rang nog wat dikker in de strepen te zetten en dan stop quang ngai...met de regen en de nevelsliert die als 'n treurige sluier over de groene malse rijstvelden hangt, jammerend om de honderden doden en daklozen van de overstroming van vorig jaar en ook elke volgende stopplaats (Tam Ky - Da Nang) snijdt weer passagiers uit de trein weg - met al hun bagage en ballast in kartonnen dozen gebonden - en transplanteert er nieuwe, uitgewuifd door 'n klad familie, want familie is heilig hier (geen sociale zekerheid dus moet men wel kunnen terugvallen op....) en intussen wordt de trein smeriger, af en toe wat half geborsteld en gebezemd en aankomst is 'n meevaller...ik had geboekt in Sports Hotel (17 usd) , dus word ik opgewacht met m'n naam in koeien van letters op 'n blad de hoogte ingetild...gratis ophaling...maar de hel ligt soms in het verlengde van de hemel...krijg 'n kamer met 'n muffe geur, de fridge koelt niet naar behoren...dus ik vraag nieuwe kamer...en dus land ik in kamer 302, net die van vorig jaar, toffe kamer, zonder geschiedenis evenwel !!