vanmorgen om 7u vertrokken ...ik achterop bij Ika, de keukenhulp van Bladok die haar mager maandinkomen probeert aan te dikken met - zoals ze beweert - haar second job...motorcycle taxi (nog twee nederlandse meiden zijn van de partij, achterop bij vrienden van Ika...en je kent de nederlandse huidige formaten - bijna 'n kop groter dan ik) richting Merapi, de vulkaan die eind okt en nov voor verwoesting zorgde !!! wie me voor ramptoerist verslijt mag me gerust aan het kruis spijkeren....maar ik had het er met de nederlandse meiden over...moeten we ons schamen....de inwoners daar die alles kwijt zijn en inderhaast 'n drankkraampje in mekaar hebben getimmerd, lieten zich eerder positief uit over onze belangstelling soit, ik ben niet bepaald zo vlug onder de indruk (laatst was dat in 2005 bij bezoeken aan tuol sleng en choeung ek..killing fields in cambodja..pol pot weet je....) maar nu was ik alweer serieus gepakt...we zijn zo dicht mogelijk bij de nu slapende (?) rokende vulkaan gereden en wat we zagen was 'n omvervalst slachtveld (even dacht ik aan foto's uit w.o. 1, ieper etc waarop 'n stukgeschoten landschap)... 'n oorlogstafereel, aangericht door die machtig in zijn top door nevelslierten en rook omgeven vulkaan...die door de indonesiers met ontzag wordt bejegend.....lavastromen die gigantische canyonsporen hebben getrokken ....dikke brij lava die her en der nog ligt te roken, enorme brokstukken (oa een -niet te geloven- rotsblok die hoe meer we hem bevoelden naar beneden toe, hoe warmer...) door de berg uitgespuwd, halve vermolmde boomstammen, stukjes geraamte van wat ooit woningen waren, ergens drie treden van 'n trap tussen de brij....er heerst 'n onwaarschijnlijke stilte, er wordt geen woord gewisseld tenzij gefluisterd, alsof men uiterste voorzichtigheid in acht wil nemen ....om de ong tweehonderd doden niet wakker te maken, 'n vrouwtje dat ergens gebogen tussen de lava staat (te zoeken ??), een man die in zijn ruine wat pannetjes heeft gestapeld en wat lava bij elkaar harkt ...dit is waanzin en bedenken dat de inwoners er blijkbaar aan denken om herop te bouwen...uitgerekend daar..alsof ze een levenslang verbond hebben gesloten met de machtige vulkaan de top vertoont even over het midden naar rechts 'n enorme gapende lichtjes rood gekleurde wonde....maar wat treft dat is die bijna pijnlijke gelatenheid van de mensen, geen gejammer (de daklozen blijken voorlopig geevacueerd naar bamboe-verblijfplaatsen, zegt men maar...blijven elke dag terugkomen) wat ik 'n tijd terug in de krant las, was zo veraf......nu is alles tastbaar, mensen zijn niet langer foto's, maar gerimpelde echtheid die zelfs de glimlach niet hebben verleerd, zelfs de vrouw aan de enorme rotsblok had niet nagelaten zich wat op te maken onder haar modieuze hoofddoek....