De helft van je geluk is gelukkig zijn en de andere helft moet je wat geluk hebben.
Dit zat ik zo eens te denken.
Het klinkt misschien stom maar ik begin steeds meer te geloven in 'iets'
Geloof in 'iets' is vooral geloven in jezelf, in je eigen kunnen en wilskracht, je eigen vertrouwen.
Ik geloof niet echt in die 'geijkte' God die wij kennen. Dat is een 'beeld' dat er aan verbonden is. Met een hele traditie errond.
Er is nu wel heel wat gedoe rond die kerk, maar als ik zo eens zelf naar de kerk moet voor m'n dochter dan kom ik tot de vaststelling dat je daar dan zit. Zit te zitten. Maar dat is nog zo slecht niet.
Eens zitten te zitten om tot jezelf te komen. Om te bezinnen. In die grote ruimte. Je komt tot rust. En het is gewoon het principe : tijd maken om eens tot jezelf te komen, eens op adem te komen, eens te denken, eens te bezinnen.
We lopen ons al zo vaak druk te maken. (En dat heb ik het laatste jaar/ 2 jaar wel meer gehad) en eigenlijk is het het niet altijd waard.
We worden soms zo opgedraaid in ons werk, in ons leven... dat we geen tijd meer hebben om tot onszelf te komen.
En daardoor ben ik beginnen denken dat ik soms ook eens meer moet 'geloven'. Geloven in mezelf, geloven in de kracht van het geluk.
Je kan natuurlijk altijd ongeluk hebben,die ook boven je macht is. Maar van de goeie dagen moet je gelukkige dagen maken...
(En morgen loop ik weer vies en vol stress, hahaha !)