De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Inhoud blog
  • Zapnimf, willoze (ver)trekpop!
  • Hipperdepip
  • Met de geiten vooruit en dan bokken schieten
  • Afscheid van een vr... vruchtbaarheid
  • Toet toet, bong bong... Peppi en Kokki
  • Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
  • Swingin' Safari
  • I can see clearly now the rain is gone... not!
  • Denken is zo uitermate vermoeiend, dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)
  • Voor de bi(j)l

    Zoeken in blog



    Laatste commentaren
  • http://arenacyber.com/ (http://arenacyber.com/)
        op Wij die zijn : wrak
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Wij die zijn : wrak
  • cheap jordans online (cheap sneakers online)
        op Puntje puntje puntje
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op U was een fijn publiek
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Gezocht : logeeradres
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Waterig voornemen
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Sprookje. Dat is een andere benaming voor nachtmerrie.
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op Woestijnzand om op te vreten
  • kate spade handbags sale (cheap sneakers online)
        op Valentijn bis en bis
  • dr dre on sale (cheap sneakers online)
        op De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Ulaanbaatargumenteren
  • rayban sunglasses outleT (cheap sneakers online)
        op Ir o nie bij val en tijn
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Steenhard
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Een fansessie tussen de middag
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

  • de blog waar niemand op zit te wachten
    06-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik ben God niet (God kon rusten op de zevende dag)

    Vrijdag weken geleden :
    Pensioenfeestje van een collega.
    "Schat, lang gaat dat niet duren. K. rijdt. Een etentje in het dorpje hiernaast."
    Om kwart over vier plet ik met een mislukte salto een beetje boven mijn theewater mijn partner giechelend wakker.
    "Euj wasj een beeje leukel dan verwachttt."
     
     
    Zaterdag :
    Bezoek aan de hof van Eden. Toebehorende aan Menck, die andere bloggende guit. Zap drie en vier hyperkineten de wijk bij elkaar terwijl Hill en ik pogen onze bewondering uit te spreken voor zoveel plantenpracht verzameld in één tuintje. Het blijft een knuffelbare wapper, die Menck, maar ik houd mijn neigingen in en we pleuren de meiden de achterbank op en racen door naar Oostende. Earth Explorer moet nog door ons geëxploreerd worden. We worden buitengekegeld door een jobstudent alvorens binnen te geraken wegens te laat. Het mislukte uitje wordt vervangen door een strandwandelingetje. Allerlei roodgekleurde linten spannen vierkanten af in het zand. Ook eentje precies op de plaats waar wij in januari het verjaardagsontbijt-met-belachelijke-koeienmuts-in-wielrennerskoers nuttigden. Niet ver er vandaan prijkt een waarschuwingsbord : Opgelet, mogelijk drijfzand. Niet binnen de afspanning treden. Hill en ik vallen elkaar in de armen, kieperen om, rollen van de dijk en danken met een mond vol zand hemel en aarde dat wij maanden geleden de verzwelging van onze verpakte liefde ontlopen hebben. De kleine zaps vragen of we ze nog allemaal op een rijtje hebben.
     
    De kittens klauteren onze nieuwe zitbank naar de knoppen. 
     
    Zondag :
    De regen stroomt met bakken uit de lucht. Wij hebben een feestje voor de vrienden van Hill. De loucheaard heeft mij bedrogen. Mij voorgelogen dat hij asociaal is. Verwacht je twee, hoogstens drie vrienden, blijken er zesentwintig te affirmeren dat ze graag hun kas komen volsteken en of ze hun dertien kinderen alstublieft mogen meebrengen. Aiai, dat geraakt niet binnen. Hill (fijntjes) : "Dit is de eerste shift vrienden, de volgende nodig ik een andere keer uit." 
    Geen vent die mij ooit om zes uur 's morgens mijn bed heeft uitgekregen. Nu moet het. Kleine lacune in de voorbereidingen, te lui om al veel op voorhand klaar te krijgen. Rondje meubelen bedelen in de naaste omgeving, eten zoeken, carport vrij krijgen om de tafels als een tangram te puzzelen om regenvrij wat plaats te bieden. Achteraf voel ik me een beetje ma Flodder : "'t Was een leuk feestje, maar het brengt zo'n rommel met zich mee."
    Bijgezette partytent kantelt de dag nadien om en vormt een eigenaardige krul. Niks nieuws onder de regen en ik hoop stilletjes dat het rode kruis zijn tenten in de vluchtelingenkampen niet bij Gamma gaat kopen.
     
    Maandag : 
    Kind één moet vandaag een fiets op school hebben. Twaalf kilometer verder. Kind twee op dinsdag. Kind één moet ook op woensdag en donderdag een fiets meebrengen. Kind twee moet dinsdag om acht uur op school zijn ipv tien voor negen. Kind één wordt op donderdag om acht uur op school verwacht. Kind drie hoeft niks. Kind vier trekt haar eigen plan op een andere school. Examens, in haar geval komt dat neer op plantrekkerij.
    Ik krijg kop noch staart aan mijn eigen uitgedokterde schematische voorstelling van wie waar op welk tijdstip moet toeven. Als reactie hol ik wat rondjes als een kip in het interieur, mijn kop volgt op twee meter. Dat houdt hem koel. Een tocht vol tegenwind op een aantal tweewielers volgt. Op de terugweg krijg ik er nog regen bij. Gratis. Hoera.
     
    De aankoop van een bh dringt zich op. De voorlaatste knapte tijdens de personeelsvergadering. Bijna de directeur gemolesteerd toen. Ik verdachte hem abusievelijk ervan in mijn boezem te pietsen. 't Was mijn gebroken beugel die zich een wond naar de binnenkant boorde. Loop nu rond in iets dat met haken en ogen aan mekaar hangt. Vriendin opgetrommeld die ook rondloopt in haar laatste gerafelde bh. Samen verontwaardigd geraken over de discriminatie van de dikke medemens op de kledingmarkt. Vervolgens nog een lekker taartje gegeten.
    Wel een broek en t-shirt gekocht. Geen bh. Zij trouwens ook niet.
     
    Dinsdag : 
    Help, ik zit vast in een leesstuip die al weken aanhoudt. A.H. Homes 'De dochter van de minnares' in één ruk uitgelezen. 
    Mijn bh trekt tegen. 
    De kleine katjes pissen op het parket.
    Nog wel iets nuttigs gedaan al weet ik niet meer wat. 
    Of toch wel. Beloofd van met de kinderen eens over de Sinksenfoor te lopen. Na het zien van de prijzen verhogen we (omdat ze zondag buiten zichzelf zijn getreden qua gedienstigheid) de vijf euro per man naar tien. Hill wil zich niet laten kennen tegenover de zoon en laat zich overhalen tot een spectaculaire attractie : hoog, ondersteboven en tollen. Hij ziet eruit alsof hij in de lucht zal sterven. Wij lachen.
    Morgen is het veertig procent korting, familiedag, lezen we. Tof, wij zijn hier NU.
     
    Woensdag : 
    Saai saai saai.
    Op school mag ik kopiëren, geen kat die me nu nog kan gebruiken in de klas.
    Bomma en bompa worden door de geslepen zappies overhaald om ook eens een kijkje te gaan nemen op de Sinksenfoor. Gaan ze toch lekker mee! En... het is kortingsdag! Grootouders blijken wederom niet bestand tegen manipulatie van kleinkinderen.
    Geen kat thuis dus kan ik bh wassen en drogen met de haardroger. Droogkast is nog altijd kapot. 
    Ik krijg de kinderen terug. Zoon is zo mottig als een krab en zo wit als een spook, dochter valt meteen een paar uur in slaap, andere dochter hersens zijn in die mate geschud dat ze alle overactiviteit even achterwege laat. Doeme, kan ik zelf alle pakjes voor de juffen in elkaar frutselen.
     
    Donderdag :
    Speeldag in het bos met de hele lagere school. Prima weertje daarvoor. Mijn verantwoordelijkheid bestaat uit het meepakken van de koffie en de vuilniszakken. Ik vergeet dat. Ik mag terugrijden.
    Alle leerkrachten handtekenen de kaartjes voor de schoolverlaters uit het zesde. Afschuwelijke gedrochten, die kaarten, gefabriceerd met het kopiëerapparaat op een geel achtergrondje en scheef afgesneden. Om mijn koffieblunder recht te zetten, ontferm ik me over dat pakje kaarten.
     
    's Avonds diploma-uitreiking voor het zesde. 
    Diezelfde avond rapport afhalen van oudste zap. Mama is niet zo tevreden. Eerstgeborene heeft weliswaar een A-attest, maar is desondanks niet meer welkom in het ASO. Te veel proefwerken verknald. Ik zoek naar een deukje in het zelfvertrouwen "Leren is voor mietjes, mama" in dochter en vind enkel een hangende lip, waarop gebeiteld : "Het is allemaal de schuld van een ander!"
    (Krulzap blijft zitten, maar dat zat er al lang aan te komen.) 
    Race tegen de tijd : fietsen en gerief naar de papazap brengen, achtergelaten jong bij de bomma terug oppikken en thuisbrengen, in sneltreinvaart en met geurende oksels terug naar school om met plateaus vol wijn zesdejaars en hun ouders geluk te wensen.
    Zonder kaarten, want die zijn in mijn rush ergens zoekgeraakt. Het verlangen naar het werkelijke einde van het schooljaar neemt tesamen met het schaamrood op mijn kaken nu toch groteske proporties aan.
     
    Vrijdag :
    Eén of andere klojo, oftewel onze directeur, heeft de eucharistieviering op de laatste dag geprogrammeerd. Ik probeer nu te onthouden dat ik hem dit internetadresje nooit ga doorspelen. Tot de middag heerst er een onbeschrijfelijke chaos in de school. Alle ouders komen tegelijkertijd het rapport afhalen van hun oogappel. Ik noem ze binnensmonds rotte appels en ik kan het weten, want ik mag er toezicht op houden tot twaalven.
    Het etentje met de collega's was lekker, maar veel te weinig.
    Mijn bh jeukt. Of beter, ik jeuk onder mijn bh.
     
    Moose en ik vieren het begin van de vakantie onder het Antwerps vuurwerk. Ik wacht nog steeds op de apotheose.
     
    Zaterdag : 
    Goesting om te schrijven. Nog meer goesting om te blijven liggen in bed. Prioriteiten eerst. Toch nog pyjama uitgekregen om mezelf te reppen naar onze meidenavond. Mijn krat wijn van drie liter is in een mum leeg. Ik om half zes 's morgens ook.
     
    Heey, er ligt een stapeltje afgrijselijke gele kaarten onder mijn plooibox in de auto
     
    Zondag : 
    Goesting om te schrijven, maar 'Pulptuur' wenkt. Het gezelligste festivalletje van het jaar in het dorp. Vier podia en op eentje ervan Sammy Deburggraeve, een goedgekapte kolderkop die wat eigen werk in dictie brengt. Hill en ik besluiten ter plekke dat wij een straffere conference bij elkaar kunnen rommelen. Zo zijn wij, mooie ideeën waarvan de uitvoering... (ik kijk nu even naar Hill die dicteert : "mooie ideeën waarvan de uitvoering in de mistige krochten der vergankelijkheid wegerodeert tot een nauwelijks voelbare sprankel rest van wat ooit eens de perfectie benaderde zoals een krolse kater zijn nietsvermoedende kattin. Verdomme, mijn sigaar is uit! Maar dat laatste moet je niet opschrijven.")
    Hill en ik besluiten nog meer. Dat punkers toch niet meer zijn wat ze geweest zijn. Dat was na een glimp opgevangen te hebben van Marino Punk, de wildebras met zijn accordeon.
     
    Ten slotte besluiten we dat het leven nog niet zo slecht is.
    Het gaat alleen te snel.
     

    06-07-2007, 23:41 geschreven door zapnimf  


    26-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mijn liefste suske

    Moe moe moe.
    Druk druk druk.
     
    Hij : "Er hangt nog slaapspul in je oog, lief."
    Ik : "Uh uh? Nochtans, ik heb mij gewassen."
    Hij : "Misschien volgende keer een beetje dichter bij je washandje gaan staan?"
     
    Als je zo moe bent als ik, lach je jezelf daarmee een breuk. Melig melig, ik weet het.
     
    Hij : "Je hoeft daar niet zo hard om te lachen, ik heb dat uit een Suske en Wiske album."

    26-06-2007, 23:15 geschreven door zapnimf  


    19-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dokter! Mijn kroost slaat op hol!

    Eén schaarsgekleed luidruchtig kind met een schuurborstel.
    Vanonder een nauwelijks opgetilde wimper gaf mijn netvlies door dat er een lawaaierig kind in bikini voorbij kwam gezoefd. Het mijne bovendien. Tot zover niks alarmerends en toch klopte het plaatje niet. Mijn sluimering draaide nog wat schroefjes en plots wist ik wat er scheef zat. Dat een telg mijner dynastie zich zonder dwang openbaart met een gebruiksvoorwerp dat tot schoonmaken dient, is niet pluis. Wat zeg ik? Hoogst verdacht zelfs!
    Mijn andere oog ontsloot zich ook van zodra het het gevecht met de plakprut had gewonnen. En wat dat zag! Achter de dochter toinkte (toink toink toink) een zoon met zijn broek in de helft. Vooraan bleven zijn edele deeltjes nog net bedekt, maar achteraan flodderde de zwembroek de bips gans bloot. Het jong scheen er nog lol aan te beleven ook.
     
    "Niet meteen naar de huisdokter hollen om een collocatie te regelen," ontpanikeerde ik mijzelf, "observeren is de boodschap." Dus gluurde ik vanachter mijn boek, dat voorheen als alibi diende om er een dut door te duwen, vanuit mijn ligzetel in de tuin om het tafereel gade te slaan. Klaar om in te grijpen bij nog verdere escalatie. 
     
    De jongste deed - godzijdank - normaal : 
    "Kindjes," sprak ze tegen een ingebeelde bende in het zwembad, "kindjes, blijf rustig" terwijl ze het in hun plaats op een krijsen zette. "Ik ga even de dierenarts bellen." Waarop ze zichzelf een niet bestaande gsm aanmat en erin brulde : "Dokter dokter, kom vlug, onze dolfijn slaat op hol en ik kan de kindjes niet langer koest houden." En om haar bewering wat meer kracht mee te geven, gilde ze weer even als een volle schoolbus vlak voor die de ravijn instort. "Dokter, u hoort het, kom vlug, ik zal de kindjes tot bedaren brengen. Kindjes, ik vrees dat de dolfijn een paar spuitjes heeft gehad die hij niet leuk vindt, maar geen nood, de dierenarts komt er zo aan."
    Zoals ik al zei, helemaal in haar gewone doen dus.
     
    Mijn aandacht werd weer getrokken naar de overige twee. (De oudste deed binnen ergens alsof ze studeerde.) Krulzap had met haar bikinibroekje dezelfde trend als haar broer nageaapt. Ik keek nu op twee blote konten. Met emmers en gieters en vereende krachten deden ze hun best om zoveel mogelijk water uit het zwembad te kappen.
    Nu begon ik me toch wel echt zorgen te maken over de geestesvermogens van mijn eigen vlees en bloed. Net toen ik op het punt aanbeland was dat ik ook "Dokter dokter, kom vlug, mijn kinders slaan op hol!" in een hoorn wilde roepen, zag ik er eentje op een naakt zitvlak voorbij schuiven. Terwijl de ander als een volleerd curlingspeler met de schuurborstel het zeil dat onder en ook anderhalf metertje naast het zwembad ligt, vergladde.
     
    "Kijk mama! We hebben een geweldige glijbaan gemaakt! En op je bloot gat gaat het eens zo snel!" 

    19-06-2007, 21:27 geschreven door zapnimf  


    15-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Toedoedoedoedoeee (trompetten!) toedoedoedoedoeee

    "We moeten dringend de handdoeken wassen, zal ik alle achtergebleven vodden uit de tuin plukken, wil jij boven die toren uit de badkamer ontmantelen en meebrengen?"
    Met het voorbije zwembadweer is de trommel ontoereikend om al het vervuilde afdroogtextiel in één keer te slikken en ik laat een halfje staan.
    Hoogst verbaasd zie ik hoe moose achter me komt aangedrenteld met die wasmand. Met een plets zet hij ze voor mijn neus op tafel :
    "Dit moet er ook nog in."
    "Maar neen, 't zit vol en daarbij, de handel draait al."
    "Jawel!"
    Schuin kijk ik hem aan, zou de stakkerd een kwink kwijt zijn? Te veel stress op het werk? Een vorm van smetvrees kweken? 
    Tot hij verwoed begint te rommelen tussen het goed en daarbij een cd blootlegt. Een dubbele van Bert Kaempfert.
    Net voor ik wil gaan vloeken op de 'ik mag alles overal laten rondslingeren' gewoonte van de kinderen, daagt het me : O? Bert Kaempfert? Die heb ik niet!
    De lieverd!
     
    Voor er iemand in geproest uitbarst wegens mijn onhippe smaak : ik daag jullie uit om stil te blijven staan op 'Living it up' (het aireke van Kapitein Zeppos). 
    Onmogelijk!
     
    (Die verdomse youtube heeft het niet in zijn archief, jammer!)
      

    15-06-2007, 23:14 geschreven door zapnimf  


    13-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een galukkige verjaardag, ma!

    De bomma (mijn moeder) ligt in het ziekenhuis. Een ontsteking aan de gal. En galstenen. Weken heeft ze krom gelopen van de pijn. Zegt ze nu. Eerdere onderzoeken wezen niks uit : "Och, hier, ik schrijf iets voor tegen de maagpijn." Vorig weekend werd het zo ondraaglijk dat ze samen met mijn vader een plaats onder de scanner en een echografie is gaan eisen. Toen mocht ze ineens blijven.
     
    Vader aan de telefoon :
    "Ah, zap, je moeder zit op hotel in Brasschaat. Om zeven uur vanochtend zaten we al bij de dokter die ons dan toch maar doorstuurde naar Klina. Schoon is het hier, we vroegen eigenlijk een kamer voor twee, maar die waren allemaal volzet, jaja, 't is hier druk. Misschien dat ze straks nog verhuist, maar dit kamertje is een pareltje, er staan hier zes stoelen en een grote tafel en met uitzicht in de grote hal, pal op de receptie. Knap hoor. De verpleging is behulpzaam en zei dat ze straks verder onderzocht zal worden. Hoelang ze moet blijven weten we nog niet, maar zo'n gezellig kamertje, helemaal anders dan dat oude spel dat hier vroeger stond. Ze heeft ook al eten gekregen, dat zag er best lekker uit, maar ze heeft er niet veel van gegeten. Verzorgd, kind, heel die boel hier. Weetjewat, ik geef je moeder zelf even."
     
    Moeder :
    "Aaaargh, 't is hier een echt rommelkot! Ik heb zelfs geen wc want ze hebben mij in een kamertje gestoken van de dagkliniek. En onvriendelijk dat die verpleegster was omdat ik vroeg hoe ik dan naar het toilet moest. Een bedpan kreeg ik toegeworpen. Een bedpan! Eentje van voor de oorlog. Zie je mij al op een bedpan gaan? Als je het raam openzet krijg je al die duffe lucht van de hal binnen, het is hier veel te warm, het eten trok op niks, de petatten waren niet eens gaar. Daarstraks hebben ze een baxter antibiotica gestoken en zo'n zak zoutoplossing. Het bloed vloeide uit mijn handrug in het darmpje. Denk je dat die kenau van een verpleegster eens zegt dat ik mijn hand naar beneden moet houden? Ja, toen ik bijna leeggebloed was, toen!"
     
    De kinderen (tijdens ons eerste bezoek)
    "Keicool hier, zie dat bed! Dat kan omhoog en weer omlaag! Er is ook een belletje, zullen we...? O bomma, jij kan hier gewoon 'FC de kampioenen kijken, gelukzak! Thuis moeten wij eerst voor ons examen leren. Ik heb dorst, maar ik heb in de gang een bak met water zien staan, ik zal eens twee flesjes gaan halen sè. Oja, we hebben wat lavendel geplukt uit een hofke waar onze auto staat en een blaadje klimop errond gedraaid, blijf zitten, wij zoeken wel een vaas, die kast hebben we daarnet al gezien. Toch wel tof zo'n ziekenhuis. In de lift hebben we daarnet op alle knopjes gedrukt. Ik zou blij zijn hoor als ik hier een paar dagen mocht blijven."
     
    'De gelukzak' mag nog tot zaterdag genieten van alle fun die de kliniek te bieden heeft. Over vier weken mag ze dan nog een keer terug om waarschijnlijk haar gal af te staan. Ondertussen deelt ze een kamer met een madammeke dat niks zegt, niks hoort, niks doet, behalve dan moeders handdoek per ongeluk gebruiken. En vanmorgen heel hard te vallen wanneer ze zich uit bed wilde hijsen. Mijn moeder krijste de hele verpleging in een mum hun kamer in, doeltreffender dan dat belletje vond ze.
     
    Zoveel actie en spanning, tesamen met zeeën tijd om haar geliefde sudoku's op te lossen. Maar veel tevreden lachjes kunnen er niet vanaf.
    Gelukkig maar, want lachen doet zeer aan haar gal.
     
    Beterschap ma en proficiat, al vier je vandaag niet je vijfenzestigste verjaardag op de plaats die je verwacht had. Wist je dat je, als je wil, vanaf nu helemaal gratis met de bus en de trein terug naar huis kan? Tof hè?!
    Kuskuskus! 

    13-06-2007, 22:05 geschreven door zapnimf  


    12-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen."Vijf pintjes voor de mannen van de stemmingmakerij!"

    Uitverkoren! Jaja, ikke.
    Twee keer schriftelijk uitgenodigd voor dezelfde dag, één keer met dt-fout ("Gelieve u zondag 10 juni 2007 - blablabla - te begeven naar het hieronder aangewezen lokaal waar uw stembureau zich bevind." (!)) en dan nog een volgend schrijven :
    "Mevrouw, Ik heb de eer u mede te delen dat u aangewezen bent om op zondag 10 juni 2007 om 8 uur stipt, de bediening waar te nemen van bijzitter. (...) Gelieve u op de gestelde dag ten laatste om 7.30 uur 's morgens, op dat bureau aan te melden."
     
    Een gehoorzame burger als ikzelf vergeet dan fluks dat ze acht jaar geleden haar plicht scrupuloos verzuimde. Sterker nog, niet zonder leedvermaak, zwaaide ik naar mijn buurvrouw - toen ook met eer geïnviteerd - met een gynaecologenbriefje met daarin de conclusie dat het hoogzwangere lijf, dat toen voor de vierde keer extra last droeg en toebehoorde aan ene zapnimf, niet meer in staat was om een ganse dag arbeid te leveren, met name alle lelijke koppen uit haar buurt aan te vinken op een lijst vanop een harde stoel.
     
    Dus toog ik fietsend door straten die ik nog nooit op een zondagmorgen zo vroeg heb mogen aanschouwen. Een leegte van vier kilometer. In het stembureau was het nauwelijks beter gesteld. Behalve de voorzitter, twee secretarissen en een handvol computers was er niks. Mevrouw de voorzitster was verheugd over mijn enthousiasme, dat er eigenlijk alleen maar in bestond dat ik op tijd verschenen was. Vier bijzitters had ze nodig, daarvoor waren vierentwintig lieden uit mijn buurt aangeschreven. En allen kenden ze de truken van de foor. De eerste tien moesten zonder uitzondering naar huwelijken, communiefeesten, reünies die niet verzet konden worden, de volgende drie moesten de cursus van hun blokkende kinderen mee instuderen, nog eentje - die ik per ongeluk ken - had slechts één vrij weekend in de maand en fluisterde me toe met een luchtje waar ik bijna van achterover sloeg dat hij een uur voordien nog in de kroeg zat. Er sijpelde nog wat morrend volk binnen en omdat acht uur naderde en de computers pas opgestart mochten worden als de zitploeg samengesteld was, werd ik mede aangeduid om mijn burgerplicht te vervullen. Dat creëer je dan als je kinderopvang hebt geregeld. Veel tijd bleef er echter niet over om mij te verbazen over mijn eigen naiviteit. Om vijf voor acht piepten nog een achttal zeer onschuldig kijkende gezichten vanachter de deur, waaronder ik drie naaste buren herkende. "O? Zijn we te laat? Dat is wel spijtig zeg. Schrijf je wel op dat we ons komen aanmelden zijn?"
     
    Referentiestemmen werden genomen, ik kreeg de omvangrijke taak van het afstempelen en teruggeven van de kiesbiljetten en paspoorten, Joël, de jolige zaakvoerder van een immobiliënkantoor alhier, had de bak bier reeds ontdekt, Corinne valideerde de kaarten tegen honderd per uur, Martine, de voorzitster, las haar halve meter documenten er nog eens op na. Dit dagje stempelen zou me € 22,50, zoveel broodjes als ik opkreeg, drie thermossen koffie, bier of frisdrank opleveren. Jeuj!
     
    Zeshonderdzevenvijftig kiezers werden er verwacht. Allez, niet echt want in de wandelgangen werd gewag gemaakt van tien procent die met de oproepingsbrief hun hol zouden afkuisen ipv hem door mijn zorgvuldige handen te laten beroeren. De durvers!
     
    De toevallige ploeg voor die dag had gelukkig het talent om zich te vermaken. Die twee secretarissen bleken van het leuk zwanzende soort, ook Joël steeg in grappigheid naarmate de bak bier slonk, Kris en Corinne bleven op de achtergrond, Martine kon ook wel met een kwinkslag weg en ik beperkte mij tot het onzichtbare mietjesschap.
     
    "Als we aan 250 kiezers zitten, pakken we er nog ene hè mannen!"
    "Nummer 369! We hebben net afgesproken dat nummer 369 een danske moet doen voor hij mag gaan stemmen."
    Tegen een bekende met een been in het gips : "Gehandicapten dienen het laatste kot te nemen, daar staat een stoeltje."
    Tegen (hopelijk) een andere bekende : "Het lokaal voor de lelijke mensen is hiernaast, vort."
     
    We zagen ze passeren, de ouwe welgestelde ventjes met hun nauwelijks de wieg ontgroeide echtgenotes (en maar op die identiteitskaarten loeren hoeveel jaar die koppels verschilden), de mannen die hun kater nog niet te baas waren - vanaf twee uur 's namiddags. Iedereen wilde weten hoelang hun buren al op deze aardkloot rondhuppelden, we herkenden de ex-vrouw van Gert Verhulst, een oud-voetballer (al vond ik hem vooral een ouwe voetballer) de hooggehakte atv-omroepster. Eigenlijk herkende ik er niemand van, maar zo'n dagje zetelen is te vergelijken met een jaar lang 'Dag Allemaal' lezen, je bent meteen bij met alle onwetenswaardigheden.
     
    Ergens tussen tien en elf viel de stroom uit.
    Remi, onze gemeentelijke toezichter en koketterend homofiel, repte zich alsof er een muntstuk de doorgang (van buitenaf) naar zijn aars belemmerde, naar de paters, op wiens uitgestrekte domein ons armtierig lokaaltje in the middle of nowhere zich bevond, om zich ervan te vergewissen dat de elektriciteitspanne enkel plaatselijk was. Er kwam een extern persoon met kennis van zaken aan te pas. Twintig minuten later was een kwart van de plaatselijke bevolking samengedrumd voor onze deuren. Een nooit geziene verbroedering, met natuurlijk ook de gebruikelijke klaagzangen en vingers in onze richting alsof we persoonlijk onze aansteker onder de zekering hadden gehouden.
    Het uur daarna was er eentje van het chaotische soort. Aan de ene kant van de tafel aanvaardden ze in een aanzienlijk hoger tempo de paspoorten dan de stemplichtigen hun bolletjes konden aanduiden. Die massa belandde vervolgens op mijn tafelblad en geloof me, u wil niet weten hoeveel grijze mannen er rondlopen met baarden, hoeveel mensen na de ingebruikneming van hun pas de haartooi helemaal switchen. 
    "Een bril is een bril en een baard is een baard hè", probeerde ik me er nog uit te knoeien nadat ik me al twee keer had vergist in gelijkaardige overtollige kinbegroeisels. Of er komt een vrouw uit het hokje en ik had nog enkel mannenfoto's in voorraad. Paniek! Tot ze de middelste aanwees.   
     
    Eén heertje weigerde een van de drie lege stemhokjes te betreden, zijn vrouw zat in het andere. "Ik wacht op de bril", verklaarde hij. Dan kwam de Nederlander, die zelf niet mocht stemmen, met een volmacht voor de stem van zijn vrouw. "Oeps", verkondigde de adjunct-secretaris even nadien, "die hadden we moeten stoppen, wegens niet wettelijk." We controleerden of de volmacht niet een zelfgeschreven kladje was op briefpapier van de gemeentelijke groendienst en schoven vervolgens alle schuld in de schoenen van de onoplettende gemeentelijke ambtenaren. Aan de deur stond er intussen een jongbejaarde meneer die een kwartier lang de hele kieslijst bestudeerde. En wij grinniken : "Daar, een late beslisser." Het volgende kwartier moesten we de meneer duidelijk maken dat hij geen oproepingsbrief had gekregen omdat hij niet gemachtigd was om federaal zijn stem uit te brengen omdat hij de Britse nationaliteit had. ("Jamaar, vorige keer mocht het wel!") Eentje bracht zijn kiesbrief van 2006 mee, kleine vergissing. Zesentwintig mensen lieten zich vertegenwoordigen bij volmacht, een twintigtal gaven hun ziektebriefje mee.
     
    Tegen drie uur telden we 599 opgedaagden.
    "Als we aan 600 zitten, drinken we er nog ene hè mannen!"
    Maar die zeshonderste liet op zich wachten. Martine had haar stapel te verzegelen enveloppen al bovengehaald, toen om zes over drie er nog een jong paartje kwam aangehold. "We zaten in de file!" In hun kielzog schuifelde een protesterende Remi in zijn frappante stijl. Hij had nog lopen zoeken naar de sleutels van het lokaal. Zijn 'het is al voorbij drie uur' werd gesmoord door de joelende vreugde voor onze zeshonderste klant : "Proficiat, u heeft bij deze gewonnen... een gratis bezoek aan het immobiliënkantoor van Joël."
     
    Volmachten, ziektebriefjes, overgebleven kaarten werden geteld, computers volgens het boekje afgesloten, alle paperassen in de juiste enveloppes gestoken. Iedere aanwezige moest zijn handtekening een keer of vijf krabbelen. Joël, die niet meer wachtte op de zeshonderdtweede kiezer dronk nog een pintje. De secretaris, die ook niet meer volstrekt nuchter te noemen was, wilde graag de boel verzegelen met het staafje was. Hij morste zijn druppels in een creatief patroon behalve op de sluiting. Vervolgens zagen we de briefomslag in de fik staan. Een andere nog heldere geest heeft hem geblust met de stempel. Remi zou de urne bewaken tot ze hem kwamen ophalen, Martine ging haar documenten afleveren in het administratief centrum en wij mochten naar huis, recht of in zigzag. Met in mijn fietsmandje vijftien overgebleven broodjes gepropt. 
     
    Zootje schorriemorrie, die zetelaars, maar niet van de onaardigste.
     

    12-06-2007, 19:18 geschreven door zapnimf  


    09-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Frans brood en zijn nevenwerkingen

    De helft van de tijd, beste lezer, is uw zapnimf wat men noemt een deftige deerne. Een voorbeeldpareltje voor de meer beschaafde medemens, zeg maar.
     
    Gevoelige lezers mogen nu afhaken.
    Mensen die mij irl kennen als geciviliseerd gezelschap ook.
    Want twee vrijdagen geleden is de andere tijdshelft losgebroken : de overheersing van niet te negeren scatologische eruptieve knallers in al zijn facetten.
     
    Enkele seconden was ik de wekkerradio voor.
    "Vrauwwwm!"
    "Oeps, er zit een 'boem' in mijn gat." expliceerde ik overbodig en giechelde wat ochtendlijk kostschoolmeisjesachtig ter vergoelijking.
    Het startsein voor onze congé was gegeven. Er zouden nog vele seinen in die trant volgen.
     
    Wie mee is, weet dat het komende stukje zal gaan over de moeilijkste momenten tijdens de vakantie in den vreemde. Dat deel waar je nooit één letter in een reisverslag over leest : de getroubleerde omgang met je darmstelsel eenmaal je van huis verwijderd bent. Het feit dat ik hierboven nog veilig in mijn eigen nest lag, maakt het onderwerp des te onrustwekkender.
     
    Precies zevenhonderd kilometer bedroeg onze reisweg. Daarna zouden we ergens aan een oever van La Rance ons nestje voor de volgende zes dagen installeren. Waar een gemiddelde Hollander met caravan een uur of acht over doet, daar hadden wij - zonder noemenswaardige bagage - enkele uren langer voor nodig. Op minstens een derde van de airs hebben wij onze voetstappen achtergelaten. En etensresten. In al dan niet verteerde vorm.
     
    Het sanitair in de chambre d' hôte liet niks te wensen over. Een geinig elektrisch dingetje waar je telkens weer van opkeek dat je hoop(je) in een piepklein gaatje achterin werd gezogen. Helaas verbleven wij daar slechts de nachten, terwijl mijn bioritme zich niet liet commanderen door de aanwezigheid van rust en accomodatie. Het wachtte liever tot het kon tegenwringen tussen de woeste rotsen van Cap zus of zo. Of tijdens wandelingen op stukjes van de GR du Littoral. Of bij de verkenning van ongerepte partjes strand. Nou, leuk is anders. Zonsondergangen zien er altijd beter uit als je niet met krampen kampt, dat kan ik u alvast verzekeren. Meermaals bezondigden moose (hij ook, hij ook) en ik ons aan het wildkakken/plassen, maar een restje gêne liet ons toch eerst nog enkele kilometers afleggen met de bilnaden tegen mekaar geklemd en een smoel waaraan iedereen kon zien dat je worstelde met je kringspier, je wist maar nooit of een bijdehante architect een toilet in de kliffen uitgehouwen had. En hoezee, een enkele keer komen wensen uit. Bijna dan toch, want het systeem van de Franse wc zonder je sandalen te bevuilen is me tot nog toe niet helemaal duidelijk.
     
    Het beetje Bretagne dat wij aflegden was magnifiek, pittoresk, impressionant, maar dagdagelijks overschaduwd door de angst overvallen te worden door mijn eigen endeldarm. Die prikte en kietelde, friemelde en wiebelde. Vijf dagen verder leek hij in flarden uit te monden en kreeg ik psychische bijverschijnselen bij de gedachte alleen al aan een bolus.
     
    Tussentijds gierde de wind door mijn visceraal innerlijk. Ik voelde me verwant met alle grote petomanen. Het volkslied achterwaarts blazen lukte nog net niet, maar de toon werd alleszins gezet. En dit alles geheel buiten mijn eigen wil om. Tussen de muren van middeleeuwse stadjes leek het alsof kanonnen opnieuw tot leven kwamen. Terwijl ik heel nauwgezet een meeuw ofzo bestudeerde, dat leek me gepaster dan schuldig te kijken. Hill leerde op die week een heel nieuwe zapnimf kennen. En schetenhumor ; goedkoop en je kan ermee blijven lachen. 
     
    Ach ach, die vent blijft me graag zien. Hoe ik dat zo zeker weet? 
    "Zap schat", zei hij na een borrelende opstoot of drie, "je bent zo'n bruisende, zo'n sprankelende..."
    "...ingewand." 
     

    09-06-2007, 00:19 geschreven door zapnimf  


    01-06-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dromen in vier kleuren

    Die duvelse Menck.
    Gaat hij met stokken naar me smijten. Maar ooit steek ik ze wel eens terug in zijn wielen.
    Of ik nog naar iets streef voor ik mijn kaas laat.
    't Is dat hij niet de meest onsympathieke peer is dat ik mij de moeite heb getroost van daar eens langer dan vijf seconden over na te denken. Bijna een maand zelfs.
    Hele donsovertrekken heb ik des nachts omgewoeld met hersens op volle toeren die steeds hetzelfde deuntje draaiden : Wat wil ik nog meer? Waar wil ik dat nog meer? Hoe moet dat nog meer eruit zien?
    Maar ach... ik heb alles al :
    - Vier levende bewijzen van 'overbevolking begint bij jezelf.'
    - Een overmatig relativeringsvermogen om het puntje hierboven te doorstaan.
    - Een heerlijke symbiose met de liefste, meest humoristische en intelligente kerel van de omstreken, bovendien goed voorzien van oren en poten.
    - Hulpverleners allerhande, beter bekend als vrienden en ma en pa.
    - Een kapotte droogkast.
    - Een omgeving waar het aangenaam verblijven is en net genoeg middelen om dat zo te houden.
    - Een job die genoeg voldoening en vrije tijd verstrekt.
    - Een ex-man.
     
    Bijgevolg werd het piekeren over mijn toekomstige grootse daden, want zo'n Menck laat zich natuurlijk niet afschepen met half werk.
    Ook daar moet ik tot mijn grote schande bekennen dat mijn huidige projecten me meer dan banaal contentement schenken.
    - Ok ok, er zitten nog een paar haken en ogen aan mijn levenswerk - het opvoeden - maar die supernanny van tv is hier vooralsnog geen noodzaak.
    - Euh... het liefhebben van Hills en dat lukt nog ook.
    - Ongeneerd niksen is - beste mensen - een verfijnde kunst die niet iedereen gegeven is. Het vult mij met trots u te kunnen meedelen dat ik ze tot in de finesses beheers. Het vakantiegevoel oproepen midden in een werkweek... ik kan dat.   
     
    Verwijt mij gerust een gebrek aan futuristische ambitie.
    Kijk mij maar scheef aan omwille van mijn niet bestaande drang om de wereld te verbeteren. (Misschien begin ik ooit wel eens bij mezelf daarmee... een ooglidcorrectie ofzo.)
    Doe vooral neerbuigend over mijn gebrek aan onrealiseerbare dromen.
     
    Ik beloof dat ik er niet wakker van ga liggen.
     
     
    PS : Oja, toch één dingetje.
    Vannacht zou ik het liefst nog niet willen sterven, want wat ik nog wel wil voor ik doodga... 
    Straks voor het ochtendglorie met mijn lief naar Bretagne vertrekken voor een week.
    Toedeloe!
     
    Psst, Stefi, Speedy en Artiest... zin om deze stok op te rapen? 

    01-06-2007, 21:07 geschreven door zapnimf  


    30-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Collectieve zelfdoding in onze tuin
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    't Was tijdens een van die mooie aprilnachten.
     
    - "Hill, Hill ! Ik werd zopas aangevallen door beesten op het terras!
    - "Arme jij. Wat voor beesten?"
    - "Grote, grellige beesten, vliegende beesten, lawaaierige beesten."
    - "Veel?"
    - "Horden!"
      "Massa's!"
    - "Een school?"
    - "Ja! Een troep!"
      "Een zwerm!"
    - "Een kudde?"
    - "Een vlucht!"
      "Een formatie!"
    - "Ai ai, heel veel dus."
    - "Toch minstens twee."
     
    Eén googletik leerde ons dat mijn belagers meikevers waren. Mijn ongegronde schrik zat 'm erin dat ik die insecten nooit eerder uit mijn buurt heb mogen wegslaan. In mei heb ik er geen een meer opgemerkt, maar april? April was er van vergeven.
    Na een avondje observeren kwam aan het licht dat het vooral domme beesten zijn. Zonder uitzondering zag ik ze allen zelfmoord plegen : eentje nestelde zich in de hete was van de muggenkaars, enkele anderen vlogen zonder helm als een kamikaze tegen de buitenspot, een enkeling sukkelde in de bek van onze rosse, die hem met veel smaak kraakte en dan was er nog de die-hard met evenwichtsstoornissen die ruggelings wat gaten in de lucht spartelde. Meermaals kreeg hij van Hill een herstellend tikje zodat hij zijn tocht kon voortzetten, maar hij koos ervoor zich zoek te maken in de gereedschapsbak en te sterven op zijn achterzijde.
     
    Een apart ras, die aprilkevers. 

    30-05-2007, 22:16 geschreven door zapnimf  


    27-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het ontstemde lijf op een schietstoel

    Mijn goede lijf onthapert gestaag. Behalve enkele prikkelende knetters net voor ik de vulva van de wc-bril krik, functioneer ik weer als vanouds. Ter mijner recuperatie heb ik in twee dagen zon 'De Engelenmaker' van Stefan Brijs uitgelezen. Een krachtig medicijn is dat, moet u zeker ook eens toepassen.
    Het weekend belooft een ingewikkelde constructie te worden, ieder gezinslid dreigt tegelijkertijd op een verschillende plaats gesignaleerd te worden. Hill zit nu hondervijftig kilometer hier vandaan, zijn mooiste melige blikken te werpen in de lens die het huwelijk van een ouwe maat registreert. Laat ik die twee mensen vanop afstand gelukwensen : Proficiat Butchamon en I.! Bezint eer ge... (rest gecensureerd). 
     
    De rest van de familie wordt verdeeld over het schoolfeest.
    Voor de kinders begon dat gisteren al, de drie jongsten wilden de kinderfuif niet missen, de oudste had afgesproken met haar voormalige klasgenootjes op de jongerenfuif. Daar moesten bomma en bompa weer ingeschakeld worden want wij hadden onze centen reeds gespendeerd aan een voorstelling met An Nelissen, Janine Bischops en Mitta Van der Maat : Het goede lijf.
     
    Veel positiviteit wil ik daar niet aan vuilmaken. Kleffe boel is zowat het eerste dat in mij opkomt als ik die vertoning moet beschrijven. "Janieeene, met welk deel van je lichaam ben jij niet tevreden? Ooo An, éwel, mijn borsten, ik krijg mijn vestjes niet dicht. En jij An? Die buik van mij, die baart me zorgen." 
    Ik kneep mijn ogen tot spleetjes om meer gericht een buik bij An Nelissen te ontdekken. Ofwel was Nelissen ongegeneerd aan't liegen ofwel pleegden mijn ogen bedrog. Om me ervan te vergewissen dat niet ik maar zij hallucineerde, gleed ik af naar mijn eigen glooiend stuk vlees en ik was meteen weer gerustgesteld over de definitie van 'buik'. Door de geringe beweging die ik hierbij maakte, klakte het zitje naar voren en hetzelfde ogenblik kon ik mijn kin loswrikken uit de scheiding van de twee zetels voor mij. Tenminste, dat had ik gekund als mijn armen en de rest van de bodymassa niet in een vreemde kronkel geprangd zaten tussen de gekantelde stoel en de rugleuningen voor mij. Er was een Hill voor nodig om mijn gereten stukken terug te takelen tot de oorspronkelijke opstelling. Eén schietstoel in die hele zaal en wie had weeral het voorrecht om haar kont erop te positioneren? Het bleef niet bij één keer kantelen, maar een gewaarschuwde vrouw zet haar gebeente dan schrap en dankt niemand in het bijzonder dat ze nog niet aan osteoporose lijdt.
     
    Tjonge tjonge. Als de vriendinnen en ik het over ons gevuld vel hebben, zijn we duizendmaal grappiger. En geloofwaardiger. Gelukkig maar, want als ik meer dan die zeven keer hard had moeten lachen, was ik geheid tot tegen het podium gekatapulteerd door die stoel.
    De drie dames op het toneel kwamen ons dus diets maken dat we gewoon content moeten wezen met onze lichaamsbouw. Dat moet je dan vernemen uit de bek van Mitta Van der Maat, die volgens de twee bronnen links en rechts van mij, alles al heeft laten verbricoleren onder de nek wat zowat mogelijk is. De fakester! 
     
    Moossie zat er als enige man in ons gezelschap van zes wat kalm zweterig bij. Niet zo verwonderlijk, wij zaten zowat tegen het plafond van de zaal alwaar de temperatuur de veertig graden oversteeg. Stilzitten en zweten was de boodschap. Iedereen pufte zowat verlangend naar het einde. Plots zie ik mijn lief met mijn trui zijn zweet absorberen. Minstens drie keer!
    "Maar zap, ik snoof enkel jouw geur uit de trui. Transpireren? Moi?" drupte hij als antwoord op mijn elleboogstoot. Duhh! 
     
    Voor wie het nog niet doorhad, 'Het goede lijf' was (voor mij) een dikke teleurstelling. Een zooi clichés die de enkels van 'De vaginamonologen' en 'f*ck you' niet eens benaderden. Kort gezegd : Tetten, bilkaken en vetrollen zonder clou.
    Uiteraard mag u er anders over oordelen.         
     

    27-05-2007, 00:25 geschreven door zapnimf  


    24-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een vroedvrouw die poes spreekt

    Aan mij heb je vandaag niks.
    Ik heb wel wat : 
    - een joekel van een blaasontsteking
    - twee dagen ziekteverlof
    - pillen voor vijf dagen
    Plassen en kreunen, dat kan er nog net af. En de volgende zinnen.
     
    Hij die poes spreekt vond dat hij het recht had om zijn gave om te zetten in een blogstukje over zijn eerste meegemaakte bevalling. De meneer stapt niet meer binnenshuis, hij huppelt en evenaart meer dan eens een Egbert als de vroedvrouw in hem opstijgt. Een verloskundige die vragen stelt als :
    "Streepje ligt op haar kroost... gaan ze nu niet stikken?" En hups, daar wordt moederpoes in een voor hem betere positie gedrapeerd.
    "De rosse! De rosse! Zal ik het nest bewaken?" Wijdbeens imiteert hij het eerstvolgende half uur dan een derderangskeeper, klaar om een aanval op te vangen.
     
    Zo kan ik nog even verder gaan, maar ervaart u het vooral zelf hoe hij zijn zielsverwantheid met de kattenbeesten beleeft.
     
    Ondertussen wacht ik geduldig af tot de vroedman in hem zich heeft omgeschoold tot verpleger.
    "Schaaat... wil je me even naar de wc dragen?"
     

    24-05-2007, 20:10 geschreven door zapnimf  


    23-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.(*) De luiaard uithangen

    Wij zijn gisteren op tv verschenen. Gezien?
    Geen erg, wij ook niet. Het betrof een item van 'Koppen' over de dialectpop met de fixkes erin. Aan dat groepje heb ik eerder al eens een klein schrijfstukje gewijd. Die gasten wilden vorige zondag persé in eigen streek optreden, op Grosso Modo, de kleinschalige festigezellige tegenhanger van Mano Mundo. Jaja, en Hill en ik gaven daar ook een showke weg, hetzij iets bescheidener : een pasje naar links, een pasje naar rechts en eens schudden met het gat. Bon, dat was dus temidden een eveneens wiebelend publiek op de tonen van een reggaebandje, waarvan de naam mij is ontglipt omdat we het op dat moment te druk hadden om die oude wijven te ontwijken die massaal neerwaarts vielen. Op de muzikale deuntjes van de fixkes, waar driekwart ook aan mij verloren is gegaan omwille van een ontmoeting met een kennis wiens vader recentelijk overleden is en dat onderwerp kon ik moeilijk cumuleren met geconcentreerd muziekbeluisteren. Op Buscemi! (Bij nader inzien enkel op Buscemi dus, dat amateuristisch gedans van ons.) Buscemi was super. Dat had ik al eens eerder mogen ondervinden op Maanrock, te Mechelen, enkele edities geleden. Wat ik toen gegeten had, vraag het me niet, maar ik geraakte zowat in trance.
    Grosso Modo is meer dan wat flarden muziek op een kluitje. Het betekent ook gratis sfeer met zo'n veel te duur wereldprullariamarktje, een tentoonstelling, het bezichtigen van het asielzoekerscentrum waar het zich allemaal afspeelt, kinderanimatie, exotisch eten en vooral veel rare snuiters die heimwee hebben naar de hippietijd. Of ook niet, ik beoordeel nu maar zonder kennis van zaken lukraak op uiterlijke kenmerken.
    Helaas, er is ons daar niks abnormaals overkomen waarover ik zou kunnen berichten.
     
    Maar de vraag was : waarom hebben wij onszelf gemist op één?
    Omdat wij 'Peking Express' niet wilden missen tiens. De laatste aflevering van een reeks waar Hill en ik een nieuwe woordenschat hebben uit gepuurd. 
    Zo had je Paul en Pascalle, deze laatste heeft de hele lifttocht door lopen emmeren tegen de arme vent. Niet echt iemand om compassie voor te kweken als je ze weer eens tegen de vlakte zag vlammen. En dat deed ze. Met verve. Liep ze al mekkerend wandelend en tegelijk adem happend, verdween ze midden in een zin - ploef - diagonaal uit het beeld. Gevallen. Of springen uit de laadbak van een vrachtwagen : kwak, tegen de korst. 
    Gemene luitjes als wij zijn, hebben we daar uit leedvermaak toch wel een kwartier mee volgegniffeld.
    Sindsdien, als er in huis iemand tegen een deur keilt, een schuiver maakt, onvrijwillig botst met een van de ledematen tegen een hard vlak, is er telkens wel een ander die reageert met : "O? Deed je een Pascalle?" 
    Er wordt hier wat afgepascalleerd! 
    Of neem de olijke extra wapperende extroverte homo Egbert. Er is mij hier al eens verweten dat ik niet zo 'Egberts' moest doen.
    Intussen is die vocabulaire ook al van toepassing op personen die dichter bij ons staan.
    "Ik heb vandaag een Debby gedaan!" (lees : ik zag rommel en ik heb hem voor één keer meteen opgeruimd.)
    Vriendinnen onder mekaar : "Doe niet zo Nadinenerig!" (een koekje of stukje chocolade heel langzaam opeten).
    "Sorry, ik deed een Lucinda en nu blijven de nichtjes slapen." (Niet durven weigeren of nee zeggen.)
     
    Als u me wil excuseren, dan ga ik nu een zapnimf doen (*).  

    23-05-2007, 22:37 geschreven door zapnimf  


    22-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gejaagd door de wind

    Zaterdag 12 mei 2007.
    Gekenmerkt door de bakken regen die 's ochtends uit de hemel vielen. En opgevangen door onze tenten die dakzakken vol water vergaarden. Dat uitduwen was een hachelijke klus en de pineut van dienst verruïneerde alles wat eronder stond, in de eerste plaats zichzelf. Voor ieder die later nog moest douchen was dat lachen, voor de anderen en tafels en stoelen iets minder.
     
    Opgetrommelde vriendinnen namen de instandkoming van het groentenbuffet op zich, ik nam de rol van het rondhollen als een kieken zonder kop op mij, Hill besteedde zijn tijd vooral aan zich omkleden, maal vijf. Hij wilde op zijn West-Vlaams er netjes bijhoren, maar ik vond dat hij zich wat beter moest integreren en het allemaal wat losser zien. Het kostuum met gilet werd afgevoerd, de plastron verdween terug in de kast, zijn chique broek werd vervangen door een gewoon zwart exemplaar en in een effen bordeaux hemd vond ik al knap genoeg. Morren dat de kerel deed! "Als ik ga werken, ben ik bijgod beter gekleed dan nu!" Sja, 't is niet omdat de arbeidsmarkt in jouw branche er eentje van uiterlijk vertoon is, dat ik dat in onze tuin moet tolereren, moosje.
     
    Het laatste half uur voor vertrek naar de kerk vond deze kip haar weg naar de douche en de opmakerij. Die pasverworven broek deed het dan wel als ik rechtstond, maar als ik ging zitten, was het steeds bang afwachten hoelang de knoop en de naden het zouden houden. Onderweg naar de auto werd ik de living ingeplukt en kreeg ik van D., die ook de haartooi van het grut op zich had genomen, een onding in mijn haar gestoken, dat de suggestie van een dot moest wekken, maar mij eerder aan een marteltuig deed denken. Mijn rimpels werden erdoor tot achter mijn oren getrokken en de mondhoeken stonden een tiental centimeter breder. Dat werd een dag vol glimlach. En koppijn.
     
    De viering zelf was heel mooi. Teksten op niveau van de communicanten, heel veel vrolijke liedjes, een boom van een pastoor die meezong en danste en ieder kind dat wat mocht doen of voorlezen.
    Bij het Onze Vader ordonneerde de priester dat we het voorbeeld van de kinderen moesten volgen en zo zat ik na een onwennige grimas langs beide kanten, hand in hand met de papa van de zaps. Even kwam het in mij op om die verbintenis naar boven te steken en "Nènènènèèènèèèè" te gebaren naar zijn vrouw die samen met de rest van zijn en mijn familie schuin achter ons zat. Wat me tegenhield was de gedachte dat zij daar naast Hill zou kunnen zitten en mij van hetzelfde laken een broek zou voorzien en er nog bij : "En ik heb het al eens gedaan, dus pas maar op!". Ach ach, die loscirkelende spinsels toch, brave Hill zat gewoon innig verstrengeld met zijn hand in die van onze pa. Evenzeer een komisch zicht.
     
    Ondertussen hadden D. en S. thuis wonderen verricht. Het eten en de tafels zagen er piekfijn uit, zijzelf iets minder want tijdens een hevige stormbui waren ze als verantwoordelijken van het thuisfront heel plichtsbewust aan de tentpalen gaan hangen ter voorkoming van een ramp.
    De weersomstandigheden beterden tegelijkertijd met het binnendruppelen van het volk. Het bleef droog. En winderig. Na verloop van tijd had ieder die op een hoek zat de spontane taak op zich genomen van zich op een tentstok van de dubbele tent te gooien als die weer eens ging vliegen. Tot we het zo beu waren dat we dat krel hebben afgebroken. Twee keer mocht ik als een volleerde Mary Poppins aan de parasol boven de groententafel gaan hangen, tot ik de derde keer te laat was. Je zou verwachten dat de dis zou kantelen, maar neen hoor, ze brak gewoon in stukken, met alle voedsel er nog netjes op. 
    Enfin, we lieten het niet aan ons hart komen. 
     
    De kinderen trouwens ook niet. Die waren wat gaan samenklitten in het begin van de namiddag en hadden alras de tafel met drank gevonden. Het was pas toen het volwassen gezelschap het onnatuurlijke giechelen, frivoliteiten en kirren van hunner kroosten opmerkte, dat we ontdekten dat die minderjarige leeperds hun cola en fruitsapjes mengden met alcolhol die daar helemaal niet in thuishoorde. Hun luide plezier heeft nog een eind tot na de interventie van de ouders doorgewerkt.
     
    Mijn schoonbroer en minizaps peter vonden hun stek aan de barbeque, terwijl de anderen moeiteloos de grasmaaier van de buren - hij wilde waarschijnlijk wraak nemen voor ons nachtelijk gepingpong - overstemden met onze decibeldragende uitbarstingen tot een gat in de nacht.
     
    En die broek? Geen enkel probleem, op de duur zat iedereen met zijn ritssluiting open.       
         

    22-05-2007, 20:48 geschreven door zapnimf  


    21-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Puzzelen, klutsen, frullen en prutsen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Een lijstje 'to do's' bij mekaar sprokkelen is alvast minder arbeidsintensief dan de uitvoering ervan.
     
    Partytenten puzzelen
    We hadden nog één week te gaan en behalve de hof was er nog niks in orde. Een koopsessie langs enkele doe-het-zelf-zaken had een bbq, een parasol, twee partytenten en een vijverpomp opgeleverd. De parasol hebben we mogen terugbrengen, de pomp liet het de dag voor de communie afweten, en de partytenten waren van het knulligste soort ooit om in elkaar te steken. Brol, je reinste brol was dat. Ok, de prijs was er dan ook naar dat je vanop afstand had kunnen ruiken dat ze niet zichzelf zouden ontplooien, maar ik bespaar u ons gesukkel tot diep in de duistere avond. Die ene die hier nog lag was zo mogelijk nog erger. Een hoop roestige buizen naar alle kanten verwrongen en van dien aard dat we er kop noch staart aan kregen. Mijn intuïtie verklapte me dat er vanalles niet klopte : te veel materiaal, plastieken hoekpunten die niet vier maar vijf buizen moesten verankeren, bouwplan onvindbaar... Ik begon te vrezen dat dit allegaartje de overschot van het samenraapsel was van alle partytenten die hier in het verleden de lucht in gevlogen waren (minstens vier) en die we achteraf tientallen meters verder als één asymmetrisch klimrek op zijn kop moesten demonteren en meegeven met de mannen van het oud ijzer.
    Na een tiental minuten als twee doofstomme apen iedere buis te hebben betast, vloekte ik mezelf een weg naar de doos om mijn woede op te bekoelen, toen ik plots een fotootje erop geplakt zag van een dubbele partytent. Dat was een verrassing! Hoe ik ook het geheugen pijnigde, een dubbele partytent kwam er niet in voor. Een mens kan wat verdringen in zijn leven, zeg. Het puzzelen werd meteen een stuk duidelijker, doch het heeft ons toch nog enkele liters zweet gekost te midden van de regen die niet wilde ophouden.
     
    Kleren klutsen
    Zij die mij verwekt heeft, drong bij ieder onderonsje aan op de noodzaak van enkele nieuwe stukken kledij wilde ik niet in schande vallen. Kleren kopen, gruwgruw, een hekel heb ik eraan, maar omdat ik niet goed kon inschatten of in schande vallen wel of niet erger was, plande ik dinsdagnamiddag in om alvast aan die schande te ontkomen. Kledij bemachten gaat bij mij meestal zo : een vriendin geeft door waar ze zelf op uitgekeken is en daar loop ik dan een jaar of twee mee te pronken. Dat scenario moest ik deze keer overslaan. Het werd Roosendaal, een stadje net over de Nederlandse grens dat één winkeltje heeft waar ik meestal wel iets vind waar ik de komende tijd mee over straat durf lopen. 
    Zoals dat wel eens meer gaat met zaakjes waar je niet van jubelgevoelens overloopt, stelde ik de daad uit. Eerst wachtte ik op Hill, (een handlanger is nodig opdat ik niet in mijn onderbroek naar een maat groter moet gaan zoeken) daarna reed ik het gras nog even af, toen bleven we nog wat hangen op het terras en uiteindelijk kwamen we in beweging richting Roosendaal. Er wachtte ons een meevaller, een gevuld rek met kortingen tot 50 %. Ik nam en nam en nam en laadde de arm van Hill hoger en hoger. Een klein half uurtje later zeulden we de hele berg mee in het pashok. Nauwelijks twee kledingstukken gepast en een mevrouw kwam ons inlichten dat over drie minuten de zaak gesloten zou worden. Lukraak snaaide ik nog wat van de kapstok, controleerde of ik de rits dichtkreeg en dat werden dus mijn aankopen, jammer genoeg net niet afgeprijsd natuurlijk. Wist ik veel dat in Nederland de winkels een uur vroeger sluiten dan in België? Uiteindelijk ben ik bij D. toch nog aanvullend spul gaan schooien. Niet in schande vallen is een karwei!
     
    Foto's frullen 
    Het Kruidvat liet ons drie dagen voor de communie per mail weten dat we onze foto's mochten ophalen. Eén pakket van vijfendertig fotootjes voor de klasgenootjes was kwijtgeraakt, op de andere foto's leek ze net een verdachte die onherkenbaar gemaakt was. Het kind en haar achtergrond bestonden uit blokjes. Lelijke blokjes. Blokjes waar geen haar op mijn kop eraan dacht van die uit te gaan delen aan familie en vrienden. De kassajuffrouw was het met ons eens dat de zeven met zorg uitgekozen gelaatjes van de jongste niet voor verdeling vatbaar waren en nam de gedrochten terug. Veel tijd om te palaveren over hoe dat kwam bleef er niet over. Wij moesten ons buigen over een kleurenprinter en waar we die eventueel zouden kunnen vinden. Hill herinnerde dat er op zijn appartement nog wel zo'n onding moest rondslingeren. Zijn pc had hij al eerder hierheen versleurd en die avond volgde zijn printer. 
    Onderweg naar Antwerpen passeerden we de Decathlon. Ojee! De pingpongtafel was nog niet besteld! Gladweg vergeten! Levertijd binnen de vierentwintig uur, hadden wij weeral twee minuten chance. Of toch niet, je moest ze zelf nog wel helemaal in elkaar knutselen.
    De printer van moose deed "prrrrrt" en daarmee is zowat alles gezegd. Geen blad werd opgezogen, geen inktpatroon ratelde. "Prrrrt prrrrt". 
    "Hmmm," hmm-de mijn geliefde, "er zal ooit wel een reden geweest zijn waarom ik hem toendertijd heb afgekoppeld van mijn pc, al weet ik niet meer precies dewelke." Intussen had ik niet veel redens meer nodig om zijn en mijn haar uit het hoofd te trekken. Alleen de rekening van mijn kappersbezoek de dag tevoren weerhield me. En het idee van kaal te verschijnen in de kerk misschien ook wel.
    Mits wat netwerken, konden we de avond nadien gebruik maken van een vijftal kleurenprinters bij vrienden. We opteerden voor een collega van me wiens achttienjarige dochter zonder noemenswaardige strubbelingen de communiekaartjes van kleine zus tot een goed einde had gebracht. Voor anderhalf uur leenden we dochter en pc en dat leek allemaal zeer vlotjes te verlopen tot ineens op het scherm 'inktpatroon bijna leeg' verscheen. Terstond scheet ik een veloeren aap. Die fluisterde me in dat we gewoon wat meer exemplaren van het zwart-witprentje moesten afdrukken. Alzo geschiedde, iedereen gelukkig en deze (kleuren)druk viel ook weg.
     
    Pingpong prutsen 
    Thuis stond er intussen een platte doos onder de carport die de evolutie nog moest doormaken tot pingpongtafel. Makkelijker dan Ikeaspul, ware het niet dat we geen sleutels vonden om dat ding vorm te geven (sinds het vertrek van de ex vind ik meestal wel ergens gereedschap met de vakman erbij). Na een ommetje bij de buren - diegenen die het al gewend zijn dat ze hun eieren, tuinmeubilair, allerlei gerei in huis dat ik tijdelijk kan gebruiken moeten afgeven - kwam dat nog allemaal op zijn (tafeltennis)pootjes terecht. Tegen middernacht. Het volgende uur droogde ik mijn moose ongenadig af en zag ik de zeer nabije toekomst weer rooskleurig tegemoet.
     
    Laat dat feest maar komen! 

    21-05-2007, 18:48 geschreven door zapnimf  


    16-05-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een sandrissimostokje met een communie

    O godgodgodgod.
    De voorbije weken hadden wij een taak te verrichten in dit anders zo luie-laat-maar-waaien leventje.
    De jongste zap had een eerste communie op 12 mei in haar agenda staan. En wij mochten daar voor opdraaien. Het besef dat er nood zou zijn aan een minimale organisatie drong slechts rijkelijk laat door in onze suffe koppen. U moet weten, feestjes ten huize zap ontstaan meestal door toeval en improvisatie : bekenden, gestuurd door het weer, nodigen zichzelf uit, na een paar sms'jes dartelt er ineens twintig man in de tuin, iemand duikt in de diepvries, iemand anders belt de pitabar en voor je het weet ben je aan het feesten zonder reden.
     
    Deze keer zouden wij het degelijk aanpakken! Jahaa! Met een lijstje, met een ruime timing, met een planning. Nog omringd door heerlijk weder, werd er besloten dat het een tuinbarbeque zou worden. Voor 38 genodigden. Mijn familie en onze vrienden hebben allen gemeen dat ze de voorbije decennia geprocreëerd hebben tegen de sterren op. Dat zou daar een uit de kluiten gewassen onderonsje worden.
     
    Te midden die voorbereidingen wierp sandrissimo mij een blogstok toe : hoe milieuvriendelijk ben jij? 
    Hmm. In normale omstandigheden zou ik durven opperen dat het hier ten clan zap niet eens zo slecht gesteld is met het milieubewustzijn. De ultieme ecologische daad, het composteren van de zapjes, hoe graag ik dat op tijd en stond zou willen realiseren, moet ik nog even uitstellen. Een communie zonder feestvarken oogt ook maar povertjes. Bovendien lijkt de maatschappelijke tolerantie er vooralsnog niet klaar voor te zijn.
    Voorts hebben wij schandelijk geconsumeerd afgelopen tijd. Daar waar wij meestal onze gebruikstuigen verteren tot zelfs het kringloopcentrum ervoor bedankt, ontdekten wij gaten in onze handen die door de omstandigheden een eigen leven gingen leiden : 
     
    "Leuk, een barbeque houden, maar de mijne is vorige zomer geïmplodeerd door de roest, 'ploef' en daar hield ik nog wat schilfers oud ijzer over." (lijstje : bbq kopen + bbq lenen bij ouders)
    "Wat dacht je van een nieuwe parasol?" (lijstje : parasol kopen)
    De eerste parasol brachten we terug naar de winkel, de mast was gebarsten en bij nader inzien vonden we het zeil toch ook maar inferieur. Hij werd vervangen door een iets kwalitatievere soort.
     
    Vorige jaren maaide ik het gazon welgeteld twee keer per jaar. Voor en na de zomer. Nuja, gras is een beetje eufemistische uitdrukking voor mos met enkele sprieten gras en een heleboel gewassen die men doorgaans niet in een pelouze zou verwachten. De benzine die ik de voorbije maand al in dat grasmachien heb gegoten, daar kan de naftversie van mijn  wagen tot aan de zee mee geraken. Maar het afgesneden mos had cachet. In die mate zelfs dat Hill er zich op waagde tot in een uithoek. Daar ontdekte hij verstopt in een oerbos de vijver. Meteen kwam zijn gecultiveerde aard naar boven en wilde hij dat stukje oerwoud vrij en toegankelijk maken. En zichtbaar voor het toekomstige bezoek ("O o o... een man in huis, het doet wel wat met je tuin zeg!") Er kwam een kettingzaag aan te pas, ieder lid van de familie, inclusief ma en pa, veel uren doornkapperij, de ontbinding van de omheining rond de vijver en de verplaatsing van het verworven kreupelhout naar een verstopplaats aan de andere kant van de hof. Gedreven door een mij onbekend enthousiasme, plonste Hill de vijver in, heeft dagenlang eendenkroos en de afvalberg die door de tijd en vooral kinderhanden was ontstaan op de bodem, geschept. (lijstje : kabbelvijverpomp, zodat we doorlopend het gevoel krijgen dat we moeten plassen als we op het terras zitten, vijverplantjes)
    De fauna die jarenlang onafgebroken zijn uitbreiding had gevonden in het ondoordringbaar gebied vluchtte verstoord alle richtingen uit. Een duif en een eekhoorn namen de verkeerde richting, ze belandden recht in de bek van onze rosse kater. Tot zover ons ecologiebeleid in eigen hof.
     
    Ter beloning van zijn arbeid, wilde moose zichzelf trakteren op een pingpongtafel. we probeerden ze onze communicant op te dringen, als cadeau, maar die wilde liever aan zelfverminking doen, met zilveren oorbellen erbij. Pas nadat ze doorprikt van bij de juwelier terugkeerde, besloot ze dat pingpongen misschien toch wel enige amusementswaarde had. (lijstje : tafeltennistafel outdoor)
     
    Nu het decor bijna toonbaar was (lijstje : terrasplanten in potten), wilden we nog een beschermlaagje over de gasten leggen. Gepeupel als wij zoekt daar zijn bestaande partytenten uit zijn tuinhok en besloot er nog twee bij te kopen. (lijstje : twee partytenten)
     
    Veel te laat bedacht ik dat ik misschien eens kon gaan kijken voor iets nieuws om rond het lijf te draperen, van de vodden in de kast was er niets meer dat voldeed voor een feestelijke gebeurtenis. (lijstje : kledij mama) (lijstje : Kapper!! De uitgroei wegdoefelen!) De meiden waren gelukkig al eerder voorzien van feesttextiel en de zoon zwoer bij zijn gebruikelijke zwarte plunje.
     
    Op de valreep bracht nog iemand naar voren dat het kind misschien ook nog een paar fotootjes nodig had om uit te delen aan de belangstellenden. Oow, dat waren we in alle commotie even vergeten. (lijstje : foto's nemen en doormailen naar het Kruidvat)
     
    Tot slot zette ik er onder druk van mijn moeder nog enkele waterverspillende acties op zoals 'auto kuisen' en 'orde scheppen in huis met water en vervuilende detergenten'.
     
    We hadden nu een lijstje en ik een berg stress. Zo'n grootscheepse acties, daar doe ik normaal een half jaar over.
     
    De laatste keer dat het kind haar eerste communie mag doen!
    Milieuonvriendelijk op de koop toe!
     

    16-05-2007, 22:44 geschreven door zapnimf  


    25-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Achthonderd kerktorens hiervandaan

    Na al de ophef van de dag voordien, besloten we het huis en zijn regelmatige inbreuken te ontlopen. Frankrijk zou het worden. Hill had ooit zichzelf de belofte gemaakt dat als hij een lief had, hij ze mee zou slepen naar Cap Blanc-Nez om ziltigheden op te snuiven in een romantisch kader. Had hij weer even chance dat dat lief een auto heeft om hem ernaar toe te voeren.
     
    Een file aan de Kennedytunnel niet meegerekend, rolden we soepel tot Veurne. Eenmaal over de Franse grens kreeg ik het benauwd. Dat kwam omdat ik mij ineens herinnerde dat mijn eigenhandig rijbereik eerder nooit verder bedroeg dan rond de kerktoren zeg maar, internationaal weggelegen ben ik waarlijk een seut. De route naar mijn zus, die uitgeweken is naar Roosendaal, die durf ik ook nog aan, maar dat is slechts drie kerktorens verder.
     
    Hill, die geen raad wist met mijn plotse zweten - "waar is mijn kloeke zapnimf gebleven?" - suste me met zijn overgeschreven velletje van mappy : "Lieflieflief, 't is hier net hetzelfde rijden als enkele kilometers geleden... rechtdoor." Zijn woorden waren nog niet koud of we werden praktisch van de baan gekieperd door een Hongaar die zijn dode hoek niet had gecontroleerd en links uitweek. Een opstoot van hongaarxenofobie, een onverantwoord remmanoeuver en een vloek niet voor publicatie vatbaar verder merkte ik dat de tank aan de verbruiking van zijn laatste druppels was begonnen. Brrr, diesel bijvullen tussen de uitheemsen, een schrikbeeld voor mijn schoolfrans, maar ik bracht het er goed vanaf. Vooral dan omdat ik als nevenactiviteit een reep chocolade kon buffelen, ter kalmering van mijn zenuwen en te koop in de shop bij het tankstation.
     
    Het zelfvertrouwen, aangesterkt door vetten en cacao, nam weer de bovenhand en - wat kan er nu nog gebeuren - vervolgden we onze Franse autoweg. Geen vijf kilometer verder werd de lucht zwart. Rookpluimen van immense omvang omcirkelden de auto, brandweerwagens kwamen langs alle kanten aangeloeid en het verkeer vertraagde tot wandelgang. Op het rechterrijvak brandde een auto uit. Net zoals in de film. En in de gracht over de vangrails smeulde ook wat, maar daar konden wij ramptoeristen geen notie van nemen wegens belemmering van vettige dampen en bluslui. We hoopten dat die verkeersdriehoek achter het brandende wrak uitgezet was door inzittenden vooraleer hun eigendom in de fik geschoten was. 
    Word ook eens meegepakt op een idyllische uitstap!
     
    De krijtrots en omgeving woei alle voorafgaand avontuur weg. Woei ferm. En wij merkten dat onze jas nog thuis achtergebleven was. Vergeten op de diepvries, klaarliggend voor briesjes als deze. We negeerden de vijfhonderd andere dagjesmensen en nestelden ons de volgende uren op een adembenemend plaatsje in het gras en deden niks dan genieten. En genieten. En genieten. Toen moest ik plassen.
     
    We pikten ook Cap Gris-Nez nog even mee, op zoek naar een wc. Tevergeefs.
    Ik zou het wel uithouden tot aan een wegparking. Op de eerste vonden we alleen een voormalig voertuig terug waar alle banden aan ontbraken, de ruit was ingeslagen en de koffer openstond, de tweede kenmerkte zich ook door het ontberen van een toilet en net toen ik bedacht dat die Fransen verdikke een taaie blaas moesten bezitten, zagen we een staanplaats met tientallen vrachtwagens en een sanitair blok, jochei!
    Met een Franse wc.
    Een Franse wc bijgod. In al mijn onkennis had ik bevroed dat dit fenomeen niet meer bestond, laat staan zo dicht tegen onze landsgrens. Yuk!
    Het closet voor de andersvaliden bevatte wel een pot. Gezien ik mijn urine rechtstaand niet gericht kan uitscheiden zonder kledij te bewateren - een serieuze handicap, nietwaar - heb ik alle recht op een echte plee vond ik en ik hing mezelf erboven.
     
    De avond werd voortgezet in Oostende. Strand, een hongerstillend iets uit het vuistje en mekaar, een mooi einde van de avond.
    Op de terugweg snoefde ik nog dat ik vanaf nu gemakkelijk vijf keer achter elkaar naar Cap Blanc-Nez zou rijden. Als Hill dan nu even het stuur wilde overnemen? Want ik had zijn zetel nodig om in slaap te vallen...
      

    25-04-2007, 07:56 geschreven door zapnimf  


    23-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uit het zicht van de gebuur

    't Was zonnig en met voorbedachten rade.
    Zoetjes drukte ik je startknop.
    Lager gelegen gebieden smeekten om genade.
    Daarop ontblootte ik die driftkop.
     
    Het ontbrak je aan een boutade,
    je mechanisme kwam in volle bloei.
    Ik sloeg je vreugdeknuppel gade,
    een liefdesstengel in ware wildgroei.
     
    't Werd hevig en niet te versmaden,
    het gebruik van je apparatuur,
    zo op het terras voor de facade,
    net uit het zicht van de gebuur.
     
    Plots vertoonde je instrumentarium een blokkade,
    je spurtte naar binnen luid vloekend in vierendertig talen.
    Verbouwereerd aanhoorde ik je heuse tirade,
    tot ook ik de ex zag die kinders' spullen op kwam halen.
     

    23-04-2007, 14:00 geschreven door zapnimf  


    19-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zapnimf, de grondligster op beton (2)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
    Voor diegenen die nu pas binnenvallen, spoed u naar het vorige lees-eltje, of de lol is van mijn schrijven en uw lezen. Vort! Scrollen!
     
    De bewijslast hier ergens te vinden op de webstek van vandaag, noodzaakt me om wat toelichting te verstrekken bij de zelfadoratie waarin ik mij gisteren vrij vlotjes verloor.
     
    Hoewel de beschrijving van mijn ouders niet strookt met het profiel van de mannelijke lezer, belust op sensationele beelden van auto's, sport en vrouwelijk schoon, slingerde er toch wekelijks een 'Panorama' op de salontafel rond. Een goeie eigenschap van rondslingeren is, dat je destijds zestienjarig oog wel eens wat oppikt. Bijvoorbeeld een rubriekje dat aangeprezen werd als volgt :
    'Ook u kunt door ons worden verwend, als u met een origineel idee komt aandraven, dat ons niet meer kost dan 15 000 fr. Stuur het naar Panorama - "Mijn Idee" - Jan Blockxstraat 7, 2080 Antwerpen.'
     
    Dat geld stak mijn ogen uit, maar welke bakvis komt nu met een origineel bedenksel op de proppen? Zoals alle tieners wilde ik gewoon de vrouwelijke tegenhanger van Liberace wezen, of een dierenasiel openhouden, of juffrouw worden.
    Het soelaas nestelde zich in mij in de persoon van mijn ex-man, toen nog voorgewend in een brok eerste jeugdliefde. Hem gebruiken als lokaas voor mijn eendagsroem in een boekske zou misschien een slaagkans opleveren.
     
    Hoe mijn handgeschreven briefje de postbus induikelde, is volledig uit het geheugen verdwenen, maar de gereconstrueerde inhoud houdt iets in alla :
     
    Beste,
     
    Ik heb een lief.
    Het zou me plezieren als ik bedolven werd onder een (hooi)mijt foto's van hem.
     
    Zapnimf
     
    Dra berichtte de redactie me dat ik bij de uitverkorenen hoorde.
    De scheldekaaien, het museum voor schone kunsten en de studio van de fotograaf fungeerden als achtergrond alwaar we onze koppen tweedimensionaal op geperst zouden zien. Daarna mocht ik nog eens de studio in - in mijn evakostuum, zo vroegen ze - om het eindresultaat te vereeuwigen. Mijn tepels en schaamstreek vonden daar echter niks aan en verschuilden zich achter een tweedelig badpak, het was tenslotte mijn idee, met mijn inspraak.
     
    Had ik ambities gehad in de fotobranche, één namiddag was voldoende om ze te laten varen. Die kiekjestrekker die zich fotograaf noemde en ook wel Herman, sleurde vanuit de vliering een papieren rol oranje neerwaarts, bedekte er eveneens de ongepolijste beton mee en daarop mocht ik me dan werpen. Zijdelings neergevlijd, het hoofd gestut door een arm. 
    Foto per foto, allemaal A4 of A3 formaat, verdoezelde een koppel medewerkers mijn nog gewillige ligging.
    Een half uur later moest ik niezen. En zij herbeginnen.
    Kuchjes inhouden, onbeweeglijk moeten spreken, losgeslagen plukken haar in je gezicht moeten tolereren, dat is geen sinecure, neem het van mij aan.
    Twee uren waren verstreken vooraleer die kerel achter zijn statief kroop. "Lach eens," waagde hij ook nog.
    Lachen?
    Mijn tanden klemden zich in een grimas op elkaar en tussen de spleten door lispelde ik : 
    "Lachen? Ik moet al uren naar de wc, mijn arm voelt aan alsof hij ingepalmd is door fantoompijnen, de jeuk die mijn bles veroorzaakt in mijn neusgat is te vergelijken met een grasparkiet die de samba danst met zijn vleugels in mijn vleugels en mijn oor slaapt! Ik kan niet meer lachen! Ik ben een verstijfde kramp!"
     
    En toen drukte de mens af.
     
     
     

    19-04-2007, 17:24 geschreven door zapnimf  


    18-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zapnimf, de grondlegster van de badpakkenspecials van P-Magazine (1)

    Mijn tijd ver vooruit, we prikken zomer 1985, werd ik gecontacteerd door het tijdschrift 'Panorama', u weet wel, de voorloper van 'P-Magazine', met de smeekbede of ik alstublieft naakt wilde poseren om twee pagina's breed te verschijnselen in hun mannenblaadje.
    Aan alle bekenden die op dit eigenste ogenblik mijn huidige lichaamsomvang voor de geest halen : neen, dat was niet omdat ik niet op één blad zou passen - de uitdijende wijsheid der jaren gaat in mijn geval gepaard met een minder abstracte ontplooiingsvorm, die van het vlees met name -, maar omdat mijn toegevoegde meerwaarde aan hun blad schreeuwde om de binnenkanten van werkmanskleerkastjes en de muren van obscure garages te sieren, dubbel formaat was vereist dus.
     
    1985.
    Naakt.
    Mijn zestienjarige welvingen schroomden zich om al ten volle geëxploiteerd te worden en sputterden door de telefoon tegen de redactie dat de levenservaring nog niet rijp genoeg was om zich in die mate bloot te geven.
    En nu komt het!
    Wie denk je dat de toon heeft gezet voor de bestaansreden van P-Magazine : de badpakkenspecials? Wie wie wie?
    Zij die na het pasverworven leidersschap van Gorbatsjov, de elfstedentocht, het heizeldrama, life aid, de tweede ambtstermijn van Reagan en een pausbezoek instemde om te poseren in bikini.
    Ikke.
    Moi.
     
    Toevallige verzamelaars van oude tijdschriften die mijn woorden aan de waarheid willen toetsen, kunnen mijn bijna naakte bevalligheid terugvinden op bladzijde tweeëntwintig en drieëntwintig in nummer 52 van 24 december, jaar 1985.
    De overige lezers moeten wachten tot morgen.
    Op de foto. 
     

    18-04-2007, 14:38 geschreven door zapnimf  


    17-04-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Meesterlijke magistraliteit

    Ik heb een boek geschreven!
    Jaja.

    Zeven en een halve maand werk, uitgesmeerd over honderdzesenzestig cursiefjes en u, trouwe volgelingen van het eerste uur, of van vijf voor twaalf, of van ergens daartussenin, krijgt de primeur. Niks minder welluidend dan 'De magistrale verheerlijking van mijzelf' heet dat geschrijfsel. Vandaar uiteraard dat ik me ook niet te beroerd voel om mijn eerste zin hierboven met 'ik' te beginnen. Zondigen tegen alle opstelprincipes mág in mijn geval.
     
    Jaja.
    Ik heb een boek geschreven.
     
    Gewoon klikken op archief.
    (Schreef ik ergens dat het zou uitgegeven worden? Neen toch?)
     
    Ter troost, voor de bekocht voelenden onder u, ziehier, geheel conform met de titel van mijn boek, laat ik u de hoofding van mijn volgende blogstukje proeven : 'Zapnimf, de grondlegster van de badpakkenspecials!'
    Hou uw smaakpapillen in de aanslag!

    17-04-2007, 19:31 geschreven door zapnimf  


    Archief per week
  • 18/02-24/02 2008
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!