De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Inhoud blog
  • Zapnimf, willoze (ver)trekpop!
  • Hipperdepip
  • Met de geiten vooruit en dan bokken schieten
  • Afscheid van een vr... vruchtbaarheid
  • Toet toet, bong bong... Peppi en Kokki
  • Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
  • Swingin' Safari
  • I can see clearly now the rain is gone... not!
  • Denken is zo uitermate vermoeiend, dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)
  • Voor de bi(j)l

    Zoeken in blog



    Laatste commentaren
  • http://arenacyber.com/ (http://arenacyber.com/)
        op Wij die zijn : wrak
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Wij die zijn : wrak
  • cheap jordans online (cheap sneakers online)
        op Puntje puntje puntje
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op U was een fijn publiek
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Gezocht : logeeradres
  • nike jordan (cheap sneakers online)
        op Waterig voornemen
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Sprookje. Dat is een andere benaming voor nachtmerrie.
  • jordans 9 (cheap sneakers online)
        op Woestijnzand om op te vreten
  • kate spade handbags sale (cheap sneakers online)
        op Valentijn bis en bis
  • dr dre on sale (cheap sneakers online)
        op De wolf is een (kiplekkere) geit, een stinkende
  • beats by dre wireless (cheap sneakers online)
        op Ulaanbaatargumenteren
  • rayban sunglasses outleT (cheap sneakers online)
        op Ir o nie bij val en tijn
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Steenhard
  • ray ban outlet (cheap sneakers online)
        op Een fansessie tussen de middag
  • sunglasses by dre (cheap sneakers online)
        op Glaasje op, laat je rijden... ganzenrijden

  • de blog waar niemand op zit te wachten
    09-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van joehoe naar boehoe-sneeuw

    De laatste kilometer tot school begint het te sneeuwen.
    Mijn zappies, vastgebonden op de achterbank, schokken de bolide op eigen kracht met sprongetjes per halve meter vooruit van exaltatie :
    " Het sneeuwt! Het sneeuwt! Hoeraaa! Hoebahoeba! Het sneeuwt!"
    Godsamminee, wat gaat dat geven als ze eens - ikzegmaarwat - een albino van het negroïde ras in het vizier krijgen... dan hup ik meteen over mijn voorganger in de file.
     
    Een donkergekleurde medemens, die hebben ze al eens bespied. Bij de kleedhokjes van het zwembad. Mijn mannelijk telgje, niet onbekend om zijn spontaan geuite oprispingen, schreeuwde me vanop tien meter afstand onbevangen toe : 
    " Eeey, kijk mama... een negertje!"
    En hij wees het onderwerp van zijn verbazing aan met een priemende vinger.
    Dat negertje de twee meter benaderde en reeds geruime tijd in de adolescentie verbleef, was hem in alle opwinding ontgaan. Alsook dat negertjes evenzeer recht op een zwembeurt hebben of dat negertjes in zapdorp het Nederlands ook machtig zijn.
    Negertje merkte dat zap met de grote bek zijn uitlating niet vanuit een van jongs af aan ingedrild xenofobisme haalde, maar gewoon uit een overbeschermd nest kwam waar falende ouders het nalieten van hun kweeksels wat wereldse kennis van zaken bij te brengen met bijbehorende politiek correcte woordenschat en glimlachte zijn tanden bloot.
    Die negertjes toch, soms zijn ze best ontwapenend.
     
    Maar dus.
    Het gejoel om de verse sneeuw geeft een vrij accuraat beeld van de taferelen die ik zo meteen op de speelplaats zou tegenkomen.
    Tegen de tijd van het ochtendlijk belsignaal heeft het dun laagje vlokken het speelterrein al herschapen in zelfgeschoven glijbaan, gemaakt door achterwerken van slachtoffers die door klasgenootjes een trek krijgen. En juffen, die te onoplettend zichzelf een weg naar de koffie in het personeelslokaal willen banen. Nuja, op mijn kont geraakte ik er ook. 
     
    Die middag valt het toezicht mij te beurt. Jodelahitie!
    Onze oudste leerlingen houden zich bezig met een lollig initiatief ; het bekogelen van fietsers, voetgangers en automobilisten die het wagen van zich te begeven binnen het bereik van hun sneeuwballen. Het valt mij pas op als een woedende chauffeur met opgestoken vuist aan de schoolpoort komt hangen. Luidruchtig en niet vriendelijk.
    Ik maan de buiten zichzelf tredende jonge garde aan van hun doelen te kiezen aan de binnenzijde van de rechthoek die de speelplaats omzoomt.
    Hoe ver de boog van een gemiddelde sneeuwbal reikt, moet je ze niet vragen, dat tuig van de richel, maar ze weten precies hoe ze met een vettig hoopje sneeuw je kunnen raken vanop twintig meter afstand.
    "Jij staat toch ook aan de juiste kant van de poort, juf?"
    Dit vraagt om middelen. Grove! Ik confisqueer een aftrekker uit de dichtsbijzijnde klas, hark nog malse sneeuw af het dak van de fietsenstalling, verzamel een selectief groepje handlangers die instaan voor de aanmaak van sneeuwkogels en een gevecht op leven en dood ontspint zich.
    Dolle sneeuwpret is dat!
     
    Of toch niet helemaal.
    Na een kwartier komen ze in drommen af : 
    "Juf, dat pokkejong steekt mijn kraag vol met sneeuw."
    " Ik heb een ijsbal tegen mijn neus gekregen." ("Leg er wat ijs op, kindje") 
    " Mijn knie is kapot, ik ben gevallen."
    " Hij speelt vals, juf, hij legt een voorraad ballen aan!"
    " Ik ben bevroren, juf."
    " Mijn voeten zijn helemaal nat."

    De stroom van bleirende kinderen is niet meer bij te houden en ik bid in mijn ondertussen druipende plunje om een signaal van bovenaf.
    Het belsignaal bijvoorbeeld.

    09-02-2007, 20:22 geschreven door zapnimf  


    08-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Agrarisch gezang om een zetel

    Nog eens : Hier sta ik dan.
    Daar waar ik twee dagen eerder ook al stond.
    Gisteren niet, gisteren was sluitingsdag.
    Ik ben ervaren in het staan, want eind juli, ook een soldenmaand, koekeloerde ik ook al op diezelfde plek naar datzelfde zitmeubel, maar toen beviel hij me in mindere mate dan nu.
    Hoe doe ik het? Hoe doe ik het?
    In enkele maanden tijd evolueren van een weifelend 'pffft' naar een feestelijk 'Jah!, puik spul!'? Ach, grillig zijn heeft ook zijn goeie kanten, zo blijkt. Daarbij, ondertussen ben ik dat over en weer zoekend gehos in Vlaanderens favoriete zondagsbestemming meer dan beu.
    Beu, beu'er, beu'igst!
      
    Mijn gezogen oog trekt naar een prachtige effen(!) grijze hoekformatie die nooit ofte nooit mijn living zou ingeraken wegens te groot. Prijs van dat kunststuk ontbreekt. Maar ik heb wél tien procent korting, lees ik. Tenminste, als ik vandaag nog mijn handtekening onder een bestelbon plaats.
     
    Slinks probeer ik een andere verkoper te stekken dan die boer die me eergisteren raprap te woord stond en na anderhalve minuut besloot met : "Weetuwat? Ik kopieer het verkoopsblaadje voor u en denk er thuis nog eens rustig over na."
    Ik sta genoegzaam bekend om mijn mislukkingen. 
    Ik tref boer.
     
    Altijd beleefd blijvend, hou ik me in en barst niet uit in een gezang als daar is : "Boer, wat zeg je van mijn kippen, boer wat zeg je van mijn haan..."
    Al heb ik daar verdekke wel zin in! Met als afsluiter vijf keer na elkaar 'De kep keek sep, de kep keek sep, de kep keek sep' in zijn Antwerps oor te toeteren. Haaaaa, als hij daar niet horendol van wordt, eet ik zijn schoen op... ("De boer had maar éne schoen, meer dan genoeggenoeggenoeg...")
    Maar dat doe ik dus allemaal niet, mijn strenge opvoeding vervloekend, binnensmonds uiteraard.
     
    Van zodra boerke -ik-gebaar-van-kromme- Naas doorheeft dat deze klant daadwerkelijk tot kopen zal overgaan, verandert hij in een slijmerig knipmes.
    Wat hij niet weet, is dat ik daags voordien met zijn kopie in de ene hand en de rolmeter in de andere exact heb uitgemeten welke zitdelen er na de levertijd van tien weken in het midden van mijn woonst zullen prijken. En hoeveel dat ensemble zal kosten.
    Niet het minst in de weg gezeten door schaamte, laat ik hem zijn toonzaal verbouwen in alle mogelijke combinaties van de bank, verdwijn een kwartier met staaltjes stof naar het daglicht, rook onderwijl op mijn gemak een sigaretje en twijfel nog steeds tussen twee kleuren uit de G-categorie waarvan er eentje de uitgestalde zetel bekleedt.
    De patser is tot alles bereid om zijn verkoopsquotum te halen. Hij tilt de poef ( 94 cm x 94 cm) op zijn schouder en laveert gevaarlijk dicht langs allerlei breekbaar ornament tot zijn huzarenstuk een einde krijgt bij het raam aan de andere kant van de zaak. 'Oeh' en 'Aaah' giechelend trippel ik erachteraan, in de maat van mijn eigengeneuried 'Daar kwam een boer uit Zwitserland...' 
     
    Mijn lolletje had nu lang genoeg aangesleept en ik deel hem mijn keuze mee. Vanaf dan gaat het snel : formuliertjes, computeruitdraaitjes en mijn te betalen voorschot.
    Via bankcontact uiteraard. Zo doen gesofisticeerde lieden dat. Laten merken dat ze een minimum aan beschaafde achtergrond bezitten én een bankkaart!
    Maar waar ook alweer?
     
    "Oeps, sorry meneer, mijn elektronische geldbeugel bevindt zich hoogstwaarschijnlijk nog in de digipass naast de pc..." 
      

    08-02-2007, 20:34 geschreven door zapnimf  


    07-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Op kitch, camp en hete kolen zitten

    Hier sta je dan.
    Laatste dag solden.
    't Is van moetes.
     
    Allez, niks is van moetes, een zitbank waar al menig kind, behorende tot de zapclan, een been is in kwijtgeraakt, net nadat het het gebrul van zijn/haar moeder ('Een zetel dient om op te zitten, niet om orkaantje op te spelen!') negeerde, hoeft niet persé vervangen te worden. Bermuda driehoekje spelen kan soms ook fijn zijn. Tenminste, als het een verdwijning betreft met stilte als gevolg. Huisgenoten verlangen ook wel eens naar een avondje rust. 
     
    Helaas, het exemplaar dat mijn woonkamer in beslag neemt, heeft een gigantische scheur met een zeer lage dempfactor. Bovendien is hij aartslelijk. Een besef dat begin 1994 nog niet doordrong tot het pierenverstand toen ik een behoorlijke som voor die sofa neertelde. Drukbeprint in alle tinten chique mauve. Drukdruk kon toen nog. Immers, de rest van de living was furnituurloos. Zo leeg als mijn maag op een eerste halve dag dieetregime (de namiddag ver(g)eet ik meestal gemakshalve.)
     
    De leegheid van mijn bestaan en leefruimte werd opgevuld met nazaat/d (komt vrucht), die op hun beurt een omkleedtafel, speelgoedrekjes allerhande, de noodzaak om te tafelen en heel veel rommel met zich meebrachten.
    Dáár rept zo'n idiote zwangerschapscursus met geen woord over!
    En dan zit je dus opgescheept met je voorheens eigentijds stuk druk zitmeubel temidden van een nog delirischer (tre)mensonwaardige omgeving. Nefast voor de zintuiglijke waarneming via het oog.
     
    Vermeldde ik al ergens dat hij ondertussen ook nog een niet onaanzienlijke laag plak, smos en aanverwanten heeft verworven? Ga erin zitten en je kost je minstens duizend calorieën om er weer uit te geraken. Zo'n ouderwetse vliegenvanger is er niks tegen.
     
    De rest van de trends in de meubelbusiness der begin jaren negentig was anders ook niet om over naar huis te schrijven. 
    Telkens als ik mijn schoonzus' optrekje betreed, moet ik gniffelen om zoveel domheid van de - ook omstreeks die tijd aangeschafte - aankoop in iets zwart gelaktst, kast genoemd door haar gebruikers, waar ieder stofje, haartje, neuskeutel je toelacht alsof het zijn verdomse recht is van zo'n prominent zichtbare plaats te benutten.
    Driewerf hoera voor mezelf! Die blunder is me bespaard gebleven... ik ben een grenenliefhebber ; putten, blutsen, krassen in dat zachte hout, ik ken het allemaal, maar stof zie je er amper op. Wat meteen, naast een gezellige uitstraling, zijn meest belangrijke kenmerk is, gezien ik sinds jaar en dag mijn plumeau niet meer vind.
     
    Maar ik wijk af.
    Ik stond ergens.
    In een meubelzaak.
    Laat ik daar morgen maar verder in staan.
    En misschien nu mijn preventieve excuses richten tot de zwarte gelakte kastadepten onder jullie.  

    07-02-2007, 14:10 geschreven door zapnimf  


    06-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weg met Marc Mijlemans

    Vermaledijde Marc Mijlemans.
    Met zijn cultstatus nog steeds.
    En de nooit ophoudende verering omtrent zijn schrijvend persoon.
    Overlaatst nog, in de Humo, naar aanleiding van zijn twintig jaar geleden ondervinden van de sterfelijkheid. Een interview met zijn dochter.
    Het artikel was nog maar net enkele uren van het papier tot in mijn leesbrein geraakt of ik ontvang een sms van de ex-man :
     
    "Zap, ik vind 'Mijl op zeven' nergens meer. Kan het zijn dat dat bij jou is achtergebleven? Zoja, wil je het aan de deurklink hangen als ik vrijdagochtend het kindergerief kom terugbrengen?"
     
    Ach ach, zo gaat dat dus.
    Je verdonkermaant bewust een boek dat je graag wil houden. Eerlijk als je bent, ruil je het tegen een flutboek van jezelf. Eentje dat je zelfs dubbel hebt. Geen idee meer hetwelk.
    Vijf jaar en een klets lang kraait er geen haan (zelfs niet die met het haantjesgedrag waarmee je zeventien jaar bent samengeweest) naar. De euforie om de niet-ontdekking van je kleine criminele gedrag is al lang weggeëbt. En dan plots boefbaf, één luttel stukje in een weekblad dat hij ook leest en daar ga je...
    Af.
    Met hangende pootjes.
    Naar je achterdeur met een zakje van 'Het Kruidvat', het kleinnood erin.
    Wetende dat het volledig uitverkocht is.
     
    Maar niet zonder het nog eens open te slaan op een willekeurige bladzijde : 
     
    Week  van 29.22.85 tot 05.12.85
     
    Woensdag
     
    Als kind wendde mijn zus zich bijna snikkend af, als de geniale filmpjes van Laurel en Hardy (Ned 1, 15u 30) werden vertoond. Als er gelachen werd, snauwde zij ons verbeten toe : 'En als het met jullie gebeurt? Lachen jullie dan nog?' De Dunne nam voor haar de trekken aan van al wie haar lief was (en er wáren treffende gelijkenissen), als hij uit open ramen tuimelde, zijn broek verloor of met zijn hoofd tegen een paal beukte. De Dikke ook. Het was onhoudbaar. Misschien was de stem van Marc van Poucke, die er, met scheve bek, een luguber hoorspel van maakte; misschien dreef dát haar tot waanzin. Daar had ik begrip voor kunnen opbrengen.
     
    Ik leg me neer bij het onafwendbare en beredeneer :
    "Pfoeh... het is toch Rudy Vandendaele waarmee ik wil trouwen..."
    Daarbij, zijn boek, 'Dwarskijker 1991-1998', is toch lekker van mij en van mij alleen!

    06-02-2007, 13:09 geschreven door zapnimf  


    05-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nou breekt mijn klomp!

    Het is weer die tijd van het jaar.
    Die van het zoveelmaandelijks cinemabezoekje met mijn drie ouwe normaalschoolvriendinnen.
    Herculesarbeid nochtans!
    Onze perforators waarmee we datagaatjes prikken in onze gezamenlijke agenda blijken niet altijd even compatibel. Puzzelen, regelen, verzetten, (af)bellen... som op en we zijn er bedreven in.
     
    Bij mijn olijke intrede daar in de hal van dat megacomplex dat we wel eens in een juiste luim 'Metropolis' plachten te noemen, zie ik daar enkel B. wat in haar neus staan peuteren.
    Wachtende mensen observeren... je kan er wat van opsteken. Hoe je jezelf verrukkelijk kan vervelen bijvoorbeeld. Plafonnetje staren, voetje draaien, geeuwend wiegen, een tic nerveux ontwikkelen, Abba neuriën... het behoort allemaal tot de mogelijkheden.
    Of gee-es-emm(er)en. Ook een favoriet in een wachtpositie. Al dan niet fictief.
    Ooit betrapte ik iemand die er zo onmiskenbaar eenzaam uitzag, op geanimeerd praten tegen zijn mobiel toestel, toen het ineens een ferme deun produceerde. Persoon in kwestie evenaarde vijf seconden lang een dieprode biet, keek schichtig rond en ging over tot zijn echte babbel. De technologie biedt mogelijkheden dezer dagen!
     
    Terwijl ik bij wijze van grap langs achteren haar vinger uit haar neus trek (rarara, rikketikketik, wie benekik?), hoor ik dat de andere twee hun dagelijks patroon wat onderschat hebben met als gevolg dat er plots belangrijkere activiteiten opgedoken waren.
    Geen erg, dat overkomt de meest georganiseerde wel eens, maar dat maakt dat ik mijn bijna verlopen tickets niet aan hen kan verpatsen.
     
    Je kent dat wel. Zo'n levensgezel die van de ene of de andere een reeks bioscoopcheques krijgt, ze laat verpieteren tot er bijna haar op staat en dan drie dagen voor vervaldatum afkomt met : "Oojee schat, kijk hier wat ik nog vind, zes cinemakaarten die binnenkort geconsumeerd moeten worden."
    Gelukkig heeft zo iemand dan een partner die zich opoffert om binnen de termijnsverstrijking haar vriendinnen op te zadelen met de overschot.
    Meer zelfs, een lief die bij gebrek aan vriendinnen niet te beroerd is om wildvreemden aan te klampen ter geldelijke recuperatie van zijn cadeau.
     
    Tientallen rondhangenden benader ik op vriendelijke wijze. Of ze zichzelf al een ticket hebben aangeschaft? Ja? Tjonge, die voorgekochte cadeaubons zijn in trek. Zowat half Antwerpen loopt ermee te zwaaien. 
    Ik verander van tactiek. Speur gericht naar lege handen in de wachtrij. Hoor pertinente geluiden zoals die enkel door Noorderburen voortgebracht kunnen worden.
    Ahaaaaa! Nederlanders... altijd bereid om hun ziel te verkopen als ze er munt uit kunnen slaan! Laat ik hen eens gelukkig maken vandaag.
     
    - "Helaba, beste Nederlandertjes, ik sta hier met vier bios-entreetjes, die ik jullie voor zeven euro aan de hand wil doen ipv zeven en half, tel uit je winst!"
    - "Nou. Welke film moeten we dan kijken?"
    - "Dat mag je zelf kiezen, ze gelden voor iedere voorstelling."
     
    De jongelingen werpen wat blikken naar mekaar, voeren een mimische conversatie die volgens mij alleen te begrijpen valt als je blond, slungelig en begiftigd bent met een oerhollands gebit en dan verklaart de woordvoerder me : "Neej, toch maar niet." en ze keren zich synchroon naar de kassa. 
     
    Duhhh!
    De vernedering! De blamage! De afgang! 
    Ik word aanzien als een niet koosjere sjacheraar van nepmateriaal ofzo!
    Door het zuinigste volk ter wereld nogwel!
    B. ligt ondertussen op de grond te rollebollen en imiteert een dolle koe.
    Rofl heet dat in het jargon. Klinkt als : "Uh uh uh hu hu haaaaa!"
    Versterkt in de volharding, stap ik over haar heen, het niet kunnen nalaten van ze een trap te verkopen - toch iets dat ik verkocht krijg - en maak mij zoek in een iets minder wantrouwige massa om alzo toch nog achtentwintig euro rijker en vier tickets lichter te worden.
    Bij de laatste deal besef ik plots dat in bulk gekochte cheques slechts zes euro twintig kosten per stuk. Kijkeensaan... mijn onbewuste ondernemingsgeest heeft zowaar drie euro twintig op zijn bil geslagen en aangezien Hill als cadeau verworven heeft, nog veel en veel meer! Ik neem mij voor de winst straks te investeren in een versnapering voor de innerlijke mens.
     
    Ergens bij de postervitrines vind ik ze terug. We kussen mekaar terug vriendjes en hebben vervolgens geen flauw benul van wat we eigenlijk willen zien.
    Met zijn vieren is het makkelijker, dan is het een kwestie van veel water bij de wijn doen en dat resulteert meestal in een fluttig vrouwenfilmpje, iets waarover we dan ongegeneerd gniffelen dat we met onze mannen nooit zo zouden kunnen ontaarden en dat we er nu van moeten profiteren. Die methode levert meer dan eens een miskleun op. Zoals die keer dat we terecht kwamen bij 'Mister T and the women'. Die is zo en zo en zooo barslecht dat we na een kwartier overwogen van ons geld terug te vragen. Het werd een wikken en wegen tussen afschuw om zoveel brol en het plezier over zoveel quatsch. We kozen voor de laatste optie. 
    Anders bekeken achteraf, was het eigenlijk de leukste prent die we ooit zagen. Nooit zo hard gelachen, becommertarieerd, gewalgd en na de ontsteken van de lichten zelfs bedreigd door een louche kerel die vond dat we die prachtfilm naar de knoppen hadden geholpen met ons onderdrukt gegnuif. 
    Tssss... bij Monty Python bulder je toch ook?
     
    Dit alles in het achterhoofd, elimineren we fluks en blijven we staan voor 'Babel' en 'Bobby'. Allebei kandidaat, de ene zelfs ooit voor president, samen lekker bekkend, ambetant om te kiezen. We plegen een Ienemienemuttetje. 'Bobby' zal het worden dus.
    - "Jamaar... die andere..."
    En we bestellen twee keer 'Babel'
    Waarvan we niet het minste spijt hebben!
     
    Beklijvende film.
    Prachtige muziek.
    Open vragen.
    Oordeel zelf.
     

    05-02-2007, 09:39 geschreven door zapnimf  


    Archief per week
  • 18/02-24/02 2008
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 02/07-08/07 2007
  • 25/06-01/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 01/01-07/01 2007
  • 25/12-31/12 2006
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!